ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Σχόλιο, που σας το καταθέτουμε για ανάγνωση!!!

Συνήθως οι έμπειροι και ενδιαφερόμενοι αναγνώστες των blogs παρακολουθούν και τα δημοσιευόμενα σχόλια σε κάθε ανάρτηση. Με αυτή την έννοια περιττεύει να σας προτείνουμε την ανάγνωση του σχολίου της προηγούμενης ανάρτησης. Ομως, επειδή θεωρούμε, ότι το παρατιθέμενο σχόλιο του πλειστάκις σχολιαστού μας, που υπογράφει ως "Πολυχρόνης Ιωάννου" είναι ένα άρτιο αυτόνομο κείμενο πολιτικής αξίας και πολιτιστικής χρηστικότητας σας το παραθέτουμε αυτούσιο:
"Η άκρατη θεοποίηση της οικονομίας της αγοράς οδήγησε εδώ που οδήγησε. Ίσως αν η αριστερά δεν έβγαινε από το σοκ της κατάρρευσης του «υπαρκτού» να το είχε προβλέψει και να ήταν ιδεολογικά έτοιμη να προτείνει μια εναλλακτική ιδεολογία με μαζική απήχηση, όπως αναφέρεις και στο κείμενό σου, προσφέροντας ένα ανάχωμα και μια υποστήριξη στην καταρρέουσα κοινωνία που έβλεπε τις κατακτήσεις αιώνων (και δεν εννοώ συντεχνιακά «κεκτημένα» του πασοκικού αλλά και αριστερού λαϊκισμού) να εξαφανίζονται χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Αυτή είναι από την δική μου οπτική γωνιά μια ακόμα καταστροφική επίδραση του σοβιετικού μοντέλου στην πάλη για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού και την πρόοδο της κοινωνίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει, αν όχι ξεπουληθεί, διολισθήσει σε θέσεις στενά συντεχνιακές, λαϊκίστικες και πέρα από την ικανοποίηση των προσωπικών επιδιώξεων των ηγετών του, δεν είναι σε θέση να εμπνεύσει τους εργαζόμενους και να τους οδηγήσει στους σκληρούς αγώνες που είναι απαραίτητοι κάτω από τέτοιες περιστάσεις.Ασφαλώς, η κατάντια του συνδικαλιστικού κινήματος είναι πιστή αντανάκλαση της κατάστασης, που επικρατεί στις πολιτικές δυνάμεις στη χώρα και ευρύτερα. Οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας πανευρωπαϊκά υιοθέτησαν την μονοκρατορία της αγοράς και αποφάσισαν να αποτελούν την σοσιαλδημοκρατική άποψη του νέο-φιλελευθερισμού, απεμπολώντας ακόμα και λεκτικά της ιδέες του κράτους πρόνοιας, τη σημασία της δημόσιας δωρεάν παιδείας και υγείας, της ασφάλισης της εργασίας, της σύνταξης για αξιοπρέπεια στα γηρατειά, το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου για 8 ώρες δουλειάς, 8 ώρες αναψυχής και ανάπαυσης, 8 ώρες ύπνου και αναπλήρωσης. Μπλεγμένη μέσα στις λέξεις και στις εκφράσεις παραπλάνησης της κοινωνίας για τις προθέσεις της, δεν μπορεί να εμπνεύσει κοινωνικά κινήματα αντίστασης στην λαίλαπα της οπισθοδρόμησης και της απώλειας των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η ελληνική πασοκική έκδοση της σοσιαλδημοκρατίας, εξαντλημένη από τον αχαλίνωτο λαϊκισμό, με την μάσκα του «εκσυγχρονισμού», πρώτη εισήγαγε της νεοφιλελεύθερες θεωρίες της ελαστικής εργασίας, της ανασφάλιστης εργασίας, της επιμήκυνσης του εργάσιμου χρόνου, της αμφισβήτησης του δικαιώματος συνταξιοδότησης, της αμφισβήτησης στο δικαίωμα της δημόσιας περίθαλψης, της αμφισβήτησης στο δικαίωμα της δημόσιας παιδείας. Όλα αυτά δε ενώ ο εθνικός πλούτος αυξήθηκε, σε σταθερές τιμές, τα τελευταία 30-40 χρόνια πάνω από 2-3 φορές, ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας, με την εφαρμογή των εξελίξεων της ηλεκτρονικής και λοιπής τεχνολογίας έχει εκτιναχτεί με γεωμετρική πρόοδο.