ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Τα ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να πεθάνουν !!!

H ιδέα του θεσμού των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων είναι αρχιακά συγκλονιστικά σπουδαία, ιδιαίτερα για έναν τόπο σαν την Ελλάδα, όπου ο υδροκεφαλισμός σε αίθουσες και παραστάσεις είναι απίστευτος. Ενώ στην Αθήνα έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε εκατοντάδες κυριολεκτικά παραστάσεις, από τις πιο φτασμένες και κλασσικές μέχρι τις πιο πειραματικές και πρωτοποριακές, όταν ξεφύγεις από το λεκανοπέδιο βυθίζεσαι σε μαύρο σκοτάδι. Η σιγή των θεατρικών δρώμενων της περιφέρειας διακόπτεται από φτηνιάρικες παραστάσεις της αρπαχτής, που παρουσιάζουν θίασοι αποτελούμενοι από αμφίβολης ποιότητας αστερίσκους-πρωταγωνιστές των αθλίας ποιότητας σήριαλς του τηλεοπτικού πανθέου.
Σ’ αυτό το πλαίσιο θεατρικής πενίας για το μισό Ελληνικό πληθυσμό, η δημιουργία των ΔΗΠΕΘΕ σαν ζωντανών κυττάρων Θεατρικής δράσης, εκπαίδευσης και παιδείας ήταν …μάννα εξ ουρανού. Δυστυχώς, όπως και πολλοί άλλοι σπουδαίοι θεσμοί για την περιφερειακή ανάπτυξη του τόπου (π.χ το ΕΣΥ) ναρκοθετήθηκαν από την θεμελίωσή τους με όλα τα χαρακτηριστικά της μικροπολιτικής πονηρίας, που απέβλεπε σε δημαγωγικά οφέλη με μικρό αντίτιμο. Σήμερα, δυόμισυ δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους τα ΔΗΕΠΕ όλης της χώρας βρίσκονται σε τέλμα αδράνειας και χρεωκοπίας. Δέσμια νομικών ασαφειών από την δημιουργία τους, θύματα κομματικών επιλογών ασφυκτικού και όχι πάντα αξιοκρατικού ελέγχου, υπεύθυνα και τα ίδια για ατυχείς και σπάταλες επιλογές. Χωρίς σαφή και μακροπρόθεσμο προγραμματισμό δράσης, με μικρή παρέμβαση στην θεατρική αγωγή των τόπων επιρροής τους. Κυρίαρχο, όμως ζήτημα η σταθερή χρηματοδότησή τους… Tο Ελληνικό κράτος όλο περιόριζε και περιορίζει τους οικονομικούς πόρους των ΔΗΠΕΘΕ, καθιστώντας προβληματική την πιο στοιχειώδη λειτουργία τους. Χρησιμοποιώντας ως άλλοθι κάποιες αφελείς, σπάταλες ή και αμφιβολης διαχειριστικής καθαρότητας δράσεις και επιλογές, η Πολιτεία εφαρμόζει την λογική … πονάει κεφάλι-κόβει κεφάλι…
Φυσικά, τα σχετικά επιχειρήματα των εκάστοτε υπουργών πολιτισμού είναι το φύλο συκής για μία πολιτική, που αναθέτει την πολιτιστική και την γενικότερη αποβλάκωση των μαζών στα εκθετικά αυξανόμενα πρωϊνάδικα, μεσημεριανάδικα, βραδυνάδικα και πάει λέγοντας… Σε ένα κλίμα μαζικής βαρβαροποίησης με στόχο την χειραγώγηση… τα ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να πεθάνουν…
Δημοσίευση σχολίου