ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2008

Βάζουμε και στοίχημα!!!

Αναγγέλθηκε για τις αρχές Αυγούστου η παρουσίασε του σχεδίου εξυγίανσης του Οργανισμού των Ελληνικών Σιδηροδρόμων και εμείς στοιχηματίζουμε, πως ξέρουμε από τώρα το περιεχόμενό της. Δεν έχουμε πληροφορίες ούτε διαθέτουμε προφητικές ικανότητες. Να λοιπόν τι ξέρουμε και οφείλουμε να μην το ξεχνάμε:
-Ζούμε σε μία χώρα, που ο σιδηρόδρομος είναι σε συνεχή δίωξη μετά από την τεράστια του άνθηση, που ανάγεται όμως στην εποχή του αληθινού αστού εκσυγχρονιστή πολιτικού Χαρίλαου Τρικούπη.
-Η αθλιότητα είναι «κάθετη» στο σύνολο των σιδηροδρομικών υπηρεσιών. Κατάσταση αμαξοστοιχιών, ακρίβεια αναχωρήσεων-αφίξεων, επίπεδο ασφάλειας, συχνότητα και ταχύτητα δρομολογίων, ηλεκτρονική εξυπηρέτηση, εξηλεκτρισμός, γραφειοκρατική διόγκωση του οργανισμού κ.λ.π. κατατάσσουν τους Ελληνικούς σιδηρόδρομους με μεγάλη ευκολία στις χαμηλότερες βαθμίδες της Ευρώπης.
-Ο ΟΣΕ υπήρξε από τους προνομιακούς χώρους ρουσφετολογικών διορισμών τουλάχιστον στη διάρκεια όλων των μεταπολιτευτικών χρόνων.
-Οσες απόπειρες εξυγίανσης του ΟΣΕ εξαγγέλθηκαν κατά καιρούς μόνον στην διάσωση, αναβάθμιση και εξέλιξη του οργανισμού δεν απέβλεπαν. Αντίθετα στην πράξη έγιναν έργα διαιώνισης της απαράδεκτα χαμηλής ποιότητας, που καθιστά το τρένο, ως την κατά παρασάγγες χειρότερη μορφή δημόσιων συγκοινωνιών στη χώρα μας.. Σκαλίζοντας στην πρόσφατη ιστορία του ΟΣΕ π.χ. θα βρούμε το «σκάνδαλο» της επιδότησης επισκευής της γραμμής: «Κρυονέρι-Μεσολόγγι-Αγρίνιο» στα τέλη της δεκαετίας του 90, που παρέμεινε στην μέση, γιατί εκ των υστέρων η γραμμή κρίθηκε… ασύμφορη. Η Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, παρά τις έντονες υποδείξεις πολλών κοινωνικών φορέων κατασκευάσθηκε χωρίς πρόβλεψη σιδηροδρομικής ζεύξης. Εκτεταμένα έργα ανακαίνισης της γραμμής στον άξονα Κόρινθος-Τρίπολη-Καλαμάτα θα αποδειχθούν πεταμένα λεφτά, αφού η γραμμή θα παραμείνει μετρική, δηλαδή εξ ορισμού καθυστερημένη. Κι’ αυτό, όταν τέτοιες αποστάσεις (200-400 χλμ) είναι ιδανικές για σύγχρονα τρένα, εξασφαλίζοντας ταχύτατη, άνετη και ευχάριστη πρόσβαση στην πρωτεύουσα (μείωση ανάγκης εσωτερικών μεταναστεύσεων). Φτηνά την γλύτωσε και ο οδοντωτός από μία «εκσυγχρονιστική» απόπειρα επί Σημίτη. Δεν την γλύτωσε όμως από την… άρτια οργάνωση και υπευθυνότητα του ΟΣΕ, που παρήγγειλε τρένα μεγαλύτερα από τα τούνελ της διαδρομής, που τώρα τα μεγαλώνουν για να χωράει τα βαγόνια... Οι πραγματικά υπεύθυνοι σίγουρα την έχουν γλυτώσει…Ο «Ιόνιος Σιδηρόδρομος» (Καλαμάτα-Ιωάννινα) μετά την επίσημη αναγγελία το 1997 και επαναβεβαίωση Ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος το 2002 έχει μάλλον παραπεμφθεί στις καλένδες. Η Σιδηροδρομική σύνδεση Καλαμπάκας-Ιωαννίνων-Ηγουμενίτσας, που επίσης αναγγέλθηκε το 1997 με ορίζοντα λειτουργίας το 2002 βρίσκεται …σε φάση προμελετών. Κι άλλα ών ουκ έσται τέλος…
-Μέχρι τώρα όλες οι απόπειρες εκσυγχρονισμών καταλήγουν σε μείωση ή κατάργηση δρομολογίων, ματαίωση επενδύσεων, εγκατάλειψη έργων, που έχουν ήδη αρχίσει. Τα τελευταία χρόνια επικρέμαται και η … σωτήριος σπάθη της ιδιωτικοποίησης. Θυμίζουμε, ότι οι πιο σύγχρονοι Ευρωπαϊκοί σιδηρόδρομοι, οι Γαλλικοί με πρόσφατο ρεκόρ ταχύτητας 585 χλμ/ώρα στην γραμμή Παρίσι-Στρασβούργο και ένα σωρό άλλα πλεονεκτήματα είναι ΚΡΑΤΙΚΟΙ. Παράλληλα οι Βρετανικοί σιδηρόδρομοι έχουν χάσει μεγάλο μέρος αξιοπιστίας και ασφάλειας από όταν έγιναν ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ.

