ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Οι Συμβασιούχοι του Υπ.ΠΟ και άλλες πονεμένες ιστορίες…

Η κινητοποίηση των συμβασιούχων υπαλλήλων του υπουργείου Πολιτισμού στην περιοχή της Βορειοδυτικής Ελλάδας δεν είναι μία ακόμη κινητοποίηση μιας ομάδας εργαζόμενων για την αντιμετώπιση οξυμένων προβλημάτων. Είναι ταυτόχρονα δηλωτική της παθογένειας αυτού του τόπου σε όλα του τα επίπεδα: κοινωνία, οικονομία, πολιτισμός.
Αν (λέμε αν) υπήρχε στοιχειώδης πολιτική στρατηγική, που αφορούσε την ανάκαμψη της εθνικής οικονομίας, δεν υπάρχει αμφιβολία, πως αυτή θα στρέφονταν στην αναβάθμιση της (σχεδόν) μόνης οικονομικής δραστηριότητας στον τόπο, που λέγεται τουρισμός. Αν πάλι (λέμε αν) υπήρχε γνήσιο ενδιαφέρον για την αναβάθμιση του τουριστικού μας προϊόντος -σε επίπεδο ουσίας και όχι μπαλκονάτων Μαυρογιαλουρισμών- τότε η ανάδειξη, η συντήρηση και η δια της προβολής αξιοποίηση του αρχαιολογικού μας πλούτου θα ήταν conditio sine qua non. Αυτό στην πράξη, σημαίνει, πολύ απλά, ότι όλοι η Ελλάδα θα ήταν ένα εργοτάξιο αρχαιολογικό (και όχι εργολαβικό) για την αποκάλυψη μνημείων ανυπολόγιστης καλλιτεχνικής αξίας και ταυτόχρονα σημαντικότατης προσκλητικής ισχύος προς ποιοτικούς επισκέπτες, όπου γης.
Είναι φανερό -έτσι δηλώνουν και οι αρμόδιοι του κλάδου-, ότι το μοντέλο: «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου» βρίσκεται σε απροκάλυπτα καθοδική πορεία. Η διεύρυνση των εις τον πλανήτη προσφερόμενων θέρετρων αλλά και η χαμηλή ποιότητα των δικών μας υποδομών εγγυώνται την μαζική απομάκρυνση των ποιοτικών επισκεπτών, όπως το εβίωσε σταδιακά η Κέρκυρα κατά την τελευταία 20ετία.
Η περιβόητη, λοιπόν αναβάθμιση του τουρισμού –εθνικού και Κερκυραϊκού- δεν είναι υπόθεση μεταφυσικών δυνάμεων και επικλήσεων προς αυτές. Προϋποθέτει συγκεκριμένες δράσεις μεταξύ των οποίων πρωταρχική θέση κατέχει η συνεχής ανασκαφική έρευνα και η συνεχής συντήρηση νεότερων και παλιότερων μνημείων, που μπορούν να συγκροτούν την ΕΙΔΙΚΗ πολιτιστική αλλά και τουριστική ταυτότητα του τόπου.
Η διαμόρφωση και η ανάδειξη όλου του διαθέσιμου μνημειακού πλούτου συγκροτεί το φυσικό περιβάλλον ενός αναβαθμισμένου τουρισμού, που σε συνδυασμό με την προαγωγή των υποδομών φιλοξενίας, ψυχαγωγίας και πολιτιστικών δραστηριοτήτων μπορεί να εγγυηθεί -μεταξύ άλλων- και καλύτερο οικονομικό μέλλον για τον τόπο. Κατά τρόπο μάλιστα αποκλειστικό…
Αν (λέμε αν) αυτά τα προφανή γίνονταν και κατανοητά -εδώ και μερικές 10ετίες- θα είχαμε αποφύγει τον ευτελισμό του λεγόμενου μαζικού τουρισμού, που υποβίβασε (ανεπιστρεπτί;) τις «ναυαρχίδες» του Τουρισμού μας με πρώτη και καλύτερη την «Φαιακία».
Αν (λέμε αν) υπήρχε κάποιος έστω και στοιχειώδης προσανατολισμός προς αυτή την κατεύθυνση, τότε αρχαιολόγοι, ανασκάπτες και συντηρητές δεν θα έφταναν για να δουλεύουν στον … υποθετικό τόπο, που θα επιχειρούσε να αποκαταστήσει την πολιτιστική του κληρονομιά και –μέσω αυτής- την οικονομία του.
Είναι φανερό, ότι σε μία τέτοια περίπτωση, η Κέρκυρα θα ήταν ένα συνεχές εργοτάξιο ανασκαφής, συντήρησης και αποκατάστασης πάμπολλων γνωστών και άγνωστων (θαμμένων στην γη) μνημείων-μαρτυριών της διαχρονικότητας του τόπου. Μία τέτοια εικόνα της Κέρκυρας (και της Ελλάδας γενικότερα) -απολύτως υποθετική- ασφαλώς δεν ταυτίζεται με την σημερινή μιζέρια του τουρισμού, την μαζική καταστροφή του τοπίου στο όνομα της δήθεν «αξιοποίησης» και τον ατέρμονο φαύλο κύκλο φτήνιας και βαρβαρότητας.
Επειδή, όμως τα «αν» ανήκουν στην σφαίρα του υποθετικού, η νέο-Ελληνική πραγματικότητα περιλαμβάνει απολυόμενους και όχι εργαζόμενους υπαλλήλους του Υπ.ΠΟ. Καταρρέοντα και όχι αποκαθιστώμενα οικοδομήματα. Εγκαταλειμμένα και όχι προβεβλημένα μνημεία. Διαλυμένα και όχι δραστήρια ΔΗΠΕΘΕ. Συρρικνωμένα και όχι αναπτυσσόμενα φεστιβάλ.
Τι να τους κάνουμε λοιπόν σ’ αυτό το περιβάλλον τους συμβασιούχους του Υπ.ΠΟ… Ούτε τους μόνιμους δεν χρειαζόμαστε… Στην πυρά, στην πυρά!!!

