ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Αφγανιστάν: Οι Ρώσοι ξανάρχονται…

Στις 15 Μάη του 1988 οι σοβιετικοί αποχωρούσαν επίσημα από τα εδάφη του Αφγανιστάν, μετά από μία πολύπαθη περιπέτεια με πολλές συνέπειες στο διεθνές σκηνικό αλλά και στο εσωτερικό της χώρας…
14 Μάη 2009 και στην Μόσχα πραγματοποιείται Ρωσο-Αφγανικό φόρουμ συνεργασίας. Αντιπροσωπείες σε υψηλό επίπεδο: από την μία μεριά ο Αφγανός αντιπρόεδρος Καρίμ Καλίλι και από την άλλη σημαντικά πρόσωπα του πολιτικού και του επιχειρηματικού κόσμου της Ρωσίας. Οι Αφγανοί επίσημοι δεν παραλείπουν να υπογραμμίσουν τις θετικότατες σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες στα πρώτα 60χρονα της Σοβιετικής Ρωσίας αλλά και την επιθυμία τους για την αναθέρμανσή τους.
Η ΕΣΣΔ άφησε στο Αφγανιστάν βιομηχανικές εγκαταστάσεις και υποδομές, που κάποτε αφορούσαν το 60% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Ενδεικτικά αναφέρουμε σειρά από τούνελ, το σύστημα άρδευσης της Τζαλαλαμπάντ, που επέτρεψε την αγροτική ανάπτυξη 4 περιοχών, σιδηροδρομικούς σταθμούς, αυτοκινητόδρομους, ανώτατες σχολές, Πολυτεχνεία… Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος των έργων αυτών είναι κατεστραμμένο ενώ η επαναλειτουργία τους θα βοηθούσε την ανάπτυξη της χώρας σύμφωνα με τους Αφγανούς.
Ένα γενικό πλάνο εξηλεκτρισμού με κατασκευή υδροηλεκτρικών έργων βρίσκονται στην πρώτη σειρά. Η Αφγανική κοινωνία, όμως έχει πολλά άλλα προβλήματα και δομικές προτεραιότητες, όπως αυτό των φυλών και της συνεργασίας τους… Και από την άλλη υπάρχει το τεράστιο πρόβλημα του οπίου, που διαδόθηκε μαζικά στα χρόνια του εμφύλιου και που η αλλαγή του με άλλες καλλιέργειες, όπως του σαφράν, συναντάει πολλές και …εύλογες αντιρρήσεις.
Πηγή Πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 28/5/09.

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Η Νέα Αμερικάνικη Δεξιά...


...έκανε την δημόσια εμφάνισή της με την παρουσία 47000 (!) αντιπροσώπων στο 138ο ετήσιο συνέδριο της Εθνικής Ομοσπονδίας Κατόχων Πυροβόλων Οπλων (ΕΟΚΠΟ). Οι κατά συντριπτική πλειοψηφία λευκοί αντιπρόσωποι των παθιασμένων με τα όπλα Αμερικανών δεν παρέλειψαν να καταγγείλουν την νέα Αμερικανική κυβέρνηση ως … στραμμένη προς τα Αριστερά… Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που τόσο ο γερουσιαστής Μακ Καίην, όσο και όλη η νέα ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος παραβρέθηκε στις εργασίες του συνεδρίου βγάζοντας κορώνες συντονισμένες με τις επιθετικές φωνές των συνέδρων. Η ΕΟΚΠΟ είναι ίσως η ισχυρότερη οργάνωση αντιπολίτευσης προς τον Ομπάμα και το Κογκρέσο (ελεγχόμενο τώρα από Δημοκρατικούς). Οι εγγραφές νέων μελών γνωρίζουν πρωτοφανή άνθιση. Το ίδιο ισχύει και για τις πωλήσεις όπλων, που έφτασαν μέχρι πλήρους ξεπουλήματος του στοκ πολλών μαγαζιών. Η υιοθέτηση οξείας αντιπολιτευτικής ρητορικής είναι ενταγμένη σε μία στρατηγική χειρισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας…
…Είμαστε μπροστά σε έναν ένοπλο συντηρητισμό» σχολιάζει ο συγγραφέας Joan Burbick, που έχει γράψει το «Gun Show Nation: Gun Culture and American Democracy» (Το Εθνος επίδειξης όπλων: η κουλτούρα των πυροβόλων και η Αμερικάνικη Δημοκρατία). Και συνεχίζει: «τα όπλα είναι το σύμβολο της Ελευθερίας σύμφωνα με τους συντηρητικούς».
Η ΕΟΚΠΟ ιδρύθηκε το 1977 στο Τσιντσινάτι και ο αριθμός των μελών αυξάνεται γενικά, όταν υπάρχουν κυβερνήσεις Δημοκρατικών. Οι διευθύνοντες της ΕΟΚΠΟ καταγγέλλουν την παρούσα προεδρία των ΗΠΑ σαν την "πιο αντιοπλκή της ιστορίας των ΗΠΑ» και φοβούνται μην οδηγήσει στην κατάργηση του 2ου άρθρου του Συντάγματος, που επιτρέπει σε κάθε πολίτη να φέρει όπλο. Το λόμπυ των οπλοφόρων σημειώνει τελευταία και δικαστικές νίκες, όπως π.χ. η αποτυχία Ομπάμα να θέσει σε δημοσιότητα τα στοιχεία των οπλοκατόχων.
«…Η βόμβα είναι οπλισμένη και το φυτίλι είναι αναμμένο», δηλώνει ο πρόεδρος της ΕΟΚΠΟ, Lapierre. Και συνεχίζει: «Θα ρίξουν όλα τους τα όπλα στην μάχη και πρέπει νάμαστε έτοιμοι. Αν θέλουν πόλεμο θα τον έχουν»...
Mε τέτοιο υλικό και ιδεολογικό οπλοστάσιο ανοικοδομείται η Αμερικανική Δεξιά…
ΥΓ. Υλικό πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 28/5/09

