ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2008

Εμπρός για ένα άλλο ΕΣΥ…

Τι θα μπορούσε άραγε να αναστείλει ή να περιορίσει την επέλαση του μεγαλοϊδιωτικού τομέα στον χώρο της Υγείας; Προφανώς ένα άλλο ΕΣΥ, στο οποίο η οργάνωση, η διοικητική, η επιστημονική και η τεχνολογική διάρθρωσή του θα συμπεριλάμβανε ΟΛΕΣ τις δυνάμεις, που σήμερα διαχωρίζονται εκουσίως με «ιερές» αποστάσεις, δηλ. του Πανεπιστημιακούς και τους μη. Πιο απλά, μιλάμε για μία συνολική πανεπιστημιοποίηση του Νοσοκομειακού χώρου ολόκληρης της χώρας δομημένου σε Νομαρχιακά Νοσοκομεία συνδεόμενα (affiliated) προς τις Ιατρικές και νοσηλευτικές Σχολές της περιοχής και περιφερικά κυρίως πανεπιστημιακά Νοσοκομεία. Κατ αρχή η δομή αυτή δεν διεκδικεί καμία πρωτοτυπία., αφού ήδη εφαρμόζεται επί δεκαετίες σε μητροπολιτικές του καπιταλισμού χώρες (Μ. Βρετανία, Γαλλία κ.λ.π.)
Τεχνοκρατικά συμβούλια πρέπει να ορίζουν την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή, για ΚΑΘΕ νομαρχιακό νοσοκομείο, σαν βασική προϋπόθεση της ΙΣΗΣ και ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ (βασικό σύνθημα των αγώνων για την Υγεία μετά την μεταπολίτευση, που το σκέλος της ισότητας υστερεί ίσως περισσότερο και από το σκέλος της δωρεάν). Το αίτημα αυτό δεν συνιστά λαϊκισμό. ΟΛΑ τα νομαρχιακά νοσοκομεία πρέπει να διαθέτουν ισότιμη υποδομή ακόμα και αν γεωγραφικοί ή/και άλλοι όροι επιβάλλουν συγχωνεύσεις νοσοκομείων, όπως επιτάσσουν οι εξελίξεις της Ιατρικής Επιστήμης και Τεχνολογίας.
Το ιατρικό προσωπικό θα είναι καθολικά ενταγμένο στο πανεπιστημιακό δυναμικό της Ιατρικής Σχολής της περιοχής, φέροντας -με αξιοκρατικά κριτήρια- πανεπιστημιακό κλινικό τίτλο (κλινικός λέκτορας, επίκουρος, αναπληρωτής ή τακτικός καθηγητής).
Στα όρια της περιφέρειας λειτουργούν συμβούλια ειδικότητας με συμμετοχή όλων των ομοειδικών ιατρών, που ορίζουν και ελέγχουν το περιεχόμενο προ και μετα-πτυχιακής εκπαίδευσης στο γνωστικό αντικείμενο και εισηγούνται αλλαγές, διορθώσεις, συμπληρώσεις ή/και ανανεώσεις υποδομών στο περιφερειακό και στα νομαρχιακά νοσοκομεία. Εισηγούνται μετεκπαιδευτικά και μεταπτυχιακά προγράμματα. Προτείνουν και εποπτεύουν κλινικές ή/και άλλες έρευνες, που στις διαστάσεις της υγειονομικής περιφέρειας αποκτούν τοπική και εθνική χρησιμότητα.
Αντίστοιχη πρέπει να είναι και η διάρθρωση του νοσηλευτικού τομέα και η διασύνδεσή του με τον Ιατρικό.
Τα κενά του ιατρικού και του νοσηλευτικού τομέα θα καλύπτονται αυτόματα μετά την κένωση θέσης. Η πρόσληψη θα αποφασίζεται σε δημόσια συνεδρίαση του αντίστοιχου συμβουλίου ειδικότητας της περιοχής.
Με τις υλικοτεχνικές και επιστημονικές αυτές προϋποθέσεις, η ιατρική εξειδίκευση θα παρέχεται κατά τρόπο εξαιρετικά ενιαίο σε όλα τα Νομαρχιακά και περιφερικά νοσηλευτήρια, στα οποία θα εκπαιδεύονται -όταν το θέλουν- και φοιτητές των οικείων Ιατρικών Σχολών στην διάρκεια των κλινικών μαθημάτων (τρίμηνα) και των αντίστοιχων νοσηλευτικών σχολών με εξασφαλισμένες εγγυήσεις επιστημονικής και κλινικής επάρκειας.
Οι ειδικευόμενοι ιατροί, όταν θα συμπληρώνουν εύλογο διάστημα υπηρεσίας στην ειδικότητα θα μπορούν και θα πρέπει να στελεχώνουν τα δημόσια πρωτοβάθμια κέντρα υγείας επί 6μηνο, παρέχοντας ικανοποιητικού επιπέδου ειδικές υπηρεσίες στην πλειονότητα των περιστατικών της καθημερινής κλινικής πράξης αλλά και φροντίζοντας για την έγκαιρη και με επιστημονικούς όρους διακομιδή των σοβαρότερων περιστατικών.
Οι ιδιώτες γιατροί οι ασκούντες πρωτοβάθμια ιατρική θα συνεργάζονται με το ΕΣΥ αμοιβόμενοι με αξιοπρέπεια και συνέπεια από τους φορείς των ασφαλισμένων πολιτών
Μόνον μία τέτοια συνολική και αποκεντρωμένη δόμηση του ΕΣΥ, της υλικής του βάσης και του επιστημονικού και τεχνολογικού του προσωπικού μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες ισότητας και επάρκειας προϋποθέσεων στην παροχή υγειονομικών υπηρεσιών σον Ελληνικό λαό. Είναι προφανή τα οφέλη μίας τέτοιας κατεύθυνσης στην οργάνωση του ΕΣΥ τόσο σε ανθρώπινο όσο και σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Δεν προσθέτει αλλά αντίθετα περιορίζει το κόστος υπηρεσιών, που το σύστημα της ρεμούλας διογκώνει υπέρμετρα. Υπάρχουν ασφαλώς πολλά άλλα σοβαρά ζητήματα (χρηματοδοτήσεις, αμοιβές, εφημερίες κ.λ.π.), που και η απλή αναφορά τους θα έκανε το σημείωμα αυτό ακόμη πιο δυσανάγνωστο… Υπάρχει χρόνος και για αυτά…
Το ΕΣΥ των διαδρόμων και της μιζέριας, της πλασματικής εφημερίας, της υποβάθμισης κάθε ευγενικής επιστημονικής φιλοδοξίας των μελών του (ιατρών & νοσηλευτών), της απίστευτης υποστελέχωσης της απάνθρωπης συμπεριφοράς (φταίει και η κούραση, αλλά όχι μόνο), του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της καλυμένης και της απροκάλυπτης οργής ΔΕΝ ΕΠΙΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ…
«Εμπρός για ένα άλλο ΕΣΥ» πρόβαλε στις εκλογές της ΕΙΝΑΠ το 1983 μία … «αισχρά μειοψηφούσα» παράταξη του χώρου των νοσοκομειακών γιατρών. Οι μαζικές «προοδευτικές» παρατάξεις καλούσαν για ένταξη στο ΕΣΥ, που θα το … άλλαζαν με τους αγώνες τους. Το τέλος αυτής της αλλαγής είναι γνωστό…Παραμένει, λοιπόν επίκαιρο το μειοψηφικό σύνθημα του 1983, όσο και αν είναι μεγάλη η συζήτηση για το κεντρικό αυτό ζήτημα της κοινωνικοπολιτικής μας ζωής…

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2008

Το ΕΣΥ ναρκοθετήθηκε από νωρίς !!!


Ο αποκλεισμός των Ιατρικών Σχολών, της υποδομής τους και του προσωπικού τους από το οργανόγραμμα του Εθνικού Συστήματος Υγείας αποτελεί πράξη, που η καλοηθέστερη ερμηνεία της είναι η σε παθολογικό βαθμό ιδιωτία. Εχει η Ελλαδίτσα την πολυτέλεια να διαιρεί τις δυνάμεις Υγείας σε δύο -χαλαρά επικοινωνούντες χώρους- Πανεπιστημιακούς και μη; Αυτό, λοιπόν συνέβη εν Ελλάδι: Οι Πανεπιστημιακοί αποκλείσθηκαν από το ΕΣΥ… Ετσι, δημιουργήθηκαν δύο κατηγορίες ομοίως εργαζόμενων σε ίδιους ή παράπλευρους χώρους Υγείας:
1. Οι αποκλειστικής (δημόσιας) απασχόλησης ιατροί του ΕΣΥ.
2. Οι μη αποκλειστικής (δημόσιας και ιδιωτικής) απασχόλησης Πανεπιστημιακοί ιατροί.

Πρώτο στοιχείο παραλογισμού: οι γιατροί του ΕΣΥ είναι (και πρέπει να είναι) αποκλειστικής απασχόλησης... Οι έχοντες πολλαπλάσιο έργο σε διδακτικό, ερευνητικό και συγγραφικό επίπεδο δεν θάπρεπε να είναι κατά μείζονα λόγο αποκλειστικής απασχόλησης; Η απλή λογική αποτελεί και το καταλληλότερο σχόλιο για τις προθέσεις των εμπνευστών του νέου -τότε- Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Παράλληλα, το διαφορετικό αυτό καθεστώς εργασίας δημιούργησε από την αρχή σχέσεις ανταγωνιστικές. Αντί συντονισμού και συνεργασίας σε οργανωτικό, επιστημονικό και κλινικό επίπεδο επικράτησε συντομότατα η καχυποψία, η ψυχρότητα, η εχθρότητα, η ανταγωνιστικότητα… «Κάτω τα χέρια από το ΕΣΥ», « Εξω το Πανεπιστήμιο από το ΕΣΥ» είναι τα συνθήματα, που κυριαρχούν στον «ριζοσπαστικά προοδευτικό» χώρο των εντός ΕΣΥ γιατρών, που περιγράφουν τον -κατά την ταπεινή μας γνώμη- παράλογο αντιπανεπιστημιακό προσανατολισμό τους. Αντί να διεκδικούν ισοτιμία προϋποθέσεων στην έρευνα, στην διδακτικότητα και στην ακαδημαϊκότητα, ξορκίζουν με συνέπεια όλα τα παραπάνω «κακά». Αντί να απαιτούν την θεσμοθετημένη κατάργηση κάθε είδους παράλογων προνομίων του πανεπιστημιακού παπισμού, τα παρακάμπτουν με τον «εξοβελισμό» τους στο ...πύρ το εξώτερον. Ευνόητη είναι και η σύμφωνη τοποθέτηση του συντηρητικότερου κομματικού των πανεπιστημιακών γιατρών υπέρ της διατήρησης του μοιράσματος. Και το κράτος τι κάνει; Η Πολιτεία και η οργανωμένη της έκφραση μέσα από τους νομοθετικούς και εκτελεστικούς θεσμούς. Αυτή, που έχει την υποχρέωση πρόβλεψης ή έγκαιρης διόρθωσης κάθε ελαττώματος του εθνικού συστήματος Υγείας. Μα φυσικά ΤΙΠΟΤΕ. Ετσι διαιωνίζεται ο εξωφρενικά παράλογος διχασμός και κατασπατάληση δυνάμεων (πανεπιστήμιο-ΕΣΥ) που αποτελεί πλέον … 25ετές κεκτημένο.
Χρειάζεται μήπως να θυμηθούμε την διαδικασία αμοιβής των ιατρών μέσω του θεσμού των πλασματικών εφημεριών, που ακόμη και ονομαστικά περιγράφει το ανήθικο περιεχόμενό του και που συντομότατα απετέλεσε παράγοντα, αφορμή ή/και άλλοθι της μαζικής διαφθοροποίησης στον χώρο της Υγείας;
Μήπως πρέπει να ανακαλέσουμε στο προσκήνιο της συζήτησης την αδιαφάνεια στις διαδικασίες κρίσης για την κατάληψη θέσεων ιατρών ΕΣΥ;
Μήπως την υποχρηματοδότησή από την 1η μέρα λειτουργίας του νέου θεσμού με αποτέλεσμα τις πρωτοφανείς ελλείψεις σε απαραίτητο νοσηλευτικό και τεχνικό προσωπικό; Παράλληλα διογκώνονται άλλοι τομείς π.χ. διοικητικός, μέσω ρουσφετολογικών προσλήψεων εξαιρετικής αποτελεσματικότητας στην συγκέντρωση ψήφων. Λες και το ΕΣΥ δεν μπορούσε να οργανοποιήσει τις ανάγκες ΟΛΩΝ των Νοσοκομείων της χώρας στα πλαίσια ενός διασυνδεόμενου συστήματος και να φροντίζει ΣΥΝΕΧΕΙΑ για την αναπλήρωση όποιων δημιουργούμενων κενών ή νέων απαιτήσεων.
Ποιος αλήθεια χρειάζεται επιχειρήματα για να πεισθεί, πως τα μονοϊατρικά ή διϊατρικά τμήματα είναι κατάλληλα μόνον ή κυρίως για προεκλογικές δημαγωγίες των σχεδιαστών του συστήματος;
Μήπως πρέπει να υπενθυμίσουμε την ανυπαρξία κάθε σοβαρής μηχανοργάνωσης, που θα επέφερε ριζική ποιοτική και ποσοτική αναβάθμιση των υπηρεσιών σε όφελος ασθενών, ιατρών, νοσηλευτών και εθνικής οικονομίας;
Πού είναι άραγε οι λειτουργοί πρωτοβάθμιας παροχής υπηρεσιών; Οι μερικές δεκάδες γενικοί ιατροί, κάθε άλλο παρά να καλύψουν μπορούν τα κενά ενός ανύπαρκτου αλλά απόλυτα αναγκαίου συστήματος παροχής πρωτοβάθμιων υπηρεσιών.
Ας μας δείξει κάποιος το σημείο διαφοροποίησης των πολιτικών, που ακολουθήθηκαν στον τομέα της Υγείας στα τελευταία 25 χρόνια. Απελπις προσπάθεια… Γιατί, πέρα από λαϊκισμούς θα διαπιστώσει κανείς μία απόλυτη συνέπεια συνέχισης του υποβιβασμού του δημόσιου τομέα υγείας με σταθερό και συνεχές όφελος του ιδιωτικού και μάλιστα του μεγαλοϊδιωτικού τομέα. Το σημερινό και το αυριανό ΕΣΥ - χωρίς αποφασιστικές λαϊκές παρεμβάσεις- είναι απόλυτα προβλέψιμο ακόμη και από την απλή ανάγνωση του ιδρυτικού νομοσχέδιου για το ΕΣΥ, το 1982. Το γεγονός, πώς το αύριο θάναι χειρότερο από το σήμερα, όπως και το σήμερα χειρότερο από το χτές δεν μπορεί να δημιουργεί συγχύσεις. Γιατί είναι εύκολο να βρείς το νήμα που οδηγεί κατ’ ευθείαν στο αρχικό σχεδιασμό, στις εμπνεύσεις του και στις επιδιώξεις του. Στις συνθήκες δηλαδή, που από του πρώτους μήνες λειτουργίας του ΕΣΥ μετέτρεψαν τα προβληματικά τότε μεγάλα ιδιωτικά νοσηλευτήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης σε ανθοφορούσες επιχειρήσεις με όλο και μεγαλύτερο μερίδιο της πίττας της παροχής υπηρεσιών υγείας. Αναφερόμαστε σε αυτές τις αρχικές συνθήκες, που με επιστημονικό τρόπο προδιέγραφαν και εξασφάλιζαν την επικράτηση του ιδιωτικού τομέα σε βάρος του ναρκοθετημένου από γεννησιμιού του ΕΣΥ. Αυτές, που ευφυώς διέγνωσαν ως απολύτως κατάλληλες για τον θρίαμβό τους οι μεγαλοκλινικάρχες, που απελευθερωμένοι από τις φοβίες του μικροσυντηρητισμού δεν δίστασαν να στηρίξουν ανεπιφύλακτα και από την πρώτη στιγμή όλα αυτά τα «σοσιαλιστικά» χαρακτηριστικά του ΕΣΥ.