Να, λοιπόν, γιατί νομίζουμε ότι ξέρουμε τι θα ακούσουμε και τι θα διαβάσουμε για τον εκσυγχρονισμό των Ελληνικών σιδηροδρόμων. Το καταλάβαμε, από όταν … ανακαλύφθηκε το μεγάλο σκάνδαλο των λαθρομεταφορών, μαζί με το ιλιγγιώδες χρέος του οργανισμού, που … κανείς δεν ξέρει την ακριβή προέλευσή του… Πριν το καίριο χτύπημα, προηγείται μία συγκλονιστική αποκάλυψη (από αυτές, που ο κόσμος τόχει τούμπανο και μείς κρυφό καμάρι). Η προετοιμασία της κοινής γνώμης για να αποδεχθεί …το σωτήριο σχέδιο ως μόνη λύση είναι το πρώτο απαραίτητο βήμα στην κοινωνία της μαζικά διαμορφούμενης συνείδησης…. Οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες είναι ένα ακόμη από τα χαμένα στοιχήματα της Ελληνικής κοινωνίας.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2008

Αυτός ο αιώνια παρεξηγημένος

Με αυτό τον τίτλο φιλοξενείται σημείωμα του Ούγγρου φιλόσοφου Γκασπάρ Μίκλος Τάμας στο αφιέρωμα του περιοδικού Courier International (17-23/7/2008): "Μαρξ, η επιστροφή" με υπότιτλο: ο 21ος αιώνας ξαναφέρνει στην επικαιρότητα τον στοχαστή του καπιταλισμού.
Ο Γκασπάρ Μίκλος Τάμας παλιός αμφισβητίας και πρώην φιλελεύθερος βουλευτής ξαναπλησίασε τον μαρξισμό στα τέλη της δεκαετίας του 90. Βρήκαμε το κείμενο εξαιρετικά ενδιαφέρον και ευανάγνωστο χάρις στην αμεσότητα και το γάργαρο στυλ γραψίματος. Το μεταφράσαμε και το προσφέρουμε στους επισκέπτες της «ΦΑΙΑΚΙΑΣ». Κάτι που θα προσπαθήσουμε να ξανακάνουμε με συναφή ή και άλλα σημαντικά, κατά τη γνώμη μας, κείμενα. Φυσικά, δεν τίθεται ζήτημα συμφωνίας με μέρος ή όλο του κειμένου…

