ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Αιολική ενέργεια από… χαρταετούς...

Η ιδέα ωριμάζει σε διάφορα μέρη του κόσμου θεωρητικά και πρακτικά. Πρωτοπόρος ο Νεοζηλανδός Peter Lynn, το 2003. Τα πρώτα πρωτότυπα έχουν ήδη δοκιμασθεί στην Ιταλία και Ολλανδία. Βασική αρχή: στα 80 μέτρα μέσου ύψους από το έδαφος, που λειτουργούν οι συνήθεις «ανεμόμυλοι» των αιολικών πάρκων, η ταχύτητα του ανέμου φτάνει περίπου 4.6 μέτρα/ δευτερόλεπτο. Στα 800 μέτρα ύψους από το έδαφος η ταχύτητα αυτή φτάνει στα 7.2 μέτρα/δευτερόλεπτο. Επειδή η ενέργεια, που αποδίδεται με αυτό τον τρόπο εξαρτιέται από την τρίτη δύναμη της ταχύτητας του αέρα, η απόδοση ενέργειας με ανεμογεννήτριες μεγάλου ύψους θα τετραπλασίαζε την προσποριζόμενη ενέργεια. Κι’ αν φτάσουμε στο ύψος των 1000 μέτρων, η ενεργειακή απόδοση θα οκταπλασιαζόνταν. Αρκεί λοιπόν ένας χαρταετός με ένα πολύ μακρύ νήμα. Μία πρώτη επίδειξη στην Ολλανδία το 2007 με έναν χαρταετό 10 τ.μ. απέδωσε ενέργεια 3kW. Τηλεχειριστήριο, λογισμικό και ένας επίγειος ηλεκτρονικός σταθμός πλοήγησης του αετού ήταν τα υλικά μέρη του πρωτοτύπου. Παραπλήσια αποτελέσματα έδωσαν οι έρευνες του Πολυτεχνείου του Τορίνο. Πιστεύουμε, ότι οι βασικές τεχνικές αρχές έδωσαν θετικές αποδείξεις και το μόνο, που χρειάζεται είναι η χρηματοδότηση, ώστε τα βιομηχανικά πρωτότυπα να παραχθούν σε 2-3 έτη, δηλώνει ο Μάριο Μιλανέζε, του Πολυτεχνείου του Τορίνο. Ηδη η Google χρηματοδοτεί σχετικό πρόγραμμα στις ΗΠΑ με 10 εκατομμύρια δολάρια.
Πρακτικά, το νήμα του χαρταετού, ξετυλίγεται και προκαλεί την λειτουργία των γεννητριών. Με κατάλληλους χειρισμούς από την ηλεκτρονική μονάδα του εδάφους προκαλούνται οι συνεχείς μετακινήσεις του αετού, που συνεπάγονται τροφοδοσία των γεννητριών ενώ το ενεργειακό κόστος αυτών των μετατοπίσεων αντιστοιχεί στο 12% της παραγόμενης ενέργειας.
Παρακάμπτουμε για προφανείς λόγους τεχνικές λεπτομέρειες της όλης ιδέας, που σαν σύλληψη αλλά και σαν πρακτική εφαρμογή γνωρίζει συνεχή εξέλιξη. Για παράδειγμα, βρίσκεται υπό κατασκευή μία ολόκληρη ιπτάμενη ρόδα με διάμετρο τριών χιλιομέτρων, που συμπεριλαμβάνει 60-70 χαρταετούς, αιωρούμενους σε υψόμετρο 800 μέτρων. Το όλο σύστημα ελέγχεται από μία επιφάνεια 500 τ.μ. Η παραγωγή μπορεί έτσι να φτάσει σε εκατοντάδες MW. Το σημαντικότερο: το κόστος θα έπεφτε σε 15 Ευρώ η Κιλοβατώρα, συγκρινόμενο με τα 100 ευρώ της συμβατικής αιολικής ενέργειας και τα 60 Ευρώ της πυρηνικής Ενέργειας !!! Εγκαταστημένος, λοιπόν, στον χώρο ενός παλιού πυρηνικού εργοστασίου ένας τροχός με «χαρταετούς» θα μπορεί να αποδίδει ενέργεια ίση με εκείνη του απενεργοποιημένου εργοστάσιου!!!
Ο Μάριο Μιλανέζε προγραμματίζει την έναρξη λειτουργίας μιας γεννήτριας 100 kW την πρώτη χρονιά και μίας άλλης 1 MW την δεύτερη χρονιά.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο δρόμος για την μαζική εφαρμογή αυτής της μορφής εναλλακτικής ενέργειας είναι ακόμη μακρύς γεμάτος πολλές δυσκολίες επιστημονικές, τεχνικές και πολιτικές. Σημασία, όμως έχει, ότι υπάρχει και αναπτύσσεται τώρα έρευνα, που υπό όρους αληθινού ενδιαφέροντος για την κοινωνία και γνήσιας οικολογικής ευαισθησίας έπρεπε και μπορούσε να είχε αναπτυχθεί και εξελιχθεί πριν από αρκετές 10ετίες… Σε όφελος του πλανήτη, σε όφελος του πολίτη…

