ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

Ρεκόρ εξηκονταετίας !!!

Το πέτυχε η ισραηλινή κυβέρνηση: 270 νεκροί παλαιστίνιοι σε ένα 24ωρο. Είναι η καλύτερη επίδοση τα τελευταία 60 χρόνια, που κρατάει ο πόλεμος στην Παλαιστίνη. Και είναι μόνον η αρχή, δήλωσε κυβερνητικός παράγοντας του Ισραήλ. Αλήθεια τι ρεκόρ είχαν οι Γερμανοί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα σε μία μέρα;
ΥΓ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ και η σοσαλιστική διεθνής δια του προέδρου της Γιώργου Παπανδρέου συνιστούν αυτοσυγκράτηση και στα δύο μέρη. Ο θρίαμβος της ... Ψυχραιμίας...

Βολιβία: Οι Ινδιάνοι ξανακερδίζουν τη γη τους.

Είναι πάνω από 100 χρόνια, που οι Γκουαρανί (φυλή Ινδιάνων στην Βολιβία και την Παραγουάη, που ζει σε συνθήκες κυριολεκτικής σκλαβιάς. Πωλούνται ως πράγματα (res) μαζί με τα χτήματά τους στην Ανατολική Βολιβία, όπου οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης του έχουν αφαιρέσει γύρω στα 10 εκατομμύρια στρέμματα. Πάνω στις συνθήκες κανονικού σκλαβοπάζαρου οι «φιλελεύθεροι» αυτοί νέοι καταχτητές (conquerors) έχουν χτίσει αμύθητες περιουσίες. Στις διοικητικές περιφέρειες, λοιπόν της Σάντα Κρούζ, της Τσουκουϊζάκα και της Ταρίχα, κάπου 500-800 οικογένειες Γκουαρανί (τόσοι λίγοι έχουν απομείνει) ζουν σύμφωνα με την «δι-Αμερικάνικη επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου» και τον «Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών» σε συνθήκες,… «που βρίσκονται πολύ κοντά σε πραγματική σκλαβιά». Εργάζονται σκληρά για 14-16 ώρες την ημέρα και αμοίβονται σε είδος (λίγη τροφή και ρούχα). Εδώ το σύστημα δουλεύει …ενωμένο. Τοπικοί Δήμαρχοι, Νομάρχες, δικαστές ηγήθηκαν του … «αγώνα» της Ανεξαρτησίας της περιοχής (πλούσιας σε πετρέλαιο και άλλους φυσικούς πόρους) αλλά γνώρισαν αποφασιστική ήττα με το πρόσφατο δημοψήφισμα του Βολιβιανού λαού.
Ο Ραμίρο Βάλλε, δικηγόρος και υποστηρικτής των Ινδιάνων, των οργανωμένων στην «Συνέλευση του λαού Γκουαρανί» πέτυχε με την βοήθεια της Κεντρικής βολιβιανής κυβέρνησης την αναγνώριση του δικαιώματος ιδιοκτησίας των Ινδιάνων σε 2 εκατομμύρια στρέμματα. Οι «ιδεολόγοι» του φιλελευθερισμού μεγαλοϊδιοκτήτες φυσικά δεν κάθησαν με σταυρωμένα τα χέρια. Τον Απρίλη εμπόδισαν με την βία την πρόσβαση στους υπαλλήλους της κεντρικής κυβέρνησης. Περίπου 50 Γκουαρανί τραυματίστηκαν σε στρατιωτική παγίδα των λατιφουντίστας. Νέο μαζικό έγκλημα στις 11 Σεπτέμβρη, όταν 26 γκουαρανί εκτελέστηκαν από παραστρατιωτικούς φίλους των μεγαλοϊδιοκτητών. Αποτελεσματικότερη ήταν η παρέμβαση της κεντρικής κυβέρνησης με την βοήθεια δεκάδων αστυνομικών στις 20 Νοέμβρη, κάτω και από την καταλυτική θετική επίδραση του δημοψηφίσματος του Οκτώβρη. Μπήκαν λοιπόν στα ίδια τα φέουδα, όπου βέβαια αρκετοί φεουδάρχες βέβαια την είχαν κοπανήσει, ιδιαίτερα οι προερχόμενοι από τις ΗΠΑ, όπως ο Ρόναλντ Λάρσεν που κατείχε 15 χιλιάδες στρέμματα.
Συγκλονιστικές οι μαρτυρίες αλλά και τα τεκμήρια της απροκάλυπτης βίας και εκμετάλλευσης των γκουαρανί. Ο στόχος διπλός: το οικονομικό ξεζούμισμα και ταυτόχρονα -ως εναλλακτική λύση- η υποχρέωση σε φυγή από τη γη τους, που θα μετέτρεπε το ζωντανό δικαίωμα τους σε ιστορική ανάμνηση…
Η Λατινική Αμερική και οι λαοί της περνούν ίσως τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας τους στο δρόμο για την απελευθέρωσή τους…
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης το περιοδικό Courier International (11-17/12/08)

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Ζητάει πολιτικό άσυλο στην Γερμανία…

Ο Αμερικανός στρατιωτικός André Shepherd 31 ετών, δραστήριος πολεμιστής στο ΙΡΑΚ. Το 2004, εξαιτίας της οικονομικής του αδυναμίας να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του και να βρει μία δουλειά, ο Shepherd αποφάσισε -όπως πολλοί άλλοι σε παρόμοια με αυτόν θέση- να υπογράψει συμβόλαιο με τον Αμερικανικό Στρατό για να γίνει μηχανικός ελικοπτέρων. Ετσι βρέθηκε σε Αμερικάνικη βάση της Ρηνανίας, απ’ όπου έφτασε στο Ιράκ. Εδώ, στο πεδίο της μάχης γεννήθηκαν και τα μεγάλα ερωτηματικά και οι μεγάλες αμφισβητήσεις… «Κανείς δεν μπορούσε να απαντήσει για ποιόν και γιατί πολεμούσαμε» δηλώνει αργότερα ο Shepherd. Στη διάρκεια μιας άδειάς του στην Γερμανία βρίσκει στο διαδίκτυο αναλυτική πληροφόρηση για την μη ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ αλλά και για το μέγεθος των «παράπλευρων απωλειών». Ετσι, αποφασίζει να γίνει φυγάς. Δεν είναι βέβαια ο πρώτος αφού από το 2003 έχουν διαφύγει από τις τάξεις του Αμερικάνικου στρατού στο Ιράκ περίπου 25000 Αμερικανοί στρατιωτικοί. Είναι, όμως, ο πρώτος, που μετά από αρκετούς μήνες παρανομίας αποφασίζει να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Γερμανία στις 26/11/2008, ενώ έχει λάβει εντολή για δεύτερη αποστολή στο Ιράκ.
Η Γερμανία εμφανίζει τις περισσότερες πιθανότητες να δεχτεί το αίτημά του: σύμφωνα με Ευρωπαϊκή οδηγία, που ισχύει στην χώρα από το 2006 κάθε άνθρωπος, που αρνείται να πάρει μέρος σε πόλεμο, που βιάζει το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιαχείρισή τους, δικαιούται πολιτικού ασύλου. Σε αυτή την ντιρεκτίβα -με βαρύνουσα πολιτική σημασία όπως είναι προφανές- υπολογίζει ο Shepherd να στηρίξει τον αγώνα του.
Τον συνοδεύει η οργή και η ελπίδα των ανθρώπων στον αγώνα εναντίον των ανθρωποειδών…
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: Courier Internartional, τεύχος 11-17 Δεκέμβρη 2008

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

Νοσοκομείο τελευταίας ευκαιρίας στις ΗΠΑ



Ακριβώς… Δεν μιλάμε για την νοτιοδυτική Αφρική, την Μπουργκίνα Φάσσο, την Γουατεμάλα ή την Βρετανική Γουϊνέα. Ο δημιουργός της εθελοντικής ομάδας Σταν Μπροκ, παρουσιαστής τηλεόρασης, που επί 23 χρόνια είχε αναλώσει τη δράση του στην αποκάλυψη ακραίων κοινωνικών αθλιοτήτων στον πλανήτη. Μαζί με ανθρώπους αντίστοιχης ευαισθησίας επαγγελματίες του χώρου της Υγείας (γιατρούς, νοσηλευτές κ.λ.π.) έφτιαξαν μία ομάδα εθελοντικής παρέμβασης με έργο ασφαλώς αξιέπαινο.
Σκοπός του σημειώματος δεν είναι να προβάλλει το έργο αυτών των εθελοντών, που πέρα από την δικαίωση της δικής τους υπαρξιακής στάσης δεν καταφέρνουν -όπως είναι απόλυτα φυσικό- να ανατρέψουν στο ελάχιστο την κοινωνική αθλιότητα στον πλανήτη. Ιδιαίτερη σημασία έχει, ότι η ομάδα έχει στρέψει την δράση της μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, τον επί γης παράδεισο των φιλελεύθερων κάθε απόχρωσης. Η απόλυτη αντίφαση ανάμεσα στα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας από την μία μεριά και της κοινωνικής τους αξιοποίησης από την άλλη…

Ετσι ο Σταν Μπροκ και η ομάδα του έστησαν το ιατρικό τους καραβάνι μέσα στις ΗΠΑ, όπου εκατομμύρια πολίτες δεν δέχονται ΠΟΤΕ ιατρικές φροντίδες εκτός αν βρεθούν στον δρόμο κάποιας εθελοντικής ομάδας… Υπαίθριο, λοιπόν, Νοσοκομείο (1η φωτο), με κινητά (στοιχειώδη) εργαστήρια, παθολογικό, οφθαλμολογικό τμήμα και οδοντιατρείο (2η φωτο). Στην ανάγκη στήνεται και χειρουργείο για μικρές επεμβάσεις. «Ο θεός τους έστειλε» λένε οι περιθαλπόμενοι, γιατί όσο και αν περιμένουν από την ανθρώπινη κυβέρνησή τους δεν πρόκειται να δουν ούτε ασπιρίνη. Ο φιλελευθερισμός δεν ανέχεται τέτοιες …σπατάλες…
Μέσα σε 3 μέρες, 2670 άνθρωποι δέχτηκαν ιατρικές φροντίδες στην κομητεία Wise της πολιτείας Virginia. Αριθμός ενδεικτικός του μεγέθους της κρατικής ανυπαρξίας συστήματος ιατρικής περίθαλψης στις ΗΠΑ.
Δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς, πως την εποχή της κρίσης το έργο των εθελοντικών αυτών σχηματισμών θα ανέβει κατακόρυφα, επιχειρώντας αν και μάταια να καλύψει το απόλυτο κενό του κυριολεκτικά ανύπαρκτου κρατικού συστήματος υγείας και πρόνοιας στις ΗΠΑ.

Πονηριές του καραγκιόζη

Ανεξάρτητα από την κριτική, που μπορεί να κάνει κανείς στην κυβέρνηση του τόπου -θετική ή αρνητική- πρέπει να της αναγνωρίσει την εθνική της ταυτότητα. Σαφώς Ελληνική, χωρίς καμία αμφιβολία… Δες τε π.χ. δύο τελευταίες κυβερνητικές πράξεις-αποφάσεις. Η μία αφορά την ενίσχυση των τουριστικών επιχειρήσεων με ουσιαστική μείωση του τέλους παρεπιδημούντων (από 2.0% σε 0.5%) Μπράβο! Γενναία απόφαση!... Μόνο, που ο φόρος αυτός αφορά τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η στέρηση τους σημαίνει πλήρη οικονομική ασφυξία των ΟΤΑ, που ήδη πνέουν τα λοίσθια εξαιτίας της οικονομικής τους μακρόχρονης ανεπάρκειας. Διαμαρτύρονται λοιπόν οι ΟΤΑ, τρίβουν τα χέρια τους (βραχυπρόθεσμα) οι τουριστικοί επιχειρηματίες και ακονίζουν τα εναντίον αλλήλων βέλη τους. Παρακολουθεί με φθονερό χαμόγελο η κυβέρνηση και κρυφοχαίρεται, που τα κατάφερε έτσι ωραία… Μαγκιές με χρώμα Ελληνικό…
Δεν ξέρουμε αν αυτή η κίνηση ήταν έμπνευση και για την δεύτερη: τον στραγγαλισμό των ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. … Η αλήθεια είναι, ότι εδώ και αρκετές 10ετίες η κεντρική εξουσία, αφού τα δημιούργησε με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες τα έχει παρατήσει στη τύχη τους. Πολλά από αυτά έχουν μπει στον …αυτόματο πιλότο ενώ όλα φυτοζωούν… Μικρό δείγμα… αποκέντρωσης αλλά και καλλιτεχνικής ευαισθησίας η πρόσφατη απόφαση του υπ. Πολιτισμού για ελάττωση των ήδη πενιχρών χρηματοδοτήσεων με αναγκαία μάλιστα προϋπόθεση την αύξηση του παραγόμενου έργου τους... Διπλή μέγγενη δηλαδή, που είτε με την μία δαγκάνα είτε με την άλλη θα οδηγήσει τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ στην υπερχρέωσή τους, που μία μόνο πράξη μπορεί να την αποτρέψει: το κλείσιμό τους εκ των προτέρων.
Το αθάνατο Ελληνικό Δαιμόνιο σε όλο το μεγαλείο του: με κυβερνητικό μανδύα…

Τις καλύτερες ευχές...

Το ξαναγράψαμε αυτό το κειμενάκι στις "ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ". Τυπική εκδήλωση θα πείτε τα ευχολόγια. Σωστά... Αν αρκούσανε οι ευχές για την ευτυχία του ανθρώπου... Ομως δεν υπάρχει αμφιβολία, πως οι περισσότεροι άνθρωποι καλής θέλησης, οταν τις απευθύνουν αγαλλιάζει η ψυχή τους από αισθήματα πανανθρώπινης αγάπης και κοινωνικότητας. Τέτοιες φιλοδοξούμε να είναι οι ευχές μας...

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Καταστροφή πολιτισμών: παλιά ιστορία με νέους όρους…

Σε αφιέρωμά του το περιοδικό Courier International μας θυμίζει σπουδαίους πολιτισμούς που ενώ έμοιαζαν αιώνιοι και ανίκητοι εξαφανίστηκαν μαζί με τους λαούς, που τους ανέδειξαν. Χετταίοι & Σουμέριοι παλιότερα, Μάγιας αργότερα είναι ίσως οι σημαντικότεροι αλλά όχι οι μόνοι πολιτισμοί (και λαοί), που η ύπαρξή τους καταργήθηκε. Οι επιστήμονες ιστορικοί μας δίδαξαν, βέβαια, ότι οι εξαφανίσεις των πολιτισμών είναι –πέρα από όποια συναισθηματική φόρτιση των μελετητών- φαινόμενα άρρηκτα δεμένα με την κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Μερικοί χαμένοι πολιτισμοί με τα διατηρημένα υπολείμματά τους τροφοδοτούν τους θρύλους για εξωγήϊνες παρεμβάσεις και άλλα μεταφυσικά. Τα γεόγλυφα π.χ. των Νάζκα στο Περού, αποτελούν ιχνογραφήματα τεραστίων διαστάσεων πάνω στις πλαγιές βουνών 400 χλμ νότια της Λίμα. Σήμερα οι αρχαιολόγοι πιστεύουν, ότι πρόκειται για δίκτυο δρόμων, που χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές τελετές. Μυστήριο εξάλλου παραμένει, από τεχνική άποψη, η κατασκευή της πρωτεύουσας των Ινδιάνων Τιαχουανάκο σε υψόμετρο 3800 μέτρων στην Βολιβία. Ξαναβγαίνει σιγά-σιγά στο φώς η αυτοκρατορία των Χαζάρων (εξιουδαϊσμένων νομάδων Τούρκικης καταγωγής), που έζησαν στο δέλτα του Βόλγα μεταξύ 700 και 1300 μ.Χ. Χαζάρα ήταν και η σύζυγος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Δ’, που στηρίχτηκε στη δύναμη των Χαζάρων και πέρασε στην ιστορία ως Κωνσταντίνος ο Χαζάρος.
Σήμερα, στην εποχή της ασύλληπτης επιστημονικής και τεχνολογικής εξέλιξης, διευρύνεται η δυνατότητα ανακάλυψης και μελέτης χαμένων λαών και πολιτισμών. Την ίδια ώρα οι λαοί και η κουλτούρα τους απειλούνται με τον πιο ωμό, βίαιο και επιθετικό τρόπο… Πάνω από 10 φυλές ινδιάνων του Αμαζόνιου τείνουν προς εξαφάνιση ή έχουν ήδη εξαφανισθεί μέσα στις τελευταίες τρείς δεκαετίες. Θύματα της επιταχυνόμενης υλοτομίας είναι οι πρώτοι νεκροί των μαζικών και ανεξέλεγκτων καταστροφών πολύτιμων περιοχών του πλανήτη, όπως η Αμαζονία. Πριν προλάβουν να σκεφτούν τι τους επιφυλάσσουν ομοειδή τους όντα… εξαφανίστηκαν. Θύματα μαζικής εκδάσωσης γίνονται και οι Πυγμαίοι της Δυτικής Αφρικής, μιας από της αρχαιότερες φυλές της Αφρικής, που απλώνονται στο κέντρο της ηπείρου από την Αιθιοπία στην Ανατολή μέχρι το Καμερούν Δυτικά. Εχουν μείνει περίπου τριακόσιες χιλιάδες και ελαττώνονται συνέχεια σαν τα δέντρα των περιοχών, που τους φιλοξενούσαν επι χιλιάδες χρόνια…
Πόσο σοφότερος είναι ο σύγχρονος άνθρωπος για να αντισταθεί στην αμείλικτη απειλή κατά της ύπαρξής του; Δυστυχώς, κάτω από την επικυρίαρχη και άπληστη προσδοκία του συνεχώςε αυξανόμενου κέρδους, η τεκμηριωμένη πλέον γνώση, ότι η επιβίωση απαιτεί προσαρμογή στους ρυθμούς της φύσης και εναρμονισμό με το κοσμικό μας περιβάλλον παραμένει κενό γράμμα. Η εγκατάλειψη και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος μαζί με την ξέφρενη αστικοποίηση προβάλλουν απειλητικότερο τον κίνδυνο μαζικών καταστροφών. Μία επιδημία π.χ. γρίπης των πτηνών θα μπορούσε να εξολοθρεύσει εκατομμύρια κατοίκων της ίδιας πόλης… Οι φαινομενικά ικανοί ολίγοι διαφεντευτές της τύχης των πολλών επιδεικνύουν απίστευτη ηλιθιότητα με το να ελπίζουν ότι θα αποφύγουν κατ’ εξαίρεση τις συνέπειες των κινδύνων, που επωάζουν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Δυστυχώς, μεγάλες λαϊκές μάζες ζουν μακριά από τους καρπούς της γνώσης, θύματα προκαταλήψεων υπεραπλουστεύσεων και δογματισμών. Η ανοχή σαν ώριμος καρπός σοφίας διαγκωνίζεται σκληρά με πολιτικούς, ιδεολογικούς και το χειρότερο θρησκευτικούς φανατισμούς. Στην θεωρητικά πολυεθνική Βοσνία-Ερζεγοβίνη π.χ. υλοποιείται καταχθόνια ένα πρόγραμμα επιφανειακά ήπιου αλλά σκληρότατου στην ουσία εξισλαμισμού. Στην ίδια την Ευρώπη, παραδοσιακοί κοινωνικοί χώροι, όπως π.χ. το καφενείο στην Ελλάδα και το bistrot στην Γαλλία εξαφανίζονται και μαζί τους η κοινωνική συνάθροιση, επικοινωνία και διάλογος…
Η ανθρωπότητα-κυνηγός του υπερκέρδους αδυνατεί να αντιληφθεί, ότι η «αιωνιότητα» δεν είναι δεδομένη αλλά διαρκώς απειλούμενη…

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Επίκαιρο και διαχρονικό...

... ταυτόχρονα είναι το κείμενο της Νάντιας Βαλβάνη, που λάβαμε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Δεν είναι μόνο η βαθειά εκτίμηση για την παλιά συντρρόφισσα, που μας παρακινεί. Είναι ο (πάντα) ορθοτομών λόγος της, που μιλάει με μοναδικό τρόπο στην καρδιά και το μυαλό. Είναι και η απέραντη χαρά, πως ύστερα από τόσα χρόνια, η Νάντια δεν ...χάθηκε στα Υπουργεία και την τηλεόραση (έτσι λέει ο στίχος ενός εξαιρετικού τραγουδιού του Sergio Endrigo: "η μπαλάντα του πρώην")... Είναι παρούσα... Διαβάστε το:
"Το κράτος φαίνεται ότι δεν βρίσκει σήμερα πλέον επαρκείς λόγους να «επενδύει» σ' ένα δυναμικό που θεωρεί «ξεγραμμένο»: Σχεδόν ολόκληρες γενιές νέων, μαζί κι οι αγέννητοι, εμφανίζονται «περιττοί» για τη μεγιστοποίηση των κερδών του κεφαλαίου.
*Σ' αυτές τις συνθήκες, η δημόσια παιδεία γίνεται «αποθήκη ανθρώπων» και ως «χαμένη υπόθεση» εγκαταλείπεται κυνικά, έρμαιο στη δίψα για κέρδη των σχολαρχών (Στυλιανίδης). Στόχος, η αναβολή της στιγμής εισόδου στην αγορά εργασίας αυτών που δεν λένε ν' «αδειάζουν τη γωνιά». Πολυπτυχιούχοι «απασχολήσιμοι» (Σημίτης). Ανασφάλιστοι των «stage» με 480 ευρώ. Οι σε κατάσταση μόνιμης εναλλαγής μερικής απασχόλησης και 65ωρης εργασίας (Ε.Ε. και Ν.Δ.). Γι' αυτό, όταν δεν ενθαρρύνουν την αστυνομία ανοιχτά (Πολύδωρας) ή μέσω της ατιμωρησίας διαχρονικά, κάνουν τα στραβά μάτια στη δράση των νεοφασιστικών της πυρήνων: Σε μια τέτοια κοινωνική πραγματικότητα, κάποιος πρέπει να κάνει τη «βρομοδουλειά».
*Και τότε τα 15χρονα... Τα ίδια που βλέπουν τον 30χρονο ξάδελφό τους να βιώνει λάθρα στο «παιδικό» δωμάτιο. Που ακούνε ότι η ανομία, αν ανήκει στους «πάνω», έχει κοινωνική «νομιμοποίηση». Τα 15χρονα βλέπουνε έναν συμμαθητή τους στο πεζοδρόμιο με μια σφαίρα αστυνομικού στην καρδιά. Αυτή η σφαίρα φαίνεται σαν να χτύπησε «κατά λάθος» τον Αλέξη Γρηγορόπουλο: Θα μπορούσε να προορίζεται για οποιοδήποτε απ' αυτά. Ετσι, βρίσκονται έξω απ' το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς τους με μια πέτρα στο χέρι. Κάποια φαίνεται ακολουθούν και και τις «μαύρες κουκούλες». Που μέσω της τυφλής βίας, ενάντια ακόμα και στο περίπτερο ή την πολιτιστική κληρονομιά, φαίνεται ν' αυτοπραγματώνουν -σε μια στρεβλωμένη κοινωνία, τι άλλο παρά στρεβλά;- την καθολική ανάγκη για επιβεβαίωση της ανθρώπινης και κοινωνικής μας σημαντικότητας.
*Τα ιστορικά γεγονότα στην Ελλάδα τα ζούμε συνήθως με καθυστέρηση. Ας αναρωτηθούμε: Μήπως εδώ και μια βδομάδα τώρα ζούμε, αντιθέτως, έναν προάγγελο ανάλογων ξεσπασμάτων της νεολαίας των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων; Μήπως ζούμε ένα ξέσπασμα των παιδιών μας κόντρα στο τεράστιο κοινωνικό γκέτο που οικοδομείται γύρω απ' τη μεγάλη τους πλειονότητα, «ξεγράφοντάς» την, αποκόβοντάς τους απ' ό,τι έχει νόημα και αξία, απ' την ίδια τη χαρά της ζωής;
*Από την εποχή του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» έχει περάσει ενάμισης αιώνας. Η αριστερά, με όσα μεγάλα και τραγικά μεσολάβησαν και παρ' όλη τη σύγχρονη θεωρητική, οργανωτική και πρακτική της ανεπάρκεια, έχει μια τεράστια εμπειρία πίσω της: Για το πώς κοινωνικά ξεσπάσματα, νέων ανθρώπων, συναντιούνταν με τις κοινωνικά σύμμαχες δυνάμεις τους και το ριζοσπαστικό πολιτικό κίνημα και αποκτούσαν τεράστια αποτελεσματικότητα. Οχι για το σπάσιμο μιας βιτρίνας, αλλά ως δύναμη ανατροπής του παλιού και αναζήτησης ενός καινούριου κόσμου, της απελευθερωμένης εργασίας που μετατρέπεται σε έκρηξη δημιουργικότητας. Διδαγμένη απ' την πραγματικότητα, ας παίξει σήμερα τον ρόλο της."

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Ας όψεται…

… η άτιμη η τηλεθέαση, που υποχρέωσε ακόμη και τα άθλια πρωϊνο-μεσημεριανο-απογευματινά τηλεοπτικά ξεκατινιάσματα να ασχολούνται με τον Αλέξη… Ολες αυτές οι κυρίες και κύριοι «δημοσιογράφοι» μας βομβαρδίζουν καθημερινά με τις πιο γαργαλιστικές λεπτομέρειες της ζωής της Μπέμπας-Μπούμπα (τι χρώμα βρακί και τι νούμερο σουτιέν φοράει συνήθως, με ποιόν τα έχει επίσημα και με ποιόν στα κρυφά, τι τρώει το πρωϊ και ποιο μέντιουμ εμπιστεύεται κ.λ.π.), μας αναγγέλλουν βαρύγδουπα την συνέντευξη του Φούφωτου Ξεσκούφωτου, πού θα περάσει τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές του… Ολο το τηλεοπτικό επιτελείο μαζικής καθημερινής αποβλάκωσης υποχρεώθηκε -προς τιμήν της AGB- να μας «πληροφορεί» -μεταξύ των άλλων- σχετικά με τις συνθήκες δολοφονίας του Αλέξανδρου. Συνήθως βέβαια προτιμούσε να ασχολείται με την δράση των κουκουλοφόρων, παρουσιάζοντας την δράση τους σε επαναλαμβανόμενα κσι επιχειρούντα τρομοκράτηση τρέϊλερ (πιο πιασάρικα...). Φαινόνταν, όμως, ότι οι καθημερινοί μας διαπαιδαγωγητές βρισκόνταν έξω από τα νερά τους όλη την περασμένη εβδομάδα. Ευτυχώς, που ο υπόκοσμος (όπως οι ίδιοι μας πληροφορούν) φρόντισε να τους ξαναδώσει το αγαπημένο τους υλικό. Υπάρχει λοιπόν ελπίδα να μπει τέρμα στην απίστευτη τυμβωρυχία... Μερικοί ανέκρουσαν πρύμνα, και μας φλόμωσαν με αναλυτική πληροφόρηση γύρω από ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Ετσι, μπράβο, είπαμε μέσα μας. Καθένας "εφ ω ετάχθη"… Μία κυρία μας το χάλασε λίγο, που είχε μοιράσει την εκπομπή της στα δύο. Στο πρώτο μέρος ο υπόκοσμος και στο δεύτερο ο Αλέξης. Πρακτική σκέψη και τηλεοπτικά ωφέλιμη… Η κουμπαροξάδελφη της Μπέμπας-Μπούμπα στο πρώτο και ο πνευματικός αδελφός του Αλέξη στο δεύτερο… Ορισμένοι μάλιστα εκ των μαϊντανών, παρείχαν νομικές πληροφορίες και για τα δύο μέρη της συζήτησης…
Αιδώς νεοΕλληνες…

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Το έλλειμμα εκπαίδευσης…

Πολύς λόγος έγινε τις μέρες αυτές, με την ευκαιρία της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, για την λειψή εκπαίδευση αστυνομικών, ειδικών φρουρών κ.λ.π. Σε καμία σχεδόν από αυτές τις περιπτώσεις δεν μπήκαν στον κόπο οι εισηγητές να πουν, με δύο λόγια έστω, σε ποιό τομέα της εκπαίδευσης εντοπίζουν το έλλειμμα: Στην σκοπευτική ικανότητα; Στην χρήση των χημικών; Πού άραγε; Βάζουμε τα ρητορικά αυτά ερωτήματα για να υπογραμμίσουμε, ότι κατά την γνώμη μας η μέγιστη και αποφασιστική αδυναμία της αστυνομικής εκπαίδευσης στην χώρα μας είναι το επίπεδο δημοκρατικής ευαισθητοποίησης και διαπαιδαγώγησης των σπουδαστών των αστυνομικών σχολών. Αυτό, που θα έπρεπε να είχε συμβεί από την πρώτη μέρα της μεταπολίτευσης παραμένει ακόμη ζητούμενο σε απόλυτη ανεπάρκεια, όπως μας δείχνουν ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα της τελευταίας 35ετίας. Αυτό το δημοκρατικό έλλειμμα κυριαρχεί στο κατασταλτικό έργο της αστυνομίας σε πολιτικού χαρακτήρα κοινωνικές εκδηλώσεις. Γεμάτη είναι η μνήμη μας από εξοργιστικές αυθαιρεσίες βιαιοπραγίας σε βάρος διαδηλωτών, που παρατείνονταν επί μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την σύλληψη. Σε χρόνο δηλαδή, που -θεωρητικά- ο συλληφθείς θα έπρεπε να θεωρείται πρόσωπο σεβαστό και τα πολιτικά του δικαιώματα απαραβίαστα. Τα διδάχτηκαν σε ικανοποιητικό βαθμό αυτά τα δικαιώματα οι μαθητευόμενοι αστυφύλακες; Γνωρίζουν -όσο γίνεται πιο αντικειμενικά- την ιστορία της Ελληνικής Αστυνομίας και ιδιαίτερα τις σκοτεινές σελίδες της, αυτές που την κάνουν απεχθή σε μεγάλο μέρος Ελλήνων, έστω και αν η πολιτική ευθύνη ανήκε (και ανήκει) στους πολιτικούς προϊστάμενους; Κάποιοι από τους τελευταίους ακόμη και πρόσφατα δεν δίστασαν να αναγνωρίσουν στην αστυνομία απεριόριστες εξουσίες χωρίς καμία, έστω και απλή, νύξη για την βασική της αποστολή, δηλαδή την προστασία των δημοκρατικών δικαιωμάτων του πολίτη. Σε ένα τέτοιο κλίμα παιδείας και διαμόρφωσης κοινωνικής συνείδησης, σε ένα πολιτιστικό περιβάλλον παγκοσμιοποιημένων ράμπο με διαρκώς προβαλλόμενο από τα ΜΜΕ το Αμερικάνικο πρότυπο αστυνομικού, που ξυλοφορτώνει ή και πυροβολεί για απλή τροχαία παράβαση αν έτσι του γουστάρει, είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι ελλειμματικές προσωπικότητες (γεμάτη από τέτοιες η κοινωνία μας) μπορούν να αξιοποιούν το νομίμως φερόμενο κουμπούρι ως φυσικό προτεταμένο συμπλήρωμα της ύπαρξής τους. Αυτό είναι το κατά τη γνώμη μας ουσιαστικό έλλειμμα της αστυνομικής παιδείας. Και για να είμαστε ειλικρινείς δεν είμαστε αισιόδοξοι, πως το αίμα του Αλέξη θα επιτρέψει την διείσδυση της δημοκρατική πολιτικής αγωγής στις αστυνομικές σχολές. Η απαισιοδοξία μας στηρίζεται πολύ απλά στην γνώση της πολιτικής για την αστυνόμευση και την κοινωνική καταστολή, που ακολούθησαν, εφάρμοσαν και με θρησκευτική ευλάβεια εξακολουθούν να εφαρμόζουν οι πολιτικές δυνάμεις, που κυριάρχησαν και κυριαρχούν στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό. Η ανάγκη πραιτοριανών του συστήματος καθιστούν την δημοκρατική αγωγή των σωμάτων ασφαλείας ανόητη και επικίνδυνη πολυτέλεια, που πιθανότατα θα θεωρείται ως ...ανασχετικός παράγοντας της αποτελεσματικότητας.
Συγκλονιστική -αν είναι ακριβής- η κατατεθείσα από συγκεκριμένο κοινοβουλευτικό χώρο πληροφορία, ότι τον τελευταίο καιρό οι αστυνομικές σχολές αποτελούν χώρο επιλογής και οργανωμένης δράσης ακροδεξιών. ΑΝ, λέμε, γιατί δεν το ξέρουμε. Ανεξάρτητα βέβαια από την ακρίβεια της πληροφορίας, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι για ένα οργανωμένο ακροδεξιό, η είσοδός του σε αστυνομική σχολή είναι η …δικαίωση του αγώνα του. Εκτός και γνωρίζει, ότι η αστυνομική εκπαίδευση είναι θεσμικά και αποκλειστικά προσανατολισμένη στην διαμόρφωση ενός δημοκρατικού υπηρέτη του κοινωνικού συνόλου… Τέτοια «ξενέρωτα» οι ακροδεξιοί δεν τα γουστάρουν εξ ορισμού.