Η αριστερά ή κατέρρευσε (σοβιετικό μοντέλο), ή μεταλλάχτηκε σε μια από τις χειρότερες μορφές καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (μαοϊκό μοντέλο), ή εξαφανίστηκε σαν ρεύμα ιδεολογικοπολιτικό (ευρωκομουνισμός). Στην πατρίδα μας μετά από πολλές αναταράξεις και ενδοαριστερές συγκρούσεις, σήμερα το ένα κομμάτι της «βρίσκει» το δρόμο του, θεωρώντας ότι για όλα φταίει το ότι δεν αφήσαν την σταλινική θηριωδία να «ολοκληρώσει» το έργο της, χωρίς να δηλώνει ωστόσο πόσες εκτελέσεις, εκτοπίσεις, εγκλεισμοί σε ψυχιατρεία, περιστολή στοιχειωδών ελευθεριών διακίνησης και έκφρασης ήταν απαραίτητες για να επιβληθεί ότι αυτοαποκαλείτο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και χωρίς να υπολογίσει πόσοι θα έμεναν τελικά για να «σοσιαλιστικοποιηθούν». Το άλλο κομμάτι της αριστεράς στη χώρα μας, που φάνηκε ότι προσπαθεί να προσεγγίσει τα κινήματα και τη νεολαία, ξεπερνώντας αγκυλώσεις του παρελθόντος, πάνω που προσπαθούσε να αρθρώσει μια συνεπή μεταρρυθμιστική πρόταση στην κοινωνία, βρέθηκε να παλεύει να ξεκαθαρίσει αν η πρότασή του αυτή περνάει μέσα από τη στήριξη του ενός κομματιού του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα ή απαιτεί μια «ΑΛΛΗ» πολιτική, που να στηρίζεται στην αφυπνιζόμενη κοινωνία, μια πολιτική που ανακουφίζοντας άμεσα, θα έλεγα «εδώ και τώρα» αν δεν είχε ξεφτιλιστεί τόσο πολύ στο παρελθόν η έκφραση, τα στρώματα της εργασίας και ταυτόχρονα ανοίγοντας το δρόμο για ουσιαστικότερες αλλαγές. Μέσα σε αυτή τη θολούρα περνάνε τα ιδεολογήματα του «μονόδρομου της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της ασυδοσίας των αγορών». Επιτρέπεται να κρύβεται η αλήθεια ότι η περιβόητη απαγόρευση του προστατευτισμού, αφορά μόνο τις δυνάμεις τις εργασίας, ενώ οι δυνάμεις του κεφαλαίου εκμεταλλεύονται την έμμεση επιδότηση της απλήρωτης ή υποπληρωμένης εργασίας, ακόμη και αν η παραγωγή επιτελείται με αντιπαραγωγικό τρόπο (δηλαδή αν απαιτούνται πολλαπλάσιες εργατοώρες για την παραγωγή του ίδιου προϊόντος). Μπορούμε όμως να είμαστε αισιόδοξοι. Την ομοφωνία τη σπάει η Λατινική Αμερική. Όχι με την έννοια της μηχανιστικής μεταφοράς του Λατινοαμερικάνικου γίγνεσθαι στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, αυτό θα ήταν καταστροφή. Αλλά με την έννοια ότι φωτίζονται δρόμοι που οδηγούν μακριά από το κυρίαρχο ιδεολόγημα και αποδεικνύουν ότι δεν είναι μονόδρομος αλλά υπάρχουν και άλλες οδοί. Ας ψάξουμε να τους βρούμε."

