ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

Ρεκόρ εξηκονταετίας !!!

Το πέτυχε η ισραηλινή κυβέρνηση: 270 νεκροί παλαιστίνιοι σε ένα 24ωρο. Είναι η καλύτερη επίδοση τα τελευταία 60 χρόνια, που κρατάει ο πόλεμος στην Παλαιστίνη. Και είναι μόνον η αρχή, δήλωσε κυβερνητικός παράγοντας του Ισραήλ. Αλήθεια τι ρεκόρ είχαν οι Γερμανοί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα σε μία μέρα;
ΥΓ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ και η σοσαλιστική διεθνής δια του προέδρου της Γιώργου Παπανδρέου συνιστούν αυτοσυγκράτηση και στα δύο μέρη. Ο θρίαμβος της ... Ψυχραιμίας...

Βολιβία: Οι Ινδιάνοι ξανακερδίζουν τη γη τους.

Είναι πάνω από 100 χρόνια, που οι Γκουαρανί (φυλή Ινδιάνων στην Βολιβία και την Παραγουάη, που ζει σε συνθήκες κυριολεκτικής σκλαβιάς. Πωλούνται ως πράγματα (res) μαζί με τα χτήματά τους στην Ανατολική Βολιβία, όπου οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης του έχουν αφαιρέσει γύρω στα 10 εκατομμύρια στρέμματα. Πάνω στις συνθήκες κανονικού σκλαβοπάζαρου οι «φιλελεύθεροι» αυτοί νέοι καταχτητές (conquerors) έχουν χτίσει αμύθητες περιουσίες. Στις διοικητικές περιφέρειες, λοιπόν της Σάντα Κρούζ, της Τσουκουϊζάκα και της Ταρίχα, κάπου 500-800 οικογένειες Γκουαρανί (τόσοι λίγοι έχουν απομείνει) ζουν σύμφωνα με την «δι-Αμερικάνικη επιτροπή για τα δικαιώματα του ανθρώπου» και τον «Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών» σε συνθήκες,… «που βρίσκονται πολύ κοντά σε πραγματική σκλαβιά». Εργάζονται σκληρά για 14-16 ώρες την ημέρα και αμοίβονται σε είδος (λίγη τροφή και ρούχα). Εδώ το σύστημα δουλεύει …ενωμένο. Τοπικοί Δήμαρχοι, Νομάρχες, δικαστές ηγήθηκαν του … «αγώνα» της Ανεξαρτησίας της περιοχής (πλούσιας σε πετρέλαιο και άλλους φυσικούς πόρους) αλλά γνώρισαν αποφασιστική ήττα με το πρόσφατο δημοψήφισμα του Βολιβιανού λαού.
Ο Ραμίρο Βάλλε, δικηγόρος και υποστηρικτής των Ινδιάνων, των οργανωμένων στην «Συνέλευση του λαού Γκουαρανί» πέτυχε με την βοήθεια της Κεντρικής βολιβιανής κυβέρνησης την αναγνώριση του δικαιώματος ιδιοκτησίας των Ινδιάνων σε 2 εκατομμύρια στρέμματα. Οι «ιδεολόγοι» του φιλελευθερισμού μεγαλοϊδιοκτήτες φυσικά δεν κάθησαν με σταυρωμένα τα χέρια. Τον Απρίλη εμπόδισαν με την βία την πρόσβαση στους υπαλλήλους της κεντρικής κυβέρνησης. Περίπου 50 Γκουαρανί τραυματίστηκαν σε στρατιωτική παγίδα των λατιφουντίστας. Νέο μαζικό έγκλημα στις 11 Σεπτέμβρη, όταν 26 γκουαρανί εκτελέστηκαν από παραστρατιωτικούς φίλους των μεγαλοϊδιοκτητών. Αποτελεσματικότερη ήταν η παρέμβαση της κεντρικής κυβέρνησης με την βοήθεια δεκάδων αστυνομικών στις 20 Νοέμβρη, κάτω και από την καταλυτική θετική επίδραση του δημοψηφίσματος του Οκτώβρη. Μπήκαν λοιπόν στα ίδια τα φέουδα, όπου βέβαια αρκετοί φεουδάρχες βέβαια την είχαν κοπανήσει, ιδιαίτερα οι προερχόμενοι από τις ΗΠΑ, όπως ο Ρόναλντ Λάρσεν που κατείχε 15 χιλιάδες στρέμματα.
Συγκλονιστικές οι μαρτυρίες αλλά και τα τεκμήρια της απροκάλυπτης βίας και εκμετάλλευσης των γκουαρανί. Ο στόχος διπλός: το οικονομικό ξεζούμισμα και ταυτόχρονα -ως εναλλακτική λύση- η υποχρέωση σε φυγή από τη γη τους, που θα μετέτρεπε το ζωντανό δικαίωμα τους σε ιστορική ανάμνηση…
Η Λατινική Αμερική και οι λαοί της περνούν ίσως τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας τους στο δρόμο για την απελευθέρωσή τους…
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης το περιοδικό Courier International (11-17/12/08)

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Ζητάει πολιτικό άσυλο στην Γερμανία…