Ο Καρλ Μαρξ είναι χωρίς αμφιβολία ο πιο παρεξηγημένος στοχαστής στην ιστορία των ιδεών. Η παρανόηση είναι καταρχήν φιλοσοφικής τάξης. Ορισμένοι συγγραφείς, όπως ο Νίτσε, ο Βιτγκενστάϊν ή ο Κάφκα έχουν ένα έργο ουσιαστικά μεταθανάτιο, αποτελούμενο από βιβλία, που συντέθηκαν από τους απογόνους τους ή τους εκτελεστές της διαθήκης τους ή από κείμενα που ξεγέλασαν για πολύ καιρό αναγνώστες ή ερμηνευτές. Μόνον καθυστερημένες εκδόσεις έχουν αποκαταστήσει την πρωτογενή κατάσταση αυτών των αποσπασμάτων, δίνοντας κείμενα χωρίς πρακτική αξία, κάτι ανάμεσα σε σχέδια και φθαρμένα κομμάτια. Τέτοια είναι και η κατάσταση του έργου του Μαρξ. Μην ξεχνάμε, ότι το «Κεφάλαιο» με εξαίρεση τον 1ο τόμο είναι μία δουλειά σε εξέλιξη, που διακόπηκε. Αλλά, τα προβλήματα δεν σταματούν στην φιλοσοφία Η ερμηνεία των έργων του Μαρξ υπήρξε και είναι πάντοτε ένα σημαντικό κοινωνικό στοίχημα, γιατί αυτές οι ερμηνείες καταγράφονται στην παγκόσμια ιστορία της πάλης των τάξεων και των πολιτικών αγώνων. Το ίδιο πράγμα συνέβηκε τουλάχιστον και σε έναν άλλο φιλόσοφο, τον Αριστοτέλη. Ο Αριστοτέλης, όπως και ο Μάρξ, δημιούργησε δύο τύπους συλλογών: την Αριστοτελική μεταφυσική και την δυτική μεταφυσική. Ιδιο πράγμα και με τον Μαρξισμό, που από την μία μεριά είναι ένα ρεύμα, μία σχολή και από την άλλη ένα είδος (σκέψης).
Αλλο κοινό σημείο του Ελληνα φιλόσοφου και του Γερμανού στοχαστή: τα έργα τους έχουν δύο όψεις, μία εσωτερική και μία εξωτερική ή για να το πούμε αλλιώς μία δύσκολη για τους μυημένους και μία πιο λαϊκή, σύμφωνα με την διάκριση, που χρησιμοποίησε ο Ρόμπερτ Κουρτζ στο «Διαβάζοντας τον Μαρξ» (2002). Η ανάμιξη των δύο δημιούργησε μία μεγάλη παρεξήγηση: η ιστορική του θεωρία, αναφερόμενη αποκλειστικά στην καπιταλιστική κοινωνία (άρα μοντέρνα) μετατράπηκε σε μία γενική μεταφυσική. Αυτή είναι που παράλληλα έδωσε και την σοβιετική παραλλαγή, δογματική και θετικιστική.
Στην Δύση, εξαιτίας μίας παρόμοιας παρανόησης προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον Μαρξισμό σαν αντίποδα της φιλελεύθερης πολιτικής φιλοσοφίας. Αν στις ονομαζόμενες σοσιαλιστικές χώρες (στερούμενες την οικονομία της αγοράς) έκαναν τον μαρξισμό μία ιδεολογία νομιμοποίησης, από την άλλη μεριά του τείχους, οι σοσιαλδημοκράτες τον άδειασαν από την ουσία του προσαρμόζοντάς τον στους αγώνες τους μέσα στους κόλπους της αστικής κοινωνίας. Ακολούθησαν μία σειρά λαθεμένων ερμηνειών και θα μνημονεύσω τρεις.
Βασική ιδέα του μαρξισμού υποτίθεται ότι είναι η ισότητα. Λάθος. Για τον Μαρξ οι ανισότητες είναι οι έμμεσες συνέπειες της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής διαίρεσης της εργασίας (η άμεση συνέπεια είναι η αποξένωση). Δεν υπάρχει μεγάλη ελπίδα για την εξαφάνισή τους σε μία καπιταλιστική κοινωνία. Μάλλον η ενίσχυσή τους είναι δυνατή. Σκοπός της κομμουνιστικής επανάστασης ήταν η καταστροφή της οικονομίας της αγοράς και η χειραφέτηση της ανθρωπότητας.
Ο Μαρξισμός υποτίθεται ότι είναι «κρατικός». Το κράτος ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής αντιπροσωπεύει τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Λάθος. Σύμφωνα με τον Μαρξ το κράτος πρέπει να εξαφανισθεί, όπως και τα άλλα στοιχεία της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σ΄ αυτό το σημείο μαρξισμός και αναρχισμός συμπίπτουν.
Τέλος, υποτίθεται, ότι ο Μαρξ εξιδανικεύει την εργατική τάξη και την πάλη των τάξεων. Λάθος. Αντίθετα, το πιο ρομαντικό χαρακτηριστικό της μαρξιστικής θεωρίας είναι ότι θεωρεί την κατάσταση του προλετάριου ως το απόλυτο κακό. Σχετικά με την πάλη των τάξεων, πρόκειται για την πιο φανερή εκδήλωση της καπιταλιστικής παθολογίας. Ο Μαρξ ποτέ δεν σκέφθηκε ότι το κράτος του μέχρι τότε σε εκμετάλλευση προλεταριάτου μπορεί να θεωρηθεί ως ιδανικό.
Η θεωρία του Μαρξ δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του εργατικού κινήματος. Ηταν, λοιπόν αναπόφευκτο το τελευταίο να την παραποιήσει. Ετσι και οι καθαρολόγοι ή οι «εσωτεριστές» θεωρήθηκαν ως αιρετικοί και τοποθετήθηκαν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στο περιθώριο.
Είναι κοινά αποδεκτό, πως ο Μαρξ ήταν μία ιδιοφυία και ένας «μεγάλος άνθρωπος». Αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Αντίθετα, αυτό, που έχει σημασία είναι ότι ενσαρκώνει ένα σπουδαίο χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής εποχής: φέρνει μέσα του την ύπαρξη της υπέρβασής του. Οσο θα υπάρχει καπιταλισμός, θα υπάρχει και ο Μαρξ. Δηλαδή για κάποιο διάστημα του χρόνου ακόμη.

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2008

Πες τα Χρυσόστομε...

