ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Ελπίζουμε...


και ευχόμαστε... Για να δούμε...

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

Ο «εκσυγχρονισμός» του ΟΣΕ συνεχίζεται…

Το ατυχές και αιματηρό γεγονός των κατολισθήσεων στα Τέμπη, που έκλεισε την οδική επικοινωνία Βορρά – Νότου έδωσε μία χρυσή ευκαιρία στον ΟΣΕ και την σιδηροδρομική ζεύξη Αθήνας-Θεσσαλονίκης για την διαφυγή από την περιφρόνηση και την απαξίωση. Βέβαια, το χάλι του ΟΣΕ είναι τέτοιο, που ακόμη και η κύρια αυτή σιδηροδρομική ζεύξη λειτουργεί με όρους τουλάχιστον προ 50ετίας, αφού τότε περίπου έχουν ηλεκτροποιηθεί τα περισσότερα Ευρωπαϊκά σιδηροδρομικά δίκτυα. Στην Ελλάδα με ηλεκτροκίνηση λειτουργεί μόνον ένα μικρό τμήμα του Αττικού Προαστιακού (Λιόσια-Αεροδρόμιο)!!!
Εντούτοις, εξαιτίας των συνεπειών του αποκλεισμού της οδικής σύνδεσης στα Τέμπη, η ζήτηση για σιδηροδρομικές μεταφορές αυξήθηκε κατά 50% !!! Μία, λοιπόν στοιχειωδώς ανεκτή σε συνέπεια και ποιότητα γραμμή θα μπορούσε να κερδίσει μόνιμους ταξιδιώτες, αυξάνοντας θεαματικά το μεταφορικό της έργο αλλά και την παιδαγωγική της λειτουργία για οικονομικότερες και οικολογικότερες μεταφορές σε μία χώρα, όπου η μετακίνηση με το ΙΧ αποτελεί «εθνική» κουλτούρα…
Αυτά,όμως, τα αυτονόητα δεν μπορούν να γίνουν πράξη στην Ελλάδα, αφού …αγρυπνούν οι συνεπείς «αντι-σιδηροδρομικές» δυνάμεις. Αυτές, που με σταθερότητα και αποτελεσματικότητα, σε όλη την διάρκεια της μετεμφυλιακής περιόδου αγωνίζονται για τον ευτελισμό του τραίνου σε όφελος των ΚΤΕΛ και των ΙΧ. Τελευταίο λαμπρό δείγμα αυτής της πολιτικής, η αδυναμία τηλεφωνικού κλεισίματος εισιτηρίου στα Ελληνικά τραίνα από τις 20 Νοεμβρίου, δηλαδή πάνω από ένα μήνα. Θα αποκλείσετε βέβαια στον προβληματισμό σας, για τα αίτια αυτής της διακοπής, το τεχνικό πρόβλημα… και καλά θα κάνετε, γιατί η αιτία είναι άλλη και θα σας την διηγηθούμε σύντομα: για την λειτουργία του 1100 (τηλεφωνική υπηρεσία κλεισίματος εισιτηρίων του ΟΣΕ) έγινε πριν από 3 χρόνια σύμβαση με ιδιωτική Εταιρεία. Δεν θα μπορούσε η ΤΡΕΝΟΣΕ να διαθέσει γι’ αυτό τον λόγο ένα στοιχειώδη αριθμό υπαλλήλων (20-25) για 24ωρη και αποτελεσματική λειτουργία της υπηρεσίας με πολύ μικρότερο κόστος; Ασφαλώς θα μπορούσε, αλλά σε μία εποχή «φιλελευθεροποίησης» και «εξυγίανσης» εμείς θα μέναμε σε παλιομοδίτικους «κρατισμούς»; Όχι βέβαια… Στα πλαίσια μάλιστα, του αγώνα για την «εξυγίανση», «αναβάθμιση» και «προαγωγή» του ΟΣΕ, η διοίκησή του φρόντισε να μην ανανεωθεί έγκαιρα αυτή η σύμβαση, παρά την από 2ετίας προειδοποίησή της…
Ο πρόσφατος «εκσυγχρονισμός» του ΟΣΕ κατά τους τελευταίους μήνες της προηγούμενης κυβέρνησης (κατά την λογική του «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι») δεν άφησε περιθώρια για τέτοιες ...πολυτέλειες. Σιγήν ιχθύος, δυστυχώς, τηρεί και η νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου συγκοινωνιών, που δεν έχει ακόμη φροντίσει να τοποθετήσει νέα ηγεσία στον ΟΣΕ… Φαίνεται, λοιπόν, ότι οι … κυβερνήσεις πέφτουνε αλλά η κακομοιριά των Ελληνικών Σιδηροδρόμων μένει…
Ετσι, οι εξαναγκασμένοι, προς χρήση του «τρισκατάρατου» τραίνου ταξιδιώτες Βορρά-Νότου, παίρνουν σαφές μήνυμα να μην το ξανακάνουν, όταν με το καλό θα ανοίξει και πάλι η οδική σύνδεση και θα μπορούν να ξεχυθούν με τα εκατοντάδες άλογα των περήφανων ΙΧ τους στα διαζώματα της ΠΑΘΕ…

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

ΗΠΑ: Η ακροδεξιά φτιάχνει «κίνημα»

Δεν το είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα… Η ακροδεξιά στις ΗΠΑ εξέφραζε την συντηρητική κοινή γνώμη, που κατά κανόνα καθόνταν ήσυχη, στο περιθώριο της μαζικής δράσης, αναθέτοντας με λευκή επιταγή στους εκλεγμένους αντιπροσώπους της την εκπροσώπησή της… Η κινηματική δραστηριότητα ήταν χαρακτηριστικό των προοδευτικών, της «αριστεράς». Ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ, για την νομιμοποίηση των εκτρώσεων, για την προστασία του περιβάλλοντος, ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, σημαδεύτηκε από μαζικές διαδηλώσεις…
Η εκλογή Ομπάμα ανέτρεψε το σκηνικό… Η δειλή και συνεχώς νοθευόμενη απόπειρα μεταρρύθμισης του αγρίως νεοφιλελεύθερου συστήματος Υγείας – έχεις λεφτά, ζείς… δεν έχεις λεφτά, πεθαίνεις… έχει προκαλέσει μέχρι σήμερα την κάθοδο εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών στους δρόμους… Πρόκειται για έκφραση μία γενικής ακροδεξιάς πανστρατιάς στις ΗΠΑ, με απρόβλεπτα αλλά σίγουρα ανησυχητικά μηνύματα. Το φαινόμενο δεν περιγράφεται με γενικόλογες διατυπώσεις… Πώς είναι δυνατόν, σε μία εποχή βαθειάς οικονομικής κρίσης και μαζικών πτωχεύσεων να αντιμετωπίζει τέτοιες μαζικές αντιδράσεις, η κατοχύρωση του δικαιώματος πρόσβασης σε ένα στοιχειωδώς κοινωνικό σύστημα υγείας;
Πρόκειται, ίσως για το πιο χαρακτηριστική έκφραση μαζικού λαϊκού αποπροσανατολισμού. Πιο εντυπωσιακή από την μαζική συμμετοχή είναι η ποιότητα των επιχειρημάτων: οι γιατροί του Εθνικού Συστήματος Υγείας θα έχουν το δικαίωμα να μας σκοτώνουν… Οποιος θέλει Εθνικό σύστημα να πάει σε κομμουνιστικές χώρες, όπως η Ελβετία και η Ρωσία… Κάτω το ναζιστικό εθνικό Σύστημα υγείας του Ομπάμα… Τέτοιου τύπου συνθήματα δεν είναι σποραδικά αλλά γενικευμένα. Τα φωνάζουν οι διαδηλωτές, τα γράφουν τα πανώ, τα συζητούν «εμπειρογνώμονες» στα μεγάλα κανάλια (FOX κ.λ.π.). Δύσκολο να συγκρατηθούν και οι ανοιχτοί ρατσιστές, που εν μέσω των λαϊκών αυτών κινητοποιήσεων εμφανίζουν τον Ομπάμα σαν καρικαρτούρα ανθρωποφάγου Αφρικανού φύλαρχου. Βλέποντάς τα, όσοι κριτικάρουμε το επίπεδο πολιτικοποίησης στην Ευρώπη, στην Ελλάδα …ας «χτυπήσουμε ξύλο»…
Μέχρι τώρα, η τεχνική της κινηματικής «αντίστασης» είχε ενεργοποιηθεί εκτός ΗΠΑ. Ποιος δεν θυμάται π.χ. τις διαδηλώσεις της κατσαρόλας ή την απεργία των φορτηγατζήδων στην Χιλή, που άνοιγαν τον δρόμο στον «εθνοσωτήρα» Πινοσέτ… Η υιοθέτηση της μεθόδου μέσα στο εσωτερικό των ΗΠΑ δεν πρέπει να υποτιμηθεί… φαίνεται, πως ο στόχος υπερβαίνει την ματαίωση μιας υποτυπώδους αλλαγής στο σύστημα παροχής υγειονομικών υπηρεσιών, από την οποία μάλλον ωφελημένες θα βγουν οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες. Η «κοινωνικοποίηση» του εθνικισμού, η ενθάρρυνση των λαϊκίστικων ενστίκτων των μαζών, η εφαρμογή μεθόδων, που ταιριάζουν σε … «αλήτες», «προδότες», «κομμουνιστές», όπως οι πικετοφορίες και οι διαδηλώσεις, ζεσταίνουν το αυγό του φιδιού…

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Ερικ Καντονά: αγωνιστής και στην ζωή.

Το ίδρυμα «Abbé Pierre» δεν είναι μία οργάνωση ανώδυνης φιλανθρωπικής δράσης… Οφείλει τον τίτλο του αλλά και τον προσανατολισμό της δράσης του σε έναν αγωνιστή ιερέα, που αμέσως μετά την απελευθέρωση, οργάνωνε καταλήψεις δημόσιων ή/και ιδιωτικών κτιρίων για την στέγαση των στρατιών αστέγων, που παρήγαγε ο πόλεμος. Την δράση αυτή την συνέχισε και τα επόμενα χρόνια, συντονιζόμενος με τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα στην Γαλλία, εισπράττοντας τον αφορισμό του Βατικανού...
Στις γραμμές αυτής της οργάνωσης έχει ενταχθεί με πραγματική αυταπάρνηση ο διάσημος παλιός Γάλλος ποδοσφαιριστής Ερίκ Καντονά. Παίχτης με απαράμιλλο ταλέντο, αντισυμβατικός και αντιστάρ υπήρξε και είναι εξαιρετικά δημοφιλής στα λαϊκά στρώματα. Σήμερα, αυτός αλλά και μερικά από τα αδέλφια του δραστηριοποιούνται στο πεδίο της λαϊκής στέγης και στέγασης με καθημερινές πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις. Δεν είναι ο μόνος, είναι όμως ένας από κείνους, που είχαν τις οικονομικοκοινωνικές προδιαγραφές να αδιαφορήσουν. Γι’ αυτό και η προσωπική τους ευαισθησία, όπως στην προκείμενη περίπτωση του Καντονά, είναι αξιομνημόνευτη…

Αργεντινή: Δίκη με μεγάλη σημασία

Στις 11 του Δεκέμβρη άρχισε στην αργεντινή μία δίκη με μεγάλη πολιτική σημασία –πρακτική και συμβολική-. Πρόκειται για την δίκη για τα εγκλήματα της χούντας (1976-1982) στην Στρατιωτική Σχολή του Μηχανικού. Η χούντα (που δεν ήταν και τόσο κεντρώα) βασάνισε μόνον εδώ γύρω στις πέντε χιλιάδες πολιτών. Και απ’ ότι φαίνεται, τα βασανιστήρια ήταν … αποτελεσματικά αφού μόλις εκατό κατάφεραν να επιβιώσουν. Στην Αργεντινή -όπως πολύ περισσότερο- στην Χιλή οι δικτάτορες απολάμβαναν μία ιδιόρρυθμη ασυλία… Ολοι οι σημαντικοί πολιτικοί παράγοντες της χώρας μετά την πτώση του Χούντας καταδίκαζαν το καθεστώς και τα εγκλήματά του αλλά κανένα μέτρο δεν πάρθηκε ποτέ για την έστω και τυπική τιμωρία των ενόχων, την ίδια ώρα;, που δεκάδες χιλιάδες Αργεντίνων ανήκουν σε λίστες αγνοουμένων. Μόλις 19 αξιωματικοί μετ;αξύ τωνμ οποίων και ο περίφημος βασανιστής και καπετάνιος φρεγάτας Αλφρέντο Αστίζ, γνωστός με το ψευδώνυμο: ξανθός αγγελος. Η δίκη προβλέπεται να κρατήσει αρκετά αφού θα κληθούν να καταθέσουν 2800 μάρτυρες. Οι επόμενες εβδομάδες μπορεί να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική ιστορία μιας μεγάλης χώρας, βασανισμένης -αυτή και οι πολίτες της- από τις πολιτικές συγκυρίες, που φέρνουν Βορειο-Αμερικάνικη σφραγίδα.

Εκλογές στην Χιλή: πολλαπλές αναγνώσεις


Η θριαμβευτική -είναι αλήθεια- επικράτηση του υποψηφίου προέδρου της δεξιάς Σεμπαστιάν Πινιέρα, στον πρώτο γύρο (13η Δεκέμβρη) με 44% ξανάφερε στην μνήμη την αντίστοιχη νίκη των ίδιων δυνάμεων -δεξιάς & ακροδεξιάς- με το ίδιο ποσοστό (44%) στο δημοψήφισμα «εκδημοκρατισμού» του Αουγκούστο Πινοσέτ το 1988. Μετά από 4 αλληλοδιάδοχες πετυχημένες εκλογικές αναμετρήσεις, η κεντροαριστερά, φαίνεται να χάνει τα κυβερνητικά ηνία στην χώρα της ελεγχόμενης- με πολλαπλά συνταγματικά βαρίδια- αστικής δημοκρατίας. Την ίδια ώρα, που η απερχόμενη σοσιαλίστρια πρόεδρος Μισέλ Μπασελέτ, απολαμβάνει 80% δημοφιλίας, ο δεξιός πολυεκατομμυριούχος και πολυαγαπημένος των media Πινιέρα, ετοιμάζεται να εγγυηθεί την ουσία του συντηρητισμού στην χώρα με όφελος 14% στα εκλογικά ποσοστά του μπλοκ δυνάμεων, που αντιπροσωπεύει. Εντούτοις, η αποτυχημένη για τις αντιδεξιές (ή τουλάχιστον μη δεξιές) πολιτικές δυνάμεις εκλογική αναμέτρηση διαβάζεται και εναλλακτικά, όπως επιχειρούν ορισμένοι στην Χιλή και γενικότερα στην Λατινική Αμερική: Το 30% των ψήφων του «κεντροαριστερού» Εντουάρντο Φρέϋ, το 20% του αποσκιρτήσαντα προς τα αριστερά σοσιαλιστή Μάρκο Ενρίκεζ Ομινιάμι αλλά και το 6% του πρωτοεμφανιζόμενου μετά 40 περίπου χρόνια κομμουνιστή υποψήφιου Χόρχε Αρράτε συνιστούν πλειοψηφία στο Χιλιανό εκλογικό σώμα. Ιδιαίτερα, η παρουσία του τελευταίου μαζί με την εκλογή τριών κομμουνιστών βουλευτών, δίνουν ένα άλλο ποιοτικό νόημα στα πολιτικά δρώμενα της Χιλής, που μέχρι σήμερα οριοθετούνταν από τις συνταγματικές επιταγές της Χιλιανής «Μαρκεζινοποίησης».
Είναι φανερό, πάντως, πως το όραμα του Χιλιανού δικτάτορα για την … απαγόρευση της πάλης των τάξεων δεν δικαιώνεται. Το ποτάμι της ιστορίας κρατάει στον ρού του ανόθευτο το αίμα χιλιάδων αγωνιστών, που γνώρισαν τα… αγαθά του νεοφιλελευθερισμού… Είναι αλήθεια -το αποτέλεσμα το επιβεβαιώνει- ότι η ιστορία δεν ρέει με προκαθορισμένη λογική ούτε ακολουθεί τυφλά τα ακραία αιτιοκρατικά μοντέλα εξέλιξης και ερμηνείας της. Τίποτε, όμως δεν αλλάζει την κατεύθυνσή της προς την ανθρώπινη απελευθέρωση και χειραφέτηση...