Ο Αμερικανός στρατιωτικός André Shepherd 31 ετών, δραστήριος πολεμιστής στο ΙΡΑΚ. Το 2004, εξαιτίας της οικονομικής του αδυναμίας να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του και να βρει μία δουλειά, ο Shepherd αποφάσισε -όπως πολλοί άλλοι σε παρόμοια με αυτόν θέση- να υπογράψει συμβόλαιο με τον Αμερικανικό Στρατό για να γίνει μηχανικός ελικοπτέρων. Ετσι βρέθηκε σε Αμερικάνικη βάση της Ρηνανίας, απ’ όπου έφτασε στο Ιράκ. Εδώ, στο πεδίο της μάχης γεννήθηκαν και τα μεγάλα ερωτηματικά και οι μεγάλες αμφισβητήσεις… «Κανείς δεν μπορούσε να απαντήσει για ποιόν και γιατί πολεμούσαμε» δηλώνει αργότερα ο Shepherd. Στη διάρκεια μιας άδειάς του στην Γερμανία βρίσκει στο διαδίκτυο αναλυτική πληροφόρηση για την μη ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ αλλά και για το μέγεθος των «παράπλευρων απωλειών». Ετσι, αποφασίζει να γίνει φυγάς. Δεν είναι βέβαια ο πρώτος αφού από το 2003 έχουν διαφύγει από τις τάξεις του Αμερικάνικου στρατού στο Ιράκ περίπου 25000 Αμερικανοί στρατιωτικοί. Είναι, όμως, ο πρώτος, που μετά από αρκετούς μήνες παρανομίας αποφασίζει να ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Γερμανία στις 26/11/2008, ενώ έχει λάβει εντολή για δεύτερη αποστολή στο Ιράκ.
Η Γερμανία εμφανίζει τις περισσότερες πιθανότητες να δεχτεί το αίτημά του: σύμφωνα με Ευρωπαϊκή οδηγία, που ισχύει στην χώρα από το 2006 κάθε άνθρωπος, που αρνείται να πάρει μέρος σε πόλεμο, που βιάζει το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιαχείρισή τους, δικαιούται πολιτικού ασύλου. Σε αυτή την ντιρεκτίβα -με βαρύνουσα πολιτική σημασία όπως είναι προφανές- υπολογίζει ο Shepherd να στηρίξει τον αγώνα του.
Τον συνοδεύει η οργή και η ελπίδα των ανθρώπων στον αγώνα εναντίον των ανθρωποειδών…
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: Courier Internartional, τεύχος 11-17 Δεκέμβρη 2008

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

Νοσοκομείο τελευταίας ευκαιρίας στις ΗΠΑ



Ακριβώς… Δεν μιλάμε για την νοτιοδυτική Αφρική, την Μπουργκίνα Φάσσο, την Γουατεμάλα ή την Βρετανική Γουϊνέα. Ο δημιουργός της εθελοντικής ομάδας Σταν Μπροκ, παρουσιαστής τηλεόρασης, που επί 23 χρόνια είχε αναλώσει τη δράση του στην αποκάλυψη ακραίων κοινωνικών αθλιοτήτων στον πλανήτη. Μαζί με ανθρώπους αντίστοιχης ευαισθησίας επαγγελματίες του χώρου της Υγείας (γιατρούς, νοσηλευτές κ.λ.π.) έφτιαξαν μία ομάδα εθελοντικής παρέμβασης με έργο ασφαλώς αξιέπαινο.
Σκοπός του σημειώματος δεν είναι να προβάλλει το έργο αυτών των εθελοντών, που πέρα από την δικαίωση της δικής τους υπαρξιακής στάσης δεν καταφέρνουν -όπως είναι απόλυτα φυσικό- να ανατρέψουν στο ελάχιστο την κοινωνική αθλιότητα στον πλανήτη. Ιδιαίτερη σημασία έχει, ότι η ομάδα έχει στρέψει την δράση της μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, τον επί γης παράδεισο των φιλελεύθερων κάθε απόχρωσης. Η απόλυτη αντίφαση ανάμεσα στα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας από την μία μεριά και της κοινωνικής τους αξιοποίησης από την άλλη…

Ετσι ο Σταν Μπροκ και η ομάδα του έστησαν το ιατρικό τους καραβάνι μέσα στις ΗΠΑ, όπου εκατομμύρια πολίτες δεν δέχονται ΠΟΤΕ ιατρικές φροντίδες εκτός αν βρεθούν στον δρόμο κάποιας εθελοντικής ομάδας… Υπαίθριο, λοιπόν, Νοσοκομείο (1η φωτο), με κινητά (στοιχειώδη) εργαστήρια, παθολογικό, οφθαλμολογικό τμήμα και οδοντιατρείο (2η φωτο). Στην ανάγκη στήνεται και χειρουργείο για μικρές επεμβάσεις. «Ο θεός τους έστειλε» λένε οι περιθαλπόμενοι, γιατί όσο και αν περιμένουν από την ανθρώπινη κυβέρνησή τους δεν πρόκειται να δουν ούτε ασπιρίνη. Ο φιλελευθερισμός δεν ανέχεται τέτοιες …σπατάλες…
Μέσα σε 3 μέρες, 2670 άνθρωποι δέχτηκαν ιατρικές φροντίδες στην κομητεία Wise της πολιτείας Virginia. Αριθμός ενδεικτικός του μεγέθους της κρατικής ανυπαρξίας συστήματος ιατρικής περίθαλψης στις ΗΠΑ.
Δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς, πως την εποχή της κρίσης το έργο των εθελοντικών αυτών σχηματισμών θα ανέβει κατακόρυφα, επιχειρώντας αν και μάταια να καλύψει το απόλυτο κενό του κυριολεκτικά ανύπαρκτου κρατικού συστήματος υγείας και πρόνοιας στις ΗΠΑ.

Πονηριές του καραγκιόζη

Ανεξάρτητα από την κριτική, που μπορεί να κάνει κανείς στην κυβέρνηση του τόπου -θετική ή αρνητική- πρέπει να της αναγνωρίσει την εθνική της ταυτότητα. Σαφώς Ελληνική, χωρίς καμία αμφιβολία… Δες τε π.χ. δύο τελευταίες κυβερνητικές πράξεις-αποφάσεις. Η μία αφορά την ενίσχυση των τουριστικών επιχειρήσεων με ουσιαστική μείωση του τέλους παρεπιδημούντων (από 2.0% σε 0.5%) Μπράβο! Γενναία απόφαση!... Μόνο, που ο φόρος αυτός αφορά τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και η στέρηση τους σημαίνει πλήρη οικονομική ασφυξία των ΟΤΑ, που ήδη πνέουν τα λοίσθια εξαιτίας της οικονομικής τους μακρόχρονης ανεπάρκειας. Διαμαρτύρονται λοιπόν οι ΟΤΑ, τρίβουν τα χέρια τους (βραχυπρόθεσμα) οι τουριστικοί επιχειρηματίες και ακονίζουν τα εναντίον αλλήλων βέλη τους. Παρακολουθεί με φθονερό χαμόγελο η κυβέρνηση και κρυφοχαίρεται, που τα κατάφερε έτσι ωραία… Μαγκιές με χρώμα Ελληνικό…
Δεν ξέρουμε αν αυτή η κίνηση ήταν έμπνευση και για την δεύτερη: τον στραγγαλισμό των ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. … Η αλήθεια είναι, ότι εδώ και αρκετές 10ετίες η κεντρική εξουσία, αφού τα δημιούργησε με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες τα έχει παρατήσει στη τύχη τους. Πολλά από αυτά έχουν μπει στον …αυτόματο πιλότο ενώ όλα φυτοζωούν… Μικρό δείγμα… αποκέντρωσης αλλά και καλλιτεχνικής ευαισθησίας η πρόσφατη απόφαση του υπ. Πολιτισμού για ελάττωση των ήδη πενιχρών χρηματοδοτήσεων με αναγκαία μάλιστα προϋπόθεση την αύξηση του παραγόμενου έργου τους... Διπλή μέγγενη δηλαδή, που είτε με την μία δαγκάνα είτε με την άλλη θα οδηγήσει τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ στην υπερχρέωσή τους, που μία μόνο πράξη μπορεί να την αποτρέψει: το κλείσιμό τους εκ των προτέρων.
Το αθάνατο Ελληνικό Δαιμόνιο σε όλο το μεγαλείο του: με κυβερνητικό μανδύα…