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Συντηρητικοί των ΗΠΑ: "αντιστέκονται" με ...όπλο την λογοτεχνία

Η Ayn Rand γεννημένη στην Αγία Πετρούπολη το 1905 έζησε στις ΗΠΑ σαν πολιτική πρόσφυγας και συγγραφέας και πέθανε στην Νέα Υόρκη το 1982. Το έργο της: η επανάσταση του Ατλαντα αποτελεί τον ύμνο στον απόλυτο εγωκεντρισμό, ατομικισμό και περιφρόνηση της κοινωνικότητας. Γράφει χαρακτηριστικά: «Η λογική επιτάσσει, ότι η κοινωνική αλληλεγγύη απαιτεί την απαξίωση του ανθρώπου στο όνομα του κοινού συμφέροντος. Ο αλτρουϊσμός απαιτεί ο ένας να υπηρετεί τον άλλον. Ο άνθρωπος, που σας μιλάει για θυσίες στην πραγματικότητα ετοιμάζει ένα αφεντικό με σκλάβους και επιφυλάσσει για τον εαυτό του τον ρόλο του αφέντη».
Το έργο, που κινείται στην περιοχή της επιστημονικής φαντασίας περιγράφει μία «πνευματική ελίτ», από επιχειρηματίες, εφευρέτες και βιομηχάνους, που ζούν … καταπιεσμένοι από μία κοινωνία, που τους βασανίζει με κανόνες και φόρους. Κουρασμένοι, λοιπόν από τις κυβερνήσεις, που τους … «εκμεταλλεύονται» στο όνομα των μαζών (παράσιτα, κατά την συγγραφέα) καταφεύγουν στα βουνά του Κολοράντο αποκλεισμένοι σε ένα προστατευόμενο στρατόπεδο. Στερημένη από την «πνευματική της ηγεσία» η κοινωνία γρήγορα πέφτει στην παρακμή και στην αλληλοεξόντωση… Στην απελπισία τους λοιπόν οι μάζες ζητάνε την βοήθεια του Τζων Γκάλτ, ηγέτη των επαναστατημένων καπιταλιστών για να αναλάβει τα ηνία της οικονομίας….
Για τους σύγχρονους υπερσυντηρητικούς των ΗΠΑ, η "παρεμβατική" πολιτική Ομπάμα για την διάσωση τραπεζών και βιομηχανιών συνιστά μία … τυραννία «σοσιαλιστικού» τύπου σε βάρος των φωτισμένων από την μεριά των … ανίκανων, των ανεύθυνων, των αδύνατων. Καθόλου τυχαία, η μισοξεχαμένη Ayn Rand -ο Νόαμ Τσόμσκι έχει χαρακτηρίσει σαν μία από τις χειρότερες προσωπικότητες της σύγχρονης λογοτεχνικής ιστορίας- ξανάγινε της μόδας. Οι πωλήσεις της στο διαδικτυακό βιβλιοπωλείο Amazon έχουν ανέβει κατακόρυφα μέσα στο 2009, σύμφωνα με το «Ιδρυμα για τα Ατομικά Δικαιώματα», που φέρει το όνομά της. Οι ιδέες της Ayn Rand φαίνεται να εντάσσονται στο ιδεολογικό οπλοστάσιο μιας διαφαινόμενης τάσης μποϋκοτάζ της φορολογίας, αφού αυτή χρησιμοποιείται σε όφελος των… παρασίτων...
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: Περιοδικό Courier International, τεύχος 26-31/3/2009

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

O … Θεός ας τον φωτίσει…


Μέσα στο αεροπλάνο για το Καμερούν, στα πλαίσια του πρώτου του ταξιδιού για την Αφρική, ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος … ξαναχτύπησε: “Το προφυλακτικό επιδεινώνει το πρόβλημα του AIDS.” Πώς να χαρακτηρίσει κανείς μία δήλωση, που γίνεται με την ευκαιρία της επίσκεψης στην Μαύρη Ηπειρο, όπου η παντελής ή η ελλειπέστατη εφαρμογή μέσων προφύλαξης (διάβαζε προφυλακτικό) έχει σαν αποτέλεσμα:
Δύο τρίτα του πληθυσμού είναι οροθετικοί.
Τρία τέταρτα των παγκόσμιων θανάτων λόγω AIDS συμβαίνουν εκεί.

