ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

Εστω και κατά την λογική του Επιμηθέα…

Μόλις προχτές σε σύσκεψη του Υπουργού Συγκοινωνιών με φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΕ) τέθηκε το αυτονόητο, που έπρεπε να είχε αποφασιστεί τουλάχιστον πριν 20 χρόνια, όταν δηλαδή μπήκε πιο συγκεκριμένα το ζήτημα της κατασκευής δικτύου Μέσων Σταθερής Τροχιάς (ΜΣΤ) στο Λεκανοπέδιο της Πρωτεύουσας: Συντονισμός των μέσων με σκοπό την μεταφορά των επιβατών από και προς τους περιφερικούς σταθμούς των ΜΣΤ (μετρό, ηλεκτρικός, προαστιακός, τραμ).
Χωρίς ειδικές συγκοινωνιακές γνώσεις αλλά με όπλο την κοινωνική λογική και προσόν την αγωνία για τα συμβαίνοντα γύρω μας, τονίζαμε από τις πρώτες μέρες πομπώδους διακήρυξης της κατασκευής του Μετρό στην Αθήνα, ότι: προηγείται της κατασκευής του Μετρό η αναζήτηση χώρων και κατασκευή μεγάλων χώρων στάθμευσης κοντά στους περιφεριακούς (όχι κεντρικούς) σταθμούς του και η στροφή των υπόλοιπων μέσων (λεωφορεία, τρόλευ) σε δημοτική και διαδημοτική συγκοινωνία, που θα έκαναν το μετρό ελκυστικό και αποδοτικό… Μόνον έτσι το -ούτως ή άλλως ανεπαρκές για πολλά ακόμη χρόνια- δίκτυο μετρό μπορεί να αξιοποιηθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό.
Δέκα σχεδόν χρόνια, μετά την έναρξη λειτουργίας του μετρό και πρωτοακούγονται –έστω και σαν σχέδιο- τα παραπάνω. Και, όπως πάντοτε, με τις… αναγκαίες ανακολουθίες και παραλείψεις. Η κατασκευή υπόγειων χώρων στάθμευσης στο Γουδί, στα Ιλίσια, στο γήπεδο του ΠΑΟ, έστω και αν κρίνεται χρήσιμη για διάφορους λόγους, δεν εξυπηρετεί την αναγκαία στάθμευση στην περιφέρεια, ώστε να αποτρέπεται η προσέλευση των οχημάτων προς το κέντρο της πόλης. Δεύτερη ανεπάρκεια, που σημειώνεται από κατοίκους και εκπροσώπους τοπικής αυτοδιοίκησης είναι η καθυστέρηση των δρομολογίων από τις γειτονίες των περιφερειακών δήμων προς τους σταθμούς των ΜΣΤ. Η κατάργηση πολλών αξονικών δρομολογίων μπορεί να εξοικονομήσει στόλο οχημάτων αλλά αυτό δεν φτάνει. Χρειάζονται και περισσότερα αλλά και πιο κατάλληλα λεωφορεία (κατά κανόνα mini-bus) σε συνεχή ροή από τις γειτονιές προς τους σταθμούς ΜΣΤ, ώστε η αναμονή να είναι της τάξης του 10λεπτου. Μόνον έτσι στον -ομολογουμένως- κακομαθημένο νέο-Ελληνα, που μετακινείται Κολοκοτρωνέϊκα (καβάλα πάει στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάει) υπάρχουν προϋποθέσεις για την καθιέρωση νέων, ριζικά αντίθετων προς τα ισχύοντα, αντανακλαστικών και ήθους μεταφορικής συμπεριφοράς. Αν πράγματι το θέλουμε, αφού ο πολιτισμός του Ι.Χ. έχει επίσημο χορηγό και σταθερό φίλο το κράτος και την εκτρωτική οικονομία του, που στηρίζεται αποφασιστικά στις εισφορές του ιδιωτικού αυτοκινήτου.
Το ενοχλητικότερο όλων είναι η απαράδεκτη καθυστέρηση, η έλλειψη προβλεπτικότητας και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού από τους κεντρικούς κρατικούς φορείς.
Κάθε φορά φτάνουμε στο μη περαιτέρω για να σχεδιάσουμε το αυτονόητο… Με τεράστιο και ανώφελο οικονομικό, κοινωνικό και ανθρώπινο τίμημα…

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Οι Ινδιάνοι του Περού πήραν τις τύχες τους στα χέρια τους.

Από τις 5 Ιουνίου έχει αρχίσει η αποφασιστική αντίσταση των Ινδιάνων της Περουβιάνικης Αμαζονίας να περιφρουρήσουν την γη τους από την υλοποίηση του αρπακτικού νόμου της κυβέρνησης Αλαν Γκαρσία, που επιτρέπει στις ξένες εταιρείες την ανεξέλεγκτη κοπή δένδρων και κατ’ επέκταση την καταστροφή της πατρικής γης πολλών Ινδιάνικων φυλών. Ισως, είναι η πρώτη φορά, που οι ινδιάνοι αντιστέκονται αποφασιστικά στον αφανισμό τους… Με το ανάλογο τίμημα βέβαια, αφού οι μέχρι τώρα νεκροί ξεπερνούν τους 200. Και με την ανάλογη σιωπηρή ανοχή των ΜΜΕ της Δύσης, που για αυτονόητους λόγους εστιάζουν την ανθρωπιστική τους φιλοτιμία στο Ιράν. Χαρακτηριστικά το λόγια του προέδρου της Βολιβίας Εβο Μοράλες: «ο Αλαν Γκαρσία είναι ο χειρότερος Πρόεδρος, που γνώρισε η γη μετά τον Τζωρτζ Μπους».
Ε! ναι! Μέχρι στιγμής ο Τζωρτζ είναι αξεπέραστος…

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Επανέρχεται η σιδηροδρομική Εγνατία…