Πολλά υποσχόμενος Πολιτιστικός Ιούλιος

Ενας (υπερβολικά;) γεμάτος από σημαντικές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις μήνας Ιούλιος με προεκτάσεις και στον Αύγουστο μας περιμένει.
Καταρχήν τα Ionian Concerts, που σχεδόν καθημερινά προβλέπεται να μας ξεναγήσουν στις πιο διαφορετικές μαγευτικές διαδρομές της μουσικής. Αρχαιοελληνική, βυζαντινή, προκλασσική, κλασσική, Jazz, ηλεκτροακουστική, μουσική του κόσμου. Σύνολα πνευστών, τύμπανων και συμφωνικά. Μαζί και τα ρεσιτάλ σολίστ. Από τις βεντέτες των Ionian Concerts ο Lucio Dalla, ο ημι-ημέτερος Μάριος Φραγκούλης, ο επίσης δικός μας Δημήτρης Δεσύλλας αλλά και πολλοί αναγνωρισμένοι Ελληνες και ξένοι δημιουργοί.
Ιόνια Ακαδημία, Δημοτικό Θέατρο, Αης Γιώργης στο Φρούριο και η πλατεία του, Αναγνωστική Εταιρεία, Λιστόν, κήπος Ανακτόρων (art cafe), Ανακαινισμένο Φρούριο Κασσιώπης και θέατρο Mon-Repos οι τόποι καλλιτεχνικής δράσης και πολιτιστικής δημιουργίας. Εκπληκτικό άπλωμα. Μπράβο στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και ειδικά στο μουσικό του τμήμα, την διάχυση της δραστηριότητας του οποίου (και όχι των κτιρίων του...) έχει ανάγκη η Κέρκυρα. Τα Ionian Concerts έχουν γίνει θεσμός με υψηλές ποιοτικές προδιαγραφές... Ας προστρέξουμε, για να το ευχαριστηθούμε. Για να μην γίνει θεσμός η απουσία μας...
Πλούσιο και το πρόγραμμα θεατρικών παραστάσεων και εκδηλώσεων, που παρουσίασε η διευθύντρια του ΔΗΠΕΘΕΚ κ. Κατερίνα Πολυχρονοπούλου για Ιούλιο και Αύγουστο στο Θέατρο "Ρένα Βλαχοπούλου" (Mon Repos). Ευριπίδης, Μολιέρος, Σαίξπηρ, Λόρκα, Ξενόπουλος και Ραγκαβής στο πάνθεο των συγγραφέων. Παραστάσεις με περγαμηνές και προδιαγραφές επιτυχίας, δυσανάλογα καλύτερες από τον φιλοξενούντα χώρο.
Περιμένουμε την έκδοση έστω και ενός πρώτου συνολικού προγράμματος. Η ανάγκη ενημέρωσης με την μορφή αυτή είναι υπερπολύτιμη. Δεν ξέρουμε τι έχει γίνει για ευρύτερη πληροφόρηση – διαφήμιση των εκδηλώσεων. Μήπως χρειάζεται ένας συντονισμός δράσης τοπικών φορέων προς αυτή τη κατεύθυνση; Δεν μιλάμε για τυπικές και γραφειοκρατικές συναντήσεις αλλά για δουλειά με πνοή και φαντασία, που θα μπορούσε να ευνοήσει την επισκεψιμότητα του νησιού με αφορμή τις εξαιρετικά υψηλές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις του καλοκαιριού.
Εχουμε την εντύπωση, ότι οι φωνασκούντες περί «αναβάθμισης» …αγρόν αγοράζουν. Δικαίωμά τους να μην παίρνουν χαμπάρι για την αξία των Ionian Concerts. Μήπως όμως θα άξιζε τον κόπο κάποιος να τους μιλήσει για τα οικονομικά οφέλη, που θα μπορούσαν να προκύψουν από αυτά; Λέμε μήπως, γιατί αν ναι, τότε χρειαζόμαστε παρεμβάσεις …ολίγον πιο περίπλοκες από τις επικλήσεις του τύπου: rooms to let… και do you like mamaselle the Greece…
ΥΓ. Η ανάγκη συντονισμού και χρονικής κατανομής των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων ξαναβάζει μπροστά μας το ζήτημα ενός δημοτικού πολιτιστικού οργανισμού. Οχι ενός τυπικού γραφειοκρατικού μορφώματος παράλληλης απασχόλησης αλλά ενός ζωντανού κυττάρου-εργαλείου προγραμματισμού.

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

Αναβάθμιση (ΙΙ) και τι εννοούμε …

Δεν τρέφουμε την αυταπάτη πως η πορεία προς μία μόνιμη συνεχή αναβάθμιση του τόπου και της ζωής κατοίκων και επισκεπτών πρόκειται να καταχτηθεί ή να εξασφαλισθεί χωρίς σημαντικές, ριζικές μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό και στους όρους εξουσίας. Το κλασσικό ζήτημα του «ποιός ποιόν» δεν νομίζουμε ότι έχει αλλάξει περιεχόμενο και ταξική ουσία. Αυτό όμως καθόλου δεν μας εμποδίζει να περιγράψουμε τις συγκεκριμένες πρακτικές ενότητες, που -κατά τη γνώμη μας- αντιστοιχούν στην έννοια της αναβάθμισης. Δεν πρόκειται για ανούσιο οραματισμό αλλά για ουσιαστική και καθημερινή διαδικασία πολιτικοποίησης και ενεργοποίησης. Ετσι, λοιπόν για μας αναβάθμιση σημαίνει:
Οδικός Αξονας Βορρά-Νότου. Κλειστός δηλαδή αυτοκινητόδρομος, με 2 λουρίδες και βοηθητική ανά κατεύθυνση και διαχωριστική νησίδα που θα συνδέει τον Κάβο με την Ρόδα (περίπου 80 χλμ) σε λιγότερο από 1 ώρα. Ο δρόμος αυτός ουσιαστικά απαιτεί νέα χάραξη και δύσκολα θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τμήματα του υπάρχοντος οδικού δικτύου, αφού ακόμη και η παράκαμψη του Περιβολίου είναι έξω από τις αναγκαίες αυτές προδιαγραφές. Το πνεύμα το δείχνει η απόφαση για την κατασκευή νέου δρόμου από Τρία Γεφύρια έως Ποντή και όχι οι βελτιώσεις του υπάρχοντος, που αν και χρήσιμες ΔΕΝ μπορούν να τον καταστήσουν τμήμα σοβαρού εθνικού οδικού άξονα. Τούνελ μπορεί και πρέπει να κατασκευασθούν όπου η γεωλογική διαμόρφωση επιβάλλει (π.χ. παράκαμψη Περάματος, Μπενιτσών, Μωραϊτικων) Αυτονόητη είναι και η παράκαμψη της πόλης της Κέρκυρας από τον άξονα, που θα την αντικρίζει από προβλεπτικά αναγκαία απόσταση και θα συνδέεται μαζί της με τις αναγκαίες εισόδους.
Υδροδότηση. Η λύση των 2 φραγμάτων (Βορρά-Νότου) πρέπει να επιταχυνθεί. Η Κέρκυρα, μέχρι να αποχτήσει αυτάρκεια σε ποιοτικό νερό θα είναι εξ ορισμού τόπος παροχής χαμηλότερων κοινωνικών υπηρεσιών σε κατοίκους και τουρίστες. Και αυτό σημαίνει, πως οποιαδήποτε άλλη ενδιάμεση λύση δεν πρέπει να αγνοείται. Αρκεί βέβαια να μην μετατοπίζει ή καταργεί την οριστική -με τα φράγματα- επίλυση του υδρευτικού προβλήματος.
Υγεία-Νέο Νοσοκομείο. Είναι καιρός να κατανοηθεί βαθιά, πως το λεγόμενο νέο Νοσοκομείο όταν και αν τελειώσει ασφαλώς θα έχει παλιώσει και σίγουρα θα βρίσκεται μακριά από τις αληθινές ανάγκες του Κερκυραϊκού λαού, που χρειάζεται και δικαιούται -σύμφωνα με καθιερωμένα εθνικά και διεθνή standards- Τριτοβάθμιο Περιφερικό Γενικό Νοσοκομείο με 600 κλίνες και με όλα τα τμήματα, που ο χαρακτηρισμός αυτός συνεπάγεται (Ογκολογικό, μονάδες επεμβατικής καρδιολογίας, νεογνολογική μονάδα, τμήμα πυρηνικής ιατρικής κ.λ.π.) Το Νοσοκομείο παράλληλα θα πρέπει να βρίσκεται σε λειτουργική διασύνδεση με άλλες ιατρικές σχολές της χώρας ή με νεοδημιουργούμενη Ανώτατη Νοσηλευτική Σχολή στα πλαίσια του Ιόνιου πανεπιστημίου – αίτημα απόλυτα ρεαλιστικό και χρήσιμο σε εθνική εμβέλεια.
Ας ξέρουν όλοι, πως το Νέο Νοσοκομείο όταν και αν τελειώσει και λειτουργήσει με τον υπάρχοντα (νέο) οργανισμό θα έχει ασήμαντη ή καμία βελτιωτική επίπτωση στην μετακίνηση του Κερκυραϊκού λαού και των τουριστών της Κέρκυρας για λόγους υγείας.
Καθαριότητα. Ο παγκερκυραϊκός σχεδιασμός και πραγματοποίηση των αναγκαίων έργων είναι άμεσης ανάγκης. Είναι αλήθεια, πώς τα σκουπίδια δεν έχουν χρώμα…Χρώμα έχουν οι πολιτικές ή καλύτερα οι μικροπολιτικές και οι λαϊκισμοί, που κινδυνεύουν να μετατρέπουν το νησί, αργά και σταθερά, σε ανεξέλεγτη χωματερή.
Παιδεία. Ασφαλώς και πρέπει να καλυφθούν όλες οι ανάγκες σε διδακτήρια και προσωπικό της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Ποιοτικό στοιχείο του τομέα της Παιδείας παραμένει η συνεχής αναβάθμιση του Ιόνιου πανεπιστήμιου με εμπλουτισμό του σε νέα τμήματα αλλά και με την κατασκευή της φυσικής του Πανεπιστημιούπολης (απόλυτα αναγκαίας για την επιβίωση ενός Πανεπιστημίου) στην χερσόνησο του Παλιού Φρουρίου και όχι στην …οδό Αβραμίου-Πανεπιστημίου. Στενότερη πρέπει να είναι και η διασύνδεση του Ιόνιου πανεπιστήμιου με την ζωή της πόλης και του νησιού. Η παρέμβαση πανεπιστημιακών τμημάτων στα δρώμενα της πόλης μπορεί να αποβεί πολύτιμη για την διάσωση του ιστορικού, αρχαιολογικού και βιομηχανικού μνημειακού πλούτου της πόλης και του νησιού, που η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα φαίνεται πως έχει βάλει στόχο στα γερά.
Ιστορικό Κέντρο-Ευρύτερη πόλη. Οι παρεμβάσεις, που πρέπει να γίνουν είναι πολύ περισσότερες από αυτές που φαίνονται με πρώτη ματιά. Ο χαρακτηρισμός του ιστορικού κέντρου ως μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco αλλά και η περιφέρεια του ευρύτερου Δήμου έχουν σοβαρότατες ανάγκες σε εξωραϊσμούς, επιδιορθώσεις κ.λ.π. Προβλήματα, όπως το κυκλοφοριακό - συγκοινωνιακό χρήζουν ρηξικέλευθων αντιμετωπίσεων (μέσο σταθερής τροχιάς, ηλεκτρικά mini-bus κ.λ.π.) Πλήθος μνημείων, κτιρίων κ.λ.π. χρειάζονται άμεσες σχεδιασμένες και αρχιτεκτονημένες διορθωτικές και σωστικές παρεμβάσεις. Αυτό σημαίνει άμεσα υλοποιούμενο προγραμματισμό ενεργειών με ορίζοντα καταρχή την 1η τριετία αλλά και επόμενα χρόνια ώστε να υπάρξει η ποθητή ριζική αναβάθμιση των όρων ζωής, δουλειάς και ψυχαγωγίας σην πόλη.
Νομαρχιακός χωροταξικός σχεδιασμός. Η μέχρι τώρα εξέλιξη χωρίς μπούσουλα και στόχο έχει αποδώσει το σημερινό μπάχαλο οικονομίας και πολιτισμού στο νησί. Σήμερα (όχι αύριο) είναι ανάγκη να χαραχτεί ο νομαρχιακός σχεδιασμός, που θα λαμβάνει υπόψη του την σημερινή πραγματικότητα, τις προοπτικές του τόπου, τις ανάγκες των κατοίκων και των επισκεπτών.
Πολιτισμός. Ο αποφασιστικά θετικός ρόλος του Ιόνιου πανεπιστήμιου στο τομέα αυτό είναι προφανής και μόνο μικρόψυχοι ημιμαθείς τον αμφισβητούν. Οι τοπικές αρχές όχι μόνον πρέπει να διευκολύνουν την παρέμβαση του Πανεπιστήμιου στα πολιτιστικά δρώμενα αλλά και να την απαιτούν. Ο συντονισμός και η συνεργασία Ι.Π., Δήμου και Νομαρχίας μπορεί και πρέπει να αναβιώσουν πολιτιστικές εκδηλώσεις υψηλού κύρους, που είχαν αρχίσει να πραγματοποιούνται το 1980 και που σύντομα κατέβασαν ρολά υπό το βάρος του «προοδευτικού» ισοπεδωτικού λαϊκισμού.
Οσοι -ως ώριμα τέκνα των συνθηκών- αδιαφορούν ή περιφρονούν την αναβάθμιση και εξέλιξη των πολιτιστικών δρώμενων στην πόλη και την ύπαιθρο ας αναλογισθούν απλά ότι ο ζωοδότης ήλιος και η γαλάζια θάλασσα δεν αποτελούν αποκλειστικά προνόμια του νησιού μας. Και αυτό δεν συνιστά προφητεία αλλά απλή διαπίστωση υπό το βάρος της συνεχούς ελάττωσης επισκεπτών και συναλλάγματος. Οι οργανωμένες καλλιτεχνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις με την διαχρονική καταξίωση και ανάδειξη του τόπου μπορούν να προσφέρουν και χρήμα αλλά και πολλά άλλα ασυγκρίτως πιο πρωτογενή αγαθά για τον άνθρωπο και την κοινωνία.
Ενεργειακό. Η Κέρκυρα συμβαίνει να βρίσκεται στο σταυροδρόμι δύο μεγάλων ενεργειακών αγωγών αλλά ούτε κουβέντα γίνεται για τροφοδοσία και του νησιού από αυτούς. Αντίθετα, μάλιστα. Αν καλά γνωρίζουμε η τροφοδοσία της Κέρκυρας έχει αποκλεισθεί. Οι τοπικές αρχές οφείλουν να ενεργοποιηθούν άμεσα τουλάχιστον για την διεκδίκηση σχετικής μελέτης που θα καταδείξει σκοπιμότητες, οφέλη και δυσκολίες έτσι ώστε στον εξαιρετικά σπουδαίο τομέα της ενεργειακής αυτάρκειας να υπάρξουν θέσεις και πολιτική.

Το παραπάνω κείμενο έχει ενδεικτική αξία. Ο υπογραφόμενος δεν είναι επιστήμονας ειδικός σε θέματα χωροταξικού σχεδιασμού, ούτε πολιτικός με την καθιερωμένη του συρμού άποψη. Είναι όμως πολίτης, που αντιλαμβάνεται ότι μόνον η συνολικά σχεδιασμένη και ιεραρχημένη παρέμβαση μπορεί να συνιστά φιλολαϊκή πολιτική και όχι οι φτηνοί λαϊκισμοί, οι κενές περιεχομένου διακηρύξεις και οι πανηγυρικές δηλώσεις με τη ευκαιρία κοψίματος κορδέλας.

Αναβάθμιση (Ι) και πώς μας προέκυψε…

Πριν από λίγα χρόνια –των παχέων αγελάδων του Κερκυραϊκού Τουρισμού- όποιος τολμούσε να αρθρώσει απλή κριτική για την βαθειά ανοργάνωτη, απρογραμμάτιστη, άναρχη και χωρίς υποδομές ανάπτυξη του τουρισμού, της σχετικής οικονομίας και ολόκληρης της κοινωνίας, αντιμετωπίζονταν τουλάχιστον με σκεπτικισμό, συνήθως με χλευασμό και ενίοτε με προπηλακισμό… Η λαϊκή ευδαιμονία στο απόλυτο!... Η κατασκευή ενοικιαζόμενων της … μίας κατασκευαστικής βραδιάς στο ζενίθ με πριμοδότηση των ξένων τουριστικών κολοσσών, που εγκαθίδρυσαν την απόλυτη εξουσία τους. Μαζική αλλοίωση τόπων, τοπίων και συνειδήσεων. Επιχειρήσεις με βιωσιμότητα μίας τουριστικής περιόδου ανθούσαν στο χώρο των ραγδαία διευρυνόμενων μικρομεσαίων…
«Χρειάζεται χάρτης χρήσης γης…» είχε προτείνει φίλος στις αρχές της 10ετίας του 1980 και εισέπραξε μαζικά πυρά για …ελιτισμό από … προοδευτικούς καθοδηγητές της δημόσιας μας ζωής… Η Κέρκυρα τόπος κοινωνικού τουρισμού στα όρια της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, απεφάσιζαν οι Ευρωπαίοι ηγήτορες το 1986 με την συμφωνία και την έγκριση της τότε Ελληνικής πολιτικής ηγεσίας…
Αναμενόμενα τα επακόλουθα της κατασκευαστικής φρενίτιδας, που κατέληξαν σε μαζική αλλοίωση σπουδαίων τοπίων του νησιού. Φυσικός, λοιπόν και ο συνεχής ποιοτικός υποβιβασμός του τουριστικού κοινού αλλά και ο αριθμητικός περιορισμός του, αφού οι εξασφαλίζοντες έναντι 80 λιρών -στην 10ετία του 1980/90- δεκαπενθήμερες διακοπές στην Κέρκυρα, σήμερα αντιμετωπίζουν άμεσα προβλήματα επιβίωσης.
Ετσι, άρχισε δειλά-δειλά να αρθρώνεται όλο και πιο συχνά η έκφραση-σύνθημα: αναβάθμιση. Σχεδόν έγινε της μόδας. Χωρίς κανένα περιεχόμενο ή στις καλύτερες περιπτώσεις περιοριζόμενο σε επιφανειακές αμφίβολης κατεύθυνσης και αποτελεσματικότητας παρεμβάσεις. Η αναβάθμιση -σε ένα τόπο, που η επιθυμία στοιχειώδους προγραμματισμού παραμένει ιδιότητα προς αποφυγή- έχει καταντήσει έννοια υπερβατική, fiction. Κάτι σαν θαύμα… Σίγουρα το να την επικαλείσαι είναι ένα βήμα πιο μπροστά από την περίοδο της «κάθετης» (έκφραση χαρακτηριστική της γλωσσικής μας ανεπάρκειας αφού η έννοια της καθετότητας περιλαμβάνει 2 γραμμές ή 2 επίπεδα ή 1 γραμμή και 1 επίπεδο) απόρριψής της. Ο ανύπαρκτος όμως προσδιορισμός της έννοιας της αναβάθμισης μαζί με τον επικρατούντα πανικό από την μη αναμενόμενη κρίση ΔΕΝ αποτελούν εγγύηση για την αναζήτηση του αναγκαίου, σύγχρονου και πρακτικού της περιεχόμενου. Αντίθετα, μπορεί να και να αποτελέσουν άλλοθι στασιμότητας ή συνέχισης της προς τα πίσω πορείας του τόπου, της οικονομίας του και του πολιτισμού του. Προβληματισμοί, που θα ακολουθήσουν σε επόμενες αναρτήσεις φιλοδοξούν να συμβάλλουν στο σχετικό προβληματισμό...