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009

Συγχώρεση και λήθη?

Αυτός είναι ο τίτλος σημειώματος του Paul krugman στους Times της νέας Υόρκης. Ο Paul krugman, 55 ετών είναι καθηγητής οικονομίας και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Princeston, βραβείο Nobel οικονομίας για τις εργασίες του σχετικά με την παγκοσμιοποίηση έχει εβδομαδιαία στήλη χρονικογραφίας στους Times.
Στους επισκέπτες της ΦΑΙΑΚΙΑΣ προσφέρουμε την μετάφραση αυτού του εξαιρετικά ενδιαφέροντος σημειώματος με διατοπικές και διαχρονικές προεκτάσεις…

Στις 21 Ιανουαρίου ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Ομπάμα ρωτήθηκε αν επρόκειτο να απαιτήσει μία έρευνα για τις ατασθαλίες της διακυβέρνησης Μπους. «Δεν μπορώ να σκεφτώ, ότι μπορεί κάποιος, όποιος και αν είναι, να βρίσκεται υπεράνω του νόμου» απάντησε, αλλά «πρέπει να κοιτάζουμε μπροστά και όχι πίσω». Λυπάμαι, αλλά αν δεν είναι προς έρευνα όσα συνέβησαν επί διακυβέρνησης Μπους, τότε, σύμφωνα με την δήλωση Ομπάμα όλος ο κόσμος καταλαβαίνει, ότι τίποτε δεν μπορεί να διερευνηθεί. Αυτό αποδεικνύει, πως αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία είναι για τα καλά υπεράνω του Νόμου αφού δεν διακινδυνεύουν τίποτε για κάθε κατάχρηση εξουσίας. Ας εξηγήσουμε καθαρά γιατί ακριβώς πρόκειται. Δεν είναι απλά το ζήτημα των βασανιστηρίων και των παράνομων τηλεφωνικών υποκλοπών των οποίων οι πρωταγωνιστές ισχυρίζονται -όσο και αν αυτό είναι ελάχιστα πειστικό- ότι ήταν πατριώτες που κινήθηκαν στο όνομα της ασφάλειας του έθνους. Το γεγονός είναι ότι οι αυθαιρεσίες της εξουσίας Μπους καλύπτουν όλο το φάσμα από την περιβαλλοντική πολιτική μέχρι το δικαίωμα ψήφου. Και πως η χρήση της εξουσίας προσέφερε εξυπηρετήσεις σε πολιτικούς φίλους και διώξεις σε πολιτικούς αντιπάλους. Ετσι, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, κρατήθηκαν -με παράνομο τρόπο- μη πολιτικές θέσεις για «Αμερικάνους, που σκέφτονται, όπως πρέπει» για να χρησιμοποιήσουμε την ακριβή έκφραση των εκπροσώπων του υπουργείου. Και από όλα προκύπτει, ότι οι τελευταίοι χρησιμοποίησαν την εξουσία τους για να παραβιάσουν την προστασία του δικαιώματος ψήφου των μειονοτήτων και να παρενοχλούν δημοκρατικούς πολιτικούς. Η διαδικασία στρατολόγησης της δικαιοσύνης θυμίζει εκείνη της κατάληψης του Ιράκ της οποίας η επιτυχία παρουσιάσθηκε ως ζωτική για την εθνική ασφάλεια. Οι υποψήφιοι κρίθηκαν για τις πολιτικές τους προτιμήσεις, την προσωπική τους αφοσίωση στον πρόεδρο Μπους και -σύμφωνα με ορισμένες πηγές- για την γνώμη τους για τις αμβλώσεις παρά για τα προσόντα τους για την θέση.