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

οι Πινοσέτ κρατούν καλά...

Τον παππού Αυγκούστο Πινοσέτ τον γνωρίσαμε καλά από τον μαρτυρικό Σεπτέμβρη του 1973. Πρύτανης του νεοφιλελευθερισμού ο πιο αιματοβαμένος διακτάτορας της λατινικής Αμερικής, χρειάστηκε να βασανίσει και να σκοτώσει χιλιάδες Χιλιανούς, που εμπνεύστηκαν από το μεγάλο λαϊκό κίνημα της κοινωνικής αλλαγής στα χρόνια του Αλλιέντε. Την τελευταία 20ετία η Χιλή έζησε μία ιδιόρυθμη "μετάβαση" στην δημοκρατία, με κυβερνητική εξουσία, που ανήκε στην "κεντροαριστερά" αλλά με ουσιαστική κυριαρχία των συνταγματικών επιταγών του στυγερού προστατευόμενου της "δημοκρατικής" δύσης, Πινοσέτ, που ιδιωτικοποίησε μέχρι και το νερό... Οσοι είχαν την ευκαιρία και την τύχη να παρακολουθήσουν την τηλεοπτική εκμπομπή "ΕΞΑΝΤΑΣ" του Γιώργου Αυγερόπουλου στην ΝΕΤ, την Τετάρτη 16/12/09, διαπίστωσαν, οτι και ακόμη και το πολύτιμο νερό, ποιυ πρακτικά έχει εξαφανισρτεί από ολόκληρη την έρημο ΑΤΑΚΑΜΑ, γίνεται με -διπλό τρόπο- εμπορικό προϊόν: πρώτα με την τεράστια κατανάλωσή του για το πλύσιμο των μεταλλευμάτων χαλκού και ύστερα με την πώλησή του προς τους διψασμένους ιθαγενείς της πιο άνυδρης περιοχής του κόσμου.

Σ' αυτό το αδυσώπητο εμπόριο ζωής η οικογένεια Πινοσέτ έχει την τιμητική της. Πρώτα ο παπούς, που φρόντισε - με διαφανείς διαδικασίες- να κατέχει σημαντικό μέρος των μετοχών της ορυκτής βιομηχανίας, που ο ίδιος ιδιωτικοποίησε για το ...καλό του Χιλιανού λαού. Και ύστερα, ο "άξιος" επίγονος Γκαρσία Πινοσέτ, εγγονός του πρώτου, που διεκδίκησε την λαϊκή ψήφο στις πρόσφατες εκλογές, στο όνομα των αρχών του παπού του... Απέτυχε, αυτή την πρώτη φορά αλλά ασφαλώβς δεν θα χάνει τις ελπίδες του... Εξάλλου ο α' γύρος των προεδρικών εκλογών ανέδειξε πρώτον με 44% τον υποψήφιο της δεξιάς Πινέϊρα. Μιάς δεξιάς, που δεν κρτατάει και πολλές αποστάσεις από τα προστάγματα του "φιλελεύθερου" Πινοσέτ.

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Χρόνια μας πολλά !!!

Παγκόσμια ημέρα κατά της διαφθοράς η 9η Δεκεμβρίου... Συνήθως δεν μας πολυαγγίζουν οι διάφορες "παγκόσμιες" αλλά για την σημερινή δεν μπορούμε να κάνουμε στραβά μάτια... Τόσα χρόνια έχουμε αγωνιστεί με συνέπεια, σταθερότητα και αποφασιστικότητα για αυτή την περίοπτη θέση, που κατέχουμε στην παγκόσμια κλίμακα της διαφθοράς... Και όλο ανεβαίνουμε (ή κατεβαίνουμε, ανάλογα, πως το βλέπει κανείς...) τα κλιμάκια της κλίμακας. Η παρασιτική, μεταπρατική και αλληθορίζουσα εξουσία του τόπου από την εποχή της ανεξαρτησίας (με εξαίρεση την Καποδιστριακή περίοδο και ολίγες, ελάχιστες άλλες) έχει μετατρέψει την άσκηση πολιτικής σε διαδικασία εξυπηρετήσεων. Με πασπάλισμα ολίγες εθνικιστικές κορώνες των πολυάριθμων Μαυρογιαλούρων έχουμε κατακτήσει παγκόσμιες πρωτιές σε εμπνεύσεις αρπαχτής και "κονόμας". Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά, όπως αναφωνούσε και ο Μηλιώκας στο συναφές άσμα...
Χρόνια μας πολλά, λοιπόν... Αντε και του χρόνου καλύτεροι...

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Για κάθε 300 συνανθρώπους μας, ΕΝΑΣ στην φυλακή…

Αυτή είναι περίπου η εικόνα του πλανήτη και στις 5 Ηπείρους του. Ο αριθμός ίσως δεν λέει πολλά. Πολύ περισσότερο αξία έχουν οι συνθήκες κράτησης, δηλαδή στέρησης της ελευθερίας των πολιτών του 21ου αιώνα. Κι’ αν οι συνθήκες αυτές είναι …ανάλογες του πολιτιστικού επιπέδου των χωρών, τότε η «σωφρονιστική» πραγματικότητα του πλανήτη μας γυρίζει κατάμουτρα κάθε κομπασμό για πρόοδο και εξέλιξη. Στην Γερμανία π.χ. υπάρχουν φυλακές, που προσφέρεται κρύο φαγητό ενός μηνός… Στο Αφγανιστάν, στο κέντρο κράτησης Αφγανών στο Mπαγκράμ που έχουν στήσει Αμερικάνοι, οι φυλακές του Orient Express, μοιάζουν… πολυτελές ξενοδοχείο. Οι φυλακές αυτές γνωστές, ως «μαύρο κάτεργο», φαίνεται, ότι διαφεύγουν από τον Ομπαμικό «εκδημοκρατισμό». Αθλιες οι συνθήκες και στην σύγχρονη «μητέρα» των δικαιωμάτων του ανθρώπου την Γαλλία. Σκοτάδι και στο Κινέζικο σωφρονιστικό σύστημα…
Στις 10 Δεκεμβρίου, ο πλανήτης γη …γιορτάζει την ημέρα δικαιωμάτων του ανθρώπου… Και συμπίπτει με σοβαρές περικοπές των εθνικών προϋπολογισμών για τα σωφρονιστικά καταστήματα (έτσι ονομάζονται επίσημα πολλά κάτεργα), που υφίστανται τις …λελογισμένες επιδράσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης…

Εφυγε Ο Θοδωρής Σφέτσας

Ο άνθρωπος, που επι 10ετίες εξασφάλιζε την ποιότητα της ηχτικής αρτιότητας των μουσικών δρώμενων στην ΕΡΤ... Γνωστός και στους άγωνστούς του -όπως εμείς- όχι μόνο για την εργατικότητά του και την θαυμαστή αποτελεσματικότητά της αλλά και για την φήμη του δημόσιου ήθους του...

Καλύτερα τα πράγματα για το Εβο Μοράλες

Σήμερα, πραγματοποιούνται οι προεδρικές εκλογές στην Βολιβία και οι οιωνοί για τον Ινδιάνο Πρόεδρο της χώρας είναι καλύτεροι από ποτέ. Φαίνεται, πως οι εκλογές θα βάλλουν και τυπικά τέλος σε ένα καθεστώς ιδιότυπης δυαρχίας, που απείλησε ακόμη και την ίδια την εθνική ανεξαρτησία της Βολιβίας αφού οι συντηρητικοί τοπάρχες των Ανατολικών –πλούσιων σε κοιτάσματα πετρελαίου και άλλων ορυκτών- επαρχιών φαίνεται να χάνουν κατά κράτος. Ο Σαμουέλ Ντόρια Μεδίνα αλλά και ο περίφημος Λεοπόλδος Φερνάντες (κατηγορούμενος για την σφαγή εκατοντάδων αγροτών, που στήριζαν το Εβο, στις 11 Σεπτέμβρη 2008) δεν προβλέπεται να ξεπεράσουν το 20% ενώ τα προγνωστικά για τον Μοράλες υπερβαίνουν το 50%.
Για τον Εβο Μοράλες, τα επόμενα χρόνια της θητείας του και εφ’ όσον το επιτρέψουν οι συσχετισμοί μέσα στο κοινοβούλιο θα είναι χρόνια υλοποίησης της συνταγματικής μεταρρύθμισης του Γενάρη του 2009, για την στερέωση των κοινωνικών καταχτήσεων αλλά και μαζικού εκσυγχρονισμού της χώρας, όπως της το επιτρέπει ο ορυκτός της πλούτος, ιδιοποιούμενος μέχρι πρόσφατα κατά σκανδαλώδη τρόπο από μία λευκή μειοψηφία…

Δεν του έβγαιναν οι ψήφοι αλλά …του περίσσεψε η στήριξη της χούντας.

Μιλάμε για τον νέο πρόεδρο της Ονδούρας Πορφύριο Λόμπο, που ως υποψήφιος το 2005 ηττήθηκε από τον Μανουέλ Ζελάγια, νόμιμο πρόεδρο μέχρι το πραξικόπημα της 28 Ιουνίου. Ειχε, όμως όλα τα προσόντα να γίνει ένας … καλός πρόεδρος της χώρας, ιδιαίτερα αρεστός στους ΒορειοΑμερικανούς φίλους, διότι τυγχάνει μεγαλοπαραγωγός σταριού και σόγιας αλλά και γνωστός ως ανήκων στους πιο συντηρητικούς δεξιούς μεγαλοπαράγοντες της χώρας. Ετσι, λοιπόν, το σενάριο, που άρχισε να υλοποιείται στις 28 Ιουνίου με την πραξικοπηματική ανατροπή του προέδρου Ζελάγια, ολοκληρώθηκε την προηγούμενη εκλογή με την «εκλογή» του Πορφύριο στην θέση του προέδρου, που παραλαμβάνει από τον πραξικοπηματία Μικελέττι. Με ποσοστό 56% και επίσημη αποχή γύρω στο 40% οι προεδρικές εκλογές της Ονδούρας υπενθυμίσουν και στους αγαθότερους ως προς τις προθέσεις τους παρατηρητές, ότι η πολιτική των ΗΠΑ στην βασανισμένη λατινική Αμερική παραμένει η ίδια, διαχρονικά. Θα έχουν άδικο άραγε οι Ονδουριανοί αν πούνε τί Μπους, τί Ομπάμα… Ευτυχώς, δεν είναι ίδια η πολιτική κατάσταση στην υπόλοιπη Ηπειρο και την μασκαράτα εκδημοκρατισμού στην Ονδούρα δεν αναγνωρίζουν Βραζιλία, Νκικαράγουα, Ισημερινός, Βολιβία και Βενεζουέλα. Και φυσικά, το Εθνικό Μέτωπο Αντίστασης ενάντια στο πραξικόπημα, που κάνει λόγο για αποχή της τάξης του 60%...

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Σιβηρία: στο επίκεντρο της γεωπολιτικής...

Η Σιβηρία δεν υπήρξε πατρώα γη για την Ρωσία. Αντίθετα, η Ρωσική κατοχή της Σιβηρίας άρχισε στα 1604 στις γειτονικές περιοχές και ολοκληρώθηκε πολύ πρόσφατα, στα 1860 στο Βλαδιβοστόκ. Στα χρόνια της Σοβιετικής Ενωσης, η Σιβηρία αναπτύχθηκε οικιστικά, στα πλαίσια εκβιομηχάνισης αλλά και άντλησης των πολύτιμων πρώτων υλών, που καθιστούν την Σιβηρία γη της επαγγελίας για τον πλανήτη ολόκληρο. Η επέκταση αυτή συνδυάστηκε και με εκούσια ή/και ακούσια μετανάστευση Ρώσων στις παλιότερες ή νεόκτιστες πόλεις της περιοχής. Στην ρωσική επέκταση στην περιοχή ρόλο έπαιξαν και οι θρησκευτικές διώξεις των σχισματικών ορθόδοξων Ρώσων τον 17ο αιώνα, μετά τον αφορισμό τους από τον Ρώσο πατριάρχη Νίκωνα και την σύνοδο του 1667-67. Εδώ, στην Σιβηρία βρήκαν τόπο να εγκατασταθούν οι διωκόμενοι υπερσυντηρητικοί Ρώσοι, που δεν αποδέχονταν τους εκσυγχρονισμούς της επίσημης εκκλησίας τους. (Η αλήθεια είναι, πως δεν κατέφυγαν μόνον εδώ αφού κοινότητές τους βρίσκονται σήμερα μέχρι την Ουρουγουάη!!!). Η αποίκηση της Σιβηρίας δεν επέφερε τον βαθύ εκρωσισμό της περιοχής, που ιδιαίτερα στα Ανατολικά της, κατοικούνταν από μογγολικά φύλα, κυρίως Κινεζικά. Η περιοχή υπήρξε και θέατρο μικρών ή μεγαλύτερων συρράξεων στα χρόνια της Σινο-Σοβιετικής ιδεολογικής και πολιτικής σύγκρουσης.
Στην μετα-Σοβιετική περίοδο η Σιβηρία πέρασε δύσκολα χρόνια ραγδαίας οικονομικής ύφεσης και εγκατάλειψης. Κάθε χρόνο ο πληθυσμός της ελαττώνονταν κατά 1% με φυγή προς την Ρωσία αλλά και μακρύτερα (Αμερική, Αυστραλία). Η Ρωσική κυβέρνηση γνωρίζει καλά, πως δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό για μία ουσιαστική ανάπτυξη της περιοχής με ουσιαστικά οφέλη για όλοι την Ρωσία. Ετσι, αναζήτησε στους Κινέζους γείτονες τους συνεργάτες για μεγάλης κλίμακας έργα υποδομών με την υπογραφή συνολικής συμφωνίας, που αφορά την περίοδο 2009-2018. Μέρος της συμφωνίας είναι και η αρκετά εκτεταμένη εγκατάσταση κινέζων στην Ανατολική Σιβηρία…
Ανησυχούν οι υπερπατριώτες Ρώσοι… Αν η μαζική εγκατάσταση Κινέζων γίνει το φάρμακο του δημογραφικού προβλήματος της περιοχής, τότε μπορεί να ξεχάσουμε το Βλαδιβοστόκ και να μιλάμε για το Χάϊσενβάϊ (Κινεζική ονομασία του Βλαδιβοστόκ)…
Πέρα, όμως από τις χαρακτηριστικές φοβίες των εθνικιστών, η Σινο-Ρωσική συνεργασία μπορεί να αποτελέσει το μεγάλο άλμα προς τα μπρος για την διαμόρφωση μίας …άλλης Σιβηρίας, αντάξιας προς τον υπόγειο πλούτο της. Ούτε λόγος βέβαια για τεράστιες οικολογικές απειλές, που ελλοχεύουν και που πρέπει να προληφθούν δραστικά από την αρχή….

..."Μαρκεζινοποίηση" στην Ονδούρα...