Τουλάχιστον στον τύπο, όπου προβάλλεται το μεγαλεπίβολο σχέδιο του ΟΣΕ για σιδηροδρομική σύνδεση της Δυτικής Ελλάδας. Πρόκειται ουσιαστικά για δύο άξονες:
-Σιδηροδρομική Εγνατία με χάραξη από το Ορμένιο μέχρι την Ηγουμενίτσα με ενδιάμεσους κεντρικούς κόμβους: Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Ξάνθη, Τοξότες, Καβάλα, Αμφίπολη, Θεσσαλονίκη, Εδεσσα, Κοζάνη, Καλαμπάκα, Ιωάννινα, Ηγουμενίτσα. Συζητούμενες και κάποιες μικροπαραλλαγές της διαδρομής, που δεν αλλάζουν την προοπτική δημιουργίας 700 νέων χιλιομέτρων σιδηροδρομικής γραμμής.
-Σιδηροδρομικοί άξονες Δυτικής Ελλάδας, με κύρια γραμμή την σύνδεση Αντιρρίου-Ιωαννίνων & Ρίου-Καλαμάτας και δευτερεύουσα την σύνδεση Καλαμπάκας-Καστοριάς.
-Πρόσθετες συνδέσεις προβλέπουν την αξιοποίηση πολλών (15) λιμανιών για εμπορευματικούς ή επιβατικούς σκοπούς (Πειραιάς, Λαύριο, Ραφήνα, Ικόνιο, Βόλος, Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Αλεξανδρούπολη, Ηγουμενίτσα, Πάτρα, Αίγιο, Κατάκωλο, Καλαμάτα, Ναύπλιο, Αστακός.
Όλα αυτά τα πολύ σημαντικά, που πολύ ευχόμαστε να υλοποιηθούν, ξύνουν πληγές και μας ξαναφέρνουν μπροστά στην θλιβερή πολιτική μας πραγματικότητα, αφού:
-Πρόκειται για έργα, που ουσιαστικά καθυστερούν κατά 2 τουλάχιστον 10ετίες !!! Παλιότεροι σχεδιασμοί του ΟΣΕ προέβλεπαν την σιδηροδρομική σύνδεση της Ηγουμενίτσας από το 2001, ενώ για την ώρα αγνοείται ακόμη και η πηγή χρηματοδότησης των μεγάλων και τεχνικά δύσκολων έργων προσπέλασης της Πίνδου (δεν υπάρχουν ούτε οι οικονομικοτεχνικές μελέτες).
-Ξανάρχονται μπροστά μας 2 εγκληματικής σημασίας παραλείψεις προηγούμενων έργων:
1) Η μη αξιοποίηση του έργου της οδικής Εγνατίας για ταυτόχρονα και παράλληλα σιδηροδρομικά έργα (τούνελ, γέφυρες κ.λ.π.). Ενας τέτοιος σχεδιασμός και μία τέτοια προαγωγή των έργων, θα εξασφάλιζε πολύ σημαντική οικονομία και ασφαλώς πολύ ταχύτερη προαγωγή των σιδηροδρομικών έργων.
2) Η μη σιδηροδρομική ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου, με αποτέλεσμα σήμερα η προαγωγή του τραίνου από Πελοπόννησο προς Στερεά και τούμπαλιν να προβλέπεται με ειδικές σιδηροδρομικές πλατφόρμες.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι και οι δύο παραπάνω παραλείψεις συνέβησαν παρά την επανειλημμένη και τεκμηριωμένη καταγγελία πολλών φορέων, όπως της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Ηπείρου-ΑιτωλοΑκαρνανίας και Βορειο-Δυτικής Πελοποννήσου. Περιττό να θυμίσουμε, οτι οι υπεύθυνοι αυτών των πολιτικών παραμένουν αλώβητοι από κάθε είδους απόδοση ευθύνης, έτοιμοι να αναλάβουν εκ νέου ...τα ηνία της χώρας... Τα συμφέροντα των μεγαλοεργολάβων –ημεδαπών και αλλοδαπών- ήταν ανέκαθεν πάνω από τις εθνικές ανάγκες και προτεραιότητες.
-Φυσικά, το κόστος των απαραίτητων κατασκευών, που συνεχώς πολλαπλασιάζεται και ο περιορισμός των πηγών χρηματοδότησης, μετά την απώλεια πολλών Ευρωπαϊκών πακέτων μειώνουν σοβαρά τις πιθανότητες υλοποίησης του έργου παρά την τεράστια σημασία του, δηλαδή την σιδηροδρομική διασύνδεση της Δυτικής Ελλάδας. Ας μην λησμονάμε, ότι μόνον λίγοι μήνες πέρασαν από την απένταξη του Δυτικού Σιδηροδρομικού Αξονα από τις προτεραιότητες του ΟΣΕ στα πλαίσια του … «εκσυγχρονισμού» του οργανισμού….
Οι απαράδεκτες καθυστερήσεις της Ελληνικής Πολιτείας στην επέκταση και στον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου, καθιστούν την Ελλάδα, τελευταία χώρα στην Ε.Ε. από άποψη σιδηροδρομικών συγκοινωνιών. Κι’ όλα αυτά σε μία εποχή, που η κοινή λογική στις συγκοινωνίες κερδίζει έδαφος και καταξιώνει το τραίνο σαν το ασφαλέστερο, ταχύτερο, ανετότερο, οικονομικότερο και οικολογικότερο μέσο συγκοινωνιών.
Μακάρι, αυτή την φορά, τα σχέδια του ΟΣΕ για την Δυτική Ελλάδα να ευοδωθούν. Μακάρι…

Φωτοβολταϊκά: αλλη μία πονεμένη ιστορία νεο-Ελληνικότητας...

Μία πλήρης απάντηση στο παραπάνω ερώτημα ίσως μας υποχρεώνει να ανατρέξουμε στο εθνικό και ταξικό χαρακτήρα του νεο-Ελληνικού κράτους, από την ίδρυσή του (δολοφονία Καποδίστρια) μέχρι σήμερα. Πως αλλοιώς να σχολιάσει κανείς και πολύ περισσότερο να ερμηνεύσει την απαράδεκτη ραθυμία της Ελληνικής Πολιτείας, μετά από δεκάδες πετρελαϊκές κρίσεις -μικρές ή μεγαλύτερες- κατά την τελευταία 30ετία...Τι να συζητήσουμε για την προστασία του περιβάλλοντος και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ); Υποτίθεται, πως τον περασμένο μήνα έγινε η παρουσίαση του προγράμματος για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών τόξων στις προσόψεις, ταράτσες και στέγες κτιρίων και κατοικιών. Κάτι, που ουσιαστικά είχε αναγγελθεί προ 3ετίας και ακόμη δεν έχει προχωρήσει σε φάση υλοποίησης.

Κι’ όλα αυτά σε μία χώρα, που η ηλιοφάνειά επέτρεπε από πολλές δεκαετίες τώρα την προοδευτική απεξάρτησή της από τα πετρελαιοειδή...
Η αντικατάσταση των υδρογονανθράκων εξασφαλίζει συγκλονιστικά πλεονεκτήματα, όπως: μηδενική ρύπανση, αθόρυβη λειτουργία, αξιοπιστία, μεγάλη διάρκεια ζωής, απεξάρτηση από την τροφοδοσία καυσίμων για τις απομακρυσμένες περιοχές, δυνατότητα επέκτασης ανάλογα με τις ανάγκες και ελάχιστη συντήρηση. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν ανεξάντλητο εγχώριο καθαρό ενεργειακό πόρο, την ίδια ώρα, που η παραγωγή 1 κιλοβατώρας από ορυκτά καύσιμα συνεπάγεται την προσθήκη 1 κιλού διοξείδιου του άνθρακα.
Συγκλονιστικές είναι οι εξελίξεις στην κόσμο. Γερμανία, Ιαπωνία, ΗΠΑ και τελευταία Κίνα και Ρωσία μπαίνουν γερά στο παιγνίδι με κύριο χαρακτηριστικό την ουσιαστική και ποικιλότροπη ενθάρρυνση για την κατασκευή και χρήση μονάδων ΑΠΕ. Η διεθνής βιομηχανία φωτοβολταϊκών παρουσιάζει σταθερούς ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 50% κατά τα τελευταία χρόνια. Το 2005, η βιομηχανία φωτοβολταϊκών είχε αύξηση 44% του όγκου των πωλήσεων, 50% στα έσοδα και 149% στα κέρδη. Παράλληλα, η ζήτηση αυξάνει σταθερά και είναι περίπου υπερδιπλάσια της προσφοράς. Σε επίπεδο εγκατεστημένων συστημάτων, η Γερμανία κατέχει με διαφορά τα σκήπτρα (έχοντας εγκαταστήσει συνολικά 3.063 μεγαβάτ, εκ των οποίων τα 1.153 μεγαβάτ το 2006), ενώ σε ότι αφορά στην παραγωγή φωτοβολταϊκών, η Ιαπωνία, η Κίνα και η Γερμανία κατέχουν με διαφορά τις πρώτες θέσεις. Σύντομα, η Κίνα θα έχει κατακτήσει τη μισή αγορά διεθνώς.
Στην Ελλάδα, ο νόμος για τις ΑΠΕ ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2006. Ο ενδεικτικός εθνικός στόχος για τα φωτοβολταϊκά είναι 700 μεγαβάτ (MWp) ως το 2020. Στόχος λογικά εφικτός αλλά και αρκετά ανέφικτος με τους ρυθμούς του Ελληνικού κρατικού μηχανισμού. Σοβαρό κίνητρο είναι η τιμή πώλησης της παραγόμενης κιλοβατώρας προς την ΔΕΗ, που αντιστοιχεί στα ψηλότερα κλιμάκια του σχετικού τιμολόγιου. Η τιμή της κιλοβατώρας είναι εγγυημένη και αναπροσαρμόζεται ετησίως είτε βάσει του πληθωρισμού (80% της ονομαστικής αξίας του) είτε με βάση τις αυξήσεις των τιμολογίων της ΔΕΗ. Για τις οικιακές εφαρμογές ισχύει για την ώρα μια μικρή φοροελάφρυνση μέχρι 700 € ανά σύστημα. Υπάρχουν, όμως, κάποιες σκέψεις για επιδοτήσεις και στον οικιακό τομέα στο πλαίσιο του Δ’ ΚΠΣ.
Τα φωτοβολταϊκά στοιχεία, τα οποία ενσωματώνονται στα κτίρια ως δομικά στοιχεία και όχι μόνο, μπορούν να αντικαταστήσουν συμβατικά οικοδομικά υλικά όπως: τους υαλοπίνακες, τα κεραμίδια της σκεπής, την μεταλλική ή μαρμάρινη πρόσοψη σε ένα κτίριο ή του σκίαστρου σε ένα αίθριο.
Η τεχνολογία καλπάζει… Η πολιτική;