Με την ευκαιρία του Ιράκ, ας μην ξεχάσουμε ούτε την αποτυχία της ανοικοδόμησης: η κυβέρνηση Μπους μοίρασε δισεκατομμύρια δολάρια με την μορφή συμβολαίων χωρίς διαγωνισμό σε επιχειρήσεις του ίδιου πολιτικού φάσματος, που αποδείχθηκαν κατώτερες των απαιτήσεων. Εξάλλου γιατί θα ενδιαφέρονταν να κάνουν την δουλειά τους. Αν ένας υπεύθυνος της κυβέρνησης τολμούσε να ζητήσει απολογισμό π.χ. από την Halliburton και η καριέρα του τελείωνε άμεσα και πρόωρα.
Αλλά δεν τελειώνουμε εδώ. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, τουλάχιστον έξη μεγάλες κυβερνητικές ρυθμίσεις εφαρμόσθηκαν σε σοβαρά σκάνδαλα στην διάρκεια των οκτώ τελευταίων ετών, χωρίς να αποτελέσουν ως επί το πλείστον αντικείμενα σοβαρής έρευνας. Και να μην ξεχνάμε το χειρότερο από τα σκάνδαλα: μπορεί κανείς πλέον να αμφιβάλλει για τις λαθροχειρίες της κυβέρνησης Μπους για να εισβάλλει στο Ιράκ;
Γιατί, λοιπόν να μην ανοίξει επίσημη έρευνα για τις αυθαιρεσίες των ετών Μπους; Μερικοί ισχυρίζονται, ότι η αποκάλυψη της αλήθειας θα ήταν στοιχείο διχασμού, που θα μπορούσε να ενισχύσει τους σεχταρισμούς. Αλλά αν ο σεχταρισμός είναι τόσο κακός, η ομάδα Μπους δεν θα έπρεπε να τιμωρηθεί επειδή πολιτικοποίησε κάθε πλευρά του κυβερνητικού μηχανισμού;
Στην πραγματικότητα αυτή η ιστορία θυμίζει πολύ μία υπόθεση déjà-vu. Κατά την διακυβέρνηση Ρήγκαν, οι εμπνευστές του Ιρανγκέϊτ βίασαν το Αμερικάνο Σύνταγμα στο όνομα της εθνικής ασφάλειας. Αλλά, όταν ο Μπους ο πρεσβύτερος ήλθε στην εξουσία έδωσε άφεση αμαρτιών στους κύριους υπεύθυνους και, όταν ο Λευκός Οίκος πέρασε στους Δημοκρατικούς, το πολιτικό και επικοινωνιακό κατεστημένο συμβούλευσε τον Μπιλ Κλίντον το ίδιο πράγμα, που συμβουλεύει σήμερα το Ομπάμα: μην ξύνετε τα κοιμισμένα σκάνδαλα. Φυσικά, κατά την διάρκεια της 2ηε θητείας του ο πατέρας Μπους συνέχισε την ουσία των σκανδάλων, κάτι που δεν είναι καθόλου περίεργο όταν γνωρίζουμε πως ήταν αυτός, που προσέλαβε ορισμένους από τους συνωμότες του Ιρανγκέϊτ.
Είναι βέβαιο, πως μία έρευνα σε βάθος πάνω στις υπερβάσεις της εποχής Μπους θα δημιουργούσε πρόβλημα σε περισσότερους από έναν υπεύθυνους της Ουάσιγκτον, που έκανε κατάχρηση της εξουσίας του ή απλά ανέχθηκε ή δικαιολόγησε τέτοιου τύπου συμπεριφορές. Όμως, η εξασφάλιση της ηρεμίας τους μπορεί να μας κοστίσει πολύ: το να συγκαλύπτεις τα σφάλματα των οκτώ περασμένων χρόνων είναι ο καλύτερος τρόπος να εγγυηθείς την επανάληψή τους.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

επανάληψη ... μήτηρ σοφίας και ...ιστορίας...