Η "ΦΑΙΑΚΙΑ" σας έχει ξαναμιλήσει για τους όρους των δικτατόρων στην Ονδούρα: Αποδεκτός ο Πρόεδρος Ζελάγια με έναν όρο: να προκηρύξει εκλογές... Γιατί; γιατί έτσι αρέσει στον πρόεδρο μαϊμού Μικελέτι, στον στρατό αλλά και στους ΒορειοΑμερικανούς συμμάχους, που καθώς περνάει ο καιρός, όλο και ξεχνούν τις πρώτες του υποσχέσεις για σκληρή στάση απέναντι στους δικτάτορες, όλο και αυξάνουν τις αποστάσεις από τον Ζελάγια... Ε! λοιπόν είδαν και αποείδαν οι εθνοσωτήρες του λαού της Ονδούρας και αφού ο Ζελάγια αρνείται να προχωρήσει σε συμβιβασμό με την χούντα, παραμένοντας ουσιαστικά φυλακισμένος στην πρεσβεία της Βραζιλίας, προχωράνε οι ίδιοι σε ... εκδημοκρατισμό του καθεστώτος, προκηρύσσοντας εκλογές νέου προέδρου της χώρας, που οι ίδιοι οργανώνουν... ¨Ολως περιέργως" οι ΗΠΑ δήλωσαν, πως αναγνωρίζουν από τώρα την νομιμότητα αυτών των εκλογών και τον νέο πρόεδρο-μαριονέττα. "Φιλελεύθερο", "προοδευτικό" ξεμασκάρεμα αλλά και νέες περιπέτειες για έναν ακόμη λαό της πολύπαθης λατινικής Αμερικής, που πρέπει να υπακούει τις επιταγές της Ουάσιγκτον...

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Υδατική ενέργεια: Μία άλλη υποσχόμενη εναλλακτική

Τα μηνύματα των συνεπειών του θερμοκηπίου είναι πλέον κραυγαλέα και απειλητικά. Οι λογικές του ασύδοτου καπιταλισμού αλλά και της «παραγωγικής» αριστεράς έχουν φέρει τον πλανήτη στο χείλος μίας χωρίς προηγούμενο καταστροφής, πιθανόν χωρίς γυρισμό… Στην προοπτική αυτή, μεμονωμένοι ερευνητές αλλά και οργανωμένες βιοτεχνίες-βιομηχανίες επενδύουν, είναι αλήθεια με αρκετό δισταγμό αλλά με επιταχυνόμενους ρυθμούς τελευταία…
Η κυματική ενέργεια έχει από χρόνια φανεί σαν μία αξιόπιστη εναλλακτική ενώ πιο πρόσφατα η αξιοποίηση της υδατικής ενέργειας προβάλλει στο προσκήνιο με την μορφή ενός άλλου πρωτότυπου, που πολύ απλοϊκά μπορεί να περιγραφεί σαν την φτερωτή ενός υδρόμυλου στερεωμένου στον βυθό της θάλασσας. Η «μηχανή» αυτή αξιοποιεί τον υπο-επιφανειακό κυματισμό αλλά και τις μεγάλες παλίρροιες, που μπορούν έτσι να εξασφαλίσουν συνεχή παραγωγή. Προφανές πλεονέκτημα -συγκριτικά με την αιολική ενέργεια- η περιφρούρηση της αισθητικής του τοπίου (αν έχουμε ακόμη τέτοιες πολυτέλειες, μπροστά στην εφιαλτική αύξηση της πλανητικής θερμοκρασίας).
Ηδη στην Ιρλανδία, αυτού του τύπου οι ηλεκτρογεννήτριες έχουν μπει σε εφαρμογή, παράγοντας αρκετά Μεγκα-βατ (ΜW), ενώ σε Γαλλία και Αμερική οι έρευνες για καλύτερες (αποδοτικότερες) μηχανές συνεχίζονται…
Το πόσο μας αφορά το ζήτημα είναι προφανές. Τουλάχιστον για μας τους πολίτες… Γιατί η επίσημη πολιτεία στο ζήτημα των εναλλακτικών μορφών ενέργειας –πέρα από τις γνωστές βαρύγδουπες διακηρύξεις – προχωράει με βηματισμό κάβουρα και ρυθμούς χελώνας…

O ... θεός να μας φυλάει...

Απόφθεγμα ανθρώπινης ..."σοφίας": " Γιατί έφτιαξε ο θεός τα ζώα από κρέας αν δεν ήθελε να τα τρώμε;" Αυτές οι βαθειές σκέψεις υπάρχουν στο πρόσφατο βιβλίο της κυρίας Σάρα Πάλιν με τίτλο: "Επαναστατώντας: μία Αμερικάνικη ζωή"... Για όσους την ξέχασαν θυμίζουμε, οτι πρόκειται για την πρώην κυβερνήτη της Αλάσκας και υποψήφια αντιπρόεδρο των Ρεπουμπλικανών στις πρόσφατες εκλογές... Βέβαια, μετά τον Τζώρτζ Μπους, όλα φαίνονται ...συνηθισμένα.

Αγριεύει η «αριστερά» των Δημοκρατικών...

H γενικευμένη φιλελεύθερη επίθεση εναντίον του Ομπάμα με αφορμή τις επιχειρούμενες αλλαγές στο σύστημα Υγείας, έχει φτάσει σε απίστευτο σημείο. Ο Ομπάμα χαρακτηρίζεται … σοσιαλιστής, κομμουνιστής, Χίτλερ, εχθρός των ελευθεριών του Αμερικάνικου λαού. Ολοι αυτοί οι πολιτικοδιακοσμητικοί χαρακτηρισμοί τέθηκαν σε χρήση με αφορμή την επιχειρούμενη επέκταση του δικαιώματος υγειονομικής ασφάλισης σε όλους τους Αμερικανούς, που ο …φιλεύσπλαχνος φιλελευθερισμός θεωρεί …θανάσιμη απειλή. Η αλήθεια είναι, ότι η διοίκηση Ομπάμα δεν μπόρεσε να αγνοήσει τις απειλητικές κινητοποιήσεις των μκικρομεσαίων στις ΗΠΑ…Γι’ αυτό νόθευσε τις επιδιώξεις προς το νεοφιλελευθερότερον, βάζοντας στο παιγνίδι και τις ιδιωτικές εταιρείες ασφάλισης… Στο μεταξύ αρκετοί Δημοκρατικοί, από αυτούς, που πήραν στα σοβαρά τις προεκλογικές υποσχέσεις του προέδρου οργανώνουν την αντισυσπείρωσή τους. Ο Αλαν Γκρέϊσον εκπρόσωπος των Δημοκρατικών, δηλώνει: Αν συμβεί να αρρωστήσετε, οι Ρεπουμπλικάνοι σας προτείνουν: Πεθάνετε και γρήγορα!!! Ο ίδιος, μιλάει ανοιχτά για τον πρώην αντιπρόεδρο Ντικ Τσένυ: Μου είναι δύσκολο να τον ακούω όταν μιλάει εξαιτίας του αίματος, που τρέχει από τα δόντια του…
Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον χαρακτηρίζουν «πίτμπουλ της Αριστεράς». Η επίσημη ηγεσία του κόμματος του ζητάει να χαμηλώσει τους τόνους. Την ίδια ώρα, πολλοί δημοκρατικοί χαίρονται με την σκληρότητα της στάσης του, που την θεωρούν παράγοντα συσπείρωσης της βάσης. Πυρήνας τους ζητήματος ασφαλώς παραμένει το πείραμα κοινωνικοποίησης του αγρίως φιλελεύθερου συστήματος παροχής υγειονομικών υπηρεσιών στις ΗΠΑ…

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

H "linke" αλά Γαλλικά;

Ο Jean-Luc Melanchon, υπήρξε μέχρι πρόσφατα στέλεχος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, από το οποίο πρόσφατα αποχώρησε κάνοντας δριμεία κριτική "από τα αριστερά". Η κριτική του είναι ουσιαστικά δομική αφού θεωρεί, πως η κλασσική σοσιαλδημοκρατία ως ενδιάμεσος του συνδικάτου με την ιδιοκτησία δεν έχει λόγο ύπαρξης σε μία υπερθνική διεθνοποιημένη οικονομία. Η κριτική του περιλαμβάνει ολόκληρο το Σοσιαλιστικό Κόμμα αλλά και πολούς επώνυμους εκπροσώπους του -τωρινούς και πρώην- όπως ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Εχει ανοιχτό τον ορίζοντά του προς το ΚΚΓ αν και αναγνωρίζει, πως την πλειοψηφούσα τάση μέσα στην γαλλική (και όχι μόνον) αριστέρά συγκροτούν οι πρώην: πρώην σοσιαλιστές, πρώην κομμουνιστές, πρώην τροτσκιστές, πρώην οικολόγοι κ.λ.π. Αυτούς επικαλείται ως κοιμώμενη δύναμη, που καλείται να ενεργοποιηθεί αυντόνομα στην λογική της άλλης αριστεράς, σε αυτούς απευθύνεται με το βιβλίο του "L' autre gauche" (Η Αλλη Αριστερά).
Συχνότατα επικαλείται το παράδειγμα της Γερμανίας και τονίζει, οτι ο Οσκαρ Λαφονταίν εγκατέλειψε τις ανέσεις του μέσα στο SPD για να συμμετάσχει στην ενδιαφέρουσα διαδρομή της "Αριστεράς" (Die Linke), που αποτελεί πόλο αναφοράς για τους ..."άλλους".

O Μαϊκλ Μούρ ξαναχτυπά...

Το περιμένουμε με ενδιαφέρον το τελευταίο φιλμ του αναμφισβήτητα ταλαντούχου Αμερικανού Μάικλ Μουρ "Καπιταλισμός: Μία ιστορία αγάπης". Φαίνεται, πως αυτή την φορά ο Μάικλ ξεπερνάει την γενική πολιτική καταγγελία και στρέφεται στα δομικά χαρακτηριστικά του ίδιου του καπιταλισμού την εποχή της παγκοσμιοποίησης... Η ιδέα φαίνεται αρκούντως ενοχλητική στις ΗΠΑ, ακόμη και σε πιο φιλελεύθερους κύκλους του Χόλυγουντ, που έχουν σαφή τα ... όρια της προοδευτικότητάς τους. Ετσ ο Μάικλ, που η μέχρι τώρα δουλειά του τον κατατάσσει ως πολιτικό ντοκυμαντερίστα δεν περιμένει να δρέψει δάφνες από το κινηματογραφικό κατεστημένο της χώρας του, που τον χαρακτηρίζει σαν πιο επιτυχημένο διαφημιστή παρά σκηνοθέτη... Θα δούμε και θα κρίνουμε... Ο κινηματογράφος δεν είναι υποκατάστατο πολυσέλιδης πολιτικής ανακοίνωσης ούτε εικονοποιημένο φιλοσοφικό δοκίμιο. Αυτό ας μην το ξεχνούν κρτικοί και κοινό... θα δούμε, λοιπόν, αν ο καταγγελτικός και ίσως αναλυτικός λόγος του Μάϊκλ Μουρ μετουσιώνεται σε καλλιτεχνική δημιουργία...

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

“Φιλελεύθερη” κοσμετολογία εναντίον ανθρώπινης ζωής...

Δεν πρόκειται για remake της ταινίας Fight club. Δεν προέκυψε από αρρωστημένη φαντασιοπληξία. Η είδηση είναι ακριβής, έστω και αν μπήκε στα… ψιλά των ΜΜΕ.
Η Περουβιανή Αστυνομία έχει ήδη συλλάβει 4 και αναζητεί άλλους 8 πιθανότατα υπεύθυνους για την εξαφάνιση (διάβαζε δολοφονία) περίπου 60 ατόμων στην Περουβιανή πρωτεύουσα Λίμα. Στόχος: η εμπορία ανθρώπινων ιστών… Μία πασίγνωστη πραγματικότητα για της γης τους κολασμένους σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη.
Αυτή την φορά την τιμητική του είχε το ανθρώπινο λίπος… Αυτό, που το μισητό του πλεόνασμα αγωνιζόμαστε με μεγάλη δυσκολία να εκδιώξουμε από το κουφάρι μας, εμείς οι ευτυχείς τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας… Το «ξύγκι» λοιπόν είναι πολύτιμο για τις βιομηχανίες παραγωγής καλλυντικών. Ο,τι κι’ αν καταφέρει να αποκαλύψει ο Περουβιάνος εισαγγελέας Χόρχε Σανς Κιρόζ, η βαθύτερη πραγματικότητα είναι πως στον παράδεισο της καταναλωτικής και φιλελεύθερης ευδαιμονίας υπάρχουν μερικοί, που είναι πιο …ίσοι από τους πολλούς…

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Τρία διαγράμματα, που λένε πολλά...







Επίκειται η διάσκεψη της Κοπεγχάγης για τις αλλαγές και το περιβάλλον, που απο πολλούς παρατηρηρτές χαρακτηρίζεται η ... "συδιάσκεψη της Γιάλτας" για το περιβάλλον. Εντούτοις, αισιοδοξία ΔΕΝ περισσεύει. Αν ρίξετε μία ματιά στα διαγράμματα θα καταλάβετε το γιατί.
Οι "αναπτυγμένες" χώρες (διάβαζε οι χώρες του άκρατου καταναλωτισμού) πρωταγωνιστούν με τεράστια διαφορά απέναντι στις αναπτυσσόμενες σε παραγωγή αερίων θερμοκηπίου ανά κάτοικο. Είναι φανερό, οτι άν το μοντέλο, που εφάρμοσαν οι πρώτες για να γίνουν "ανεπτυγμένες" υιοθετηθεί από τις δεύτερες, πάει ο πλανήτης... Μία τέτοια προοπτική θα ανατρέψει τελείως τα δεδομένα του δεύτερου διαγράμματος, αφού οι πολυάνρωπες χώρες (Κίνα, Ινδία κ.λ.π.) θα πολλαπλασιάσουν εκθετικά το μερίδιό τους στην παγόσμια ρύπανση... Και όπως βλέπετε στο 3ο διάγραμμα, η πλειοψηφία των εξελιγμένων βιομηχανικά χωρών γράφει στα παλιότερα των υποδημάτων της το όλο ζήτημα, αφού αντί να ελαττώσει αυξάνει τις εκπομπές ρύπων μέσα στην τελευταία 20ετία...
Ερμηνεύσιμη λοιπόν η γενική απαισιοδοξία για την Κοπεγχάγη...

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Τα διδάγματα της Αράλης...