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Πλούτος και Πολιτισμός...

Το κείμενο, που ακολουθεί έχει την υπογραφή του Χρύσανθου Λαζαρίδη, αντιπρόεδρου του Δικτύου 21, με ημερομηνία 18/6/09. Το λάβαμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο και το παραθέτουμε για τους επισκέπτες της ΦΑΙΑΚΙΑΣ. Περιέχει, νομίζουμε, ενδιαφέρουσες απόψεις για ένα ζήτημα, το οποίο έστω και αν δεν είναι πρώτιστης βαρύτητας έχει τη σημασία του. Κυρίως, κατά την άποψη μας, οσον αφορά στην ύπαρξη και οργάνωση πολιτιστικής πολιτικής στην χώρα, της οποίας τα καταστήματα τουριστικών ειδών πωλούν αγαλματίδια και τσολιαδάκια made in China, ενώ τα ολίγα εκθετήρια των εφορειών αρχαιοτήτων έχουν τελειώσει την πραμάτεια τους από καιρό... Ιδού λοιπόν το κείμενο, που σας παραθέτουμε:
Με ευκαιρία τα εγκαίνια του Μουσείου Ακρόπολης, ας μιλήσουμε για το πιο «απαγορευμένο» θέμα της ελληνικής πολιτικής: τα οικονομικά του Πολιτισμού.
Ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα έχει ή μπορεί να στήσει 15 πολύ μεγάλα μουσεία, 50 μεγάλα (χονδρικά ένα σε κάθε νομό), 150 μεσαία (χονδρικά ένα σε κάθε επαρχία) και 300 μικρά (ένα για κάθε σημαντικό μνημείο).
Ας υποθέσουμε ακόμα ότι τα μουσεία λειτουργούν 10 ώρες την ημέρα, χειμώνα-καλοκαίρι, 350 μέρες το χρόνο. Υποθέτουμε, επίσης ότι τα πολύ μεγάλα τα επισκέπτονται τουλάχιστον 500 άνθρωποι την ημέρα με ρεαλιστικό στόχο να φτάσουν 1000 επισκέπτες την ημέρα. Δηλαδή 175 με 300 χιλιάδες επισκέπτες ετησίως. Αν καθένα από τα πολύ μεγάλα μουσεία έχει κόστος λειτουργίας γύρω στα 3,5 εκατομμύρια ετησίως, αυτό σημαίνει ότι για να καλύψουν τον λειτουργικό κόστος τους χρειάζονται εισιτήριο από 10 ως 20 ευρώ. Στην πραγματικότητα, μαζί με τις «εκπτώσεις» και το ΦΠΑ το ελάχιστο εισιτήριο φτάνει τα 15 με 30 ευρώ.
Για να το ρίξουμε σε πολύ πιο λογικά επίπεδα - κάτω από 10 ευρώ - πρέπει να προσελκύουν πάνω από 1500 επισκέπτες κατά μέσον όρο. Πράγμα που μοιάζει σήμερα πολύ δύσκολο.
Από την άλλη πλευρά, το εισιτήριο δεν είναι το μόνο δυνητικό έσοδο του μουσείου. Το πιο σημαντικό άλλο έσοδο, είναι η πώληση αντικειμένων (ομοιωμάτων από εκθέματα κλπ.) Αν ένας στους 10 επισκέπτες αγοράζει κατά μέσον όρο αντικείμενα αξίας 50 ευρώ, τότε μιλάμε για 35 χιλιάδες αγορές που αποδίδουν 1 εκατομμύριο 750 χιλιάδες ευρώ. Το καθαρό κέρδος για το μουσείο μπορεί να φτάνει τις 700 χιλιάδες, με επιπρόσθετο ένα τρίτο ακόμα του ποσού αυτού από παραγγελίες αντικειμένων μέσω Ίντερνετ, από ανθρώπους που δεν επισκέπτονται το μουσείο. Έτσι πλησιάζουμε το ένα εκατομμύριο, περίπου καθαρά κέρδη για κάθε μεγάλο μουσείο από πωληθέντα αντικείμενα.
Αν εκμεταλλευτεί κανείς τις δυνατότητες των υπαρχουσών υποδομών μπορεί να φτάσει όλα τα μουσεία να πληρώνουν τα λειτουργικά έξοδά τους (από το εισιτήριο, μίσθωση χώρων για εστιατόρια, καφετέριες κλπ.), ενώ από την πώληση αντικειμένων να βγάζουν γύρω στα 100 εκατομμύρια ετησίως καθαρό κέρδος. Όσο περίπου και ο ειδικός λογαριασμός του ΥΠΠΟ, που φέτος καταργήθηκε. Σήμερα, κανένα μουσείο δεν καλύπτει το λειτουργικό κόστος του. Ενώ τα κέρδη από τα πωληθέντα είναι μικρά.
Ένας πρώτος στόχος, λοιπόν, είναι να καταστήσουμε τον Πολιτισμό αυτοχρηματοδοτούμενο.
Δεν είναι κακό ο Πολιτισμός να φέρνει χρήματα, να δημιουργεί εισοδήματα και κέρδη.
Να θυμηθούμε ότι και η Ακρόπολη του Περικλή, στηρίχθηκε στην οικονομική ευρωστία της Αρχαίας Αθήνας.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

Μουσείο ελπίδας ή όχι;