Τις καλύτερες ευχές...

Το ξαναγράψαμε αυτό το κειμενάκι στις "ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ". Τυπική εκδήλωση θα πείτε τα ευχολόγια. Σωστά... Αν αρκούσανε οι ευχές για την ευτυχία του ανθρώπου... Ομως δεν υπάρχει αμφιβολία, πως οι περισσότεροι άνθρωποι καλής θέλησης, οταν τις απευθύνουν αγαλλιάζει η ψυχή τους από αισθήματα πανανθρώπινης αγάπης και κοινωνικότητας. Τέτοιες φιλοδοξούμε να είναι οι ευχές μας...

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Καταστροφή πολιτισμών: παλιά ιστορία με νέους όρους…

Σε αφιέρωμά του το περιοδικό Courier International μας θυμίζει σπουδαίους πολιτισμούς που ενώ έμοιαζαν αιώνιοι και ανίκητοι εξαφανίστηκαν μαζί με τους λαούς, που τους ανέδειξαν. Χετταίοι & Σουμέριοι παλιότερα, Μάγιας αργότερα είναι ίσως οι σημαντικότεροι αλλά όχι οι μόνοι πολιτισμοί (και λαοί), που η ύπαρξή τους καταργήθηκε. Οι επιστήμονες ιστορικοί μας δίδαξαν, βέβαια, ότι οι εξαφανίσεις των πολιτισμών είναι –πέρα από όποια συναισθηματική φόρτιση των μελετητών- φαινόμενα άρρηκτα δεμένα με την κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Μερικοί χαμένοι πολιτισμοί με τα διατηρημένα υπολείμματά τους τροφοδοτούν τους θρύλους για εξωγήϊνες παρεμβάσεις και άλλα μεταφυσικά. Τα γεόγλυφα π.χ. των Νάζκα στο Περού, αποτελούν ιχνογραφήματα τεραστίων διαστάσεων πάνω στις πλαγιές βουνών 400 χλμ νότια της Λίμα. Σήμερα οι αρχαιολόγοι πιστεύουν, ότι πρόκειται για δίκτυο δρόμων, που χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές τελετές. Μυστήριο εξάλλου παραμένει, από τεχνική άποψη, η κατασκευή της πρωτεύουσας των Ινδιάνων Τιαχουανάκο σε υψόμετρο 3800 μέτρων στην Βολιβία. Ξαναβγαίνει σιγά-σιγά στο φώς η αυτοκρατορία των Χαζάρων (εξιουδαϊσμένων νομάδων Τούρκικης καταγωγής), που έζησαν στο δέλτα του Βόλγα μεταξύ 700 και 1300 μ.Χ. Χαζάρα ήταν και η σύζυγος του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Δ’, που στηρίχτηκε στη δύναμη των Χαζάρων και πέρασε στην ιστορία ως Κωνσταντίνος ο Χαζάρος.
Σήμερα, στην εποχή της ασύλληπτης επιστημονικής και τεχνολογικής εξέλιξης, διευρύνεται η δυνατότητα ανακάλυψης και μελέτης χαμένων λαών και πολιτισμών. Την ίδια ώρα οι λαοί και η κουλτούρα τους απειλούνται με τον πιο ωμό, βίαιο και επιθετικό τρόπο… Πάνω από 10 φυλές ινδιάνων του Αμαζόνιου τείνουν προς εξαφάνιση ή έχουν ήδη εξαφανισθεί μέσα στις τελευταίες τρείς δεκαετίες. Θύματα της επιταχυνόμενης υλοτομίας είναι οι πρώτοι νεκροί των μαζικών και ανεξέλεγκτων καταστροφών πολύτιμων περιοχών του πλανήτη, όπως η Αμαζονία. Πριν προλάβουν να σκεφτούν τι τους επιφυλάσσουν ομοειδή τους όντα… εξαφανίστηκαν. Θύματα μαζικής εκδάσωσης γίνονται και οι Πυγμαίοι της Δυτικής Αφρικής, μιας από της αρχαιότερες φυλές της Αφρικής, που απλώνονται στο κέντρο της ηπείρου από την Αιθιοπία στην Ανατολή μέχρι το Καμερούν Δυτικά. Εχουν μείνει περίπου τριακόσιες χιλιάδες και ελαττώνονται συνέχεια σαν τα δέντρα των περιοχών, που τους φιλοξενούσαν επι χιλιάδες χρόνια…
Πόσο σοφότερος είναι ο σύγχρονος άνθρωπος για να αντισταθεί στην αμείλικτη απειλή κατά της ύπαρξής του; Δυστυχώς, κάτω από την επικυρίαρχη και άπληστη προσδοκία του συνεχώςε αυξανόμενου κέρδους, η τεκμηριωμένη πλέον γνώση, ότι η επιβίωση απαιτεί προσαρμογή στους ρυθμούς της φύσης και εναρμονισμό με το κοσμικό μας περιβάλλον παραμένει κενό γράμμα. Η εγκατάλειψη και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος μαζί με την ξέφρενη αστικοποίηση προβάλλουν απειλητικότερο τον κίνδυνο μαζικών καταστροφών. Μία επιδημία π.χ. γρίπης των πτηνών θα μπορούσε να εξολοθρεύσει εκατομμύρια κατοίκων της ίδιας πόλης… Οι φαινομενικά ικανοί ολίγοι διαφεντευτές της τύχης των πολλών επιδεικνύουν απίστευτη ηλιθιότητα με το να ελπίζουν ότι θα αποφύγουν κατ’ εξαίρεση τις συνέπειες των κινδύνων, που επωάζουν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Δυστυχώς, μεγάλες λαϊκές μάζες ζουν μακριά από τους καρπούς της γνώσης, θύματα προκαταλήψεων υπεραπλουστεύσεων και δογματισμών. Η ανοχή σαν ώριμος καρπός σοφίας διαγκωνίζεται σκληρά με πολιτικούς, ιδεολογικούς και το χειρότερο θρησκευτικούς φανατισμούς. Στην θεωρητικά πολυεθνική Βοσνία-Ερζεγοβίνη π.χ. υλοποιείται καταχθόνια ένα πρόγραμμα επιφανειακά ήπιου αλλά σκληρότατου στην ουσία εξισλαμισμού. Στην ίδια την Ευρώπη, παραδοσιακοί κοινωνικοί χώροι, όπως π.χ. το καφενείο στην Ελλάδα και το bistrot στην Γαλλία εξαφανίζονται και μαζί τους η κοινωνική συνάθροιση, επικοινωνία και διάλογος…
Η ανθρωπότητα-κυνηγός του υπερκέρδους αδυνατεί να αντιληφθεί, ότι η «αιωνιότητα» δεν είναι δεδομένη αλλά διαρκώς απειλούμενη…