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008

Συγκοινωνία μέσα στον κύριο ιστό της πόλης

Η πολυπλοκότητα της σύγχρονης ζωής απαιτεί μετακινήσεις συχνές και σε σχετικά μεγάλη απόσταση για τις καθημερινές ανάγκες (προσέλευση στη δουλειά, δημόσιες και άλλες υπηρεσίες, ψώνια, ψυχαγωγία κ.λ.π.).
Στην πόλη της Κέρκυρας (και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας) κάθε αιτιολογίας μετακίνηση αντιμετωπίζεται σχεδόν αποκλειστικά με ιδιωτικά μέσα. Η μετακίνηση με το Αστικό ΚΤΕΛ προϋποθέτει πολλαπλάσια ταλαιπωρία σε χρόνο, ποιότητα μεταφοράς κ.λ.π.
Οι πρόσφατοι πανηγυρισμοί για την κάποια ανανέωση του αστικού ΚΤΕΛ, δείχνουν κατά την γνώμη μου, ότι βρισκόμαστε ακόμη και σε θεωρητικό επίπεδο μακριά από την σφαιρική συνειδητοποίηση του προβλήματος μαζικών μεταφορών στην πόλη μας, την Κέρκυρα. Γιατί, ασφαλώς κάθε ανανέωση και αύξηση του συγκεκριμένου στόλου των οχημάτων είναι θετικό γεγονός, που μπορεί να ευνοήσει σε συχνότητα και ποιότητα μεταφοράς τους κατοίκους των περιφερικών περιοχών προς το κέντρο. Όλα, όμως αυτά τα οχήματα είναι ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΑ για κυκλοφορία στα ενδότερα της πόλης. Αν κάποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να παρακολουθήσει τι συμβαίνει πίσω από το λεωφορείο, που πραγματοποιεί το μοναδικό δρομολόγιο μέσα στην πόλη, δηλ. το Μαντούκι-Κανόνι, όταν περνάει από τις οδούς Ακαδημίας, Ριζοσπαστών βουλευτών κ.λ.π.
Υπάρχει το ερώτημα, τι είδους μέσο μαζικής μεταφοράς διαθέτει ο κάτοικος του καμπιέλου, της Πιάτσας, της Πόρτα Ρεμούντας, της μητρόπολης, του Σαρόκου, της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, του Ανεμομύλου κ.λ.π. για να εκπληρώσει τις καθημερινές του μετακινήσεις; Σεβόμαστε ή όχι τους συμπολίτες, ιδιαίτερα αυτούς τους κάποιας ηλικίας με ένα ήπιο και χρόνιο σκελετικό, αναπνευστικό ή καρδιολογικό πρόβλημα, που ασφαλώς είναι μεγάλο ποσοστό του γενικού πληθυσμού;
Για μία πόλη με την οικιστική φυσιογνωμία της Κέρκυρας οι λύσεις είναι γνωστές και τις έχουν ακολουθήσει εκατοντάδες πόλεις παρόμοιες αρχιτεκτονικά με την Κέρκυρα:
1. Τράμ. Το μέσο σταθερής τροχιάς επιτρέπει την άνετη και με υπολογισμένη διάρκεια μετακίνηση των πολιτών. Το τράμ δεν είναι βέβαια πανάκεια, ούτε μπορεί να εφαρμοσθεί παντού. Αρνητικές πόλεις για την χρήση τράμ είναι τυπικά πλέον η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, που με την εκθετική αύξηση του στόλου των ιδιωτικών οχημάτων και την ανεπάρκεια χώρων στάθμευσης δεν επιτρέπεται η αφαίρεση ούτε ολίγων εκατοστών ασφάλτου από την κυκλοφορία των οχημάτων. Αντίθετα το τράμ εξακολουθεί να προσφέρεται ως ιδανική λύση για πρακτικά ΟΛΕΣ τις πρωτεύουσες νομών της Ελλάδας, όπου η είσοδος οχημάτων προς το κέντρο μπορεί να ΑΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ αν και μόνον αν εξασφαλισθεί χώρος στάθμευσης (περιφερικά parking) και εναλλακτικό αξιόπιστο, άνετο και συχνό μέσο μεταφοράς, δηλ. το τράμ. Παρά το γεγονός, ότι η Ελλάδα στις αρχές του 20ου αιώνα διέθετε τράμ σε 7 πόλεις (Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Πειραιάς - Πάτρα - Καλαμάτα - Βόλος - Καρλόβασι Σάμου) η επακολουθήσασα λαίλαπα της κουλτούρας του ΙΧ καθιστά κάθε σχετική πρόταση για κατασκευή τράμ στην Κέρκυρα επικίνδυνη σε … βαθμό εγκλεισμού του προτείνοντος σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Αν όμως υπάρξει το πολιτικό και ηθικό ανάστημα, το ζήτημα μπορεί τουλάχιστον να διερευνηθεί μελετητικά (έστω και με πρόχειρη μελέτη-γνωμοδότηση) από εταιρεία χώρας με σχετική εμπειρία π.χ. Γαλλία.
2. Mini-bus: Κατά προτίμηση ηλεκτρικά για το αποφυγή της ρύπανσης (σημαντικότερη σε στενούς δρόμους) και κατάλληλου μεγέθους, ώστε να μπορούν να κυκλοφορήσουν π.χ. στο Καμπιέλο, στην Πιάτσα, στην πλατεία της Λεμονιάς κ.λ.π. Ουσιαστικά απαιτείται η συγκρότηση ειδικού στόλου 5-8 τέτοιων οχημάτων, ώστε με συχνή ροή των δρομολογίων τους (ανά 7-10’ περίπου) να εξασφαλίζουν την έγκαιρη μετακίνηση μέσα σε έναν ιστό, που κάθε άλλη κυκλοφορία ιδιωτικών οχημάτων θα απαγορεύεται. ΜΟΝΟΝ έτσι εξάλλου μπορεί να γίνει αποδεκτή η χρησιμοποίηση των δημόσιων μέσων μεταφοράς από έναν πληθυσμό (νέο-Ελλήνων), που θεωρούν την μετακίνηση με το Ι.Χ. τους ως ταυτολογικό στοιχείο της ύπαρξής τους. Φορέας μπορεί να είναι το ήδη υπάρχον ΚΤΕΛ ή καλύτερα ο Δήμος ή μικτή εταιρεία κ.λ.π.

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Αντί του Παλαιού Φρουρίου η… Αβραμίου (Τι Λωζάνη … τι Κοζάνη)

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε σττην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 31/5/2008

Δυστυχώς η ιστορία της στέγασης του Ιόνιου Πανεπιστήμιου εκφράζει, συμβολίζει και αφηγείται θλιβερά την εξέλιξη των πολιτικών μας πραγμάτων.
Η χερσόνησος του Παλαιού Φρουρίου, δηλαδή η μεσαιωνική και μεταμεσαιωνική Κορυφώ, είχε αυτονοήτως θεωρηθεί από ειδικούς και μη ως ο ιδανικός τόπος στέγασης του Ιόνιου Πανεπιστήμιου. Η λύση αυτή ήταν ταυτόχρονα ιδεώδης για την συντήρηση και επιβίωση του ανεπανάληπτου αυτού παγκόσμιας εμβέλειας μνημείου. Αναρωτιέμαι πολλές φορές: Θα υπήρχε στον κόσμο ωραιότερη Πανεπιστημιούπολη από αυτή; Θα γινόνταν ή όχι το Φρούριο-Πανεπιστημιούπολη, έμβλημα και πιστοποιητικό ποιότητας για την πόλη και το νησί;
Δυστυχώς, η ιστορία της στέγασης του Ιόνιου Πανεπιστήμιου εκφράζει, συμβολίζει και αφηγείται θλιβερά την εξέλιξη των πολιτικών μας πραγμάτων. Από τότε, που οι τοπικοί και άλλοι παράγοντες αντί να πρωτοστατήσουν ακόμη και στην κατάληψη του Παλαιού φρουρίου (αν χρειάζονταν) προς όφελος του Πανεπιστήμιου συντόνισαν τον βηματισμό τους με τους φοβούμενους την … καταστροφή του Παλαιού Φρουρίου, από το …κομμουνιστοκρατούμενο φοιτηταριό…. Σήμερα, σχεδόν 2 δεκαετίες μετά οι φοιτητές έχουν δώσει την πιο αποστομωτική απάντηση στους … ανησυχούντες για την δήωση της χερσονήσου την ίδια ώρα, που οι τέως ανησυχούντες …ησυχάζουν. Ησυχάζουν βλέποντας το Αγγλικό Νοσοκομείο -κτίριο εν λειτουργία μέχρι πριν από δυόμισυ δεκαετίες- να οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια και ανεπανάληπτη συνέπεια στην απόλυτη καταστροφή με προοπτική την κατάρρευσή του. Ησυχάζουν με την εγκατάλειψη της υπογεφύριας αίθουσας, χώρου απόλυτα κατάλληλου για πολλαπλές εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. Ησυχάζουν ως μη αναλογιζόμενοι, ότι ακόμη και η ανοικοδόμηση παλαιότερων κτιρίων του Φρουρίου ήταν και είναι απολύτως εφικτή, αφού σώζονται όχι μόνον φωτογραφίες τους αλλά ακόμη και τα αρχιτεκτονικά τους σχέδια.
Αργότερα, το χάπι της εγκατάλειψης του χώρου χρυσώθηκε με προοδευτικόμορφες πομφόλυγες του τύπου: ... «Το πανεπιστήμιο να διαχυθεί στην πόλη» ... Λες και το ζητούμενο είναι η διάχυση των κτιρίων και όχι της δραστηριότητάς του… Λες και χρειάζεται πολύ γνώση και εμπειρία για να ξέρεις, πως ο οργανωμένος χώρος με την μορφή Πανεπιστημιούπολης είναι σημαντική προϋπόθεση για την ποιοτική λειτουργία του ιδρύματος….
Φαίνεται, πως η Αβραμίου, δρόμος σε απόλυτη γειτνίαση με το ιστορικό κέντρο και οικοδομημένος υπό την αύρα, την κουλτούρα και την αισθητική της αντιπαροχής θα είναι ο … Πανεπιστημιόδρομος της αύριο. Μας αξίζει… Όπως μας αξίζει και η στέγαση της νέας –πιθανόν καλαίσθητης- λαϊκής αγοράς πάνω στην τάφρο του νέου Φρουρίου. Όπως μας αξίζει και η επέκταση της οικοδομικής δραστηριότητας του Ιόνιου Πανεπιστημίου προς την κατεύθυνση του Νέου Φρουρίου. Αξια ών (ΔΕΝ) εποιήσαμεν, απολαμβάνομεν…

Νέο Νοσοκομείο: πρόκληση από το χτές, αγκάθι για το αύριο

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 24/5/2008

…Σιγή ιχθύος τηρούν οι κρατούντες μπροστά στις τεκμηριωμένες από το οικείο σωματείο των ιατρών ανάγκες για αναβαθμισμένη τριτοβάθμια ποιότητα υπηρεσιών, που αποτελούν και το κλειδί της επιτυχίας του νέου (αν ποτέ λειτουργήσει) νοσοκομείου.

Η αδυναμία παροχής ειδικής νεογνολογικής φροντίδας στο Νομαρχιακό μας Νοσοκομείο, με δεύτερο θανατηφόρο περιστατικό σε σύντομο χρονικό διάστημα φέρνει πόνο, θλίψη οργή αλλά όχι έκπληξη. Αρκεί μία βόλτα στην είσοδο και τους διαδρόμους του ιδρύματος για να πεισθεί και ο αδαέστερος με τα θέματα Υγείας, πως ο χώρος -παρά όποιες φιλότιμες προσπάθειες ορισμένων εργαζόμενων σε αυτό- δεν μπορεί να διεκδικήσει δάφνες σύγχρονου νομαρχιακού νοσηλευτήριου.
Ολη αυτή η βιούμενη από εργαζόμενους και ασθενείς αθλιότητα θα μπορούσε και να παραμερισθεί από το ….αισιόδοξο μήνυμα της σύντομης ολοκλήρωσης ενός νέου σύγχρονου, τριτοβάθμιου (αυτό έχει ανάγκη η Κέρκυρα) Νοσοκομείου. Η πραγματικότητα όμως μόνον τέτοια μηνύματα δεν στέλνει. Κτίριο με προδιαγραφές του 1990 σε ακατάλληλο χωροταξικά και τοπογραφικά οικόπεδο δεν λέει να τελειώσει ούτε μέσα στο κρίσιμο 2008. Κρίσιμο, αφού ο Δεκέμβρης είναι το όριο για την Ευρωπαϊκή συγχρηματοδότηση του έργου. Να δούμε τι θα πούμε τότε στους …κουτόφραγκους. Ούτε λόγος βέβαια για προσωπικό, που παραμένει επί 10ετίες τώρα εξαιρετικά ανεπαρκές ακόμη και για το μικρότερο σε δύναμη υπάρχον Νοσοκομείο. Οσο για τις προδιαγραφές των υπηρεσιών, που θα παρέχει το θέμα …μοιάζει «λυμένο»: αυστηρά δευτεροβάθμιες, όπως εξάλλου περιγράφει και ο πολυδιαφημισμένος νέος οργανισμός του. Σιγή ιχθύος τηρούν οι κρατούντες μπροστά στις τεκμηριωμένες από το οικείο σωματείο των ιατρών ανάγκες για αναβαθμισμένη τριτοβάθμια ποιότητα υπηρεσιών, που αποτελούν και το κλειδί της επιτυχίας του νέου (αν ποτέ λειτουργήσει) νοσοκομείου. Αλλιώς, η μετανάστευση για λόγους Υγείας στα γειτονικά Γιάννενα, στην μακρινότερη Αθήνα και αλλού θα συνεχίζεται με παρόμοιους ρυθμούς. Το γνωρίζουν καλά, όσοι τους λούζει κρύος ιδρώτας απλά για την τυπική τήρηση ημερομηνιών και την δημοσκοπική αξιοποίηση του κοψίματος της κορδέλας. Το γνωρίζουν επίσης και αυτοί που επί 10ετίες -βαφτίζοντας το κρέας ψάρι- διαλαλούσαν τους ταχύτατους ρυθμούς ανέγερσης του καταπληκτικού, σύγχρονου κ.λ.π. νοσοκομείου. Το γνωρίζουν καλά όλοι όσοι (ένθεν και ένθεν) διεκδικώντας πριν από χρόνια την διατήρηση της Υγειονομικής Περιφέρειας, αγνόησαν το πιο χαρακτηριστικό, το πιο καθοριστικό συστατικό της: το Περιφερικό Νοσοκομείο. Μερικούς τους είδαμε διαδηλώνοντες και αγωνιζόμενους. Δικαίωμά τους. Αλλά και δικό μας δικαίωμα και υποχρέωση η ακεραιότητα της μνήμης μας. Όχι για λόγους εκδίκησης. Πολύ απλά: για λόγους ουσίας. Για να είμαστε σωστοί γνώστες της χωροχρονικής διαδρομής του ζητήματος. Για να ξέρουμε τι περιμένουμε και τι ζητάμε. Για να έχουμε κατοχυρώσει το δικαίωμα στην ελπίδα. Για να μην πληρώσουν τα ενηλικιούμενα νεογνά της σήμερον τα δικά μας αμαρτήματα της αφέλειας, της ασθενούς μνήμης και της ατελούς κρίσης.

Ομορφη βραδιά από κάθε άποψη

Συναυλία της Δημοτικής Χορωδίας Κερκυραίων
και της Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων του Regensburg

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 16/5/2008

Δεν προπαγανδίσθηκε δεόντως (για την Κερκυραϊκή μας ραθυμία) αλλά είχαμε … τις πληροφορίες μας. Ετσι ξεκινήσαμε κατά τις 8 το βράδυ την Τετάρτη 14 Μάη για τον Αη Γιώργη στο Παλιό φρούριο. Καλός καιρός, όμορφη ώρα -λίγο πριν από το σούρουπο- θεσπέσιο περιβάλλον, που δυστυχώς απολαμβάνουμε λιγότερο του αναγκαίου και του επιθυμητού. Ο Αη Γιώργης στις ομορφιές του. Ριζικά ανακαινισμένος, φρεσκαρισμένος. Καμιά σχέση με την περσινή εικόνα της προηγμένης φθοράς, μέσα και έξω. Ας είναι καλά όσοι διέψευσαν πανηγυρικά τις απαισιόδοξες προβλέψεις μας, ότι …πάει και ο Αη Γιώργης.
Εκδήλωση από κοινού της Χορωδίας του Δήμου Κερκυραίων και της Συμφωνικής ορχήστρας νέων της Γερμανικής πόλης του Regensburg. Σε θερμό κλίμα η παρουσίαση των συντελεστών από τους δύο μαέστρους, Antony Ivanov και Martin Weikert.
Προηγήθηκαν οι φιλοξενούμενοι. Ομορφα νεανικά πρόσωπα (από 13 μέχρι 19 ετών), όμορφες μουσικές επιλογές, άψογη εκτέλεση από ένα άριστο σύνολο περίπου τριάντα νεαρών και πολλά υποσχόμενων μουσικών, φανερά δουλεμένο και συντονισμένο. Γεμάτος ήχος απολαυστικός με έργα Handel, Sibelius, Zimmer και Bizet. Ανάμεσά τους και εκτός προγράμματος, το soundtrack της ταινίας: ο άρχοντας των δακτυλιδιών. Υστερα, η Δημοτική μας χορωδία σε έργα Verdi και Donizetti, κλασσικά και αγαπημένα για τους Κερκυραίους: Mackbeth, Luzia di Lammermoor, Trovatore, Nabucco. Δεμένοι οι χορωδοί μας απέπνεαν όσο λίγες φορές την αίσθηση του ενιαίου και έμπειρου συνόλου. Αυτό το ευχαριστηθήκαμε ιδιαίτερα. Επαινοι ανήκουν σε όλους αλλά και ξεχωριστά στην Μαριλένα Ελούλ, που σταθερά και ποιοτικά συνοδεύει στο πιάνο την Δημοτική Χορωδία, στον Σπύρο Σουέρεφ για το σόλο του στην Lucia di Lammermoor και φυσικά στον μαέστρο και δάσκαλο της χορωδίας Antony Ivanov. Και για το τέλος της βραδιάς ενιαία εκτέλεση συμφωνικής ορχήστρας και χορωδίας του χορωδιακού έργου του J.S.Bach: Jesu meine Freude.
Θερμότατο και παρατεταμένο το χειροκρότημα του κοινού, που γέμισε τον Αη Γιώργη. Γνήσιες και αληθινές οι αμοιβαίες φιλοφρονήσεις των δύο μαέστρων. Εντυπωσιακή και η ακουστική του ανακαινισμένου Αη Γιώργη. Επαιξε ρόλο η επισκευή ή μας φάνηκε εξαιτίας του όλου θετικού κλίματος του χώρου και της βραδιάς; Πάντως ο χώρος είναι ιδανικός για τέτοιου και άλλου είδους εκδηλώσεις (θυμηθήκαμε την εξαιρετική παράσταση του ΔΗΠΕΘΕΚ: η Γυναίκα της Ζάκυνθος αλλά και ρεσιτάλ της ενότητας των Ionian Concerts).
Σκεφτήκαμε τα πάθη της Δημοτικής Χορωδίας μας και χαιρόμαστε, που η θέληση των συντελεστών με επικεφαλής τον μαέστρο της καταφέρνει να ξεπερνάει εμπόδια και να μας γεμίζει με ικανοποιήσεις δυσανάλογα μεγαλύτερες από τις πραγματικές υποδομές, πίσω από το προσκήνιο των συναυλιών. Είναι καιρός να αντιληφθούμε, πως η Δημοτική Χορωδία δεν σηκώνει αγώνες και αγωνίες για την επιβίωσή της, σαν κι’ αυτές που έζησε στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν. Πρέπει να είναι -τυπικά και ουσιαστικά- ΘΕΣΜΟΣ.
Ετσι χορτάτοι και ευχαριστημένοι πήραμε τον δρόμο της εξόδου από το Φρούριο. Και τότε θυμηθήκαμε την υπογεφύρια αίθουσα, που καταρρέει εγκαταλειμμένη. Αναλογισθήκαμε τι σπουδαία υποδομή θα ήταν για μία αναβαθμισμένη καλλιτεχνική και πολιτιστική δραστηριότητα στην πόλη και το νησί και πονέσαμε ξανά, όπως πολλές φορές ο τόπος μας πονάει…