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Αστεγοι στο κρύο, υποψήφιοι νεκροί...

Εχουν περάσει δύο χρόνια από τότε, που ο Νικολά Σαρκοζύ υποσχέθηκε με το χέρι στην καρδιά (λόγος τιμής, δηλαδή), πως το 2008 κανείς δεν θα είναι υποχρεωμένος να κοιμάται στο πεζοδρόμιο και να πεθαίνει εκεί στο κρύο. Είχε υποχρεωθεί σ’ αυτή τη δήλωση όταν κάμποσοι άστεγοι πέθαναν από το κρύο στο άλσος της Βενσέν του Παρισιού, όπου κατέφυγαν για να γλυτώσουν από την αστυνομία.
Ποια είναι η πραγματικότητα σήμερα στην Γαλλία; Εξη είναι οι ήδη νεκροί, πριν ο βαρύς αναμενόμενος χειμώνας εγκύψει. Δύσκολα το πληροφορούμαστε από τα λαλίστατα ΜΜΕ, που αρέσκονται στις κοινωνικά πιο ακίνδυνες φυσικές καταστροφές… Εκατό χιλιάδες υπολογίζονται κατ’ εκτίμηση οι ολοκληρωτικά άστεγοι. Ένα εκατομμύριο ζουν μέσα σε άθλια ξενοδοχεία, σε πρόχειρες κατασκευές ή στον καναπέ κάποιου φίλου. Αλλά 2.2 εκατομμύρια έχουν στέγη αλλά χωρίς χώρους υγιεινής, χωρίς θέρμανση και χωρίς αρκετά τετραγωνικά μέτρα αφού σε αυτές τις περιπτώσεις ο υπερπληθυσμός είναι χαρακτηριστικός.
Εχει ιδιαίτερη αξία να μιλάει κανείς για το πρόβλημα στέγης στην Γαλλία αφού η χώρα έχει μία παράδοση αγώνων και κατακτήσεων στο θέμα της λαϊκής στέγης. Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της μεταπολεμικής ιστορίας ο αββάς Πέτρος (Abbé Pierre), που ηγήθηκε ή πρωταγωνίστησε σε μαζικές καταλήψεις ξενοδοχείων, επαύλεων αλλά και δημοσίων κτιρίων με στόχο της εξασφάλιση στέγης για τους κατατρεγμένους. Η αποτελεσματικότητα αυτών των αγώνων, τον έκανε θρύλο της σύγχρονης κοινωνικής ιστορίας της Γαλλίας, σύμβολο αναφοράς για τους άστεγους, που συνεχίζουν να διεκδικούν το δικαίωμα στην κατοικία μέσα από το ίδρυμα, που φέρει το όνομά του και τώρα, που ο άξιος αυτός λευίτης έχει εγκαταλείψει τα επίγεια. Η δράση του συγκέντρωσε επαίνους με εξαίρεση το Βατικανό, που του επιφύλαξε έναν αφορισμό…
Στην Γαλλία εξάλλου έχει ψηφιστεί και ο εξαιρετικής σημασίας και παγκόσμιας αποκλειστικότητας κοινωνικός νόμος, που επιτρέπει στους άστεγους ή στους κακά στεγασμένους να καταγγέλλουν το κράτος στα διοικητικά δικαστήρια για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του. Δικαίωμα τυπικό, στα χαρτιά δηλαδή, αφού στην πράξη η αστυνομία φροντίζει να εμποδίζει την είσοδο των θιγόμενων στα δικαστήρια. Αυτό συνέβηκε και την 1η Δεκεμβρίου, όταν μία δεκάδα οικογενειών διεκδικούσε την εξασφάλιση στέγης… Χειροπέδες ήταν η κρατική αντίδραση. Πίσω από την δράση των οργάνων της …τάξης υπάρχει η πολιτική Σαρκοζύ, που πριν από την επέλαση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ονειρευόνταν να καταστήσει την Γαλλία παράδεισο των χρεωμένων ιδιοκτητών.
Ο χειμώνας της φύσης έρχεται σύμμαχος του παρατεινόμενου χειμώνα της κοινωνίας…

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Όταν ο Γιάννης-Πέτρος θέλει να ονομάζεται Μωάμεθ…

Εχουν γεννηθεί την Γαλλία, παιδιά πρώτης γενιάς μεταναστών από την Αλγερία, το Μαρόκο, την Τυνησία και άλλες Αραβικές πρώην γαλλικές κτήσεις. Τους δόθηκαν ονόματα όπως Γιάννης, Μάριος Πέτρος, Μαρία. Δείγμα διάθεσης προσαρμογής ή/και υποταγής στην κυρίαρχη εθνική κουλτούρα της χώρας υποδοχής…
Σήμερα λίγες δεκαετίες αργότερα ένα κύμα δικαστικών αιτήσεων μετονομασίας (στην Γαλλία η μετονομασία απαιτεί δικαστική πράξη). Ο Λουδοβίκος, ο Αλβέρτος και η Ναντίν ζητάνε να γίνουν Αμπντέλ, Σαϊντ και Ραχίντα. «Η εμφάνισή μου βρίσκεται σε αντίφαση με την εμφάνισή μου» ισχυρίζεται ο Ζακ, 25 ετών, που ζητάει να υιοθετήσει όνομα της χώρας προέλευσης των γονιών του, της Αλγερίας.
Τι δηλώνει άραγε αυτό το μαζικό αίτημα μετονομασιών; Η Γαλλία προβάλλονταν ως χώρα πρότυπο ανοχής και ένταξης διαφορετικών εθνοτήτων στα τελευταία μετα-αποικιακά χρόνια. Πόσο αλήθεια είναι αυτό άραγε; Αρκετοί κοινωνιολόγοι θεωρούν, πως κάτω από την «βιτρίνα» της ένταξης κρύβονταν έντεχνα η απαίτηση αφομοίωσης στην κυρίαρχη εθνική κουλτούρα από την μία και η υποχρέωση σε υποταγή από την άλλη.
«Εχω ανάγκη να ξαναβρώ τις ρίζες μου» δηλώνει νεαρή Γαλλο-Αράβισσα. Η δικαστής αρνήθηκε να ικανοποιήσει την αίτηση λέγοντας, ότι το δίκαιο δεν μπορεί να προσαρμόζεται σε …ψυχολογικές καταστάσεις.
Εχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα κίνημα αποκατάστασης και αναγνώρισης εθνικής συνείδησης την ίδια ώρα, που αποτελεί δεδομένο, ότι το ξενικής προέλευσης όνομα αποτελεί σοβαρό ανασταλτικό χαρακτήρα στην κατάληψη θέσης εργασίας. Το «κίνημα» μετονομασιών φαίνεται ότι δεν είναι άσχετο με την επίσημη απόρριψη της μαντύλας στα σχολεία, πριν από 3 χρόνια. «Φταίει η γαλλική πολιτική ενσωμάτωσης» εκτιμά ο πρόεδρος της γνωστής οργάνωσης: «SOS-ρατσισμός». Και συνεχίζει: «Η πολιτική αυτή απορρίπτει, στιγματίζει και αποκλείει μέσα σε γκέτο. Και αυτό ενισχύει τις τάσεις απόσυρσης και απομονωτισμού… Είναι δυνατόν η αλλαγή ονόματος να αλλάξει τα πράματα; … Είναι θλιβερό, που φτάσαμε εκεί» καταλήγει ο Γάλλος αγωνιστής κατά του ρατσισμού…
Ετσι και αλλιώς το Γαλλικό μοντέλο αφομοίωσης δοκιμάζεται σκληρά. Τα γεγονότα των προαστίων πριν 3 χρόνια ήταν τρανή απόδειξη… Οι παροδικές εκτονώσεις δεν λύνουν έστω και αν κρύβουν κάπως το πρόβλημα. Η … «ενσωματική» δυναμική της παγκοσμιοποίησης έχει κουρελιαστεί στην χώρα με την μεγαλύτερη παράδοση πολυεθνικής ανεκτικότητας…

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Habeas corpus το 2008...

Εξήντα χρόνια μετά την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου (10/12/1948), ουσιαστικά μονομερώς διακηρυγμένης από τους Δυτικούς, κάθε ολοκληρωμένη αποτίμηση θα μπορούσε να αρχίσει και να τελειώσει με μία εικόνα από το Γκουαντάναμο… Κι’ αυτό, … μόλις επτακόσια τρία χρόνια μετά την πρώτη ιστορικά γνωστή εφαρμογή του «habeas corpus”, επί Εδουάρδου του 1ου που συνεπάγονταν την κατάργηση της παράνομης κράτησης. Οσο και αν ήταν μονόπλευρη αυτή η διακήρυξη, αντανακλούσε σε σημαντικό βαθμό την σφοδρή επιθυμία των λαών να μην ξαναγνωρίσουν φασισμό & ναζισμό. Ταυτόχρονα τα ισχυρά Δυτικά κράτη του μεταπολέμου επιχείρησαν -θεωρητικά βεβαίως- να παραστήσουν τους εκφραστές της υπεράσπισης αυτών των δικαιωμάτων, που εύκολα τα διαλαλούσαν στην πρώτη γραμμή της αντικομμουνιστικής τους φαρέτρας.
Στην ουσία ο σύγχρονος Δυτικός πολιτισμός δόμησε την επίσημη ιδεολογία του (επί της ουσίας την δικαιολογητική του ιδεολογία) δανειζόμενος θέσεις διακηρυγμένες μέσα από την Αρχαιο-Ελληνική γραμματεία αλλά και ανατολικότερα, ιδιαίτερα την Ινδία, όπου οι αρχές του πλουραλισμού της ανοχής και της αιτιολόγησης ήταν διακηρυγμένες από τον 3ο αιώνα π.Χ. Ο δανεισμός αυτός θύμιζε μία οικουμενικότητα, που στην ουσία προσπαθούσε να καλύψει την ταξική ουσία των δικαιωμάτων, δηλαδή τον ατομικό ή κοινωνικό χαρακτήρα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. «Σήμερα τα κράτη δεν δείχνουν την ίδια προθυμία στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου» ομολογεί η Luise Arbur, πρώην ανώτερος επίτροπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η προφανής απογοήτευση από τον κρατικίστικο-αυταρχικό εκφυλισμό των κοινωνιών της Ανατολικής Ευρώπης δεν μπορεί μόλις δύο 10ετίες μετά την επίσημη κατάρρευσή τους να προσφέρει άλλοθι στον φιλελευθερισμό. Πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί, κοινωνικοί αποκλεισμοί, ρατσισμοί, θρησκευτικοί φανατισμοί απολήγουν σε συγκαλυμένα ή απροκάλυπτα Γκουαντάναμο, που συμπυκνώνουν, συμβολίζουν και φωτογραφίζουν τον χάρτη των ανθρώπινων δικαιωμάτων στις αρχές του 21ου αιώνα.
Ο δρόμος και ο πόνος μακρύς… Ο δικός μας o Αλέξης το θύμισε πολύ πρόσφατα…

Διαβάστε το!

Το ιστολόγιο (blog) με τίτλο night on earth (http://littlenightmusic.blogspot.com/) σας το έχουμε ξαναπροτύνει. Σήμερα το κάνουμε ακόμη πιο θερμά για ένα εξαιρετικά επίκαιρο σημείωμα του Μάνου Χατζηδάκη (1986) για τους κουκουλοφόρους... Δημοσιεύεται και στην "Ελευθεροτυπία" (9/12/08).

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Π Ε Ν Θ Ο Σ


με Πόνο, Θλίψη και Οργή !!!

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Νέου τύπου εξουσία...

Οι καταστροφές στην Γαρίτσα εκτεταμένες αλλά και αναμενόμενες... Τι διαφορετικό θα συνέβαινε άραγε σε ένα τοιχίο επί αιώνα περίπου καταπονημένο και συνεχώς επιβαρυνόμενο από την φύση και την ανθρώπινη δραστηριότητα συμπεριλαμβανόμενης και της απύθμενης γραφειοκρατίας. Ουσιαστική αδιαφορία και εγκατάλειψη, που εκφράζεται και συμβολίζεται από την προστασία του υψηλότερου τμήματος του τοιχίου (κοντά στον ΝΑΟΚ με ... συρματόπλεγμα επί 2 δεκαετίες...) Το θέμα πολυσυζητημένο: η αναβάθμιση της πόλης και του νησιού ...τώρα δικαιώνεται...
Μία διαφορετική και εξαιρετικά σημαντική πλευρά του όλου ζητήματος, δένει την καταστροφή στην Γαρίτσα, με την … «γέφυρα των στεναγμών» του Ποταμού και την απίστευτη ταλαιπωρία του υπό κατάρρευση ιστορικού Φοίνικα. Πρόκειται για την εκτεταμένη παρεμβατικότητα των υπηρεσιών προστασίας βυζαντινών και νεώτερων μνημείων, που στην πράξη έχει προκαλέσει τουλάχιστον την αναβολή και -πολύ φοβούμαστε- την ματαίωση σημαντικών επισκευαστικών παρεμβάσεων σε αληθινά μνημεία της σύγχρονης κερκυραϊκής ιστορίας, ζωής και αισθητικής. Σε κάποιες περιπτώσεις, με επιχειρήματα προφανώς αίολα. Ο Φοίνικας πχ. ΔΕΝ είναι κτισμένος πάνω στο τείχος αλλά αρκετά κοντά του. Δεν γνωρίζουμε άν τα κουρτελάτσα της Γαρίτσας αποτελούν Βυζαντινό μνημείο. Δεν γνωρίζουμε επίσης την μνημειακή αξία της γέφυρας του Ποταμού κ.λ.π. Δεν έχουμε σκοπό να ανοίξουμε διάλογο με τους ειδικούς αλλά ρωτάμε πολύ απλά: πιο είναι το νόημα αυτών των παρεμβάσεων, όταν στην πράξη σημαίνουν -με μαθηματική βεβαιότητα- απίστευτη ταλαιπωρία, κρίσιμη καθυστέρηση, απώλεια πόρων και στο τέλος ματαίωση των έργων επισκευής και συντήρησης; Ακρως χαρακτηριστικό και επιβεβαιωτικό των παραπάνω είναι η παρουσία του Διευθυντή του οργανισμού Λιμένα Κέρκυρας στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο την ώρα της καταστροφής στην Γαρίτσα. Αντικείμενο της διεκδίκησής του η έγκριση υλοποίησης της μελέτης επισκευής του τοιχίου της Γαρίτσας (χρειάστηκαν κάτι δεκαετίες για να γίνει η μελέτη αυτή), που στο μεταξύ περιφέρεται για κάποιους μήνες στα γραφεία του Υπουργείου Πολιτισμού…
Αυτού του τύπου οι παρεμβάσεις, που δεν αντιστρατεύονται μόνον ζωτικές ανάγκες επισκευής και συντήρησης της συνολικής αισθητικής αξίας του μνημείου - πόλης αλλά και της καθημερινής ζωής των πολιτών κατοίκων αυτής της πόλης, που άν θέλουν να είναι νομοταγείς, θα πρέπει να ρωτήσουν τις αρχαιολογικές υπηρεσίες ακόμη και για την αντικατάσταση ενός σπασμένου κεραμιδιού.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στις υπηρεσίες προστασίας αρχαιοτήτων, πως κάνουν με εκπληκτική συνέπεια και συνέχεια, ό, τι μπορούν για να καταστήσουν μισητή στον μέσο πολίτη την ιδέα προστασίας και προβολής του αρχαιολογικού μας πλούτου.
Οι μανδαρινισμοί στο όνομα της ευσυνείδητης εκτέλεσης του καθήκοντος έχουν προκαλέσει δικαιολογημένη αγανάκτηση, πάνω στην οποία είναι πολύ εύκολο να παρεισφρύσει και να επικαθήσει η όποια επιβουλή κατά των μνημείων της πόλης, της συντήρησης και ανάδειξής τους.
Τραγική αλλά φυσική και λογική συνέχεια και συνέπεια η πρόσκληση σε… γενική αγωνιστική ενότητα εναντίον των υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού…

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Ηπειρος προς πώληση...

Πωλείται λέει στην λεζάντα του χάρτη της Αφρικής το Courier International. To θύμα γνωστό: η Αφρικάνικη Ηπειρος… Αντικείμενο: τεράστιες εκτάσεις αρδευόμενων εδαφών στην υποσαχάρια Αφρική. Στόχος: η μαζική και φτηνή παραγωγή γεωργικών προϊόντων για διατροφή ή για την αλυσίδα των βιοκαυσίμων. Αυτά καταγγέλλει ο γενικός διευθυντής του ΟΗΕ για την γεωργία και την διατροφή (FAO) Jacques Diouf. Ο ίδιος, με όση «προσοχή» πρέπει να διαθέτει ο επίσημος λόγος του δηλώνει, πως οι αγορές εδαφών της Αφρικανικής Ηπείρου μπορεί να καταλήξουν σε μορφή νέας αποικιοκρατίας, όπου τα φτωχά κράτη θα παράγουν τροφή και καύσιμο για τις πλούσιες χώρες εξαγοράζοντας μικρό μέρος της πείνας των κατοίκων τους…
Η Daewoo Logistics ανήγγειλε στα μέσα του τρέχοντος Νοέμβρη σχέδιο αγοράς 1 εκατομμυρίου εκταρίων στην Μαδαγασκάρη. Το σχέδιο εντυπωσιάζει χάρις στο μέγεθός του και όχι λόγω πρωτοτυπίας αφού εδώ και μερικά χρόνια, αγορές των 100 χιλιάδων εκταρίων στην Αφρική είναι συνηθισμένες. Η παγκόσμια κρίση τροφίμων και καυσίμων εγέννησε αυτόματα νέα δεινά για την αιματοβαμένη και χιλιοβασανισμένη Αφρική.
Και ο ύμνος της παράνοιας μέσα στον μανδύα της λογικής. Οι Αφρικανικές κυβερνήσεις τρέχουν να διαλαλήσουν την πραμάτεια τους, τη γη τους δηλαδή, ελπίζοντας να μικρύνει έτσι ο αριθμός των πρησμένων κοιλών, των καλαμιασμένων ποδιών και των κοκαλιασμένων προσώπων. Τότε η Ευρώπη, τώρα ο κόσμος όλος. Μία νέα εκδοχή του «μονόλογου του βασιλιά Λεοπόλδου» του Μαρκ Τουέν, πιο διεθνοποιημένη. Το Σουδάν και η Αιθιοπία διαγκωνίζονται σε προσφορά μπροστά στα συνοφρυωμένα βλέμματα των επενδυτών, που μετρούν με συγκλονιστική ακρίβεια 10ψήφιους αριθμούς κύκλου εργασιών, κόστους μεταφοράς, κέρδους αγορών. Τα ψηφία του κόστους παραγωγής είναι πολύ λιγότερα, βέβαια.
Προσοχή, συνιστά ο Βρετανός Steve Wiggins, ειδικός σε θέματα αγροτικής ανάπτυξης. «Η γη είναι μία πολύ ευαίσθητη υπόθεση. Μπορεί να γυρίσει πολύ άσχημα αν δεν αξιοποιηθούν τα μαθήματα της ιστορίας»...

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Το Bazancourt και εμείς

To Bazancourt είναι ένα μικρό χωριό της Καμπανίας, 2 χιλιάδων κατοίκων, που το τραίνο είχε να σφυρίξει καμία πενηνταριά χρόνια, θύμα του «εκσυγχρονισμού» και των αδίστακτων μακροεντολών του συστήματος της αυτοκινητοβιομηχανίας και της κουλτούρας, που επέβαλε. Οι καιροί, λοιπόν αλλάζουν, το κόστος των καυσίμων ανεβαίνει γενικά –παρ΄όποια σκαμπανεβάσματα- ο πλανήτης απειλείται από την υπερπαραγωγή CO2 αλλά και η οικονομική κρίση μπήκε για τα καλά. Ετσι, στην Γαλλία το κίνημα για τον εκσυγχρονισμό και διάδοση του σιδηροδρόμου, που αριθμεί 10ετίες αγώνων βρίσκεται σε καλύτερες θέσεις και γνωρίζει σημαντικές επιτυχίες. Μόλις 11 λεπτά χρειάζονται για τους κατοίκους του Bazancourt για να φτάσουν στην πρωτεύουσα της περιοχής Reims με ένα από τα ένδεκα καθημερινά δρομολόγια του τραίνου, που ξαναλειτούργησε αντί των 30’ του ΙΧ και της 1 ώρας του λεωφορείου, που υποχρεώνονται να ακολουθούν έναν μακρύτερο δρομολόγιο. «Αυτός ο τρόπος συγκοινωνίας είναι μία προφανής λύση υπό όρους διαρκούς ανάπτυξης σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον πληθωρισμού και πενίας σε πετρελαιοειδή. Παίρνοντας το τραίνο, οι άνθρωποι μπορούν να εξοικονομήσουν χρήματα και να προστατεύουν το περιβάλλον» λέει ο επικεφαλής της τοπικής κίνησης για την επαναλειτουργία του σιδηροδρόμου Michel Jayer.
Η ζωή έχει αλλάξει, λένε οι κάτοικοι του χωρού. Οι νέοι μπορούν να επιστρέφουν μόνοι τους στο σπίτι, οι ηλικιωμένοι, που δεν διαθέτουν αυτοκίνητο μπορούν να βγουν από την απομόνωσή τους, οι μισθωτοί μπορούν να γλυτώσουν το κόστος καυσίμων και στάθμευσης .
To Bazancourt είναι ενδεικτική αλλά όχι μοναδική περίπτωση. Χιλιόμετρα καταργημένων σιδηροδρομικών γραμμών, γύρω από το Παρίσι αλλά και άλλες μεγάλες πόλεις μπαίνουν σε επαναλειτουργία με το σχετικό φρεσκάρισμα και ανακαίνιση των αντίστοιχων σιδηροδρομικών σταθμών. Ετσι χωριά και μικρές πόλεις ξαναμπαίνουν στον χάρτη των δημόσιων συγκοινωνιών με τον καλύτερο, οικολογικότερο, ανετότερο και ακριβέστερο τρόπο.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως στοιχείο αυτής της υπόθεσης είναι το κίνημα πολιτών, που διεκδικεί και επιβάλλει την επαναδραστηριοποίηση του τραίνου. Κίνημα, που δεν βαρέθηκε και δεν κουράστηκε για ολόκληρες 10ετίες. Αντίθετα, ωρίμασε και καθιερώθηκε. Εδώ αρχίζουν οι θλιβεροί παραλληλισμοί με εμάς, την χώρα με το πιο καθυστερημένο σύστημα σιδηροδρόμων στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Μόλις πριν 2 μήνες αναγγέλθηκε βαρύγδουπα ο «εκσυγχρονισμός» του ΟΣΕ, που μεταξύ των άλλων προβλέπει την εγκατάλειψη του Δυτικού Σιδηροδρομικού Αξονα. Μήπως είδατε κάποιο κίνημα πολιτών να διαμαρτυρηθεί επί της ουσίας στην γειτονική μας Ηπειρο, που θίγεται άμεσα και ουσιαστικά από αυτή την απόφαση. Μήπως είδατε κάπου αλλού στην Ελλάδα να ξεσπάσει έστω και κάποιο ευκαιριακό κίνημα διαμαρτυρίας πολιτών, αφού ο σιδηρόδρομος στην Ηπειρο δεν είναι τοπικής μόνον σημασίας αλλά εθνικής εμβέλειας. Μακάρι να είμαι εγώ απληροφόρητος αλλά δεν νομίζω να υπάρχει οργανωμένο και μακροπρόθεσμα δρών κίνημα στην χώρα σχετικό με τα μέσα μαζικής τροχιάς (Δεν αναφέρομαι σε συλλόγους φίλων αλλά σε πολιτικά ενεργά κινήματα). Φοβούμαι ότι για ορισμένους Γιαννιώτες, κατοίκους μίας πόλης με υψηλότατο δείκτη οχημάτων ανά πληθυσμιακή μονάδα με όλα τα τελευταία μοντέλα σε διαρκή κίνηση από την Δουρούτη μέχρι την λίμνη η είδηση της κατάργησης των σχεδίων για την σιδηροδρομική ζεύξη της Ηπείρου είναι παγερά αδιάφορη. Αντίθετα, η ολοκληρούμενη οσονούπω και με καθυστέρηση υπερδεκαετίας Εγνατία θα είναι ο χώρος, που θα δικαιωθούν τα πολλά άλογα των Gti, SUV, XSF κ.λ.π. της υπαρξιακής μας ταυτοποίησης και της κοινωνικής μας καταξίωσης. Τα πράματα δεν είναι καλύτερα βέβαια στην Κέρκυρα, που θάπρεπε να ενδιαφέρεται ΑΜΕΣΑ για την σιδηροδρομική ζεύξη της Ηπείρου, αφού κάτι τέτοιο θα καθιστούσε άνετο, άκοπο, φτηνότερο και ακριβές σε χρονοδιάρκεια των ταξίδι προς Αθήνα, Θεσσαλονίκη κ.λ.π.. Μήπως εμείς κινητοποιηθήκαμε, μήπως αντιδράσαμε, μήπως φωνάξαμε όταν η κυβέρνηση –στο όνομα του εκσυγχρονισμού μάλιστα του ΟΣΕ- καταδίκασε την Δυτική Ελλάδα και μαζί της και εμάς σε υπανάπτυξη και μαρασμό; Αντιθέτως, πολύ χαιρόμαστε, που όπου νάναι θα μπορούμε και εμείς όμως και οι της απέναντι ακτής ιθαγενείς να ξαμολήσουμε τα turbo μας στην Εγνατία άσφαλτο…
Αυτή είναι η θεμελιώδης διαφορά της μικρής ιστορίας του Bazancourt και της Ψωροκώσταινας: ο βαθμός κοινωνικής συνείδησης του πολίτη…

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Ηλιος + νερό = καύσιμο

Με τον παραπάνω τίτλο η «Τεχνολογική Επιθεώρηση» πληροφορεί για ένα πιθανόν συγκλονιστικό επίτευγμα, που πραγματοποιήθηκε στο τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασσαχουσέττης: την διάσπαση του νερού. Η διάσπαση αυτή έχει από πολύ καιρό πραγματοποιηθεί από τους χημικούς αλλά απαιτούσε υψηλές θερμοκρασίες, διαβρωτικά αλκαλικά διαλύματα και σπάνιους ή/και ακριβούς καταλύτες, όπως η πλατίνα.
Ο καθηγητής Nocera, παρουσίασε τα δικά του αποτελέσματα, που στηρίζονται στην αξιοποίηση του ηλιακού φωτός σε μία διαδικασία, που πολύ μοιάζει με την φωτοσύνθεση. Καταλύτες του -πειραματικού μέχρι στιγμής- επιτεύγματος κοβάλτιο και φωσφόρος. Η ερευνητική ομάδα βεβαιώνει για επιτυχία του πειράματος πέραν του αναμενόμενου. Φιλοδοξία της παρούσας τεχνολογικής επιτυχίας: η απόλυτη ανατροπή στα συστήματα φύλαξης (μπαταρίες) της παραγόμενης οικολογικά ενέργειας (φωτοβολταϊκή, αιολική), που αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα για αυτές τις εναλλακτικές μορφές ενεργειακής παραγωγής
Υπάρχουν επιφυλάξεις από την ίδια την επιστημονική κοινότητα, που θεωρεί, ότι ο δρόμος για τελικά αποτελέσματα είναι πολύ μακρύτερος απ’ ό,τι φαίνεται. Να προσθέσουμε και τις δικές μας επιφυλάξεις, πολιτικού χαρακτήρα, για κάθε νέα εφεύρεση, που θα απειλούσε το παρόν και το μέλλον των οικονομικών κολοσσών, που ελέγχουν και σχεδιάζουν την παγκόσμια πολιτική ενέργειας…

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

Η Δικαίωση του χρώματος

Εχοντας άποψη για το σύστημα και την δομή της εξουσίας στις ΗΠΑ πρέπει εξαρχής να δηλώσουμε ότι δεν συμμεριζόμαστε τους ανά την γη πανηγυρισμούς για την εκλογή Ομπάμα. Δεν συνιστά πρωτοτυπία αλλά εμπεδωμένη και τεκμηριωμένη γνώση η θέση, ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, που έχει στα χέρια του τρομακτικές εξουσίες -με βάση το σύνταγμα της χώρας- είναι κατά κανόνα εξάρτημα ενός αδυσώπητου μηχανισμού, που κατευθύνει τα δημόσια πράγματα στο εσωτερικό και το εξωτερικό των ΗΠΑ. Αυτό τον μηχανισμό ουσιαστικά κατήγγειλε και ο νέος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ όταν στην προεκλογική περίοδο εξέφραζε δημόσια και φωναχτά τον φόβο του, ότι το σύστημα εξουσίας θα προσπαθήσει να στήσει παγίδες στον Μπάρακ Ομπάμα στο α’ κιόλας εξάμηνο της προεδρικής του θητείας.
Η άποψή μας αυτή δεν μηδενίζει τις διαφορές προσωπικοτήτων αλλά δεν τις υπερτιμά πέρα από τον σημειακό τους χαρακτήρα. Σήμερα όμως απολαμβάνουμε μία «παρενέργεια» του συστήματος, δηλαδή το χρώμα του δέρματος του νέου Προέδρου των ΗΠΑ. Είναι αυτό, που θάχει κάνει την Χριστιανική αδελφότητα (Μέγας Είσαι Κύριε…) Κου Κλουξ Κλαν να βγάζει αφρούς ιερής αγανάκτησης. Οσο και νάναι, για την πολιτική τους λογική και ηθική το σοκ είναι μεγάλο. Και εμείς το χαιρόμαστε. Το χαιρόμαστε μαζί με τους ελπίζοντες (κι’ ας μην ελπίζουμε εμείς), που κατέβηκαν στους δρόμους και ψήφισαν παρά τους αποπροσανατολισμούς και τους εμπαιγμούς. Οι ελπίδες οι δικές μας βρίσκονται στις ουρές -για πρώτη φορά στις ΗΠΑ- των αναμενόντων να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Αυτοί, που είχαν μέχρι χτες αποξενωθεί από κάθε πολιτική παρουσία και δράση και είχαν σκύψει μοιρολατρικά το κεφάλι στο όργιο της πιο αποκρουστικής και τρομοκρατούσας «αντιτρομοκρατικής» ακροδεξιάς.
Γι’ αυτό και μέχρις εκεί η χαρά μας, λοιπόν…

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Ευρώπη <> ΗΠΑ: μετά την κρίση, τι;

Αν και μοιάζει προκλητικό να συζητάμε για μετά την κρίση, την ώρα που εισπράττουμε μόνο την αύρα της (τα δύσκολα έρχονται), είναι αυτονόητο και γαργαλιστικό το ερώτημα. Πώς θα είναι οι σχέσεις ΗΠΑ<> Ευρώπης στην διαδρομή για το ξεπέρασμα της κρίσης και -κυρίως- μετά από αυτήν;
Εκείθεν του Ατλαντικού, σοκάρησε η υιοθέτηση τόσο «σκληρά» κρατικίστικης παρέμβασης. Ηταν όμως έτσι; Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία γενναία επιδότηση του χρηματοπιστωτικού κυκλώματος, που δεν αλλάζει την ουσία του όλου συστήματος. Μπορεί να μοιάζουν με ιδεολογική «απιστία» οι κρατικές χρηματοδοτήσεις των τραπεζών αλλά για τους απλώς έχοντες νου και γνώση η όλη υπόθεση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η άμεση εφαρμογή της ιδεολογικής πεμπτουσίας του συστήματος: καλό και ηθικό είναι ό, τι μας βολεύει. Και κρατικοποιήσεις αν χρειαστούν θα γίνουν αρκεί το όφελος να το προσπορισθούν οι κατέχοντες… Μπορεί, ακόμη και οι κρατικές επιδοτήσεις να προκαλούν σε μεγάλο μέρος του κοινού των ΗΠΑ αλλεργία -ο Μακαίην τις χαρακτήρισε ως κλοπή- αλλά εφόσον χρειάζονται για την διάσωση του συστήματος …ας εφαρμοστούν. Η υιοθέτηση αυτής της πρακτικής, πιο ρεαλιστικής και ελαστικής από ό,τι επιτάσσει ο δογματικός φιλελευθερισμός του Μακαίην, κάνει ελκυστικότερο τον Ομπάμα. Παιγνίδια εκλογικής κλίμακας και σημασίας πολύ μακριά από δομική κριτική και αμφισβήτηση του συστήματος… Πρόκειται για παροδικά μέτρα, που λήφθηκαν με το μαχαίρι στον λαιμό και βρίσκονται σε ολική αντίφαση προς τις στέρεες ατομικίστικες και φιλελεύθερες ρίζες σχολιάζει o Angelo Panebianco στην Corriere de la Sera.
Εδώθεν του Ατλαντικού το ταρακούνημα σε επίπεδο ιδεολογίας ήταν ίσως βαρύτερο. Ο ίδιος ο προκλητικά νεοφιλελεύθερος Σαρκοζύ έθεσε ζήτημα συνολικής «αναθεώρησης», που έχει την αξία του ακόμη και σε επίπεδο πολιτικής δημόσιων σχέσεων. Η παράδοση κοινωνικότητας και κοινωνικών αγώνων έχει τις ρίζες της στην Ευρώπη. Τα συντηρητικά και σοσιαλιστικά νεοφιλελεύθερα πανηγύρια μετά την κατάρρευση συστήματος στην Ανατολή δεν μπορούν να διαγράψουν αγώνες, νοοτροπίες και καταχτήσεις συλλογικές. Η κρατικοποίηση τραπεζών δεν ξορκίζεται στην Ευρώπη ούτε η επιδότησή τους (έστω και αν το τελευταίο είναι μέτρο σαφώς προς το συμφέρον τραπεζιτών). Παρά την σημαντική δεξιά στροφή της κλασσικής σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη παραμένει στην κοινωνία η κουλτούρα του «κρατισμού» σε ψευδο-Κευνσιανή εκδοχή.
Θα επηρεάσει η κρίση -στην διαδρομή της και μετά από αυτήν- τη σχέση ΗΠΑ-Ευρώπης; Θα προχωρήσει η Ευρώπη προς την πολιτική της αυτονόμηση από τις ΗΠΑ, ζήτημα πιθανόν υπαρξιακής σημασίας για την ίδια; Κάποιες τέτοιες τάσεις υπάρχουν αλλά είναι πολύ ασθενέστερες του αναγκαίου και εφικτού…

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Το Νοσοκομείο της Κέρκυρας ή το παραμύθι του Ναστραντίν Χότζα.