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Επίκαιρο και διαχρονικό...

... ταυτόχρονα είναι το κείμενο της Νάντιας Βαλβάνη, που λάβαμε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Δεν είναι μόνο η βαθειά εκτίμηση για την παλιά συντρρόφισσα, που μας παρακινεί. Είναι ο (πάντα) ορθοτομών λόγος της, που μιλάει με μοναδικό τρόπο στην καρδιά και το μυαλό. Είναι και η απέραντη χαρά, πως ύστερα από τόσα χρόνια, η Νάντια δεν ...χάθηκε στα Υπουργεία και την τηλεόραση (έτσι λέει ο στίχος ενός εξαιρετικού τραγουδιού του Sergio Endrigo: "η μπαλάντα του πρώην")... Είναι παρούσα... Διαβάστε το:
"Το κράτος φαίνεται ότι δεν βρίσκει σήμερα πλέον επαρκείς λόγους να «επενδύει» σ' ένα δυναμικό που θεωρεί «ξεγραμμένο»: Σχεδόν ολόκληρες γενιές νέων, μαζί κι οι αγέννητοι, εμφανίζονται «περιττοί» για τη μεγιστοποίηση των κερδών του κεφαλαίου.
*Σ' αυτές τις συνθήκες, η δημόσια παιδεία γίνεται «αποθήκη ανθρώπων» και ως «χαμένη υπόθεση» εγκαταλείπεται κυνικά, έρμαιο στη δίψα για κέρδη των σχολαρχών (Στυλιανίδης). Στόχος, η αναβολή της στιγμής εισόδου στην αγορά εργασίας αυτών που δεν λένε ν' «αδειάζουν τη γωνιά». Πολυπτυχιούχοι «απασχολήσιμοι» (Σημίτης). Ανασφάλιστοι των «stage» με 480 ευρώ. Οι σε κατάσταση μόνιμης εναλλαγής μερικής απασχόλησης και 65ωρης εργασίας (Ε.Ε. και Ν.Δ.). Γι' αυτό, όταν δεν ενθαρρύνουν την αστυνομία ανοιχτά (Πολύδωρας) ή μέσω της ατιμωρησίας διαχρονικά, κάνουν τα στραβά μάτια στη δράση των νεοφασιστικών της πυρήνων: Σε μια τέτοια κοινωνική πραγματικότητα, κάποιος πρέπει να κάνει τη «βρομοδουλειά».
*Και τότε τα 15χρονα... Τα ίδια που βλέπουν τον 30χρονο ξάδελφό τους να βιώνει λάθρα στο «παιδικό» δωμάτιο. Που ακούνε ότι η ανομία, αν ανήκει στους «πάνω», έχει κοινωνική «νομιμοποίηση». Τα 15χρονα βλέπουνε έναν συμμαθητή τους στο πεζοδρόμιο με μια σφαίρα αστυνομικού στην καρδιά. Αυτή η σφαίρα φαίνεται σαν να χτύπησε «κατά λάθος» τον Αλέξη Γρηγορόπουλο: Θα μπορούσε να προορίζεται για οποιοδήποτε απ' αυτά. Ετσι, βρίσκονται έξω απ' το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς τους με μια πέτρα στο χέρι. Κάποια φαίνεται ακολουθούν και και τις «μαύρες κουκούλες». Που μέσω της τυφλής βίας, ενάντια ακόμα και στο περίπτερο ή την πολιτιστική κληρονομιά, φαίνεται ν' αυτοπραγματώνουν -σε μια στρεβλωμένη κοινωνία, τι άλλο παρά στρεβλά;- την καθολική ανάγκη για επιβεβαίωση της ανθρώπινης και κοινωνικής μας σημαντικότητας.
*Τα ιστορικά γεγονότα στην Ελλάδα τα ζούμε συνήθως με καθυστέρηση. Ας αναρωτηθούμε: Μήπως εδώ και μια βδομάδα τώρα ζούμε, αντιθέτως, έναν προάγγελο ανάλογων ξεσπασμάτων της νεολαίας των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων; Μήπως ζούμε ένα ξέσπασμα των παιδιών μας κόντρα στο τεράστιο κοινωνικό γκέτο που οικοδομείται γύρω απ' τη μεγάλη τους πλειονότητα, «ξεγράφοντάς» την, αποκόβοντάς τους απ' ό,τι έχει νόημα και αξία, απ' την ίδια τη χαρά της ζωής;
*Από την εποχή του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» έχει περάσει ενάμισης αιώνας. Η αριστερά, με όσα μεγάλα και τραγικά μεσολάβησαν και παρ' όλη τη σύγχρονη θεωρητική, οργανωτική και πρακτική της ανεπάρκεια, έχει μια τεράστια εμπειρία πίσω της: Για το πώς κοινωνικά ξεσπάσματα, νέων ανθρώπων, συναντιούνταν με τις κοινωνικά σύμμαχες δυνάμεις τους και το ριζοσπαστικό πολιτικό κίνημα και αποκτούσαν τεράστια αποτελεσματικότητα. Οχι για το σπάσιμο μιας βιτρίνας, αλλά ως δύναμη ανατροπής του παλιού και αναζήτησης ενός καινούριου κόσμου, της απελευθερωμένης εργασίας που μετατρέπεται σε έκρηξη δημιουργικότητας. Διδαγμένη απ' την πραγματικότητα, ας παίξει σήμερα τον ρόλο της."