Τρόμος στην Ισπανία, εφιάλτες παντού


Περίπου διακόσιες χιλιάδες κανούριοι άνεργοι μέσα σε ένα μήνα (Ιανουάριος 2009) είναι ο τρομακτικός απολογισμός για την Απασχόληση στην Ισπανία. Αριθμός, που προστίθεται στα 3.5 εκατομύρια ήδη άνεργων ισπανών. Το όριο-εφιάλτης των 5 εκατομυρίων άνεργων δεν φαίνεται και πολύ μακρυά* ...
Πόσο καιρό θα αντέχει η "κοινωνική ειρήνη"; Αναρωτιώνται ακόμη και στο Νταβός. Η αυξημένη πιθανότητα κοινωνικής εξέγερσης δημιουργεί πανικούς στος σχεδιαστές και υπεύθυνους της παγκόσμιας και παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Αντιδράσεις ξεσπούν ήδη. Περίεργες και αντιφατικές... Την ώρα, που οι κομμουνιστές μιλούν για επανάσταση στην Ρωσία, οι Αγγλοι εργάτες διαμαρτύρονται κατά των ξένων, που τους πέρνουν τις δουλειές.... Η ακροδεξιά τρίβει τα χέρια της... γνωρίζοντας οτι σε εποχή μεγάλης κοινωνικής αποδιάρθρωσης και χωρίς μαζική απήχηση εναλλακτικής ιδεολογίας, ο ακραίος συντηρητισμός είναι το ευκολότερο καταφύγιο.
Η κρίση είναι ακόμη μπροστά μας από κάθε άποψη...
*πηγή πληροφόρησης: Courier International, τεύχος 12-18/2/09