Κερκυραϊκή διαχρονικότητα και UNESCO

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 30/4/2008

…Λίγες ίσως περιοχές στον κόσμο, μπορούν να δηλώνουν την παρουσία τους στον συνεχή χρόνο με τόση σαφήνεια όσο η Κέρκυρα

Η ένταξη της ιστορικής πόλης της Κέρκυρας στον κατάλογο μνημείων της UNESCO, έχει ανοίξει τον διάλογο για τους τρόπους παρέμβασης στον οικιστικό ιστό αλλά και στα κοινωνικά και πολιτιστικά δεδομένα του τόπου. Η συζήτηση αυτή θα αποχτήσει το αναγκαίο εύρος και προσανατολισμό αν η Κερκυραϊκή μνημειακή κληρονομιά αντιμετωπισθεί σαν ένα αδιαίρετο, συνεχόμενο σε φάσεις και χρονικές καμπές σύνολο από την κλασσική αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Είναι καιρός να αντιληφθούμε ή να θυμηθούμε τα πραγματικά χαρακτηριστικά της Κερκυραϊκής μοναδικότητας. Αυτά, δηλαδή που έχουμε ξεχάσει μέσα στην λαίλαπα της άναρχης και στρεβλωμένης τουριστικής οικονομίας και της συνεπακόλουθης αρπακολατζίδικης πολιτικής κουλτούρας των τελευταίων 10ετιών. Η μοναδικότητα του Κερκυραϊκού μνημείου είναι η διαχρονικότητά του. Λίγες ίσως περιοχές στον κόσμο, μπορούν να δηλώνουν την παρουσία τους στον συνεχή χρόνο με τόση σαφήνεια όσο η Κέρκυρα. Δεν διαθέτουμε βέβαια Παρθενώνα, Ολυμπιακά στάδια η αρχαία Θέατρα. Όμως ο ναός της Αρτέμιδας, οι Ναοί του Mon Repos, το κενοτάφιο του Μενεκράτη τα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου μαρτυρούν για την κλασσική Κέρκυρα, χώρο ισχυρής ιστορικής παρουσίας και δράσης. Δεν διαθέτουμε Ρωμαϊκά Ανάκτορα αλλά υπάρχουν σαφή τα ευρήματα της Ρωμαϊκής εποχής (Μπενίτσες, Μωραϊτικα, Κασσιώπη, Αχαράβη). Δεν διαθέτουμε πολλά ή πλούσια Βυζαντινά μνημεία αλλά ο ναός των Ιάσωνα και Σωσίπατρου, οι οχυρώσεις στο Αγγελόκαστρο και στο Γαρδίκι δηλώνουν την σημασία της Κέρκυρας στα Βυζαντινά και ειδικότερα στα υστερο-Βυζαντινά χρόνια. Θα αποφύγω να επεκταθώ στα χρόνια από την Ενετοκρατία και μετά, όπου τα μνημεία είναι αφθονότερα, ίσως σημαντικότερα και ασφαλώς προφανέστερα. Υπάρχει, όμως νομίζω μία τάση εστίασης σε τελευταίες ιστορικές περιόδους και αγνόησης των προηγούμενων. Και αυτό, νομίζω, θα περιορίσει αντικειμενικά τον προσανατολισμό και την ιεράρχηση των παρεμβάσεων και μακροπρόθεσμα θα υποβιβάσει και θα υποτιμήσει την αξία της Κέρκυρας στο … «παγκόσμιο χρηματιστήριο» ιστορικών αξιών. Γιατί με την περιθωριοποίηση της κλασσικής, της Ελληνιστικής, της Ρωμαϊκής, της Βυζαντινής και της Ανδηγαυικής περιόδου αφαιρούνται από την Κέρκυρα καθοριστικά στοιχεία της μοναδικότητά της, όπως, κατά την γνώμη μας, τα περιγράψαμε παραπάνω.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει, πως ο σχεδιασμός και οι ανασκαφικές ή άλλες δραστηριότητες ανάδειξης και συντήρησης μνημείων μέσα ή γύρω από την πόλη πρέπει να ενισχυθούν σε σοβαρό βαθμό με την χάραξη σχετικής πολιτικής. Τι θα γίνει π.χ. στην χερσόνησο του Κανονιού; Σε κάθε οικόπεδο, που χτίζεται η σταθερή λύση θα είναι η ταφή των μη μεταφέρσιμων ευρημάτων; Μήπως, μπορεί να κατασκευάζεται ισόγεια βιτρίνα προβολής των εκθεμάτων με ενδεχόμενη επέκταση της άδειας οικοδομής κατά έναν όροφο, έτσι ώστε να αναδειχθεί μία ολόκληρη αρχαιολογική περιοχή μοναδικά κατάλληλη για ην διαμόρφωση αρχαιολογικού περίπατου (από το Εργοστάσιο Δεσύλλα μέχρι το Κανόνι) χωρίς να αγνοηθούν τα εύλογα κατασκευαστικά συμφέροντα στην περιοχή; Η λύση της ταφής, που εφαρμόζεται σήμερα εγγυάται μόνον την οριστική αλλοίωση της χερσονήσου και την μεταφορά των ιστορικών μας δεδομένων στην …προϊστορία… Εξίσου προφανής είναι η ανυπαρξία πολιτικής συντήρησης υπαρχόντων μνημείων. Για του λόγου το ασφαλές ρίξτε μία ματιά στο κενοτάφιο του Μενεκράτη ή στα βιομηχανικά μνημεία Δεσύλλα και Εργοστασίων στο Μαντούκι.
Είναι φανε,ρή, η έστω και έμμεση διασύνδεση των παραπάνω με την ένταξη μας στην UNESCO. Αν, μάλιστα αυτή αποτιμάται σαν χρυσή ευκαιρία συντήρησης, ανάπλασης και ανάδειξης των μνημειακών χαρακτηριστικών του τόπου, τότε οι σχετικές δράσεις πρέπει να στοχεύουν στον συνολικό χαραχτήρα του μνημείου, που συνιστά -πιστεύουμε- και την μοναδικότητά του. Και η μοναδικότητα αυτή δεν αποτελεί θεωρητικολογία αλλά, μεταξύ άλλων, πραγματική βάση της οικονομικής αναβάθμισης του τουριστικού μας προϊόντος, που επιδιώκει -εις μάτην, όπως είναι φυσικό μέχρι στιγμής- να προσελκύσει ποιοτικότερους τουρίστες.

Το ΘΕΛΩ, που αξίζει

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 24/4/2008

Σε κλίμα πηγαίας συναισθηματικής φόρτισης και ατμοσφαιρικής λιτότητας παρουσιάσθηκε την Μ. Δευτέρα το βράδυ στην Αναγνωστική Εταιρεία το λεύκωμα της Μαριλένας Κοσκινά και του Νίκου Κόκκαλη: ΘΕΛΩ. Μία πρωτοποριακή δράση-παρέμβαση των καλλιτεχνών, που πραγματώθηκε πριν από έναν περίπου χρόνο στον χώρο του Ψυχιατρείου και κατέληξε στην σημαντική αυτή έκδοση.
Παρουσιαστές, μαζί με τους καλλιτέχνες ο διοικητής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Σωτήρης Κουπίδης και η ψυχίατρος Διευθύντρια ΕΣΥ του ιδρύματος Εφη Μπούκα. Νεανική φυσιογνωμία όψει και λόγω ο πρώτος, εντυπωσίασε με την απλότητα και την αντιγραφειοκρατικότητά του και ασφαλώς –πολύ περισσότερο- με την αποτελεσματικότητα του, απαραίτητη για την στήριξη και διεξαγωγή του εγχειρήματος. Η Εφη Μπούκα – γνωστή για το μακρόχρονο έργο-αγώνα, που διεξάγει μαζί με άλλους άξιους συναδέλφους της και που έχει μετατρέψει το φριχτό άσυλο του Ψυχιατρείου (δεν είναι εύκολο να σβήσει από την παιδική μας μνήμη η εικόνα των «κρεμασμένων» στα κάγκελα απόκοσμων «τρελλών») σε ανοιχτό ίδρυμα ψυχιατρικής παρέμβασης και ψυχικοκοινωνικής στήριξης. Ο δαιμονικός αυτός χώρος έχει αλλάξει διαμετρικά με το γκρέμισμα των τειχών, με την ανάδειξη του αρχιτεκτονικού πλούτου των κτιρίων του, την φιλοξενία σχολών του Ιόνιου Πανεπιστήμιου και πάνω από όλα με το άνοιγμα και άπλωμα της δραστηριότητάς του στην κοινωνία. Ετσι, το εγχείρημα των δύο καλλιτεχνών όχι μόνον δεν παρεμποδίσθηκε -όπως θα ήταν απολύτως φυσιολογικό για τα Ελληνικά πράγματα- αλλά υποστηρίχθηκε και αναδείχθηκε. Μία ολιγόλεπτη βίντεο-ταινία αποτυπώνει επιγραμματικά τις κύριες ενότητες της δράσης του ΘΕΛΩ, όπου ο θεατής βιώνει τον αυθόρμητο και φυσικό σεβασμό στη διαφορετικότητα, την συντριβή προκαταλήψεων, την γέφυρα και την ένωση του μέσα και του έξω με απολύτως δυσδιάκριτα όρια, την ανάδειξη της ανεκτικότητας. Η ταινία γνώρισε τιμές προβαλλόμενη σε biennale και άλλες εκδηλώσεις σε Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Τασκένδη. Η κριτική μας σχέση και διάθεση με την πολιτική Υγείας στην χώρα μας δεν μας εμποδίζει να χαρούμε για την συμβολή του Υπουργείου Υγείας-Πρόνοιας στην ευόδωση της προσπάθειας.
Το όλο εγχείρημα - δράση, Λεύκωμα και βιντεο-ταινία- σε γεμίζουν ελπίδα και χαρά. Λίγο «τοπικιστική» μάλιστα αφού σχεδιάσθηκε και υλοποιήθηκε εδώ από δικές μας δυνάμεις, που εκτός των άλλων αποτελούν και από τα ισχυρότερα επιχειρήματα κατά του … «τίποτε δεν γίνεται εδώ». ΜΠΡΑΒΟ, λοιπόν από την ψυχή μας.

υπόγεια parking: μια διαρκής απειλή

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 23/4/2008

η κλασσική πρόταση των συγκοινωνιολόγων δεν έχει μέχρι σήμερα υλοποιηθεί: περιφερικοί ισόγειοι χώροι στάθμευσης συνδεόμενοι με το κέντρο της πόλης με συνεχή ροή κατάλληλου στόλου οχημάτων αστικής-δημοτικής συγκοινωνίας

Δεν ξέρω ποια είναι η μαγική δύναμη, που πείθει κάποιους περί τα κοινά ασχολούμενους για την αναγκαιότητα κατασκευής υπόγειων parking στο κέντρο της πόλης, όταν η κλασσική πρόταση των συγκοινωνιολόγων δεν έχει μέχρι σήμερα υλοποιηθεί: περιφερικοί ισόγειοι χώροι στάθμευσης συνδεόμενοι με το κέντρο της πόλης με συνεχή ροή κατάλληλου στόλου οχημάτων αστικής-δημοτικής συγκοινωνίας. Η θέση αυτή γνωστή στην πόλη μας πριν από 10ετίες, είναι τόσο προφανώς ορθή, ώστε όλοι οι δημοτικοί συνδυασμοί δεν δίσταζαν να την υπερασπίζονται με περίσσιο φανατισμό προεκλογικά για να την λησμονούν μετεκλογικά με πρόσχημα τεχνικές και άλλες δυσκολίες. Ενώ λοιπόν το προφανώς λογικό και αναγκαίο πήγαινε στο περιθώριο άρχιζαν διάφοροι … μεγαλοϊδεατισμοί περί Κάτω Πλατείας, Πλατείας Σαρόκου, Γυμναστηρίου, Σπηλιάς κ.λ.π. Ισως, μάλιστα, αν δεν υπήρχε το γενικό κλίμα αβελτηρίας και αδυναμίας της τοπικής αυτοδιοίκησης για τέτοιας κλίμακας παρεμβάσεις να μην είχαμε γλυτώσει το σκάψιμο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον τόπο, τα μνημεία του και την ποιότητα της καθημερινής ζωής. Αισθάνομαι λοιπόν για μία ακόμη φορά την ανάγκη -μη ειδικός ων αλλά απλός πολίτης- να καταθέσω μερικές σκέψεις γύρω από το κυκλοφοριακό-συγκοινωνιακό πρόβλημα, που έχει κάνει την ζωή μας αφόρητη και θα την κάνει ασφαλώς δυσκολότερη αν δεν γίνουν οι ενδεικνυόμενες παρεμβάσεις.
· Σε έναν οικιστικό ιστό με την πυκνότητα και την ιστορικότητα της Κέρκυρας είναι υποχρεωτική η αποθάρρυνση της εισόδου, κυκλοφορίας και στάθμευσης των οχημάτων, πέρα από εκείνα των μόνιμων κατοίκων. Η κατασκευή υπόγειων κεντρικών parking και μάλιστα κατά προτεραιότητα αποτελεί την πιο επίσημη, ανοικτή και κραυγαλέα πρόσκληση στους κάτοικους της περιφέρειας για να μπουν με τα αυτοκίνητά τους στο κέντρο της πόλης, όπου θα αρχίζει η περιπέτεια της αναζήτησης θέσης και θα εξασφαλίζεται η επιδείνωσης της κυκλοφορίας.
· Η αποθάρρυνση ή/και η απαγόρευση εισόδου των οχημάτων δεν μπορεί να είναι κοινωνικά αποδεκτή παρά ΜΟΝΟΝ αν συνδυάζεται με την κατασκευή χώρων στάθμευσης σε κατάλληλα σημεία της περιφέρειας (π.χ. Αλυκές, Αεροδρόμιο, Κωτσέλας) και την ταυτόχρονη ΔΩΡΕΑΝ μεταφορά στο κέντρο της πόλης με κυκλοφορούντα συχνά (ανά 7-10’) λεωφορεία.
· Η κυκλοφορία ΜΕΣΑ στο ευρύτατο ιστορικό κέντρο της πόλης μπορεί και πρέπει να γίνεται για κατοίκους και επισκέπτες με στόλο μικρών λεωφορείων (mini-bus) κατά προτίμηση ηλεκτρικών (προστασία από την ρύπανση) που θα πραγματοποιούν συνεχείς διαδρομές περιφερικά ή/και διαγώνια μέσα στα όρια του ιστορικού κέντρου. Τα οχήματα αυτά και ΜΟΝΟΝ αυτά θα μπορούν να κυκλοφορούν μέσα σε καθιερωμένους και αυστηρά ελεγχόμενους πεζόδρομους, ενώ μπορεί να προβλέπεται και να διευκολύνεται η χρησιμοποίηση του ποδήλατου.
· Εκτός ιστορικού κέντρου και κοντά σε κάποιο ή κάποια από το θεσμοθετημένα περιφερικά parking πρέπει να βρίσκονται και οι σταθμοί του Αστικού (για τα αξονικά δρομολόγια στα όρια του ευρύτερου Δήμου ή/και για την σύνδεση με όμορους Δήμους) και του Υπεραστικού ΚΤΕΛ. Η πρόσβαση τους από και προς το κέντρο της πόλης πρέπει να είναι εύκολη και συχνότατη.
Με την ανάπτυξη και ολοκλήρωση των περιφερικών χώρων στάθμευσης και του προτεινόμενου 3πλού συστήματος δημοτικών μεταφορών (1. υπάρχουσες ή και νεο-δημιουργούμενες γραμμές ΚΤΕΛ. 2. μεταφορά από και προς τα parking. 3. συγκοινωνία μέσα στο ιστορικό κέντρο) υπάρχει η λογική προσδοκία μακροπρόθεσμης αντιμετώπισης του κυκλοφοριακού-συγκοινωνιακού. Αν και αυτονόητο, ας σημειωθεί, ότι μία τέτοιου είδους συνολική παρέμβαση, όχι μόνον δεν αποτρέπει, περιορίζει ή αναστέλλει την είσοδο κατοίκων της περιφέρειας και επισκεπτών στο Ιστορικό κέντρο αλλά αντίθετα την διευκολύνει ουσιαστικά. Μία τέτοια λύση, δηλαδή, θα είναι ταυτόχρονα η καλύτερη υποδομή και για την οικονομική αναβάθμιση του μαρασμένου εμπορικού κέντρου, πού πλήττεται θανάσιμα από το κυκλοφοριακό αλαλούμ.
Η παραπάνω λογική απαγορεύει την δημιουργία υπόγειων parking στο κέντρο της πόλης; ΟΧΙ βέβαια, αλλά:
-Ας μην λησμονάμε ότι οι πολυδάπανες αυτές λύσεις είναι περιορισμένης εμβέλειας, αφού το όφελος σε σταθμεύοντα υπογείως οχήματα ισοσταθμίζεται σε ελάχιστο χρόνο από την αύξηση των κυκλοφορούντων αυτοκινήτων.
-Η σκοπιμότητα κατασκευής τους (με την επιβαλλόμενη προστασία του μοναδικού δικτύου υπογείων στοών και άλλων μνημείων της πόλης) πρέπει να περιορισθεί στην καλύτερη εξυπηρέτηση των κατοίκων της πόλης. Η χρησιμοποίησή τους για την ελεύθερη πρόσβαση περιφερικών οχημάτων στο κέντρο θα αποτελεί παράγοντα συνεχούς επιδείνωσης των ορών κυκλοφορίας στο κέντρο της πόλης. Γι΄ αυτό, τυχόν κατασκευή υπογείου χώρου στάθμευσης πρέπει να ακολουθήσει την εφαρμογή του παραπάνω ολοκληρωμένου συστήματος και μάλιστα μετά από εύλογο χρόνο δοκιμασίας του, ώστε να καταδειχθούν οι ελλείψεις και αδυναμίες του και να τεκμηριωθούν οι αναγκαίες παρεμβάσεις για την διόρθωσή τους.
Στο σημείωμα αποφεύχθηκε η αναφορά στα απολύτως αναγκαία οδικά έργα (μικρός και μεγάλος δακτύλιος) παράκαμψης της πόλης, που αν και έχουν σχεδιασθεί πριν από 10ετίες επίσης έχουν μεταφερθεί στις καλένδες. Είναι προφανές, πως η παράλειψη έγινε μόνον για λόγους περιφρούρησης της έκτασης του σημειώματος…