Δεν είχαμε καλά-καλά προλάβει να ανεβάσουμε την τελευταία ανάρτηση, που αναφέρεται στο ζήτημα των Καποδιστριακών ΙΙ δήμων και διαβάσαμε στον Κερκυραϊκό τύπο την δήλωση του Δημάρχου Αγίου Γεωργίου κ. Σπύρου Τριβυζά: "Είναι αδύνατο με τα σημερινά δεδομένα να λειτουργήσει ένας μεγάλος δήμος. Πολύ απλά θα ενωθεί η μιζέρια των δήμων"... Συνυπογράφουμε, με το κείμενο της προηγούμενης ανάρτησης...

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2008

...και ...γιατί τρείς και όχι δεκατρείς (Δήμοι) ?

Ετσι κάπως σαν το παιγνίδι της κολοκυθιάς, μοιάζει η μαντεψιά πόσους νέους –Καποδιστριακούς ΙΙ – Δήμους χρειάζεται μία περιοχή, ένας νομός σαν τον Δικό μας. Σήμερα, οι Καποδιστριακοί Ι Δήμοι συμπληρώνουν αρκετά έτη ζωής, ικανά για να βγούν συμπεράσματα για την επιτυχία του οργανωτικού αυτοδιοικητικού θεσμού. Φαίνεται, λοιπόν, πως ο χορός των μεταμφιέσεων και μετονομασιών δεν μπορεί να καλύψει τις πρακτικά αίολες και πολιτικά ύποπτες προθέσεις των εμπνευστών του «νέου», όπως διαφημιζόνταν θεσμού. Το παιγνίδι της κολοκυθιάς, παίχτηκε και τότε, που καθορίστηκαν τα όρια των νέων Δήμων -σε μερικές περιπτώσεις οι διαστάσεις τους ήταν εφάμιλλες νομών-. Και όχι μόνον… Μέσα από περίεργες σταυροβελονιές πάνω στον χάρτη, διαμορφώθηκαν οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) στα μέτρα εκλογικής επιτυχίας των τότε κυβερνώντων. Τόσο σοβαρά σχεδιάσθηκαν και μελετήθηκαν οι νέοι ΟΤΑ…
Όμως οι ασύγκριτα μεγάλες «επιτυχίες» του νέου θεσμού ήταν ουσιαστικά:
1. Η απόλυτη σύγχυση του πολίτη γύρω από τον υπεύθυνο για την διαρκή του ταλαιπωρία σε ΟΛΕΣ της πλευρές της καθημερινής ζωής. Από τις λακκούβες του δρόμου, την καταστροφή της πλατείας, την έλλειψη πρασίνου, την ανεπάρκεια των συγκοινωνιών, την φθορά ή την έλλειψη υποδομών κοινωνικής πολιτικής κ.λ.π. Και ιδού η επιτυχία: ένα κίνημα διεκδικητικό που άνθισε (παρ’ όποιες αδυναμίες, παλινωδίες και καθυστερήσεις ) στις δεκαετίες 1970-90 με πρωταγωνιστές ή κύριους μετόχους τους Δήμους, μετατράπηκε σε μία κοινωνική δομή παραπαίουσα μεταξύ φαντασίωσης εξουσίας και έμπρακτης αδυναμίας. Ο εκφυλισμός αυτός είχε άμεσα θύματα τους πολίτες, δυναμώνοντας το Καφκικό μαρτύριο στην καθημερινότητά τους και ενισχύοντας την άκρως επιθυμητή για τους εξουσιάζοντες απογοήτευση, πεσιμισμό και μοιρολατρία.
2. Ο οικονομικός στραγγαλισμός των ΟΤΑ, που φορτωμένοι με «αρμοδιότητες» (στην ουσία διάβαζε υποχρεώσεις και αγγαρείες) εξαντλούσαν κάθε οικονομική τους ικμάδα στην μετά βίας εκπλήρωσή τους. Ταυτόχρονα, η πολιτική βούληση και σχεδιασμός εξαντλούνταν στην διεκδίκηση υπεσχημένων και καθυστερούμενων πόρων. Μοναδική πηγή ανακούφισης των ΟΤΑ οι διάφορες Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, σχεδόν πάντοτε χωρίς ενιαίο σχεδιασμό και ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Πως θα γινόνταν αυτό άλλωστε όταν ο Εθνικός και Περιφερειακός σχεδιασμός είναι ακόμη … όνειρα θερινής νύχτας. Ο στραγγαλισμός αυτός μετατράπηκε άμεσα και ουσιαστικά σε πολιτικό. Η ανεπάρκεια π.χ. αναγκαίου και ικανού προσωπικού. Η θεραπεία του φαινόμενου ρουσφετολογικών και μη αξιοκρατικών προσλήψεων δεν είναι η κατάργησή κάθε πρόσληψης αλλά η αντικατάστασή τους με σύστημα έγκαιρων και αξιοκρατικών συμπληρώσεων κάθε δημιουργούμενου κενού.
Υπήρξαν και άλλες παρενέργειες του «Καποδιστριακού» θεσμού, όπως π.χ. η «δημοκρατικοποίηση» (διάβαζε μαζικοποίηση) της διαφθοράς, λογική κατάληξη του περάσματος αποφασιστικών αρμοδιοτήτων σε πολλούς παράγοντες, χωρίς θεσμούς ελέγχου και διαφάνειας.
Γι’ αυτό, με λίγα λόγια, είχαμε ταχτεί αναφανδόν κατά του Καποδίστρια Ι… Όχι, βέβαια, γιατί δεν πιστεύουμε στην τοπική αυτοδιοίκηση. Αντίθετα, μάλιστα την πρεσβεύουμε και την οραματιζόμαστε σαν κύτταρο άμεσης λαϊκής εξουσίας και παρέμβασης. Κάτι, που πόρρω απέχει και από τις διευρυνόμενες μονάδες ΟΤΑ του Καποδίστρια ΙΙ. Γι’ αυτό και δεν μας αφορά το παιγνίδι της κολοκυθιάς: πόσοι Δήμοι. Το αίτημα για ουσιαστικούς Δήμους παραμένει ακέραιο.

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Η τουριστική ανάπτυξη της Αλβανίας και εμείς

Με εξαίρεση τα ρεπορτάζ και την αρθρογραφία της «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ» τα τοπικά μέσα και η κοινωνία … αγρόν αγοράζουν για τα συμβαίνοντα από καιρού και εσχάτως στην γειτονικότατη ακτή της νοτιοδυτικής Αλβανίας. Μιλάμε για ένα ουσιαστικό οργασμό τουριστικής ανάπτυξης με Ευρωπαϊκά και Αραβικά κεφάλαια. Ετσι, στην ακτή της Κακομιάς (λίγο βορειότερα από τους Αγ. Σαράντα) σε έκταση 700 στρεμμάτων το Club Med ετοιμάζει εκατοντάδες πολυτελείς βίλες. Τουριστικό συγκρότημα προϋπολογισμού 1 δις. δολαρίων προερχόμενων από το Ντουμπάϊ ετοιμάζεται στην ευρύτερη περιοχή της Χιμάρας. Προχωράει η κατασκευή του δρόμου Σαγιάδας - Κονίσπολης - Αγ. Σαράντα με προοπτική μελλοντικής προέκτασής του προς Βορρά.
Η προοπτική τουριστικής ανάπτυξης της Αλβανίας έμοιαζε απίθανη στα μυαλά όσων, την δεκαετία του 80, οικοδομούσαν το «θαύμα» του Κερκυραϊκού μαζικού τουρισμού, που αποτέλεσε ταυτόχρονα την απολύτως προβλέψιμη εισαγωγή στην σημερινή μιζέρια. Αργότερα, φάνηκε, πως η τουριστική αναβάθμιση των παραλίων της γείτονος δεν είναι μύθος αλλά μία αρκετά υψηλή πιθανότητα…. «Θα αποβεί προς αμοιβαίο όφελος…» ισχυρίστηκαν μερικοί από τους ηγούμενους της Κερκυραϊκής τουριστικής οικονομίας. Αλήθεια, αλλά μισή…
Ας δούμε το ζήτημα από την αρχή. Είναι φανερό, πως η είσοδος κεφαλαίων στην Νότια Αλβανία επηρεάζει το γεωπολιτικό status της περιοχής. Οι απροσπέλαστες και αναξιοποίητες μέχρι πρόσφατα ακτές, άρχισαν να φιγουράρουν στις αφίσες και τα φυλλάδια τουριστικών Ευρωπαϊκών -κυρίως Ιταλικών- πρακτορείων. Ξενοδοχεία υψηλών προδιαγραφών, όπως το Butrint, έκαναν την εμφάνισή τους, ενώ το Βουθρωτό, ένας θαυμάσιος αρχαιολογικός χώρος μεγάλης έκτασης και ιδιαίτερης διαχρονικότητας απέκτησε όλο και μεγαλύτερη επισκεψιμότητα Στο αρχαίο αμφιθέατρο του Βουθρωτού -χωρητικότητας περίπου 2.5 χιλιάδων θεατών- γίνονται υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, που έχουν αποκτήσει χαρακτήρα φεστιβάλ.
Σε αντίθεση, με τα εδώ συμβαίνοντα, όπου γκρεμίζουμε ή θάβουμε τα ντοκουμέντα της ιστορίας μας, οι αρχαιολογικές σκαπάνες στην Αλβανία έχουν πάρει φωτιά. Το Βουθρωτό, χαρακτηρισμένο ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO είναι ένας χώρος αδιάκοπης επέκτασης των αρχαιολογικών ερευνών και ανασκαφών. Ανασκαφές ελλήνων και αλβανών αρχαιολόγων στην αρχαία Αντιγόνεια, κοντά στο Αργυρόκαστρο. Κοινή αλβανο-ιταλική αρχαιολογική ανασκαφή στο Δυρράχιο, δηλαδή την δική μας (Κερκυραϊκή αποικία) Επίδαμνο. Στη Δρόπολη γίνονται αρχαιολογικές ανασκαφές. Προς το παρόν φαίνεται μόνο το θέατρο. Με τις ανασκαφές ασχολείται ιταλική ομάδα αρχαιολόγων, αλλά έντονο ενδιαφέρον φαίνεται να δείχνουν και αμερικανοί από το πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Φοινίκη, Λισσός, Αμαντία, Βύλλις βρίσκονται στα σχέδια προσεχών αρχαιολογικών ερευνών. Με λίγα λόγια, μέσα από πολλές αντιφάσεις, δημιουργούνται στη γείτονα υποδομές υψηλού ποιοτικού τουρισμού και γενικότερης αυτονομίας (ακτές, ξενοδοχεία, δρόμοι, υποδομές, αξιοθέατα).
Κάτω από αυτούς τους όρους, η προοπτική συνεργασίας με την απέναντι ακτή δεν φαίνεται να ηγεμονεύεται από την έμπειρη Κέρκυρα. Η συνεχής ποιοτική υποβάθμιση του τουριστικού προϊόντος και της ποιότητας των επισκεπτών μας πλάϊ στην ανυπαρξία βασικών υποδομών δεν δημιουργεί αισιοδοξία για τα αυριανά οφέλη της Κέρκυρας από την ανάπτυξη του τουρισμού στην Αλβανία. Οι Κερκυραϊκές επιθυμίες και όνειρα γίνονται όλο και πιο απόμακρα και ανέφικτα υπό το βάρος της επικίνδυνα παρατεινόμενης αβελτηρίας των ιθυνόντων του τόπου.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2008