Τις φωτογραφίες, που ακολουθούν μας της έστειλε ο φίλος Νίκος Μητσιάλης και μπορείτε να τις βρείτε στην ηλεκτρονική τηλεόραση "ΤV χωρίς σύνορα - http://www.tvxs.gr/". Εξαίρετη επιλογή κατ' αντιπαράθεση για να μας θυμίζει, οτι το ανθρώπινο είδος υπό όρους εκμεταλλευτικής κοινωνίας διαθέτει μνήμη ποντικού -ήτοι ανύπαρκτη-. Μόλις 60 χρόνια μετά τα πογκρόμ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα ατομικά και συλλογικά βασανιστήρια, που υπέστησαν οι Εβραίοι από τους Ναζί, οι ομόθρησκοί τους Ισραηλινοί στρατιώτες δείχνουν, οτι ... "τα SS ζούν... αυτά τους οδηγούν"... Κάποιες εικόνες είναι συγκλονιστικά παρόμοιες αλλά δεν λείπουν και εκείνες, που οι ισραηλινοί ... πρωτοπορούν...













Υπάρχει κι' άλλο τέτοιο συγκριτικό φωτογραφικό υλικό στον ιστότοπο, που σας προαναφέραμε...
Για να μην μπερδεύεστε, δράστες είναι: ... Αριστερά οι τότε ναζί, δεξιά οι τώρα Ισραηλινοί...

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

βόμβες "σύμφωνες" με τις διεθνείς προδιαγραφές...


Η οργάνωση παρακολούθησης των ανθρώπινων δικαιωμάτων (Human Rights Watch) εγκάλεσε την κυβέρνηση του Ισραήλ για χρήση βομβών λευκού φωσφόρου στις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της ζώνης της Γάζας. Ολη η Γάζα εξάλλου είναι ίσως η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στον κόσμο από το χρόνιο στρίμωγμα των Παλαιστινίων στην περιοχή αυτή. Οι βόμβες αυτές, συνεχίζει η διακοίνωση της οργάνωσης μπορεί να προκαλέσουν βαρύτατα τραύματα.... Ο Νορβηγός γιατρός Mads Gilbert, που δουλεύει εθελοντικά στην Γάζα, βεβαιώνει από την δική του εμπειρία, οτι το ισραήλ χρησιμοποιεί ένα νέο τύπο εκρηκτικών πιθανόν από αδρανές μέταλλο υψηλής ειδικής πυκνότητας, που προκαλεί εξαιρετικά βαρειά εγκαύματα. Οι πληγές αυτές θα μπορούσαν να είναι εστίες μελλοντικής καρκινογένεσης, δηλώνει ...
Οι Ισραηλινές αρχές πάντως μας βεβαιώνουν, ότι ... ο Ισραηλινός στρατός χρησιμοποιεί συμβατικά όπλα πάντοτε σύμφωνα με τους διεθινείς κανόνες και standards...

Είναι μάλλον βέβαιο, οτι ζούμε ακόμη στην προϊστορία της ανθρωπότητας..

ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 15-21/1/2009.


Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

«… Ζητώ συγγνώμη από τους αδελφούς μου και τις αδελφές μου Αρμενίους…»