Οι διαμαρτυρίες και αυτοί την φορά καλύπτουν και μεγάλο μέρος των ορθολογιζόμενων καθολικών, που συναισθάνονται το τρομακτικό βάρος της εγκληματικής ευθύνης. Με ανοιχτή επιστολή του στην Monde (4/3/2009) η Françoise Barré-Sinoussi, τιμημένη με το βραβείο Nobel της ιατρικής στο 2008, μαζί με άλλους 3 Ακαδημαϊκούς καταγγέλλει τον ανυπόφορο κυνισμό αυτής της δήλωσης. Στην επιστολή τους, μεταξύ άλλων καταγγέλει: Η θέση σας προφανώς ιδεολογική σας κατατάσσει μεταξύ αυτών, που φέρουν στη συνείδησή τους μία βαριά ευθύνη…».
Η παπική δήλωση δεν αποτελεί έκπληξη αφού ουσιαστικά διαιωνίζει την θέση της καθολικής εκκλησίας απέναντι στην προφύλαξη της γενετήσιας πράξης. Είναι, όμως μία κρίσιμη προσθήκη στο ιδεολογικό profil του συγκεκριμένου Πάπα, που μεταξύ άλλων:
-Ηρε την απαγόρευση κοινωνίας στους τέσσερες υπερσυντηρητικούς Λεφεβριστές Επισκόπους, μεταξύ των οποίων ο Βρετανός Richard Williamson, που …αμφισβητεί την γενοκτονία των Ναζί και θεωρεί Εβραίους αλλά και Ορθόδοξους ως ...πολίτες β’ διαλογής.
-Επέλεξε ως βοηθό επίσκοπο του Linz της Αυστρίας τον υπερσυντηρητικό Wagner, γεγονός, που υποχρέωσε την επίσημη εκκλησία της Αυστρίας να ζητήσει την ανάκληση της Παπικής απόφασης.
-Επέβαλλε την απαγόρευση κοινωνίας σε μία φτωχή Βραζιλιάνα, που οδήγησε την 9χρονη κόρη της σε έκτρωση μετά από βιασμό…

επιδημία πραξικοπημάτων στην Αφρική...

Μετά από λίγα χρόνια "ομαλών" διακυβερνήσεων φαίνεται, ότι στην Αφρική ξανάρχεται η εποχή πραξικοπημάτων. Υστερα, από την Κομόρες, την Μαυριτανία, την Γουϊνέα Κόνακρυ και την Γουϊνέα Μπισάου ήλθε η σειρά της Μαδαγασκάρης... Είναι φυσικό, η παγκόσμια οικονομική κρίση να επωάζει σοβαρές κοινωνικές κρίσεις, πάνω στις οποίες συχνότατα επωχούνται πολιτικές φιλοδοξίες.
Υπάρχουν πολλές διαφορές βέβαια μρεταξύ των χωρών, που αποσταθεροποιούνται. Υπάρχει όμως και ένα ενδκιαφέρον σκηνικό, που θυμίζει τις "βελούδινες" επαναστάσεις στην Μετασοβιετική Ανατολική Ευρώπη. μαζικές διαδηλώσεις, επιλογή ενός τόπου συμβόλου (στην Μαδαγασκάρη, η Πλατεία της 13ης Μάη) και ένα χρώμα - το πορτοκαλί -, που γίνεται σημαία - σύμβολο. Μοντέλο δοκιμασμένο στην Σερβία και στην Γεωργία, που εξήχθη και στην Ουκρανία, στην Κένυα, στον Λίβανο και στην Λευκορωσία. Σε κάθε μία από τις περιπτώσεις αυτές, παρ' όποιες εθνικές διαφορές υπάρχουν κοινά συστατικά: μαζικές διαδηλώσεις στηριγμένες σε πραγματικά προβλήματα, υπόθαλψη από Αμερικανικών συμφερότων εταιρείες και οργανισμούς και επίσπευση νομιμοποίησης από την "διεθνή κοινότητα"... Στην ουσία, τα κινήματα αυτά ανατρέπουν κάθε νομιμότητα, από αυτές, που με "ιερή" αφοσοίωση επικαλείται η Δύση και οι ΗΠΑ ειδικότερα, όταν τις βολεύουν.
Σημαντικό στοιχείο, παραμένει και μία παράλληλη όχι ευχάριστη πορεία. Η βαρύτατη φθορά του Γεωργιανού προέδρου, ο "εμφύλιος" των Ουκρανών ομολόγων του, η συνεχής αστάθεια στον Λίβανο μαρτυρούν του λόγου το ασφαλές... Η Μαδαγασκάρη δεν έχει κριθεί ακόμη... Πρώτο εμπόδιο ο Οργανισμός Αφρικανικής Ενότητας, που -θεωρητικά τουλάχιστον- απορρίπτει τις πραξικοπηματικές αναλήψεις τις εξουσίας αλλά που βρίσκεται μπροστά σε μία κατάσταση ..."συνεχούς πραξικοπήματος".
ΥΓ. Πλροφοριακό υλικό προέρχεται από το περιοδικό Courier Intrnational, τεύχος 26-31 Μαρτίου 2009