Ομολόγησε ο δολοφόνος του Βίκτωρ Χάρα


Τον μεγάλο λαϊκό Χιλιανό ποιητή, που εκτελέστηκε βάρβαρα από την Χιλιανή χούντα μας τον θυμίζει το τραγούδι του Γάλλου τραγουδοποιού Jean Ferrat (1975): «… μέχρι, που να μου κόψουν με το τσεκούρι τα δέκα δάκτυλα για να μου πάρουν την κιθάρα, όπως έκαναν στον Βίκτωρ Χάρα.». Αγρια βασανισμένος και δολοφονημένος ο Χιλιανός τραγουδοποιός, ποιητής και αγωνιστής έγινε από το 1973, στις πρώτες κιόλας μέρες, σύμβολο για τον μαρτυρικό Χιλιανό λαό, που υποβλήθηκε σε μία … άλλου τύπου «φιλελευθεροποίηση» (Το καθεστώς Πινοσέτ, θεωρείται από ημεδαπούς και αλλοδαπούς νεοφιλελεύθερους ως πρότυπο οικονομικού φιλελευθερισμού).
Στις 26 του Μάη ο Χοσέ Αδόλγο Παρέδες Μάρκες συνελήφθη σαν ένας από τους δράστες του στυγερού εγκλήματος (το έγκλημα ήταν συλλογικό). Υπήρξαν επιτέλους μάρτυρες, που αναγνώρισαν τον πρώην στρατιωτικό σαν ένα από τους συμμετέχοντες σε εκτελεστικά αποσπάσματα σε βάρος Χιλιανών αγωνιστών… Το … «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον» δυστυχώς δεν επαληθεύεται πάντοτε αλλά ευτυχώς ισχύει στην περίπτωση της δολοφονίας του Βίκτωρ Χάρα...

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Μολυσμένο το ένα έκτο του Ρωσικού εδάφους...

Επίσημη κρατική αναφορά περιγράφει το 1/6 του εδάφους της Ρωσικής Ομοσπονδίας σαν «οικολογικά ακατάλληλο». Κύρια πηγή: τα βιομηχανικά απόβλητα. Κάθε χρόνο στη Ρωσία παράγονται 75 εκατομμύρια τοξικά απόβλητα από τα οποία μόνο το 18% είναι ανακυκλώσιμα. Στο τέλος του 2007, η επιφάνεια Ρώσικης γης, μολυσμένης από βαριά μέταλλα και φθοριούχα έφτανε στα 3.6 εκατομμύρια εκτάρια, από τα οποία 253 χιλ. χαρακτηρίστηκαν ως «εξαιρετικά μολυσμένα». Η αναφορά επισημαίνει, ότι τα χρηματικά πρόστιμα είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στις διαστάσεις του συντελούμενου οικολογικού εγκλήματος…

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Χαίρε Μιχάλη!!!

Δεν μας είχαν πείσει οι απόψεις του... Μας είχε όμως καθηλώσει το δημόσιο ήθος του ανδρός, που υπηρέτησε με απόλυτη σταθερότητα τις θέσεις του αλλά και με βαθύ σεβασμό στην διαφορετική άποψη. Ο κυρίαρχα μεταρρυθμιστικός και ελάχιστα ρηκτικός του λόγος δεν μας συγκινούσε, ιδιαίτερα. Ομως του αναγνωρίζαμε συγκρότηση και τεκμηρίωση, νοητική θετική προκλητικότητα και διαλογική προθυμία και ανιδιοτέλεια. Γνήσια αντιδογματικός... Οχι σαν τους μετακινούμενους από σέχτα σε σέχτα και διαλαλούντες κάθε φορά μία διαφορετική και πάντοτε απόλυτη αλήθεια... Κάποιες φορές το παρεξηγούσαμε και αναρωτιόμαστε με καχυποψία, "πού το πάει"... Ε! λοιπόν ο Μιχάλης δεν το πήγε πουθενά αλλού από εκεί που ο ίδιος δήλωνε. Δεν χρησιμοποίησε την πολιτική του συμμετοχή για προσωπικά οφέλη... Δεν μετέτρεψε την κομματική του ένταξη σε όχημα μετάβασης προς το διπλανό διαμέρισμα της εξουσίας, όπως πολλοί από τους θεωρούμενους ομοϊδεάτες του...
Πέρα, λοιπόν από την ταύτιση ή την διαφορά με τις θέσεις του μετράει το ήθος του... Το πολιτικό ήθος του Μιχάλη ήταν δυστυχώς σπάνιο και οπωσδήποτε γνήσια προοδευτικό...

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009

Τα θύματα της Κατερίνα ξανά στον δρόμο…

Η Κατερίνα ήταν ο φονικός τυφώνας του 2005, που μετέτρεψε σε έρημη ζώνη την Νέα Ορλεάνη. Φυσικά, κανένα σοβαρό πρόγραμμα επανοικοδόμησης δεν προωθήθηκε ή υλοποιήθηκε αφού στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού το στοιχειώδες δικαίωμα σε κατοικία δεν αποτελεί κοινωνικό κεκτημένο αλλά συνεχώς διεκδικούμενο… και φυσικά έναντι τιμήματος, που οι κολασμένοι της Νέας Ορλεάνης δεν διαθέτουν…
Ετσι, όλοι αυτοί, που ξεσπιτώθηκαν από την οργή της φύσης, «βολεύτηκαν» μέσα σε τροχόσπιτα και παρέμεναν εκεί μέχρι, που ο Εθνικός Οργανισμός για την Αντιμετώπιση Εκτακτων Καταστροφών (ΕΟΑΕΚ) ζητάει να του επιστραφούν 4600 τέτοιες κατοικίες, ακόμη χρησιμοποιούμενες στην Λουϊζιάνα και το Μισισίπι…
Η Μπελίντα Τζέκινς είναι 53 ετών, διαβητική. Στην πόρτα του τροχόσπιτού της βρήκε την ειδοποίηση του ΕΟΑΕΚ για σύντομη εκκένωσή του. «Δεν έχω κανένα σχέδιο» δηλώνει και δείχνει έναν υπνόσακο σαν μοναδική της λύση. Ας σημειωθεί, ότι ο ΕΟΑΕΚ έχει γίνει αντικείμενο έντονης κριτικής γιατί η πλειοψηφία των τροχόσπιτων είναι κατασκευασμένα από την επικίνδυνη για την ανθρώπινη υγεία φορμαλδεύδη. Ετσι, η έξωση των χιλιάδων κατοίκων είναι … λύση προστασίας της υγείας τους. Μάλιστα… από την φορμαλδεϋδη στο ύπαιθρο… Τα δημόσια προγράμματα κατασκευής κατοικιών παραμένουν -τι πιο φυσικό- στα χαρτιά, ενώ τα ετήσια έσοδα του 53% των κατοικούντων στα τροχόσπιτα είναι λιγότερα από 20000 δολάρια (14700 Ευρώ)…
Κυκλώνας και νεοφιλελευθερισμός είναι πολύ επικίνδυνος συνδυασμός…
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης:Courrier International, τεύχος 20-27/5/2009

Ο Τσένυ αντεπιτίθεται…

..."Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις" ο Τσένυ ξεσπάει… Μέσα στην σιωπή σύγχησης και πολλαπλών ενοχών των Ρεπουμπλικάνων, o πρώην αντιπρόεδρος υψώνει στεντόρια την φωνή του για να καταγγείλει την νέα πολιτική Ομπάμα σε θέματα ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής. Πρώτη αφορμή, η … «υπόσχεση» Ομπάμα για δημοσιοποίηση υλικού σχετικού με τα βασανιστήρια στον Γκουαντάναμο. Ο Τσένυ, που επί χρόνια προτιμούσε το παρασκήνιο βγαίνει ανοιχτά και καταγγέλλει τον Ομπάμα για πράξεις, που απειλούν την ασφάλεια των ΗΠΑ. Όλα αυτά σε μία εποχή, που οι περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι προτιμούν να σιωπούν μηδέ εξαιρουμένου του πρώην προέδρου J.W. Bush.
«Κάνει κακό στο κόμμα» πιστεύουν ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι, που επιθυμούν να απαλλαγούν από το παρελθόν Μπούς και να οδηγηθούν σε μετριοπαθέστερες πολιτικές. «Δεν είναι κομματικό ζήτημα αλλά εθνικό» ανταπαντούν οι συνεργάτες του τέως αντιπροέδρου, που στο κάτω - κάτω μπορεί να αισθάνεται ευτυχής για την πρώτη του επιτυχία: το υλικό Γκουαντάναμο θα μείνει για την ώρα στο σκότος, ενώ το Αουσβιτς του 21ου αιώνα θα ...κλείσει μεταφερόμενο στο εσωτερικό των ΗΠΑ…

Η επανάσταση των γαρυφάλλων: Τριάντα πέντε χρόνια μετά

Τι έχει απομείνει από την επανάσταση των γαρυφάλλων;
Είναι ενδιαφέρουσα η αναδρομή του Φράνκο Καράϊς, λοχαγού την εποχή της Πορτογαλικής άνοιξης, όχι και τόσο διάσημου αλλά αποφασιστικού κρίκου στην ομάδα των μετριοπαθών, που αντιστάθηκε και εμπόδισε την επικράτηση των ριζοσπαστικότερων (πρώτα του Γκονσάλβες και αργότερα του Καρβάλιο). Τι θυμάται, πως αποτιμάει τα τότε, σήμερα ο απόστρατος στρατηγός πλέον, που πρακτικά έχει αφιερωθεί στην ζωγραφική (η φωτογραφία παρουσιάζει δικό του πίνακα).

Μέσα σε κλίμα διογκούμενης αποχής οι εκλογές ανέδειξαν στα 25 αυτά χρόνια δύο κόμματα- πρωταγωνιστές: το Σοσιαλιστικό στα αριστερά και το Σοσιαλδημοκρατικό στα δεξιά. Και τα δύο παραμένουν ανίκανα στο να πείσουν τους πολίτες να πραγματοποιήσουν το δημοκρατικό τους καθήκον: να ψηφίζουν…
… σε κλίμα αυξανόμενης αποχής θα διεξαχθούν και οι επικείμενες Ευρωεκλογές για την Πορτογαλία. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν γνωρίζει τους λόγους συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ενωση ενώ ένα επίσης σημαντικό τμήμα δεν ελπίζει στην λύση των προβλημάτων του από τις νεοφιλελεύθερες επιλογές του Ευρωκοινοβούλιου. Η πλειοψηφία του λαού ελπίζει σε μία άλλη ευρωπαϊκή πολιτική πιο δίκαιη και όχι απλά σε μία προσαρμογή προηγούμενων πολιτικών.
… το πρόγραμμα του κινήματος των Ενοπλων Δυνάμεων, το 1974 αποσκοπούσε στην εφαρμογή μιας πολιτικής πιο ευνοϊκής για τους μη προνομιούχους. Το Σοσιαλιστικό κόμμα, πού κέρδισε τις πρώτες εκλογές του 1976 δεν ήξερε τι να κάνει την εξουσία, που ανέλαβε και πώς να την διαχειριστεί. Γι’ αυτό απέρριψε τον Σοσιαλισμό και εφάρμοσε μία καθαρά νεοφιλελεύθερη πολιτική. Πολλές εκλογές ακολούθησαν με εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία αλλά το όραμα του κινήματος –μια χώρα αναπτυγμένη χωρίς φτώχια- παραμένει ανεκπλήρωτο. Στα 35 χρόνια, που ακολούθησαν δημιουργήθηκε μία κοινωνία αποτελούμενη από μία ελίτ όλο και πλουσιότερη και έναν πληθυσμό σε όλο και μεγαλύτερη αβεβαιότητα. Η εθνικοποιημένη από το κίνημα οικονομία ιδιωτικοποιήθηκε σταδιακά και τα έσοδα χρησίμευσαν στην κάλυψη δημοσίων ελλειμμάτων. Η πρόσδεση στο Ευρώ επέβαλλε αυστηρές δημοσιονομικές πολιτικές. Οι Πορτογάλοι βιώνουν την αφαίρεση κοινωνικών κατακτήσεων. Τα πανεπιστήμια παράγουν διπλωματούχους άνεργους.
… για να είμαι δίκαιος, πρέπει να ομολογήσω, ότι η χώρα βελτιώθηκε αυτά τα 35 χρόνια. Η Πορτογαλία έγινε μία χώρα υποδοχής οικονομικών προσφύγων. Αυτοκινητόδρομοι και Νοσοκομεία κατασκευάστηκαν. Τα πανεπιστήμια πολλαπλασιάστηκαν. Οι μαρίνες ανθίζουν γεμάτες γιώτ. Τα δίκτυα δημόσιας υγείας έχουν απλωθεί… Ομως οι φτωχοί παραμένουν πάντα φτωχοί και η μεσαία τάξη, κινητήριος μοχλός της ανάπτυξης βρίσκεται στον δρόμο της εξαφάνισης.
… η κρίση έφτασε και σε μας. Αλλά η εξουσία αντί να επωφεληθεί για να εφαρμόσει μία νέα πολιτική, προς το συμφέρον όλων των Πορτογάλων, περιμένει την Ευρώπη για να λύσει τα προβλήματα. Και με τη σειρά της η Ευρώπη περιμένει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και εμείς παρακολουθούμε αμήχανοι το κλείσιμο των επιχειρήσεών μας και την αύξηση της ανεργίας…

Κάτω από μία μάλλον συντηρητική ή μετριοπαθή φρασεολογία και διάφορες αμφιθυμικές προσεγγίσεις, δεν μπορούν να κρυφτούν οι μεγάλες αλήθειες…

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Αμπχαζία και Νότια Οσσετία: πιο κοντά στην Μόσχα

Η αναγνώριση των δύο αποσχισμένων από την Γεωργία δημοκρατιών από την μεριά της Ρωσίας έγινε στις 26 Αυγούστου του 2008. Ηταν το πρώτο βήμα της επίσημης εξέλιξης ενός παρασκηνίου, που έφτασε μέχρι και την ένοπλη σύγκρουση. Ποιοτικό άλμα στην εξέλιξη ανοιχτής πλευροκόπησης της Γεωργίας αποτελούν οι συμφωνίες, που υπόγραψαν πολύ πρόσφατα (30 Απριλίου 2009) για «κοινή προστασία των συνόρων» διάρκειας 5 ετών με δικαίωμα επέκτασης. Σύμφωνα με το κείμενο, τα σύνορα των δύο δημοκρατιών με την Ρωσία θα προστατεύονται από Ρωσικά στρατεύματα μέχρι την δημιουργία Αμπχάζιων και Οσσέτιων στρατευμάτων, που η Μόσχα αναλαμβάνει να εκπαιδεύσει. Τα κείμενα περιλαμβάνουν και συμφωνία συνεργασίας των αντίστοιχων μυστικών υπηρεσιών. «Τα κείμενα έχουν σκοπό να δημιουργήσουν καλύτερη ασφάλεια στην περιοχή του Νότιου Καύκασου» σύμφωνα με τον Ρώσο Πρόεδρο Δημήτρη Μεντβέντεφ και θα «χρησιμεύσουν στην θεμελίωση μιας στρατηγικής συνεργασίας για τα επόμενα χρόνια, δεκαετίες, αιώνες»
Μάλλον χλιαρή η αντίδραση της Δύσης με τον εκπρόσωπο τύπου του ΝΑΤΟ να δηλώνει, ότι τα κείμενα, που υπογράφηκαν στην Μόσχα παραβιάζουν την εκεχειρία, που υπογράφτηκε ανάμεσα στην Ρωσία και την Οσσετία, με την μεσολάβηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Η Γεωργία καταγγέλλει την όλη υπόθεση ως ανοιχτή παρέμβαση στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης χώρας. Οι καταγγελίες βέβαια προέρχονται κυρίως από τον Σαακασβίλι, αφού αντιπολιτευόμενες προσωπικότητες δεν παραλείπουν να υποδεικνύουν τον Γεωργιανό πρόεδρο ως υπεύθυνο για την έναρξη της Ρώσο-Γεωργιανής κρίσης και φυσικά για τις συνέπειές της

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

μας άφησε χρόνους...

... ο Ευγένιος του φωτός και των σκιών. Πέρασε στην Αχερουσία μετά από ένα γελοίο ατύχημα, που θα μπορούσε να συμβεί και στον βασικό του ήρωα... Το παρόν ιστολόγιο δεν διαθέτει την ικανότητα να βιολογήσει για τον Ευγένιο Σπαθάρη και την συμβολή του από την μεριά του ειδικού, του κριτικού. Αναλογιζόμστε, όμως πως όχι μόνο στο πανελλήνιο αλλά και στο παγκόσμιο παιγνίδι των κινούμενων σκιών ο Σπαθάρης θα έχει την τιμητική του... Περισσότερο, όμως θέλουμε να καταθέσουμε την συγκίνησή μας για αυτό τον αυθόρμητο και λαϊκό δημιουργό, που δεν έμοιαζε να έχει την παραμικρή αντίφαση με τον ήρωά του και το έργο του.
Για τους επτανήσιους το θέατρο σκιών, παρ' ότι δεν βρίσκεται σήμερα στην πρώτη θέση των προτιμήσεών τους, έχει την ιδιαίτερη αξία του. Κι' αν ο Διονύσιος από το Τζάντε είναι ο πιο γραφικός ήρωας του καραγκιόζη, σε πολλά έργα του Ελληνικού Θεάτρου σκιών παίρουν μέρος και ο Μεμάς ο Κεφαλλωνίτης και ο Πίπης ο Κερκυραίος...

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Σαουδική Αραβία: η λογοτεχνία, όπλο της απελευθέρωσης...

Η βαθειά θρησκευτική δομή της Σαουδικής Αραβίας την καθιστά ίσως την συντηρητικότερη από άποψη πολιτικών θεσμών και αυστηρότητας εφαρμογής τους χώρα στον κόσμο. Στην πρωτεύουσα της χώρας πρωτοεμφανίστηκε η «βιβλιοθήκη της παράδοσης», όπως έντεχνα ονομάστηκε το βιβλιοπωλείο, που επεδίωκε την νομιμοποίησή του σαν προϋπόθεση κυκλοφορίας και διάδοσης νέων Σαουδαράβων συγγραφέων. Η «λέσχη του βιβλίου», όπως μετονομάστηκε ο πρωτοποριακός για την Σαουδαραβική πραγματικότητα χώρος φιλοξενεί μεταξύ άλλων έργα του πιο σημαντικού ίσως εθνικού συγγραφέα του Αμπντούλ Ραχμάν Μουνίφ με γνωστότερο έργο του στην παγκόσμια κοινότητα τις «Πόλεις του Αλατιού», που αφηγείται την άφιξη των πρώτων Αμερικάνων στην αραβική χερσόνησο για αναζήτηση πετρελαίου, όπως την βίωσε ένα χωριό Βεδουϊνων. Ο συγγραφέας δεν υπήρξε αγαπημένος της ντόπιας ολιγαρχίας, αφού περιγράφει τις διαπλοκές της με τους Αμερικανούς. Ο Μουνίφ στερήθηκε την εθνικότητά του από το 1963 και πέθανε εξόριστος το 2004. Τα βιβλία του ήταν απαγορευμένα στην Σαουδική Αραβία. Σήμερα ορισμένα έργα του γίνονται ανεκτά στην «λέσχη του βιβλίου» αν και, κατά περιόδους, γεννειοφόροι αστυνομικοί της θρησκευτικής αστυνομίας εισβάλλουν και αφαιρούν όσα βιβλία θεωρούν… θρησκευτικά «απρεπή».
Στην πραγματικότητα, η χώρα ζει έναν πυρετό λογοτεχνικής δημιουργίας αφού 50-100 μυθιστορήματα Σαουδαράβων συγγραφέων εκδίδονται κάθε χρόνο στην Βηρυτό ή στο Κάϊρο. Ανάμεσά του ο Χαμάντ, που σε αντίθεση με τον Μουνίφ, ζει μέσα στην χώρα, παρά την απαγόρευση πολλών έργων του. Ο ίδιος λέει για το έργο του «Τα φαντάσματα των έρημων δρόμων»: Εκεί, που ζω υπάρχουν τρία θέματα-ταμπού. Η θρησκεία, η πολιτική και το σεξ. Εγραψα αυτή την τριλογία για να κάνω τα πράματα να κινηθούν…
Η τέχνη, στην υπηρεσία της ελευθερίας…. Δεν είναι πρωτότυπο αλλά είναι κάθε φορά συγκλονιστικά όμορφο, ιδιαίτερα όταν είναι αποτελεσματικό…
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: Courier International, τεύχος 7-13 Μάη, 2009.

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

Ελεγχόμενη θερμοπυρηνική σύντηξη: Η Νότια Κορέα παίρνει την σειρά της

Σε μία εποχή έντονου προβληματισμού για την δραματική ελάττωση των εναπομενόντων κοιτασμάτων πετρελαιοειδών αλλά και των συνεπειών τους στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, το όραμα της ελεγχόμενης θερμοπυρηνικής σύντηξης μοιάζει ως η σύγχρονη λυδία λίθος, η σύγχρονη πανάκεια, που θα μπορούσε να απαλλάξει τον πλανήτη από κάθε κλιματική απειλή, παρέχοντας ανεξάντλητα ποσά ενέργειας.
Το μεγάλο καρούλι με μεταλλικό νήμα, που εκτέθηκε πάνω στο τραπέζι συσκέψεων του Εθνικού Ινστιτούτου Ερευνας για την Σύντηξη της Νότιας Κορέας είναι η απόδειξη της προόδου της χώρας μπροστά στην θερμοπυρηνική σύντηξη. Πρόκειται για ένα δείγμα υπαραγώγιμων καλωδίων, που τοποθετούνται πάνω στους μαγνήτες στην καρδιά του πιο σύγχρονου στον κόσμο αντιδραστήρα σύντηξης KSTAR. Η κατασκευή των μαγνητών υπαραγωγών ξεκινά από τον συνδυασμό νιόβιου-κασσίτερου. Στηρίζεται σε τεχνογνωσία και τεχνολογία αιχμής, που οι βιομηχανικοί εταίροι υλοποίησαν για τον Ερευνητικό Κέντρο. Προχωράει γοργά η συναρμολόγηση και η εφαρμογή συστημάτων ελέγχου ώστε ο αντιδραστήρας να είναι έτοιμος προς λειτουργία το φθινόπωρο. Ασφαλώς, τα αποτελέσματα των μελλοντικών πειραμάτων στην Κορέα θα έχουν την απήχησή τους στο Cadarache της Γαλλίας, όπου ο πιο μεγάλος θερμοπυρηνικός πειραματικός αντιδραστήρας (International Thermonuclear Experimental Reactor-ITER) ετοιμάζεται για λειτουργία το 2018. Το έργο αυτό είναι αποτέλεσμα συνεργασίας της Ρωσίας, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της Ιαπωνίας, της Νότιας Κορέας και της Κίνας). Πρόκειται για πρόγραμμα μαμούθ με κόστος πάνω από 10 δις Ευρώ και 6000 θέσεις εργασίας. Ο KSTAR είναι 25 φορές μικρότερος από τον ITER. Η μεγάλη του πρόδος σε σχέση με προηγούμενης γενεάς αντιδραστήρες είναι η δυνατότητα παραγωγής πλάσματος επί 300 δευτερόλεπτα (μέγιστος χρόνος), δηλαδή 6πλάσιος από εκείνο των προγόνων του. Μόνον ένας Κινέζος πρόγονος του KSTAR μπορεί να πετύχει τέτοιους χρόνους. «Αυτό είναι το τεράστιο πλεονέκτημά τους» εξηγεί ο Αμερικανός ειδικός πλάσματος David Humphreys. Οσο μακρύτερος ο χρόνος παραγωγής πλάσματος, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε στην εμπράγματη εφαρμογή. Ο ITER π.χ. προβλέπεται να αρχίσει με 300-500 sec. για να φτάσει μέχρι τα 3000 sec.
Ο KSTAR θα προηγηθεί του ITER ανοίγοντας εν πολλοίς τον δρόμο, χρησιμοποιώντας για την θέρμανση και σταθεροποίηση του πλάσματος την «ένεση» με νετρόνια και τον βομβαρδισμό με ραδιοκύματα. Θα δοκιμάσει επίσης ασυνήθιστες μεθόδους για τον έλεγχο των ασταθειών του συστήματος, όπως ένεση με «παγάκια» δευτέριου μέσα στο πλάσμα για να εξαλείψουν θύλακες ενέργειας ικανούς να προκαλέσουν διαταραχές.
Η τελική δοκιμασία για την μελλοντική χρήση της ελεγχόμενης θερμοπυρηνικής σύντηξης θα προκύψει αφού «ανάψει» ο ITER. Εως τότε, ο Κορεάτικος KSTAR θα είναι το πειραματικό εργαστήριο δοκιμασίας και διορθώσεων…

Αργεντινή: Το τείχος της ντροπής γκρεμίστηκε πριν προλάβει να χτιστεί…


Το πώς δομείται μία σύγχρονη πόλη με αόρατα αλλά σαφή ταξικά σύνορα, το περιγράφει θαυμάσια ο ιταλός διανοούμενος Φιλίππο Βιόλα στο σύγγραμμά του: Η κοινωνία της αφαίρεσης (La Societa astratta- μετάφραση: Μίλτος Βασιλείου & Αννα Κόκκαλη, εκδόσεις Στάχυ, 1993). Φαινόμενο συγγνωστό σε όλες τις σύγχρονες μεγαλουπόλεις τείνει να καθιερωθεί και σε πόλεις μεσαίου μεγέθους, στο κόσμο και στην Ελλάδα. Οσο και αν η ταξική πολυπλοκότητα της δικής μας εθνικής πραγματικότητας επιχειρεί μία επικάλυψη, το φαινόμενο είναι σαφές, σαφέστατο. Φιλοθέη και Νέα Ιωνία π.χ. είναι συνεχόμενες γειτονιές, που δύσκολα όμως κανείς θα μπερδέψει σε ποια από τις δύο βρίσκεται… Αυτό λοιπόν συμβαίνει και στο Buenos Aires, στην λεωφόρο Ουρουγουάης, που χωρίζει το San Isodoro (γειτονιά πολύ σικ) από το San Fernando (γειτονιά με υψηλά ποσοστά ανεργίας, διακίνησης ναρκωτικών και 40% των κατοίκων κάτω από το όριο φτώχιας). Και επειδή οι κάτοικοι της πρώτης και εξουσιαστές της κοινωνίας ενοχλούνταν από την αισθητική των παρίας της δεύτερης, επέλεξαν την πολύ απλή λογική του… πλήρους διαχωρισμού με την απόφαση ανέγερσης ενός τείχους 4 μέτρων… Όλα αυτά σε μία χώρα, που το εισόδημα των πλουσιότερων υπολογίζεται σε 27 φορές υψηλότερο από των φτωχών, με υψηλότατα ποσοστά ρατσισμού, ανθρωποφοβίας και ό,τι άλλο μία τέτοια κοινωνική πραγματικότητα συνεπάγεται. Αυτό ερμηνεύει, πώς μπόρεσε να παρθεί μία τόσο προκλητική απόφαση για ανέγερση ταξικού τείχους. Ευτυχώς, η εμφάνισή του επέφερε μία απροσδόκητα θετική ενωτική αντίδραση διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων και ΜΜΕ. Ετσι, σ’ αυτό το κλίμα, μία ομάδα κατοίκων του San Fernando, ανέλαβε την πρωτοβουλία της κατεδάφισης του τοίχου, πριν προλάβει να ξεπεράσει το 1 μέτρο ύψους. Αυτό, λοιπόν που στις 8 Απριλίου προοριζόνταν για αστικό ταξικό σύνορο, νέου τύπου, κατέρρευσε στις 9, δηλαδή την επόμενη μέρα. Πάνω του, η πλευρά των φτωχών είχε προλάβει να γράψει: είμαστε ίσοι (βλ. φωτογραφία).
Ας υπογραμμισθεί, η …αγαθή προαίρεση των εμπνευστών και κατασκευαστών του τείχους. Ο κύριος Δήμαρχος του San Isidoro, Gustavo Posse, ορκίζεται και …διαρρηγνύει τα ιμάτια του, πως το τείχος αυτό δεν προοριζόνταν για κοινωνικό διαχωρισμό... Απλά… για να προστατεύει εναντίον της βίας και της εγκληματικότητας… Ο κύριος Δήμαρχος, επιβεβαίωσε τον στρουθοκαμηλισμό του νέο-φιλελευθερισμού, την υποκρισία του, την μυωπικότητά του, την βαθειά αντικοινωνικότητά του. Ευτυχώς οι ανεπανάληπτες χοντράδες του χρησιμεύουν σαν καταλύτης ανάπτυξης προοδευτικής σκέψης. Η Αργεντίνα διανοούμενη Maristrella Svampa, που έχει εργαστεί πάνω στους κοινωνικούς διαχωρισμούς, μιλάει για την κοινωνία του φόβου. Αυτήν, που εγκαθιδρύουν οι εξουσιαστές, που εκτός των άλλων αδυνατούν να καταλάβουν, ότι αντί να αποφεύγουν την απειλή της σύγκρουσης, οδηγούνται με μαθηματική βεβαιότητα μέσα σ’ αυτήν…

ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 30/4-6/5/2009.