ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

France-Telecom: Χάσαμε το νούμερο των αυτοκτονιών...

Η France-Telecom υπήρξε για πολλά χρόνια κρατική επιχείρηση τηλεπικοινωνιών, πρότυπο από άποψη τεχνολογικής υποδομής, ποιότητας παροχών και οικονομικής αποτελεσματικότητας. Ο υπογράφων εβίωσε την υψηλή εξυπηρετική ικανότητα της εταιρείας, αποκτώντας -το 1994- μέσα σε λίγες ώρες τηλεφωνική σύνδεση πολλαπλών παροχών, που περιλάμβανε και υπηρεσίες οπτικής ενημέρωσης μέσω του minitel, ενός πρωτοπόρου συστήματος τηλε-οπτικής πληροφόρησης γαλλικής έμπνευσης και εφαρμογής αρκετά πριν από το Internet.
H France-Telecom, μαζί με τα Γαλλικά ταχυδρομεία, τους σιδηροδρόμους και την Ρενώ, ήταν οι καλύτερες απαντήσεις -σε ιδεολογικό και όχι μόνον επίπεδο- για το πώς κρατικές επιχειρήσεις μπορούν να υπάρχουν σε μητροπολιτική καπιταλιστική παραγωγική χώρα και να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της παραγωγικότητας χωρίς να είναι –λόγω κρατικότητας- … «χώροι εργασίας αργόμισθων επαγγελματιών του συνδικαλισμού και της πολιτικής», όπως συχνά κατηγορούνταν οι κρατικές επιχειρήσεις σε πολλές καπιταλιστικές χώρες.
Το παράδειγμα των Γαλλικών Εταιρειών είχε στο επίπεδο του παγκόσμιου εποικοδομήματος πολύ σημαντική επίπτωση για τους παραπάνω λόγους. Γι’ αυτό και η επιθυμία κατάρρευσής του υπερέβαινε τα όρια του Γαλλικού Καπιταλισμού. Η άνοδος Σαρκοζύ περιέλαβε και την δέσμευση για … «επαναδομήσεις» (έτσι ονομάστηκαν στην Γαλλία τα περάσματα στο ιδιωτικό κεφάλαιο γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις ηχούν άσχημα, στην Γαλλική κοινωνική παράδοση).
Οι «επαναδομήσεις» λοιπόν άρχισαν εδώ και περίπου δύο χρόνια και αποδίδουν ήδη τα …κοινωνικά επωφελή αποτελέσματα τους. Είκοσι τέσσερες οι αυτόχειρες-ο τελευταίος τώρα, που γράφονται οι γραμμές αυτές- όλοι με τον ίδιο τρόπο: πήδημα στο κενό από κάποιο κτίριο της Εταιρείας. "Σήμερα το βράδυ θα είμαι η 23η υπάλληλος που θα αυτοκτονήσει", έγραψε η Στεφανί, υπάλληλος της France Telecom, σε ηλεκτρονικό μήνυμα που έστειλε στον πατέρα της λίγα λεπτά πριν πηδήξει από τον 4ο όροφο του γραφείου της, στις 17 Σεπτέμβρη, σε ηλικία 32 ετών με συμπληρωμένα 9 χρόνια εργασίας…. Δεύτερη στην λίστα αυτοκτονιών η άλλοτε κραταιά κρατική Ρενώ… Και έχουμε δρόμο ακόμη… Αυτές τις μέρες ετοιμάζεται να περάσει αντίστοιχο νομοσχέδιο για τα Γαλλικά ταχυδρομεία...

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Δολοφονία του Καποδίστρια μόνον;