Η λίμνη ή θάλασσα Αράλη ήταν κάποτε η Τρίτη μεγαλύτερη λίμνη στον κόσμο (μετά την Κασπία και την Ανω Λίμνη στην Β. Αμερική) με έκταση 68000 τετρ. χιλιόμετρα (μισή Ελλάδα), 1500 νησιά, 70 μέτρα βάθος και ασφαλώς συγκλονιστικός βιότοπος. Αυτά όλα βέβαια κάποτε, γιατί από το 1960 και μετά άρχισε μία συγκλονιστική μετατρεπτική παρέμβαση στον χάρτη της περιοχής με εκτροπή των μεγάλων ποταμών Σιρ Νταριά και Αμού Νταριά, που από τροφοδότες της λίμνης έγιναν αρδευτές της γειτονικής ερήμου. Πράγματι μία μεγάλη περιοχή στέπας έγινε εύφρορη κοιλάδα βαμβακοκαλλιέργειας καθιστώντας το Καζακστάν πρώτη χώρα εξαγωγής βάμβακα και τους συντρόφους καζάκους ευτυχείς για την υπερκάλυψη των παραγωγικών τους πλάνων… Ταυτόχρονα, όμως η μαζική χρήση παρασιτοκτόνων μετέτρεπε τη γη σε νεκρή και αδύναμη για κάθε παραγωγή αλλά και την γειτονική και διαρκώς συρρικνούμενη Αράλη σε νεκρά Θάλασσα, όπου συγκλονιστικά μεγάλο μέρος ορνιθοπανίδας και ιχθυοπανίδας πέρασε στην … μυθολογία. Η καθεστωτική αλλαγή του 1990 (με ίδια πρόσωπα στην εξουσία) αφού έχυσε κροκοδείλια δάκρυα για την ζημιά στο περιβάλλον, ενίσχυσε την υπερεκμετάλλευση των υδάτινων πόρων και επέφερε μέσα σε λιγότερο από 20 χρόνια την συγκλονιστικά επιταχυνθείσα συρρίκνωση, που φαίνεται στην φωτογραφία… Από το 2005 ξεκίνησε ένα σημαντικό σχέδιο επανυδάτωσης της λίμνης με κατασκευή φραγμάτων κ.λ.π., που κατάφερε να επεκτείνει την υδάτινη έκταση αλλά και να επανεμφανίσει μέρος της χαμένης ιχθυοπανίδας και ορνιθοπανίδας… Πλην όμως, τα βαρύτατα μολυσμένα εδάφη από παρασιτοκτόνα, βαρέα μέταλλα κ.α. «βοηθήματα» της 40ετούς υπερκαλλιέργειας απετέλεσαν τον βυθό της επεκταθείσας λίμνης με αποτέλεσμα την βαρειά μόλυνση όλων των ειδών, που επανεμφανίστηκαν και, που αποτέλεσαν μέρος και της ανθρώπινης τροφικής αλυσίδας… Ετσι, η απόπειρα διόρθωσης του αρχικού περιβαλλοντικού εγκλήματος φέρνει κανούριες αρνητικές συνέπειες για την φύση και τον άνθρωπο.
Ηθικά διδάγματα: Δεν παίζουμε με την φύση και με κάθε παιγνίδι, που δεν γνωρίζουμε τους κανόνες του… Δεν είμαστε μικροί θεοί, είμαστε απλές υπάρξεις, ενταγμένες στην φυσική οντολογία. Η γνώση, που έχουμε (όση έχουμε, όσοι την έχουμε…) πρέπει να γίνει πλεονέκτημα και όχι κατάρα για την ανθρωπότητα, όπως είναι σήμερα… Η φύση έχει τους δικούς της κανόνες και το «ιδανικό» ανθρώπινο κοινωνικό σύστημα θα είναι εκείνο, που θα τους γνωρίζει θα τους σέβεται και θα τους ενσωματώνει στις ιδεολογικές του παρακαταθήκες…

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Μεγάλη Βρετανία: πρωτοπορία στους κατασταλτικούς μηχανισμούς

Εγκαταλείποντας ο Τόνυ Μπλαίρ την πρωθυπουργία είχε αλλάξει πολλά στην Μεγάλη Βρετανία. Μεταξύ των πολλών άλλων, που πιθανόν να είναι … υπερήφανος, η μετατροπή της χώρας σε παγκόσμια πρωτοπορία της αστυνομοκρατίας. Κύριο χαρακτηριστικό, η εκχώρηση υπερβολικών εξουσιών στις δυνάμεις ασφαλείας με αντικείμενο την σύλληψη και την κράτηση. Ολοι οι κρατικοί οργανισμοί διεύρυναν εκπληκτικά τις εξουσίες παρακολούθησης των πολιτών αλλά και τα δικαιώματα εκχώρησης δεδομένων από τους τελευταίους. Αριστη εξάλλου υπήρξε η συνεργασία των Βρετανικών αρχών με τις αντίστοιχες Αμερικανικές, που μπορούσαν να χρησιμοποιούν το Βρετανικό έδαφος αλλά και τα Βρετανικά μέσα μεταφοράς για κάθε σχέδιο συλλήψεων και μεταφοράς κρατουμένων σαν δικό τους… Το σκηνικό βέβαια, στηρίζεται σε ένα χείμαρρο νομοθετημάτων καταστολής, που η Βρετανική κυβέρνηση θεσμοθετεί καθημερινά.
Το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρότερο από την ακατανίκητη επιθυμία του Μπλαίρ να αρέσει στον Μπους … Ο φιλελεύθερος παροξυσμός της Βρετανικής σοσιαλδημοκρατίας έχει δημιουργήσει πολιτικό πολιτισμό και δημόσιο ήθος τέτοιο, ώστε κάθε ευαισθητοποιημένος με τα ατομικά δικαιώματα και τις παραβιάσεις του να αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση και οργή και ανοιχτή εχθρότητα. Την ίδια ώρα, που κάθε μέρα ο αριθμός των καμερών παρακολούθησης, που τοποθετούνται σπάει και ένα νέο ρεκόρ…
Προφήτης στον τόπο του ο Τζώρτζ Οργουελ…

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Η κρίση μετά την κρίση…

Η παγκόσμια οικονομική κρίση υπήρξε ιδιαιτέρως και αναπόφευκτα αποκαλυπτική για τον αεριτζίδικο χαρακτήρα του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος, που μετέτρεψε -μέσα από χρηματιστηριακές φούσκες και τραπεζικά κόλπα- ολόκληρες εθνικές οικονομίες σε καταρρέοντα τραπουλόχαρτα. Ταυτόχρονα, όμως, υπήρξε ο ιδεολογικός εξαγνιστής και ο μανδύας προστασίας του σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής ιδεολογίας per se. Η οικονομική κρίση, δηλαδή, ανέλαβε τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου ως αποκλειστικά υπεύθυνη του βαρύτατου πλήγματος στην παγκόσμια αγορά εργασίας. …Την ώρα, που είχε αρχίσει να φαίνεται -με μικρά ίσως βήματα συνειδητοποίησης- ότι τα αίτια της παγκόσμιας ανασφάλειας των εργαζόμενων του πλανήτη βρίσκονται στον ίδιο τον χαρακτήρα του συστήματος… Πριν μερικά χρόνια ο Ιγκνάσιο Ραμονέ, διευθυντής της Monde Diplomatique, τεκμηρίωνε όχι με διακηρυκτικούς αφορισμούς αλλά με αριθμοστατιστικά στοιχεία του λόγου το ασφαλές… Στο μνημειώδες έργο του «η Γεωπολιτική του Χάους», αποδείκνυε, ότι η επιστημονικοτεχνολογική επανάσταση θα επέτρεπε εκπληκτική μείωση του εβδομαδιαίου ωραρίου εργασίας (περίπου 16 ώρες) με απίστευτα υψηλότερες οικονομικές αποδοχές και υλικές απολαύσεις αν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ΔΕΝ ήταν ο «θριαμβεύσας» παγκόσμιος φιλελευθερισμός. Αυτός είναι η μαγική Κίρκη, που μετατρέπει μία κατάκτηση της ανθρωπότητας -ιδιαίτερα των εργαζομένων- σε κατάρα. Μιλάμε για το κόστος του αναγκαίου εργασιακού χρόνου, που διαρκώς μειώνει η σύγχρονη τεχνολογία και πληροφορική. Η ιδιοποίηση αυτής της κοινωνικής κατάχτησης από τους εξουσιάζοντες είναι το εργαλείο για την μαζική αβεβαιότητα, ανεργία, περιθωριοποίηση, εξαθλίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Απολύτως φυσικό, αφού εγγενώς ο καπιταλισμός απαιτεί την μεγιστοποίηση του κέρδους ως απαραίτητο στοιχείο για την ύπαρξή του. Το ευκολότερο εργαλείο για αυτή την επιδίωξη σε συνθήκες φιλελευθερισμού είναι η «ευλυγισία» των εργασιακών σχέσεων, ο «εκσυγχρονισμός» της παραγωγικής μηχανής και άλλες ωραιοποιημένες εκφράσεις για το κοινωνικό ολοκαύτωμα των μαζικών απολύσεων. Η κερδοσκοπική, λοιπόν ιδιοποίηση των επιτευγμάτων της πληροφορικής και του αυτοματισμού, εμποδίζει τους εργαζόμενους να απολαμβάνουν επιτέλους τον καρπό του μόχθου τους με σταθερή εργασία, με σαφώς ελαττωμένα ωράρια, με πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο για ψυχαγωγία, πνευματική, καλλιτεχνική και πολιτιστική δημιουργία. Οι υλικοτεχνικοί όροι της συνολικής παραγωγικής μηχανής του πλανήτη επιτρέπουν με επιστημονική ακρίβεια την υλοποίηση αυτής της «ουτοπίας». Την εμποδίζει ασφαλώς η κεφαλαιοκρατική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της εργασίας και η μαζική, πολυεπίπεδη και ποικιλότροπή προπαγάνδα πειθούς των εργαζομένων για αποδοχή προγραμμάτων «λελογισμένης» αυτοεξόντωσης. Την αναστέλλει ο «ρεαλισμός» της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας, που πλειοδοτεί σε συγκαλυμμένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές χρησιμοποιώντας νεολογισμούς διαφημιστικού σουρεαλισμού. Την απομακρύνει η αποστέωση και η ενεργός κατάργηση της διαλεκτικής μέσα από την θεολογικοποίησή της…
Σε λίγο (ή πολύ) η κρίση θα ξεπεραστεί, αφήνοντας εκατομμύρια εκδιωγμένους από την παραγωγική διαδικασία, ευτελίζοντας ανθρώπινες υπάρξεις και έχοντας επιτύχει την παραπέρα ελαχιστοποίηση των όρων οικονομικο-κοινωνικής επιβίωσης. Μετά από τον Αρμαγεδώνα των απολύσεων, το απλό ξεροκόμματο θα μοιάζει …θείο δώρο… Εκτός και…

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Μουσική ως εργαλείο βασανισμού…

Aλλη μία περίτρανη απόδειξη, ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επιστήμης και της τεχνολογίας… Δεν είχαμε ξανακούσει την χρησιμοποίηση της μουσικής ως εργαλείου βασανισμού. Το μάθαμε, όμως… Μία από τις παγκόσμιες πρωτοπορίες του Γκουαντάναμο είναι η εφαρμογή της υψηλής τέχνης των ήχων, όχι ως μέσου πνευματικής ανάτασης και ψυχαγωγικής αγαλλίασης αλλά ως στυγνού και άγριου βασανιστηρίου. Η εμβάθυνση στην γνώση της ψυχοπνευματικής λειτουργίας του ανθρώπου αναδεικνύεται …συγκριτικό πλεονέκτημα στον αγώνα υποδούλωσης και εξανδραποδισμού… Ετσι, λοιπόν το American Pie του Ντον Μακλήν ή το Born in the USA του Μπρους Σπρίνγκστην, μπορεί να χρησιμοποιήθηκαν για την ψυχολογική εξάντληση των ανακρινόμενων κρατούμενων του Γκουαντάναμο.
Η ιστορία πήρε τον δρόμο της δημοσιότητας στις 22 Οκτώβρη, όταν μία ομάδα διάσημων μουσικών, όπως τα μέλη των Pearl Jam, REM και Roots ζήτησαν επίσημα την λίστα όλων των μουσικών κομματιών τα οποία υποχρεώνονταν να ακούν επί πολλές ώρες οι κρατούμενοι, που τιμωρούνταν με αυτό τον τρόπο μέχρι να … συνεργασθούν. Δεκάδες μουσικοί κάτω από το Αρχείο Εθνικής Ασφάλειας (ανεξάρτητη, μη κυβερνητική οργάνωση) ξεκίνησαν νομική προσφυγή για παραβίαση του νόμου της ελευθερίας της πληροφόρησης. Αναζητούν, λοιπόν την δημοσιοποίηση ολόκληρου του φακέλου, που σχετίζεται με την χρησιμοποίηση της μουσικής στις ανακριτικές πρακτικές.
«Ολοι οι μουσικοί πρέπει να συνενωθούμε» δηλώνει η Ροσάννα Κας, κόρη του διάσημου Τζώνυ Κας. Χαρακτηριστική επίσης η δήλωση του Tom Morello, παλιού μέλους των Rage Against the Machine: Με τρελαίνει η ιδέα, ότι η μουσική, που εμπνεύστηκα και συνέβαλα στην δημιουργία της μπορεί να χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Οι μουσικοί πιέζουν επίμονα, ώστε να υλοποιηθεί η δέσμευση Ομπάμα για το κλείσιμο του κάτεργου του Γκουαντάναμο πριν τελειώσει ο πρώτος χρόνος της θητείας του (22/1/2010). Ηδη ο εκπρόσωπος του λευκού οίκου δηλώνει, ότι διατάχθηκε κατάργηση όλων των παράνομων τεχνικών ανάκρισης και αυστηρή εφαρμογή των συνθηκών της Γενεύης.
Ενδιαφέρουσα και η σχετική έρευνα της Σούζαν Κουϊσκ, καθηγήτριας μουσικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, που εξετάζοντας πολλούς από τους παλιούς κρατούμενους διαπίστωσε, ότι η συχνότερες επιλογές μουσικού βασανισμού περιελάμβαναν χέβυ μέταλ, ραπ και κάντρυ… Κάτι ξέρουν οι ανθρωποφύλακες της πλανηταρχίας…

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

Μικτοί γάμοι: πανίσχυρο ρατσιστικό ταμπού στις ΗΠΑ

Η εκλογή ενός έγχρωμου προέδρου στις ΗΠΑ θα μπορούσε να δηλώνει και την συντριβή του ρατσισμού στην χώρα, που «άνθισε» το φαινόμενο στους τελευταίους αιώνες. Χωρίς να υποτιμάται η συμβολική αξία της παρουσίας Ομπάμα στον Λευκό Οίκο, είναι πανθομολογούμενο, πως υπάρχει πολύς και δύσκολος δρόμος μέχρι να νικηθεί ο ανθρώπινος φόβος και η βλακεία. Φαινόμενα ρατσιστικής βίας (αποκλεισμοί, δολοφονίες, πυρπολήσεις κτιρίων και εκκλησιών κ.λ.π.) δεν έχουν λείψει από το κοινωνικό προσκήνιο της χώρας. Εκεί, μάλιστα, που δοκιμάζεται η ανεκτικότητα στο διαφορετικό είναι η αποδοχή των μικτών γάμων λευκών και μη λευκών… Μόλις, αρχές του Οκτώβρη 2009, ειρηνοδίκης της Λουϊζιάνα αρνήθηκε να παντρέψει έναν έγχρωμο με μία λευκή. Το επιχείρημά του τραγικά λογικοφανές: θέλω να προλάβω τα παιδιά σας να απορριφθούν από τις αντίστοιχες κοινότητες… Αυτά δήλωσε ο δικαστής Keith Bardwell, που διαβεβαιώνει, ότι δεν είναι ρατσιστής αλλά αντίθετα έχει πολλούς φίλους μαύρους… Το ζευγάρι τελικά παντρεύτηκε από άλλον ειρηνοδίκη και ετοιμάζεται να κάνει νομική προσφυγή για αντισυνταγματική διάκριση.
Τα πράγματα καλυτερεύουν βέβαια αλλά με βήμα κάβουρα. Οι ρατσιστικές προκαταλήψεις ακόμη και υποσυνείδητες κυριαρχούν. Μόλις το 1967, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας νομιμοποίησε τους διαφυλετικούς γάμους. Το 1994 μόνον το 48% των αμερικανών ενέκρινε τους μικτούς γάμους ενώ το 2007 το ποσοστό ανέβηκε στο 77%.
Τελευταίο «σοκ» για την πολιτική ζωή των ΗΠΑ η υποψηφιότητα του Μπιλ ντε Μπλάζιο για νούμερο 2 της πόλης της Νέας Υόρκης. Πιο συγκεκριμένα, το σοκ οφείλεται στην δημόσια φωτογράφισή του με όλης του την οικογένεια. Η «πατροπαράδοτη» αυτή οικογενειακή φωτογραφία συνοδεύει πάντοτε τις υποψηφιότητες για εκλόγιμες θέσεις, αφού καταφέρνει να συγκινήσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων. Στην περίπτωση, όμως του Ντε Μπλάζιο, η φωτογραφία ήταν δυναμίτης, αφού συμπεριλάμβανε… την έγχρωμη γυναίκα του και τα μιγαδικής όψεως παιδιά του. Ποτέ στο παρελθόν μικτός γάμος δεν προβλήθηκε τόσο ανοικτά στα πλαίσια διεκδίκησης δημόσιου αξιώματος. Καταγεγραμμένη στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ είναι η παραίτηση του υπουργού εξωτερικών Ντιν ράσκ, το 1967, επειδή η κόρη του …σκόπευε να παντρευτεί έγχρωμο (Ο πρόεδρος Τζόνσον τελικά δεν είχε δεκτεί την παραίτηση)…
Ο Ντε Μπλάζιο δεν είναι αφελής. Ξέρει τι κάνει… Κάθε φορά, που ένας υποψήφιος παραβιάζει τα παραδεδεγμένα ανοίγει καινούριες πόρτες, δηλώνει. Και ελπίζει…