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Ας όψεται…

… η άτιμη η τηλεθέαση, που υποχρέωσε ακόμη και τα άθλια πρωϊνο-μεσημεριανο-απογευματινά τηλεοπτικά ξεκατινιάσματα να ασχολούνται με τον Αλέξη… Ολες αυτές οι κυρίες και κύριοι «δημοσιογράφοι» μας βομβαρδίζουν καθημερινά με τις πιο γαργαλιστικές λεπτομέρειες της ζωής της Μπέμπας-Μπούμπα (τι χρώμα βρακί και τι νούμερο σουτιέν φοράει συνήθως, με ποιόν τα έχει επίσημα και με ποιόν στα κρυφά, τι τρώει το πρωϊ και ποιο μέντιουμ εμπιστεύεται κ.λ.π.), μας αναγγέλλουν βαρύγδουπα την συνέντευξη του Φούφωτου Ξεσκούφωτου, πού θα περάσει τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές του… Ολο το τηλεοπτικό επιτελείο μαζικής καθημερινής αποβλάκωσης υποχρεώθηκε -προς τιμήν της AGB- να μας «πληροφορεί» -μεταξύ των άλλων- σχετικά με τις συνθήκες δολοφονίας του Αλέξανδρου. Συνήθως βέβαια προτιμούσε να ασχολείται με την δράση των κουκουλοφόρων, παρουσιάζοντας την δράση τους σε επαναλαμβανόμενα κσι επιχειρούντα τρομοκράτηση τρέϊλερ (πιο πιασάρικα...). Φαινόνταν, όμως, ότι οι καθημερινοί μας διαπαιδαγωγητές βρισκόνταν έξω από τα νερά τους όλη την περασμένη εβδομάδα. Ευτυχώς, που ο υπόκοσμος (όπως οι ίδιοι μας πληροφορούν) φρόντισε να τους ξαναδώσει το αγαπημένο τους υλικό. Υπάρχει λοιπόν ελπίδα να μπει τέρμα στην απίστευτη τυμβωρυχία... Μερικοί ανέκρουσαν πρύμνα, και μας φλόμωσαν με αναλυτική πληροφόρηση γύρω από ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Ετσι, μπράβο, είπαμε μέσα μας. Καθένας "εφ ω ετάχθη"… Μία κυρία μας το χάλασε λίγο, που είχε μοιράσει την εκπομπή της στα δύο. Στο πρώτο μέρος ο υπόκοσμος και στο δεύτερο ο Αλέξης. Πρακτική σκέψη και τηλεοπτικά ωφέλιμη… Η κουμπαροξάδελφη της Μπέμπας-Μπούμπα στο πρώτο και ο πνευματικός αδελφός του Αλέξη στο δεύτερο… Ορισμένοι μάλιστα εκ των μαϊντανών, παρείχαν νομικές πληροφορίες και για τα δύο μέρη της συζήτησης…
Αιδώς νεοΕλληνες…

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Το έλλειμμα εκπαίδευσης…

Πολύς λόγος έγινε τις μέρες αυτές, με την ευκαιρία της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, για την λειψή εκπαίδευση αστυνομικών, ειδικών φρουρών κ.λ.π. Σε καμία σχεδόν από αυτές τις περιπτώσεις δεν μπήκαν στον κόπο οι εισηγητές να πουν, με δύο λόγια έστω, σε ποιό τομέα της εκπαίδευσης εντοπίζουν το έλλειμμα: Στην σκοπευτική ικανότητα; Στην χρήση των χημικών; Πού άραγε; Βάζουμε τα ρητορικά αυτά ερωτήματα για να υπογραμμίσουμε, ότι κατά την γνώμη μας η μέγιστη και αποφασιστική αδυναμία της αστυνομικής εκπαίδευσης στην χώρα μας είναι το επίπεδο δημοκρατικής ευαισθητοποίησης και διαπαιδαγώγησης των σπουδαστών των αστυνομικών σχολών. Αυτό, που θα έπρεπε να είχε συμβεί από την πρώτη μέρα της μεταπολίτευσης παραμένει ακόμη ζητούμενο σε απόλυτη ανεπάρκεια, όπως μας δείχνουν ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα της τελευταίας 35ετίας. Αυτό το δημοκρατικό έλλειμμα κυριαρχεί στο κατασταλτικό έργο της αστυνομίας σε πολιτικού χαρακτήρα κοινωνικές εκδηλώσεις. Γεμάτη είναι η μνήμη μας από εξοργιστικές αυθαιρεσίες βιαιοπραγίας σε βάρος διαδηλωτών, που παρατείνονταν επί μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την σύλληψη. Σε χρόνο δηλαδή, που -θεωρητικά- ο συλληφθείς θα έπρεπε να θεωρείται πρόσωπο σεβαστό και τα πολιτικά του δικαιώματα απαραβίαστα. Τα διδάχτηκαν σε ικανοποιητικό βαθμό αυτά τα δικαιώματα οι μαθητευόμενοι αστυφύλακες; Γνωρίζουν -όσο γίνεται πιο αντικειμενικά- την ιστορία της Ελληνικής Αστυνομίας και ιδιαίτερα τις σκοτεινές σελίδες της, αυτές που την κάνουν απεχθή σε μεγάλο μέρος Ελλήνων, έστω και αν η πολιτική ευθύνη ανήκε (και ανήκει) στους πολιτικούς προϊστάμενους; Κάποιοι από τους τελευταίους ακόμη και πρόσφατα δεν δίστασαν να αναγνωρίσουν στην αστυνομία απεριόριστες εξουσίες χωρίς καμία, έστω και απλή, νύξη για την βασική της αποστολή, δηλαδή την προστασία των δημοκρατικών δικαιωμάτων του πολίτη. Σε ένα τέτοιο κλίμα παιδείας και διαμόρφωσης κοινωνικής συνείδησης, σε ένα πολιτιστικό περιβάλλον παγκοσμιοποιημένων ράμπο με διαρκώς προβαλλόμενο από τα ΜΜΕ το Αμερικάνικο πρότυπο αστυνομικού, που ξυλοφορτώνει ή και πυροβολεί για απλή τροχαία παράβαση αν έτσι του γουστάρει, είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι ελλειμματικές προσωπικότητες (γεμάτη από τέτοιες η κοινωνία μας) μπορούν να αξιοποιούν το νομίμως φερόμενο κουμπούρι ως φυσικό προτεταμένο συμπλήρωμα της ύπαρξής τους. Αυτό είναι το κατά τη γνώμη μας ουσιαστικό έλλειμμα της αστυνομικής παιδείας. Και για να είμαστε ειλικρινείς δεν είμαστε αισιόδοξοι, πως το αίμα του Αλέξη θα επιτρέψει την διείσδυση της δημοκρατική πολιτικής αγωγής στις αστυνομικές σχολές. Η απαισιοδοξία μας στηρίζεται πολύ απλά στην γνώση της πολιτικής για την αστυνόμευση και την κοινωνική καταστολή, που ακολούθησαν, εφάρμοσαν και με θρησκευτική ευλάβεια εξακολουθούν να εφαρμόζουν οι πολιτικές δυνάμεις, που κυριάρχησαν και κυριαρχούν στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό. Η ανάγκη πραιτοριανών του συστήματος καθιστούν την δημοκρατική αγωγή των σωμάτων ασφαλείας ανόητη και επικίνδυνη πολυτέλεια, που πιθανότατα θα θεωρείται ως ...ανασχετικός παράγοντας της αποτελεσματικότητας.
Συγκλονιστική -αν είναι ακριβής- η κατατεθείσα από συγκεκριμένο κοινοβουλευτικό χώρο πληροφορία, ότι τον τελευταίο καιρό οι αστυνομικές σχολές αποτελούν χώρο επιλογής και οργανωμένης δράσης ακροδεξιών. ΑΝ, λέμε, γιατί δεν το ξέρουμε. Ανεξάρτητα βέβαια από την ακρίβεια της πληροφορίας, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι για ένα οργανωμένο ακροδεξιό, η είσοδός του σε αστυνομική σχολή είναι η …δικαίωση του αγώνα του. Εκτός και γνωρίζει, ότι η αστυνομική εκπαίδευση είναι θεσμικά και αποκλειστικά προσανατολισμένη στην διαμόρφωση ενός δημοκρατικού υπηρέτη του κοινωνικού συνόλου… Τέτοια «ξενέρωτα» οι ακροδεξιοί δεν τα γουστάρουν εξ ορισμού.