Ομορφος κόσμος, ηθικός και … αναβολικά πλασμένος

Μίλτος Π. Βασιλείου

δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 19/4/2008


Φαινόμενο συνολικό, καθαρά κοινωνικό. Καμία σχέση με το παραμύθι των … «ελάχιστων εξαιρέσεων»…
Η Ολυμπιακή απόπνοια κορυφώθηκε τις τελευταίες ημέρες… θολερότητα, σαπίλα και θύματα… Θύματα ηθικά, θύματα βιολογικά. Εκόντες ή άκοντες αυτόχειρες, που επέλεξαν (;) την κυτταρική τους κακοποίηση ως μέσο για την ποθούμενη κοινωνική καταξίωση και οικονομική εξασφάλιση...
Οι μονομάχοι της Ρωμαϊκής αρένας, δεν είχαν το δικαίωμα της επιλογής αφού η κυρίαρχη ιδεολογία τους κατάτασσε στα αντικείμενα-πράγματα (res). Κανένα ηθικό πρόβλημα για τους θεατές, ελεύθερους πολίτες, αιμοδιψείς αλλά και ευαίσθητους, μοχθηρούς αλλά και μορφωμένους… Οι σημερινοί αγωνιζόμενοι «επιλέγουν» την είσοδό τους στο πάνθεο των μυομαζών, από την πρώϊμη τρυφερή ηλικία. Πλειστάκις με την ολόθυμη επιμονή και στήριξη των γονέων, όπως ισχυρίζονται οι σχετικές έρευνες… Πάρε παιδάκι μου την ντόπα σου, μη το πω το βράδυ του πατέρα σου και θα δεις τι έχει να γίνει… Και από δίπλα και η πατρίς ή καλύτερα όσοι κατά καιρούς την διαφεντεύουν, που συμπλέουν με χορηγούς ή «σπόνσορες» επί το νεοελληνικότερον, προς… αμοιβαίον όφελος. Κόλες και ισοτονικά ποτά, ακριβές ενδυματικές επιλογές και τραπεζιτικοί οργανισμοί, ΟΛΟΙ μαζί στην… ανιδιοτελή και ιδεαλιστική υπηρεσία του αθλητικού ιδεώδους. Υψιπετές και άνω θρώσκον αυτό το ιδεώδες ζητάει όλο και μεγαλύτερες επιδόσεις. Αλλιώς, ο θεατής της κερκίδας, της TV και εν τέλει της ζωής, κινδυνεύει να μπουχτήσει και να αρχίσει να μουρμουράει. Δώστου λοιπόν παραπάνω… Κι’ άλλο παραπάνω… Η δόση πρέπει να βαίνει συνεχώς αυξανόμενη για να είναι και αποτελεσματική. Συνταγή μαζικής αποβλάκωσης και κυρίως διαφθοροποίησης, πανάρχαιη και σταθερά δοκιμασμένη. Εκεί, όπου ο αυταρχισμός της εξουσίας πρέπει να καταπνίγει την ελευθερία και την ηθική των εξουσιαζόμενων η συνταγή είναι μοναδικά πετυχημένη. Η γοητεία της αιματοβαμμένης αρένας είχε από τους καιρούς του Imperium κατανικήσει την λιτή τελετουργία του κλασσικού στίβου. Και τον είχε … ψιλοδιαφθείρει στα ύστερα Ρωμαϊκά χρόνια.
Το σκηνικό έχει ξαναστηθεί με σύγχρονους όρους τεχνολογίας κοινωνίας και οικονομίας. Γι αυτό και είναι ελάχιστα ευπρεπέστερο και πολύ μαζικά καταστροφικότερο. Φαινόμενο συνολικό, καθαρά κοινωνικό. Καμία σχέση με το παραμύθι των … «ελάχιστων εξαιρέσεων», που ενεργοποιείται σχεδόν αυτόματα όποτε χρειάζεται να συγκαλύπτει τις ανατριχιαστικές διαστάσεις του γοργά προαγόμενου συντεχνιασμού και της μαζικοποιημένης αντικοινωνικότητας. Καιρός να το ξανασκεφτούμε, εμείς οι θεατές. Σε μας στοχεύουν εξουσιαστές και χορηγοί μέσω των όλο και αποτελεσματικότερων μυϊκών μαζών των υπεραθλητών. Μπορούμε, εμείς οι εθισμένοι, στο θέαμα και τον … βαθυστόχαστο σχολιασμό του να περιφρονήσουμε την επίδειξη των αναβολικών επιτευγμάτων; Και παραπέρα, μπορούμε να διεκδικήσουμε το φυσικό ανθρώπινο δικαίωμα στην άθληση για μας και για τα παιδιά μας; Δηλαδή, χώρους άφθονους και υποδομές για κάθε είδους αθλητική δραστηριότητα, που παιδιά και ενήλικες κάνουν κέφι να αναπτύξουν στον ελεύθερο χρόνο τους. Εκεί, δηλαδή, που το ντόπιγκ θα το ελέγχει και θα το καταργεί η κοινή λογική και η στοιχειωδώς αναβαθμισμένη αισθητική μας. Και παραπέρα, μπορούμε να συνδυάσουμε αυτή την διεκδίκηση με εκείνες για ριζικά διαφορετικό σύστημα υγείας, παιδείας, για κοινωνική χειραφέτηση;

Προστασία των αρχαιοτήτων στην παλαιόπολη

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 19/9/2007
Η Κερκυραϊκή ιδιαιτερότητα, είναι η διαχρονική αρμονική συμπαρουσία διαφορετικών πολιτισμών. Αυτή η ειδική και σπάνια συναντώμενη Κερκυραϊκή φυσιογνωμία μπορεί και πρέπει να διασωθεί και να ενισχυθεί πριν να είναι αργά...

Η οικοδομική ανάπτυξη της χερσονήσου του Κανονιού υπήρξε πολλές φορές αιτία ανεύρεσης πολύτιμων ντοκουμέντων της ιστορικής κληρονομιάς του τόπου. Ταυτόχρονα, υπήρξε και αιτία οριστικής απώλειας της κλασσικής φυσιογνωμίας της περιοχής, με την ανέγερση οικοδομών στον χώρο των ευρημάτων. Παρά το γεγονός, πώς υλικά της παλιόπολης χρησιμοποιήθηκαν στην διαδρομή αιώνων για την οικοδόμηση της Κορυφώς ή/και για την οχύρωση της Ενετικής πόλης, ένα σημαντικό πλήθος εναπομενόντων στοιχείων μπορούσε τουλάχιστον να συγκροτήσει έναν αξιόλογο αρχαιολογικό τόπο-περίπατο για ντόποιους και επισκέπτες, που θα ξεκινούσε από τον Ανεμόμυλο (εκκλησία Αγίου Αθανασίου, Βίλλα Κοκοτού, Παλαιοχριστιανική κ.λ.π.) και θα περιλάμβανε μεγάλο μέρος της Στρατιάς και του Φιγαρέτου). Δηλαδή θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό κρίκο της ποθούμενης αναβάθμισης σε όφελος της ποιότητας ζωής αλλά και του ίδιου του τουριστικού προϊόντος, που πολλά και αμετάκλητα δεινά έπαθε στην διαδρομή των τελευταίων 10ετιών.
Η χωροταξική διευθέτηση της χερσονήσου του Κανονιού πριν από αρκετά χρόνια θα μπορούσε να είχε προλάβει (μεταξύ πολλών άλλων συνεπειών της άναρχης δόμησης) την εξαφάνιση ευρημάτων (θεμέλια κ.λ.π.) κάτω από τις ανεγειρόμενες οικοδομές. Εχει νόημα σήμερα μία τέτοια πολεοδομική παρέμβαση στην περιοχή; Κατά την γνώμη μας έχει και παραέχει... Αρκεί να διέπεται από την πρωτογενή λογική της χωροταξίας ως οργανωμένης παρέμβασης επιβολής όρων ευπρεπούς, καλαίσθητης και λειτουργικής διαμόρφωσης ενός οικισιτκού συνόλου και όχι της παράπλευρα επιδιωκόμενης μεγιστοποίησης του εργολαβικού οφέλους.
Σήμερα, βέβαια, κάθε προσπάθεια χωρωτοξικής ρύθμισης είναι υποχρεωμένη να λάβει υπόψη της την υπάρχουσα πραγματικότητα. Η παρεμπόδιση της οικοδομικής δραστηριότητας στο Κανόνι, κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί ως υπερβολική και στην πραγματικότητα να συνιστά ...αδικία υπέρ όσων πρόλαβαν. Υπάρχει, όμως πολιτική, που μπορεί να συμβιβάσει τα πράματα και να αποτρέπεψει την οριστική και καθολική καταστροφή του αρχαιολογικού χώρου. Ετσι, π.χ. η κατασκευή προθηκών για τα μη μεταφέρσιμα ευρημάτα στο χώρο του ισογείου ή του υπογείου της ανεγειρόμενης οικοδομής μπορεί να τα διασώσει εξωραϊζοντας ταυτόχρονα το αποτέλεσμα της κατασκευής (βλέπε μέγαρο της Εθνικής Τράπεζες στην οδό Αιόλου, στην Αθήνα). Χωρίς υπερβολικό κόστος μία τέτοια λύση (πιθανόν και πολλές άλλες που ειδικοί -τεχνοκράτες και αρχαιολόγοι- γνωρίζουν) μπορεί να συμβάλλει ταυτόχρονα και στην άρση της απαγόρευσης οικοδόμησης αλλά και στην περιφρούρηση τοπικών ευρημάτων και φυσιογνωμίας της περιοχής. Τέτοιες λύσεις, που δεν ματαιώνουν τρέχουσες κοινωνικές δραστηριότητες, μπορούν να συμβάλλουν τόσο στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων. Ταυτόχρονα ευνοείται η βελτίωση της ποιότητας των φιλοξενούμενων επισκεπτών και -κατ’ επέκταση- αυξάνεται το εισερχόμενο τουριστικό συνάλλαγμα όταν ο φιλοξενών τόπος διαθέτει κάποια σημαντική, χαρακτηριστική και ενδιαφέρουσα για τους επισκέπτες ιδιαιτερότητα. Η Κερκυραϊκή ιδιαιτερότητα, είναι η διαχρονική αρμονική συμπαρουσία διαφορετικών πολιτισμών. Αυτή η ειδική και σπάνια συναντώμενη Κερκυραϊκή φυσιογνωμία μπορεί και πρέπει να διασωθεί και να ενισχυθεί πριν να είναι αργά... Ειδικοί επιστήμονες και φορείς (Εφορία Κλασσικών Αρχαιοτήτων, Υπουργείο Πολιτισμού, Τοπική Αυτοδιοίκηση) έχουν τον λόγο...

Ιστορικό κέντρο: χρειάζονται συνολικές, μείζονες και σχεδιασμένες παρεμβάσεις.

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 12/9/2007
Ισως η Κέρκυρα να αποτελεί μοναδική περίπτωση παραδοσιακής Ευρωπαϊκής πόλης, που η μεταπολεμική της ανοικοδόμηση δεν καθοδηγήθηκε από αυστηρούς κανόνες αισθητικής συνέπειας και συνέχειας.

Οι εμπρηστικοί βομβαρδισμοί των Γερμανών, τον Σεπτέμβρη του 43 ήταν μόνον η αρχή για την απώλεια σπουδαίων κτιρίων-μνημείων της πόλης (Bella Venezia, Δημοτικό Θέατρο κ.λ.π.) αλλά και πολλών ανώνυμων οικοδομημάτων, που συμπλήρωναν τον χαρακτιριστικό οικιστικό ιστό της πόλης. Η οδυνηρή πορεία της αρχιτεκτονικής - αισθητικής υποβάθμισης ολοκληρώνεται στις επόμενες 10ετίες μίας άθλιας ανοικοδόμησης, χωρίς κανένα σεβασμό στην Κερκυραϊκή πολεοδομική παράδοση και χαρακτήρα. Καρπός αυτής της «οικοδομικής άνθησης» υτήρξαν -μεταξύ άλλων- κραυγαλέα αντιαισθητικά οικοδομήματα, που η κακαισθησία τους υπογραμμίζεται μέσα στο δυτικότροπο στύλ της πόλης. Ετσι, εκτός από την απώλεια μνημειακών κτιρίων, αλλοιώθηκε ο χαραχτήρας ολόκληρων συνοικιών της πόλης (Σαρόκο, Αγιοι Πατέρες, Καμπιέλλο κ.λ.π.). Ισως η Κέρκυρα να αποτελεί μοναδική περίπτωση παραδοσιακής Ευρωπαϊκής πόλης, που η μεταπολεμική της ανοικοδόμηση δεν καθοδηγήθηκε από αυστηρούς κανόνες αισθητικής συνέπειας και συνέχειας.
Σήμερα, η αναπαλαίωση, η ανακαίνιση, η αισθητική βελτίωση και η συντήρηση του οικιστικού ιστού της πόλης βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, ενόψει μάλιστα του χαρακτρισμού της ως μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς. Η διαχείρηση του τεράστιου αυτού ζητήματος με την συγκρότηση φορέα ειδικών πλάϊ στην τοπική αυτοδιοίκηση καλείται να χαράξει συνολική πολιτική για την πόλη, πολύ πιο πέρα από αποσπασματικές μικροδιορθώσεις. Μία τέτοια πολιτική, νομίζουμε, ότι πρέπει να αποβλέπει:
Στην αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση των κατοικιών αλλά και των κοινόχρηστων χώρων (πλατείες, πεζόδρομοι, άλση, δημόσια κτίρια κ.λ.π.) συνολικά του ιστορικού κέντρου με στόχο την βελτίωση της βιωσιμότητάς τους.
Στην ανάδειξη των ιστορικών-μνημειακών-μουσειακών χώρων της πόλης, που θα συγκροτούν μία ριζικά ανανεωμένη και πλουσιότερη πολιτιστική περιήγηση σ’ αυτήν.
Στον αρχιτεκτονικό ευπρεπισμό των νέων συνοικιών που κτίστηκαν πριν 2-3 δεκαετίες, κυρίως με παρέμβαση στην εξωτερική όψη πολυκατοικιών, που βρίσκονται στον αντίποδα της αισθητικής του ιστορικού κέντρου.
Στην εξασφάλιση άνετης προσέγγισης και προσπέλασης με ουσιαστικές και μακροπρόθεσμες παρεμβάσεις στα αλληλένδετα προβλήματα κυκλοφορίας και στάθμευσης (περιφερικά πάρκιγκ, δημοτική συγκοινωνία, παράκαμψη πόλης κ.λ.π.)
Στην καθιέρωση οργανωμένης και σταθερά πραγματοποιούμενης πολιτιστικής δραστηριότητας (φεστιβάλ), που να αναδεικνύει την διαχρονική παρουσία της Κέρκυρας στα ιστορικά δρώμενα μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Η κεντρική «φιλοσοφία» όλων των συνολικά σχεδιασμένων παρεμβάσεων πρέπει να είναι βαθειά ανθρωποκεντρική με στόχο την ποιότητα ζωής και την πολιτισμική παιδεία του Κερκυραίου πρώτα και πάνω απ΄ όλα. Δεν πρόκειται να επιβιώσει μακροπρόθεσμα μία πόλη φτιασιδωμένη για την πρόχειρη ματιά του επισκέπτη της. Χρειάζεται ένα ριζικά διαφορετικό πολεοδομικό-κοινωνικό σύνολο, που θα διαθέτει τις προϋποθέσεις και τη δυναμική της συνεχώς ανανεούμενης επιβίωσής του.

... Ενα δάσος στην φυλακή...