Το Μουσείο της Ακρόπολης ανοίγει τις πόρτες του. Και είναι φυσικό αυτή την ώρα να ξεχνιώνται οι καθυστερήσεις, οι παλινωδίες ακόμη και οι επιλογές χώρου και μορφής. Το άνοιγμα ενός Μουσείου για τα εκθέματα και ευρήματα της Ακρόπολης είναι σημαντικό γεγονός, που θα μπορούσε πραγματικά να σημαδέψει μία στροφή στην άποψη μας για την πόλη –μαγεία της Αρχαιότητας και ταυτόχρονα πόλη τερατούργημα της νεωτερικότητας… Θα μπορούσε να οριοθετεί μία άλλη αντίληψη για τις πολιτικές προτεραιότητες, που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα, την ποιότητα ζωής του πολίτη, τον κοινωνικό μας πολιτισμό αλλά και την ίδια την οικονομία. Δεν είναι μόνον η Ακρόπολη της Αθήνας, ο Μαγικός Παρθενώνας, οι Καρυάτιδες… Ολόκληρη η Ελλάδα είναι γεμάτη με πανέμορφα μνημεία της ιστορίας του τόπου με διεθνική αξία και θαυμασμό. Κι’ όλα αυτά παραπεταμένα, κακοποιημένα, εγκαταλειμμένα, απειλούμενα με ολοκληρωτικό αφανισμό… Όλα αυτά, αναδεικνυόμενα, συντηρημένα και προβαλλόμενα θα διήγειραν το ενδιαφέρον ποιοτικών επισκεπτών από όλες τις άκρες του κόσμου αλλά ταυτόχρονα θα ήταν και σοβαρός παράγοντας παιδείας για μας τους ιθαγενείς, που βιώνουμε βαθειά κρίση αποξένωνσης. Εδώ, βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα: στις προτεραιότητες πολιτιστικής πολιτικής των εξουσιαζόντων τον τόπο… Αυτών, που χωρίς αιδώ διαγκωνίζονται για την πατρότητα της ιδέας για το Μουσείο της Ακρόπολης, εξωθώντας τις ελπίδες μας στο περιθόριο…

Τι να τα κάνει και τα δύο χέρια...

Η Γανδία είναι μία πόλη της Ανατολικής Παραλιακής Ισπανίας (77000 κάτοικοι γράφει η Wikpedia), όπου ο Φρανς Ρίλες, Κολομβιανός λαθρομετανάστης είχε βρεί παράνομη απασχόληση σε ένα βιομηχανικό αρτοποιείο. Αμοιβή 700 Ευρώ... Χρόνος απασχόλησης 12 ώρες την ημέρα. Εκεί, λοιπόν έχασε το χέρι του, που το άρπαξε ένα μηχάνημα... Το αφεντικό του, όμως δικρινόνταν για την ετοιμότητά του... Αρπαξε το χέρι, το πέταξε στα σκουπίδια, και παράτησε τον λαθρομετανάστη εργάτη του, 200 μέτρα μακριά από το Νοσοκομείο της πόλης...

Μην εχουμε και μπλεξλίματα, τώρα, με την αστυνομία...

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Μαϊκλ Μουρ: Το σχέδιο μου για την Τζένεραλ Μότορς

Ο αιρετικός Μάικλ Μουρ βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο της Αμερικάνικης πολιτικής σκηνής, κύρια σαν αντίπαλος του Μπους. Η ταινία του: Φαρενάϊτ 9/11 έχει ξεχωριστή θέση στο πάνθεο του πολιτικού ντοκουμαντέρ-φιλμ. Μία προηγούμενη ταινία του: «Ο Ρότζερ και εγώ» (1989) αναφερόνταν στις 30000 απολύσεις εργαζομένων στην Τζένεραλ Μότορς (GM), που το εργοστάσιό της βρίσκεται στην πόλη καταγωγής του, το Φλιντ του Μίσιγκαν.
Τώρα, προβάλλει τις ιδέες του στο διαδίκτυο για το τι πρέπει να γίνει με την GM. Εκτιμώντας την επικαιρότητά τους και το ενδιαφέρον τους, η «ΦΑΙΑΚΙΑ» σας προσφέρει το σχετικό σημείωμά του, μεταφρασμένο από το Courrier International (τεύχος 11-17 Ιουνίου 2009).


"Γράφω αυτές τις γραμμές από το Φλιντ, την πόλη της GM, περιστοιχισμένος από φίλους και μέλη της οικογένειάς μου, ανήσυχους για το μέλλον τους και για το μέλλον αυτής της πόλης. Σαράντα τοις εκατόν των κατοικιών και των επιχειρήσεων του Φλιντ εγκαταλείπονται. Πως θα νοιώθατε αλήθεια εσείς αν ζούσατε σε μία πόλη, που το 1 στα 2 σπίτια της είναι άδειο;
Το πτώμα της επιχείρησης δεν έχει ακόμη κρυώσει και εγώ είμαι γεμάτος χαρά. Δεν είναι μία χαρά εκδίκησης για την επιχείρηση, που κατέστρεψε την πόλη μου και έφερε μιζέρια, διαζύγια, αλκοολισμό, φυσική και πνευματική κατάπτωση σε πρόσωπα, που μεγάλωσα μαζί τους. Δεν απολαμβάνω, λοιπόν, καμία χαρά, πολύ περισσότερο όταν 21000 επιπρόσθετοι εργατοϋπάλληλοι της GM θα λάβουν την απόλυσή τους.
Τώρα, εσείς και εγώ είμαστε ιδιοκτήτες ενός κατασκευαστή αυτοκινήτων! Μα ποιος, στην οργή, θα ήθελε στις μέρες μας να διαχειρίζεται μία επιχείρηση κατασκευής αυτοκινήτων; Σε ποιόν από μας θα άρεσε να βλέπει 50 δις από τους φόρους μας να καταλήγουν στον κουβά δίχως πάτο της GM σαν μία ακόμη προσπάθεια διάσωσής της; Ας είμαστε καθαροί: ο μόνος τρόπος να σώσεις την GM είναι να την σκοτώσεις… Αλλά η διατήρηση της πολύτιμης βιομηχανικής υποδομής πρέπει να είναι σε απόλυτη προτεραιότητα. Θα μετανιώσουμε πικρά αν αφήσουμε να καταστραφεί μία υποδομή, που μπορεί να επιτρέψει την κατασκευή οχημάτων, που θα χρησιμοποιούν εναλλακτικές μορφές ενέργειας και τα οποία έχουμε απόλυτη ανάγκη. Κι’ όταν συνειδητοποιήσουμε, ότι τα καλύτερα συγκοινωνιακά μέσα είναι το τράμ, το τραίνο υψηλής ταχύτητας και το καθαρό λεωφορείο, πώς θα τα κατασκευάζουμε αν αφήσουμε να καταστραφούν τα βιομηχανικά μας εργαλεία και η τεχνογνωσία μας;
Αν λοιπόν, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τα δικαστήρια ασχολούνται με την «αναδιοργάνωση» της GM, ιδού το σχέδιο, που ζητώ από τον πρόεδρο Ομπάμα να υλοποιήσει για το καλό των μισθωτών, των πόλεων όπου η επιχείρηση είναι εγκαταστημένη και τελικά ολόκληρης της χώρας:
1. Αμεση μετατροπή των εργοστασίων αυτοκινήτων για την παραγωγή μέσων μαζικής μεταφοράς, που θα χρησιμοποιούν εναλλακτικές μορφές ενέργειας.
2. Αποφυγή κατάθεσης των 30 δις δολαρίων στα ταμεία της GM. Είναι σαφώς προτιμότερο να χρησιμοποιηθούν για την επαναπρόσληψη του μεγαλύτερου μέρους των απολυμένων μισθωτών, που θα συγκεντρωθούν στην παραγωγή νέων μέσων μεταφοράς για τον 21ο αιώνα.
3. Αναγγελία διάδοσης του τραίνου υψηλής ταχύτητας σε ολόκληρη την χώρα στα επόμενα 5 χρόνια. Κατασκευή σιδηρογραμμών με την χρησιμοποίηση εργατικού δυναμικού, που βρίσκεται σε αναζήτηση εργασίας σε ολόκληρη την χώρα.
4. Εναρξη προγράμματος κατασκευής τραμ σε όλες τις μεγάλες και μέσες πόλεις, που θα κατασκευάζονται στα εργοστάσια της GM. Ενσωμάτωση ντόπιου εργατικού δυναμικού στην λειτουργία των μαζικών μεταφορών.
5. Κατασκευή μη ρυπαντικών λεωφορείων για τις αγροτικές περιοχές, που δεν θα καλύπτονται από τον σιδηρόδρομο.
6. Αμεση έναρξη παραγωγής αυτοκινήτων υβριδιακών ή αποκλειστικά ηλεκτρικών. Η κατασκευή τους θα είναι χρήσιμη για ένα μεσοδιάστημα, που κρίνεται αναγκαίο για την μαζική εξοικλίφωση των πολιτών με τα μαζικά μέσα μεταφοράς.
7. Μετατροπή της υλικής βάσης ορισμένων χώρων της GM και προσανατολισμός τους στην παραγωγή αιολικών γεννητριών, φωτοβολταϊκών πανώ ή άλλων συστημάτων, που θα αξιοποιούν εναλλακτικές μορφές ενέργειας.
8. Ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση των ανθρώπων, που μετακινούνται με υβριδιακό όχημα, τραίνο ή λεωφορείο.
9. Δημιουργία φόρου 2 δολλαρίων για κάθε γαλόνι βενζίνας (=3.79 λίτρα), ώστε να χρηματοδοτηθούν αυτά τα προγράμματα. Ο φόρος αυτός ταυτόχρονα θα στρέψει τους αυτοκινητιστές στην αγορά λιγότερο ενεργειοβόρων αυτοκινήτων ή να χρησιμοποιούν τα νέα μέσα μαζικής μεταφοράς, αυτά που θα κατασκευάζουν οι εργάτες της πρώην αυτοκινητοβιομηχανίας
."