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Αστεγοι στο κρύο, υποψήφιοι νεκροί...

Εχουν περάσει δύο χρόνια από τότε, που ο Νικολά Σαρκοζύ υποσχέθηκε με το χέρι στην καρδιά (λόγος τιμής, δηλαδή), πως το 2008 κανείς δεν θα είναι υποχρεωμένος να κοιμάται στο πεζοδρόμιο και να πεθαίνει εκεί στο κρύο. Είχε υποχρεωθεί σ’ αυτή τη δήλωση όταν κάμποσοι άστεγοι πέθαναν από το κρύο στο άλσος της Βενσέν του Παρισιού, όπου κατέφυγαν για να γλυτώσουν από την αστυνομία.
Ποια είναι η πραγματικότητα σήμερα στην Γαλλία; Εξη είναι οι ήδη νεκροί, πριν ο βαρύς αναμενόμενος χειμώνας εγκύψει. Δύσκολα το πληροφορούμαστε από τα λαλίστατα ΜΜΕ, που αρέσκονται στις κοινωνικά πιο ακίνδυνες φυσικές καταστροφές… Εκατό χιλιάδες υπολογίζονται κατ’ εκτίμηση οι ολοκληρωτικά άστεγοι. Ένα εκατομμύριο ζουν μέσα σε άθλια ξενοδοχεία, σε πρόχειρες κατασκευές ή στον καναπέ κάποιου φίλου. Αλλά 2.2 εκατομμύρια έχουν στέγη αλλά χωρίς χώρους υγιεινής, χωρίς θέρμανση και χωρίς αρκετά τετραγωνικά μέτρα αφού σε αυτές τις περιπτώσεις ο υπερπληθυσμός είναι χαρακτηριστικός.
Εχει ιδιαίτερη αξία να μιλάει κανείς για το πρόβλημα στέγης στην Γαλλία αφού η χώρα έχει μία παράδοση αγώνων και κατακτήσεων στο θέμα της λαϊκής στέγης. Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της μεταπολεμικής ιστορίας ο αββάς Πέτρος (Abbé Pierre), που ηγήθηκε ή πρωταγωνίστησε σε μαζικές καταλήψεις ξενοδοχείων, επαύλεων αλλά και δημοσίων κτιρίων με στόχο της εξασφάλιση στέγης για τους κατατρεγμένους. Η αποτελεσματικότητα αυτών των αγώνων, τον έκανε θρύλο της σύγχρονης κοινωνικής ιστορίας της Γαλλίας, σύμβολο αναφοράς για τους άστεγους, που συνεχίζουν να διεκδικούν το δικαίωμα στην κατοικία μέσα από το ίδρυμα, που φέρει το όνομά του και τώρα, που ο άξιος αυτός λευίτης έχει εγκαταλείψει τα επίγεια. Η δράση του συγκέντρωσε επαίνους με εξαίρεση το Βατικανό, που του επιφύλαξε έναν αφορισμό…
Στην Γαλλία εξάλλου έχει ψηφιστεί και ο εξαιρετικής σημασίας και παγκόσμιας αποκλειστικότητας κοινωνικός νόμος, που επιτρέπει στους άστεγους ή στους κακά στεγασμένους να καταγγέλλουν το κράτος στα διοικητικά δικαστήρια για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του. Δικαίωμα τυπικό, στα χαρτιά δηλαδή, αφού στην πράξη η αστυνομία φροντίζει να εμποδίζει την είσοδο των θιγόμενων στα δικαστήρια. Αυτό συνέβηκε και την 1η Δεκεμβρίου, όταν μία δεκάδα οικογενειών διεκδικούσε την εξασφάλιση στέγης… Χειροπέδες ήταν η κρατική αντίδραση. Πίσω από την δράση των οργάνων της …τάξης υπάρχει η πολιτική Σαρκοζύ, που πριν από την επέλαση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ονειρευόνταν να καταστήσει την Γαλλία παράδεισο των χρεωμένων ιδιοκτητών.
Ο χειμώνας της φύσης έρχεται σύμμαχος του παρατεινόμενου χειμώνα της κοινωνίας…