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

Μαυροπόδαροι ή το ξαναγράψιμο της ιστορίας…

Μαυροπόδαροι (pieds-noirs) ονομάζονταν λίγο ειρωνικά – λίγο περιφρονητικά οι Γάλλοι της Αλγερίας. Αυτούς, που οι μητροπολιτικοί τους θεωρούσαν λίγο απόμακρους, λίγο διαφορετικούς. Κάποιοι από αυτούς ανακατεμένοι στις αγριότητες του Γαλλικού αποικισμού στην Βορειοδυτική Αφρική, κάποιοι άλλοι «θύματα» του «απροειδοποίητου» επαναπατρισμού και ασφαλώς κάποιοι, που υπήρξαν θύματα στην διάρκεια του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα των Αλγερίνων.
Οι pieds-noirs γύρισαν μαζικά στην Γαλλία, αφομοιώθηκαν γρήγορα και πρωταγωνίστησαν σε πολλά επίπεδα της κοινωνικής ζωής φτάνοντας σε ανώτερα αξιώματα της Γαλλίας.
Όλα αυτά τα χρόνια επικρατούσε μία τάση σιωπής για τον ρόλο τους. Στα τελευταία, όμως χρόνια όλο και περισσότερο ξεπροβάλλουν ιδρύματα-μουσεία της δράσης των Γαλλο-Αλγερίνων, με κορυφαία ίσως περίπτωση τον «Τοίχο των Χαμένων» στο προαύλιο του μοναστηριού της Sainte-Claire στο Περπινιάν, όπου αναρτώνται τα ονόματα 2700 Γαλλο-Αλγερίνων. Ο ιδρυτής του, Ζαν Σκοττό, Γαλλο-Αλγερίνος και ο ίδιος, συνταξιούχος δάσκαλος πια, ηγείται του τοπικού παραρτήματος ενός «κύκλου Αλγερινιστών», μιας οργάνωσης, που σκοπό έχει να επιβλέψει το άνοιγμα ενός κέντρου τεκμηρίωσης της Γαλλικής παρουσίας στην Αλγερία. Όλα αυτά θα μπορούσαν αληθινά να προσφέρουν στην καλύτερη γνώση της ιστορίας αν οι διασπαρμένοι κυρίως στον Νότο ομοϊδεάτες του Ζαν Σκοττό δεν απέβλεπαν σε έναν συστηματικό εξωραϊσμό της Γαλλικής αποικιοκρατίας. Όλα αυτά σε βαθμό, που η Αλγερία έφτασε να απειλήσει με διακοπή των εμπορικών σχέσεων στην Γαλλία.
«Παρά την ενσωματωσιακή και αφομοιωτική ισχύ της Γαλλίας, οι μειονότητες θέλουν κατά περιόδους να δηλώνουν την παρουσία τους» γράφει ο ιστορικός Benjamin Stora, Αλγερινο-Εβραϊκής καταγωγής. Και συνεχίζει: «Αυτό συνέβη μεταξύ άλλων και κατά την εξέγερση του 2005 στα Γαλλικά προάστια. Σε αυτό το κλίμα οι Γαλλο-Αλγερίνοι εμφανίζονται υπερασπιστές ενός τραυματισμένου Γαλλικού νασιοναλισμού. Το πρόβλημα, όμως, που αντιμετωπίζουν είναι το αντιαποικιοκρατικό πνεύμα της συντριπτικής πλειοψηφίας της Γαλλικής νεολαίας».
«Οι Γαλλο-Αλγερίνοι υπήρξαν τα πρώτα θύματα του FNLA» λέει ο Jean-Marc Pujol, αντιδήμαρχος στο Perpignan, Γαλλο-Αλγερίνος και ο ίδιος. Πλήρης βέβαια αποσιώπηση για τους νεκρούς Αλγερίνους του απελευθερωτικού αγώνα αλλά και για την ουσιαστική πλευρά της Γαλλικής κατοχής: στις εκλογές μία ψήφος Ευρωπαίου μετρούσε για 10 ψήφους μουσουλμάνων. Μόνον το 14% των παιδιών των Μουσουλμάνων πήγαιναν σχολείο ενώ το εισόδημα των Ευρωπαίων ήταν πέντε φορές μεγαλύτερο από εκείνο των μουσουλμάνων.
Ο Benjamin Stora παρομοιάζει τους Γαλλο-Αλγερίνους αυτούς με τους αντικαστρικούς Κουβανούς. Με μία ουσιώδη διαφορά, συμπληρώνει: οι Αντικαστρικοί μπορούν να ελπίζουν στον επαναπατρισμό τους… Οι Γαλλο-Αλγερίνοι μπορούν να περιμένουν την επιστροφή τους στην Αλγερία;
Αυτά τα μουσεία, φαίνεται πως είναι η τελευταία καταφυγή μια γερασμένης γεννιάς, που μόνον εκεί μπορεί να καταφεύγει…Η ιστορική αλήθεια, χωρίς παρωπίδες και μονόπλευρες αποτιμήσεις, μπορεί να συμβάλλει στην αλληλοκατανόηση των ανθρώπων και των λαών. Η ιστορική αλήθεια, όμως. Όχι η παραποίησή της…

ΥΓ. πηγή άντλησης στοιχείων, το περιοδικό:Courrier International, τεύχος 12-18/3/2009

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Ομπαμιστές ξυπνάτε !!!

Αυτός είναι ο τίτλος σημειώματος του David Rieff στους κυριακάτικους Times του Λονδίνου, που αναδημοσιεύεται στο Courier International (τεύχος 12-19 Μαρτίου 2009). Σημείωμα κριτικό για την ευφορία απανταχού της γής, που εισήγαγε η παρουσία και η εκλογή Ομπάμα στις ΗΠΑ. Για τους φίλους της «ΦΑΙΑΚΙΑΣ» παρουσιάζουμε μεταφρασμένα τα κυριότερα σημεία του σημειώματος…

"Η ευφορική υποδοχή της Ευρώπης στην υποψηφιότητα και αργότερα στην εκλογή Ομπάμα δημιούργησε ένα μπέρδεμα στους Αμερικάνους, που είχαν καταλήξει να αποδέχονται το Ευρωπαϊκό αντι-Αμερικανισμό. Είχαν αλήθεια, ποτέ κατανοήσει σε βάθος γιατί οι νέοι Ευρωπαίοι θεωρούν τις ΗΠΑ πιο επικίνδυνες από την Τεχεράνη για την παγκόσμια ειρήνη και περισσότερο ένοχες από το Πεκίνο για την υπερθέρμανση του πλανήτη. Πώς ερμηνεύουν αλήθεια το γεγονός, ότι ακόμη και οι συντηρητικοί στην Μ. Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία δεν έκρυβαν την επιθυμία τους για την νίκη Ομπάμα επί του Μακαίην; Την ίδια ώρα, που η ευρωπαϊκή αριστερά δεν είχε δυσκολία να καταγγέλλει την προεδρία Μπούς ως ένοχη όλων των δεινών.
Για τους Ευρωπαίους πρακτικά ο Ομπάμα ενσαρκώνει την άλλη Αμερική, την καλή Αμερική. Μέσα στην ευφορία τους λησμονούν, ότι ενώ στην Ευρώπη η μαζική είσοδος εγχρώμων χρονολογείται εδώ και λιγότερο από 75 χρόνια, για τις ΗΠΑ οι μαύροι είναι κομμάτι της ιστορίας τους από την γέννησή τους.
… Η Ευρώπη επιβεβαιώνονταν μπροστά στον κακό Μπούς αλλά τώρα, που ο ευγενικός Ομπάμα είναι ο ένοικος του λευκού οίκου οι Ευρωπαίοι μπορούν χωρίς κόπο να ξανακοιμηθούν γεωπολιτικά. Ο βρετανός πρωθυπουργός Γκόρτντον Μπράουν επιζητάει και πάλι ειδική σχέση με τις ΗΠΑ, την ίδια ώρα, που ο Σαρκοζύ ρίχνει τις τελευταίες φτυαριές στον τάφο της Γαλλικής εξαίρεσης από το ΝΑΤΟ, συγχρονίζοντας το βήμα του με τις ΗΠΑ στο Ιράν και το Αφγανιστάν…. Πάνε περίπατο τα ευρωπαϊκά σχέδια…
… Η «Ομπαμανία» δεν είναι μόνον μία ολοκληρωμένη βλακεία αλλά και ένα πολιτικό σφάλμα. Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά, που η Ευρώπη κάνει μία ριζικά λαθεμένη ερμηνεία των ΗΠΑ. Η αληθινή αποστολή του Μπάρακ Ομπάμα είναι η αποκατάσταση της Αμερικάνικης οικονομίας. Σίγουρα θα μας τραγουδήσει πολλά ευχάριστα τραγούδια αλλά υπάρχουν λίγα πράγματα στις διακηρύξεις του και ακόμη λιγότερα στο παρελθόν του, για να μην μιλήσουμε για το παρελθόν των ανθρώπων-κλειδιών στην κυβέρνησή του, που επιτρέπουν να σκεφτεί κανείς ότι θα ασχοληθεί με τα θεμέλια του επίσημου πιστεύω της Ουάσιγκτον, θεωρώντας, ότι η συνέχιση της αμερικάνικης ηγεμονίας είναι ότι καλύτερο για ολόκληρο τον κόσμο.
Είναι τέτοια η παγκόσμια τάξη πραγμάτων, που οι Ευρωπαίοι εύχονται ο Ομπάμα να είναι το αφεντικό των ονείρων τους. Αλλά, σε αντίθετη περίπτωση καλό θα είναι για το συμφέρον τους να κοιτάζουν λιγότερο προς την άλλη ακτή του Ατλαντικού και ιδιαίτερα για τα ζητήματα, που τους ενδιαφέρουν άμεσα. Και, ότι κα να γίνει ας μην αγοράζουν με κλειστά μάτια
".