Δεν συζητάμε εδώ, πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το σχέδιο, που ουσιαστικά εμπεριέχει -λιγότερο ή περισσότερο- την αυτοανατροπή του Αμερικάνικου καπιταλισμού. Κρατάμε την πολλή σημαντική αμφισβήτηση του υπάρχοντος συστήματος μεταφορών σαν αντικοινωνικό και αδιέξοδο. Μας ενδιαφέρει γιατί ζούμε σε μία άλλη χώρα θεοποίησης του Ι.Χ., όπου μάλιστα, μεσούσης της κρίσης, η κυβέρνησή της πήρε …αποφασιστικά μέτρα για την ενίσχυση της αγοράς ΙΧ υψηλής κατανάλωσης…

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

Ο …ΣΥΡΙΖΑ Πορτογαλίας τα πήγε καλύτερα.

Με όση αυθαιρεσία συνεπάγεται η αναλογική θεώρηση του «Μπλοκ της Αριστεράς» (BLOCO de ESQUERDA) προς τον δικό μας ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να σχολιάσουμε ότι το δικό τους ποσοστό (10,73%) τον φέρνει σε καλύτερη συγκριτικά θέση, καλύτερη και σε σύγκλιση με την παραδοσιακή δύναμη της αριστεράς του Πορτογαλικό Κομμουνιστικό κόμμα, που συμμαχώντας με τους πράσινους σε ενιαίο σχηματισμό πήρε 10.66%. Το Μπλοκ της Αριστεράς, ιδρύθηκε το 1999 από δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (διαφορετικοί μαρξιστές, Μαοϊκοί, τροτσκιστές κ.λ.π.) και σήμερα μετά το πετυχημένο εκλογικό αποτέλεσμα βρίσκεται αντιμέτωπο με το κομβικό ερώτημα: Θα στηρίξει ή/και θα συμμετάσχει στην κυβέρνηση με τους σοσιαλιστές σε περίπτωση νίκης των τελευταίων στις επόμενες εθνικές εκλογές. Τα αποτελέσματα* κάνουν το ερώτημα ρεαλιστικό, ίσως και λίγο προβοκατόρικο. Η ηγεσία του σχηματισμού απαντάει (για την ώρα) ξεκάθαρα: σύμφωνα και με τις αποφάσεις του τελευταίου του συνεδρίου καμία συνεργασία με τους σοσιαλιστές σε κυβερνητικό επίπεδο.
Περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον, γνωρίζοντας τις πολλές ιστορικοπολιτικές αναλογίες (δεν λέμε ομοιότητες) Ελλάδας & Πορτογαλίας κατά την τελευταία 50ετία.
________
*σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα των πρόσφατων Ευρωεκλογών, τα πορτογαλικά κόμματα και σχηματισμοί έλαβαν:
Σοσιαλδημοκράτες: 31,69%, Σοσιαλιστές 26.57%, Μπλοκ της Αριστεράς 10.73%, Κομμουνιστές-Πράσινοι 10.66%, Λαϊκό κόμμα 8.37%, λοιποί 11.98%.

Μεταναστευτικό: η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα…

Η πρόβλεψη, ότι η Ευρώπη θα δεινοπαθήσει από ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης από τα μέσα περίπου της 10ετίας του 80 δεν μπορεί να διεκδικεί … αριστείο προφητικότητας. Όταν η Δύση συνολικά, φρόντιζε νυχθημερόν για την υποταγή και την εκμετάλλευση της Ανατολής (εγγύς – μέσης - άπω) το φυσικότερο αποτέλεσμα ήταν η μετανάστευση των ντόπιων προς την …γη της επαγγελίας, δηλ. την Ευρώπη. Αν, λοιπόν στα εκατομμύρια των ντόπιων άνεργων, που «φυσιολογικά» αυξάνονται όσο ο καπιταλισμός εκσυγχρονίζεται, προσθέσουμε και μερικές χιλιάδες μεταναστών ανά μήνα τότε το κοκταίηλ της δυστυχίας εμπλουτίζεται…
Το προβλέψιμο αυτό γεγονός με διαστάσεις θεομηνίας για την Ευρώπη, δυστυχώς βρήκε την Μαρξική αριστερά αλλά και άλλους προοδευτικούς σχηματισμούς απόλυτα απροετοίμαστους και -το χειρότερο- ουσιαστικά απρόθυμους να προετοιμαστούν. Με προοδευτικόμορφες γενικολογίες και σχετική ευκολία στην χρήση της μομφής του ρατσιστή επιτελούσαν το ιδεολογικο-πολιτικό τους καθήκον, την ίδια ώρα, που γειτονιές ολόκληρες της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και σιγά-σιγά και άλλων Ελληνικών πόλεων γινόνταν ο τόπος του μαρτυρίου ντόπιων και ξένων. Για τους πρώτους ήταν μία ολοκληρωτικά απρόβλεπτη εμπειρία, που τους έβρισκε απροετοίμαστους, απαίδευτους και φυσικά καχύποπτους προς το νέο, το ξένο, το διαφορετικό. Οι δεύτεροι απολάμβαναν τις …οργανωτικές αρετές του ελληνικού κοινωνικο- προνοιακού μηχανισμού.
Τα πράγματα έχουν χειροτερεύσει εκθετικά από εκείνη την περιβόητη ανοιχτή πρόσκληση του Ελληνα Υπουργού των εξωτερικών προς τους ομοεθνείς μας στην Αλβανία, το 1991. Ένα σημαντικότατο μέρος των κατοίκων αυτής της χώρας είναι αλλοδαποί, με μικρά ποσοστά αφομοίωσης. Η Ολυμπιάδα με τις ευκαιριακά πολλές θέσεις εργασίας κατάφερε να καλύψει τις συνέπειες της μαζικής έλευσης μεταναστών για λίγο, όμως καιρό, ενώ παράλληλα όξυνε εκθετικά το πρόβλημα τα υπερσυγκέντρωσης πληθυσμού στο λεκανοπέδιο της πρωτεύουσας. Σήμερα, μεγάλες περιοχές της Αθήνας υφίστανται μία τριπλή γκετοποίηση: α) οι ντόπιοι παλιοί κάτοικοι, που δεν περνούν τις καλύτερες ώρες τους στις ήδη υποβιβασμένες από την υπεροικοδόμηση γειτονιές τους. β) οι παλιότεροι μετανάστες και μεταξύ τους οι ήδη νομιμοποιημένοι, που θυμίζουν τους μέτοικους της Αρχαίας Αθήνας στέκονται ανάμεσα στους ντόπιους και στους παράνομους πρόσφατα προσφυγοποιημένους ομοεθνείς τους που συγκροτούν το γκέτο γ.
Για το ιστολόγιο, το μόνο εκλογικό αποτέλεσμα, που δεν αποτέλεσε έκπληξη είναι το υψηλό ποσοστό του ΛΑ.Ο.Σ., που-κατά την γνώμη μας- μπορεί ευκολότατα να το διπλασιάσει με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η οικονομική κρίση, που είναι δομική κρίση του καπιταλισμού, όπως και κάποιοι απολογητές του αναγνωρίζουν, μαζί με την αποβιομηχάνιση του ελληνικού παραγωγικού ιστού και την συνεπαγόμενη κρίση στην οικοδομή είναι η βάση του φαινομένου. Όταν η κρίση δεν μπορεί να λυθεί σε όφελος των εργατών και των συμμάχων τους, -διδάσκει ο Μαρξ -θα σαπίσει σε όφελος του κεφαλαίου…
Είμαστε, πάντως υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε, ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. ήταν το μόνο κόμμα με ξεκάθαρη πρόταση μεταναστευτικής πολιτικής, με κύρια σημεία της:
-υπολογισμός του ανώτατου αριθμού απορροφήσιμων μεταναστών
-Συμμετοχή των ευρωπαϊκών χωρών στην διανομή του πλεονάζοντα για την χώρα δυναμικού.
-Κοινή φύλαξη των αναγνωρισμένων Ευρωπαϊκών συνόρων
Δεν θα κρίνουμε σε βάθος την πρόταση, που ούτως ή άλλως την θεωρούμε ατελή αφού δεν μνημονεύει π.χ. την Ευρωπαϊκή υποχρέωση για αποτελεσματικές επενδύσεις στις χώρες προέλευσης του μεταναστευτικού κύματος (Ινδία, Πακιστάν, Αφγανιστάν κ.λ.π.). Οφείλουμε, πάντως να παραδεχτούμε, ότι οι θέσεις αυτές δεν διακρίνονται για απροσχημάτιστη ξενοφοβία κ.λ.π. Κάποτε, οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να κατανοήσουν αυτό, που αποφασιστικά υποστήριζε ο Δημητρώφ στην μπροσούρα του για τον φασισμό. Το συγκεκριμένο είναι και πρέπει να είναι όπλο των αριστερών, των δημοκρατών. Η γενικολογία, όπως χαρακτηριστικά την κατάγγειλε πριν από την άνοδο του ναζισμού στην Γερμανία, είναι η αιτία της αποστασιοποίησης των μαζών από τους κομματικούς σχηματισμούς της Αριστεράς διαχρονικά. Είναι ταυτόχρονα βούτυρο στο ψωμί του φασιστικού λαϊκισμού…

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009


Κλείσαμε χρόνο... Χωρίς αυταρέσκεια, ευχαριστούμε, όσους τιμούν το ιστολόγιο αυτό με την επίσκεψή τους... Και το ιστολόγιο υπόσχεται συνέχιση της προσπάθειάς του... Προσβλέπουμε σε καλύτερη επικοινωνία, ελπίζοντας σε πολλαπλασιασμό των σχολίων... Σύσταση μας: διαβάζετε και τις παλιότερες αναρτήσεις...Δεν έχουν χάσει την επικαιρότητά τους και αντίθετα αποδίδουν την φυσιογνωμία του ιστολογίου, σαν τόπου πληροφόρησης, κοινωνικής και πολιτικής κριτικής...

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Κρεματόρια στην Κολομβία...

Το πρόγραμμα «Δικαιοσύνη και Ειρήνη», που εφαρμόζεται εδώ και λίγο καιρό στην Κολομβία, εξασφαλίζει ασυλία ή μείωση της ποινής στους αυθόρμητα δηλώνοντες τα εγκλήματά τους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς... Η υλοποίηση του προγράμματος έφερε στο φώς συγκλονιστικές αποκαλύψεις για το έργο των φασιστικών δολοφονικών ομάδων, που έφτασαν μέχρι την κατασκευή κρεματορίων για να εξαφανίζουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο κάθε ίχνος των θυμάτων τους. Οι ναζιστικές εμπνεύσεις και πρωτοτυπίες πάντοτε χρήσιμες για τους απανταχού ομοϊδεάτες τους… Ηδη, σε συγκεκριμένο κρεματόριο φαίνεται, πως αποτεφρώθηκαν 200 θύματα των ακροδεξιών αλλά ο αριθμός σίγουρα θα είναι πολύ μεγαλύτερος… Ο φόβος της αποκάλυψης των εγκλημάτων και της ενδεχόμενης τιμωρίας έκανε αρκετούς ακροδεξιούς να προχωράνε σε εκταφή των θυμάτων τους και να τα φέρουν σε κρεματόρια… Αναμένεται η επίσημη αντίδραση του Κολομβιανού κράτους για το δικό του συγκλονιστικά άγριο παρακράτος…

Ισπανόφωνοι: αυτοί θα εκλέγουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ...

Η επιλογή της Σόνιας Σοτομοαγιόρ στο ανώτατο δικαστήριο, της πρώτης Ισπανόφωνης, που καταλαμβάνει τέτοια θέση στις ΗΠΑ, χαρακτηρίστηκε «επαναστατική» και ισότιμη με την ονομασία του Θ. Μάρσαλ, πρώτου νέγρου μέλους του ανωτάτου δικαστηρίου το 1967. Θετικά τα σχόλια για την προσωπικότητα της γεννημένης στο Μπρόνξ κόρης Πορτορικάνων μεταναστών, που έχει πάρει μέρος σε αρκετούς κοινωνικούς αγώνες για τα δικαιώματα των μειονοτήτων, των γυναικών κ.λ.π. Η υπόθεση, που μοιάζει με …δικαίωση του Αμερικάνικου όνειρου (ο καλός επιβραβεύεται…) κρύβει πολύ μεγαλύτερο πολιτικό βάθος, αφού εντάσσεται στις πρωτοβουλίες μιας ισχυρής «δεξαμενής σκέπτεσθαι» (think tank) των Δημοκρατικών, που προετοιμάζει το κόμμα για τις μελλοντικές δεκαετίες… Σήμερα οι λατινογενείς στην ΗΠΑ φτάνουν τα 47 εκατομμύρια ή αλλιώς το 16%. Οι πάντες ξέρουν, πως οι Ισπανόφωνοι πολλαπλασιάζονται ραγδαία τόσο μέσω της …φυσικής διαδικασίας όσο και μέσω της νόμιμης ή/και της παράνομης μετανάστευσης. Κοινό, λοιπόν εκλεκτό για τις μέλλουσες εκλογικές αναμετρήσεις… Αυτό υποδεικνύουν και οι ειδικοί στους Ρεπουμπλικάνους. Να αφήσουν δηλαδή στην άκρη τα ρατσιστικά του εσώψυχα και να προσαρμοστούν στην ροή του χρόνου…

Ράμσφελντ, Βίβλος και ...πόλεμος...