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Όταν ο Γιάννης-Πέτρος θέλει να ονομάζεται Μωάμεθ…

Εχουν γεννηθεί την Γαλλία, παιδιά πρώτης γενιάς μεταναστών από την Αλγερία, το Μαρόκο, την Τυνησία και άλλες Αραβικές πρώην γαλλικές κτήσεις. Τους δόθηκαν ονόματα όπως Γιάννης, Μάριος Πέτρος, Μαρία. Δείγμα διάθεσης προσαρμογής ή/και υποταγής στην κυρίαρχη εθνική κουλτούρα της χώρας υποδοχής…
Σήμερα λίγες δεκαετίες αργότερα ένα κύμα δικαστικών αιτήσεων μετονομασίας (στην Γαλλία η μετονομασία απαιτεί δικαστική πράξη). Ο Λουδοβίκος, ο Αλβέρτος και η Ναντίν ζητάνε να γίνουν Αμπντέλ, Σαϊντ και Ραχίντα. «Η εμφάνισή μου βρίσκεται σε αντίφαση με την εμφάνισή μου» ισχυρίζεται ο Ζακ, 25 ετών, που ζητάει να υιοθετήσει όνομα της χώρας προέλευσης των γονιών του, της Αλγερίας.
Τι δηλώνει άραγε αυτό το μαζικό αίτημα μετονομασιών; Η Γαλλία προβάλλονταν ως χώρα πρότυπο ανοχής και ένταξης διαφορετικών εθνοτήτων στα τελευταία μετα-αποικιακά χρόνια. Πόσο αλήθεια είναι αυτό άραγε; Αρκετοί κοινωνιολόγοι θεωρούν, πως κάτω από την «βιτρίνα» της ένταξης κρύβονταν έντεχνα η απαίτηση αφομοίωσης στην κυρίαρχη εθνική κουλτούρα από την μία και η υποχρέωση σε υποταγή από την άλλη.
«Εχω ανάγκη να ξαναβρώ τις ρίζες μου» δηλώνει νεαρή Γαλλο-Αράβισσα. Η δικαστής αρνήθηκε να ικανοποιήσει την αίτηση λέγοντας, ότι το δίκαιο δεν μπορεί να προσαρμόζεται σε …ψυχολογικές καταστάσεις.
Εχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα κίνημα αποκατάστασης και αναγνώρισης εθνικής συνείδησης την ίδια ώρα, που αποτελεί δεδομένο, ότι το ξενικής προέλευσης όνομα αποτελεί σοβαρό ανασταλτικό χαρακτήρα στην κατάληψη θέσης εργασίας. Το «κίνημα» μετονομασιών φαίνεται ότι δεν είναι άσχετο με την επίσημη απόρριψη της μαντύλας στα σχολεία, πριν από 3 χρόνια. «Φταίει η γαλλική πολιτική ενσωμάτωσης» εκτιμά ο πρόεδρος της γνωστής οργάνωσης: «SOS-ρατσισμός». Και συνεχίζει: «Η πολιτική αυτή απορρίπτει, στιγματίζει και αποκλείει μέσα σε γκέτο. Και αυτό ενισχύει τις τάσεις απόσυρσης και απομονωτισμού… Είναι δυνατόν η αλλαγή ονόματος να αλλάξει τα πράματα; … Είναι θλιβερό, που φτάσαμε εκεί» καταλήγει ο Γάλλος αγωνιστής κατά του ρατσισμού…
Ετσι και αλλιώς το Γαλλικό μοντέλο αφομοίωσης δοκιμάζεται σκληρά. Τα γεγονότα των προαστίων πριν 3 χρόνια ήταν τρανή απόδειξη… Οι παροδικές εκτονώσεις δεν λύνουν έστω και αν κρύβουν κάπως το πρόβλημα. Η … «ενσωματική» δυναμική της παγκοσμιοποίησης έχει κουρελιαστεί στην χώρα με την μεγαλύτερη παράδοση πολυεθνικής ανεκτικότητας…

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Habeas corpus το 2008...

Εξήντα χρόνια μετά την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου (10/12/1948), ουσιαστικά μονομερώς διακηρυγμένης από τους Δυτικούς, κάθε ολοκληρωμένη αποτίμηση θα μπορούσε να αρχίσει και να τελειώσει με μία εικόνα από το Γκουαντάναμο… Κι’ αυτό, … μόλις επτακόσια τρία χρόνια μετά την πρώτη ιστορικά γνωστή εφαρμογή του «habeas corpus”, επί Εδουάρδου του 1ου που συνεπάγονταν την κατάργηση της παράνομης κράτησης. Οσο και αν ήταν μονόπλευρη αυτή η διακήρυξη, αντανακλούσε σε σημαντικό βαθμό την σφοδρή επιθυμία των λαών να μην ξαναγνωρίσουν φασισμό & ναζισμό. Ταυτόχρονα τα ισχυρά Δυτικά κράτη του μεταπολέμου επιχείρησαν -θεωρητικά βεβαίως- να παραστήσουν τους εκφραστές της υπεράσπισης αυτών των δικαιωμάτων, που εύκολα τα διαλαλούσαν στην πρώτη γραμμή της αντικομμουνιστικής τους φαρέτρας.
Στην ουσία ο σύγχρονος Δυτικός πολιτισμός δόμησε την επίσημη ιδεολογία του (επί της ουσίας την δικαιολογητική του ιδεολογία) δανειζόμενος θέσεις διακηρυγμένες μέσα από την Αρχαιο-Ελληνική γραμματεία αλλά και ανατολικότερα, ιδιαίτερα την Ινδία, όπου οι αρχές του πλουραλισμού της ανοχής και της αιτιολόγησης ήταν διακηρυγμένες από τον 3ο αιώνα π.Χ. Ο δανεισμός αυτός θύμιζε μία οικουμενικότητα, που στην ουσία προσπαθούσε να καλύψει την ταξική ουσία των δικαιωμάτων, δηλαδή τον ατομικό ή κοινωνικό χαρακτήρα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής. «Σήμερα τα κράτη δεν δείχνουν την ίδια προθυμία στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου» ομολογεί η Luise Arbur, πρώην ανώτερος επίτροπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η προφανής απογοήτευση από τον κρατικίστικο-αυταρχικό εκφυλισμό των κοινωνιών της Ανατολικής Ευρώπης δεν μπορεί μόλις δύο 10ετίες μετά την επίσημη κατάρρευσή τους να προσφέρει άλλοθι στον φιλελευθερισμό. Πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί, κοινωνικοί αποκλεισμοί, ρατσισμοί, θρησκευτικοί φανατισμοί απολήγουν σε συγκαλυμένα ή απροκάλυπτα Γκουαντάναμο, που συμπυκνώνουν, συμβολίζουν και φωτογραφίζουν τον χάρτη των ανθρώπινων δικαιωμάτων στις αρχές του 21ου αιώνα.
Ο δρόμος και ο πόνος μακρύς… Ο δικός μας o Αλέξης το θύμισε πολύ πρόσφατα…