Στις 26-27 του παρόντος θα τιμηθεί από μερικούς ρομαντικούς Κερκυραίους η μνήμη του πρώτου κυβερνήτη ή καλύτερα θα αναμνησθεί η δολοφονία του. Χωρίς το άτι της Αραπιάς, με νου Γάλλου και Άγγλου σίγουρα και με βόλι «Ελληνικό» (για να προσαρμόσουμε τον στίχο του εθνικού ποιητή), ανακόπηκε (οριστικά;) η απόπειρα εθνικής χειραφέτησης της προσφάτως απελευθερωθείσας «Ελλαδίτσας». Εκτοτε και υπό ποικίλες εκδοχές το βασικού σεναρίου σαν τις παραλογές των μεγάλων δημοτικών τραγουδιών ο τόπος αδυνατεί να αποκτήσει την ουσιαστική του αυτονομία και να συγχρονίσει τον βηματισμό του με την πρόοδο της γνώσης και της κοινωνίας.
Η δολοφονία του Καποδίστρια θα περάσει και φέτος στα ψιλά. Όχι, γιατί θα σκιασθεί από την προκλητικά ανιαρή κενολογία της προεκλογικής περιόδου… Το ίδιο συμβαίνει κάθε χρόνο… Και καλώς γίνεται έτσι. Για να δικαιώνεται … του λόγου το ασφαλές… Το κράτος και η κοινωνία που επικυριαρχούνται από φραγκολεβαντινίζοντες κοτζαμπάσηδες δεν έχουν κανένα, μα κανένα λόγο να θυμούνται τον Καποδίστρια. Η ουσιαστικά εκσυγχρονιστική και γι’ αυτό πρωτοποριακά εθνική πολιτική του υπήρξε μία σύντομη παρένθεση, που έληξε την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου (9 Οκτωβρίου) του 1831 κάτω από τις εθνοκτόνες σφαίρες «πατριωταράδων», που άνοιγαν διάπλατα τον δρόμο στις ξενόφερτες δυναστείες. Εκτοτε, η χώρα ταλανίζεται στην σφαίρα εξαρτήσεων υπό την κυριαρχία και την καθοδήγηση μιας «κομπραδόρικης μπουρζουαζίας» (=μεταπρατικής αστικής τάξης), όπως ευφυώς χαρακτήριζε την κυριαρχούσα τάξη η κλασσική αριστερά, χωρίς φοβούμαι παρομοίως επιτυχή χρησιμοποίηση της κοινωνικής αυτής ανάλυσης στην επιλογή στρατηγικών στόχων και πολιτικών τακτικών. Θα ήταν καιρός, πιστεύουμε, κάποιο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ιδρυμα (π.χ. Ιστορικό τμήμα Ιονίου Πανεπστήμιου) να αναλάμβανε τον συντονισμό για την αρχειοθέτηση όλου του μελετητικού έργου, που έχει γίνει γύρω από την ζωή και την δράση του Κυβερνήτη και κυρίως την εκλαΐκευση των θέσεων του και της δράσης του στο εξαιρετικά σύντομο διάστημα της διακυβέρνησής του. Η αποκατάσταση του Καποδιστριακού έργου θα είναι ταυτόχρονα και αποκατάσταση ενός σημαντικού κρίκου της Νέο-Ελληνικής ιστορίας για την κατανόηση της σύγχρονης κοινωνικο-πολιτικής και πολιτιστικής μας εξέλιξης… Είναι δηλαδή αναγκαίο βήμα στην πολιτικοποίησή μας, που καθυστερεί αρκετές δεκάδες χρόνια τώρα...

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Το ανέκδοτο της ημέρας...

Σην Ονδούρα, ο πραξικοπηματίας "πρόεδρος" Ρομπέρτο Μικελέττι - καλός φίλος των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ-, δήλωσε πως είναι πρόθυμος να συνατηθεί και να συζητήσει με τον ανατραπέντα νόμιμο και εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας Μανουέλ Σελάγια, υπό έναν όρο: να δεχτεί ο τελευταίος να προχωρήσει σε εκλογές... Είναι να τρελλαίνεσαι...
Επι τη ευκαιρία: η μεγάλη και περίεργη σιωπή των Ελληνικών ΜΜΕ για τα συμβαίνοντα στην Ονδούρα δεν αντανακλούν την πραγματική κατάσταση. Διαδηλώσεις, τραυματισμοί και συλλήψεις συνθέτουν το καθημερινό σκηνικό... Τώρα, που γράφονται οι γραμμές αυτές, οι στρατιωτικές αρχές της Ονδούρας απειλούν την πρεσβεία της Βραζιλίας, επειδή παρέχει συνεχές άσυλο και προστασία στους διαδηλωτές...

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Καλαί, όπως ...Πάτρα...