Ο ιερός πόλεμος για την …ελευθερία της ανθρωπότητας, για την… συντριβή των δυνάμεων του κακού και άλλα συναφή φληναφήματα κοσμούσαν πολλές από τις βαρύγδουπες ομιλίες του G.W. Bush. Όλα αυτά μύριζαν αυτοκρατορική υπεροψία, φτηνό λαϊκισμό και συστηματική αποβλάκωση των μαζών, που καλούνταν να δικαιολογήσουν καταρχήν και στην συνέχεια να υπερασπιστούν τους πιο επιθετικούς, απρόκλητους και βάρβαρους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα…
Φαίνεται, όμως, πως τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα… Πρόσφατες αποκαλύψεις μας πληροφορούν, ότι οι αναφορές του γνωστού και μη εξαιρετέου υπουργού άμυνας των ΗΠΑ, Ντόναλτντ Ράμσφελντ προς τον πρόεδρο του συνοδευόνταν με σκίτσα και ρητά της Αγίας Γραφής. Για παράδειγμα, στο ερώτημα του Θεού, μέσω του προφήτη Ησαϊα: «Ποίον θα αποστείλω, τις θα βαδίσει δι’ εμέ;», η απάντηση είναι γραμμένη πάνω σε σκίτσα Αμερικανών στρατιωτών: «ιδού εμείς, απόστειλέ μας»… Σε άλλο σκίτσο με Αμερικάνικα τανκς σε επίθεση μπορεί κανείς να διαβάσει: «ανοίξτε τις πόρτες, αφήστε να εισέλθει το δίκαιον έθνος»
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις και η σχετική αθρογραφία επιβεβαιώνουν την ισχυρότατη επίδραση της συντηρητικότατης Ευαγγελικής εκκλησίας στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ. Το γεγονός αυτό έχει πολλαπλές συνέπειες, σοβαρά επικίνδυνες, όπως
-Την αφοσίωση σε βαθμού απόλυτης πίστης και υποταγής στον σκοπό του πολέμου και στις εντολές των ανωτέρων… Μία τέτοια πλευρά είναι εξόχως ενδιαφέρουσα για τον Αμερικανικό στρατό, που στο απώτερο παρελθόν του (Βιετνάμ) αλλά και πιο πρόσφατα (Ιράκ) έχει … ταλαιπωρηθεί από κύμα λιποταξιών.
-Η μεταφυσική προσήλωση στην μεταθανάτια ζωή κάνει λιγότερο σημαντική την τρέχουσα. Την ίδια ώρα, η προσδοκία της αποκάλυψης για την βασιλεία του θεού, που επέρχεται μέσα σε έναν ορυμαγδό βίας, δικαιολογεί την εγκόσμια βία. Οι κοσμοχαλασμοί της αποκάλυψης θυμίζουν έντονα πυρηνικό όλεθρο.
-Ενας στρατός επενδεδυμένος με «θεϊκή» αποστολή έχει την φυσιολογική τάση να συμπεριφέρεται σαν θεός, χρησιμοποιώντας θανατηφόρο δύναμη από απόσταση, όπως η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει στον Αμερικάνικο στρατό.
Η μέση Ανατολή είναι ο ιδανικός τόπος, όπου η στρατιωτική βία μπορεί να εφαρμόζεται υπό την επίδραση ενός σιωνιστικού χριστιανισμού, που στιγματίζει και καθυβρίζει τους μουσουλμάνους και υπερασπίζεται του Εβραίους με έναν τρόπο ολοκληρωτικά καταστροφικό.
Οι ζηλωτές Χριστιανοί του Πενταγώνου πάντως δεν θα βρίσκονται και στις καλύτερες στιγμές τους, όσο τα αποτελέσματα του πολέμου σε Ιράκ και Αφγανιστάν αμφισβητούν κραυγαλέα την …Θεϊκή αποστολή τους….
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 4-10/6/09

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

Ομπάμα ο αντισημίτης!!!

Για γέλια ή για κλάματα; Μπροστά από το Αμερικάνικο προξενείο της Ιερουσαλήμ, περίπου 150 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να διαδηλώσουν εναντίον του Αμερικανού Προέδρου κρατώντας ταυτόχρονα πανώ εναντίον της αποχώρησης των εποίκων από τα Παλαιστινιακά εδάφη. «Εχουμε μπροστά μας τον πιο αντισημίτη Αμερικανό πρόεδρο. Η δράση του μπορεί να αποβεί καταστροφική για την χώρα μας…» δηλώνει ακτιβιστής ακροδεξιός, που πήρε μέρος στην διαδήλωση.
Με ηχογραφημένο μήνυμα ο Ομπάμα καταγγέλλεται και από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν σαν διασπαστής του μουσουλμανικού κόσμου, που βαδίζει στα ίδια αχνάρια με εκείνα του προκατόχου του, Μπους.

Τιανανμέν: 20 χρόνια επιβληθείσας σιωπής...




Χιλή: Ιδιος μισθός για την ίδια θέση σε άνδρες και γυναίκες.

Η πρόεδρος της Χιλής Μισέλ Μπασελέτ υπέγραψε ένα νόμο, που επιτέλους κατοχυρώνει την ισότητα αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών στην χώρα. Μέχρι σήμερα, για την ίδια δουλειά οι γυναίκες αμείβονταν κατά περίπου 30% λιγότερο από τους άνδρες. Η αυξημένη συμμετοχή γυναικών στην παραγωγή και στην παροχή υπηρεσιών διόγκωνε την υφιστάμενη αδικία. Ετσι, ο τελευταίος νόμος έρχεται να βάλει τέρμα στην άνιση και άδικη μεταχείριση των γυναικών. Εξη μήνες περιθώριο έχουν οι επιχειρήσεις για να προσαρμοστούν… Το ερώτημα, όμως παραμένει. Ο νόμος θα μπει σε εφαρμογή; Μήπως οι επιχειρήσεις καταφέρουν να τον ανατρέψουν στην καθημερινή κοινωνική πρακτική της Χιλής;