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 5/9/2007


... Η λειτουργία του άλσους των φυλακών θα αποτελούσε σημαντικότατο παράγοντα βελτίωσης υποβαθμισμένων περιοχών της πόλης, που έχουν δομηθεί με βάση την εθνοπατερική οδηγία: χτίστε, χτίστε, χτίστε...

Περίπου 30 χρόνια πριν, το δάσος των φυλακών της πόλης μας (άλσος Αλκινόου) γνώρισε μία βασική ανακαίνιση. Γενικός καθαρισμός και κλαδέματα, ανάδειξη μονοπατιών, εισόδων στοών, κατασκευή ξύλινων σκαλοπατιών, πάγκων και τραπεζιών. Μία αξιόλογη παιδική χαρά -δωρεά Κουκουζέλη- έδινε ζωή στο άλσος με παιδιά από τις γύρω γειτονιές. Κι ένα γήπεδο χωματένιο, μικρό σε διαστάσεις, τόπος ποδοσφαιρικών συναντήσεων νέων και βετεράνων ερασιτεχνών … Θαυμάσιος τόπος, κυριολεκτικά στο κέντρο της πόλης (μία είσοδός του βρίσκεται στην οδό Π. Ζαφειρόπουλου, λίγο πιο κάτω και απέναντι από την Πυροσβεστική) με εξαιρετικά πυκνή βλάστηση και ποιλικία χλωρίδας εντυπωσιακή ακόμη και για τα Κερκυραϊκά δεδομένα ... Τόπος ιστορικής μνήμης, αφού εδώ βρισκόνταν το οχυρό του Σωτήρα, που κατεδαφίστηκε με απαίτηση των Αγγλων κατά την ένωση, το 1864. Τόπος γεμάτος μνήμες και από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού υπήρξε καταφύγιο των κατοίκων της περιοχής, ιδιαίτερα στην διάρκεια των Γερμανικών βομβαρδισμών του 1943. Και βέβαια, διαχρονικός τόπος μνήμης εξαιτίας της άμεσης γειτνίασης με τις φυλακές, το σωφρονιστικό κατάστημα του Μαίτλαντ, του οποίου το πειθαρχείο -η ακτίνα Θ’- απετέλεσε τις πολιτικές φυλακές κατά την δικτατορία Μεταξά αλλά και στην διάρκεια της μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής περιόδου μέχρι και τα χρόνια της «Εθνοσωτηρίου»...
Τότε, λοιπόν, η κατάσταση του άλσους των φυλακών με δεδομένο τον βασικό ευπρεπισμό και την φροντίδα καθημερινής συντήρησης επέτρεπε οραματισμούς για καλύτερη αξιοποίηση. Ο χώρος, ικανός να φιλοξενήσει χιλιάδες συμπολιτών, μπορούσε να αναβαθμισθεί με την προσθήκη υπαίθριου αμφιθεάτρου αξιόλογης χωρητικότητας, ήπιων αθλητικών εγκαταστάσεων, αναψυκτήριου κ.λ.π. Δηλαδή, ένας ολοκληρωμένος τόπος αναψυχής, άθλησης, και πολιτισμού πολύτιμος για τις γύρω γειτονιές της πόλης (Κύπρου, Κολοκοτρώνη, Σαρόκο, Κωτσέλα). Η λειτουργία του άλσους των φυλακών θα αποτελούσε σημαντικότατο παράγοντα βελτίωσης υποβαθμισμένων περιοχών της πόλης, που έχουν δομηθεί με βάση την εθνοπατερική οδηγία: χτίστε, χτίστε, χτίστε... Γι’ αυτό και η μελέτη ανάδειξης και αξιοποίησης του άλσους ήταν από τότε απόλυτα αναγκαία. Μαζί με την υπεσχημένη και επικείμενη (προ 25ετίας) μεταφορά των φυλακών δημιουργούνταν ένας ευρύτερος χώρος, με ανάδειξη του κτιρίου σε μουσείο ιστορικής μνήμης και χώρο κατάλληλο για πολλαπλές πολιτιστικές χρήσεις...
Σήμερα, οι φυλακές παραμένουν στη θέση τους ενώ το Δάσος στην διαδρομή της 30ετίας έχει μετατραπεί με την περίσσια οκνηρία και αδιαφορία των τοπικών αρχών σε ζούγκλα-χωματερή. Αυτό ανέδειξε πειστικά το ρεπορτάζ του Κερκυραϊκού καναλιού ανασύροντας από την λήθη ένα τόπο ντροπής αντί ευλογίας.
Η παρούσα δημοτική αρχή, (ανεύθυνη για την εξαθλίωση του δάσους με βάση απλά χρονικά τεκμήρια) συζητά για την μακροπρόθεσμη αναβάθμιση του χώρου. Καμμία αντίρρηση. Μόνον προσοχή... Επειδή γνωρίζουμε την οικονομικό στραγγαλισμό της τοπικής αυτοδιοίκησης από την κεντρική εξουσία, ας προχωρήσει, για την ώρα, η καθαριότητα με απομάκρυνση άχρηστων αντικειμένων, κλάδεμα, εξασφάλιση όρων πυροπροστασίας, περίφραξη και 2-3 άλλα στοιχειώδη μέτρα. Και ας αντιμετωπισθεί μεσο-μακροπρόθεσμα ο ενιαίος χώρος: φυλακές-άλσος, όπως αρμόζει στην Κέρκυρα και το λαό της.

... Ο Αρμαγεδών της φωτιάς ή ο θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού...

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 2/9/2007

...η ασφυκτική ελάττωση έως και κατάργηση δημόσιων υπηρεσιών δεν αποτελεί την αναγκαία μεταρρύθμιση της κρατικής μηχανής άν ο πολίτης και τα βασικά και καταχτημένα με αγώνες δικαιώματά του παραμένουν στο προσκήνιο της πολιτικής εξουσίας

Δύο περίπου εκατομμύρια στρέμματα γεωργικού και πυκνού δασικού πράσινου χάθηκαν μέσα σε 6 μέρες του Αυγούστου. Πελοπόνησος και Εύβοια πήραν την σκυτάλη από τον Κιθαιρώνα, την Πάρνηθα, τον Υμηττό και την Πεντέλη. Παραλείπουμε, όπως είναι αναγκαίο και φυσικό, τον πλήρη κατάλογο, που συμπληρώνεται με χιλιάδες εστίες στην διάρκεια του φετεινού καλοκαιριού. Εμπρηστές «γνωστοί» και «άγνωστοι». Κάθε είδους οικοπεδοφάγοι, που σχεδιάζουν το επιχειρηματικό χάρτη της επόμενης 10ετίας χρειάζονται την Πελοπόννησο -ιδιαίτερα την Δυτική- «ελεύθερη» από άλλες δραστηριότητες (Ηλεία και Μεσσηνία είναι οι αγροτομάνες της Ελλάδας) έτοιμες και ώριμες να δεχθούν την προγραμματιζόμενη μαζική «αξιοποίηση» κατά μήκος της Ιονίας οδού με όρους ουσιαστικής καταστροφής. Ετσι, διαβάζεται σχεδόν πάντα στην Ελλάδα ο όρος: αξιοποίηση. Η έκταση της καταστροφής γεννάει πρόσθετες σκέψεις, που ανακατεύουν τον διεθνή παράγοντα. Δύσκολο να αποδείξεις αλλά και να απορρίψεις τέτοια εκδοχή. Θα χρειαστούν κάποιες 10ετίες για να επιτραπεί (;) η δημοσίευση των σχετικών αρχείων...
Απέναντι στους δράστες υπάρχει ο πυροσβεστικός μηχανισμός. Δηλαδή, το σύγχρονο νεο-Ελληνικό κράτος. Αυτό το κράτος, που χρειάζεται να γίνει και κάθε μέρα γίνεται ... «ολιγότερο» και «πιο ευλύγιστο». Το «ολιγότερο κράτος» ήταν από τα τέλη της 10ετίας του 80 Μητσοτάκειο σύνθημα ως σωτήρια πολιτική απέναντι στο ... «πράσινο κράτος». Υπήρξε πράγματι μαζική κατάληψη δημόσιων θέσεων με παραλήρρημα κομμματικής ρουσφετολογίας, στο όνομα του λαϊκού συμφέροντος, που μετατράπηκε σε βραχνά και βδέλλα των λαϊκών μικρονοικοκυριών. Ειρήσθω, πάντως εν παρόδω, οτι οι διορισμοί αυτοί μαζί με την ολοκληρωτική λειτουργική αποδιοργάνωση της κρατικής μηχανής δεν έγιναν από εργατική λαϊκοδημοκρατική κυβέρνηση... Και βέβαια, η ασφυκτική ελάττωση έως και κατάργηση δημόσιων υπηρεσιών δεν αποτελεί την αναγκαία μεταρρύθμιση της κρατικής μηχανής άν ο πολίτης και τα βασικά και καταχτημένα με αγώνες δικαιώματά του παραμένουν στο προσκήνιο της πολιτικής εξουσίας. Ομως, ο εξορθολογισμός, η ανακατανομή δυνάμεων και ο λειτουργικός εκσυγχρονισμός βρίσκεται έξω από την λογική του νεοφιλελευθεριμού, που εφαρμόζει το ...πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι, για να δικαιολογήσει στα μάτια του ...αγαθού κοινού του την βαθειά επιδίωξή του για απελευθέρωση του κεφαλαίου από όποια δεσμά του έχει επιβάλλει το κοινωνικό κράτος. Την λογική αυτή υπηρέτησε με συνέπεια το ΠΑΣΟΚ κατά την διάρκεια της «εκσυγχρονιστικής» φάσης, αυτής δηλαδή, που ακολούθησε την «κρατικιστική». Μόλις μέχρι χτές, εξάλλου, μςτά την δύση του εκσυγχρονισμού, δύο πρυτάνεις του νεοφιλελευθερισμού, οι κ.κ. Ανδριανόπουλος και Μάνος εκλέχθηκαν ως συνεργαζόμενοι του «σοσιαλιστικού» κινήματος. Η ιδεολογική αυτή διαδρομή των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων με έμβλημα τον γαλάζιο δαυλό ή τον πράσινο ήλιο μπορεί να ερμηνεύσει:
· Την στελεχική αποδυνάμωση κρίσιμων τομέων της κοινωνίας (υγεία, παιδεία, κοινωνική αλληλεγγύη, προστασία περιβάλλοντος)
· Την υποχρηματοδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό σε επίπεδα από τα χαμηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
· Την παντελή απουσία σχεδιασμού και ανάπτυξης υλικοτεχνικής υποδομής για την αντιμετώπιση μειζόνων φυσικών καταστροφών.
· Την ουσιαστική περιφρόνηση όλων των σύγχρονων επιστημονικών προειδοποιήσεων για τάχιστα επερχόμενη περιβαλλοντική μετατροπή στον πλανήτη, που ιδιαίτερα αφορά τη χώρα μας και την περιοχή της μεσογείου.
Οι γενικές αυτές αρχές στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, υλοποιήθηκαν με τον πιο άμεσο και τραγικό τρόπο στις πρόσφατες πυρκαϊές. Ετσι:
· Η πυροσβεστική υπηρεσία παραμένει μειωμένη κατά το 1/3 της ελάχιστης αναγκαίας δύναμής της. Η παρούσα κυβέρνηση εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια το λιγότερο κράτος και αποφεύγει «πάσει δυνάμει» την διεύρυνση του προσωπικού της πυροσβεστικής, αποδεικνύοντας θρησκευτική προσήλωση ...στην κατάχτηση φιλελεύθερων δημοσιονομικών στόχων.
· Η εφαρμογή πολιτικής προστασίας παρακολουθεί την δαιδαλώδη σχέση κεντρικής εξουσίας, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας αυτοδιοίκησης και χάνεται στο τέλμα της παραλυσίας. Καμμιά πρόβλεψη, κανένα σχέδιο, καμμία άσκηση, καμμία κατανομή αρμοδιοτήτων κανένας έλεγχος αυτοματισμών.
Το αποτέλεσμα σχεδόν νομοτελές. Η κρατική μηχανή επέδειξε χρόνο αντίδρασης πολλαπλάσιο του αναγκαίου με παρουσία πυροσβεστικών δυνάμεων, όταν το φαινόμενο γινόνταν ανεξέλεγκτο. Οι υποχρεωτικές εκκενώσεις χωριών δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά με τραγικά αποτελέσματα έως και ανθρώπινα θύματα. Η ... εξασφαλισμένη προστασία του αρχαιολογικού χώρου της Ολυμπίας μετατράπηκε σε τεράστιο φιάσκο. Η επίκληση διεθνούς βοήθειας για πυροσβεστικά αεροπλάνα έγινε με συγκλονιστική καθυστέρηση, όταν πια χρειάζονταν ολόκληρη αεροπορία να βομβαρδίσει την φλεγόμενη μισή Ελλάδα με όγκο νερού ισόποσο προς πέλαγος. Οσο για το μέλλον των πυροπαθών, μακάρι να είναι καλύτερο από το ήδη παρελθόν των σεισμοπαθών του 1999, που άκουσαν παρόμοιες διαβεβαιώσεις άμεσης και ουσιαστικής βοήθειας και εξακολουθούν να κατοικούν σε παραπήγματα...
Θα ήταν σοβαρή παράλειψη να μην υπογραμμισθεί ο κυριολεκτικός ηρωϊσμός πυροσβεστών, αεροπόρων και εθελοντών, που με απίστευτη αντοχή και αστείρευτη δύναμη έδωσαν το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα κοινωνικότητας και ανθρωπιάς σε εποχή καλπάζοντος νεοφλιλελεύθερου ατομικισμού.
Αν η επιχειρηθείσα συχέτιση του μεγέθους της αναποτελεσματικότητας με την νεοφιλελεύθερη πολιτική επιλογή μοιάζει δογματική και αυθαίρετη αξίζει να υπενθυμισθεί, οτι στην χώρα του απόλυτου φιλελευθερισμού, τις ΗΠΑ, μία Πολιτεία, η Λουϊζιάνα έχει σχεδόν εξαφανισθεί από τον χάρτη, ως χλωρίδα και ως πανίδα, συμπεριλαμβανόμενης και της ανθρώπινης. Οχι, φυσικά, εξαιτίας τεχνολογικής ή οικονομικής αδυναμίας των ΗΠΑ να προβλέψουν, να οργανώσουν και να επιτύχουν την αντιμετώπιση της «Κατερίνα» με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Απλά, γιατί ένας τέτοιος κοινωνικός προσανατολισμός των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας βρίσκεται ριζικά και σταθερά έξω από τις επιλογές του συστήματος...
ΥΓ. Αποφύγαμε να επιχειρηματολογίσουμε περί ...ασύμμετρης απειλής. Βρίσκουμε εξαιρετικά επιτυχή την δήλωση του εκπροσώπου τύπου του ΛΑΟΣ, που αποκλείει την εμπρηστική δράση των αναρχικών. Αυτοί, όπως είπε, δεν καίνε δάση έστω και άν καίνε συχνά το βιβλιοπωλείο του.

... Η ηχορρύπανση δεν φέρνει αναβάθμιση

Μίλτος Π. Βασιλείου

δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 22/8/2007


οι ... πολυπόθητοι ποιοτικοί τουρίστες ΔΕΝ πρόκεται να έλθουν, όσο η πενία των διακοπών σε ποιότητα υποδομών και πολιτιστικό περιεχόμενο επιχειρείται να καλυφθεί από εκκωφαντικά decibel

Η ανεξέλεγκτη ηχορρύπανση έχει καταστεί συστατικό στοιχείο της υποβαθμισμένης και συνεχώς επιδεινούμενης ποιότητας του τουρισμού του τόπου. Ηταν μερικές δεκαετίες νωρίτερα, που το στοιχειώδες δικαίωμα στην μεσημβρινή ανάπαυση και η φυσιολογική βιολογική ανάγκη για ήρεμο βραδυνό ύπνο των κατοίκων -μόνιμων και επισκεπτών- αμφισβητήθηκαν και αναιρέθηκαν με περίσσιο θράσος στον βωμό της ... τουριστικής «ανάπτυξης». Κι αυτό με την ανοχή ή ευλογία τοπικών και κεντρικών αρχών, που θερμά αυτοχειροκροτούνταν για το ...τουριστικό θαύμα της Κέρκυρας. Λίγοι «γραφικοί» και «προβληματικοί» έβλεπαν στην λαίλαπα της μαζικής, άναρχης και χωρίς υποδομές ανάπτυξης, τεράστιους κινδύνους για μόνιμη απαξίωση του Κερκυραϊκού τουρισμού με ταυτόχρονο υποβιβασμό της ποιότητας ζωής και περιβάλλοντος στην πόλη και το νησί.
Θα μπορούσε ή κρίση -υπό άλλους όρους κοινωνικού προβληματισμού και δράσης- να μετατραπεί σε ευκαιρία σοβαρής, ριζικής διόρθωσης και αναπροσανατολισμού. Θα μπορούσε... Στην θλιβερή μας πραγματικότητα το μήνυμα της κρίσης μετατράπηκε σε σάλπισμα για μεγαλύτερη αποδιοργάνωση, μεγαλύτερη ανοχή και στήριξη της αυθαιρεσίας. Η προώθηση άλλων, ήπιων μορφών αναβαθμισμένης ψυχαγωγίας (πολιτιστικές εκδηλώσεις, φεστιβάλ κ.λ.π.), θα μπορούσε στο μέλλον (το παρόν τόχουμε κάψει προ καιρού) να αυξήσουν ποσοτικά και κυρίως ποιοτικά το κοινό των τουριστικών επιχειρήσεων της πόλης. Ομως φαίνεται, οτι προτιμητέα είναι η χωρίς όρους τρεχάλα για την άγρα πελατών, όπως περίπου έκανε και ο Γιώργος Κωνσταντίνου στην αξέχαστη ταινία «καλώς ήλθες δολάριο» σαν κράχτης των ναυτών του 6ου στόλου σε καμπαρέ της οδού Λήθης... Ετσι, από καιρό είχε ετοιμασθεί και σταθερά πραγματοποιείται η «απελευθέρωση» πυκνοκατοικημένων και ιστορικών περιοχών της πόλης (Σπηλιά, Σπιανάδα κ.λ.π.) για την υποδοχή δραστηριοτήτων με decibel αρκετά υψηλότερα των 100.
Μεγάλο πλήθος επιστημονικά τεκμηριωμένων μελετών έχουν καταδείξει την καταστροφική για το ανθρώπινο όν επίδραση της ηχορρύπανσης. Υπάρχουν ντιρεκτίβες, συστάσεις και νομοθεσίες για την καταπολέμηση της ηχορρύπανσης και την πάταξη των ηχορρυπαινόντων, που στην πράξη, δεν ισχύουν στην πόλη μας, αφού το πρόβλημα όχι μόνον δεν αντιμετωπίζεται αλλά συνεχώς διογκώνεται. Ουσιαστικά, η δραστηριότητα, που κάποτε περιοριζόνταν στην «ευθεία» της Εθνικής Αντίστασης με θύματα τους κατοίκους του Κεφαλομάντουκου, τώρα έχει απλωθεί σε μεγάλες περιοχές της πόλης (Νέο Φρούριο, Πάνω και Κάτω Πλατεία) με πολλαπλάσια θύματα. Φορείς της εξουσίας, μάλιστα δίνουν και το καλό παράδειγμα, επιτρέποντας σε μεγαφωνικά συστήματα χιλιάδων Watt να απειλούν τους κατοίκους της πόλης μέσα ή δίπλα στο Πάρκο της Σπιανάδας, το Παλιό και το Νέο φρούριο. ...Πρότυπη και πρωτότυπη ανάδειξη και αξιοποίηση μνημειακών χώρων, που χρησίμευσαν ως οδηγοί και προωθητές της ιστορικής πόλης στο πάνθεο των μνημείων της Unesco...
Καθώς η κρίση του τουρισμού μας εντείνεται και βαθαίνει είναι καιρός να αντιληφθούμε, πως οι ... πολυπόθητοι ποιοτικοί τουρίστες ΔΕΝ πρόκεται να έλθουν, όσο η πενία των διακοπών σε ποιότητα υποδομών και πολιτιστικό περιεχόμενο επιχειρείται να καλυφθεί από εκκωφαντικά decibel. Αυτή η λογική υπήρξε παγιδευτική και πασίδηλα καταστροφική από την αρχή του μαζικού τουρισμού μέχρι σήμερα. Και παραμένει, βέβαια, πάντοτε εχθρική, προς την ανθρώπινη φύση, που εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ταυτολογικά από το...ταπεινωτικό ελάττωμα της ανάγκης ύπνου για μία ομαλή σε σωματική και πνευματική δραστηριότητα επόμενη ημέρα ζωής.