Διαβάστε το!

Το ιστολόγιο (blog) με τίτλο night on earth (http://littlenightmusic.blogspot.com/) σας το έχουμε ξαναπροτύνει. Σήμερα το κάνουμε ακόμη πιο θερμά για ένα εξαιρετικά επίκαιρο σημείωμα του Μάνου Χατζηδάκη (1986) για τους κουκουλοφόρους... Δημοσιεύεται και στην "Ελευθεροτυπία" (9/12/08).

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Π Ε Ν Θ Ο Σ


με Πόνο, Θλίψη και Οργή !!!

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Νέου τύπου εξουσία...

Οι καταστροφές στην Γαρίτσα εκτεταμένες αλλά και αναμενόμενες... Τι διαφορετικό θα συνέβαινε άραγε σε ένα τοιχίο επί αιώνα περίπου καταπονημένο και συνεχώς επιβαρυνόμενο από την φύση και την ανθρώπινη δραστηριότητα συμπεριλαμβανόμενης και της απύθμενης γραφειοκρατίας. Ουσιαστική αδιαφορία και εγκατάλειψη, που εκφράζεται και συμβολίζεται από την προστασία του υψηλότερου τμήματος του τοιχίου (κοντά στον ΝΑΟΚ με ... συρματόπλεγμα επί 2 δεκαετίες...) Το θέμα πολυσυζητημένο: η αναβάθμιση της πόλης και του νησιού ...τώρα δικαιώνεται...
Μία διαφορετική και εξαιρετικά σημαντική πλευρά του όλου ζητήματος, δένει την καταστροφή στην Γαρίτσα, με την … «γέφυρα των στεναγμών» του Ποταμού και την απίστευτη ταλαιπωρία του υπό κατάρρευση ιστορικού Φοίνικα. Πρόκειται για την εκτεταμένη παρεμβατικότητα των υπηρεσιών προστασίας βυζαντινών και νεώτερων μνημείων, που στην πράξη έχει προκαλέσει τουλάχιστον την αναβολή και -πολύ φοβούμαστε- την ματαίωση σημαντικών επισκευαστικών παρεμβάσεων σε αληθινά μνημεία της σύγχρονης κερκυραϊκής ιστορίας, ζωής και αισθητικής. Σε κάποιες περιπτώσεις, με επιχειρήματα προφανώς αίολα. Ο Φοίνικας πχ. ΔΕΝ είναι κτισμένος πάνω στο τείχος αλλά αρκετά κοντά του. Δεν γνωρίζουμε άν τα κουρτελάτσα της Γαρίτσας αποτελούν Βυζαντινό μνημείο. Δεν γνωρίζουμε επίσης την μνημειακή αξία της γέφυρας του Ποταμού κ.λ.π. Δεν έχουμε σκοπό να ανοίξουμε διάλογο με τους ειδικούς αλλά ρωτάμε πολύ απλά: πιο είναι το νόημα αυτών των παρεμβάσεων, όταν στην πράξη σημαίνουν -με μαθηματική βεβαιότητα- απίστευτη ταλαιπωρία, κρίσιμη καθυστέρηση, απώλεια πόρων και στο τέλος ματαίωση των έργων επισκευής και συντήρησης; Ακρως χαρακτηριστικό και επιβεβαιωτικό των παραπάνω είναι η παρουσία του Διευθυντή του οργανισμού Λιμένα Κέρκυρας στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο την ώρα της καταστροφής στην Γαρίτσα. Αντικείμενο της διεκδίκησής του η έγκριση υλοποίησης της μελέτης επισκευής του τοιχίου της Γαρίτσας (χρειάστηκαν κάτι δεκαετίες για να γίνει η μελέτη αυτή), που στο μεταξύ περιφέρεται για κάποιους μήνες στα γραφεία του Υπουργείου Πολιτισμού…
Αυτού του τύπου οι παρεμβάσεις, που δεν αντιστρατεύονται μόνον ζωτικές ανάγκες επισκευής και συντήρησης της συνολικής αισθητικής αξίας του μνημείου - πόλης αλλά και της καθημερινής ζωής των πολιτών κατοίκων αυτής της πόλης, που άν θέλουν να είναι νομοταγείς, θα πρέπει να ρωτήσουν τις αρχαιολογικές υπηρεσίες ακόμη και για την αντικατάσταση ενός σπασμένου κεραμιδιού.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στις υπηρεσίες προστασίας αρχαιοτήτων, πως κάνουν με εκπληκτική συνέπεια και συνέχεια, ό, τι μπορούν για να καταστήσουν μισητή στον μέσο πολίτη την ιδέα προστασίας και προβολής του αρχαιολογικού μας πλούτου.
Οι μανδαρινισμοί στο όνομα της ευσυνείδητης εκτέλεσης του καθήκοντος έχουν προκαλέσει δικαιολογημένη αγανάκτηση, πάνω στην οποία είναι πολύ εύκολο να παρεισφρύσει και να επικαθήσει η όποια επιβουλή κατά των μνημείων της πόλης, της συντήρησης και ανάδειξής τους.
Τραγική αλλά φυσική και λογική συνέχεια και συνέπεια η πρόσκληση σε… γενική αγωνιστική ενότητα εναντίον των υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού…