ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Υπάρχουν δύο Ιερουσαλήμ…

…όπως μας το βεβαιώνει με συγκλονιστικό τρόπο, ο Σολ Τζέλμαν, Εβραίος φοιτητής του Εβραϊκού πανεπιστήμιου της Ιερουσαλήμ. Την εμπειρία των πρόσφατων επισκέψεών του στον Ανατολικό τομέα της πόλης καταθέτει στην εφημερίδα Yediot Aharonot…

Ενα μισοχαλασμένο μικρό λεωφορείο 10 θέσεων φορτωμένο με καμιά 20αριά Αραβες επιβάτες, αναλαμβάνει την μεταφορά στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Εκεί, που οι κάτοικοι της δυτικής δεν έχουν πάει ούτε μία φορά στην ζωή τους... Στις γειτονιές του Ρας-Αλ-Αμούντ του Σουαφάτ και τα στρατόπεδα προσφύγων Ανάτα και Α-Τούρ….
Εικόνα Αραβικής πόλης στην χαμηλότερη ποιοτικά εκδοχή, χωρίς ελπίδα. Αίσθηση προσγείωσης σε άλλη χώρα. Δρόμοι στενοί και γεμάτοι λακούβες, ερειπωμένα σπίτια, σωροί σκουπιδιών, βρωμιά και βρώμα… Από εδώ μπορεί κανείς να δει πράματα, που αγνοούν οι κάτοικοι της δυτικής Ιερουσαλήμ. Αγνοούν π.χ. τον απέραντο τείχος, που διασχίζει την Υπεριορδανία. Αγνοούν το αίσθημα αδυναμίας αλλά και οργής, που δημιουργεί αυτό το τείχος μέσα στο κέντρο της πόλης…
Ανθρωποι κουρασμένοι και καταπιεσμένοι. Δεν ρωτούν, δεν ελπίζουν πια σε κανονική ζωή.. Χωρίς συνεχείς και παρατεταμένες διακοπές ρεύματος, χωρίς σωρούς σκουπιδιών, που κανείς δεν τα μαζεύει και που δίνουν στην πόλη αυτή την χαρακτηριστική απαίσια βρώμα…
…Κάπως έτσι είναι η ζωή στην Μπέϊτ Χανίνα. Κάθε φορά, που την επισκέπτομαι, οργίζομαι στην ιδέα, πως οι συμπατριώτες μου της δυτικής πόλης, δεν θα δουν ποτέ το χάλι της Ανατολικής… Δεν θα γνωρίσουν ποτέ την πραγματική Ιερουσαλήμ. Και, όπως και εγώ, θα γιορτάζουν κάθε χρόνο την «επανένωση» της Ιερουσαλήμ, την ίδια ώρα, που η αθλιότητα θα βασιλεύει μόλις 6 λεπτά πιο μακρυά από τον εβραϊκό οικισμό του Πισγκάτ Ζέεφ.

Την ίδια ώρα σημαντικοί παράγοντες του Εβραϊκού κινήματος «Ειρήνη τώρα» τονίζουν, ότι η εκρηκτικότητα της κατάστασης είναι τόση και τέτοια ώστε μία καινούρια «ιντιφάντα» να μην φαίνεται καθόλου απίθανη…
ΥΓ. πηγή πληροφόρησης, Courrier International,τεύχος 22-28/10/2009

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Πλανήτης γη: Η εξαφάνιση των ειδών συνεχίζεται…

Οι πληροφορίες, που παρουσιάζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός για την Διατήρηση της Φύσης (ΠΟΔΦ), στο πρόσφατο δελτίο του του Ιουλίου 2009 είναι απαισιόδοξες, σχεδόν τρομακτικές. Σύμφωνα, λοιπόν με τον ΠΟΔΦ ο ρυθμός εξαφάνισης των ειδών είναι 100 έως 1000 φορές ταχύτερος από παρόμοια μεγάλα επεισόδια εξαφάνισης στην φυσική ιστορία. Οι απόψεις αυτές στηρίζονται σε συστηματική παρακολούθηση της εξέλιξης 45000 ειδών, που συγκροτούν την σχετική λίστα της παγκόσμιας μελέτης. Από αυτά, λοιπόν τα είδη, 16928 απειλούνται με εξαφάνιση, που πρακτικά σημαίνει: ένα πτηνό στα οκτώ, ένα θηλαστικό στα τέσσερα, ένα αμφίβιο στα τρία. Εδώ πρέπει να υπογραμμισθεί, ότι οι αναμενόμενες κλιματικές αλλαγές και ειδικότερα η υπερθέρμανση του πλανήτη αναμένεται να αποτελέσει ιδιαίτερο επιβαρυντικό παράγοντα μεγάλης επίπτωσης, που θα διευρύνει σημαντικά την λίστα των απειλούμενων ειδών και με πολλά άλλα, που σήμερα φαίνεται να βρίσκονται σε καλή ισορροπία με τον περιβάλλον.
Κυρίαρχες αιτίες για τον σημειούμενο περιορισμό της βιοποικιλίας σήμερα είναι: η αυξανόμενη αστικοποίηση, η εντατικοποίηση των αγροτικών καλλιεργειών, η υπερεκμετάλλευση του φυσικού πλούτου… Εντούτοις, παρά το γενικά αποκαρδιωτικό πλαίσιο υπάρχει στο βάθος του τούνελ ελπίδα. Την προσφέρουν οι τοπικές εκστρατείες, που μέσα σε λίγα χρόνια κατάφεραν πολύ θετικά αποτελέσματα. Χάρις σ’ αυτές τις προσπάθειες έχουν ξεφύγει πλέον από τον φαύλο κύκλο της απειλής εξαφάνισης, πολλά και σημαντικά ζώα, όπως ο Αφρικανικός ελέφαντας, ο Ευρωπαϊκός Βίσωνας, η ζέβρα των βουνών, το άλογο του Πρζεβάλσκι, ο μονόκερως ρινόκερος της Ινδίας, και ο μαύρος λέοντας της Βραζιλίας.
Ο ΠΟΔΦ χαιρετίζει αυτές τις τοπικές νίκες σαν ουσιαστικές αλλά και συμβολικές επιτυχίες και τονίζει την ανάγκη έντασης και ενίσχυσης αυτής της προσπάθειας. Η χώρα μας δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο της παγκόσμιας ευθύνης. Είδη, όπως η φώκια Μονάχους-Μονάχους, η χελώνα Καρέτα-Καρέτα ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία. Και ας μην λησμονάμε την καφέ αρκούδα, που απειλείται σοβαρότατα από την προχειρότητα και την αδιαφορία των κατασκευαστών της Εγνατίας στα όρια της Βάλια Κάλντα…
Πηγή πληροφόρησης: Ειδικό τεύχος Courrier International, «Καλύτερη ζωή», Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2009.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Κούβα: πρωτοπόρος στην βιολογική γεωργία

Δεν ήταν, καταρχήν, επιλογή οικολογικού σχεδιασμού. Προέκυψε σαν υποχρεωτική ανάγκη μετά την κατάρρευση του συστήματος εξουσίας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Μέχρι τότε και παρά τον ισχυρό στραγγαλισμό της Κουβανικής οικονομίας από τις ΗΠΑ, η τροφοδοσία από την Ανατολή επέτρεπε επάρκεια σε χημικά (λιπάσματα, παρασιτοκτόνα) και μηχανολογικό εξοπλισμό (τρακτέρ). Το 1990, λοιπόν επέβαλλε για την Κούβα μία ριζική και ασφαλώς επώδυνη στροφή της γεωργίας της, από τις μηχανοποιημένες μονοκαλλιέργειες σε βιολογικές και παραδοσιακές μορφές γεωργικής οικονομίας. Μόνον δύο καλλιέργειες πλέον επωφελούνται κρατικής βοήθειας σε λιπάσματα και αντιπαρασιτικά: ο καπνός και η πατάτα. Στην πρώτη γραμμή λοιπόν η κοπριά και φυσικές μέθοδοι εξόντωσης των βλαβερών εντόμων. Την ίδια ώρα, αγρονόμοι και άλλοι επιστήμονες ερευνούν και αναπτύσσουν τεχνικές βιολογικών αντιπαρασιτικών. Το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων αυτής της έρευνας αξιοποιείται από την κοινωνία και υιοθετείται από τις γεωργικές κοοπερατίβες. Μικρο-οργανισμοί, έντομα, βακτήρια και μύκητες αναπτύσσονται στα εργαστήρια ενώ την ίδια ώρα φυτεύονται και μεγαλώνονται δένδρα, που ο καρπός τους ή οι σπόροι τους έχουν αντιπαρασιτικές ιδιότητες.
Η επιτυχία της βιολογικής γεωργίας στην Κούβα έχει επιφέρει ευεργετικές δημογραφικές επιδράσεις. Είναι πολλοί αυτοί, που αφήνουν τις πόλεις και επιλέγουν την ύπαιθρο. Την ίδια ώρα η Κούβα μπαίνει μπροστά σε έναν άλλο λίγο-πολύ άγνωστο τομέα οικονομικής δραστηριότητας στον καταναλωτικό κόσμο: την αστική γεωργία, που συνίσταται στην μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των κήπων των σπιτιών στις πόλεις, όπου καλλιεργούνται βραχύβια λαχανικά, αρωματικά χόρτα και ιαματικά φυτά. Με αυτό τον τρόπο, οι σχετικοί κλάδοι παραγωγής έχουν πρακτικά τριπλασιάσει το προϊόν τους με σημαντική εξοικονόμηση σε καύσιμα και νερό. Ενδεικτικά: στην περιοχή της Αβάνας παράγονται περίπου 300 χιλιάδες τόνοι λαχανικών ετησίως. Διακόσιες χιλιάδες περίπου Κουβανοί εργάζονται στον τομέα αυτό από το 2000 και μετά.
Μία αγωνία μένει: Τι θα συμβεί, όταν κάποια στιγμή αρθεί ο Αμερικάνικος αποκλεισμός, οπότε και ο δρόμος της βιομηχανικής καλλιέργειας θα γίνει πιο «εύκολος»;

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009

Λίθιο: Θησαυρός στα χέρια των Πινοσέτ…

Το τρίγωνο ανάμεσα στην Χιλή, Βολιβία και Αργεντινή είναι το Ελ-Ντοράντο του 21ου αιώνα, αφού είναι η περιοχή διαθέτει το 90% των παγκόσμιων αποθεμάτων σε Λίθιο. Πριν από μερικές 10ετίες, η πληροφορία θα ήταν μικρής έως μέτριας σημασίας. Σήμερα, όμως το Λίθιο είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής των τεχνολογικών εξελίξεων στην πληροφορική και ειδικότερα στον τομέα ενεργειακής τροφοδοσίας. Και όχι μόνον, αφού το Λίθιο δεν βρίσκεται μόνον στο εσωτερικό σχεδόν όλων των σύγχρονων ηλεκτρονικών συσκευών. Χρησιμοποιείται ακόμη και στους πυρηνικούς αντιδραστήρες, για την παραγωγή Τριτίου, στοιχείου, που δεν υπάρχει στην φύση και αποτελεί καύσιμο υλικό της σύντηξης. Η γενίκευση της χρήσης του Λιθίου στις μπαταρίες ενεργειακής αποθήκευσης αφορά πλέον ακόμη και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, που αναμένεται να εμφανισθούν μαζικά στην αγορά από το 2010…
Καθόλου περίεργο, λοιπόν, που η τιμή του Λιθίου έχει αυξηθεί ανά μονάδα βάρους κατά 238% από το 1998, ενώ η ζήτησή του αυξάνει κατά περίπου 7% ετησίως. Ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός, ότι από τα Χιλιανά εδάφη του επίμαχου γεωγραφικού τριγώνου, την μερίδα του λέοντος κατέχει ο γαμπρός του αιματοβαμένου δικτάτορα Πινοσέτ, Χούλιο Πόντσε Λερού. Χρησιμοποιώντας διοικητικές, δικαστικές και οικονομικές διεργασίες εξαιρετικά αμφίβολης αντικειμενικότητας, ο εν λόγω συγγενής του αγαπημένου όλων των φιλελεύθερων του κόσμου απέκτησε τον έλεγχο της μέχρι το 1983 κρατικής εταιρείας εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων Λιθίου, SQM. Σε συνεργασία με την ιαπωνική Kowa, η SQM ελέγχει πλήρως το κύκλωμα εξόρυξης και εμπορίας του Λιθίου. Οι προβλέψεις παραπάνω από αισιόδοξες για την εμπορική ισχύ του Λιθίου: διπλασιασμός εξόρυξης στα επόμενα 20 χρόνια προβλέπεται για το λίθιο: από 93000 τόνους σε 160000 τόνους … Και τα νέα αυτοκίνητα τα εφοδιασμένα με μπαταρίες Λιθίου θα φτάσουν στο 10% το 2015 και στο 20% το 2020…
Δειλά-δειλά το ζήτημα αυτής της «νομιμοφανούς» ληστρικής αρπαγής κρατικής περιουσίας άρχισε να μπαίνει στην δημόσια ζωή της Χιλής. Σε πρόσφατες δηλώσεις της η Ιζαμπέλα Αλλιέντε, βουλευτής και μέλος της επιτροπής ορυχείων της χώρας έβαλε ανοιχτά το ζήτημα: Πρέπει να μπει τέλος στην μονοπωλιακή εκμετάλλευση των ορυχείων, που εκχώρησε η χούντα, φτιάχνοντας κατά τον πιο σκανδαλώδη τρόπο, τεράστιες ιδιωτικές περιουσίες…
Προβλεπτικός πάντως ο «φιλελεύθερος» Πινοσέτ. Και άξιος υπερασπιστής των ιδεωδών: Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, αφού τον γαμπρό τον βόλεψε εις γενεές-γενεών…
ΥΓ. πηγή πληροφόρησης: Courrier International, τεύχος 998, 8-14/10/2009

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι: Ιδού η Ρόδος…

Η απελθούσα από την κυβερνητική εξουσία παράταξη έχει -μεταξύ άλλων- γράψει μία ιστορία αντι-σιδηροδρομικού μένους… Ιστορία, που αρχίζει από εποχής εθνάρχη, που συμβολικά και πρακτικά ξήλωσε τις γραμμές τραμ της πρωτεύουσας, ενώ έκλεισε πολύτιμες γραμμές εντός και εκτός λεκανοπεδίου (τραίνο του Λαυρίου, σιδηρόδρομους Δυτικής Ελλάδας κ.λ.π.). Ετσι, κατάφερε να φτάσει σε ένα σιδηροδρομικό δίκτυο, μικρότερο από εκείνο του Χαρίλαου Τρικούπη με επίπεδο ταχύτητας, ακρίβειας και άνεσης αρκετά χειρότερο από εκείνο, που ο εκσυγχρονιστής Τρικούπης είχε προλάβει να χαράξει. Ο σιδηρόδρομος κατάντησε …πικρό ανέκδοτο ακόμη και στις πιο βασικές διαδρομές (Αθήνα-Πάτρα, Αθήνα- Θεσσαλονίκη). Την ίδια ώρα βέβαια τα ΚΤΕΛ έγιναν στυλοβάτης του συγκοινωνιακού έργου και του …κοινωνικοπολιτικού συστήματος της χώρας…
Η μόλις λήξασα κυβερνητική περίοδος, για τους Ελληνικούς σιδηροδρόμους περιέλαβε:
-καμία νέα επέκταση του πιο απηρχαιωμένου στην Ευρώπη σιδηροδρομικού δικτύου ούτε καν σε επίπεδο σχεδιασμού. Αντίθετα, η υλοποίηση ήδη αποφασισμένων έργων συντήρησης και επεκτάσεων, που αφορούσαν κυρίως τον προαστιακό, γνώρισαν συνεχείς καθυστερήσεις.
-την απόφαση «εκσυγχρονισμού» του ΟΣΕ, ενός οργανισμού, που ανήκε στα θύματα προνομιακής ρεμούλας, όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Η απόφαση αυτή, στην λογική του «πονάει κεφάλι- κόβει κεφάλι» κατέληξε στην κατάργηση πολλών κεντρικών δρομολογίων, χωρίς καμία αναβάθμιση υπηρεσιών, στο όνομα της εξοικονόμησης πόρων.
Το πιο σοβαρό ατόπημα, όμως της προηγούμενης διακυβέρνησης υπήρξε η κατάργηση της προοπτικής του Δυτικού Σιδηροδρομικού Αξονα, δηλαδή της σύνδεσης Αντιρρίου-Ιωαννίνων και -το σπουδαιότερο- της σύνδεσης της Ηγουμενίτσας-Ιωαννίνων με την Καλαμπάκα και την ένταξη της Ηπείρου με το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας (έργο, που οραματίστηκε ο τρικούπης, πριν ελευθερωθεί η Ηπειρος και παραμένει ανεκπλήρωτο ενάμισυ αιώνα αργότερα).
Για την νέα κυβέρνηση, η υπόθεση ΟΣΕ αποτελεί πεδίο υποχρεωτικής δοκιμασίας και κρίσης. Καμία υπόσχεση για ουσιαστικό εκσυγχρονισμό των συγκοινωνιακών υποδομών της χώρας δεν μπορεί να αφήσει απέξω τον σιδηρόδρομο, στην τελευταία, από αυτή την άποψη, χώρα της Ε.Ε.
Αξίζει να θυμηθούμε, ότι η μελέτη για τον Δυτικό σιδηροδρομικό Αξονα, που παρουσιάστηκε το 1997 σε Πανηπειρωτικό Συνέδριο, οφείλεται σε απόφαση του τότε υπουργού μεταφορών Χάρη Καστανίδη, σημερινού κυβερνητικού στελέχους, που είχε ανοιχτά και δημόσια αναγνωρίσει την εθνική σημασία του Δυτικού σιδηροδρομικού άξονα. Στον ίδιο οφείλεται και η απόπειρα εκσυγχρονισμού της καταργημένης από το 1960 γραμμής Κρυονέρι-Μεσολόγγι-Αγρίνιο (ΣΔΒΕ), που όμως δεν ευτύχησε στην συνέχεια να ολοκληρωθεί και κατέληξε σε … πεταμένα λεφτά… Πάντως, δεν υπήρξε άριστη για τους σιδηροδρόμους ούτε η 10ετία εκσυγχρονιστικών υποσχέσεων του 1990, που έφτασε να απειλήσει ακόμη και τον μνημειακής γραφικότητας οδοντωτό Διακοφτού-Καλαβρύτων…