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Αριστερά και οικολογία

Το κείμενο, που ακολουθεί το λάβαμε από τον εξαίρετο φίλο, συνάδελφο και ενεργό πολίτη της Πάτρας (και όχι μόνο) Γιάννη Λύχρο. Δεν είναι απλά το γεγονός, οτι συμφωνούμε, που μας κάνει να δημοσιεύουμε αυτό το σημείωμα... Είναι κυρίως γιατί αναφέρεται σε θέμα εξόχως αιχμηρό για το οποίο στο παρελθόν υπήρξαν εγκληματικές παραποιήσεις (βλέπε π.χ. Βαϊκάλη) αλλά και σήμερα εξακαλουθούν να παραμονεύουν σοβαρές συγχύσεις. Αυτές οι συγχύσεις είναι, που επιτρέπουν ...μεγάλη σπέκουλα στον χώρο της οικολογίας και των κινημάτων της... Σας το προτείνουμε, λοιπόν:
Η σύγχρονη Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης αν δεν είναι ριζοσπαστικά και ουσιαστικά οικολογική. Όχι μόνο η περιφρούρηση του περιβάλλοντος και της φύσης, αλλά και η αποκατάστασή τους πρέπει να αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο, πάνω στον οποίο χτίζεται η πολιτική της.
Κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική υπεράσπιση της φύσης και του περιβάλλοντος αν οι στόχοι της ανάπτυξης, δεν μπουν μπροστά και πάνω από το από το άμεσο οικονομικό – χρηματιστηριακό κέρδος, το όφελος της κοινωνίας και του ανθρώπου. Αν δεν μπουν οι ανθρώπινες και κοινωνικές ανάγκες πάνω από τα κέρδη των τραπεζών και των βιομηχάνων. Για να το πετύχει αυτό η αριστερά θεωρεί κομβικής σημασίας τον κοινωνικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και της παραγωγικής διαδικασίας.
Τα διάφορα οικολογικά – πράσινα ρεύματα, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό αποσυνδέουν τα οικολογικά ζητήματα από την γενικότερη ανάπτυξη της κοινωνίας και οικονομίας.
Σε ένα βαθμό έχουν δίκιο γιατί π.χ. βιομήχανοι δουλεύουν το λιθάνθρακα, βιομήχανοι δουλεύουν και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Το με ποιας μορφής ενέργεια θα κερδοσκοπήσουν πάνω στις κοινωνικές ανάγκες, θα μπορούσε να είναι αδιάφορο (όχι ότι είναι έτσι ακριβώς). Όμως οι αναγκαίες χρηματοδοτήσεις ερευνών που απαιτούνται για την ανάπτυξη των ΑΠΕ, δεν χορηγούνται γιατί οι κρατούντες, διεθνώς, αδιαφορούν για τα οικολογικά ζητήματα και έχουν σίγουρα κέρδη από τις παραδοσιακές ρυπογόνες πηγές ενέργειας. Σε τέτοιου είδους ζητήματα, τα οποία δεν τα θεωρώ ασήμαντα, αναπτύσσεται πεδίο κοινής κινηματικής δράσης και συνεργασίας Αριστεράς και μη αριστερής οικολογίας.
Επίσης η τραγική οικολογική συμπεριφορά και οι οικολογικές καταστροφές, που προκλήθηκαν από τα καθεστώτα που εφάρμοσαν τα σοσιαλιστικά(;) συστήματα διακυβέρνησης τον εικοστό αιώνα, συνέβαλλαν στην αποδέσμευση της οικολογίας από την Αριστερά.
Ασφαλώς σήμερα όλοι ακόμα και ο Μπους κάνουν οικολογικές αναφορές, ίσως γιατί τα πράγματα φτάσανε στο απροχώρητο. Στην πατρίδα μας τελευταία ακόμα και η Πετραλιά και ο Σουφλιάς μιλάει για προστασία περιβάλλοντος, ο Γ.Α. Παπανδρέου μιλάει για πράσινη ανάπτυξη, ενώ ψηφίζει υπέρ της εκτροπής του Αχελώου και δίνει μάχη με τον κοινοβουλευτικό του εκπρόσωπο υπέρ της ανοικοδόμησης του εμπορικού κέντρου στον Ελαιώνα κ.λ.π. Πρέπει να διευκρινίζει ο καθένας τι εννοεί όταν λέει οικολογική συνείδηση, πράσινη ανάπτυξη προστασία της φύσης κ.λ.π. Κάποιοι θεωρούν πράσινη ανάπτυξη το βάψιμο των τσιμέντων με πράσινη μπογιά. Ο καλύτερος τρόπος για να κάνει κάνεις γνωστές τις θέσεις του, δεν είναι μόνο να τις γράφει, αλλά να αγωνίζεται για αυτές. Αυτό φυσικά δεν αφορά μόνο τους οικολόγους αλλά όλους τους πολιτικούς φορείς, συμπεριλαμβανομένων και των αριστερών. Αυτό πρέπει να κάνει τον κάθε πολίτη προσεκτικό και απαιτητικό στο τι ο καθένας εννοεί όταν μιλάει για οικολογία και να ψάχνει για αποδείξεις όχι θεωρητικών τοποθετήσεων αλλά και καθημερινών πρακτικών που να αποδεικνύουν την οικολογική του συνείδηση και πολιτική.
Νομίζω ότι με τις παραπάνω επισημάνσεις μπορώ να στηρίξω τις παρακάτω απόψεις:
1. Η Σύγχρονη Ανανεωτική Ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΉ αν θέλει να υπάρχει.
2. Όλα τα οικολογικά κινήματα δεν είναι υποχρεωτικό να ανήκουν στην Αριστερά.
3. Η Οικολογία αν θέλει να είναι αποτελεσματική πρέπει να προσεγγίζει τουλάχιστον στην αριστερά.
Γιάννης Λύχρος
Πνευμονολόγος

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

Αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών: η εμπειρία της Πορτογαλίας

Το ζήτημα είναι τεράστιο και ο υπογράφων δεν διαθέτει ούτε την εξειδίκευση ούτε την εμπειρική γνώση για να υποστηρίξει ή όχι την αποποινικοποίηση της χρήσης των ναρκωτικών. Εντούτοις θεωρούμε ενδιαφέρον να μεταφέρουμε στους αναγνώστες της ΦΑΙΑΚΙΑΣ επιγραμματική πληροφόρηση για τα δεδομένα της Πορτογαλίας, που από το 2001 προχώρησε πιο μακριά από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα: απέσυρε τελείως την κατανάλωση ουσιών από την ποινική σφαίρα. Ενώ λοιπόν η εμπορία εξακολουθεί να αποτελεί δικαστικό αντικείμενο, η χρήση έχει γίνει ζήτημα απλά διοικητικό. Επιτροπές «αποτροπής» αποτελούμενες από έναν δικαστικό, έναν γιατρό και έναν κοινωνικό λειτουργό είναι επιφορτισμένες να εκτιμήσουν το επίπεδο εξάρτησης του χρήστη και να αποφασίσουν μία συγκεκριμένη θεραπευτική διαδικασία. Η απελευθέρωση των χρηστών από τον φόβο δικαστικής περιπέτειας ή και φυλάκισης, η Πορτογαλία αύξησε την ικανότητά της να πείθει αλλά και να φροντίζει τους τοξικομανείς. Ετσι, ο αριθμός των πολιτών, που πήραν μέρος σε προγράμματα απεξάρτησης αυξήθηκαν μεταξύ 1999 και 2003 από 6000 σε 15000. Το 2006 διαπιστώθηκε θεαματική πτώση των θανάτων των οφειλόμενων σε υπερδόση συγκριτικά με το 2000. Το τέλος του κοινωνικού στιγματισμού, ενέταξε ουσιαστικά μεγάλο αριθμό τοξικομανών, ως ασθενών μέσα στο Εθνικό σύστημα υγείας.
Σήμερα πια, μετά από 8 χρόνια πολεμικής και καταστροφολογίας, που προέβλεπε την μετατροπή της Πορτογαλίας σε… παράδεισο των ναρκομανών, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο αισιόδοξη, πολύ πιο ενδιαφέρουσα και ασφαλώς άξια για μελέτη και προβληματισμό…
ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 28/5/09