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Μπελέμ, όχι Νταβός…

Ετσι επιγράφει το σημείωμά του ο Oded Grajew, που αναδημοσιεύεται στο Courier International στο τεύχος 5-11/2/2009. Πρόκειται για ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ (ΠΚΦ), ηλικίας 64 ετών. Διευθύνει το ίδρυμα ΕΘΟΣ (Ethos), μεταφραζόμενον ως «ήθος». Αποστολή του ιδρύματος: η βοήθεια προς επιχειρήσεις για να εναρμονίζουν τις δραστηριότητές τους κατά τρόπο κοινωνικά υπεύθυνο. Υπήρξε σύμβουλος του προέδρου Loula της Βραζιλίας το 2003. Τα σημαντικότερα σημεία του σημειώματος σας τα παρουσιάζουμε:

«…. Το κοινωνικό φόρουμ, που η ένατή του σύνοδος πραγματοποιήθηκε από 21η Γενάρη μέχρι 1η φλεβάρη στην Μπελέμ, στο κράτος Παρά της Βραζιλίας, δημιουργήθηκε για να αντιπαρατεθεί στο κυρίαρχο μοντέλο ανάπτυξης, που κηρύσσεται στο παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ του Νταβός. …. Οι ιδρυτές, οι οργανωτές και οι υποστηρικτές του ΠΚΦ αντιμετωπίσθηκαν με σαρκασμό και ειρωνία από μεγάλο μέρος των οικονομικών και πολιτικών «αναλυτών» και χαρακτηρίστηκαν ως ικανοί μόνον για κριτική χωρίς την παραμικρή εναλλακτική πρόταση. Εντούτοις, από την πρώτη Σύνοδο, χιλιάδες συμμετέχοντες πήραν μέρος σε περισσότερα από 1500 φροντιστήρια, συζητήσεις, διαλέξεις και σεμινάρια και κατέθεταν τους κινδύνους του κυρίαρχου μοντέλου ανάπτυξης, που βάζει σε κίνδυνο άτομα, οικονομία, δημοκρατία, περιβάλλον και παγκόσμια ειρήνη. Και πρότειναν πρακτικές και πολιτικές προσανατολισμένες στην κοινωνική δικαιοσύνη την συμμετοχική δημοκρατία και την διαρκή ανάπτυξη. …
… Σιγά – σιγά το μήνυμα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» κατέκτησε καρδιές. Αλλαξε την πολιτική, κοινωνική και περιβαλλοντική ατζέντα πολλών χωρών, συνέβαλλε στην αμφισβήτηση του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου και πολιτισμού καθώς και των πολέμων και της βίας. Ενας παγκόσμιος χώρος δημιουργήθηκε, διασταυρωνόμενος με τοπικές (εθνικές), περιφερειακές και θεματικές διεργασίες, που δίνουν την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να δημοσιοποιούν τις προτάσεις τους και τις πρακτικές τους και να ξανασυναντώνται και να σχηματίζουν μία πολιτική δύναμη ικανή να διεκδικήσει την πραγμάτωση των αποφάσεών τους…
… Αυτή τη χρονιά, η Μπελέμ, έγινε, στην διάρκεια της Συνόδου του ΠΚΦ η πρωτεύουσα της Παρα-Αμαζόνιας περιοχής (Βραζιλία, Βολιβία, Περού, Κολομβία, Βενεζουέλα, Ισημερινός, Σουρινάμ, Γουϊάνα και Γαλλική Γουϊάνα). Η παρα-αμαζόνια περιοχή είναι πολύ πλούσια σε πολιτιστικό και περιβαλλοντικό πλούτο, που απειλείται με εξαφάνιση. Γι’ αυτό έχει έναν σπουδαίο ρόλο να παίξει για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Φιλοξενεί την πιο μεγάλη βιοποικιλότητα στον πλανήτη απειλούμενη με εξαφάνιση την ίδια ώρα, που είναι σημαντική για την διατήρηση της παγκόσμιας κλιματικής και περιβαλλοντικής ισορροπίας. Η σύνοδος στην Μπελέμ ήταν μία ευκαιρία κατανόησης του γεγονότος, ότι η παρούσα οικονομική κρίση, οι ένοπλες συγκρούσεις και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος αποτελούν κομμάτια της ίδιας κρίσης αξιών, που απορρέουν από αυτό το κυρίαρχο μοντέλο. Το μοντέλο αυτό προωθεί τον χωρίς όρια ανταγωνισμό με οποιαδήποτε μέσα και τίμημα για την εξουσία και την συγκέντρωση υλικών αγαθών. Αυτός ο ανταγωνισμός αποδιοργανώνει τον κοινωνικό ιστό. Προκαλεί οικονομικές κρίσεις, τροφοδοτούμενες από την γενικευμένη δυσπιστία και από το κλίμα του «ο σώζων εαυτόν σωθείτω». Διαφθείρει την κοινωνία και τους κυβερνώντες, που έχουν ανάγκη οικονομικής δύναμης για να εκλεγούν. Καταστρέφει το περιβάλλον, θερμαίνει τον πλανήτη και εξαντλεί τις φυσικές πηγές, τις απαραίτητες για την επιβίωση των ειδών. Υποθάλπει κρίσεις με πρωταρχικό σκοπό την προσπόρηση πηγών και ενέργειας, ενισχύοντας την φτώχια και την παραπληροφόρηση, που διευκολύνουν την χειραγώγηση των μαζών και την αποδόμηση της δημοκρατίας.
Το ΠΚΦ στην Μπελέμ – μία πόλη με συμβολικό όνομα (Βηθλεέμ στα Πορτογαλέζικα) θα παραμείνει σταθμός στην ανανέωση και ενίσχυση των ελπίδων μας για έναν κόσμο αλληλέγγυο, δίκαιο, ανθεκτικό, δημοκρατικό και ειρηνικό»…
Σας προσφέρουμε το κείμενο αυτό σαν ένα είδος ιδεολογικής διακήρυξης, πολλή χρήσιμης τουλάχιστον πληροφοριακά…