Claude Levi-Strauss: Ο αιωνόβιος, που έφυγε αιωνίως…

Σε ηλικία 101 ετών, στις 31 Οκτωβρίου 2009 μας αποχαιρέτησε στο προκαθορισμένο ταξίδι της ζωής ο μεγάλος γεωγράφος-ανθρωπολόγος Κλώντ Λεβί-Στράους. Πρίγκηπας του στρουκτουραλισμού ο γιός Βελγο-Εβραίου Ζωγράφου είδε το φώς της ύπαρξης στις 28 Νοεμβρίου του 1908. Από πολύ νέος έδειξε, πως ο δρόμος της γνώσης τον ενδιέφερε βαθειά και αληθινά. Ετσι, από έφηβος κιόλας είχε αποκτήσει γερές γνώσεις Μαρξισμού και Φροϋδισμού… Τελειώνοντας τις σπουδές τους δίδαξε σε Γαλλικά Λύκεια. Εκεί τον συνάντησε και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, που τον θυμόνταν χαρακτηριστικά για την απαθή του έκφραση και συμπεριφορά. Η Βραζιλιάνικη ενδοχώρα υπήρξε ο πρώτος χώρος των ανθρωπολογικών μελετών του, αφού εκεί βρέθηκε για 4 χρόνια σαν μέλος γαλλικής αποστολής. Τα γλωσσολογικά του ενδιαφέροντα πυκνώνουν και ξεκαθαρίζουν. Η απόδρασή του στην ΗΠΑ κατά την διάρκεια του πολέμου θα τον φέρει κοντά στον Roman Jakobson, γλωσσολόγο, που είχε υιοθετήσει μία μαθηματική μεθοδολογική προσέγγιση της γλώσσας, που παρέκαμπτε την σημασία της κάθε γλώσσας ξεχωριστά και στρεφόνταν στο βάθος της γραμματικής λογικής και του συντακτικού της.
Σύντομα, ο Κλώντ Λεβί-Στράους διαμόρφωσε τον στρουκτουραλισμό σαν μεθοδολογία ερμηνείας ανθρωπολογικών προβλημάτων. Η βασική ιδέα, διακήρυσσε είναι, πως υπάρχουν πράγματα επιφανειακά άσχετα, που όμως μπορεί να διασυνδέονται μεταξύ τους. Αυτή την διασύνδεση αναζητάει ο στρουκτουραλισμός, χωρίςνα το καταφέρνει πάντοτε, δήλωνε ο ίδιος, ομολογώντας το πεπερασμένο της μεθοδολογίας του.
Ο Κλώντ Λεβί-Στράους, πλούτισε τρομακτικά την σύγχρονη ανθρωπολογική σκέψη ερευνώντας αποτελεσματικά μέσα στον μύθο και το έθιμο. Η ανθρωπολογία του είναι αντικειμενικά προοδευτική αφού αναζητεί και βρίσκει το κοινό, πίσω από τις διαφορετικότητες. Το τετράτομο έργο του «Τα Μυθολογικά» αποκαλύπτει τις παγκόσμιες σταθερές της εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας πιο βαθειά, πιο πίσω από τις φαινομενικές διαφορετικότητες.
Υπερασπιστής των ινδιάνων του Βόρειας και Νότιας Αμερικής κατακρίνει την πολιτισμένη ανθρωπότητα στους «Θλιμμένους Τροπικούς»… Τόξερα, πως η ανθρωπότητα αργά και σταθερά εξέτρεφε καταστάσεις, όπως το ανθρώπινο σώμα μπορεί να γεννάει το πύον. Η κοινωνία φαίνεται, πως δεν μπορεί να συντηρήσει τα μέλη της. Οι πόλεμοι έχουν επιταχύνει την εξάπλωση της μόλυνσης σε ολόκληρο τον πλανήτη σε βαθμό, που φαίνεται αδύνατη η καταπολέμησή της.
Η σκέψη του Κλώντ Λεβί-Στράους επηρέασε βαθειά την ανθρωπιστική κατεύθυνση της γαλλικής κουλτούρας του μεταπολέμου αφήνοντας μάλλον αδιάφορο τον αγγλο-σαξωνικό «ορθολογισμό». Κοινή, όμως είναι η διαπίστωση για τεράστιο εύρος της γνωστικής του επίδρασης από την μουσική μέχρι την λογοτεχνία, μέσω της ανθρωπιστικής κοινωνιολογίας.

O Κλώντ Λεβί-Στράους, ακάματος δημιουργός του πνεύματος στην υπηρεσία της ανθρωπότητας κατάχτησε την αθανασία του ως κατατεθιμένος στην ατομική μνήμη των σκεπτόμενων και την συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Ελληνικές μεγαλουπόλεις: κακά αντίγραφα της κακής Αθήνας...

Η μετεμφυλιακή Ελλάδα έχει κατακτήσει παγκόσμια ρεκόρ τερατουργίας… Καμία άλλη χώρα στον κόσμο δεν διαθέτει τον μισό της πληθυσμό στην περιοχή της πρωτεύουσάς της. Μεγαλύτερες πόλεις, πολύ μεγαλύτερες υπάρχουν στον πλανήτη, που ούτως ή άλλως οδηγείται με εκθετικούς ρυθμούς σε μαζική αστικοποίηση. Τέτοια, όμως πληθυσμιακή αναλογία πρωτεύουσας/συνολικής χώρας ΔΕΝ υπάρχει πουθενά… Προϊόν αυτής του ανεπανάληπτου υδροκεφαλισμού είναι και η υποχρεωτική συγκριτική στασιμότητα περιφερειακών πόλεων -Πάτρα, Ηράκλειο, Λάρισα, Βόλος, Καβάλα, Γιάννενα, Καλαμάτα κ.λ.π.-. Μόλις στα πολύ πρόσφατα χρόνια, σημειώνεται μία αύξηση του ενεργού πληθυσμού αυτών των πόλεων και, δυστυχώς, πάλι με μία δευτερεύουσα τερατουργία, δηλαδή την ουσιαστική ερημοποίηση της Ελληνικής υπαίθρου… Το έχουμε ξαναγράψει, ότι τα 8.5 δέκατα του Ελληνικού πληθυσμού κατοικούν στις όχθες της ΠΑΘΕ… Αυτό είναι το νομοτελές αποτέλεσμα του Εθναρχικού προστάγματος προ 50ετίας: «χτίστε, χτίστε, χτίστε».
Η πλήρης απουσία εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού επιβεβαιώνεται πανηγυρικά από τον μοντέλο ανάπτυξης των περιφερειακών αστικών «κέντρων». Ολοσχερής απουσία υποδομών σε βασικές κοινωνικές δραστηριότητες –πολεοδόμηση, αξιόπιστη αστική συγκοινωνία, μέσα σταθερής τροχιάς, διαχείριση αποβλήτων, πολιτιστική δραστηριότητα-.
Νεοπλουτίστικοι μιμητισμοί -γιγάντια εμπορικά κέντρα, πανάκριβα 4 Χ 4, κεντρικοί δρόμοι σε απόλυτο μποτιλιάρισμα, ασφυκτική δόμηση συγκροτημάτων πολυκατοικιών, αφανισμός του αστικού πρασίνου, απουσία μητροπολιτικών πάρκων και διαρκής απειλή των εναπομενόντων περιαστικών αλσών και δασών... Όλα τα πλεονεκτήματα των λογικών «μεγεθών», που εξασφαλίζουν οι περιφερειακές «μητροπόλεις» (επαφή με την φύση, εύκολες προσβάσεις, οικονομία χαμένου χρόνου, σωματοψυχική ισορροπία) απειλούνται δραστικά σε ένα κλίμα κοσμοπολιτισμού και «εκσυγχρονισμού». Κάτω από αυτούς τους όρους, ακόμη και θετικά βήματα, που έχουν πραγματοποιηθεί, όπως π.χ. η δημιουργία Περιφερειακών Πανεπιστημίων χάνονται μέσα στην απίστευτη όξυνση του ατομικισμού και στην υιοθέτηση «βιαιότερων» μορφών κοινωνικής παρουσίας, που εκφράζουν βαριά συμπλεγματικές συμπεριφορές.
Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα να καταδικάζουν πόλεις-πρότυπα από άποψη πληθυσμιακού μεγέθους, σε ποιότητα ζωής που πολύ θυμίζει υποβαθμισμένες περιοχές του Αττικού λεκανοπέδιου. Και στις δύο περιπτώσεις, ένα glamorous επίχρισμα επιχειρεί να καλύψει μιζέριες και καθυστερήσεις…
Γι’ αυτό ακριβώς, οι διακηρύξεις για αποκέντρωση και πράσινη ανάπτυξη δοκιμάζονται άμεσα. Η προώθηση π.χ. του τραμ σε πολλές πόλεις -πρακτικά σε ΟΛΕΣ όσες προαναφέραμε- είναι κριτήριο για τις επιλογές της νέας εξουσίας. Θα κοινωνικοποιηθούν οι μετακινήσεις με τεράστιο όφελος στην ποιότητα ζωής των κατοίκων ή θα συντηρείται ο εγωκεντρικός συμπλεγματισμός μέσω ανεξέλεγκτης αύξησης του στόλου των ΙΧ; Θα συνεχίσει να κακοποιείται συνειδητά η καθημερινότητά μας για να εξασφαλίζεται ο εξανδραποδισμός των πολιτών μέσα από πολυτελείς αυταπάτες ελευθερίας;
Η επισώρευση προβλημάτων είναι τόση και τέτοια, που ακόμη και απλές καθυστερήσεις θα μαρτυρούν διάθεση συντήρησης της υπάρχουσας κατάστασης. Και αυτή την συντήρηση δύσκολα θα κρύψει το ταλέντο σε νεολογίστικες θολούρες, που χαρακτηρίζει από το παρελθόν την παρούσα κυβερνητική παράταξη…

Η Ουκρανία «εκσυγχρονίζεται»…

Λιγότερο από 3 μήνες μένουν μέχρι τις προεδρικές εκλογές του Γενάρη 2010. Γεγονός με τεράστια σημασία, θεωρητικά, αφού η εξωτερική πολιτική της Ουκρανίας βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Η εσωτερική πραγματικότητα υπολείπεται σαφώς των απαιτήσεων των καιρών. Κεντρικοί ήρωες οι δύο από τους τρείς πρωταγωνιστές της «πορτοκαλί επανάστασης». Ο φιλορώσος Βίκτωρ Γιανούκοβιτς και η «κεντρώα» ως προς τις διαθέσεις της μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Γιούλια Τιμοσένκο. Φαίνεται, πως ο πρόεδρος Βίκτωρ Γιουτσένκο είναι εκτός παιγνιδιού αφού τα χαμηλά μονοψήφια ποσοστά του επιβεβαιώνουν την κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητάς του, που πορεύεται αντίστροφα προς την εξέλιξη της διαφθοράς στην χώρα.
Ο Γιανούκοβιτς, ηγέτης του κόμματος των περιφερειών και ηττημένος της «επανάστασης» του 2004 είναι ο επικεφαλής των δημοσκοπήσεων με 23%. Φαίνεται, πως ο σκληρός αντιρωσισμός του Γιουτσένκο δεν μπορεί να στεριώσει στην χώρα, όπου οι πρόσφατες διενέξεις με την Ρωσία δεν καταφέρνουν να καλύψουν αιώνες ιστορικής ταύτισης. Το αντιλαμβάνεται αυτό η έξυπνη και όμορφη ξανθιά κοτσιδοφόρα Γιούλια και διακηρύσσει τον «εξευρωπαϊσμό» της χώρας ταυτόχρονα προς την αναθέρμανση των σχέσεων με την Ρωσία. «Δεν έχουμε το δικαίωμα να συγκρουσθούμε με τους παραδοσιακούς και φίλους γείτονές μας» δηλώνει απερίφραστα.
Στην Ουκρανία «εκσυγχρονίζεται» και η πολιτική… Οι δύο επικρατέστεροι αντίπαλοι της επερχόμενης εκλογικής μάχης δίνουν τον αγώνα τους με «ποικίλα» όπλα. Σε βάρος του στελεχικού δυναμικού της Τιμοσένκο εκκρεμεί η κατηγορία της παιδοφιλίας. Το επιτελείο της Γιούλιας αντεπιτίθεται και ισχυρίζεται, ότι ο Γιανούκοβιτς έχει διαπράξει βιασμό στα νιάτα του ενώ το ποινικό του μητρώο είναι επιβαρυμένο με κλοπές και προκλήσεις τραυματισμών…
Ατμόσφαιρα “Show-biz”, λοιπόν στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας επικυρώνουν την ούτως ή άλλως «Δυτικοποίηση» της χώρας.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Υπάρχουν δύο Ιερουσαλήμ…

…όπως μας το βεβαιώνει με συγκλονιστικό τρόπο, ο Σολ Τζέλμαν, Εβραίος φοιτητής του Εβραϊκού πανεπιστήμιου της Ιερουσαλήμ. Την εμπειρία των πρόσφατων επισκέψεών του στον Ανατολικό τομέα της πόλης καταθέτει στην εφημερίδα Yediot Aharonot…

Ενα μισοχαλασμένο μικρό λεωφορείο 10 θέσεων φορτωμένο με καμιά 20αριά Αραβες επιβάτες, αναλαμβάνει την μεταφορά στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Εκεί, που οι κάτοικοι της δυτικής δεν έχουν πάει ούτε μία φορά στην ζωή τους... Στις γειτονιές του Ρας-Αλ-Αμούντ του Σουαφάτ και τα στρατόπεδα προσφύγων Ανάτα και Α-Τούρ….
Εικόνα Αραβικής πόλης στην χαμηλότερη ποιοτικά εκδοχή, χωρίς ελπίδα. Αίσθηση προσγείωσης σε άλλη χώρα. Δρόμοι στενοί και γεμάτοι λακούβες, ερειπωμένα σπίτια, σωροί σκουπιδιών, βρωμιά και βρώμα… Από εδώ μπορεί κανείς να δει πράματα, που αγνοούν οι κάτοικοι της δυτικής Ιερουσαλήμ. Αγνοούν π.χ. τον απέραντο τείχος, που διασχίζει την Υπεριορδανία. Αγνοούν το αίσθημα αδυναμίας αλλά και οργής, που δημιουργεί αυτό το τείχος μέσα στο κέντρο της πόλης…
Ανθρωποι κουρασμένοι και καταπιεσμένοι. Δεν ρωτούν, δεν ελπίζουν πια σε κανονική ζωή.. Χωρίς συνεχείς και παρατεταμένες διακοπές ρεύματος, χωρίς σωρούς σκουπιδιών, που κανείς δεν τα μαζεύει και που δίνουν στην πόλη αυτή την χαρακτηριστική απαίσια βρώμα…
…Κάπως έτσι είναι η ζωή στην Μπέϊτ Χανίνα. Κάθε φορά, που την επισκέπτομαι, οργίζομαι στην ιδέα, πως οι συμπατριώτες μου της δυτικής πόλης, δεν θα δουν ποτέ το χάλι της Ανατολικής… Δεν θα γνωρίσουν ποτέ την πραγματική Ιερουσαλήμ. Και, όπως και εγώ, θα γιορτάζουν κάθε χρόνο την «επανένωση» της Ιερουσαλήμ, την ίδια ώρα, που η αθλιότητα θα βασιλεύει μόλις 6 λεπτά πιο μακρυά από τον εβραϊκό οικισμό του Πισγκάτ Ζέεφ.