Το Pas-de Calais βρίσκεται λίγα μίλια μακρυά από τον Παράδεισο των Αφγανών προσφύγων, την Μεγάλη Βρετανία. Ένα ταξίδι παρανομίας, που ξεκίνησε ίσως από την Πάτρα, μέσα στις πιο απειλητικές για την ίδια την ζωή συνθήκες κατέληξε στην απέναντι ακτή. Και εδώ, τα πράγματα ξαναδυσκολεύουν. Βρετανικές και Γαλλικές αρχές έχουν από καιρό συμφωνήσει, ότι το ταξίδι για την γηραιά Αλβιώνα είναι απαγορευμένο για τους πολύπαθους Ασιάτες, που συνθλίβονται επί 10ετίες τώρα ανάμεσα στην ωμή καταπίεση των φονταμενταλιστών συμπατριωτών τους αλλά και την διεφθαρμένη και απρόκλητη επέμβαση των Δυτικών… Ετσι, λοιπόν έφτασαν σε μερικές εκατοντάδες, που ονειρεύονται, όπως και στην Πάτρα να χωθούν κρυφά και παράνομα σε κάποια νταλίκα, που θα τους μεταφέρει μέχρι την Βρετανική γη της επαγγελίας. Κάπου οκτακόσιοι τις τελευταίες μέρες. Εφυγαν οι περισσότεροι περιμένοντας την παρέμβαση των Γάλλων αστυνομικών. Σήμερα, λοιπόν, με την παρουσία 150 περίπου Ευρωπαίων δημοσιογράφων και μερικών δεκάδων Γάλλων-μελών ανθρωπιστικών οργανώσεων, η Γαλλική αστυνομία προχώρησε στην σύλληψη 276 Αφγανών προσφύγων, ανάμεσά τους πολλών παιδιών. Θα ακολουθήσουν σταδιακά οι απελευθερώσεις. Το σενάριο της ημέρας ολοκληρώθηκε με την επίσκεψη το υπουργού μετανάστευσης Ερίκ Μπεσσόν. Λίγα λόγια, ύφος ...θλιμμένο. Κεντρική επιδίωξη: η αποκατάσταση της τάξης στην περιοχή. Και με τους Αφγανούς τι θα γίνει; Το σύστημα φροντίζει για την καλή του εικόνα… Για την ουσία του, ποιος σκοτίστηκε… Οι Αφγανοί, όμως θα ξανάρθουν… Θα ξανάρθουν γιατί διεκδικούν το δικαίωμα στην ζωή… Αυτό, που τους αμφισβητούμε καθημερινά χάρις στην …ανθρωπιστική μας επέμβαση…
Την ίδια ώρα, οι γάλλοι αγρότες, με δάκρυα στα μάτια συνεχίζουν να ποτίζουν τα χτήματά τους με γάλα. Γάλα, που το παράγουν με χίλιους κόπους και που οι Εταιρείες γαλακτοκομικών το πληρώνουν 20 λεπτά το λίτρο…
Ομορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος…

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

“Αντιαρματική” ασπίδα στα Βαλκάνια;