…Φέρτε κι’ άλλα λεωφορεία στην πόλη…

Να δούμε, που θα πάνε. Να δούμε, που θα τα βάλουμε… Η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 15/7/08 δεν δημιουργεί έκπληξη με τις αντιφάσεις και τις παραδοξότητες στην συζήτηση για την ρύθμιση στάθμευσης των τουριστικών λεωφορείων. Δυστυχώς ζεί και βασιλεύει η ίδια μικροπολιτική αντιμετώπιση ενός κατεξοχή τεχνικού-τεχνοκρατικού ζητήματος, που αποτελεί μέρος του γενικότερου προβλήματος: κυκλοφορικό - συγκοινωνιακό. Το έχουμε ξαναγράψει πολλές φορές και είμαστε υποχρεωμένοι να το επαναλάβουμε: Περιφερικά πάρκιγκ και αξιόπιστη πυκνή αστική συγκοινωνία ακόμη και με μέσα σταθερής τροχιάς (τράμ). Δεν είμαστε ειδικοί, είμαστε λογικοί και σεβόμαστε τις γνώμες των ειδικών, που -σε παγκόσμια κλίμακα- αυτές τις λύσεις προτείνουν, ιδιαίτερα για οικιστικά συγκροτήματα ιστορικού χαρακτήρα, όπως η Κέρκυρα. Κι’ όμως υπάρχουν ακόμη σύμβουλοι και παρατάξεις, που υπερασπίζονται την κατασκευή υπόγειων πάρκιγκ στο κέντρο της πόλης με προφανώς δυσμενείς συνέπειες ακόμη και για την μορφή και την λειτουργία ιστορικών τόπων, όπως η κάτω Πλατεία. Και το χειρότερο: διαιωνίζεται ο παραλογισμός και ο αναχρονισμός της πρόσκλησης-πρόκλησης οχημάτων για είσοδό τους στο κέντρο της πόλης.
Αρκεί έστω και μία απλή παρατήρηση του κυκλοφοριακού στην πόλη και ειδικότερα στην πάνω πλατεία τις ώρες μαζικής εισόδου αυτοκινήτων, (μεταξύ των οποίων και τα τουριστικά λεωφορεία) για να πείσει, ότι δεν υπάρχει λύση, όσο θα καλούμε τα οχήματα να μπαίνουν στο κέντρο της πόλης. Είναι παράλογο να βιώνουμε καθημερινά convoy λεωφορείων (με διαστάσεις κατάλληλες για διεθνικούς αυτοκινητόδρομους) να διπλοπαρκάρουν μπροστά στον καρβουνιάρη και τώρα -με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου- μπροστά και στο μποσκέτο. Ετσι, η θέα της χερσονήσου του Παλιού Φρουρίου, του βασικού πυλώνα της παγκόσμιας ιστορικότητας της πόλης, θα αποκλείεται από το μεταλλικό τείχος των σταθμευμένων μεγα-λεωφορείων από το Ακταίον μέχρι τα Ανάκτορα. Ιδού η ενεργός αντίληψή μας για την ποθούμενη και «υποχρεωτική» λόγω Unesco αναβάθμισης. Είναι αυτό αναβάθμιση; Είναι, η πολύωρη παγίδευση των τουριστών μέσα στα λεωφορεία, εξυπηρέτηση του τουρισμού ή βελτίωση της επισκεψιμότητας των καταστημάτων της πόλης (όπου και αν βρίσκονται);