Ο Δυτικός σιδηροδρομικός άξονας μπορεί να μεταβάλλει ριζικά την ανθρωπογεωγραφική μιζέρια της Δυτικής Ελλάδας με πολλαπλά οφέλη στην κοινωνική ανέλιξη και την οικονομική αναβάθμιση της περιοχής αλλά και ολόκληρης της χώρας, αφού το λιμάνι της Ηγουμενίτσας είναι ντε φάκτο η πύλη της Ελλάδας προς την Δύση.
Το τραίνο, όμως αποτελεί πυρήνα κάθε οικολογικής, πράσινης «ανάπτυξης» στον τομέα των συγκοινωνιών. Ταυτόχρονα, η επέκταση και η ανάπτυξη ενός σύγχρονου εθνικού σιδηροδρομικού δικτύου αποτελεί την ουσιαστική και μακροπρόθεση λύση του προβλήματος των μεταφορών στην χώρα. Οι εγκαινιαζόμενοι και οι κατασκευαζόμενοι αυτοκινητόδρομοι, όσο κι’ αν είναι απαραίτητοι είναι έργα περιορισμένης χρονικής αποτελεσματικότητας εξαιτίας του ανεξέλεγκτα μεγεθυνόμενου στόλου επιβατηγών οχημάτων. Ταυτόχρονα, η απουσία αξιόπιστου, σύγχρονου σιδηροδρομικού δικτύου είναι και ο καλύτερος προπαγανδιστής αυτής της ανορθολογικής αύξησης των ΙΧ.
Μαζί με το τραίνο, το τραμ θα είναι άλλη μία δοκιμασία αξιοπιστίας για τους νέους κυβερνώντες. Η άθλια κυκλοφοριακή πραγματικότητα πολλών Ελληνικών μεγαλουπόλεων (Πάτρα, Βόλος, Λάρισα, Ηράκλειο, Καλαμάτα, Γιάννενα, Καβάλα κ.λ.π) έχουν ήδη γεννήσει προβληματισμούς και έχουν καταλήξει σε θετικές προμελέτες. Το κράτος πρέπει να ανατρέψει τα βήματα του κάβουρα και να επιταχύνει τις διαδικασίες, ώστε μεγάλο μέρος του εκτός λεκανοπεδίου πληθυσμού της χώρας να γνωρίσει αυτή την πολύτιμη, αναγκαία και από δεκαετίες καταχτημένη για πάμπολλες Ευρωπαϊκές πόλεις ποιότητα ζωής και μεταφοράς, που εξασφαλίζουν τα μέσα σταθερής τροχιάς…
Μεταθέσεις σχεδιασμού, χρονοτριβές και καθυστερήσεις στις υλοποιήσεις θα είναι στην πράξη, δήλωση συνέχισης της ίδιας αναχρονιστικής για τον συγκοινωνιακό χάρτη της χώρας πολιτική.

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Η Κίνα απειλείται από την δίψα.

Η Κίνα γιορτάζει τα 60χρονα της λαϊκής της δημοκρατίας. Μία πορεία με πολλές επιτυχίες, πολλές συγκρούσεις και τεράστιες αντιφάσεις, που μετατράπηκαν σε ταμπού των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων της αριστεράς στην προηγούμενες 10ετίες… Σήμερα, η Κίνα υιοθετώντας κατά σκανδαλώδη τρόπο την οικονομία της αγοράς αντιμετωπίζει προβλήματα ανάπτυξης, που προσλαμβάνουν οικουμενικό χαρακτήρα. Κραυγαλέα περίπτωση το πρόβλημα του νερού… Ξηρασία, ρύπανση, άθλια κατάσταση δικτύων, σπατάλη μετατρέπουν το πρόβλημα σε σπαζοκεφαλιά για τους ηγέτες της Κίνας. Μέρος του κυβερνητικού τύπου κατασκευάζει ελογείες , που υμνούν τον κρατικό προγραμματισμό για τα μεγάλα έργα τιθάσευσης των ποταμών… φαίνεται, όμως, ότι τα μακροπρόθεσμα έργα, που αμφισβητούνται έντονα από την διεθνή κοινότητα για την αποτελεσματικότητά τους και τις περιβαλλοντικές τους συνέπειες, δεν είναι ικανά να δώσουν άμεσες λύσεις. Το πρόβλημα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, ώστε οι κατά τα άλλα υπομονετικοί Κινέζοι καταφεύγουν όλο και συχνότερα σε μαζικές διαδηλώσεις με κύριο θέμα την μόλυνση του περιβάλλοντος, που ενυπάρχει στο ζήτημα του νερού. Ετσι, το 2005 οι σχετικές διαδηλώσεις έφτασαν στον αστρονομικό αριθμό των 51000 ενώ το 2007 ξεπέρασαν τις 87000. Οι αριθμοί για το 2008 και 2009 δεν είναι ακόμη διαθέσιμοι αλλά είναι βέβαιο, πως το χαρακτηριστικό των συγκρούσεων και της βίας έχει μπει για τα καλά. Το θέμα βρίσκεται όλο και συχνότερα στα χέρια της δικαιοσύνης. Στις 14 Αυγούστου του 2009 η πρώτη σχετική καταδίκη έκανε αίσθηση. Ενας παλιός διευθυντής χημικού εργοστασίου καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης για μόλυνση του νερού της περιοχής με τοξικά.
Η ερημοποίηση εξαπλώνεται από την δύση προς την Ανατολή. Στον Βορρά, περίπου 5 εκατομμύρια άνθρωποι και 2 εκατομμύρια ζώα βρίσκονται εδώ και αρκετές δεκαετίες στα όρια της λειψυδρίας, αφού τα αποθέματα έχουν πέσει κάτω από το 60% των κανονικών. Οι αρχές προβληματίζονται για τον περιορισμό της κατανάλωσης. Διπλασιασμός τιμών, εκπαίδευση στο σχολείο για καλύτερη χρησιμοποίηση του νερού, τηλεοπτικά σποτς στην πρώτη γραμμή και αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για προστασία των υδάτων από την μόλυνση…

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009

Το γάλα χυμένο… Το μυαλό;