Με τον τίτλο αυτό επιγράφεται σημείωμα του Ρώσου ερευνητή Πιοτρ Ισκαντέρωφ, αρμόδιου για ζητήματα του Σλαβικού κόσμου, που αναδημοσιεύεται στο περιοδικό Courrier International (τεύχος 10-16 Σεπτέμβρη). Αφορμή η «εντυπωσιακή» ακύρωση ανάπτυξης της αντιαρματικής ασπίδας στην Πολωνία και την Τσεχία, που θα αναμένεται να αναγγελθεί και επίσημα σε κατάλληλη ευκαιρία.
Αρκετά δυτικά ΜΜΕ αναγνωρίζουν στην κίνηση αυτή την φιλική πρόθεση του Ομπάμα προς την Ρωσία, ώστε η τελευταία να βοηθήσει στην συγκράτηση των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν. Στην πραγματικότητα, ισχυρίζεται ο Ρώσος αναλυτής, τα πράγματα είναι πιο απλά. Η νέα Αμερικάνικη Διοίκηση (Ομπάμα) προσπαθεί να προσδώσει μεγαλύτερη διπλωματικότητα στους στρατιωτικούς της χειρισμούς επιχειρώντας ταυτόχρονα μία επέκταση των γεωστρατηγικών της φιλοδοξιών. Ο Ρίκκυ Ελισον, πρόεδρος ενός οργανισμού συνηγορίας υπέρ του αντιαρματικού εξοπλιστικού προγράμματος τα ξεκαθαρίζει: Ο Ομπάμα δεν ματαιώνει το αντιοπλικό πρόγραμμα των ΗΠΑ αλλά προτιμάει την εγκατάσταση αποτρεπτικών οπλικών συστημάτων πάνω σε πλοία αλλά και σε βάσεις στο Ισραήλ, στην Τουρκία και πιθανόν κάπου στα Βαλκάνια…
Για το Ισραήλ και την Τουρκία καμία έκπληξη, παρατηρεί ο Ρώσος ερευνητής αφού πρόκειται για στρατηγικούς συμμάχους των ΗΠΑ. Αλλά, η εμπλοκή των Βαλκανίων γεννάει ερωτήματα. Θα πρόκειται μάλλον, συνεχίζει για το Κόσοβο ή, λιγότερο πιθανόν για την Αλβανία ή την Σερβία.
Η υπόθεση για το Κόσοβο φαίνεται να στηρίζεται στις πρόσφατες αλλαγές στην φύση της στρατιωτικής παρουσίας του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Αρχές Αυγούστου, ο νέος γενικός γραμματέας της Ατλαντικής Συμμαχίας, Αντερς Φογκ Ράσμουσσεν πραγματοποίησε μία απρόβλεπτη επίσκεψη στην Πρίστινα όπου ανήγγειλε δραματική μείωση της δύναμης του ΝΑΤΟ (KFOR) στους επόμενους 18 μήνες. Η Αμερικάνικη βάση του στρατοπέδου Bondsteel, που δεν τοποθετήθηκε ποτέ κάτω από τον έλεγχο του ΟΗΕ, της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ, θα γίνει σύντομα η κύρια στρατιωτική εγκατάσταση στο Κόσοβο και τα μελλοντικά αντιοπλικά συστήματα θα αποτελούν σαφή εγγύηση Αμερικάνικης στήριξης στου Αλβανούς σεπαρατιστές. Εξάλλου, νωπό είναι το σκάνδαλο των φυλακών υψίστης ασφάλειας, που όπως απεκάλυψε το 2005 ο Αλβάρο Ζιλ Ρόμπλες εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Σύμφωνα με την καταγγελία, το στρατόπεδο Bondsteel, υπήρξε ένα μικρό Γκουαντάναμο. Ηδη από το 2002 το στρατόπεδο είχε καταγγελθεί ως τόπος κράτησης 179 φυλακισμένων αλλά ούτε ο Μαρκ Νοβίνσκι (παλιός διαμεσολαβητής για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Κόσοβο) ούτε το Συμβούλιο της Ευρώπης απέκτησαν δικαίωμα πρόσβασης στο χώρο αυτό. Είναι φανερό, ότι το στρατόπεδο προσφέρεται για εγκατάσταση ραντάρ και αντιοπλικών συστημάτων υπό συνθήκες υψηλής μυστικότητας.
Στην ίδια κατεύθυνση δεν πρέπει να λησμονούνται η Αλβανία και η Σερβία. Ο Αλβανός πρωθυπουργός Σαλί Μπερίσα είχε ήδη, από την άνοιξη, προτείνει το έδαφος της χώρας του σε περίπτωση αποτυχίας των συνομιλιών με την Πολωνία. Οσον αφορά στην Σερβία, ας μην λησμονούνται οι δηλώσεις του υπουργού άμυνας Ντράγκαν Σουτάνοβατς (απόλυτα έμπιστου του προέδρου Τάντιτς), υπέρ της εισόδου της Σερβίας στο ΝΑΤΟ. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η εγκατάσταση μίας Αμερικάνικης βάσης στην Σερβία θα μπορούσε να μοιάζει σαν «αποζημίωση» για την απώλεια του Κοσόβου. Φυσικά, το αποτέλεσμα μίας ενδεχόμενης εγκατάστασης βάσης των ΗΠΑ στην Σερβία, θα επέφερε καίριο πλήγμα στις Σερβο-Ρωσικές σχέσεις αλλά και στην ίδια την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική της Ρωσίας.
Ενδιαφέρουσες οι γεωπολιτικές υποθέσεις του Ρώσου αναλυτή μας αφορούν ούτως ή άλλως…

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009

Γενναία αυτοκριτική...