Σε καιρούς χαλεπούς, όπου οι εθνικιστικοί και άλλοι φανατισμοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή είναι κυριολεκτικά συγκινητικό να βρίσκεται κανείς μπροστά σε ανθρώπινες καταθέσεις λόγου και ήθους, που τιμούν το ανθρώπινο γένος. Να, λοιπόν τι γράφει στο διαδίκτυο ο χρονικογράφος Αλή Μπαϋράμογλου, που μαζί με άλλους 3 Τούρκους διανοούμενους κατέθεσαν στο διαδίκτυο ένα κείμενο συγγνώμης στα θύματα της σφαγής του 1915. Το κείμενο αυτό έχει ως εξής:
"Η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να μείνω αδιάφορος για την μεγάλη καταστροφή του 1915, που θύματά της υπήρξαν οι Αρμένιοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ούτε να αρνούμαι αυτή την πραγματικότητα. Αρνούμαι αυτή την αδικία και από την μεριά μου μοιράζομαι τα συναισθήματα και το πόνο των αδελφών μου Αρμενίων και τους ζητάω συγγνώμη."
Ο Αλή Μπαϋράμογλου δημοσιεύει πλήρες αναλυτικό συνοδευτικό σημείωμα, που τα κύρια του σημεία είναι:
-Η Τουρκική κοινωνία καλείται να τολμήσει μία βαθειά άσκηση αυτοελέγχου.
-Κατά τον αιώνα, που προηγήθηκε από την ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας (23/10/1923) πραγματοποιήθηκε μαζική έξοδος Μουσουλμανικών μαζών προς την Ανατολία από τα Βαλκάνια και τον Καύκασο. Η μετακίνηση αυτή προκάλεσε κοινωνικές αλλαγές με μετατόπιση του πλούτου αλλά και την έξαψη εθνικιστικών παθών. Ετσι η γη της Ανατολίας εκκενώθηκε από πληθυσμούς μη τουρκικούς, μη Μουσουλμανικούς.
-Η Τουρκική κοινωνία αρχίζει να αντιλαμβάνεται έστω και αν δεν το αποδέχεται ανοιχτά, πως αυτή η περίοδος διαμόρφωσης της εθνικής συνείδησης συνοδεύτηκε από τραγικά γεγονότα. Είναι καιρός να ξανακοιτάξουμε την Ιστορία χωρίς φόβο και ταμπού. Αυτό θα μας ελευθερώσει. Αν πραγματικά επιθυμούμε τον εκσυγχρονισμό μας πρέπει να βγούμε και να σκουπίσουμε έξω από την πόρτα μας τα βάσανα, που προκαλέσαμε όπως και αυτά που υποστήκαμε. Αυτό το αίτημα συγγνώμης είναι ανάληψη ευθύνης απέναντι στην ιστορία. Είναι πράξη ωρίμανσης και εκδημοκρατισμού για την Τουρκική συνείδηση.
- Πίσω από τις εθνικιστικές εκκαθαρίσεις κρύβεται η οικιοποίηση της περιουσίας των μειονοτήτων, που εκκαθαρίστηκαν. Ετσι, οι εγκαταλειμμένες περιουσίες και αγαθά 1 200 000 Αρμενίων ιδιοποιήθηκαν από Μουσουλμάνους. Το 1934 οι Εβραίοι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την Ευρωπαϊκή Τουρκία σε δύο εβδομάδες. Και πάλι περιουσίες και αγαθά πωλήθηκαν σε εξευτελιστικές τιμές. Το 1942 ο «φόρος περιουσίας» ουσιαστικά αφάνισε πολυάριθμους εμπόρους μη Μουσουλμάνους και ευνόησε τον εκτουρκισμό του κεφαλαίου. «Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα» λέει ο Αλή Μπαϋράμογλου και συνεχίζει: «Στην Τουρκία, η δημιουργία του πλούτου και η δόμηση των κοινωνικών τάξεων είναι στενά συνδεδεμένη με διαδικασίες αποστέρησης περιουσιών. Ολος, λοιπόν, ο κόσμος είναι ανακατεμένος…».
Ο Αλή Μπαϋράμογλου καταλήγει: « η φωνή της συνείδησης, είναι το μέλλον της χώρας μας».
Συγκλονιστικές τοποθετήσεις από Τούρκους διανοούμενους του κόσμου, που έχουν το θάρρος να ανοίξουν δύσκολους δρόμους. Ηδη ο «μετριοπαθής» πρόεδρος Γκιούλ δήλωσε, πως αυτή η αίτηση συγγνώμης εντάσσεται στο πλαίσιο της ελευθερίας έκφρασης. Σκληρότερος αλλά όχι ριζικά απορριπτικός ο πρωθυπουργός Ερντογκαν εκτιμά, ότι αυτή η εκστρατεία θα δημιουργήσει φασαρίες.
Στο μεταξύ 25000 Τούρκοι έχουν ήδη συνυπογράψει το αίτημα συγγνώμης προς τους Αρμενίους.
ΥΓ Πηγή πληροφόρησης: Courier International, τεύχος 1-7/1/2009

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Χαίρε Μαρία !!!