Τα ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να πεθάνουν !!!

H ιδέα του θεσμού των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων είναι αρχιακά συγκλονιστικά σπουδαία, ιδιαίτερα για έναν τόπο σαν την Ελλάδα, όπου ο υδροκεφαλισμός σε αίθουσες και παραστάσεις είναι απίστευτος. Ενώ στην Αθήνα έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε εκατοντάδες κυριολεκτικά παραστάσεις, από τις πιο φτασμένες και κλασσικές μέχρι τις πιο πειραματικές και πρωτοποριακές, όταν ξεφύγεις από το λεκανοπέδιο βυθίζεσαι σε μαύρο σκοτάδι. Η σιγή των θεατρικών δρώμενων της περιφέρειας διακόπτεται από φτηνιάρικες παραστάσεις της αρπαχτής, που παρουσιάζουν θίασοι αποτελούμενοι από αμφίβολης ποιότητας αστερίσκους-πρωταγωνιστές των αθλίας ποιότητας σήριαλς του τηλεοπτικού πανθέου.
Σ’ αυτό το πλαίσιο θεατρικής πενίας για το μισό Ελληνικό πληθυσμό, η δημιουργία των ΔΗΠΕΘΕ σαν ζωντανών κυττάρων Θεατρικής δράσης, εκπαίδευσης και παιδείας ήταν …μάννα εξ ουρανού. Δυστυχώς, όπως και πολλοί άλλοι σπουδαίοι θεσμοί για την περιφερειακή ανάπτυξη του τόπου (π.χ το ΕΣΥ) ναρκοθετήθηκαν από την θεμελίωσή τους με όλα τα χαρακτηριστικά της μικροπολιτικής πονηρίας, που απέβλεπε σε δημαγωγικά οφέλη με μικρό αντίτιμο. Σήμερα, δυόμισυ δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους τα ΔΗΕΠΕ όλης της χώρας βρίσκονται σε τέλμα αδράνειας και χρεωκοπίας. Δέσμια νομικών ασαφειών από την δημιουργία τους, θύματα κομματικών επιλογών ασφυκτικού και όχι πάντα αξιοκρατικού ελέγχου, υπεύθυνα και τα ίδια για ατυχείς και σπάταλες επιλογές. Χωρίς σαφή και μακροπρόθεσμο προγραμματισμό δράσης, με μικρή παρέμβαση στην θεατρική αγωγή των τόπων επιρροής τους. Κυρίαρχο, όμως ζήτημα η σταθερή χρηματοδότησή τους… Tο Ελληνικό κράτος όλο περιόριζε και περιορίζει τους οικονομικούς πόρους των ΔΗΠΕΘΕ, καθιστώντας προβληματική την πιο στοιχειώδη λειτουργία τους. Χρησιμοποιώντας ως άλλοθι κάποιες αφελείς, σπάταλες ή και αμφιβολης διαχειριστικής καθαρότητας δράσεις και επιλογές, η Πολιτεία εφαρμόζει την λογική … πονάει κεφάλι-κόβει κεφάλι…
Φυσικά, τα σχετικά επιχειρήματα των εκάστοτε υπουργών πολιτισμού είναι το φύλο συκής για μία πολιτική, που αναθέτει την πολιτιστική και την γενικότερη αποβλάκωση των μαζών στα εκθετικά αυξανόμενα πρωϊνάδικα, μεσημεριανάδικα, βραδυνάδικα και πάει λέγοντας… Σε ένα κλίμα μαζικής βαρβαροποίησης με στόχο την χειραγώγηση… τα ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να πεθάνουν…