Η εφημερίδα Juventud Rebelde (Επαναστατική Νεολαία) όργανο της Κουμμουνιστικής Νεολαίας της Κούβας έχει πολλές φορές εκπλήξει τόσο τους εχθρούς του καθεστώτος, που ονειρεύονται την κατάρρευσή του όσο και κάποιους «φίλους», συνηθισμένους σε ανώδυνες γενικολογίες...
Γράφει λοιπόν, ο Jose Alejandro Rodriguez στην εφημερίδα: Ο Σοσιαλισμός μας χρειάζεται συστηματική εξέταση, χωρίς αναφορές στην ειδυλλιακή του εικόνα ή τον λαθεμένο ισχυρισμό, ότι είμαστε οι καλύτεροι του κόσμου. Υπάρχει, ισχυρίζεται ο αρθρογράφος η αρρωστημένη τάση να «προστατεύουμε» την εικόνα της χώρας, του υπουργείου, της επιχείρησης. Αυτή η τάση υπακούει στην ιδέα ότι τα προβλήματα δεν πρέπει να ξεδιπλώνονται δημόσια γιατί αυτό μπορεί να συνιστά αμφισβήτηση των πραγματικών κατακτήσεων της επανάστασης. Και συνεχίζει: αυτή η τύφλωση, αποδεκτή από τους οππορτουνιστές και τους ράθυμους, μπορεί να τροφοδοτεί την αίσθηση, ότι όλα πάνε καλά. Και το πιο ολέθριο είναι, ότι μπερδεύουμε τις επιθυμίες μας με την πραγματικότητα.
Η J Juventud Rebelde προβάλλει, πως για να πολεμήσεις κακές καταστάσεις πρέπει πρώτα να τις αναγνωρίζεις. Χρειάστηκε πολύ χρόνος μέχρι να καταλάβουμε, ότι η διαφθορά επωάζεται στην κοινωνία μας. Σήμερα ασχολούμαστε με την δημιουργία ενός οργανισμού γενικού ελέγχου της δημοκρατίας μας…
Το άρθρο καταλήγει με αναφορά στο παράδειγμα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλισμού, που «εξαφανίστηκε, γιατί είχε χάσει τον φακό, που επιτρέπει να κοιτάς κατάματα την πραγματικότητα και την πυξίδα, που επιτρέπει να ξαναβρείς τον σωστό δρόμο. Είναι ένα μάθημα, που δεν πρέπει να ξεχάσουμε».
Τα σχόλια περιττεύουν… Ένα προσεκτικό ξαναδιάβασμα, προσφέρεται για συνειδητοποίηση τόλμης βάθους, και οξύτητας της αυτοκριτικής …
ΥΓ. πηγή πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 10-16/9/09

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Με την γλώσσα των αριθμών...




Χαρακτηριστικά μεγέθη της παγκόσμιας οικονομίας, που διανθίζουν άρθρο του Χα Τσι Μιγκ, οικονομολόγου επικεφαλής του Κινεζικού Διεθνούς Οργανισμού Κεφαλαίου, όπως αποτυπώνονται στα ψυχρά αλλά απολύτως ενδεικτικά και ευανάγνωστα διαγράμματα, που αφορούν την εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας μέσα στα χρόνια της κρίσης. Ο Χα Τσι Μιγκ και άλλοι Κινέζοι οικονομολόγοι συνεργάτες του επιγράφουν το άρθρο τους: "Το Πεκίνο πρέπει να προωθήσει τις ιδιωτικές επενδύσεις" Η πτώση των εξωτερικών επενδύσεων στην Κίνα, που έφτασε στο 35.7% στα τέλη του Ιούλη είναι -κατά τους συγγραφείς- σαφές μήνυμα για ανάγκη διευκόλυνσης των επενδύσεων ξένου κεφαλαίου στην Κίνα... Το μήνυμα δεν έχει μόνον οικονομική σημασία. Διαβάζεται κοινωνιολογικά και πολύ περισσότερο ιστορικο-πολιτικά πίσω και πέρα από ονοματολογίες και συμβολισμούς. Σας παραθέτουμε λοιπόν τα διαγράμματα, όπως υπάρχουν στο τελευταίο τεύχος του Courrier Intwernational (3-9/9/09)