Την ίδια ώρα σημαντικοί παράγοντες του Εβραϊκού κινήματος «Ειρήνη τώρα» τονίζουν, ότι η εκρηκτικότητα της κατάστασης είναι τόση και τέτοια ώστε μία καινούρια «ιντιφάντα» να μην φαίνεται καθόλου απίθανη…
ΥΓ. πηγή πληροφόρησης, Courrier International,τεύχος 22-28/10/2009

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Πλανήτης γη: Η εξαφάνιση των ειδών συνεχίζεται…

Οι πληροφορίες, που παρουσιάζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός για την Διατήρηση της Φύσης (ΠΟΔΦ), στο πρόσφατο δελτίο του του Ιουλίου 2009 είναι απαισιόδοξες, σχεδόν τρομακτικές. Σύμφωνα, λοιπόν με τον ΠΟΔΦ ο ρυθμός εξαφάνισης των ειδών είναι 100 έως 1000 φορές ταχύτερος από παρόμοια μεγάλα επεισόδια εξαφάνισης στην φυσική ιστορία. Οι απόψεις αυτές στηρίζονται σε συστηματική παρακολούθηση της εξέλιξης 45000 ειδών, που συγκροτούν την σχετική λίστα της παγκόσμιας μελέτης. Από αυτά, λοιπόν τα είδη, 16928 απειλούνται με εξαφάνιση, που πρακτικά σημαίνει: ένα πτηνό στα οκτώ, ένα θηλαστικό στα τέσσερα, ένα αμφίβιο στα τρία. Εδώ πρέπει να υπογραμμισθεί, ότι οι αναμενόμενες κλιματικές αλλαγές και ειδικότερα η υπερθέρμανση του πλανήτη αναμένεται να αποτελέσει ιδιαίτερο επιβαρυντικό παράγοντα μεγάλης επίπτωσης, που θα διευρύνει σημαντικά την λίστα των απειλούμενων ειδών και με πολλά άλλα, που σήμερα φαίνεται να βρίσκονται σε καλή ισορροπία με τον περιβάλλον.
Κυρίαρχες αιτίες για τον σημειούμενο περιορισμό της βιοποικιλίας σήμερα είναι: η αυξανόμενη αστικοποίηση, η εντατικοποίηση των αγροτικών καλλιεργειών, η υπερεκμετάλλευση του φυσικού πλούτου… Εντούτοις, παρά το γενικά αποκαρδιωτικό πλαίσιο υπάρχει στο βάθος του τούνελ ελπίδα. Την προσφέρουν οι τοπικές εκστρατείες, που μέσα σε λίγα χρόνια κατάφεραν πολύ θετικά αποτελέσματα. Χάρις σ’ αυτές τις προσπάθειες έχουν ξεφύγει πλέον από τον φαύλο κύκλο της απειλής εξαφάνισης, πολλά και σημαντικά ζώα, όπως ο Αφρικανικός ελέφαντας, ο Ευρωπαϊκός Βίσωνας, η ζέβρα των βουνών, το άλογο του Πρζεβάλσκι, ο μονόκερως ρινόκερος της Ινδίας, και ο μαύρος λέοντας της Βραζιλίας.
Ο ΠΟΔΦ χαιρετίζει αυτές τις τοπικές νίκες σαν ουσιαστικές αλλά και συμβολικές επιτυχίες και τονίζει την ανάγκη έντασης και ενίσχυσης αυτής της προσπάθειας. Η χώρα μας δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο της παγκόσμιας ευθύνης. Είδη, όπως η φώκια Μονάχους-Μονάχους, η χελώνα Καρέτα-Καρέτα ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία. Και ας μην λησμονάμε την καφέ αρκούδα, που απειλείται σοβαρότατα από την προχειρότητα και την αδιαφορία των κατασκευαστών της Εγνατίας στα όρια της Βάλια Κάλντα…
Πηγή πληροφόρησης: Ειδικό τεύχος Courrier International, «Καλύτερη ζωή», Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2009.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Κούβα: πρωτοπόρος στην βιολογική γεωργία

Δεν ήταν, καταρχήν, επιλογή οικολογικού σχεδιασμού. Προέκυψε σαν υποχρεωτική ανάγκη μετά την κατάρρευση του συστήματος εξουσίας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Μέχρι τότε και παρά τον ισχυρό στραγγαλισμό της Κουβανικής οικονομίας από τις ΗΠΑ, η τροφοδοσία από την Ανατολή επέτρεπε επάρκεια σε χημικά (λιπάσματα, παρασιτοκτόνα) και μηχανολογικό εξοπλισμό (τρακτέρ). Το 1990, λοιπόν επέβαλλε για την Κούβα μία ριζική και ασφαλώς επώδυνη στροφή της γεωργίας της, από τις μηχανοποιημένες μονοκαλλιέργειες σε βιολογικές και παραδοσιακές μορφές γεωργικής οικονομίας. Μόνον δύο καλλιέργειες πλέον επωφελούνται κρατικής βοήθειας σε λιπάσματα και αντιπαρασιτικά: ο καπνός και η πατάτα. Στην πρώτη γραμμή λοιπόν η κοπριά και φυσικές μέθοδοι εξόντωσης των βλαβερών εντόμων. Την ίδια ώρα, αγρονόμοι και άλλοι επιστήμονες ερευνούν και αναπτύσσουν τεχνικές βιολογικών αντιπαρασιτικών. Το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων αυτής της έρευνας αξιοποιείται από την κοινωνία και υιοθετείται από τις γεωργικές κοοπερατίβες. Μικρο-οργανισμοί, έντομα, βακτήρια και μύκητες αναπτύσσονται στα εργαστήρια ενώ την ίδια ώρα φυτεύονται και μεγαλώνονται δένδρα, που ο καρπός τους ή οι σπόροι τους έχουν αντιπαρασιτικές ιδιότητες.
Η επιτυχία της βιολογικής γεωργίας στην Κούβα έχει επιφέρει ευεργετικές δημογραφικές επιδράσεις. Είναι πολλοί αυτοί, που αφήνουν τις πόλεις και επιλέγουν την ύπαιθρο. Την ίδια ώρα η Κούβα μπαίνει μπροστά σε έναν άλλο λίγο-πολύ άγνωστο τομέα οικονομικής δραστηριότητας στον καταναλωτικό κόσμο: την αστική γεωργία, που συνίσταται στην μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των κήπων των σπιτιών στις πόλεις, όπου καλλιεργούνται βραχύβια λαχανικά, αρωματικά χόρτα και ιαματικά φυτά. Με αυτό τον τρόπο, οι σχετικοί κλάδοι παραγωγής έχουν πρακτικά τριπλασιάσει το προϊόν τους με σημαντική εξοικονόμηση σε καύσιμα και νερό. Ενδεικτικά: στην περιοχή της Αβάνας παράγονται περίπου 300 χιλιάδες τόνοι λαχανικών ετησίως. Διακόσιες χιλιάδες περίπου Κουβανοί εργάζονται στον τομέα αυτό από το 2000 και μετά.
Μία αγωνία μένει: Τι θα συμβεί, όταν κάποια στιγμή αρθεί ο Αμερικάνικος αποκλεισμός, οπότε και ο δρόμος της βιομηχανικής καλλιέργειας θα γίνει πιο «εύκολος»;

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

Λίθιο: Θησαυρός στα χέρια των Πινοσέτ…

Το τρίγωνο ανάμεσα στην Χιλή, Βολιβία και Αργεντινή είναι το Ελ-Ντοράντο του 21ου αιώνα, αφού είναι η περιοχή διαθέτει το 90% των παγκόσμιων αποθεμάτων σε Λίθιο. Πριν από μερικές 10ετίες, η πληροφορία θα ήταν μικρής έως μέτριας σημασίας. Σήμερα, όμως το Λίθιο είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής των τεχνολογικών εξελίξεων στην πληροφορική και ειδικότερα στον τομέα ενεργειακής τροφοδοσίας. Και όχι μόνον, αφού το Λίθιο δεν βρίσκεται μόνον στο εσωτερικό σχεδόν όλων των σύγχρονων ηλεκτρονικών συσκευών. Χρησιμοποιείται ακόμη και στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, για την παραγωγή Τριτίου, στοιχείου, που δεν υπάρχει στην φύση και αποτελεί καύσιμο υλικό της σύντηξης. Η γενίκευση της χρήσης του Λιθίου στις μπαταρίες ενεργειακής αποθήκευσης αφορά πλέον ακόμη και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, που αναμένεται να εμφανισθούν μαζικά στην αγορά από το 2010…
Καθόλου περίεργο, λοιπόν, που η τιμή του Λιθίου έχει αυξηθεί ανά μονάδα βάρους κατά 238% από το 1998, ενώ η ζήτησή του αυξάνει κατά περίπου 7% ετησίως. Ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός, ότι από τα Χιλιανά εδάφη του επίμαχου γεωγραφικού τριγώνου, την μερίδα του λέοντος κατέχει ο γαμπρός του αιματοβαμένου δικτάτορα Πινοσέτ, Χούλιο Πόντσε Λερού. Χρησιμοποιώντας διοικητικές, δικαστικές και οικονομικές διεργασίες εξαιρετικά αμφίβολης αντικειμενικότητας, ο εν λόγω συγγενής του αγαπημένου όλων των φιλελεύθερων του κόσμου απέκτησε τον έλεγχο της μέχρι το 1983 κρατικής εταιρείας εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων Λιθίου, SQM. Σε συνεργασία με την ιαπωνική Kowa, η SQM ελέγχει πλήρως το κύκλωμα εξόρυξης και εμπορίας του Λιθίου. Οι προβλέψεις παραπάνω από αισιόδοξες για την εμπορική ισχύ του Λιθίου: διπλασιασμός εξόρυξης στα επόμενα 20 χρόνια προβλέπεται για το λίθιο: από 93000 τόνους σε 160000 τόνους … Και τα νέα αυτοκίνητα τα εφοδιασμένα με μπαταρίες Λιθίου θα φτάσουν στο 10% το 2015 και στο 20% το 2020…
Δειλά-δειλά το ζήτημα αυτής της «νομιμοφανούς» ληστρικής αρπαγής κρατικής περιουσίας άρχισε να μπαίνει στην δημόσια ζωή της Χιλής. Σε πρόσφατες δηλώσεις της η Ιζαμπέλα Αλλιέντε, βουλευτής και μέλος της επιτροπής ορυχείων της χώρας έβαλε ανοιχτά το ζήτημα: Πρέπει να μπει τέλος στην μονοπωλιακή εκμετάλλευση των ορυχείων, που εκχώρησε η χούντα, φτιάχνοντας κατά τον πιο σκανδαλώδη τρόπο, τεράστιες ιδιωτικές περιουσίες…
Προβλεπτικός πάντως ο «φιλελεύθερος» Πινοσέτ. Και άξιος υπερασπιστής των ιδεωδών: Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, αφού τον γαμπρό τον βόλεψε εις γενεές-γενεών…
ΥΓ. πηγή πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 998, 8-14/10/2009

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι: Ιδού η Ρόδος…

Η απελθούσα από την κυβερνητική εξουσία παράταξη έχει -μεταξύ άλλων- γράψει μία ιστορία αντι-σιδηροδρομικού μένους… Ιστορία, που αρχίζει από εποχής εθνάρχη, που συμβολικά και πρακτικά ξήλωσε τις γραμμές τραμ της πρωτεύουσας, ενώ έκλεισε πολύτιμες γραμμές εντός και εκτός λεκανοπεδίου (τραίνο του Λαυρίου, σιδηρόδρομους Δυτικής Ελλάδας κ.λ.π.). Ετσι, κατάφερε να φτάσει σε ένα σιδηροδρομικό δίκτυο, μικρότερο από εκείνο του Χαρίλαου Τρικούπη με επίπεδο ταχύτητας, ακρίβειας και άνεσης αρκετά χειρότερο από εκείνο, που ο εκσυγχρονιστής Τρικούπης είχε προλάβει να χαράξει. Ο σιδηρόδρομος κατάντησε …πικρό ανέκδοτο ακόμη και στις πιο βασικές διαδρομές (Αθήνα-Πάτρα, Αθήνα- Θεσσαλονίκη). Την ίδια ώρα βέβαια τα ΚΤΕΛ έγιναν στυλοβάτης του συγκοινωνιακού έργου και του …κοινωνικοπολιτικού συστήματος της χώρας…
Η μόλις λήξασα κυβερνητική περίοδος, για τους Ελληνικούς σιδηροδρόμους περιέλαβε:
-καμία νέα επέκταση του πιο απηρχαιωμένου στην Ευρώπη σιδηροδρομικού δικτύου ούτε καν σε επίπεδο σχεδιασμού. Αντίθετα, η υλοποίηση ήδη αποφασισμένων έργων συντήρησης και επεκτάσεων, που αφορούσαν κυρίως τον προαστιακό, γνώρισαν συνεχείς καθυστερήσεις.
-την απόφαση «εκσυγχρονισμού» του ΟΣΕ, ενός οργανισμού, που ανήκε στα θύματα προνομιακής ρεμούλας, όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Η απόφαση αυτή, στην λογική του «πονάει κεφάλι- κόβει κεφάλι» κατέληξε στην κατάργηση πολλών κεντρικών δρομολογίων, χωρίς καμία αναβάθμιση υπηρεσιών, στο όνομα της εξοικονόμησης πόρων.
Το πιο σοβαρό ατόπημα, όμως της προηγούμενης διακυβέρνησης υπήρξε η κατάργηση της προοπτικής του Δυτικού Σιδηροδρομικού Αξονα, δηλαδή της σύνδεσης Αντιρρίου-Ιωαννίνων και -το σπουδαιότερο- της σύνδεσης της Ηγουμενίτσας-Ιωαννίνων με την Καλαμπάκα και την ένταξη της Ηπείρου με το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας (έργο, που οραματίστηκε ο τρικούπης, πριν ελευθερωθεί η Ηπειρος και παραμένει ανεκπλήρωτο ενάμισυ αιώνα αργότερα).
Για την νέα κυβέρνηση, η υπόθεση ΟΣΕ αποτελεί πεδίο υποχρεωτικής δοκιμασίας και κρίσης. Καμία υπόσχεση για ουσιαστικό εκσυγχρονισμό των συγκοινωνιακών υποδομών της χώρας δεν μπορεί να αφήσει απέξω τον σιδηρόδρομο, στην τελευταία, από αυτή την άποψη, χώρα της Ε.Ε.
Αξίζει να θυμηθούμε, ότι η μελέτη για τον Δυτικό σιδηροδρομικό Αξονα, που παρουσιάστηκε το 1997 σε Πανηπειρωτικό Συνέδριο, οφείλεται σε απόφαση του τότε υπουργού μεταφορών Χάρη Καστανίδη, σημερινού κυβερνητικού στελέχους, που είχε ανοιχτά και δημόσια αναγνωρίσει την εθνική σημασία του Δυτικού σιδηροδρομικού άξονα. Στον ίδιο οφείλεται και η απόπειρα εκσυγχρονισμού της καταργημένης από το 1960 γραμμής Κρυονέρι-Μεσολόγγι-Αγρίνιο (ΣΔΒΕ), που όμως δεν ευτύχησε στην συνέχεια να ολοκληρωθεί και κατέληξε σε … πεταμένα λεφτά… Πάντως, δεν υπήρξε άριστη για τους σιδηροδρόμους ούτε η 10ετία εκσυγχρονιστικών υποσχέσεων του 1990, που έφτασε να απειλήσει ακόμη και τον μνημειακής γραφικότητας οδοντωτό Διακοφτού-Καλαβρύτων…