Εφυγε πολύ νέα και απόλυτα αξιοπρεπής. Η Μαρία Δημητριάδη. Η Μαρία των νεανικών μας τραγουδιών στην χούντα και την μεταπολίτευση. Η Μαρία των μπουάτ και των ανοικτών συναυλιών. Η Μαρία του Μάνου, του Μίκη, του θάνου και άλλων άξιων τραγουδοποιών. Η Μαρία με τις ευαισθησίες στο πεντάγραμμο και την ζωή. Η Μαρία, που αγνόησε τα μεσημεριανάδικα και την "εύφημο μνεία" του συρφετού. Σημείο αναφοράς η διακριτικότητά της...
Στο καλό Μαρία... Η στάχτη σου ας είναι σπορά ζωής...

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

Αλβανία: η νέα πηγή ενέργειας για την Ιταλία.



Μας ενδιαφέρει. Αμεσα και έμμεσα, αφού η γειτνίασή μας επιφυλάσσει αυτονόητα γεωπολιτικές συνέπειες. Μιλάμε για τον πακτωλό επενδύσεων, που εξήγγειλε, υπέγραψε και προώθησε ο Σύλβιο Μπερλουσκόνι κατά την πρόσφατη (2/12/2008) επίσκεψή του στα Τίρανα. Αναλυτικότερα μιλάμε για:
-Κατασκευή τερματικού επαναεριοποίησης από την Ιταλική κατασκευαστική εταιρεία Falcione, χωρητικότητας 8 δις. κυβικών μέτρων και προϋπολογισμού 1.3 δις. ευρώ, κοντά στο Φιέρι. Το όλο σχέδιο προβλέπει και την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού προς την Ιταλία.
-Κατασκευή αιολικού πάρκου στην χερσόνησο του Καραμπουρούν, κοντά στην Αυλώνα, από την Σικελική Εταιρεία Moncada με προϋπολογισμό 1.15 δις. ευρώ και προβλεπόμενη ενεργειακή δυναμικότητα 500 ΜW.
-Κατασκευή 5 γραμμών ενεργειακής διασύνδεσης υψηλής τάσης, δυναμικότητας 400000 volts η κάθε μία. Η κατασκευή αυτή εξασφαλίζει μεταφορική ισχύ 2 εκατομ. Volts. Τέτοια μεγέθη αναφέρονται συνήθως σε προηγμένες βιομηχανικά χώρες. Η Τουρκία και η Βουλγαρία π.χ. διασυνδέονται με μόνο μία τέτοια γραμμή και η Βουλγαρία με την Ελλάδα με δύο…
Ειδικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν αυτές οι επενδύσεις με τον χαρακτηρισμό τους ως «πράσινες». Οι αναπτυσσόμενες δομές μπορούν να λάβουν πιστοποιητικά οικολογικής πιστοποίησης ως αποδίδουσες εναλλακτικές μορφές ενέργειας, που επιτρέπεται να πωλείται ακριβότερα. Ταυτόχρονα, εταιρείες, που ασχολούνται συστηματικά με παραγωγή ρυπαίνουσας ενέργειας, εξασφαλίζουν με τον τρόπο αυτό σημαντικούς πόντους για την συμμετοχή τους σε νέα διεθνή έργα παραγωγής ιδιαίτερα σε χώρες εκτός του βασικού πυρήνα της Ε.Ε.
Εντούτοις πίσω, από τον χαρακτηρισμό του «οικολογικού» υπάρχει μία άλλη πραγματικότητα σε αρκετές περιπτώσεις. Η κατασκευή π.χ. του αιολικού πάρκου του Καραμπουρούν συναντά διεθνείς αντιδράσεις, ειδικών και μη, παρά την δεδομένη προθυμία της Διεθνούς Τράπεζας. Πρόκειται για μία καθαρή αλλοίωση του χαρακτήρα της περιοχής ως εθνικού πάρκου της Llogara.Η εγκατάσταση των Ιταλικών εργοστασίων στην Αλβανία είναι ταυτόχρονα εισαγωγή σε μία γενικότερη αξιοποίηση κάθε είδους ενεργειακών πηγών της Αλβανίας σε όφελος της Ιταλίας, συμπεριλαμβανόμενων και των καθόλου οικολογικών γαιανθράκων. Η Ιταλία κουνάει ταυτόχρονα το σημαιάκι της ένταξης της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ. Ας μην λησμονιέται -όσο και αν είναι σχετική η αξία της- η προεκλογική δέσμευση του Μπερλουσκόνι για μεταφορά των ρυπαινουσών Ιταλικών βιομηχανιών εκτός Ιταλίας…

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009