Τι πρότεινε ο Ναστραντίν Χότζα στον φίλο του, όταν του ζήτησε τη συμβουλή του, πώς να μεγαλώσει το σπίτι του; Αποφεύγοντας την μακρόσυρτη αφήγηση σας θυμίζουμε πως του πρότεινε να βάλει στο σπίτι την κατσίκα, τον σκύλο, τον γάϊδαρο, την αγελάδα και μετά να τα βγάλει ένα-ένα. Στο τέλος το σπίτι φαινόνταν πολύ μεγάλο… Ο παραλληλισμός ισχύει για το υπό κατασκευή Νομαρχιακό Νοσοκομείο της Κέρκυρας κατά το β’ μισό της ιστορίας του Χότζα. Οταν τέθηκε το ζήτημα της κατασκευής Νέου Νοσοκομείου, επιλέχτηκε ΛΑΘΟΣ τόπος, ΛΑΘΟΣ οικόπεδο, ΛΑΘΟΣ σχέδιο, ΛΑΘΟΣ κατασκευαστής, ΛΑΘΟΣ νομικό πλαίσιο, ΛΑΘΟΣ οργανισμός (δευτεροβάθμιο) λειτουργίας. Τόσα λάθη δεν μπορεί να είναι σύμπτωση Θα πείτε… Τέλος πάντων…. Σε κάθε περίπτωση οι διαπιστώσεις δεν είναι δικής μας έμπνευσης. Δημόσια τις είχε εκθέσει προ 10ετίας περίπου πολιτευτής της ΝΔ και σημερινός βουλευτής και μας είχε εκπλήξει ευχάριστα (τότε) για την σε βάθος ευθυκρισία του, όταν έθετε ζήτημα εγκατάλειψης αυτού του έργου και νέου ξεκινήματος για άλλο Νοσοκομείο, σε κατάλληλη χωροταξικά περιοχή, σε κατάλληλο οικόπεδο με σωστή πρόσβαση και με σύγχρονες και αναβαθμισμένες λειτουργικές και οργανωτικές προδιαγραφές. Οι καιροί βέβαια άλλαξαν… Όχι πολύ βέβαια. Απλά χρειάστηκε αμοιβαία αλλαγή προσώπων στις θέσεις των υπερασπιστών και των κατήγορων του έργου. Τόσο αμοιβαία, που τους υπερασπιστές της πρώτης φάσης αυτού του παραλογισμού, που λέγεται Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας του είδαμε διαδηλώνοντες πριν λίγους μήνες ενάντια στην σημερινή κυβέρνηση για την κατάσταση υγείας στον Νομό… Εδώ αρχίζει ο παραλληλισμός με το παραμύθι του Χότζα. Κοινό των δύο ιστοριών: η φτωχή, μικρής διάρκειας μνήμης του υποφέροντα.
Πάμε παρακάτω… Τώρα, που γίνεται παγκοίνως αντιληπτό, ότι το Νοσοκομείο δεν τελειώνει άλλο ούτε στην α’ του φάση δηλαδή την κτιριολογική, αρχίζουμε τον οραματισμό των επόμενων. Αγορασμένος και αποθηκευμένος ο ξενοδοχειακός εξοπλισμός, σε διαγωνισμό ο ιατρο-τεχνολογικός εξοπλισμός. Για πότε προβλέπεται να λειτουργήσει; Εκεί και τότε… Η αίσθηση αυτής της συνεχούς αναβολής, που ξεθωριάζει στις προσδοκίες των Κερκυραίων το όραμα μίας στοιχειωδώς αξιοπρεπούς νοσηλείας ετοιμάζει το Κερκυραϊκό κοινό για πιο εύκολη αποδοχή της θεωρίας: ας λειτουργήσει κι΄όπως νάναι…
Εδώ ακριβώς υλοποιείται με περισσή ευφυία ή κουτοπόνηρη ιδέα του Ναστραντίν. Μπροστά στην συνέχιση μιας απαράδεκτης χαβουζοειδούς κατάστασης νοσοκομειακής περίθαλψης, το Νέο Νοσοκομείο θα μοιάζει με ανάκτορο των Βερσαλιών. Ας λειτουργήσει, λοιπόν και να ανάψουμε κερί στη χάρη του… Ας λειτουργήσει και έχει ο Θεός…
Ναι, αλλά μπορεί να λειτουργήσει σωστά, ένα Νοσοκομείο, που χτίζεται με προδιαγραφές 1997 για τα επόμενα πενήντα χρόνια ακόμη και αν αρχίσει μέσα στο 2009 (πολύ αμφιβάλλουμε).
Με περιβάλλοντα χώρο υποπολλαπλάσιο από τον ελάχιστο αναγκαίο.
Με προβληματική προσβασιμότητα για την Μέση Κέρκυρα και ακόμη προβληματικότερη για την Νότια.
Με εξασφαλισμένο κυκλοφοριακό χάος στην τελική του πρόσβαση αφού ο περιβόητος κόμβος δεν υπάρχει ούτε στα χαρτιά.
Με πάρκιγκ ανεπαρκές ακόμη και για τους εργαζόμενους.
Με αδυναμία πρόσβασης ελικοπτέρου.
Με αυστηρά δευτεροβάθμιες υπηρεσίες, δηλαδή χωρίς βασικά για τον Νομό τμήματα (επεμβατικής καρδιολογίας, νεογνολογικής μονάδας, Ογκολογικό, ραδιοϊσοτόπων κ.λ.π.), που είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ απαραίτητα για να περιορισθεί στο ελάχιστο αναγκαίο η μετακίνηση του πληθυσμού εκτός Κέρκυρας για λόγους υγείας.
Για την ταμπακέρα, λοιπόν ούτε κουβέντα. Οι υποσχέσεις εξαντλούνται σε ευχή και προσδοκία για πρόσληψη προσωπικού, τουλάχιστον περισσότερου από αυτό που υπάρχει στο νυν…
Ας ετοιμαστούμε λοιπόν -μετά την ταλαιπωρία της πολύχρονης υπομονής- να ανακουφισθούμε με την κορδέλα των εγκαινίων. Όλα προς τα εκεί δείχνουν. Οι αφελέστεροι, δηλώνουν και δημοσίως, πως βλέπουν την ώρα των εγκαινίων να πλησιάζει. Και εμείς θα χαιρόμαστε σαν τα παιδιά. Μάλλον όμως μόνον την πρώτη ώρα…

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Νύχτα στην γη...

ή αλλοιώς night on earth είναι ο τίτλος ενός νεανικότατου και εξαιρετικά ενδιαφέροντος συγκροτήματος παραγωγής και εκτέλεσης μουσικής. Δυσκολευόμαστε να τους κατατάξουμε, ως μη ειδικοί αλλά και ως απρόθυμοι να φοράμε ταμπέλες. Λίγο, που ακούσαμε τον ήχο τους μας φάνηκε πως διακρίναμε στοιχεία rock, ethnic, κλασσικά και μεταμοντέρνα. Ετσι νομίζουμε, χωρίς να δεκδικούμε τις δάφνες μουσικού κριτικού. Πολύ περισσότερη αξία έχει, οτι ακούσαμε έναν πολύ όμορφο ήχο γεμάτο "ευαισθησία" και ευαισθησίες. Ετοιμάζουν δίσκο, από οτι είπαν στην εκπομπή ελculture της ΕΤ1, που μεταδίδεται στο α΄κανάλι της κρατικής τηλεόρασης στις 22.45 από Τρίτη μέχρι και Σάββατο για 10 λεπτά. (Η ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.elculture.gr/). Δίσκος με τραγούδια του Θανάση Παπακωσταντίνου μεταφρασμένα μάλιστα στα Αγγλικά!!! Ανάμεσά τους και ο "δικός μας" Κώστας Ζουλιάτης. ΜισοΚερκυραίος δηλαδή από καταγωγή και πολύ Κερκυραίος από σπουδές στο Μουσικό τμήμα του Ιόνιου Πανεπιστήμιου... Καλή επιτυχία παιδιά.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

Εχει ο καιρός γυρίσματα…

Μοιάζει μόλις χτες, που η Ρωσία του Γιέλτσιν στεκόνταν έξω από τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα παρακαλώντας ικετευτικά για την φιλευσπλαχνία τους με την μορφή δανεισμού. Και σίγουρα είναι μόλις χτες, που οι ταγοί του νεοφιλελευθερισμού μας παρουσίαζαν σαν καινούριο μοντέλο αεραδυναμικού αυτοκινήτου την ανθούσα Ισλανδία, που αποτελούσε το πρότυπο ακρραιοφιλελεύθερης ανάπτυξης, πρωταγωνιστώντας σε διεθνείς επενδύσεις, ιδιαίτερα στην μεγάλη φίλη χώρα των ΗΠΑ αλλά και στην μεγάλη Βρετανία. Κι’ όταν οι φουσκωμένες μετοχές της αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ άρχισαν πρώτες τον χορό του Ζαλόγγου, η Ισλανδία πλήρωσε τις αμαρτίες της μεταπηδώντας από τον παράδεισο της ανάπτυξης (με ποιούς και για ποιούς, άλλη συζήτηση) στα τάρταρα της χρεωκοπίας… «Βοηθάτε Χριστιανοί!!!» η κραυγή της απελπισίας… « 4 δισεκατ. Ευρώ για δάνειο να συγχωρεθούν τα πεθαμένα σας»...

Καθολικοί όμως και Προτεστάντες των ΗΠΑ και της Ευρώπης σφύριξαν αδιάφορα… «…ο σώζων εαυτόν σωθείτω …». Η Ορθόδοξη Ρωσία ευτυχώς έδειξε την υπεροχή της στο τομέα της φιλευσπλαχνίας… «Ο,τι θέλουν οι φίλοι μας οι Ισλανδοί…» δήλωσε ο Ρώσος υπουργός οικονομικών Αλεξέϊ Κούντριν. Και έγινε το αγίνοτο… Τέσσερα δις ευρώ δανείσθηκαν στην Ισλανδία από Ρωσικό τραπεζικό ίδρυμα (Troika Dialog) με ευνοϊκό επιτόκιο (το διατραπεζικό Libor της Μ Βρετανίας +0.5%). Είναι τόσο μικρό το ποσό δηλώνει ο επικεφαλής της τράπεζας Εβγκένι Γκαβριλένκωφ, που δεν επηρεάζει καθόλου την μακροοικονομική σταθερότητα της Ρωσίας.
Παρθενική έξοδος ή μάλλον είσοδος της Ρωσίας στο διεθνές παιγνίδι των δανεισμών, αυτή την φορά από την αντίθετη μεριά: του δανειστή. Οσο για το επιτόκιο-ξεφτίλα, αυτό δείχνει, πως ο δανεισμός έχει ξεκάθαρα πολιτικές στοχεύσεις. Η Ισλανδία, πιστή φίλη των ΗΠΑ μέχρι τώρα, βρίσκεται στην είσοδο του Μεγάλου Βορρά. Εκεί, που το ενδιαφέρον της Ρωσίας ανεβαίνει κατακόρυφα, όπως παρουσιάσαμε στην ακριβώς προηγούμενη ανάρτηση της ΦΑΙΑΚΙΑΣ. Και η Ρωσία ξέρει καλά πως το ζεστό χρήμα που δανείζει με ορίζοντα 3-4 ετών στην Ισλανδία είναι πολύ… και πιθανόν αρκετό για να αλλάξει φιλίες και αισθήματα…

Αρκτική: ο άλλος ψυχρός πόλεμος…

Με αυτό τον τίτλο κυκλοφορεί πρόσφατο (2-8/10/2008) τεύχος του περιοδικού “Courrier International”. Αναφέρεται, λοιπόν, στον ανταγωνισμό εκμετάλλευσης του Βόρειου Πόλου, που καθώς λιώνουν οι πάγοι του, γίνεται ευκολότερα προσπελάσιμο για τα ανυπολόγιστου όγκου πετρελαϊκά του αποθέματα. Προετοιμάζονται, λοιπόν οι μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία) για την διεκδίκηση της ηγεμονίας στην περιοχή. Γράφει π.χ. ο σύμβουλος του Ρώσου Υπουργού φυσικών πόρων Ιβάν Γκλουμώφ: «… Η Ρωσία εγκαινιάζει μία νέα τακτική αξιοποίησης της Αρκτικής. Η χώρα διερευνά εντατικά τον καθορισμό των ορίων του ηπειρωτικού της εδάφους και την καταγραφή τους στο διεθνές δίκαιο. Προτεραιότητα θα δοθεί στην ανάπτυξη του Μεγάλου Βορρά. Στην επαναδιάνοιξη της Βόρειας Θαλάσσιας οδού. Στην ανανέωση των μεταφορικών υποδομών. Στην προοπτική εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων. Η χώρα μας κατάλαβε επιτέλους, ότι πρέπει να επενδύσει σε πολλή μεγάλη κλίμακα στην Αρκτική, γιατί αυτή η περιοχή αποτελεί τη βάση της ευημερίας μας και την μελλοντικής μας ασφάλειας…»
Για την Ρωσία η κατάκτηση της Αρκτικής (του Μεγάλου Βορρά) μέχρι το 2020 αποτελεί στρατηγικό στόχο. Τι σημαίνει αλήθεια Μεγάλος Βορράς; Σύμφωνα με το Αμερικάνικο Γεωλογικό κυβερνητικό γραφείο στην Αρκτική βρίσκεται το 13% των μη αποκαλυφθέντων μέχρι στιγμής κοιτασμάτων Πετρελαίου και 30% Φυσικού Αερίου. Για την Ρωσία η περιοχή αυτή εξασφαλίζει σήμερα το 11% του Εθνικού προϊόντος και το 22% του όγκου των εξαγωγών. Εδώ, για την Ρωσία παράγεται το 90% του νικελίου και κοβαλτίου, το 60% του χαλκού, το 96% των πλατινοειδών και το 100% του βαρύτη.
Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την περιοχή εξαιρετικά μεγάλο, που επιδιώκει την δική της παρουσία στην εξόχως ενδιαφέρουσα περιοχή με το προκάλυμμα της διεθνούς συνεργασίας στην Αρκτική. Η Αμερικάνικη παρουσία προωθείται με σχετικές συμφωνίες με την Νορβηγία, που έχει επίσης προφανές ενδιαφέρον και λόγους παρουσίας στην περιοχή. Η τελευταία, ενεργοποιείται με την δική της εταιρεία Snohvit (Χιονάτη) Η Ρώσικη Στόκμαν (Γκάζπρομ) προσκαλεί Κινέζους, Γιαπωνέζους και Κορεάτες επενδυτές. Η οικονομική της βάση και οι επενδυτικές της δυνατότητες κάνουν την Νορβηγική «Χιονάτη» να μοιάζει με νάνο…
Οι επεκτάσεις του Ρώσικου Ηπειρωτικού εδάφους δεν αντιμετωπίζονται με καθόλου καλό μάτι από τις ΗΠΑ, που επιδιώκουν να χαρακτηρισθεί η περιοχή ως ζώνη διεθνούς συνεργασίας. Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ σκέφτονται να υιοθετήσουν στην Αλάσκα την πρακτική του Καναδά, που έβαλε κάτω από τον έλεγχο του στόλου του μεγάλο μέρος του Ναυτικού δρόμου Βορρά-Δύσης. Κατά τελευταία 10ετία το ναυτικό των ΗΠΑ διαθέτει 25 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο για την διερεύνηση των πόλων. Το ποσό ανέβηκε στα 35 εκατ. $ για το 2007… Ψίχουλα αν συγκριθούν με σχέδιο, που εκκρεμεί στο κογκρέσο προστασίας των ακτών της Αλάσκα και της Νορβηγίας, ύψους 8.7 δισεκατ. Δολάρια. Από αυτά, 1.5 δις. δολάρια προορίζονται για την κατασκευή στόλου παγοθραυστικών. Οι Αμερικανοί, όλο και λιγότερο κάνουν λόγο για την διεθνή συνεργασία.
Η Αρκτική θερμαίνεται, με την βαρύτατη ευθύνη της μεγαλοκεφαλαιϊκής ασυδοσίας, απειλώντας την ποιότητα ζωής και τελικά την ίδια τη ζωή στον πλανήτη. Και αντί οι τηκόμενοι πάγοι να συγκλονίζουν, οι πολυεθνικές τρίβουν τα χέρια τους για ευκολότερη εκμετάλλευση κοιτασμάτων, που πριν από ελάχιστα χρόνια ήταν πρακτικά μη εκμεταλλεύσιμα. Αυτονόητο, ότι αυτή η «εκμετάλλευση» θα σημαίνει συγκλονιστικές προσθήκες διοξείδιου του άνθρακα με λειτουργία απόλυτου φαύλου κύκλου στο φαινόμενο του θερμοκηπίου… Στο μυαλό μου ξανάρχεται η φράση του Βασίλη Ραφαηλίδη:… ο καπιταλισμός είναι ένα ηλίθιο σύστημα, που υπηρετείται από πανέξυπνους ανθρώπους