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Μονοϊατρικά τμήματα: απάτη ολκής

Το πρόσφατο "κλείσιμο" του αξονικού τομογράφου στο Νομαρχιακό Νοσοκομείο της Κέρκυρας λόγω ασθένειας της μοναδικής ιατρού, που τον στελεχώνει, μας θύμισε την γκεμπελίστικης νοοτροπίας συγκρότηση τέτοιων τμημάτων από ιδρύσεως ΕΣΥ. Ενα μονοϊατρικό τμήμα με "σπάνιο" κατά κανόνα γνωστικό αντικείμενο -νευροχειρουργική, ενδοκρινολογία γναθοχειρουργική, πυρηνική ιατρική κ.λ.π.- έδιναν την ευκαιρία ...απόδειξης έντονου ενδιαφέροντος προς τον πολίτη με το ελάχιστο δυνατόν κόστος. Η αλήθεια, όμως ποιά ήταν; Ενας γιατρός έχει το στοιχειώδες δικαίωμα να λείπει 2 περίπου μήνες τον χρόνο, άν λάβουμε υπόψη την διάρκεια της κανονικής του άδειας, των φυσιολογικά προβλεπόμενων ημερών απουσίας για λόγους υγείας ή για λόγους εκπαιδευτικούς (συνέδρια, ημερίδες κ.λ.π.) Αλλά και κατά τις ημέρες παρουσίας του ιατρού, το μονοϊατρικό τμήμα δεν μπορεί παρά να έχει ελλειμματική -ποιοτικά και ποσοτικά- δραστηριότητα. Η πολιτεία όμως, που φρόντιζε να καλύπτει τις ενοχές της πίσω από ταμπέλες και μακρυά από την ουσία πετύχαινε τον στόχο της μαζικής δημαγωγίας...
Βεβαια, η κατάσταση έχει παραγίνει τα τελευταία χρόνια, που οι ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό λόγω μη πρόσληψης ιατρών σε κενές οργανικές θέσεις έχουν φτάσει σε απίστευτα νούμερα. Ενδεικτικά, λοιπόν στο Γενικό Νοσοκομείο της Κέρκυρας, όπως δήλωσε ο πρόεδρος της τοπικής ένωσης ιατρών ΕΣΥ κ. Αντώνης Γεωργόπουλος, με έναν ή δύο ιατρούς λειτουργούν τα 18 από τα 24 τμήματα του ιδρύματος... Κι' όλα αυτά, ενώ η τουλάχιστον 4μελής οργανική σύνθεση ενός τμήματος είναι βασική πρϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία του...

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Στροφή στην πυρηνική Ενέργεια

Διακόσιοι σαράντα νέοι πυρηνικοί σταθμοί σχεδιάζονται σε ολόκληρο τον πλανήτη… Η πυρηνική ενέργεια κατακτάει το έδαφος, που εκχωρεί η αβεβαιότητα της αγοράς των υδρογονανθράκων και η ανάγκη περιορισμού των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Το καλεντάρι των τελευταίων σημαντικών συμφωνιών αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές:
10 Οκτώβριου 2008: Η Συμφωνία 123 μεταξύ ΗΠΑ και Ινδίας επιτρέπει στην τελευταία να αποκτήσει το σύνολο της αναγκαίας τεχνογνωσίας και τεχνολογίας για την μη στρατιωτική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
5 Φεβρουαρίου 2009: Η Σουηδία αναγγέλλει το τέλος της απαγόρευσης κατασκευής πυρηνικών σταθμών στο έδαφός της, που ίσχυε στην χώρα από το 1980
6 Φεβρουαρίου 2009: Ο Πρόεδρος Σαρκοζύ, ότι η γαλλική στρατηγική στο θέμα της ενέργειας είναι η ανάπτυξη των πυρηνικών με τους αντιδραστήρες 3ης γεννεάς. Η Γαλλία έεχει ήδη από το 2007 αρχίσει την εμπορική συναλλαγή πυρηνικών αντιδραστήρων με την Λιβύη, Μαρόκο και χώρες του κόλπου.
24 Φεβρουαρίου 2009. Παρίσι και Ρώμη υπογράφουν συμφωνία συνεργασίας για την πυρηνική ενέργεια, που προβλέπει την κατασκευή από μεριάς Γαλλίας 4 πυρηνικών σταθμών σε Ιταλικό έδαφος, που ο πρώτος θα λειτουργήσει το 2020.
Ο «οργασμός» αυτός προώθησης της πυρηνικής ενέργειας συναντάει όλο και μεγαλύτερη αποδοχή από την κοινή γνώμη. Στα τελευταία 3 χρόνια οι «φίλοι» της πυρηνικής ενέργειας μέσα στην ΕΕ αυξήθηκαν από 37% σε 44%. Οι Ισπανοί είναι οι πρωτοπόροι εναντίον της πυρηνικής ενέργειας και κοντά τους Ιρλανδοί, Πορτογάλοι, Ελληνες, Μαλτέζοι και Κύπριοι. Οι κεντροΕυρωπαίοι, πρώην ανατολικοί αλλά και οι ΔυτικοΕυρωπαίοι είναι «φιλικότεροι» ή καλύτερα περισσότερο εξοικιωμένοι στην χρήση ηλεκτροπυρηνικής ενέργειας.
Κι’ όλα αυτά ενώ τα προβλήματα των πυρηνικών αποβλήτων αλλά και των πυρηνικών ατυχημάτων παραμένουν στα γνωστά…