Τρία εκατομμύρια λίτρα γάλα έχυσαν οι Βέλγοι αγρότες ποτίζοντας τα χωράφια. Ο λόγος πολύ απλός και κοινός: Το κόστος παραγωγής είναι ανώτερο της προσφερόμενης από τις πολυεθνικές τιμής αγοράς… Ο θρίαμβος του φιλελευθερισμού με κρατική μάλιστα προστασία αφού όλες οι κυβερνήσεις της ΕΕ κάνουν την πάπια σε ένα γνωστότατο πρόβλημα. Μόλις σήμερα, μετά από εβδομάδες διαμαρτυριών, με χιλιάδες στρέμματα ποτισμένα με γάλα, οι ευρωπαίοι υπουργοί γεωργίας θεώρησαν, ότι υπάρχει λόγος να συναντηθούν για να συζητήσουν το πρόβλημα…
Πάντως, εκατομμύρια Αφρικανόπαιδων καταδικασμένα με μαθηματική αυστηρότητα στον δια πείνης και δίψας θάνατο έχουν να προτείνουν άμεση και πρακτική λύση. Αγορά του γάλακτος, που περισσεύει στην Ευρωπαϊκή αγορά και μεταφορά του στις φτωχές, διψασμένες και πεινασμένες χώρες της Αφρικής… Τέτοιοι, όμως «παραλογισμοί» δεν χωράνε στους ορθολογισμούς της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Ο ανεξέλεγκτος ανταγωνισμός, ο μόνος θεός της παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητας…

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Πτήσεις θανάτου…

«Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον». Πιθανότατα το ρητό να μην έχει καθολική ισχύ αλλά ευτυχώς τουλάχιστον ίσχυσε στην περίπτωση του Αργεντίνου πιλότου Χούλιο Αλμπέρτο Ποχ. Συνταξιούχος από Ολλανδική πολιτική αεροπορική Εταιρεία, ο Ποχ υπήρξε πιλότος της Αργεντίνικης αεροπορίας στα χρόνια της …«κεντρώας» δικτατορίας Βιντέλα (1976-1983). Μία από τις θεάρεστες αποστολές του Ποχ ήταν το ρίξιμο από το αεροπλάνο, πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος. Κάπου χίλιοι δυστυχισμένοι αντικαθεστωτικοί ρίχτηκαν ζωντανοί στην θάλασσα ή στον Ρίο ντε λα Πλάτα από αεροπλάνα της πολεμικής αεροπορίας της χώρας.
Ο παλιός αξιωματικός του ναυτικού (στο ναυτικό υπηρετούσε ο Ποχ) ζούσε με ήσυχη την συνείδησή του στην Ολλανδία από το 1988. Οι σχετικές έρευνες άρχισαν με την ευκαιρία ανοιχτών εξομολογήσεων του Ποχ σε Ολλανδούς συνομιλητές του, που τους καλούσε να αλλάξουν την …λαθεμένη τους άποψη για το καθεστώς Βιντέλα, τονίζοντας ότι οι εξολοθρευόμενοι με αυτό τον πρωτότυπα κτηνώδη τρόπο ήταν τρομοκράτες…
Ο Ποχ συνελήφθη στην Βαλένθια της Ισπανίας και θα δικαστεί στην Αργεντινή. Ισως ένα νέο κεφάλαιο ανοίξει στην διερεύνηση των αναρίθμητων εγκλημάτων της Αργεντίνικης χούντας, αφού φαίνεται, πως και άλλοι πιλότοι υπηρέτησαν παρόμοιες …ανθρωπιστικές αποστολές και στην συνέχεια αποστρατεύτηκαν και δούλεψαν σε διάφορες εθνικές και διεθνείς αεροπορικές εταιρείες.

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

Το δημοψήφισμα....


...Επιλέχτηκε σαν μορφή αγώνα κατά της ιδιωτικοποίησης των υπαλλήλων των Γαλλικών ταχυδρομείων. "Οχι άλλη μία France TELECOM" είναι το σύνθημα, που κυριαρχεί στο προσκήνιο της Γαλλικής πολιτικής σκηνής αφού η αντίστοιχη εταιρεία των τηλεπικοινωνιών έχει γίνει ανθεστήριο αυτοκτονιών μέσα σε ένα χρόνο, φιλελευθεροποίησης με "ευλυγισία" στις προσλήψεις και κυρίως στις απολύσεις. Αυτό το μοντέλο φοβώνται δικαιολογημένα οι εργαζόμενοι των Γαλλικών Ταχυδρομείων. Γι΄αυτό και κάλεσαν την κοινωνία να τοποθετηθεί. Ελάτε και ψηφίστε είπαν στους Γάλλους, βάζοντας ως όριο επιττυχούς σηυμμετοχής το ένα εκατομμύριο... "Δημαγωγικά Κόλπα" και χειρισμούς κατήγγειλε η κυβερνητική Δεξιά...


Τελικά οι ψηφοφόροι Γάλλοι ξεπέρασαν τα δύο εκατομμύρια... Και ποσοστό ανώτερο του 90% αποδοκιμάζουν τα κυβερνητικά σχέδια ιδιωτικοποίησης των Ταχυδρομείων.


Ο αγώνας ίσως δεν δικαιώθηκε... Αλλά τουλάχιστον πραγματώνεται... Με συμμετοχή της κοινωνίας, που μπορεί -με την συμμετοχή και τη στάση της- να ορίσει άλλες χωροχρονικές συντεταγμένες στην ενεργό πολιτική...