Ο Δυτικός σιδηροδρομικός άξονας μπορεί να μεταβάλλει ριζικά την ανθρωπογεωγραφική μιζέρια της Δυτικής Ελλάδας με πολλαπλά οφέλη στην κοινωνική ανέλιξη και την οικονομική αναβάθμιση της περιοχής αλλά και ολόκληρης της χώρας, αφού το λιμάνι της Ηγουμενίτσας είναι ντε φάκτο η πύλη της Ελλάδας προς την Δύση.
Το τραίνο, όμως αποτελεί πυρήνα κάθε οικολογικής, πράσινης «ανάπτυξης» στον τομέα των συγκοινωνιών. Ταυτόχρονα, η επέκταση και η ανάπτυξη ενός σύγχρονου εθνικού σιδηροδρομικού δικτύου αποτελεί την ουσιαστική και μακροπρόθεση λύση του προβλήματος των μεταφορών στην χώρα. Οι εγκαινιαζόμενοι και οι κατασκευαζόμενοι αυτοκινητόδρομοι, όσο κι’ αν είναι απαραίτητοι είναι έργα περιορισμένης χρονικής αποτελεσματικότητας εξαιτίας του ανεξέλεγκτα μεγεθυνόμενου στόλου επιβατηγών οχημάτων. Ταυτόχρονα, η απουσία αξιόπιστου, σύγχρονου σιδηροδρομικού δικτύου είναι και ο καλύτερος προπαγανδιστής αυτής της ανορθολογικής αύξησης των ΙΧ.
Μαζί με το τραίνο, το τραμ θα είναι άλλη μία δοκιμασία αξιοπιστίας για τους νέους κυβερνώντες. Η άθλια κυκλοφοριακή πραγματικότητα πολλών Ελληνικών μεγαλουπόλεων (Πάτρα, Βόλος, Λάρισα, Ηράκλειο, Καλαμάτα, Γιάννενα, Καβάλα κ.λ.π) έχουν ήδη γεννήσει προβληματισμούς και έχουν καταλήξει σε θετικές προμελέτες. Το κράτος πρέπει να ανατρέψει τα βήματα του κάβουρα και να επιταχύνει τις διαδικασίες, ώστε μεγάλο μέρος του εκτός λεκανοπεδίου πληθυσμού της χώρας να γνωρίσει αυτή την πολύτιμη, αναγκαία και από δεκαετίες καταχτημένη για πάμπολλες Ευρωπαϊκές πόλεις ποιότητα ζωής και μεταφοράς, που εξασφαλίζουν τα μέσα σταθερής τροχιάς…
Μεταθέσεις σχεδιασμού, χρονοτριβές και καθυστερήσεις στις υλοποιήσεις θα είναι στην πράξη, δήλωση συνέχισης της ίδιας αναχρονιστικής για τον συγκοινωνιακό χάρτη της χώρας πολιτική.

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Η Κίνα απειλείται από την δίψα.

Η Κίνα γιορτάζει τα 60χρονα της λαϊκής της δημοκρατίας. Μία πορεία με πολλές επιτυχίες, πολλές συγκρούσεις και τεράστιες αντιφάσεις, που μετατράπηκαν σε ταμπού των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων της αριστεράς στην προηγούμενες 10ετίες… Σήμερα, η Κίνα υιοθετώντας κατά σκανδαλώδη τρόπο την οικονομία της αγοράς αντιμετωπίζει προβλήματα ανάπτυξης, που προσλαμβάνουν οικουμενικό χαρακτήρα. Κραυγαλέα περίπτωση το πρόβλημα του νερού… Ξηρασία, ρύπανση, άθλια κατάσταση δικτύων, σπατάλη μετατρέπουν το πρόβλημα σε σπαζοκεφαλιά για τους ηγέτες της Κίνας. Μέρος του κυβερνητικού τύπου κατασκευάζει ελογείες , που υμνούν τον κρατικό προγραμματισμό για τα μεγάλα έργα τιθάσευσης των ποταμών… φαίνεται, όμως, ότι τα μακροπρόθεσμα έργα, που αμφισβητούνται έντονα από την διεθνή κοινότητα για την αποτελεσματικότητά τους και τις περιβαλλοντικές τους συνέπειες, δεν είναι ικανά να δώσουν άμεσες λύσεις. Το πρόβλημα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, ώστε οι κατά τα άλλα υπομονετικοί Κινέζοι καταφεύγουν όλο και συχνότερα σε μαζικές διαδηλώσεις με κύριο θέμα την μόλυνση του περιβάλλοντος, που ενυπάρχει στο ζήτημα του νερού. Ετσι, το 2005 οι σχετικές διαδηλώσεις έφτασαν στον αστρονομικό αριθμό των 51000 ενώ το 2007 ξεπέρασαν τις 87000. Οι αριθμοί για το 2008 και 2009 δεν είναι ακόμη διαθέσιμοι αλλά είναι βέβαιο, πως το χαρακτηριστικό των συγκρούσεων και της βίας έχει μπει για τα καλά. Το θέμα βρίσκεται όλο και συχνότερα στα χέρια της δικαιοσύνης. Στις 14 Αυγούστου του 2009 η πρώτη σχετική καταδίκη έκανε αίσθηση. Ενας παλιός διευθυντής χημικού εργοστασίου καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης για μόλυνση του νερού της περιοχής με τοξικά.
Η ερημοποίηση εξαπλώνεται από την δύση προς την Ανατολή. Στον Βορρά, περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι και 2 εκατομμύρια ζώα βρίσκονται εδώ και αρκετές δεκαετίες στα όρια της λειψυδρίας, αφού τα αποθέματα έχουν πέσει κάτω από το 60% των κανονικών. Οι αρχές προβληματίζονται για τον περιορισμό της κατανάλωσης. Διπλασιασμός τιμών, εκπαίδευση στο σχολείο για καλύτερη χρησιμοποίηση του νερού, τηλεοπτικά σποτς στην πρώτη γραμμή και αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για προστασία των υδάτων από την μόλυνση…

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009

Το γάλα χυμένο… Το μυαλό;

Τρία εκατομμύρια λίτρα γάλα έχυσαν οι Βέλγοι αγρότες ποτίζοντας τα χωράφια. Ο λόγος πολύ απλός και κοινός: Το κόστος παραγωγής είναι ανώτερο της προσφερόμενης από τις πολυεθνικές τιμής αγοράς… Ο θρίαμβος του φιλελευθερισμού με κρατική μάλιστα προστασία αφού όλες οι κυβερνήσεις της ΕΕ κάνουν την πάπια σε ένα γνωστότατο πρόβλημα. Μόλις σήμερα, μετά από εβδομάδες διαμαρτυριών, με χιλιάδες στρέμματα ποτισμένα με γάλα, οι ευρωπαίοι υπουργοί γεωργίας θεώρησαν, ότι υπάρχει λόγος να συναντηθούν για να συζητήσουν το πρόβλημα…
Πάντως, εκατομμύρια Αφρικανόπαιδων καταδικασμένα με μαθηματική αυστηρότητα στον δια πείνης και δίψας θάνατο έχουν να προτείνουν άμεση και πρακτική λύση. Αγορά του γάλακτος, που περισσεύει στην Ευρωπαϊκή αγορά και μεταφορά του στις φτωχές, διψασμένες και πεινασμένες χώρες της Αφρικής… Τέτοιοι, όμως «παραλογισμοί» δεν χωράνε στους ορθολογισμούς της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Ο ανεξέλεγκτος ανταγωνισμός, ο μόνος θεός της παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητας…

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Πτήσεις θανάτου…

«Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον». Πιθανότατα το ρητό να μην έχει καθολική ισχύ αλλά ευτυχώς τουλάχιστον ίσχυσε στην περίπτωση του Αργεντίνου πιλότου Χούλιο Αλμπέρτο Ποχ. Συνταξιούχος από Ολλανδική πολιτική αεροπορική Εταιρεία, ο Ποχ υπήρξε πιλότος της Αργεντίνικης αεροπορίας στα χρόνια της …«κεντρώας» δικτατορίας Βιντέλα (1976-1983). Μία από τις θεάρεστες αποστολές του Ποχ ήταν το ρίξιμο από το αεροπλάνο, πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος. Κάπου χίλιοι δυστυχισμένοι αντικαθεστωτικοί ρίχτηκαν ζωντανοί στην θάλασσα ή στον Ρίο ντε λα Πλάτα από αεροπλάνα της πολεμικής αεροπορίας της χώρας.
Ο παλιός αξιωματικός του ναυτικού (στο ναυτικό υπηρετούσε ο Ποχ) ζούσε με ήσυχη την συνείδησή του στην Ολλανδία από το 1988. Οι σχετικές έρευνες άρχισαν με την ευκαιρία ανοιχτών εξομολογήσεων του Ποχ σε Ολλανδούς συνομιλητές του, που τους καλούσε να αλλάξουν την …λαθεμένη τους άποψη για το καθεστώς Βιντέλα, τονίζοντας ότι οι εξολοθρευόμενοι με αυτό τον πρωτότυπα κτηνώδη τρόπο ήταν τρομοκράτες…
Ο Ποχ συνελήφθη στην Βαλένθια της Ισπανίας και θα δικαστεί στην Αργεντινή. Ισως ένα νέο κεφάλαιο ανοίξει στην διερεύνηση των αναρίθμητων εγκλημάτων της Αργεντίνικης χούντας, αφού φαίνεται, πως και άλλοι πιλότοι υπηρέτησαν παρόμοιες …ανθρωπιστικές αποστολές και στην συνέχεια αποστρατεύτηκαν και δούλεψαν σε διάφορες εθνικές και διεθνείς αεροπορικές εταιρείες.

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

Το δημοψήφισμα....


...Επιλέχτηκε σαν μορφή αγώνα κατά της ιδιωτικοποίησης των υπαλλήλων των Γαλλικών ταχυδρομείων. "Οχι άλλη μία France TELECOM" είναι το σύνθημα, που κυριαρχεί στο προσκήνιο της Γαλλικής πολιτικής σκηνής αφού η αντίστοιχη εταιρεία των τηλεπικοινωνιών έχει γίνει ανθεστήριο αυτοκτονιών μέσα σε ένα χρόνο, φιλελευθεροποίησης με "ευλυγισία" στις προσλήψεις και κυρίως στις απολύσεις. Αυτό το μοντέλο φοβώνται δικαιολογημένα οι εργαζόμενοι των Γαλλικών Ταχυδρομείων. Γι΄αυτό και κάλεσαν την κοινωνία να τοποθετηθεί. Ελάτε και ψηφίστε είπαν στους Γάλλους, βάζοντας ως όριο επιττυχούς σηυμμετοχής το ένα εκατομμύριο... "Δημαγωγικά Κόλπα" και χειρισμούς κατήγγειλε η κυβερνητική Δεξιά...


Τελικά οι ψηφοφόροι Γάλλοι ξεπέρασαν τα δύο εκατομμύρια... Και ποσοστό ανώτερο του 90% αποδοκιμάζουν τα κυβερνητικά σχέδια ιδιωτικοποίησης των Ταχυδρομείων.


Ο αγώνας ίσως δεν δικαιώθηκε... Αλλά τουλάχιστον πραγματώνεται... Με συμμετοχή της κοινωνίας, που μπορεί -με την συμμετοχή και τη στάση της- να ορίσει άλλες χωροχρονικές συντεταγμένες στην ενεργό πολιτική...

Θα σε θυμόμαστε...

Εμβληματική φυσιογνωμία για την χώρα της, για την Λατινική Αμερική για ολόκληρο τον κόσμο. Η οργισμένη και στεντόρια φωνή των αδικημένων και καταπιεσμένων... Μαζί με τον "Μεξικανό" Aταγουάλπα Γιουπάνκι οι δύο indios της Ισπανόφωνης Νέας Ηπείρου γεφύρωναν την πίκρα και τον πόνο τους στο Βόρειο με το Νότιο Ημισφαίριο της στενόμακρης Ηπείρου. Η Mercedes Sosa, η Μερσέντες του λαού της και όλων τωνλαών είχε επισκεφτεί πολλές φορές την Ελλάδα. Την θυμόμαστε να ξεσηκώνει τις πέτρες του Βεάκειου αμφιθέατρου της Κοκκινιάς, πριν από 25 περίπου χρόνια.
Gracias a la vida... Ο "κλασσικός" ύμνος στη ζωή, σε στίχους του κουβανού ποιητή Nicolas Guillien ήταν το σήμα κατατεθέν της φωνής της και της ζωής της. Πάντα χαρούμενη, πάντα υπερδραστήρια, παραπάνω από όσο θα τις επέτρεπαν λογικά τα περισσευούμενα κιλά της...
Γύρισε τον κόσμο και ένωσε τον ήχο της με τις φωνές των πιο άξιων τραγουδιστών και τραγουδοποιών ανά τον πλανήτη. Πολλές φορές την ακούσαμε μαζί με την Joan Baez αλλά και την δική μας Μαρία Φαραντούρη...
Καλοτάξιδη...

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Η Γιουγκοσλαβία απέθανε, ζήτω η "Γιουγκόσφαιρα"…

Μία από τις "ιδρυτικές πράξεις" της επονομαζόμενης εποχής της» παγκοσμιοποίησης» (τίτλος εξαιρετικά ανακριβής και παραπλανητικός) υπήρξε η αιματηρώς επιβληθείσα διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, που συνιστά ίσως την δραματικότερη στιγμή του … «Βαλκανικού Ζητήματος»… Λίγα χρόνια μετά, οι προτάσεις, που ακούγονται σε επίσημες συναντήσεις των ηγετών των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας φαίνονται… απίστευτες… «Οι επιχειρήσεις των δημοκρατιών της πρώην Γιουγκοσλαβίας πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ιδιαίτερα στους τομείς των οικοδομικών έργων και της παραγωγής όπλων» δήλωσε ο πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς ενώ ο Κροάτης ομόλογός του Στίπε Μέσιτς πλειοδότησε προτείνοντας … ενοποίηση των επιχειρήσεων των χωρών!!!
Η έκφραση «οι χώρες μας», διατυπωμένη από τα χείλη ενός πρώην Γιουγκοσλάβου προέδρου έχει την αξία της, όντας στην ουσία αντανάκλαση αντίστοιχων αισθημάτων, που διαμορφώνονται στους λαούς από την Σλοβενία μέχρι την FYROM. Μία αλλαγή, κυριολεκτικά επαναστατική μετά τον σωβινιστικό οίστρο και το εθνικιστικό παραλήρημα της 10ετίας του 1990, που δομείται μέσα στην συνείδηση των ανθρώπων. Σ’ αυτό το «κίνημα» πρωταγωνιστούν οι νέοι, οι λιγότερο διαβρωμένοι από το δηλητήριο του μίσους προς τον γείτονα αλλά και αρκετοί παλιοί θυμούνται τις «παλιές καλές συνήθειες»… Ακόμη και οι Αλβανοί Κοσοβάροι θεωρούν, πως το καλύτερο γάλα γι’ αυτούς και τα παιδιά τους είναι το Σλοβένικο…
Ας μην λησμονιέται, ότι Σέρβοι, Κροάτες, Μαυροβούνιοι και Βόσνιοι, μιλούν την ίδια γλώσσα, που πολύ καλά καταλαβαίνουν ή και την μιλούν Σλοβένοι και FYROMίτες. Η διέλευση στο μεγαλύτερο μέρος της πρώην Γιουγκοσλαβίας είναι πρακτικά ελεύθερη χωρίς καν την επίδειξη ταυτότητας (με εξαίρεση βέβαια το Κόσσοβο). Ισχυρότατοι, εξάλλου, είναι και οι δεσμοί κουλτούρας ανάμεσα στους λαούς. Ιδια τροφή, ίδια μουσική… Κάθε καλοκαίρι στο νεολαιϊστικο μουσικό φεστιβάλ (ΕΧΙΤ) του Νόβισαντ στην Σερβία, συρρέουν χιλιάδες νέοι από όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία…
Δεν είναι βέβαια, όλα ρόδινα… Υπάρχουν εθνικισμοί, θρησκευτικοί φανατισμοί αλλά και η μνήμη του πρόσφατα χυμένου αδελφοκτόνου αίματος… Όμως, για να θυμηθούμε και τον μεγάλο Κάρολο της οικονομίας, η οικονομική βάση των πραγμάτων θα μεταβάλλει και το ίδιο το εποικοδόμημα… Το Μαυροβούνιο πραγματοποιεί το ένα τρίτο του εξωτερικού του εμπορίου με την Σερβία. Η Βοσνία είναι η πρώτη αγορά εξαγωγών για την Σερβία και η δεύτερη για την Κροατία. Η Σερβία είναι ο πρώτος εμπορικός εταίρος της FYROM. Οι αλυσίδες Σούπερ Μάρκετ, όπως η Σέρβικη DELTA, η Σλοβένικη MERCATOR και η Κροατική KONZUM ανοίγουν μαγαζιά παντού, σε κάθε χώρα της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Οι αλλαγές αρχίζουν να προχωρούν και σε πολιτικό επίπεδο. Η καθημερινή εφημερίδα του Βελιγραδίου Politika, βγάζει δύο εκδόσεις: μία για την Σερβία και -λίγο αργότερα- μία δεύτερη για την πρώην Γιουγκοσλαβία. Στο Σεράγεβο, επιχειρείται η δημιουργία ενός «Γιουγκοσλαβικού κέντρου» πυρόσβεσης με κοινές δυνάμεις σε επίπεδο σχεδιασμού αλλά και εξοπλισμού…
Ενας δρόμος αλληλοκατανόησης και ειρηνικής συμβίωσης μπορεί να ανοίξει πάνω από τις ανοιχτές ακόμη πληγές της πρώην Γιουγκοσλαβίας…