... Απειλείται η υπόγεια Κέρκυρα...

Μίλτος Π. Βασιλείου
δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 15/8/2007

...η κατασκευή ενός κεντρικού υπόγειου parking, χωρίς αντίστοιχο σύστημα περιφερικών χώρων στάθμευσης και χωρίς υποτυπώδες δίκτυο αστικών συγκοινωνιών θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα επιδείνωσης του κυκλοφοριακού προβλήματος της πόλης

Κοντεύαμε να το ξεχάσουμε το πάρκιγκ του Σαρόκου, αλλά η απειλή επανήλθε... Aρμόδιος δημοτικός παράγοντας μας ανήγγειλε, πως η σύμβαση προχωράει. Και μάλιστα τροποποιημένη: αίρεται η μελλοντική απαγόρευση στάθμευσης στα τετρακόσια μέτρα γύρω από την πλατεία. Και η -κατά την γνώμη μας- απειλή επεκτάθηκε στην Πάνω Πλατεία, στο Τέννις και στην Πλατεία του Αγνωστου Στρατιώτη.... Παρά την σκωπτική διάθεση, που μας καταλαμβάνει όταν παρακολουθούμε την εξαγγελία μέτρων για την επίλυση του κυκλοφοριακού προβλήματος της Κέρκυρας, οφείλουμε να δηλώσουμε οτι η υπόθεση «πάρκιγκ Σαρόκου» μας κόβει το χαμόγελο με το μαχαίρι. Η υπόθεση δεν σηκώνει καλαμπούρι γιατί εδώ τα λεφτά είναι πολλά... Και η αγία ιδωτική πρωτοβουλία δεν θα κολώσει μπροστά σε τυχόν οκνηρίες και αβελτηρίες των υπηρεσιών του Δήμου (στις οποίες και πάλι θα προσβλέπαμε μήπως και γλύτωναμε το parking…).
Η έλλειψη εξειδικευμένης γνώσης μας επιβάλλει σεμνότητα και επιφύλαξη στην διατύπωση θέσεων, δεν αποκλείει όμως το φυσικό ενδιαφέρον του πολίτη αλλά και τους βασικούς κανόνες της λογικής. Ενας τέτοιος λοιπόν κανόνας, που δεν απαιτεί ειδικές συγκοινωνιολογικές γνώσεις λέει, πώς η κατασκευή ενός κεντρικού υπόγειου parking, χωρίς προηγούμενο σύστημα περιφερικών χώρων στάθμευσης και χωρίς υποτυπώδες δίκτυο αστικών συγκοινωνιών θα αποτελέσει σημαντικό παράγοντα επιδείνωσης του κυκλοφοριακού προβλήματος της πόλης. Πολύ απλά, διότι αυτός ο κεντρικός χώρος θα λειτουργεί ως υπαρκτή πρόκληση-πρόσκληση του συνεχώς αυξανόμενου στόλου οχημάτων για αναζήτηση χώρου στάθμευσης στο κέντρο της πόλης. Ετσι, σημαντικό μέρος του κυκλοφορικού φόρτου τουλάχιστον στους γύρω δρόμους (Λεωφόρος Αλεξάνδρας, Πολυχρονίου Κωσταντά κ.α.) θα οφείλεται στην επωχούμενη αναζήτηση της πολύτιμης θέσης.
Η κατάργηση της απαγόρευσης στάθμευσης στα περίχωρα του υπόγειου πάρκιγκ, σαν μέτρο περιορισμού των προνομίων του ιδιοκτήτη, έχει καλώς. Νομίζουμε πάντως, πώς ΑΝ (λέμε ΑΝ) το πάρκιγκ του Σαρόκου κατασκευασθεί, βασική του φιλοδοξία πρέπει να είναι η απαλλαγή κεντρικών οδικών αξόνων της πόλης από τον φόρτο της αμφίπλευρης στάθμευσης, που περιορίζει το χρησιμοποιούμενο οδόστρωμα περίπου στο 1/3 του διαθέσιμου.
Οι ίδιες σοβαρές επιφυλάξεις ισχύουν στο ακέραιο για όλους τους άλλους συζητούμενους χώρους. Επιπλέον για την Σπιανάδα, δεν γνωρίζουμε ποιά μελέτη, έρευνα ή εργασία ειδικών κατέδειξε την ανυπαρξία ιστορικού – αρχαιολογικού ενδιαφέροντος του υπεδάφους της. Πολύ θα μας ενδιέφερε να την μαθαίναμε... Οσο για την Πλατεία του Αγνωστου Στρατιώτη ας υπομνησθεί, οτι βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς μέρος με τον υπάρχοντα υπαίθριο χώρο στάθμευσης αλλά και τα προβλεπόμενα πλωτά πάρκιγκ...
Μήπως, λέμε μήπως, αντί να στοχοποιείται σε βαθμό «ανατριχίλας» η υπόγεια Κέρκυρα θα ήταν φρονιμότερο να αναζητηθούν οι αναγκαίοι περιφερικοί ισόγειοι χώροι με ασύγκριτα χαμηλότερο κοινωνικό και οικονομικό κόστος μαζί με μία αναγκαία και γενναία παρέμβαση για την δημιουργία μιας ολοκληρωμένης δημοτικής συγκοινωνίας, που θα υπηρετεί συστηματικά, τακτικά και συχνά ΟΛΕΣ τις γειτονιές της πόλης; Μήπως τότε και μόνον τότε μπορεί να εκτιμηθεί ψύχραιμα, αντικειμενικά η σκοπιμότητα κατασκευής κεντρικού-ών υπόγειων πάρκιγκ;
ΥΓ. Η έλλειψη προγραμματισμού, χωροταξικού σχεδιασμού και η εφαρμογή αυθαίρετων μέτρων και έργων χωρίς συγκοινωνιολογική - κυκλοφοριακή μελέτη χαρακτηρίζει ολόκληρη την τελευταία 30ετία στην πόλη μας. Ο κόμβος Δεσύλα π.χ. είναι προϊόν διαχρονικής συνέχειας στο Δήμο. Η προπροηγούμενη Δημοτική αρχή τον απεφάσισε και η προηγούμενη τον υλοποίησε. Η παρούσα καλείται το συντομότερο να τον ξηλώσει, γιατί αλλοιώς θα προστεθεί στην λαμπρή αλυσίδα διαπαραταξιακής συνέχειας. Εξάλλου και η απειλή για υπόγειο parking στην Σπιανάδα, έχει εκστομισθεί ξανά σε Μεγαλεξανδριανό κλίμα και σε διαπαραταξιακή βάση. Θα την γλυτώσουμε άραγε;
__________________________________________________

... Ο Δυτικός σιδηροδρομικός άξονας αφηγείται την πονεμένη σύγχρονη Ελληνική ιστορία ....

Μίλτος Π. Βασιλείου
το κείμενο δημοσιεύθηκε στην "ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 8/7/2007

Το σιδηροδρομικό δίκτυο του Χαρίλαου Τρικούπη ήταν κατα μερικές δεκάδες χιλιομέτρων ... μεγαλύτερο από το σημερινό...

Με αφορμή το ανακοίνωση-τοποθέτηση των οικολόγων συμπολιτών μας στην ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ της προηγούμενης Κυριακής, αξίζει να θυμηθούμε τις πιο σημαντικές πλευρές μιάς πονεμένης ιστορίας, που καλύπτει τον 3ο αιώνα της διαδρομής της.
· Οι σιδηρόδρομοι Δυτικής Ελλάδας (ΣΔΕ) λειτούργησαν επι Χαρίλαου Τρικούπη στην γραμμή Κρυονέρι-Μεσολόγγι-Αγρίνιο με προοπική επέκτασης στην Ηπειρο όταν η ταλευταία ΘΑ ελευθερώνονταν...
· Η ζεύξη των ΣΔΕ με το δίκτυο της Πελοποννήσου πραγματοποιούνταν με το ειδικό πλοίο « Αγιος Ανδρέας»
· Το σιδηροδρομικό δίκτυο του Χαρίλαου Τρικούπη ήταν κατα μερικές δεκάδες χιλιομέτρων ... μεγαλύτερο από το σημερινό.
· Στις αρχές του 20ου αιώνα η Ελλάδα διέθετε Τράμ σε 7 πόλεις (Αθήνα-Πειραιάς-Θεσσαλονίκη-Πάτρα-Καλαμάτα-Βόλος-Καρλόβασι Σάμου).
· Η επέκταση των ΣΔΕ προς την Ηπειρο όχι μόνον δεν έγινε ποτέ αλλά και οι ΣΔΕ καταργήθηκαν στα πλαίσια του ... συγκοινωνιακού εκσυγχρονισμού της χώρας, που κήρυξε απεινή πόλεμο κατά των μέσων σταθερής τροχιάς στις αποφράδες -για την συγκοινωνιακή και πολεοδομική υποδομή της χώρας- 10ετίες 1950-60.
· Εστω και με την λογική του Επιμηθέα και μετά την υποχρεωτική λιμενική ανάπτυξη της Ηγουμενίτσας ως πύλης επικοινωνίας με την Δύση, το ζήτημα της σιδηροδρομικής διασύνδεσης της Ηπείρου και της Δυτικής Ελλάδας γενικότερα επανέρχεται (άν και δειλά) στο προσκήνιο στην δεκαετία 1990. Ο υπουργός συγκοινωνιών Καστανίδης σε προεκλογική τοποθέτησή του το 1996 (ΕΤ3) αναγνωρίζει την ... «εθνική» σκοπιμότητα διασύνδεσης της Ηγουμενίτσας, ομολογεί, οτι δεν έχει προβλεφθεί ένταξη του έργου σε κοινοτικά προγράμματα και προαναγγέλει συγκρότηση μελετητικής επιτροπής.
· Ω! του θαύματος, η επιτροπή αυτή απέδωσε έργο και σε 1 μόλις χρόνο (1997) ο κ. Κων/νος Γιαννακός (ανώτατο διευθυντικό στέλεχος του ΟΣΕ) παρουσιάζει το πρόγραμμα του ΟΣΕ στην συνεδρίαση του Συμβουλίου Ηπειρωτών στην Κόνιτσα και προαναγγέλει:
α) Σιδηροδρομική διασύνδεση ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ-ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ μήκους 150 χλμ. Ηλεκτροδοτούμενη
β) Κατασκευή του κατοκόρυφου άξονα (Ιόνια οδός) ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ-ΑΓΡΙΝΙΟΥ- ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΣ - ΑΡΤΑΣ - ΙΩANNlΝΙΩΝ – ΣΥΝΟΡΩΝ
γ) κατασκευή των σιδηροδρομικών συνδέσεων ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ – ΣΙΑΤΙΣΤΑΣ - ΚΟΖΑΝΗΣ και ΚΟΖΑΝΗΣ – ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ.
Ειρήσθω εν παρόδω, οτι μία σύγχρονη σιδηροδρομική διασύνδεση Αθήνας- Ηγουμενίτσας (κέντρο με κέντρο πόλεων) θα σήμαινε χρονική διάρκεια ταξειδιού περι τις 2.5 ώρες... Οσο κι’ αν αυτό μοιάζει με ...επιστημονική φαντασία για τους ταλαιπωρημένους πελάτες του ΟΣΕ, πρέπει να υπενθυμισθεί, οτι η διαδρομή αυτή θα ήταν της τάξης των 400 χλμ ενώ η ταχύτητα των 200 χλμ/ώρα είναι απόλυτα συνήθης και διαδεδομένη για τα δίκτυα πολλών Ευρωπαϊκών χωρών.
· Εισάγοντας στα τεχνικά χαρακτηριστικά του προγράμματος ο. κ. Γιαννακός εξαίρει τα οφέλη, που θα προκύψουν και που σχετίζονται ... «με τους στόχους περιφερειακής ανάπτυξης, με τις ανάγκες αποσυμφόρησης των οδικών διαδρόμων, με την προσπάθεια για περιβαλλοντική αναβάθμιση προβληματικών αστικών κέντρων.... αλλά και την ανάδειξη του ρόλου της χώρας. μας ως συγκοινωνιακού κόμβου - υποδοχέα για τις ανάγκες των χωρών της Βαλκανικής Ενδοχώρας και των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ενωσης»...
· Για την πρόοδο των έργων αυτών ουδέν σχόλιον....Πάντως ομολογούμε, ότι έκτοτε πολλές φορές έχει χυθεί τυπογραφική μελάνη αλλά ούτε 1 μέτρο σιδηροδρομικής γραμμής δεν έχει προκύψει.
· Ο επόμενος υπουργός συγκοινωνιών Βερελής, αναγγέλει το 2003 την χρηματοδότηση των έργων του Δυτικού Σιδηροδρομικού Αξονα από την Ευρωπαϊκή Ενωση, θέτοντας απώτερο όριο για την ολοκλήρωση και λειτουργία των έργων περί το 2010. Είναι ο μόνος, που τυπικά τουλάχιστον δικαιούται να ισχυρισθεί, πώς έφυγε νωρίς.
· Εκτοτε, βέβαια ούτες λόγος δεν γίνεται για το Δυτικό Σιδηροδρομικό Αξονα. Αντίθετα, αρκετά συχνά είναι τα δημοσιεύματα, που αποκλείουν την οποιαδήποτε επέκταση του τραίνου προς την Δ. Ελλάδα και Ηπειρο, εξαιτίας διαχειριστικών-οικονομικών προβλημάτων του ΟΣΕ, που ρίχνει το βάρος του στον ανατολικό άξονα, την περιβόητη ΠΑΘΕ.
· Η ΠΑΘΕ (Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Ειδομένη) ταυτίζεται ουσιαστικά με την ανθρωπογεωγραφική εξέλιξη της Ελλάδας. Πιο απλά, ξεχάστε τον εδαφολογικό χάρτη της χώρας. Από άποψη πληθυσμού Ελλάδα = ΠΑΘΕ, αφού 8.5/10 των κατοίκων της χώρας διαμένουν στις όχθες της ΠΑΘΕ.
· Οποιεσδήπτε αποκλίσεις απο την «πολιτική της ΠΑΘΕ» γίνεται με αποκλειστική κατεύθυνση τους αυτοκινητόδρομους. Ετσι, ενώ ο «Ιόνιος Αυτοκινητόδρομος» αποφασίστηκε και προβάλλεται, ούτε λόγος για τον Ιόνιο Σιδηρόδρομο. Η Πολιτεία, (πέρα από οποιεσδήποτε κυβερνητικές μεταβολές), στο θέμα των συγκοινωνιών παραμένεοι πιστή και συνεπέστατη στην πολιτική του ...πίθου των Δαναϊδων. Γιατί, όσα χιλιόμετρα εθνικών και άλλων κλειστών αυτοκινητόδρομων άν προστεθούν (βλ. Αττική Οδός) σε καμμία περίπτωση δεν προλαβαίνουν τις χιλιάδες των οχημάτων που εξοπλίζουν τα σύγχρονα Ελληνικά νοικοκυριά. Η μακρόχρονη, συστηματική και με μορφή πλύσης εγκεφάλου πολιτική προώθησης του ΙΧ έχει αποφέρει θεαματικούς καρπούς: σήμερα, το ΙΧ έχει καταστεί ταυτολογικό στοιχείο του ΝεοΕλληνα και του σύγχρονου πολιτισμού του, που δεν θεωρεί αντάξιά του πλέον τα 1000-1400 ψωροκυβικά αλλά τις 3-4 χιλιάδες κ.ε. μηχανής SUV, που διψασμένα για παράγωγα του πετρελαίου, ρυπαίνοντας ασταμάτητα, απειλούν συνοδηγούντες και πεζούς υπό τους ήχους Hi-Fi stereo 150 decibel στην διαδρομή Γαρίτσα-Λιστόν.