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2008

Υποδομές με τον αραμπά...


Πέρα από ιδεολογικές ή ιδεολογίζουσες διαφωνίες, θεωρώ κοινό τόπο, πως η πρόοδος σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ποιότητα των υπαρχουσών βασικών υποδομών σε κάθε τομέα κοινωνικής δραστηριότητας αλλά και με τους ρυθμούς εμπλουτισμού και ανανέωσής τους. Παιδεία, Υγεία, Συγκοινωνίες, πολιτισμός, αθλητισμός ψυχαγωγία είναι πλευρές του συνολικού κοινωνικού γίγνεσθαι, που ορίζουν το επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης και σφραγίζουν -θετικά ή αρνητικά- την ποιότητα της ζωής μας.
Ένα ιστολόγιο (blog), που συστηματικά ενημερώνεται και ενημερώνει για την πρόοδο των μεγάλων έργων υποδομής στην χώρα, με έμφαση στις μεταφορές είναι το: «υποδομές στην Ελλάδα» (http://ypodomes.blogspot.com). Σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα για ακριβή, έγκαιρη, αναλυτική και σε βάθος ενημέρωση στο πεδίο αυτό. Τον κατασκευαστή του (υπογράφει Νίκος Καραγιάννης) δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά ιδιαίτερα εκτιμώ την δουλειά του σε αυτό το blog. Το όραμα του βαθειά και αληθινά εκσυγχρονιστικό αγκαλιάζει ολόκληρη τη χώρα. Οι αναρτήσεις, που υπογράφει πάντοτε εύστοχες και -θα έλεγα- αισιόδοξες.
Ε! λοιπόν! Η σχετικά επιμήκης αυτή εισαγωγή ήταν μεταξύ των άλλων αναγκαία για να εισαγάγουμε στις πικρές αλήθειες μίας πρόσφατα ενημερωτικής ανάρτησης για την πρόοδο των μεγάλων δομικών έργων στη χώρα. Θα μπορούσαμε να σας παραπέμψουμε εκεί απλά και κατευθείαν. Προτιμήσαμε να την αντιγράφουμε. Ετσι, για να ενώσουμε και τη δική μας φωνή διαμαρτυρίας για το δούλεμα, που πέφτει σχετικά με τον εκσυγχρονισμό αυτού του τόπου. Ορίστε λοιπόν:
Στα τέλη του 2007 αναρτήθηκαν όλα τα έργα που είναι σε εξέλιξη αυτά που είναι σε δημοπράτηση αλλά και αυτά που είναι υπό μελέτη και πρόκειται να δημοπρατηθούν.
Δυστυχώς πολύ λίγες μεταβολές έχουμε μέχρι σήμερα σε αυτές τις λίστες. Αυτές που μας ενδιαφέρουν είναι βέβαια οι λίστες με τις δημοπρατήσεις και με τις μελέτες. Ας δούμε την πρόοδο:
ΕΡΓΑ ΥΠΟ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2007(ΜΕ ΠΑΥΛΑ ΣΗΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ)
-Μετρό Γραμμή 4 Άλσος Βείκου- Πανεπιστήμιο-Μαρούσι -Καμία εξέλιξη
-Επέκταση Μετρό Θεσσαλονίκης Πατρικίου Καλαμαριά -Καμία εξέλιξη
-Προαστιακός επέκταση Κορωπί -Λαύριο -Καμία εξέλιξη
-Τραμ επέκταση απο Φαληρο-Πειραιά σε κυκλική μορφή μονής τροχιάς -Καμία εξέλιξη
-Υπογειοποίηση Ηλεκτρικού (Μετρό Γρ.1) απο Φάληρο -Πειραιά και νεος ενδιάμεσος Σταθμός Καμίνια-Καμία εξέλιξη
-Επέκταση Ηλεκτρικού απο ΚΑΤ- Εθνική Οδό και υπογειοποίηση Σταθμού Κηφισιά- Καμία εξέλιξη
- Τραμ Λάρισας****(δεν υπάρχει κάτι προς δημοσίευση)
-Προαστιακός Σιδηρόδρομος Λάρισας-Βόλου**** (δεν υπάρχει κάτι για δημοσίευση)
-Επέκταση Μετρό Θεσσαλονίκης από Δημοκρατίας-Σταυρούπολη-Καμία εξέλιξη
-ΟΣΕ τμήμα Ροδοδάφνη-Πάτρα-Καμία εξέλιξη
-Αεροδρόμιο Ανδραβίδας από στρατιωτικό σε πολιτικό-Καμία εξέλιξη.
-Εξωτερική Περιφερειακή Θεσσαλονίκης-Καμία εξέλιξη
-Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού-Καμία εξέλιξη
ΕΡΓΑ ΥΠΟ ΔΗΜΟΠΡΑΤΗΣΗ-Επεκτάσεις Αττικής Οδού-Καμία εξέλιξη-Θα γίνει νέος διαγωνισμός.
-Επέκταση Μετρό Γρ. 3 Χαιδάρι-Πειραιάς -από καλοκαίρι 2006!!-Καμία εξέλιξη
-Γήπεδο Παναθηναικού-Ναιιιι!!! Ξεκίνησε
-Υπογειοποίηση ΟΣΕ στο τμήμα Άθήνα -3 Γέφυρες -Πως είπατε;
-Κεντρικοί Σταθμοί ΟΣΕ Αθήνας και Πειραιά (θα δίδονταν σε Ιδιώτες- άγνωστη η τύχη τους).
Νομίζουμε, πως είναι φανερό, ότι ούτε 1 μεγάλο έργο από τα υπεσχημένα δεν εξελίσσεται κανονικά, ομαλά. Ο σιδηρόδρομος, ο μεγάλος εχθρός του νεοφιλελευθερισμού, υφίσταται ολοκληρωτικά χτυπήματα μετά από κάποια μικρά, δειλά και λειψά βηματάκια την προηγούμενη 10ετία. Το μόνο έργο, που φαίνεται να προχωράει -συμβολικό κι΄αυτό για τον τόπο- είναι το γήπεδο του Παναθηναϊκού… Κάτι δηλαδή σαν το νέο Νοσοκομείο Κέρυρας…

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

All inclusive (Όλα συμπεριλαμβάνονται…)

Το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης, που έκανε την εμφάνισή του στην Κέρκυρα (όχι μόνον αλλά κυρίως) πριν από 3 περίπου δεκαετίες είχε μέσα του απ’ όλα…. Η φτηνιάρικη, αυθαίρετη και αρπακολατζίδικη δράση, που αναδείκνυε σε τουριστικούς επιχειρηματίες τους απλούς κατόχους γης, κληρονόμους της χειρότερης γονεϊκής περιουσίας (τα παραθαλάσσια χτήματα δεν έκαναν για καλλιέργεια…) περιείχε μέσα της ΟΛΑ τα σπέρματα για το σημερινό κατάντημα… Η σε …ένα βράδυ μαζική κατάληψη ακτών θαυμάσιας ομορφιάς από ενοικιαζόμενα στέγαστρα τσιμεντόλιθων θα είχε το αποτέλεσμά της. Αισθητικό αποτέλεσμα, που κέρδιζε σίγουρα πρώτο βραβείο σε παγκόσμιο διαγωνισμό κακαισθησίας. Ανύπαρκτοι οι όροι στοιχειώδους πολεοδομικής ευταξίας. Ανύπαρκτες υποδομές (ύδρευση, αποχέτευση). Τείχος τσιμεντολιθικών κατασκευασμάτων αποκλείει την ακτή από την κοινή θέα…
Εκμεταλλευόμενες οι μεγάλες ξένες τουριστικές εταιρείες την ολιγοπωλιακή παρουσία τους, με έναν ΕΟΤ ικανό μόνον να εκδίδει τουριστικά φυλλάδια και αφίσες και πάντως έτη φωτός μακριά από το να αποτελεί όργανο χάραξης και συντονισμού τουριστικής πολιτικής, παρότρυναν και πριμοδοτούσαν σκανδαλωδώς την κατασκευή νέων ενοικιαζόμενων δωματίων αυτής της ποιότητας. Πρώτος στόχος οι ξενοδοχειακές μονάδες και οι απαιτήσεις τους… Με τα ενοικιαζόμενα να αυξάνονται σε γεωμετρική πρόοδο κάθε σαιζόν, ο στόχος επιτεύχθηκε. Τα ξενοδοχεία κατέβασαν εκπληκτικά τις τιμές τους και, φυσικά, μαζί και την ποιότητά τους. Και ύστερα ήλθε η σειρά των ενοικιαζόμενων. Τακτική απλή και δοκιμασμένη… Η Ελλάδα τόπος κοινωνικού τουρισμού για την Ευρωπαϊκή κοινότητα με επίσημη Ελληνική υπουργική υπογραφή από το 1985… Ε! λοιπόν τέρμα ο κοινωνικός τουρισμός… Μας τελείωσαν οι φιλευσπλαχνίες και φιλανθρωπίες της μεγάλης νεοφιλελεύθερης (ή και σοσιαλίζουσας) ιδεολογίας… Ανάγκη πλέον για στροφή στον ποιοτικό τουρισμό… Ναι, αυτόν, που όσοι τολμούσαν να τον υποδείξουν τις εποχές των παχέων αγελάδων του 80 και του 90 αντιμετωπίζονταν με χλεύη και υποτίμηση από τους νεοπλουτίσαντες… Ομως, ποιοτικός τουρισμός με αυτό το αεροδρόμιο, με αυτό το οδικό δίκτυο, με αυτό το Νοσοκομείο, με αυτό το επίπεδο καθαριότητας, με αυτή την συγκλονιστική καταστροφή περιβάλλοντος, με αυτή την πολιτιστική υποτίμηση με αυτό το συγκοινωνιακό-κυκλοφοριακό, ΔΕΝ γίνεται… Αλήθεια, μπορούν οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι κατά τις 3 τελευταίες 10ετίες να μας υποδείξουν ΕΝΑ (1, δεν θέλουμε 2) σοβαρό έργο υποδομής, που έγινε σε αυτό τον τόπο; Μιλάμε για σοβαρό έργο και όχι πασαλείμματα, που χάνονται στο βάθος του χρόνου…
Ολοι οι σπόροι λοιπόν, που βλάστησαν το σήμερα υπήρχαν μέσα στο μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης, που υιοθετήθηκε με λαϊκούς και λαϊκίστικους πανηγυρισμούς και τυμπανοκρουσίες. Σήμερα, οι ποιοτικοί τουρίστες έρχονται, βλέπουν και φυσικά δεν ξανάρχονται…
All inclusive, λοιπόν και πολύ μας πέφτει… Αλλοίμονο μας αν λείψει και αυτό, τόνιζε τουριστικός επιχειρηματίας…

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Συμπεράσματα από μία ψηφοφορία...

Εννοούμε το ερωτηματολόγιο, που σας απηύθυνε η «ΦΑΙΑΚΙΑ» σχετικά με το πιο σημαντικό ζήτημα για την αναβάθμιση της Κέρκυρας. Πρώτη διαπίστωση: μικρό το κοινό που συμμετείχε (μόλις 72) και κατά συνέπεια παράτολμη κάθε προσπάθεια συναγωγής αδιαμφισβήτητων συμπερασμάτων. Μία τάση, όμως φαίνεται. Μία τάση, που αναγνωρίζει τα θέματα υποδομών σαν ζητήματα πρώτης γραμμής. Καμία επιλογή δεν κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία. Αντίθετα: η κατασκευή- περάτωση του Νέου Νοσοκομείου, ο οδικός άξονας Βορρά-Νότου και η βελτίωση των αστικών συγκοινωνιών της πόλης είναι πρακτικά ισοδύναμες στις προτιμήσεις όσων ψήφισαν.... Δύσκολο να επιλέξεις ανάμεσα σε βασικές προτεραιότητες, όταν η απάντηση πρέπει να είναι αποκλειστική των άλλων...
Μία ψηφοφορία ασφαλώς δεν είναι μία αναλυτική συζήτηση και εξάντληση του θέματος. Υπάρχει πολύ περιθώριο διαλόγου. Π.Χ. Τι νοσοκομείο Θέλουμε; Ένα νέο κτίριο αμφίβολης λειτουργικότητας με ίδιο επιστημονικό και νοσηλευτικό επίπεδο προς το υπάρχον εδώ και 6 δεκαετίες παλιό; Τι οδικό άξονα θέλουμε; Έναν δρόμο, που θα συγκροτηθεί στο μέλλον μέσα από τις παρακάμψεις των κατοικημένων περιοχών ή έναν οδικό άξονα με ενιαία χάραξη και προβλεπτικότητα αντιμετώπισης κυκλοφοριακών προβλημάτων του Νομού για μερικές τουλάχιστον 10ετίες μπροστά; Μας φτάνει η αγορά μερικών νέων λεωφορείων του αστικού ΚΤΕΛ ή μας χρειάζεται μία ριζικά διαφορετική δημοτική και διαδημοτική συγκοινωνία, που να καλύπτει με αξιοπρέπεια, συνέπεια και ταχύτητα τις μεταφορικές ανάγκες κατοίκων και επισκεπτών;
Τα ερωτήματα ρητορικού χαρακτήρα ανοίγουν τον δρόμο του διαλόγου για να δοθεί αληθινό περιεχόμενο στις προφανείς κατά τα άλλα απαντήσεις…

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Δολοφονία Καποδίστρια: Επέτειος ιστορικής σημασίας με πολλαπλές προεκτάσεις στο σήμερα.