Θα σε θυμόμαστε...

Εμβληματική φυσιογνωμία για την χώρα της, για την Λατινική Αμερική για ολόκληρο τον κόσμο. Η οργισμένη και στεντόρια φωνή των αδικημένων και καταπιεσμένων... Μαζί με τον "Μεξικανό" Aταγουάλπα Γιουπάνκι οι δύο indios της Ισπανόφωνης Νέας Ηπείρου γεφύρωναν την πίκρα και τον πόνο τους στο Βόρειο με το Νότιο Ημισφαίριο της στενόμακρης Ηπείρου. Η Mercedes Sosa, η Μερσέντες του λαού της και όλων τωνλαών είχε επισκεφτεί πολλές φορές την Ελλάδα. Την θυμόμαστε να ξεσηκώνει τις πέτρες του Βεάκειου αμφιθέατρου της Κοκκινιάς, πριν από 25 περίπου χρόνια.
Gracias a la vida... Ο "κλασσικός" ύμνος στη ζωή, σε στίχους του κουβανού ποιητή Nicolas Guillien ήταν το σήμα κατατεθέν της φωνής της και της ζωής της. Πάντα χαρούμενη, πάντα υπερδραστήρια, παραπάνω από όσο θα τις επέτρεπαν λογικά τα περισσευούμενα κιλά της...
Γύρισε τον κόσμο και ένωσε τον ήχο της με τις φωνές των πιο άξιων τραγουδιστών και τραγουδοποιών ανά τον πλανήτη. Πολλές φορές την ακούσαμε μαζί με την Joan Baez αλλά και την δική μας Μαρία Φαραντούρη...
Καλοτάξιδη...

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Η Γιουγκοσλαβία απέθανε, ζήτω η "Γιουγκόσφαιρα"…

Μία από τις "ιδρυτικές πράξεις" της επονομαζόμενης εποχής της» παγκοσμιοποίησης» (τίτλος εξαιρετικά ανακριβής και παραπλανητικός) υπήρξε η αιματηρώς επιβληθείσα διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, που συνιστά ίσως την δραματικότερη στιγμή του … «Βαλκανικού Ζητήματος»… Λίγα χρόνια μετά, οι προτάσεις, που ακούγονται σε επίσημες συναντήσεις των ηγετών των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας φαίνονται… απίστευτες… «Οι επιχειρήσεις των δημοκρατιών της πρώην Γιουγκοσλαβίας πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ιδιαίτερα στους τομείς των οικοδομικών έργων και της παραγωγής όπλων» δήλωσε ο πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς ενώ ο Κροάτης ομόλογός του Στίπε Μέσιτς πλειοδότησε προτείνοντας … ενοποίηση των επιχειρήσεων των χωρών!!!
Η έκφραση «οι χώρες μας», διατυπωμένη από τα χείλη ενός πρώην Γιουγκοσλάβου προέδρου έχει την αξία της, όντας στην ουσία αντανάκλαση αντίστοιχων αισθημάτων, που διαμορφώνονται στους λαούς από την Σλοβενία μέχρι την FYROM. Μία αλλαγή, κυριολεκτικά επαναστατική μετά τον σωβινιστικό οίστρο και το εθνικιστικό παραλήρημα της 10ετίας του 1990, που δομείται μέσα στην συνείδηση των ανθρώπων. Σ’ αυτό το «κίνημα» πρωταγωνιστούν οι νέοι, οι λιγότερο διαβρωμένοι από το δηλητήριο του μίσους προς τον γείτονα αλλά και αρκετοί παλιοί θυμούνται τις «παλιές καλές συνήθειες»… Ακόμη και οι Αλβανοί Κοσοβάροι θεωρούν, πως το καλύτερο γάλα γι’ αυτούς και τα παιδιά τους είναι το Σλοβένικο…
Ας μην λησμονιέται, ότι Σέρβοι, Κροάτες, Μαυροβούνιοι και Βόσνιοι, μιλούν την ίδια γλώσσα, που πολύ καλά καταλαβαίνουν ή και την μιλούν Σλοβένοι και FYROMίτες. Η διέλευση στο μεγαλύτερο μέρος της πρώην Γιουγκοσλαβίας είναι πρακτικά ελεύθερη χωρίς καν την επίδειξη ταυτότητας (με εξαίρεση βέβαια το Κόσσοβο). Ισχυρότατοι, εξάλλου, είναι και οι δεσμοί κουλτούρας ανάμεσα στους λαούς. Ιδια τροφή, ίδια μουσική… Κάθε καλοκαίρι στο νεολαιϊστικο μουσικό φεστιβάλ (ΕΧΙΤ) του Νόβισαντ στην Σερβία, συρρέουν χιλιάδες νέοι από όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία…
Δεν είναι βέβαια, όλα ρόδινα… Υπάρχουν εθνικισμοί, θρησκευτικοί φανατισμοί αλλά και η μνήμη του πρόσφατα χυμένου αδελφοκτόνου αίματος… Όμως, για να θυμηθούμε και τον μεγάλο Κάρολο της οικονομίας, η οικονομική βάση των πραγμάτων θα μεταβάλλει και το ίδιο το εποικοδόμημα… Το Μαυροβούνιο πραγματοποιεί το ένα τρίτο του εξωτερικού του εμπορίου με την Σερβία. Η Βοσνία είναι η πρώτη αγορά εξαγωγών για την Σερβία και η δεύτερη για την Κροατία. Η Σερβία είναι ο πρώτος εμπορικός εταίρος της FYROM. Οι αλυσίδες Σούπερ Μάρκετ, όπως η Σέρβικη DELTA, η Σλοβένικη MERCATOR και η Κροατική KONZUM ανοίγουν μαγαζιά παντού, σε κάθε χώρα της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Οι αλλαγές αρχίζουν να προχωρούν και σε πολιτικό επίπεδο. Η καθημερινή εφημερίδα του Βελιγραδίου Politika, βγάζει δύο εκδόσεις: μία για την Σερβία και -λίγο αργότερα- μία δεύτερη για την πρώην Γιουγκοσλαβία. Στο Σεράγεβο, επιχειρείται η δημιουργία ενός «Γιουγκοσλαβικού κέντρου» πυρόσβεσης με κοινές δυνάμεις σε επίπεδο σχεδιασμού αλλά και εξοπλισμού…
Ενας δρόμος αλληλοκατανόησης και ειρηνικής συμβίωσης μπορεί να ανοίξει πάνω από τις ανοιχτές ακόμη πληγές της πρώην Γιουγκοσλαβίας…