Κλείνοντας, οφείλουμε να ομολογήσουμε, πως όσοι (εντός και εκτός των τειχών) απεργάζονται την συνέχιση και επιδείνωση των όρων συγκοινωνίας-επικοινωνίας των πολιτών της χώρας πρέπει να αισθάνονται, πως ...ο αγώνας τους έχει ήδη δικαιωθεί. Ζούμε σε πόλεις, που σεμνύνονται πως έχουν υψηλότερο δείκτη αυτοκινήτων ανά κάτοικο συγκριτικά με το Μιλάνο και άλλες ΔυτικοΕυρωπαϊκές μεγαλουπόλεις την ίδια ώρα, που διαθέτουμε το μικρότερο, παλιότερο και αθλιότερο από άποψη ποιότητας υπηρεσιών σιδηροδρομικό δίκτυο στην Ευρώπη (πιθανή εξαίρεση η Αλβανία).
Είναι φανερό, οτι το ζήτημα δεν είναι αμιγώς Ηπειρωτικό αλλά αφορά την Κέρκυρα εξ ίσου ζωτικά. Είναι περιττολογία να αναλύσουμε και να αποδείξουμε οτι βελτίωση του χρόνου και της ποιότητας προσπέλασης προς γειτονικές περιοχές και το κέντρο είναι συστατικό κομμάτι κάθε αναγκαίας προσπάθειας αναβάθμισης του τόπου. Ο Ιόνιος Σιδηρόδρομος μας ενδιαφέρει... Ας ενδιαφερθούν λοιπόν και αρμόδιοι αυτοδιοικητικοί και άλλοι φορείς....

... Με αφορμή μία παράσταση

Μίλτος Π. Βασιλείου

δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ στις 1/6/2007

Αληθινά συγκινητική η «Γυναίκα της Ζάκυθος»… Παράσταση με πολλές ομορφιές. Η επιλογή του Αη Γιώργη ως χώρου ιδανική. Η εξαιρετικά πρωτότυπη σκηνή - σκηνικό μεγάλωνε και υπογράμμιζε το μεταφυσικό δέος. Μουσική επένδυση και φωτισμός συνταιριασμένοι και υπηρετούντες τον λόγο του ποιητή. Θαυμαστή η δραματουργική προσαρμογή και η σκηνοθεσία που δημιούργησαν το κλίμα της μαγείας της παράστασης (Στέφανος Κυπριώτης). Υψηλής απόδοσης και το παίξιμο των ηθοποιών. Ο ποιητής-αφηγητής (Εκτωρας Καλούδης) διέθετε την δωρικότητα, την λιτότητα και το βάθος του υποδυόμενου, με την στάση και την κίνησή του, με την φωνητική του χροιά και τις λεπτές αγωνιώδεις συσπάσεις του προσώπου του. Η γυναίκα της Ζάκυθος (Νότα Δαρμανή) απέδωσε υποδειγματικά την διαχρονική τραγικότητά της. Σεμνό, περήφανο και ανθρώπινο το μοιρολόϊ της μάνας (Σοφία Τόμπρου) και των Μεσολογγιτισσών (Αγνή Κολυβά & Ολγα Τζήλιου) παραπέμπει σε χορό αρχαίας τραγωδίας. Η παράσταση μας άρεσε πολύ. Την είδαμε 2 φορές. Και μπορούμε να την δούμε κι’ άλλες ότ(αν) ξαναπαιχτεί.
Ομως, πέρα απο την καλλιτεχνική της αξία η παράσταση έχει -εξαιτίας της ποιότητάς της- τον ισχυρό συμβολισμό ενός γερού χαστουκιού σε όσους είναι υπεύθυνοι για την πρωτοφανή (ακόμα και για τα γενικώς και παρατεταμένως άθλια Κερκυραϊκά δεδομένα) κατάσταση της υποδομής του τόπου σε θεατρικούς χώρους.
Το Δημοτικό Θέατρο, πέρα από τα πασίγνωστα αισθητικά και λετουργικά του προβλήματα, που το καθιστούν συνεχή πηγή δυσαρέσκειας για τον Κερκυραίο πολίτη, έχει επιβαρυνθεί με σοβαρές φθορές της επιδαπέδιας επένδυσης και των καθισμάτων του.
Ο «Φοίνικας», το μικρό δημοτικό θέατρο, με την τελευταία ανακαίνιση εξασφάλιζε μία κύρια βαθμιδωτή αίθουσα 200 περίπου θεατών και μία μικρότερη για πειραματικές-ερασιτεχνικές παραστάσεις. Ο «ΦΟΙΝΙΚΑΣ» παραμένει θεόκλειστος εδώ και μερικά χρόνια και -καθώς λέγεται- ακατάλληλος για λειτουργία. Μπράβο μας !!!. Μία πόλη με ενεργό πληθυσμό 60 χιλιάδων κατοίκων διαθέτει ένα κύριο θέατρο, που η στέγη του μπάζει νερά... (για την αισθητική του αξία ούτε λόγος...) και ένα δεύτερο κλειστό... Η επισκευή του «Φοίνικα» περιλαμβάνεται στον πίνακα τεχνικών έργων του 2007 (έργα με υφιστάμενη χρηματοδότηση: 350000 ευρώ και προτεινόμενα έργα στα πλαίσια του Δ’ ΠΕΠ 1500000 ευρώ). Αυτό βέβαια από μόνο του δεν είναι καθησυχαστικό. Αντίθετα μάλιστα, τώρα που ξαναζωντάνεψε το ΔΗΠΕΘΕΚ θα περιμέναμε να επισπευσθούν οι διαδικασίες επισκευής του. Μήπως περιμένουμε άδικα;
Θυμηθήκαμε, καθώς βρεθήκαμε στον χώρο του Παλιού Φρουρίου, πως υπάρχει εκεί μία σημαντική αίθουσα, η υπογεφύρια, που μαθαίνουμε οτι βρίσκεται σε λειτουργική κατάσταση ...εφάμιλλη του «Φοίνικα». Μπράβο μας ξανά. Ποιός φορέας είναι υπεύθυνος γι’ αυτό τον άθλο; Δήμος, ΥΠΠΟ, ή άλλος; Ετσι ρωτάμε για να ξέρουμε σε ποιόν ανήκουν τα θερμά συγχαρητήρια, που μία πολύτιμη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, με σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό έχει μετατραπεί σε παλιοαποθήκη...
Παρατηρούσαμε ένα σωρό μέρη στον χώρο του παλιού φρουρίου, κατάλληλα να υποδεχθούν μία σοβαρή, καλαίσθητη και λετουργική υπαίθρια θεατρική κατασκευή. Κάτι σαν το «ήχος και φώς», που λειτουργούσε επι πολλά χρόνια, ασφαλώς πιό σύγχρονη λειτουργικά και πιο καλαίσθητη. Ετσι, συνεπαρμένοι απο την ομορφιά της παράστασης αφήσαμε την φαντασία να οικοδομήσει υπαίθρια αμφιθέατρα, να στήσει πάνω τους φεστιβάλ... Αλλά αμέσως ξανασκεφθήκαμε Δημοτικό Θέατρο, «Φοίνικα», υπογεφύρια και τόσα άλλα... ών ουκ έστιν αριθμός και προσγειωθήκαμε ανώμαλα στην πραγματικότητα. Τουλάχιστον ας σώσουμε τον «Φοίνικα».... Τουλάχιστον αυτό. Εμείς, οι ανερυθριάστως προσβλέποντες στο λυρικό μεγαθέατρο...

... Το παλιό Φρούριο είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει, εκτός εάν...

Μίλτος Π. Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" στις 31/5/2007

Ηρθε ένα καλό video-ρεπορτάζ του Κερκυραϊκού καναλιού για το Παλιό Φρούριο για να θυμίσει σε όλους τα τραγικά πλάνα εγκατάλειψης σε βαθμό κατάρρευσης, που συγκροτούν την γενική εικόνα της ιστορικής Κορυφούς. Κτίρια, μνημεία και τείχη φορτωμένα με σοβαρές φθορές και στολισμένα με σκουπίδια μαρτυρούν για του λόγου το αληθές.
Η σημερινή κατάντια της χερσονήσου του Παλιού φρουρίου δεν αποτελεί έκπληξη. Πώς αλλοιώς θα μπορούσε άραγε να καταλήξει ένας χώρος με διαστάσεις πόλης, που έχει στερηθεί κάθε ουσιαστική χρηστική λειτουργία; Οι περιοδικοί καθαρισμοί, όπως αυτός που έγινε στα χρόνια της Συνόδου Κορυφής δεν μπορεί παρά να αποτελεί μέτρο παροδικής και βραχυπρόθεσμης αποτελεσματικότητας στην καλύτερη περίπτωση. Ατυχώς, ακόμη και οποιαδήποτε αναγκαία, επείγουσα, σωστική παρέμβαση συντήρησης δεν αποτελεί μέτρο μακροχρόνιας πνοής. Ο τρόπος σωτηρίας αυτού του μεγάλης ιστορικής, αρχαιολογικής και πολιτιστικής σημασίας τόπου δεν είναι καθόλου ιδιαίτερος ή πρωτότυπος. Η χρησιμοποίησή του για μη επιβαρύνουσες χρήσεις είχε ουσιαστικά υποδειχθεί πριν από 10ετίες με την πρόταση στέγασης του Ιόνιου Πανεπιστήμιου, που λυσσαλέα πολεμήθηκε ή τουλάχιστον ανόητα εμποδίσθηκε από ντόπιους και άλλους παράγοντες. Δυσκολευόμαστε να λησμονήσουμε τις τρομαχτικές προφητείες για «φοιτητικό Αρμαγεδών», που θα κατέστρεφε τα πάντα. Η επισκευή του Αγγλικού Νοσοκομείου -αυτού του θαυμάσιου κτιρίου, ανάμεσα στις 2 κορυφές που εξακολουθεί να μπορεί να φωτίζεται τά βράδυα- παρουσιάσθηκε ως ... έργο με ανυπέρβλητες τεχνικές δυσκολίες και τεράστειο κόστος, που θα γονάτιζε τον Ελληνικό προϋπολογισμό... Εξάλλου, η ουσιαστική άρνηση στέγασης του Ιόνιου Πανεπιστήμιου στην χερσόνησο του Παλιού φρουρίου, ...πασπαλίσθηκε με κατάλληλες δημαγωγίες του τύπου .... «να διαχυθεί το Πανεπιστήμιο στην Πόλη»... και με άλλα συναφή φλιναφήματα. Λες και το ζήτημα ήταν να διαχυθούν τα κτίρια και όχι η δραστηριότητά του... Οι πρωταγωνιστές αυτού του ουσιαστικού δράματος του παλιού φρουρίου έχουν υπογράψει την συμμετοχή τους στην σύγχρονη Κερκυραϊκή Ιστορία με την άρνηση, αναστολή και παρεμπόδιση στέγασης του Ιόνιου Πανεπστήμιου στην χερσόνησο. Η λειτουργία του μουσικού τμήματος, του ιστορικού αρχείου και της δημόσιας βιβλιοθήκης αποτελούν απτή και συντριπτική διάψευση ενός ούτως ή άλλως αίολου επιχειρήματος.
Φαντασθείτε άν (και αυτό δεν είναι το «άν» του καραγκιόζη γιατί η στέγαση του Πανεπιστημίου ήταν απόλυτα εφικτή) το Ιόνιο Πανεπιστήμιο στεγάζονταν στο Παλιό Φρούριο παράλληλα με άλλες πολιτιστικές υπηρεσίες και δραστηριότητες. Μπορείτε να φαντασθείτε ωραιότερη Πανεπιστημιούπολη στον κόσμο; Αυτό το Φρύριο-Πανεπιστήμιο δεν θα γίνονταν σύντομα έμβλημα με παγκόσμια εμβέλεια για την πόλη και το νησί της Κέρκυρας; Αν και μοιάζει περιττό, αξίζει να υπενθυμίσουμε, πως ο χώρος είναι ικανός να καλύψει πολλαπλάσιες στεγαστικές ανάγκες με την οικοδόμηση κτιρίων, που έχουν γκρεμισθεί και που υπάρχουν διαθέσιμα όλα τα αναγκαία αρχιτεκτονικά στοιχεία για πιστή ανακατασκευή τους.
Γι’ αυτό με κρύα καρδιά ακούσαμε ακόμη και πρόσφατα απο τα χείλη του κ. Πρύτανη την προώθηση του στεγαστικού προγράμματος του Πανεπιστημίου στην πόλη. Οχι, βέβαια γιατί δεν επιθυμούμε να προχωρήσουν τα έργα και να καλυφθούν βασικές ανάγκες. Αλλά γιατί, όπως είναι γνωστό, απο τον προγραμματισμό αυτό απουσιάζει το Παλιό Φρούριο, δεν υλοποιείται η διαμόρφωση πανεπιστημιούπολης και μάλλον επιδεινώνεται το χωροταξικό αλαλούμ αυτής της πόλης και του Πανεπιστήμιου.
Υπάρχει χρόνος, με την συμμετοχή φορέων και εκπροσώπων α’ βάθμιας και β’ βάθμιας αυτοδιοίκησης να σχεδιασθεί το παλιό Φρούριο σαν χώρος της γνώσης και του πολιτισμού. Αυτός είναι και ο μάλλον πιο σίγουρος (μήπως ο μόνος;) τρόπος για να επιβιώσει και κτιριολογικά το μημειακό αυτό σύνολο.

... Επτά επι Θήβας: μήνυμα με ελπίδα από το ΔΗΠΕΘΕ Κέρκυρας.

Μίλτος Π. Βασιλείου
Δημοσιεύθηκε στην "καθημερινή ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" της Κέρκυρας - 29/8/2007)

Η πληροφορία, -πριν 2 περίπου μήνες- πως το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ ετοιμάζεται να ανεβάσει την τραγωδία του Αισχύλου, γέννησε επιφυλακτικότητα και ερωτηματικά. Μήπως, το παρατραβάει η καλλιτεχνική διεύθυνση και το διοικητικό συμβούλιο; Μήπως, δηλαδή το τόλμημα ξεπερνάει τις οργανωτικές και καλλιτεχνικές δυνατότητες; Κείμενο δύσκολο για να «παιχτεί», με κυρίαρχη την εσωτερική δράση, με την διαλεκτική των αντιφάσεων της ανθρώπινης ύπαρξης σε συνεχή εξέλιξη. Εργο με διαχρονικότητα στις βαθύτερες και ουσιαστικότερες πλευρές του κινδυνεύει, άν υστερήσει κάποιος από τους συντελεστές -σκηνοθεσία, ερμηνευτές, χορός, σκηνικά, μουσική- να μετραπεί σε ανιαρή, επιφανειακή και φλύαρη παράσταση. Περιμέναμε, λοιπόν με ενδιαφέρον την απάντηση στο υπαίθριο θέατρο του Mon Repos. Και την καταχαρήκαμε, μαζί με άλλους –λίγους πρέπει να ομολογήσουμε- θεατές στις 9 Αυγούστου. Η φήμη, που συνόδευε τον σκηνοθέτη Νίκο Διονύσιο επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά. Χωρίς τεχνικές αυτοπροβολής (μοντερνισμούς ή συντηρηρτισμούς) αλλά με βαθειά γνώση και μαεστρία στον χειρισμό του ρυθμού κατάφερε να αναδείξει την εσωτερικότητα στο προσκήνιο και να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή από την αρχή ως το τέλος της παράστασης. Ο Ετεοκλής, Κώστας Λαός, υπηρέτησε με συνέπεια το ρόλο του ως ασυνείδητος και συνειδητός δράστης της οικογενειακής τραγωδίας. Η «βραχνάδα», που ασφαλώς θα τον κούρασε, έγινε τελικά προσόν στην εφώνηση του λόγου. Ο αγγελιαφόρος, Σπύρος Κωτσόπουλος είχε την ευκαιρία να δείξει το πλούσιο ταλέντο του και το έκανε ολοκληρωμένα. Ο κήρυκας, Εκτωρας Καλούδης, υποβλητικός στην αναγγελία της ανθρώπινης βούλησης, μοιραία τραγικής, που είναι ταυτόχρονα θεϊκή επιταγή. Η Αντιγόνη, Κατερίνα Πολυχρονοπούλου, παρά την μικρή συμμετοχή, που της επιφύλασσε ο ρόλος της κατάφερε να ανοίξει το άλλο συγκλονιστικό κεφάλαιο μιας νέας τραγωδίας, που γεννάει η σύγκρουση ανάμεσα στον νόμο και το καθήκον. Εκλεισε έτσι, η παράσταση σαν ιδανική εισαγωγή μιας άλλης, που αναμένεται... Τι να πούμε για τον χορό.... Κίνηση (χορογραφία) και λόγος σε απίστευτη αρμονία κέρδισαν επάξια αναγνώριση. Σκηνικά, φωτισμός και μουσική συμπλήρωσαν κατά τρόπο μοναδικό την μαγεία της βραδυάς. Ξεχωριστός έπαινος ανήκει στον Νίκο Κόκκαλη, που μετά «την Γυναίκα της Ζάκυθος» εντυπωσιάζει με την επαγγελματικότητα και την ποιότητα της δουλειάς του.
Μήνυμα ελίπδας, λοιπόν η παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κέρκυρας, για μία καλύτερη αδιάκοπη (ελπίζουμε) συνέχεια κέρδισε ένα δύσκολο στοίχημα, ύστερα μάλιστα από μία προβληματική περίοδο στα όρια απειλής διάλυσης. Τα κατάφερε με μία παράσταση, που κατα την γνώμη μας αξίζει να παιχτεί και εκτός πόλης και εκτός νησιού. Οι δημιουργοί της το αξίζουν.... Μήνυμα ελπίδας ακόμη, γιατί χάρις στην δουλειά του ΔΗΠΕΘΕΚ ξανάδαμε ανοικτό και τον πολύπαθο «Φοίνικα». Αλήθεια, μήπως ήλθε ο καιρός για την ριζική συντήρησή του και την ανάδειξή του ως αναπόσπαστου κομματιού της πολιτιστικής υποδομής της πόλης;