Για την Ελλάδα και την ιστορική της διαδρομή στα χρόνια που ακολούθησαν από την εθνική αποκατάσταση μέχρι σήμερα η δολοφονία του πρώτου κυβερνήτη στις 28/9/1831 έχει ιστορικό περιεχόμενο με συμβολικές προεκτάσεις. Σκοπός του σημειώματος δεν είναι να νεκρολογήσει. Κάτι τέτοιο, με δεδομένο το μέγεθος της προσωπικότητας δεν χωράει σε κάποιο ιστολόγιο, παρά μόνο με προχειρότητα και επικίνδυνες αφαιρέσεις. Αρκούν ελάχιστα βιογραφικά στοιχεία για τον Υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας και πρωταγωνιστή της συνθήκης του Γενεύης το 1816, για να ξεφύγει από κάθε αμφισβήτηση η μοναδική για Ελληνα πολιτικό διεθνής ακτινοβολία του. Εχει ενδιαφέρον, η έστω και αδρή αποτίμηση των προθέσεων και της δράσης του κυβερνήτη στο σύντομο χρόνο άσκησης της εξουσίας.
Καταρχή, ας μην λησμονάμε, πως το νεοϊδρυμένο κράτος ζούσε αιώνες πίσω από άποψη κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική, συγκριτικά με τις προστάτιδες δυνάμεις, ιδιαίτερα τις πέραν των Αλπεων Γαλατία και την Γηραιά Αλβιόνα. Όλα τα μέτρα του Καποδίστρια απέβλεπαν στην οργάνωση σύγχρονου κράτους με δομές αστικής δημοκρατίας και ισονομίας. Ανάπτυξη της Παιδείας, της Γεωργίας και των συγκοινωνιακών υποδομών βρίσκονται στις άμεσες προτεραιότητες του «ηγέτη», που η εργατικότητα και η αφοσίωσή του στο καθήκον δεν γνωρίζουν μέρα και νύχτα. Πολύ απλά: Ο Καποδίστριας είναι ο πρώτος και μεγάλος αστός εκσυγχρονιστής πολιτικός της χώρας σε εποχή, που ο εκσυγχρονισμός (χωρίς τα εισαγωγικά, που χρειάζονται για την μετά πολλές δεκαετίες χρήση του όρου ως προκάλυμμα μικροπολιτικής) ήταν ζήτημα εθνικής επιβίωσης και ανέλιξης. Η τραγική τύχη του Καποδίστρια αλλά και του πολιτικού του εγχειρήματος, που θάβεται επίσημα με την έλευση της Βαυαροκρατίας είναι μάλλον προδιαγεγραμμένη αν σκεφτεί κανείς τους συσχετισμούς… Οι προστάτιδες δυνάμεις δεν έχουν κανένα λόγο για να επιθυμούν τον αστικό εκσυγχρονισμό της νεοαναδυόμενης χώρας-κράτους. Η διασφάλιση του απόλυτου ελέγχου της προϋποθέτει την κυριαρχία κοινωνικών στρωμάτων και ομάδων τυφλά και υποτακτικά εξαρτημένων από αυτές. Ισως να αποτελούμε παγκόσμια πρωτοτυπία με την επίσημη χρήση των όρων « Αγγλικό», «Γαλλικό» και «Ρωσικό» ως τίτλων επίσημων κομμάτων. Στην ίδια κατεύθυνση και τα συμφέροντα τσιφλικάδων μεγαλοϊδιοκτητών γης. Ο οποιοσδήποτε εκσυγχρονισμός θα τους αφαιρούσε πάμφθηνα εργατικά χέρια γης, που θα στρέφονταν σε νεοδημιουργούμενες βιομηχανίες. Κάτι που έγινε σε πολύ μικρό βαθμό αργότερα στο Λαύριο, την Σύρο, τα Επτάνησα κ.λ.π. Φυσικά συντονισμένες, λοιπόν, οι προστάτιδες δυνάμεις και οι ντόπιοι αφεντάδες δολοφονούν τον Καποδίστρια και μαζί απονεκρώνουν κάθε προσπάθεια ουσιαστικής εθνικής χειραφέτησης με όρους οικονομίας. Η Ελλάδα έκτοτε ποτέ δεν μπόρεσε να αποκτήσει Εθνική Αστική Τάξη. Τάξη δηλαδή παραγωγό, που να συμμετέχει ανταγωνιστικά στην παραγωγή του παγκόσμιου προϊόντος διεκδικώντας με όρους εθνικού κράτους την θέση της στην παγκόσμια αγορά. Το ΚΚΕ αναγνώριζε από παλιά αυτή την κοινωνική πραγματικότητα μιλώντας στις αναλύσεις του για «κομπραδόρικη» (μεταπρατική) αστική τάξη με ειδικά -εξαιτίας αυτής της ταυτότητάς της- ταξικά και πολιτικά χαρακτηριστικά. Η αριστερά, παρά κάποιες αρχικές απολυτότητες στην αποτίμηση της προσωπικότητας και του έργου Καποδίστρια έγινε διαλεκτικότερη (έλαβε δηλαδή υπόψη της χώρο και χρόνο) και κατέληξε σε θετικά συνολικά συμπεράσματα , παρ΄ όποια λάθη και προσωπικές αδυναμίες του …«Κόντε Νάνε». Αποφεύγουμε, με υπεραπλουστευτικό ίσως τρόπο την αναφορά σε ενδιάμεσους μέχρι το σήμερα σταθμούς της εθνικής μας εξέλιξης. Ο Χαρίλαος Τρικούπης είναι ο επόμενος εκσυγχρονιστικός σταθμός της εθνικής μας πορείας. Με αντίστοιχο πολιτικό (όχι βιολογικό) τέλος προς τον πρώτο κυβερνήτη. Πάντως, η Ελλάδα της αρπαχτής και της μίζας δεν έχει κανένα λόγο να αισθάνεται χρέος μνήμης στον Καποδίστρια. Πολύ καλά κάνει και περιορίζει κατά το δυνατόν την πολιτική ακτινοβόληση της προσωπικότητας και του έργου του. Πολύ καλά κάνει και αφήνει αυτό το έργο σε μειοψηφίες ιστορικών και σκεπτόμενων. Πολύ καλά κάνει και δεν στηρίζει ούτε κατ’ ελάχιστο την προσπάθεια επιβίωσης, εμπλουτισμού και ανάδειξης του σπιτιού του στην Κουκουρίτσα σε μεγάλο και ιστορικά σημαντικό Μουσείο Καποδίστρια. Τα πράγματα πρέπει να παίρνουν τη θέση τους… Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια σημαδεύει τους όρους της εθνικής μας χειραφέτησης, τους περιγράφει και τους συμβολίζει…

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2008

.. Οι υπερ-πλούσιοι του κόσμου σας χαιρετούν...

Αυτή είναι η λεζάντα στο εξώφυλο του τελευταίου τεύχους του Courier International (11-17/9/2008), που χρησιμοποιεί ως πηγή του όχι κάποιο αριστερό περιοδικό αλλά το Αμερικάνικο Newsweek. Το σκελετωμένο κρανίο στολισμένο με 8601 διαμάντια είναι έργο του Damien Hirst προς πώληση για 100 εκατομύρια δολάρια. Εργο για απλή διακοσμητική χρήση ή και με συμβολικό περιεχόμενο; Και αν ναι, τι θέλει να πεί; Το κοινό τέλος, που υπερβαίνει την ταξική διαστρωμάτωση ή αυτή καθ΄αυτή την διόγκωση της ταξικής ανισότητας στην εποχή της Νέας Τάξης, που απειλεί καθημερινά εκατομύρια ζωές των κολασμένων του πλανήτη; Διαλέγετε και παίρνετε... Σημασία έχει, ότι οι δισεκατομυριούχοι του κόσμου αυξάνονται και μαζί αυξάνονται τα εισοδήματά τους... Σε όλο τον κόσμο, με ...αναλογικό τρόπο. Μικρότερη αύξηση στην Αφρική και ακολουθούν κατά αύξουσα σειρά αριθμού δισεκατομυριούχων η Μέση Ανατολή, Η Λατινική Αμερική, Η Ασία-Ειρηνικός, Η ευρωπαϊκή Ενωση και η Βόρεια Αμερική. Αύξηση δυσανάλογη προς την αύξηση του παγκόσμια παραγόμενου προϊόντος. Απλό αποτέλεσμα της επιδεινούμενης ανισοκατανομής του πλούτου. Και άν αμφιβάλλετε, ρίξετε μία ματιά στο διάγραμμα...
Αναφέρεται σε ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ζώνη Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ενωσης, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδά. Πηγή η γνωστή μας Morgan Stanley. Τα λέει όλα... Λέει πώς κατανέμονται αμοιβές εργαζομένων και υπερκέρδη του κεφαλαίου στην τελευταία 12ετία. Οι παραγωγοί του πλούτου πατώνουν εισοδηματικά και οι εκμεταλλευόμενοι τον πλούτο απογειώνονται. Φαινόμενο με τρομακτικές διαστάσεις. Και ακόμη τρομακτικότερη η τάση, που με απόλυτη σαφήνεια καταγράφεται στο διάγραμμα...

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

Υδροκέφαλες αποκεντρώσεις…

Η κυκλοφοριακή συμφόρηση στο κέντρο των σύγχρονων Ελληνικών πόλεων έχει ως υλική της βάση την συνεχή και με εκθετικούς ρυθμούς αύξηση των κυκλοφορούντων οχημάτων. Η Κέρκυρα είναι ίσως η πιο τυπική περίπτωση αφού διαθέτει κεντρικό ιστορικό ιστό με οδικό δίκτυο περιορισμένης επιφάνειας. Η πραγματικότητα αυτή δεν επιλύεται με μαζική επέκταση του οδικού δικτύου… Κάτι τέτοιο απλά δεν είναι εφικτό. Εφικτή, αναγκαία και άμεσα υλοποιητέα είναι η παράκαμψη της πόλης με τον μικρό και τον μεγάλο δακτύλιο, όπως προέβλεπε ο χωροταξικός σχεδιασμός από το 1986 και που κινδυνεύει να λησμονηθεί στην πρωτοποριακή μακαριότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης την προηγούμενη 20ετία. Εξίσου αναγκαία βέβαια είναι η επίλυση του κυκλοφοριακού με την κατασκευή περιφερειακών χώρων στάθμευσης και ολοκληρωμένο δίκτυο σύγχρονης, συχνής, αξιόπιστης και ταχείας μεταφοράς στο κέντρο της πόλης.
Οσο καιρό παρακάμπτονται οι λογικά αναγκαίες και ευκολότερα υλοποιήσιμες λύσεις βοηθούνται να ανθίζουν ιδέες γεμάτες προχειρότητα, ετσιθελισμό, βοναπαρτισμό και παντελή έλλειψη πρακτικότητας. Ετσι, πλάϊ στην «θεωρία» των κεντρικών χώρων στάθμευσης (Σαρόκο, Σπιανάδα, Σπηλιά κ.λ.π.), που εγγυώνται συνεχή πρόσκληση των συνεχώς αυξανόμενων οχημάτων για είσοδο και … περιπλάνηση στο κέντρο της πόλης, ξεφυτρώνει τελευταία και η άποψη για «αποκέντρωση» των διοικητικών υπηρεσιών στις παρυφές της πόλης. Απόψη, που ενισχύεται από την de facto, με απόλυτη προχειρότητα και χωρίς ίχνος σχεδιασμού (τουλάχιστον κοινωφελούς) μεταφορά πλήθους υπηρεσιών στις Αλυκές. Υπηρεσία Δημόσιας Ασφάλειας της ΕΛΑΣ, Περιφέρεια Ιόνιων Νήσων, ΔΥ.ΠΕ, Εφορία Νότου κ.λ.π. έχουν εγκατασταθεί στην παραποτάμια περιοχή, χωρίς καμία χωροταξική μέριμνα. Ούτε καν συστηματική αστική συγκοινωνία δεν λειτουργεί προς το «διοικητικό κέντρο». Κατά τον ίδιο τρόπο, πιστεύουμε, πως έγινε και η επιλογή του χώρου του Νέου Δικαστικού μεγάρου, που ΑΝ ποτέ τελειώσει θα αντιμετωπίσει πολλαπλά προβλήματα πρόσβασης και χώρου στάθμευσης. Στην ίδια αλαλούμ λογική εντάσσεται και η επιλογή του χώρου στην Μαρασλή και Κύπρου για την κατασκευή Αστυνομικού Μεγάρου, ίσως του μόνου, που θα μπορούσε να βρίσκεται εκτός κέντρου πόλης. Ετσι, ο «αγώνας» για «αποκέντρωση» δικαιώνεται με την ανυπαρξία χωροταξικής πολιτικής αλλά και ουσιαστικής αντίδρασης από μεριάς ταλαιπωρούμενων κατοίκων. Μία σιωπή, που δεν δηλώνει αποδοχή αλλά μαρτυρεί επικίνδυνη για την πολιτική μας κατάσταση απογοήτευση και μοιρολατρική ανοχή.
Χωρίς να είμαστε ειδικοί, πιστεύουμε τις θέσεις των ειδικών, που τονίζουν ότι η φυσιολογική λειτουργία μίας πόλης προϋποθέτει «εγκέφαλο» και «καρδιά», που δεν μπορούν να υποκατασταθούν από μικρές εστίες «διοίκησης» σκόρπια απλωμένες στην περιφέρεια. Κάτι τέτοιο απλά αλλάζει την διαδρομή της ταλαιπωρίας και καθόλου δεν λαμβάνει υπόψη της την συνεχή επέκταση του πολεοδομικού ιστού. Ζητούμενο δεν είναι το σκόρπισμα των υπηρεσιών στα 4 σημεία του ορίζοντα, που θα μετατρέπει την καθημερινότητα τω ν κατοίκων σε σαφάρι μετακινήσεων και σταθμεύσεων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Αντίθετα ένα απελευθερωμένο από τον κυκλοφοριακό φόρτο και εύκολα προσπελάσιμο κέντρο διευκολύνει σε χρόνο και κόπο τις καθημερινές απαραίτητες επαφές του πολίτη με τις διοικητικές και τις οικονομικές υπηρεσίες, όταν αυτό δεν μπορεί να επιλύεται από λειτουργικά περιφερειακά ΚΕΠ (Ποταμός, Ευρωπούλοι, Κανάλια, Αλεπού κ.λπ.). Στο κέντρο της πόλης υπάρχουν θαυμάσια δημόσια κτίρια απολύτως κατάλληλα (με την αναγκαία σωστική και εσωτερικά αναδομητική παρέμβαση) να στεγάσουν το σύνολο των Δημόσιων Υπηρεσιών, συμβάλλοντας ταυτόχρονα κατά μοναδικό τρόπο στην συντήρηση της πολεοδομικής-αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας της πόλης.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Η κρίση διαβάζεται διπλά…