Φιλελεύθερη «αντίσταση»

Τα πολιτικά δρώμενα στο εσωτερικό των ΗΠΑ είναι πολύ χρήσιμα προς ανάγνωση και μελέτη για τους ανά τον κόσμο πολίτες και πολιτικολογούντες, ώστε να συνειδητοποιήσουν βαθειά μέσα τους τα όρια του «προοδευτικού» και του «συντηρητικού» στις ΗΠΑ, που σε σχέση με την Ευρώπη – ακόμη και κατά τον συντηρητικότερο εκτιμητή- βρίσκονται μερικές δεκάδες χιλιόμετρα δεξιότερα… Ετσι, λοιπόν το δειλό και επαμφοτερίζον όραμα του Ομπάμα για γενίκευση της ασφάλισης με ημικρατικό χαρακτήρα συνάντησε λυσσασμένες αντιδράσεις από μαχητικούς διαδηλωτές, που δεν διστάσουν να τον χαρακτηρίζουν –άκουσον,άκουσον- σοσιαλιστή και τα σχέδιά του για την αναμόρφωση του υγειονομικού συστήματος, κομμουνιστική!!!
Ηγέτιδα δύναμη των γενικώς αντιδρώντων προς τον Ομπάμα και τις όποιες πολιτικές του ο Ρίτσαρντ Αρμευ και το ίδρυμα, που διευθύνει «Εργα Ελευθερίας». Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Τέξας ο Αμερικανός λομπίστας προετοιμάζεται και προετοιμάζει το άκρωε συντηρητικό και –δυστυχώς- συνεχώς πληθαίνον κοινό του για ανοιχτή σύγκρουση με τους Δημοκρατικούς και την κυβέρνηση, που θα περιλαμβάνει ανοιχτή και πανεθνική πορεία στην Ουάσιγκτον μέσα στο 2010. Το ίδρυμα «Εργα Ελευθερίας» αποτελεί συνέχεια της ιδρυθείσας από τον Αρμευ το 1984 «Κίνησης Πολιτών για μία Υγιή Οικονομία»... Την είσοδο του μεγάρου των «Εργων Ελευθερίας» κοσμεί μεγάλο πορτραίτο την Αμερικανίδας λογοτέχνιδας Ayr Rand, μεγάλης γκουρού του απόλυτου ατομικισμού και του υπερφιλελευθερισμού.
Φανατικά πολιτικός ο Αρμευ δεν διστάζει να απαξιώνει την πολιτική και τους πολιτικούς, όπως πολλοί ανά τον κόσμο συνιδεολόγοι του… Τα ανά καιρούς ιδρύματά του ήταν τα οχήματα των πολιτικών του επιδιώξεων, που αρκετές φορές του επέβαλλαν αυτονόμηση από τα φυσικούς του ηγέτες (Μπούς, Τσένευ κ.λ.π.). Συνεπής υπερασπιστής διάφορων λόμπυ δεν δίσταζε να επιτίθεται σε ανώτατους κυβερνητικούς ή κομματικούς παράγοντες των Ρεπουμπλικανών, όταν … η περίστασις το απαιτούσε…Φαίνεται, πως τώρα ήρθε η ώρα του… Στην γενική σιωπή, σύγχυση και αμηχανία των επίσημων Ρεπουμπλικανών, ο Αρμευ μοιάζει ανατέλλουσα δύναμη. Συγκρατείστε το όνομά του. Πιθανότατα θα τον ξανασυναντήσουμε…