Σύμφωνοι: Φέτος τουλάχιστον και για όσο καιρό δεν αντιμετωπίζεται ριζικά το συγκοινωνιακό, δεν μπορεί να αποκλεισθεί η είσοδος των λεωφορείων στο κέντρο. Ούτε μπορεί κανείς να ελπίζει σε προσαρμογή του μεγέθους τους στην κυκλοφοριακή υποδομή πόλης και νησιού. Δυστυχώς, τέτοιου είδους επιχειρηματική αντίληψη δεν την έχουμε γνωρίσει στο νησί μας… Γιατί, όμως δεν τηρείται προηγούμενη απόφαση για αποβίβαση των επισκεπτών στην περιοχή της κάτω πλατείας (ίσως η οδός Δούσμανη να ήταν ο καταλληλότερος τόπος) και η στάθμευση των λεωφορείων στον χώρο του αθλητικού κέντρου; Ακόμη, δεν έχουμε πεισθεί, πως η ελάφρυνση και η απαλλαγή του κέντρου από τον κυκλοφοριακό φόρτο αποτελεί conditio sine qua non για την αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση της πόλης σε όφελος της ποιότητας ζωής των κατοίκων της αλλά και της οικονομίας της; Προφανώς όχι, αφού πολλά …επιχειρήματα ακούστηκαν υπέρ των κατοίκων και κατά των επιχειρηματιών ή/και τούμπαλιν. Τα πρακτικά αυτής της συνεδρίασης είναι …ανθοδέσμη. «Κινούμενες οικονομικές μονάδες» χαρακτηρίσθηκαν τα λεωφορεία… Και μη χειρότερα…Ελάχιστες, φωτεινές και ελπιδοφόρες εξαιρέσεις ορθού λόγου, όπως η αναφορά σε σχετική απόφαση του δήμου του Lecce, πόλη με εκτεταμένο σαν την Κέρκυρα ιστορικό κέντρο. Είμαστε μία από τις τελευταίες πόλεις της Ευρώπης, λέει το Δημοτικό Συμβούλιο του Lecce, που αποφασίζει τον αποκλεισμό των λεωφορείων από τα κέντρο και την μεταφορά των τουριστών από και προς αυτό με κατάλληλα ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ λεωφορεία…
Κουτοφραγκισμοί… Εμείς οι σύγχρονοι, προοδευτικοί και αναβαθμισμένοι Κερκυραίοι αλλάζουμε το τοπίο μας, αποκλείοντας με έξυπνο τρόπο το …απαίσιο θέαμα του Παλιού Φρουρίου και του μποσκέτου από τους επισκέπτες μας. Μαγκιά, ε!!! Μας κοστίζει λίγο βέβαια σε αναμμένες πετρελαιομηχανές και εκπέμπουσες εξατμίσεις. Αλλά και ο Βέγγος πίσω από μία τέτοια εξάτμιση έβρισκε την υγειά του, όταν τον είχε εξουθενώσει ο καθαρός αέρας του χωριού… Και επειδή με αυτά και αυτά όλο και θα «αναβαθμίζεται» κατά κάτω ζωή και οικονομία στην πόλη, ας είμαστε έτοιμοι για το επόμενο μεγάλο βήμα: πάρκιγκ λεωφορείων μπροστά στα ανάκτορα. Δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά από το Παλιό φρούριο ή το μποσκέτο. Στο κάτω της γραφής, τώρα το συνηθίσαμε…

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008

...Εχεις...

Μου το έστειλαν σαν αρχείο powerpoint και νομίζω, πώς μπορεί να είναι η ανάρτηση της εβδομάδας. Χρειάζεται και κανένα χαστουκάκι η ... προοδευτικότητά μας...
video