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Ergenekon: Δίκη - στοίχημα

Το βαθύ κράτος της Τουρκίας βγήκε στην επιφάνεια; Υπερβολή… Ενα μικρό μόνο μέρος του, που αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου αποτελούν οι 24 δικαζόμενες προσωπικότητες με αρκετούς στρατηγούς ανάμεσά τους. Εργκενεκόν ονομάζεται ο μυθικός τόπος στα βάθη της Ασίας, όπου γεννήθηκε το Τουρκικό έθνος. Η ίδρυσή της παραπέμπει από άποψη ομοιοτήτων και αναλογιών στην Gladio μία οργάνωση, από τις «πρωτοπόρες» του αντικομμουνισμού στα χρόνια του ψυχρού πολέμου. Σε αντίθεση με τις ΔυτικοΕυρωπαϊκές ομόλογες, το δίκτυο Εργκένεκον δεν εξαρθρώθηκε ποτέ. Από την ίδρυσή της ο μοναδικός της σκοπός παραμένει η περικύκλωση και ο έλεγχος των νόμιμων κρατικών θεσμών, η πρόκληση φόβου στις λαϊκές μάζες με στόχο την υποταγή τους. Ετσι, η Εργκένεκον εγκαταστάθηκε στο κέντρο τηςω εξουσίας της χώρας.
Οι μέθοδοι του δικτύου διέφεραν ανάλογα με την εποχή. Ετσι στην 10ετία του 1970 οι συγκρούσεις αριστεράς - δεξιάς και Σουνιτών - Αλεβιτών (ετερόδοξοι Σιϊτες της Ανατολίας) υπήρξαν τα πεδία δράσης της οργάνωσης Πλήθος αποπειρών δολοφονίας αριστερών διανοούμενων, ποκγρόμ κατά των Αλεβιτών -όπως αυτό του Μαράς το 1978 με 100 νεκρούς- προβοκάτσιες σε μαζικές λαϊκές εκδηλώσεις όπως την πρωτομαγιά του 1977 στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης με 34 νεκρούς είναι μερικές από τις επιφανέστερες «παρεμβάσεις» της οργάνωσης. Στόχος: η δημιουργία συνθηκών αστάθειας, ευνοϊκώνμ για την ευόδωση ενός πραξικοπήματος. Νεαροί Εθνικιστές Τούρκοι είναι οι ενεργοί στρατολογούμενοι εκτελεστές. Από την 10ετία του 1990 η οργάνωση επιδιώκει και πετυχαίνει την συσπείρωση κρατικών παραγόντων, πολιτικών, άκρας δεξιάς και Μαφίας. Αντικείμενο εκμετάλλευσης του Κουρδικό ζήτημα. Στο όνομα δίωξης του ΡΚΚ, η οργάνωση επιδιώκει την Τουρκο-Κουρδική αντιπαράθεση. Το θέμα του «Ενωμένου Κράτους σε κίνδυνο» είναι το αγαπημένο της οργάνωσης. Οι εθνικιστικές κορώνες και η πατριδοκαπηλεία προκαλούν την στήριξη ή/και ένταξη συνταξιούχων Τούρκων ακροδεξιών αξωματικών, συγκεντρώνουν την ενίσχυση της μαφίας, εξάπτουν το λαϊκό συναίσθημα ενεργοποιώντας ακόμη και τον Κουρδικό υπόκοσμο.
Από το 2000 και μετά και ενώ συνεχίζεται η αξιοποίηση του Κουρδικού ζητήματος, στο προσκήνιο μπαίνει ο «κίνδυνος του Ισλαμικού Θεοκρατισμού». Ζήτημα, που συντηρεί και εξάπτει η άνοδος των μετριοπαθών Μουσουλμάνων. Σο όνομα της προστασίας της εθνικής ακεραιότητας, το βαθύ κράτος προωθεί την συσπείρωση φαινομενικά αντιφατικών τάσεων (φασίστες, Κεμαλιστές της αριστεράς και της Δεξιάς, αντιευρωπαίοι κ.λ.π.) και καταφέρνει να κερδίσει την ηθική στήριξη μεγάλου μέρους των Τούρκων, που είναι ευαίσθητοι υπέρ του λαϊκού (αντιθρησκευτικού) χαρακτήρα του κράτους. Το βαθύτερο όμως όφελος της Εργκένεκον και των δυνάμεων που εκφράζει είναι η βαθειά πόλωση μέσα στην Τουρκική κοινή γνώμη. Αυτή ακριβώς η κατάσταση της εξασφαλίζει καλύτερο και αποτελεσματικότερο έλεγχο των πολιτικών πραγμάτων και κυρίως των μαζών, που μέσα από δευτερεύουσες αντιθέσεις (Σαρία) ή εθνικιστικούς μεγαλοϊδεατισμούς (συντριβή Κούρδων, ξέκομα από την Ευρώπη) δεν καταφέρνουν να φτάσουν σε μία ενωμένη και αποτελεσματική δράση κατά των δικτύων της εγκληματικότητας και υπέρ ενός κράτους δικαίου.
Αντληση πληροφοριών: Courier International, τεύχος 29/1-4/2/2009

Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Η Ρωσία στην κρίση

Η Ρωσική Ομοσπονδία είναι μία απροκάλυπτα «φιλελεύθερη» χώρα παρά όποιες εθνικές γεωγραφικές ιστορικές και κοινωνικομεταβατικές ιδιορρυθμίες. Μετά την καταστροφική περίοδο Γιέλτσιν, η έλευση Πούτιν συμβολίζει την προσπάθεια ανασυγκρότησης και - κατά τα δύο τελευταία χρόνια- της αναβάθμισης της Ρωσίας σε ηγέτιδα παγκόσμια δύναμη, κυρίως χάρις στην ενεργειακά της αποθέματα, που στο διάστημα αυτό γνώρισαν κατακόρυφη άνοδο τιμών, προσφέροντας αμύθητο πλούτο στους (προνομιούχους) Ρώσους.
Η 16η Σεπτέμβρη, όμως είναι μία ιστορική ημερομηνία για τον παγκόσμιο και παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και κατ’ επέκταση και για τον Ρώσικο. Ετσι, η πτώχευση της Lehman Brothers προκαλεί ισχυρές αναταράξεις στο Ρώσικο Χρηματιστήριο, που στις 6 Οκτώβρη γνωρίζει πτώση 19.1%. Τα σύννεφα της κρίσης απλώνονται πάνω από την Μόσχα.
Με την βοήθεια του Courier International (τεύχος 29/1-4/2/2009) ας παρακολουθήσουμε το χρονικό της Ρώσικης κρίσης μέχρι σήμερα.
-Οκτώβρης 2008: Η Ρωσική κυβέρνηση υιοθετεί ένα πλάνο σταθεροποίησης, που προβλέπει την εκταμίευση 27 δις. Ευρώ στην ερχόμενη 5ετία. Παράλληλα, άλλα 36.6 δις ευρώ προορίζονται για τις επιχειρήσεις και τις τράπεζες, που επιδιώκουν να χρηματοδοτήσουν εξωτερικά χρέη. Ανάμεσά τους οι ρώσικοι ενεργειακοί κολοσσοί Gazprom, Rosneft, Loukoil και ΤΝΚ-BP, γίνονται δέκτες 9 δις δολαρίων για να ρυθμίσουντα χρέη τους σε Δυτικές Τράπεζες.
-18 Νοέμβρη: ο πρόεδρος Medvedev αναγγέλλει ένα νέο πρόγραμμα στήριξης του χρηματοπιστωτικού τομέα. «Συνολικά τα μέτρα απαιτούν 116 δις ευρώ αλλά αυτός ο αριθμός δεν είναι τελικός». Στο τέλος του Νοέμβρη το σχέδιο αυτό επιτρέπει τη διάσωση πολλών τραπεζών. Το κράτος μπαίνει στο κεφάλαιο των Globex, Sviaz, kit-Fianances, Sobinbank. Από την 30η Νοέμβρη ένας νέος νόμος παρέχει στην Κεντρική τράπεζα της Ρωσίας αυξημένες αρμοδιότητες και εξουσίες για την ρύθμιση της βοήθειας προς τις τράπεζες. Παράλληλα μειώθηκαν οι εισαγωγές πουλερικών κατά 300 χιλ. τόνους και χοιρινών κατά 200 χιλ τόνους με σκοπό την στήριξη των Ρώσων παραγωγών. Ταυτόχρονα αυξήθηκε η φορολογία για εισαγόμενα αυτοκίνητα από 25% σε 30%. Το τελευταίο μέτρο προκάλεσε την έναρξη διαμαρτυριών ιδιαίτερα στην Ανατολική Σιβηρία.
-Αρχές Δεκέμβρη: 4 δις ευρώ αποδεσμεύονται προς ενίσχυση του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Παράλληλα από την κυβέρνηση δημιουργείται μία λίστα 295 επιχειρήσεων στρατηγικού χαρακτήρα στον τομέα ενέργειας, μεταφορών, μεταλλουργίας, κατασκευών, φρμακοποιίας, αυτοκινητοβιομηχανίας και λιανεμπορίου.
-1η Γενάρη: Ο ΦΠΑ ελαττώνεται από 24 σε 20%. Η κυβέρνηση εξαγγέλλει νέο σχέδιο δυναμικότητας περίπου 1.14 δις ευρώ, ενάντια στην ανεργία μέσα στο 2009 ενώ ταυτόχρονα οι περιφέρειες καλούνται να συμβάλλουν με 0.5 δις ευρώ για τον ίδιο σκοπό. Ανάμεσα στις προτεραιότητες του σχεδίου είναι η αύξηση της κινητικότητας της χειρονακτικής εργασίας και η διευκόλυνση των σχετικών επιχειρήσεων και έργων.
Μέσα Γενάρη: Η ένωση των Ρώσων βιομηχάνων και επιχειρηματιών ζητάει την διεύρυνση της βοήθειας προς τις σημαντικότερες περιφερειακές επιχειρήσεις.
Η Δημιουργία ενός υπερ-γραφείου σε ομοσπονδιακή κλίμακα προικίζεται με κολοσσιαία ποσά. 170 δις ευρώ έχουν αναγγελθεί για τον Μάρτη. Η κρίση καθυστερεί και την υλοποίηση του σχεδίου για βελτίωση των κατοικιών και η κυβέρνηση αναλαμβάνει την στήριξή του.

Φαίνεται, πάντως, πως τα μέτρα, που εν πολλοίς θυμίζουν αντίστοιχες δράσεις άλλων Δυτικών κυβερνήσεων δεν αποδίδο0υν τα αναμενόμενα. Το κομμουνιστικό κόμμα εκήρυξε την 31η Γενάρη σαν πανεθνική ημέρα διαμαρτυρίας…
Ιδωμεν.