Αλβανία-Κόσσοβο: Τα σύνορα πέφτουν

Από την άνοιξη του 2009 ο συνοριακός έλεγχος μεταξύ Αλβανίας και Κοσσόβου καταργείται και επίσημα. Οι πρόεδροι Μπαμίρ Τόπι και Φατμίρ Σεϊντίου συμφώνησαν για την διαμόρφωση του πρώτου «Βαλκανικού Σένγκεν», όπως το είχε πρωτοπεριγράψει ο πρώην αλβανός πρωθυπουργός, σοσιαλιστής Φάτος Νάνο στην σύνοδο της Θεσσαλονίκης το 2003. Η «Μεγάλη Αλβανία» υλοποιείται στην πράξη σε επίπεδο πολιτικών αποφάσεων αλλά και μεγάλων έργων υποδομών, όπως ο προωθούμενος αυτοκινητόδρομος Δυράχιο- Κούκες- Μόρινε, που από μεριάς Κοσσόβου προβλέπεται να φτάσει μέχρι την Μπερντάρε, δηλαδή στα Βόρεια σύνορα μέχρι την Σερβία. Οι εργασίες κατασκευής του προβλέπεται να διαρκέσουν 4 έτη και να κοστίσουν 600 εκατομ. ευρώ. Η προώθηση του «πατριωτικού τουρισμού» βρίσκεται στις προτεραιότητες Αλβανών και Κοσσοβάρων. Η Αδριατική ακτή της Μεγάλης Αλβανίας μπορεί να γίνει ο τόπος θαλάσσιων διακοπών του κοινού της. Την ίδια ώρα τα Εμπορο-Βιομηχανικά επιμελητήρια Αλβανίας-Κοσσόβου και Βορειοδυτικής FYROM ετοιμάζονται να συνυπογράψουν μνημόνιο συνεργασίας, που ουσιαστικά αναφέρεται σε «Αλβανική» αγορά 6 εκαταμ. ανθρώπων.
Η Ελεύθερη επικοινωνία είναι η καλύτερη απάντηση των Αλβανών στις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας τόσο στην ανεξαρτησία του Κοσσόβου όσο και στις διακηρύξεις της «Μεγάλης Αλβανίας». Η Αλβανική πολιτική δείχνει να κατανοεί και να εφαρμόζει τα μηνύματα της ιστορίας, ότι η δημιουργία τετελεσμένων αποτελεί την καλύτερη προϋπόθεση για την εδραίωσή τους. Ιδιαίτερα τώρα, που η πολιτική των ΗΠΑ είναι φιλικότατα διακείμενη στην υλοποίηση των οραμάτων αυτών. Τόσο επί Μπούς όσο και επί Ομπάμα. Ας μην λησμονείται, ότι η κεντρικότερη λεωφόρος της Πρίστινα φέρει το όνομα του πρώην προέδρου και πάντοτε συζύγου της σημερινής υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ: του Μπιλ Κλίντον. Η εκείθεν του Ατλαντικού εύνοια προς τους Αλβανικούς μεγαλοϊδεατισμούς επικουρείται de facto από την Ευρωπαϊκή ραθυμία και αμφιθυμία.
Αυτή η … «κατάργηση» των συνόρων δεν υλοποιεί την ιδεατή απελευθέρωση των ανθρώπων και την ευκολότερη επικοινωνία τους. Είναι ένα επικίνδυνο σκαλοπάτι για τα πολιτικά πράγματα της πάντοτε εύφλεκτης Δυτικής Βαλκανικής