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2008

Ο πολιτιστικός τουρισμός and other animals…

Θα μπορούσαμε να αισθανθούμε και μία κρυφοχαρά ή μία ψευτοϊκανοποίηση, που οι παράγοντες του τόπου συσκέπτονται με αντικείμενο τον πολιτιστικό τουρισμό. Γιατί όταν εμείς θρηνούσαμε για την κατρακύλα και την απαξίωση των πολιτιστικών δεδομένων, οι θριαμβολογούντες με την μαζική επέλαση φτηνού (δήθεν κοινωνικού) τουρισμού μας λοιδορούσαν… Μέχρι και σαμποτέρ της αλλαγής μας χαρακτήριζαν αυτοί που μετρούσαν την πρόοδο του τόπου με τον αριθμό των μεθυσμένων στα στιβαγμένα τουριστικά γκέτο του νησιού και με τους σωρούς τσιμεντόλιθων των αυθαίρετων –από κάθε άποψη- ενοικιαζόμενων, που πλημύριζαν τις παραλίες. Η εύλογη προειδοποίηση για το βραχύβιο και συνάμα καταστροφικό χαρακτήρα της μαζικής επέλασης συντρίβονταν από την πανηγυρική επίδειξη των υψηλών ρυθμών αύξησης αφικνούμενων επισκεπτών και νεοκατασκευαζόμενων καταλυμάτων. Την ίδια ώρα, -αρχές της 10ετίας του 1980- το μοναδικό φεστιβάλ της Κέρκυρας στραγγαλίστηκε για να εκπνεύσει συντομότατα στον 3ο χρόνο της λειτουργίας του, όπως και οι αγώνες Ελληνικού τραγουδιού, του εμπνευσμένου από τον Μάνο Χατζηδάκι θεσμού. Πατριδοκαπηλεία τοπικής εμβέλειας και υπερφίαλη αναμνησιακή δοξολογία του παρελθόντος συγχρονίζονταν με το επιχειρηματικό πνεύμα της αρπακτής για να συντελείται το καθημερινό έργο υποβάθμισης και ευτελισμού.
Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, όταν δηλαδή η απόλυτα τεκμηριωμένη πρόβλεψη για κατακόρυφη πτώση μετά από τα λίγα χρόνια καταστροφικής φρενίτιδας δικαιώθηκε, τότε άρχισαν οι «προβληματισμοί» για … «αναβάθμιση», «ποιοτική στροφή», «εναλλακτικό τουρισμό» και άλλα (πάντα μέσα σε εισαγωγικά). Ετσι, τελευταία όλο και συχνότερα εκφέρεται ο «πολιτιστικός τουρισμός» ως έκφραση μεταξύ των «ιθυνόντων» και «προβληματιζόμενων» για τα τουριστικά μας πράγματα. Βαρύγδουπες διακηρύξεις και παχυλές υποσχέσεις χωρίς φυσικά αντίκρισμα. Γιατί, η στροφή στον πολιτιστικό τουρισμό ΔΕΝ πρόκειται να υλοποιηθεί ΟΣΟ:
-Η ταλαιπωρία των επισκεπτών του νησιού μας αρχίζει από την στιγμή της άφιξης στο «Ιωάννης Καποδίστριας» και κορυφώνεται στις ουρές έξω από αυτό κατά την αναχώρηση τους με ενδιάμεσους σταθμούς τους δρόμους, τις παραλίες και τα καταλύματα.
-Οι πολιτιστικές υποδομές πόλης και νησιού παραμένουν εξαθλιωμένες (Δημοτικό Θέατρο, Φοίνικας, Υπογεφύρια Αίθουσα, Ανάκτορα, Κάστρα της πόλης και της υπαίθρου).
-Η πολιτιστική δραστηριότητα των φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης παραμένει ανοργάνωτη και ευκαιριακή χωρίς την συγκρότηση σοβαρού οργανωτικά και πρακτικά πολιτιστικού φορέα, τουλάχιστον για τον συντονισμό και την προβολή των πολιτιστικών δράσεων.
-Ο μνημειακός πλούτος (πέτρα, ξύλο, κεραμικό, τοιχογραφία), οδηγείται σε μεγαλύτερη φθορά και εγκατάλειψη, χωρίς κανένα σχέδιο σωστικής παρέμβασης, συντήρησης, αποκατάστασης και προβολής, την ίδια ώρα που χώροι μεγάλης αρχαιολογικής και ιστορικής σημασίας (εργοστάσιο Δεσύλλα, Ελαιουργεία κ.λ.π.) εκχωρούνται σε σχέδια μαζικής οικοδομικής δράσης.
-Η αρχαιολογική έρευνα περιορίζεται ουσιαστικά στις τυχαίες και υποχρεωτικές εκσκαφές θεμελίων νεοανεγειρόμενων κτιρίων, που συνήθως προσθέτουν γραφειοκρατικές καθυστερήσεις και τις δικαιολογημένες -κάτω από αυτές τις συνθήκες- διαμαρτυρίες των ιδιοκτητών.
Ολοι οι παραπάνω όροι δεν ορίζουν μόνο την εξωτερική εικόνα των πραγμάτων. Καθορίζουν επίσης και το κυρίαρχο ήθος, τα αισθητικά κριτήρια και τις πολιτιστικές-ψυχαγωγικές μας προτεραιότητες. Δεν ήταν τυχαίο, πως η εναρκτήρια εκδήλωση των Ionian Concerts 2008 στην Ιόνια Ακαδημία -εκδήλωση των Melos Brass, υψηλότατου επιπέδου με σημαντικότατες διεθνείς συμμετοχές- έγινε σε μία μισογεμάτη αίθουσα…