Το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης της Κέρκυρας ήταν από τα… πρωτοπόρα πανελλαδικά σε προχειρότητα, ανοργανωσιά, λαϊκισμούς… Η παντελής απουσία σχεδιασμού, βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων στόχων, η εντατική φθορά και αλλοίωση περιβάλλοντος, πολιτιστικών παραδόσεων και καλλιτεχνικής δραστηριότητας είναι τα κύρια χαρακτηριστικά ενός τσουνάμι τουριστικής «ανάπτυξης» στις 10ετίες 70-80-90. Λέει, χαρακτηριστικά, φίλος: «Οση ζημιά έπαθε το κερκυραϊκό τοπίο την τελευταία 20ετία δεν την έχει πάθει στα προηγούμενα 2500 χρόνια…». Για όλα αυτά βέβαια ελάχιστη ή καθόλου ευθύνη φέρουν οι άμεσοι δράστες –ιδιοκτήτες προνομιακών στις νέες αυτές συνθήκες γεωτεμαχίων, που λίγο πριν είχαν μηδενική αξία και αποτελούσαν επιβεβαίωση της βαθύτατης φτώχιας τους... Η σχεδόν μόνη και σίγουρα σημαντικότερη οικονομικής δραστηριότητα, που διαθέτει η χώρα αλλά δυστυχώς και το νησί μας δηλ. ο τουρισμός αντιμετωπίστηκε από την Πολιτεία με απόλυτη ανοργανωσιά. Σε αυτό το πλαίσιο «άνθισε» η λογική της αυθαιρεσίας και της αρπαχτής, ενώ η πολιτεία αρκέσθηκε στον ρόλο του φοροεισπράχτορα, με σχετική επιτυχία πρέπει να ομολογήσουμε, αλλά με χαρακτηριστική αδιαφορία ακόμη και για την σταθερή συνέχιση της φορολογικής αυτής ροής... Ο ΕΟΤ λειτουργεί ως… γραφείο πληροφοριών στην θέση του αναγκαίου επιτελικού οργάνου σχεδιασμού και πολιτικής τουριστικής παρέμβασης. Ισως, η μόνη ουσιαστική πολιτική παρέμβαση του Ελληνικού κράτους έγινε το 1985 με την συνυπογραφή του χαρακτηρισμού της Ελλάδας ως τόπου κοινωνικού τουρισμού για την Ευρωπαϊκή Ενωση… Την πολιτική ορθότητα, οξυδέρκεια και προβλεπτικότητα αυτής της απόφασης με μακρόχρονες συνέπειες απολαμβάνουμε πολύ καθαρά σήμερα...
Οσοι είχαν διαγνώσει (δεν ήταν και τόσο δύσκολο…), πως τα χρόνια της «αφθονίας» θα τα ακολουθούσαν δύσκολοι καιροί ανεξέλεγκτης πτώσης αντιμετωπίζονταν ως «Κασσάνδρες», παραφωνία στην γενική ευδαιμονία αρχόντων και λαού, που απολάμβανε οικονομικο-κοινωνικές ανακατατάξεις ραγδαίου νεοπλουτισμού. Η υψηλότατη πιθανότητα μελλοντικής αδυναμίας των φτηνών τουριστών να επισκέπτονται το νησί μας (και κάθε άλλο τουριστικό τόπο) στα πλαίσια ραγδαίας επιδείνωσης του κοινωνικού τους status αντιμετωπίζονταν ως γρουσούζικη μαντεψιά, που την ξόρκιζαν οι νέες συσσωρεύσεις τσιμεντόλιθων… Αυτών, που προσποιούνταν τουριστικά καταλύματα καταστρέφοντας το ανείπωτο φυσικό κάλλος των περισσότερων Κερκυραϊκών ακτών, καταδικάζοντάς τες σε προσδοκία επισκεψιμότητας από .. απελπισμένους. Η μετατροπή αυτού του τρόπου ανάπτυξης ως κυρίαρχου είχε και άλλες άμεσες και έμμεσες συνέπειες, που λειτουργούν φαυλοκυκλοτικά στον συνεχή υποβιβασμό της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η εγκατάλειψη κάθε άλλης οικονομικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, η κατάργηση κάθε ουσιαστικής πολιτιστικής δράσης και η υποκατάστασή της με ευκαιριακές εμφανίσεις μπουλουκιών, η παραμέληση του αρχαιολογικού-ιστορικού πλούτου, η οργιαστική οικοδομική αυθαιρεσία, η παντελής έλλειψη βασικών υποδομών (οδικός άξονας Βορά-Νότου, Νοσοκομείο, Αεροδρόμιο, ύδρευση, καθαριότητα κ.λ.π.) συμπληρώνουν την σύγχρονη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της Κέρκυρας.
Όλα αυτά, ελάχιστα ενδιαφέρουν όλους όσους εθελοτυφλούν για την αληθινή εικόνα των Κερκυραϊκών πραγμάτων. Είτε δεν θέλουν ή/και δεν μπορούν να κατανοήσουν αίτια και ευθύνες και απλά μετρούν … «απορημένοι» την σταθερή πτώση επισκεψιμότητας του νησιού, που βρίσκεται στην … πρωτοπορία (στον πάτο δηλαδή) της αρνητικής πορείας σε εθνικό επίπεδο. Η βαθύτερη ανάγνωση των αιτίων και η αναζήτηση μακροπρόθεσμου σχεδιασμού των λύσεων φαίνεται ξένη για τους εξουσιάζοντες. Οσο για τους άμεσους πρωταγωνιστές επιχειρηματίες αναζητούν την σωτηρία μέσα από τον μεγαλύτερο ευτελισμό των παρεχόμενων υπηρεσιών… Η με ρυθμούς επιδημίας και μορφολογία θρίλερ επέκταση της πλαστικούρας σε πλατείες, πεζοδρόμια, πεζοδρόμους και ακτές είναι η… «εναλλακτική» απάντηση στην κρίση. Την εικόνα της εξαθλίωσης συμπληρώνουν η ανεξέλεγκτη ηχορρύπανση, η κυκλοφοριακή ασυδοσία, η εφιαλτική εισβολή και διάχυση απορριμάτων. Τίποτε θετικό δεν προοιωνίζεται για τον τόπο, το φυσικό και το ανθρώπινο περιβάλλον του από την « δεύτερη» αυτή ανάγνωση του μηνύματος της κρίσης…

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Το προτείνουμε ανεπιφύλακτα !!!

Η "ΦΑΙΑΚΙΑ" απέφυγε συστηματικά να πάρει θέση για τον ΧΥΤΑ Λευκίμμης. Και δεν θα το πράξει ούτε τώρα, άν και έχει άποψη... Δεν θα το κάνει, γιατί θεωρεί οτι σε κλίμα φανατισμών και αφορισμών δεν υπάρχουν περιθόρια διαλόγου και οποιαδήποτε σχετική απόπειρα οδηγεί σε αυτογελιοποίηση. Φυσικά θεωρούμε, οτι η δογματική κατασπίλωση της αντίθετης άποψης είναι εκ των πραγμάτων βαθειά συντηρητική και αντιδραστική, όποιο μανδύα προοδευτικόμορφων λόγων και έργων και άν φέρει...
Το κείμενο που διαλέξαμε το αναγνώσαμε ως επιστολή στο "ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΟ ΒΗΜΑ". Μας συγκίνησε με την καθαρότητα και την ευαισθησία του λόγου του, με την διαλεκτικότητα στις αποτιμήσεις του, χωρίς αφορισμούς, κατάρες, προσβολές και ύβρεις... Το παραθέτουμε ...
Χώροι Υγειονομικής Ταφής Ανθρώπων- Λευκίμμης
"Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!" Ο. Ελύτης
Πρώτη φορά που ακούσαμε το περίφημο δόγμα "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός 'μας" το ακούσαμε από τον λεγόμενο Πλανητάρχη μετά το κτύπημα στους δίδυμους Πύργους και γελάσαμε.
Την δεύτερη φορά που το ακούσαμε επαυξημένο με το "έξω οι Προδότες από την Λευκίμμη" ανατριχιάσαμε. 'Ολα όσα πιστεύαμε ότι είχαμε κατακτήσει σαν Λευκιμμιώτικη κοινωνία άρχισαν να κλονίζονται.
Αυτά τα περί Ελευθερίας και Δημοκρατίας που αγωνιστήκαμε που άραγε να πήγανε;
Ποιας άραγε θα μπορούσε να πει πριν από λίγα χρόνια ότι εάν δεν συμφωνούσες με τις επιλογές των "εκλεκτών" η εάν δεν υιοθετούσες ότι μπορούσες να κάνεις βαρκάδα στην "λίμνη" που θα ξεδιιψούσε την Λευκίμμη, η να συμφωνήσεις στην ανέγερση μουσείου για να στεγάσουμε τα αρχαιολογικά "ευρήματα" στον χώρο του ΧΥΤΑ θα χαρακτηριζόσουν προδότης του τόπου σου; Στην αρχή είπα να το αγνοήσω και να αδιαφορήσω πλήρως σε τέτοιες φασιστικές λογικές γιατί ούτε με αγγίξανε ούτε πρωτόγνωρες είτανε σε άλλους τόπους και χρόνους.
'Ομως εδώ είναι αλλιώτικα τα πράγματα. Εδώ ο κουρνιακτός που σηκώθηκε από τα "σκουπίδια" έγκωσε τον τόπο που γεννήθηκα και τον χώρισε όπως δεν κατάφερε να τον χωρίσει ένας ολόκληρος εμφύλιος πόλεμος. Εδώ προσβάλλονται και υποτιμούνται φίλοι όχι μόνον από ανεγκέφαλους, αλλά και από σοβαρούς "φίλους". Εδώ απειλούνται χωριανοί να κλείσουν τα μαγαζιά τους εάν δεν πάρουν την θέση που οι αυτόκλητοι τιμητές των πάντων της Λευκίμμης έχουν αποφασίσει.
Εδώ επιβάλλεται σιωπή τρόμου σε πολίτες που αποτελούν στολίδια για τον τόπο μας και ανάγονται σε ήρωες οι ροπαλοφόροι τρομοκράτες ανεπαρκέστατων και φοβισμένων δημοτικών αρχόντων.
Εδώ έχουμε θάνατο μιας συμπολίτισσας μας μητέρας δύο παιδιών την στιγμή που σε όλη την κατοχή είχαμε μόνον ένα νεκρό στο χωριό μας.
Εδώ δεκαεξάχρονα ευρίσκονται υπόδικα για τον θάνατο της άτυχης Μαρίας.
Εδώ η σιωπή είναι επικίνδυνη και όποιος ωθεί τα πράγματα στον διχασμό της Λευκίμμης αργά ή γρήγορα θα αναγκασθεί να ζητήσει συγνώμη, αλλά η ζημιά θα έχει γίνει.
Η καταστροφή της Λευκίμμης που τόσο πολύ "αγαπούν" οι εκλεκτοί της δεν θα πραγματοποιηθεί από την κατασκευή ή μή ενός ΧΥΤΑ .
Η καταστροφή της Λευκίμμης έχει πραγματοποιηθεί από την χρόνια αδιαφορία αυτών που σήμερα ωρύονται για την σωτηρία της και έχουν καταντήσει την Λευκίμμη μιαν απέραντη χαβούζα, με κορωνίδα το αίσχος της χωματερής για την οποία κανείς δεν γνωρίζει την ύπαρξη της και ούτε την αναφέρει.
Από την χρόνια αδιαφορία όλων μας για το έκτρωμα του Κάβου, για την ανοχή μας στην κοροϊδία της αποχέτευσης, για την μόλυνση των πηγαδιών μας που για αιώνες ξεδιψούσαν τους προγόνους μας αλλά και εμάς τους ίδιους, από την εγκατάλειψη της γης μας για τον εύκολο πλουτισμό από έναν αμφιλεγόμενης προοπτικής τουρισμό.
'Οσον αφορά τα ΜΑΤ, αυτοί που μια ζωή "τρεις κι εξήντα παίρνουνε και τον κόσμο δέρνουνε" τους γνωρίζουμε πολύ καλά στο πετσί μας και καλά θα κάνουν να ξεκουμπισθούν από την Λευκίμμη και να σταματήσουν οι Δημοτικοί, Νομαρχιακοί, Περιφερειακοί και Κυβερνητικοί υπεύθυνοι να κρύβουν την δική τους ανεπάρκεια και ανικανότητά χρησιμοποιώντας αυτούς για να λύνουν τα προβλήματα που όφειλαν να είχαν λύσει με συνεχή και επίμονο διάλογο με τους πολίτες.
θεωρούμε ότι όσο πιο γρήγορα κλείσει αυτή η πληγή τόσο μικρότερη Θα είναι η ζημιά για τον τόπο μας.

Βαγγέλης Μοναστηριώτης
Μπακιούκιας

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008

Ρωσία-Οσετία-Γεωργία: σχέσεις σύνθετες και βίαιες στους 3 τελευταίους αιώνες


Η τελευταία ανάφλεξη στον Καύκασο φαίνεται ότι δημιουργεί ή τουλάχιστον προάγει την εμφάνιση νέων γεωπολιτικών δεδομένων όχι μόνο στην στενή περιοχή αλλά ουσιαστικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι τελευταίες εξελίξεις γνωστές, τουλάχιστον όσο τα διεθνή μέσα επιτρέπουν. Λιγότερο γνωστή είναι η ιστορική διαδρομή αυτών των σχέσεων στους τελευταίους 3 περίπου αιώνες. Εχουμε λοιπόν και λέμε (επιγραμματικά):
-1774: Η Οσετία περνάει εκούσια σε Ρωσική κυριαρχία με βασίλισσα την Αικατερίνη την Μεγάλη.
-1784: Η είσοδος Γεωργιανών φύλων στην Οσέτικη περιοχή του Τζαουτζικάου οδηγεί τους Ρώσους στην οικοδόμηση ενός φρουρίου, ύστερα από επίκληση των Οσέτων αρχόντων, γνωστό με το όνομα Βλαδικαφκάζ (άρχοντας του Καύκασου). Η Οσετία αναπτύσσεται οικονομικά και η Νότια περιοχή της σχετίζεται όλο και περισσότερο με τους Γεωργιανούς.
-1801: Ο Τσάρος Αλέξανδρος ο 1ος υπογράφει την διακήρυξη προσάρτησης της Γεωργίας στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Η διακήρυξη αυτή στηρίζεται σε επίκληση του Γεωργιανού Βασιλιά Ερεκλέ του 2ου, από φόβο Περσικών και Οθωμανικών εισβολών. Η προσάρτηση της Γεωργίας συμπίπτει με εξεγέρσεις Οσέτων ηγεμόνων που επιθυμούν ανεξαρτησία από Ρωσία και Γεωργία.
-1830: Μία νέα διοικητική διαίρεση της Ρώσικης Αυτοκρατορίας περνάει την Νότια Οσετία και την Γεωργία στην διοίκηση της Υπερκαυκασίας ενώ η Βόρεια Οσετία ανήκει στην στρατιωτική διοίκηση του Βόρειου Καύκασου.
-1920: Η Οκτωβριανή επανάσταση επιφέρει την ανεξαρτησία της Γεωργίας. Η μενσεβίκικη κυβέρνηση της Γεωργίας επιτίθεται για την καθυπόταξη της Νότιας Οσετίας με θύματα 18000 νεκρούς και 50000 πρόσφυγες. Το δράμα αυτό στην ιστορική μνήμη των Οσέτων φέρει τον τίτλο: Η πρώτη γενοκτονία.
-1922: Οι Μπολσεβίκοι κατακτούν την εξουσία στην Γεωργία και η χώρα παύει να είναι ανεξάρτητη. Με απόφαση του Στάλιν η Αυτόνομη περιοχή της Νότιας Οσετίας περνάει διοικητικά στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γεωργίας με πρωτεύουσα το Τσχινβάλι. Αντίθετα η Βόρεια Οσετία ανήκει στην ομόσπονδη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρωσίας με πρωτεύουσα το Βλαδικαφκάζ.
-1989: Η Νότια Οσετία απαιτεί την διοικητική της μετατροπή από αυτόνομη περιοχή σε αυτόνομη Δημοκρατία. Η άρνηση της Γεωργίας επιφέρει 3 μήνες μαχών.
-1990-1992: Το Σοβιέτ των Βουλευτών του λαού της αυτόνομης περιοχής της Νότιας Οσετίας (κοινοβούλιο) ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας. Η εθνικιστική Γεωργιανή κυβέρνηση του Ζβιάντ Γκαμσαχουρντία οδηγεί σε συγκρούσεις, που έχουν σαν απολογισμό 3000 νεκρούς Οσέτους και 40000 πρόσφυγες. Αυτή είναι η: Δεύτερη γενοκτονία.
-1993: Η Νότια Οσετία διαμορφώνει το 1ο της Σύνταγμα.
-1996: Η Νότια Οσετία εκλέγει τον 1ο της πρόεδρο.
-2002: Ο Νοτιο-Οσέτος πρόεδρος Εντουαρντ Κοκόϊτι (εκλεγμένος το 2001) ζητάει από την Μόσχα να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας και να την ενσωματώσει στην Ρωσία.
-2005: Ο Γεωργιανός πρόεδρος Μιχαήλ Σαακασβίλι (εκλεγμένος το 2004) προτείνει ευρεία αυτονομία της περιοχής στα πλαίσια του Γεωργιανού κράτους. Η πρόταση απορρίπτεται.
-2006: Ονομάζοντας «επέμβαση» την παρουσία Ρωσικών ειρηνευτικών δυνάμεων, το κοινοβούλιο της Γεωργίας απαιτεί την αποχώρηση τους (είχε συμφωνήσει με την παρουσία τους παλιότερα) και την αντικατάστασή τους από διεθνή δύναμη. Η Μόσχα κατηγορεί το Τμπίλισι για επιθετικότητα και απόπειρα επίλυσης του προβλήματος με βία. Ένα νέο δημοψήφισμα στην Νότια Οσετία επιβεβαιώνει το αίτημα του 2002.
-2008: Νύχτα της 8ης Αυγούστου, η Γεωργία επιτίθεται στο Τσχινβάλι με βαρύ πυροβολικό για να επιβάλλει την κυριαρχία της. Ο άμεσος απολογισμός περιλαμβάνει 2000 νεκρούς και 30000 πρόσφυγες. Πρόκειται για την Τρίτη γενοκτονία. Η Ρωσία παρεμβαίνει και οι Γεωργιανές δυνάμεις υποχωρούν την ίδια ώρα που η παγκόσμια διπλωματία ενεργοποιείται. … Η συνέχεια επί της ζωής…
Δεν ξέρουμε πόσο χρήσιμη και πόσο κουραστική ήταν αυτή η σύντομη παράθεση*. Ελπίζουμε ότι βοήθησε στο καλύτερο καδράρισμα του τοπίου…
_____________________________
Πηγή: Courier International, τεύχος 21-27 Αυγούστου 2008