Φιλελεύθερη «αντίσταση»

Τα πολιτικά δρώμενα στο εσωτερικό των ΗΠΑ είναι πολύ χρήσιμα προς ανάγνωση και μελέτη για τους ανά τον κόσμο πολίτες και πολιτικολογούντες, ώστε να συνειδητοποιήσουν βαθειά μέσα τους τα όρια του «προοδευτικού» και του «συντηρητικού» στις ΗΠΑ, που σε σχέση με την Ευρώπη – ακόμη και κατά τον συντηρητικότερο εκτιμητή- βρίσκονται μερικές δεκάδες χιλιόμετρα δεξιότερα… Ετσι, λοιπόν το δειλό και επαμφοτερίζον όραμα του Ομπάμα για γενίκευση της ασφάλισης με ημικρατικό χαρακτήρα συνάντησε λυσσασμένες αντιδράσεις από μαχητικούς διαδηλωτές, που δεν διστάσουν να τον χαρακτηρίζουν –άκουσον,άκουσον- σοσιαλιστή και τα σχέδιά του για την αναμόρφωση του υγειονομικού συστήματος, κομμουνιστική!!!
Ηγέτιδα δύναμη των γενικώς αντιδρώντων προς τον Ομπάμα και τις όποιες πολιτικές του ο Ρίτσαρντ Αρμευ και το ίδρυμα, που διευθύνει «Εργα Ελευθερίας». Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Τέξας ο Αμερικανός λομπίστας προετοιμάζεται και προετοιμάζει το άκρωε συντηρητικό και –δυστυχώς- συνεχώς πληθαίνον κοινό του για ανοιχτή σύγκρουση με τους Δημοκρατικούς και την κυβέρνηση, που θα περιλαμβάνει ανοιχτή και πανεθνική πορεία στην Ουάσιγκτον μέσα στο 2010. Το ίδρυμα «Εργα Ελευθερίας» αποτελεί συνέχεια της ιδρυθείσας από τον Αρμευ το 1984 «Κίνησης Πολιτών για μία Υγιή Οικονομία»... Την είσοδο του μεγάρου των «Εργων Ελευθερίας» κοσμεί μεγάλο πορτραίτο την Αμερικανίδας λογοτέχνιδας Ayr Rand, μεγάλης γκουρού του απόλυτου ατομικισμού και του υπερφιλελευθερισμού.
Φανατικά πολιτικός ο Αρμευ δεν διστάζει να απαξιώνει την πολιτική και τους πολιτικούς, όπως πολλοί ανά τον κόσμο συνιδεολόγοι του… Τα ανά καιρούς ιδρύματά του ήταν τα οχήματα των πολιτικών του επιδιώξεων, που αρκετές φορές του επέβαλλαν αυτονόμηση από τα φυσικούς του ηγέτες (Μπούς, Τσένευ κ.λ.π.). Συνεπής υπερασπιστής διάφορων λόμπυ δεν δίσταζε να επιτίθεται σε ανώτατους κυβερνητικούς ή κομματικούς παράγοντες των Ρεπουμπλικανών, όταν … η περίστασις το απαιτούσε…Φαίνεται, πως τώρα ήρθε η ώρα του… Στην γενική σιωπή, σύγχυση και αμηχανία των επίσημων Ρεπουμπλικανών, ο Αρμευ μοιάζει ανατέλλουσα δύναμη. Συγκρατείστε το όνομά του. Πιθανότατα θα τον ξανασυναντήσουμε…

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

France-Telecom: Χάσαμε το νούμερο των αυτοκτονιών...

Η France-Telecom υπήρξε για πολλά χρόνια κρατική επιχείρηση τηλεπικοινωνιών, πρότυπο από άποψη τεχνολογικής υποδομής, ποιότητας παροχών και οικονομικής αποτελεσματικότητας. Ο υπογράφων εβίωσε την υψηλή εξυπηρετική ικανότητα της εταιρείας, αποκτώντας -το 1994- μέσα σε λίγες ώρες τηλεφωνική σύνδεση πολλαπλών παροχών, που περιλάμβανε και υπηρεσίες οπτικής ενημέρωσης μέσω του minitel, ενός πρωτοπόρου συστήματος τηλε-οπτικής πληροφόρησης γαλλικής έμπνευσης και εφαρμογής αρκετά πριν από το Internet.
H France-Telecom, μαζί με τα Γαλλικά ταχυδρομεία, τους σιδηροδρόμους και την Ρενώ, ήταν οι καλύτερες απαντήσεις -σε ιδεολογικό και όχι μόνον επίπεδο- για το πώς κρατικές επιχειρήσεις μπορούν να υπάρχουν σε μητροπολιτική καπιταλιστική παραγωγική χώρα και να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της παραγωγικότητας χωρίς να είναι –λόγω κρατικότητας- … «χώροι εργασίας αργόμισθων επαγγελματιών του συνδικαλισμού και της πολιτικής», όπως συχνά κατηγορούνταν οι κρατικές επιχειρήσεις σε πολλές καπιταλιστικές χώρες.
Το παράδειγμα των Γαλλικών Εταιρειών είχε στο επίπεδο του παγκόσμιου εποικοδομήματος πολύ σημαντική επίπτωση για τους παραπάνω λόγους. Γι’ αυτό και η επιθυμία κατάρρευσής του υπερέβαινε τα όρια του Γαλλικού Καπιταλισμού. Η άνοδος Σαρκοζύ περιέλαβε και την δέσμευση για … «επαναδομήσεις» (έτσι ονομάστηκαν στην Γαλλία τα περάσματα στο ιδιωτικό κεφάλαιο γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις ηχούν άσχημα, στην Γαλλική κοινωνική παράδοση).
Οι «επαναδομήσεις» λοιπόν άρχισαν εδώ και περίπου δύο χρόνια και αποδίδουν ήδη τα …κοινωνικά επωφελή αποτελέσματα τους. Είκοσι τέσσερες οι αυτόχειρες-ο τελευταίος τώρα, που γράφονται οι γραμμές αυτές- όλοι με τον ίδιο τρόπο: πήδημα στο κενό από κάποιο κτίριο της Εταιρείας. "Σήμερα το βράδυ θα είμαι η 23η υπάλληλος που θα αυτοκτονήσει", έγραψε η Στεφανί, υπάλληλος της France Telecom, σε ηλεκτρονικό μήνυμα που έστειλε στον πατέρα της λίγα λεπτά πριν πηδήξει από τον 4ο όροφο του γραφείου της, στις 17 Σεπτέμβρη, σε ηλικία 32 ετών με συμπληρωμένα 9 χρόνια εργασίας…. Δεύτερη στην λίστα αυτοκτονιών η άλλοτε κραταιά κρατική Ρενώ… Και έχουμε δρόμο ακόμη… Αυτές τις μέρες ετοιμάζεται να περάσει αντίστοιχο νομοσχέδιο για τα Γαλλικά ταχυδρομεία...

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Δολοφονία του Καποδίστρια μόνον;

Στις 26-27 του παρόντος θα τιμηθεί από μερικούς ρομαντικούς Κερκυραίους η μνήμη του πρώτου κυβερνήτη ή καλύτερα θα αναμνησθεί η δολοφονία του. Χωρίς το άτι της Αραπιάς, με νου Γάλλου και Άγγλου σίγουρα και με βόλι «Ελληνικό» (για να προσαρμόσουμε τον στίχο του εθνικού ποιητή), ανακόπηκε (οριστικά;) η απόπειρα εθνικής χειραφέτησης της προσφάτως απελευθερωθείσας «Ελλαδίτσας». Εκτοτε και υπό ποικίλες εκδοχές το βασικού σεναρίου σαν τις παραλογές των μεγάλων δημοτικών τραγουδιών ο τόπος αδυνατεί να αποκτήσει την ουσιαστική του αυτονομία και να συγχρονίσει τον βηματισμό του με την πρόοδο της γνώσης και της κοινωνίας.
Η δολοφονία του Καποδίστρια θα περάσει και φέτος στα ψιλά. Όχι, γιατί θα σκιασθεί από την προκλητικά ανιαρή κενολογία της προεκλογικής περιόδου… Το ίδιο συμβαίνει κάθε χρόνο… Και καλώς γίνεται έτσι. Για να δικαιώνεται … του λόγου το ασφαλές… Το κράτος και η κοινωνία που επικυριαρχούνται από φραγκολεβαντινίζοντες κοτζαμπάσηδες δεν έχουν κανένα, μα κανένα λόγο να θυμούνται τον Καποδίστρια. Η ουσιαστικά εκσυγχρονιστική και γι’ αυτό πρωτοποριακά εθνική πολιτική του υπήρξε μία σύντομη παρένθεση, που έληξε την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου (9 Οκτωβρίου) του 1831 κάτω από τις εθνοκτόνες σφαίρες «πατριωταράδων», που άνοιγαν διάπλατα τον δρόμο στις ξενόφερτες δυναστείες. Εκτοτε, η χώρα ταλανίζεται στην σφαίρα εξαρτήσεων υπό την κυριαρχία και την καθοδήγηση μιας «κομπραδόρικης μπουρζουαζίας» (=μεταπρατικής αστικής τάξης), όπως ευφυώς χαρακτήριζε την κυριαρχούσα τάξη η κλασσική αριστερά, χωρίς φοβούμαι παρομοίως επιτυχή χρησιμοποίηση της κοινωνικής αυτής ανάλυσης στην επιλογή στρατηγικών στόχων και πολιτικών τακτικών. Θα ήταν καιρός, πιστεύουμε, κάποιο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ιδρυμα (π.χ. Ιστορικό τμήμα Ιονίου Πανεπστήμιου) να αναλάμβανε τον συντονισμό για την αρχειοθέτηση όλου του μελετητικού έργου, που έχει γίνει γύρω από την ζωή και την δράση του Κυβερνήτη και κυρίως την εκλαΐκευση των θέσεων του και της δράσης του στο εξαιρετικά σύντομο διάστημα της διακυβέρνησής του. Η αποκατάσταση του Καποδιστριακού έργου θα είναι ταυτόχρονα και αποκατάσταση ενός σημαντικού κρίκου της Νέο-Ελληνικής ιστορίας για την κατανόηση της σύγχρονης κοινωνικο-πολιτικής και πολιτιστικής μας εξέλιξης… Είναι δηλαδή αναγκαίο βήμα στην πολιτικοποίησή μας, που καθυστερεί αρκετές δεκάδες χρόνια τώρα...

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Το ανέκδοτο της ημέρας...

Σην Ονδούρα, ο πραξικοπηματίας "πρόεδρος" Ρομπέρτο Μικελέττι - καλός φίλος των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ-, δήλωσε πως είναι πρόθυμος να συνατηθεί και να συζητήσει με τον ανατραπέντα νόμιμο και εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας Μανουέλ Σελάγια, υπό έναν όρο: να δεχτεί ο τελευταίος να προχωρήσει σε εκλογές... Είναι να τρελλαίνεσαι...
Επι τη ευκαιρία: η μεγάλη και περίεργη σιωπή των Ελληνικών ΜΜΕ για τα συμβαίνοντα στην Ονδούρα δεν αντανακλούν την πραγματική κατάσταση. Διαδηλώσεις, τραυματισμοί και συλλήψεις συνθέτουν το καθημερινό σκηνικό... Τώρα, που γράφονται οι γραμμές αυτές, οι στρατιωτικές αρχές της Ονδούρας απειλούν την πρεσβεία της Βραζιλίας, επειδή παρέχει συνεχές άσυλο και προστασία στους διαδηλωτές...

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Καλαί, όπως ...Πάτρα...

Το Pas-de Calais βρίσκεται λίγα μίλια μακρυά από τον Παράδεισο των Αφγανών προσφύγων, την Μεγάλη Βρετανία. Ένα ταξίδι παρανομίας, που ξεκίνησε ίσως από την Πάτρα, μέσα στις πιο απειλητικές για την ίδια την ζωή συνθήκες κατέληξε στην απέναντι ακτή. Και εδώ, τα πράγματα ξαναδυσκολεύουν. Βρετανικές και Γαλλικές αρχές έχουν από καιρό συμφωνήσει, ότι το ταξίδι για την γηραιά Αλβιώνα είναι απαγορευμένο για τους πολύπαθους Ασιάτες, που συνθλίβονται επί 10ετίες τώρα ανάμεσα στην ωμή καταπίεση των φονταμενταλιστών συμπατριωτών τους αλλά και την διεφθαρμένη και απρόκλητη επέμβαση των Δυτικών… Ετσι, λοιπόν έφτασαν σε μερικές εκατοντάδες, που ονειρεύονται, όπως και στην Πάτρα να χωθούν κρυφά και παράνομα σε κάποια νταλίκα, που θα τους μεταφέρει μέχρι την Βρετανική γη της επαγγελίας. Κάπου οκτακόσιοι τις τελευταίες μέρες. Εφυγαν οι περισσότεροι περιμένοντας την παρέμβαση των Γάλλων αστυνομικών. Σήμερα, λοιπόν, με την παρουσία 150 περίπου Ευρωπαίων δημοσιογράφων και μερικών δεκάδων Γάλλων-μελών ανθρωπιστικών οργανώσεων, η Γαλλική αστυνομία προχώρησε στην σύλληψη 276 Αφγανών προσφύγων, ανάμεσά τους πολλών παιδιών. Θα ακολουθήσουν σταδιακά οι απελευθερώσεις. Το σενάριο της ημέρας ολοκληρώθηκε με την επίσκεψη το υπουργού μετανάστευσης Ερίκ Μπεσσόν. Λίγα λόγια, ύφος ...θλιμμένο. Κεντρική επιδίωξη: η αποκατάσταση της τάξης στην περιοχή. Και με τους Αφγανούς τι θα γίνει; Το σύστημα φροντίζει για την καλή του εικόνα… Για την ουσία του, ποιος σκοτίστηκε… Οι Αφγανοί, όμως θα ξανάρθουν… Θα ξανάρθουν γιατί διεκδικούν το δικαίωμα στην ζωή… Αυτό, που τους αμφισβητούμε καθημερινά χάρις στην …ανθρωπιστική μας επέμβαση…
Την ίδια ώρα, οι γάλλοι αγρότες, με δάκρυα στα μάτια συνεχίζουν να ποτίζουν τα χτήματά τους με γάλα. Γάλα, που το παράγουν με χίλιους κόπους και που οι Εταιρείες γαλακτοκομικών το πληρώνουν 20 λεπτά το λίτρο…
Ομορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος…