ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Σιβηρία: στο επίκεντρο της γεωπολιτικής...

Η Σιβηρία δεν υπήρξε πατρώα γη για την Ρωσία. Αντίθετα, η Ρωσική κατοχή της Σιβηρίας άρχισε στα 1604 στις γειτονικές περιοχές και ολοκληρώθηκε πολύ πρόσφατα, στα 1860 στο Βλαδιβοστόκ. Στα χρόνια της Σοβιετικής Ενωσης, η Σιβηρία αναπτύχθηκε οικιστικά, στα πλαίσια εκβιομηχάνισης αλλά και άντλησης των πολύτιμων πρώτων υλών, που καθιστούν την Σιβηρία γη της επαγγελίας για τον πλανήτη ολόκληρο. Η επέκταση αυτή συνδυάστηκε και με εκούσια ή/και ακούσια μετανάστευση Ρώσων στις παλιότερες ή νεόκτιστες πόλεις της περιοχής. Στην ρωσική επέκταση στην περιοχή ρόλο έπαιξαν και οι θρησκευτικές διώξεις των σχισματικών ορθόδοξων Ρώσων τον 17ο αιώνα, μετά τον αφορισμό τους από τον Ρώσο πατριάρχη Νίκωνα και την σύνοδο του 1667-67. Εδώ, στην Σιβηρία βρήκαν τόπο να εγκατασταθούν οι διωκόμενοι υπερσυντηρητικοί Ρώσοι, που δεν αποδέχονταν τους εκσυγχρονισμούς της επίσημης εκκλησίας τους. (Η αλήθεια είναι, πως δεν κατέφυγαν μόνον εδώ αφού κοινότητές τους βρίσκονται σήμερα μέχρι την Ουρουγουάη!!!). Η αποίκηση της Σιβηρίας δεν επέφερε τον βαθύ εκρωσισμό της περιοχής, που ιδιαίτερα στα Ανατολικά της, κατοικούνταν από μογγολικά φύλα, κυρίως Κινεζικά. Η περιοχή υπήρξε και θέατρο μικρών ή μεγαλύτερων συρράξεων στα χρόνια της Σινο-Σοβιετικής ιδεολογικής και πολιτικής σύγκρουσης.
Στην μετα-Σοβιετική περίοδο η Σιβηρία πέρασε δύσκολα χρόνια ραγδαίας οικονομικής ύφεσης και εγκατάλειψης. Κάθε χρόνο ο πληθυσμός της ελαττώνονταν κατά 1% με φυγή προς την Ρωσία αλλά και μακρύτερα (Αμερική, Αυστραλία). Η Ρωσική κυβέρνηση γνωρίζει καλά, πως δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους και το ανθρώπινο δυναμικό για μία ουσιαστική ανάπτυξη της περιοχής με ουσιαστικά οφέλη για όλοι την Ρωσία. Ετσι, αναζήτησε στους Κινέζους γείτονες τους συνεργάτες για μεγάλης κλίμακας έργα υποδομών με την υπογραφή συνολικής συμφωνίας, που αφορά την περίοδο 2009-2018. Μέρος της συμφωνίας είναι και η αρκετά εκτεταμένη εγκατάσταση κινέζων στην Ανατολική Σιβηρία…
Ανησυχούν οι υπερπατριώτες Ρώσοι… Αν η μαζική εγκατάσταση Κινέζων γίνει το φάρμακο του δημογραφικού προβλήματος της περιοχής, τότε μπορεί να ξεχάσουμε το Βλαδιβοστόκ και να μιλάμε για το Χάϊσενβάϊ (Κινεζική ονομασία του Βλαδιβοστόκ)…
Πέρα, όμως από τις χαρακτηριστικές φοβίες των εθνικιστών, η Σινο-Ρωσική συνεργασία μπορεί να αποτελέσει το μεγάλο άλμα προς τα μπρος για την διαμόρφωση μίας …άλλης Σιβηρίας, αντάξιας προς τον υπόγειο πλούτο της. Ούτε λόγος βέβαια για τεράστιες οικολογικές απειλές, που ελλοχεύουν και που πρέπει να προληφθούν δραστικά από την αρχή….

..."Μαρκεζινοποίηση" στην Ονδούρα...

Η "ΦΑΙΑΚΙΑ" σας έχει ξαναμιλήσει για τους όρους των δικτατόρων στην Ονδούρα: Αποδεκτός ο Πρόεδρος Ζελάγια με έναν όρο: να προκηρύξει εκλογές... Γιατί; γιατί έτσι αρέσει στον πρόεδρο μαϊμού Μικελέτι, στον στρατό αλλά και στους ΒορειοΑμερικανούς συμμάχους, που καθώς περνάει ο καιρός, όλο και ξεχνούν τις πρώτες του υποσχέσεις για σκληρή στάση απέναντι στους δικτάτορες, όλο και αυξάνουν τις αποστάσεις από τον Ζελάγια... Ε! λοιπόν είδαν και αποείδαν οι εθνοσωτήρες του λαού της Ονδούρας και αφού ο Ζελάγια αρνείται να προχωρήσει σε συμβιβασμό με την χούντα, παραμένοντας ουσιαστικά φυλακισμένος στην πρεσβεία της Βραζιλίας, προχωράνε οι ίδιοι σε ... εκδημοκρατισμό του καθεστώτος, προκηρύσσοντας εκλογές νέου προέδρου της χώρας, που οι ίδιοι οργανώνουν... ¨Ολως περιέργως" οι ΗΠΑ δήλωσαν, πως αναγνωρίζουν από τώρα την νομιμότητα αυτών των εκλογών και τον νέο πρόεδρο-μαριονέττα. "Φιλελεύθερο", "προοδευτικό" ξεμασκάρεμα αλλά και νέες περιπέτειες για έναν ακόμη λαό της πολύπαθης λατινικής Αμερικής, που πρέπει να υπακούει τις επιταγές της Ουάσιγκτον...

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Υδατική ενέργεια: Μία άλλη υποσχόμενη εναλλακτική

Τα μηνύματα των συνεπειών του θερμοκηπίου είναι πλέον κραυγαλέα και απειλητικά. Οι λογικές του ασύδοτου καπιταλισμού αλλά και της «παραγωγικής» αριστεράς έχουν φέρει τον πλανήτη στο χείλος μίας χωρίς προηγούμενο καταστροφής, πιθανόν χωρίς γυρισμό… Στην προοπτική αυτή, μεμονωμένοι ερευνητές αλλά και οργανωμένες βιοτεχνίες-βιομηχανίες επενδύουν, είναι αλήθεια με αρκετό δισταγμό αλλά με επιταχυνόμενους ρυθμούς τελευταία…
Η κυματική ενέργεια έχει από χρόνια φανεί σαν μία αξιόπιστη εναλλακτική ενώ πιο πρόσφατα η αξιοποίηση της υδατικής ενέργειας προβάλλει στο προσκήνιο με την μορφή ενός άλλου πρωτότυπου, που πολύ απλοϊκά μπορεί να περιγραφεί σαν την φτερωτή ενός υδρόμυλου στερεωμένου στον βυθό της θάλασσας. Η «μηχανή» αυτή αξιοποιεί τον υπο-επιφανειακό κυματισμό αλλά και τις μεγάλες παλίρροιες, που μπορούν έτσι να εξασφαλίσουν συνεχή παραγωγή. Προφανές πλεονέκτημα -συγκριτικά με την αιολική ενέργεια- η περιφρούρηση της αισθητικής του τοπίου (αν έχουμε ακόμη τέτοιες πολυτέλειες, μπροστά στην εφιαλτική αύξηση της πλανητικής θερμοκρασίας).
Ηδη στην Ιρλανδία, αυτού του τύπου οι ηλεκτρογεννήτριες έχουν μπει σε εφαρμογή, παράγοντας αρκετά Μεγκα-βατ (ΜW), ενώ σε Γαλλία και Αμερική οι έρευνες για καλύτερες (αποδοτικότερες) μηχανές συνεχίζονται…
Το πόσο μας αφορά το ζήτημα είναι προφανές. Τουλάχιστον για μας τους πολίτες… Γιατί η επίσημη πολιτεία στο ζήτημα των εναλλακτικών μορφών ενέργειας –πέρα από τις γνωστές βαρύγδουπες διακηρύξεις – προχωράει με βηματισμό κάβουρα και ρυθμούς χελώνας…

O ... θεός να μας φυλάει...

Απόφθεγμα ανθρώπινης ..."σοφίας": " Γιατί έφτιαξε ο θεός τα ζώα από κρέας αν δεν ήθελε να τα τρώμε;" Αυτές οι βαθειές σκέψεις υπάρχουν στο πρόσφατο βιβλίο της κυρίας Σάρα Πάλιν με τίτλο: "Επαναστατώντας: μία Αμερικάνικη ζωή"... Για όσους την ξέχασαν θυμίζουμε, οτι πρόκειται για την πρώην κυβερνήτη της Αλάσκας και υποψήφια αντιπρόεδρο των Ρεπουμπλικανών στις πρόσφατες εκλογές... Βέβαια, μετά τον Τζώρτζ Μπους, όλα φαίνονται ...συνηθισμένα.

Αγριεύει η «αριστερά» των Δημοκρατικών...

H γενικευμένη φιλελεύθερη επίθεση εναντίον του Ομπάμα με αφορμή τις επιχειρούμενες αλλαγές στο σύστημα Υγείας, έχει φτάσει σε απίστευτο σημείο. Ο Ομπάμα χαρακτηρίζεται … σοσιαλιστής, κομμουνιστής, Χίτλερ, εχθρός των ελευθεριών του Αμερικάνικου λαού. Ολοι αυτοί οι πολιτικοδιακοσμητικοί χαρακτηρισμοί τέθηκαν σε χρήση με αφορμή την επιχειρούμενη επέκταση του δικαιώματος υγειονομικής ασφάλισης σε όλους τους Αμερικανούς, που ο …φιλεύσπλαχνος φιλελευθερισμός θεωρεί …θανάσιμη απειλή. Η αλήθεια είναι, ότι η διοίκηση Ομπάμα δεν μπόρεσε να αγνοήσει τις απειλητικές κινητοποιήσεις των μκικρομεσαίων στις ΗΠΑ…Γι’ αυτό νόθευσε τις επιδιώξεις προς το νεοφιλελευθερότερον, βάζοντας στο παιγνίδι και τις ιδιωτικές εταιρείες ασφάλισης… Στο μεταξύ αρκετοί Δημοκρατικοί, από αυτούς, που πήραν στα σοβαρά τις προεκλογικές υποσχέσεις του προέδρου οργανώνουν την αντισυσπείρωσή τους. Ο Αλαν Γκρέϊσον εκπρόσωπος των Δημοκρατικών, δηλώνει: Αν συμβεί να αρρωστήσετε, οι Ρεπουμπλικάνοι σας προτείνουν: Πεθάνετε και γρήγορα!!! Ο ίδιος, μιλάει ανοιχτά για τον πρώην αντιπρόεδρο Ντικ Τσένυ: Μου είναι δύσκολο να τον ακούω όταν μιλάει εξαιτίας του αίματος, που τρέχει από τα δόντια του…
Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον χαρακτηρίζουν «πίτμπουλ της Αριστεράς». Η επίσημη ηγεσία του κόμματος του ζητάει να χαμηλώσει τους τόνους. Την ίδια ώρα, πολλοί δημοκρατικοί χαίρονται με την σκληρότητα της στάσης του, που την θεωρούν παράγοντα συσπείρωσης της βάσης. Πυρήνας τους ζητήματος ασφαλώς παραμένει το πείραμα κοινωνικοποίησης του αγρίως φιλελεύθερου συστήματος παροχής υγειονομικών υπηρεσιών στις ΗΠΑ…

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

H "linke" αλά Γαλλικά;

Ο Jean-Luc Melanchon, υπήρξε μέχρι πρόσφατα στέλεχος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, από το οποίο πρόσφατα αποχώρησε κάνοντας δριμεία κριτική "από τα αριστερά". Η κριτική του είναι ουσιαστικά δομική αφού θεωρεί, πως η κλασσική σοσιαλδημοκρατία ως ενδιάμεσος του συνδικάτου με την ιδιοκτησία δεν έχει λόγο ύπαρξης σε μία υπερθνική διεθνοποιημένη οικονομία. Η κριτική του περιλαμβάνει ολόκληρο το Σοσιαλιστικό Κόμμα αλλά και πολούς επώνυμους εκπροσώπους του -τωρινούς και πρώην- όπως ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ. Εχει ανοιχτό τον ορίζοντά του προς το ΚΚΓ αν και αναγνωρίζει, πως την πλειοψηφούσα τάση μέσα στην γαλλική (και όχι μόνον) αριστέρά συγκροτούν οι πρώην: πρώην σοσιαλιστές, πρώην κομμουνιστές, πρώην τροτσκιστές, πρώην οικολόγοι κ.λ.π. Αυτούς επικαλείται ως κοιμώμενη δύναμη, που καλείται να ενεργοποιηθεί αυντόνομα στην λογική της άλλης αριστεράς, σε αυτούς απευθύνεται με το βιβλίο του "L' autre gauche" (Η Αλλη Αριστερά).
Συχνότατα επικαλείται το παράδειγμα της Γερμανίας και τονίζει, οτι ο Οσκαρ Λαφονταίν εγκατέλειψε τις ανέσεις του μέσα στο SPD για να συμμετάσχει στην ενδιαφέρουσα διαδρομή της "Αριστεράς" (Die Linke), που αποτελεί πόλο αναφοράς για τους ..."άλλους".

O Μαϊκλ Μούρ ξαναχτυπά...

Το περιμένουμε με ενδιαφέρον το τελευταίο φιλμ του αναμφισβήτητα ταλαντούχου Αμερικανού Μάικλ Μουρ "Καπιταλισμός: Μία ιστορία αγάπης". Φαίνεται, πως αυτή την φορά ο Μάικλ ξεπερνάει την γενική πολιτική καταγγελία και στρέφεται στα δομικά χαρακτηριστικά του ίδιου του καπιταλισμού την εποχή της παγκοσμιοποίησης... Η ιδέα φαίνεται αρκούντως ενοχλητική στις ΗΠΑ, ακόμη και σε πιο φιλελεύθερους κύκλους του Χόλυγουντ, που έχουν σαφή τα ... όρια της προοδευτικότητάς τους. Ετσ ο Μάικλ, που η μέχρι τώρα δουλειά του τον κατατάσσει ως πολιτικό ντοκυμαντερίστα δεν περιμένει να δρέψει δάφνες από το κινηματογραφικό κατεστημένο της χώρας του, που τον χαρακτηρίζει σαν πιο επιτυχημένο διαφημιστή παρά σκηνοθέτη... Θα δούμε και θα κρίνουμε... Ο κινηματογράφος δεν είναι υποκατάστατο πολυσέλιδης πολιτικής ανακοίνωσης ούτε εικονοποιημένο φιλοσοφικό δοκίμιο. Αυτό ας μην το ξεχνούν κρτικοί και κοινό... θα δούμε, λοιπόν, αν ο καταγγελτικός και ίσως αναλυτικός λόγος του Μάϊκλ Μουρ μετουσιώνεται σε καλλιτεχνική δημιουργία...

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

“Φιλελεύθερη” κοσμετολογία εναντίον ανθρώπινης ζωής...

Δεν πρόκειται για remake της ταινίας Fight club. Δεν προέκυψε από αρρωστημένη φαντασιοπληξία. Η είδηση είναι ακριβής, έστω και αν μπήκε στα… ψιλά των ΜΜΕ.
Η Περουβιανή Αστυνομία έχει ήδη συλλάβει 4 και αναζητεί άλλους 8 πιθανότατα υπεύθυνους για την εξαφάνιση (διάβαζε δολοφονία) περίπου 60 ατόμων στην Περουβιανή πρωτεύουσα Λίμα. Στόχος: η εμπορία ανθρώπινων ιστών… Μία πασίγνωστη πραγματικότητα για της γης τους κολασμένους σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη.
Αυτή την φορά την τιμητική του είχε το ανθρώπινο λίπος… Αυτό, που το μισητό του πλεόνασμα αγωνιζόμαστε με μεγάλη δυσκολία να εκδιώξουμε από το κουφάρι μας, εμείς οι ευτυχείς τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας… Το «ξύγκι» λοιπόν είναι πολύτιμο για τις βιομηχανίες παραγωγής καλλυντικών. Ο,τι κι’ αν καταφέρει να αποκαλύψει ο Περουβιάνος εισαγγελέας Χόρχε Σανς Κιρόζ, η βαθύτερη πραγματικότητα είναι πως στον παράδεισο της καταναλωτικής και φιλελεύθερης ευδαιμονίας υπάρχουν μερικοί, που είναι πιο …ίσοι από τους πολλούς…

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Τρία διαγράμματα, που λένε πολλά...







Επίκειται η διάσκεψη της Κοπεγχάγης για τις αλλαγές και το περιβάλλον, που απο πολλούς παρατηρηρτές χαρακτηρίζεται η ... "συδιάσκεψη της Γιάλτας" για το περιβάλλον. Εντούτοις, αισιοδοξία ΔΕΝ περισσεύει. Αν ρίξετε μία ματιά στα διαγράμματα θα καταλάβετε το γιατί.
Οι "αναπτυγμένες" χώρες (διάβαζε οι χώρες του άκρατου καταναλωτισμού) πρωταγωνιστούν με τεράστια διαφορά απέναντι στις αναπτυσσόμενες σε παραγωγή αερίων θερμοκηπίου ανά κάτοικο. Είναι φανερό, οτι άν το μοντέλο, που εφάρμοσαν οι πρώτες για να γίνουν "ανεπτυγμένες" υιοθετηθεί από τις δεύτερες, πάει ο πλανήτης... Μία τέτοια προοπτική θα ανατρέψει τελείως τα δεδομένα του δεύτερου διαγράμματος, αφού οι πολυάνρωπες χώρες (Κίνα, Ινδία κ.λ.π.) θα πολλαπλασιάσουν εκθετικά το μερίδιό τους στην παγόσμια ρύπανση... Και όπως βλέπετε στο 3ο διάγραμμα, η πλειοψηφία των εξελιγμένων βιομηχανικά χωρών γράφει στα παλιότερα των υποδημάτων της το όλο ζήτημα, αφού αντί να ελαττώσει αυξάνει τις εκπομπές ρύπων μέσα στην τελευταία 20ετία...
Ερμηνεύσιμη λοιπόν η γενική απαισιοδοξία για την Κοπεγχάγη...

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Τα διδάγματα της Αράλης...


Η λίμνη ή θάλασσα Αράλη ήταν κάποτε η Τρίτη μεγαλύτερη λίμνη στον κόσμο (μετά την Κασπία και την Ανω Λίμνη στην Β. Αμερική) με έκταση 68000 τετρ. χιλιόμετρα (μισή Ελλάδα), 1500 νησιά, 70 μέτρα βάθος και ασφαλώς συγκλονιστικός βιότοπος. Αυτά όλα βέβαια κάποτε, γιατί από το 1960 και μετά άρχισε μία συγκλονιστική μετατρεπτική παρέμβαση στον χάρτη της περιοχής με εκτροπή των μεγάλων ποταμών Σιρ Νταριά και Αμού Νταριά, που από τροφοδότες της λίμνης έγιναν αρδευτές της γειτονικής ερήμου. Πράγματι μία μεγάλη περιοχή στέπας έγινε εύφρορη κοιλάδα βαμβακοκαλλιέργειας καθιστώντας το Καζακστάν πρώτη χώρα εξαγωγής βάμβακα και τους συντρόφους καζάκους ευτυχείς για την υπερκάλυψη των παραγωγικών τους πλάνων… Ταυτόχρονα, όμως η μαζική χρήση παρασιτοκτόνων μετέτρεπε τη γη σε νεκρή και αδύναμη για κάθε παραγωγή αλλά και την γειτονική και διαρκώς συρρικνούμενη Αράλη σε νεκρά Θάλασσα, όπου συγκλονιστικά μεγάλο μέρος ορνιθοπανίδας και ιχθυοπανίδας πέρασε στην … μυθολογία. Η καθεστωτική αλλαγή του 1990 (με ίδια πρόσωπα στην εξουσία) αφού έχυσε κροκοδείλια δάκρυα για την ζημιά στο περιβάλλον, ενίσχυσε την υπερεκμετάλλευση των υδάτινων πόρων και επέφερε μέσα σε λιγότερο από 20 χρόνια την συγκλονιστικά επιταχυνθείσα συρρίκνωση, που φαίνεται στην φωτογραφία… Από το 2005 ξεκίνησε ένα σημαντικό σχέδιο επανυδάτωσης της λίμνης με κατασκευή φραγμάτων κ.λ.π., που κατάφερε να επεκτείνει την υδάτινη έκταση αλλά και να επανεμφανίσει μέρος της χαμένης ιχθυοπανίδας και ορνιθοπανίδας… Πλην όμως, τα βαρύτατα μολυσμένα εδάφη από παρασιτοκτόνα, βαρέα μέταλλα κ.α. «βοηθήματα» της 40ετούς υπερκαλλιέργειας απετέλεσαν τον βυθό της επεκταθείσας λίμνης με αποτέλεσμα την βαρειά μόλυνση όλων των ειδών, που επανεμφανίστηκαν και, που αποτέλεσαν μέρος και της ανθρώπινης τροφικής αλυσίδας… Ετσι, η απόπειρα διόρθωσης του αρχικού περιβαλλοντικού εγκλήματος φέρνει κανούριες αρνητικές συνέπειες για την φύση και τον άνθρωπο.
Ηθικά διδάγματα: Δεν παίζουμε με την φύση και με κάθε παιγνίδι, που δεν γνωρίζουμε τους κανόνες του… Δεν είμαστε μικροί θεοί, είμαστε απλές υπάρξεις, ενταγμένες στην φυσική οντολογία. Η γνώση, που έχουμε (όση έχουμε, όσοι την έχουμε…) πρέπει να γίνει πλεονέκτημα και όχι κατάρα για την ανθρωπότητα, όπως είναι σήμερα… Η φύση έχει τους δικούς της κανόνες και το «ιδανικό» ανθρώπινο κοινωνικό σύστημα θα είναι εκείνο, που θα τους γνωρίζει θα τους σέβεται και θα τους ενσωματώνει στις ιδεολογικές του παρακαταθήκες…

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Μεγάλη Βρετανία: πρωτοπορία στους κατασταλτικούς μηχανισμούς

Εγκαταλείποντας ο Τόνυ Μπλαίρ την πρωθυπουργία είχε αλλάξει πολλά στην Μεγάλη Βρετανία. Μεταξύ των πολλών άλλων, που πιθανόν να είναι … υπερήφανος, η μετατροπή της χώρας σε παγκόσμια πρωτοπορία της αστυνομοκρατίας. Κύριο χαρακτηριστικό, η εκχώρηση υπερβολικών εξουσιών στις δυνάμεις ασφαλείας με αντικείμενο την σύλληψη και την κράτηση. Ολοι οι κρατικοί οργανισμοί διεύρυναν εκπληκτικά τις εξουσίες παρακολούθησης των πολιτών αλλά και τα δικαιώματα εκχώρησης δεδομένων από τους τελευταίους. Αριστη εξάλλου υπήρξε η συνεργασία των Βρετανικών αρχών με τις αντίστοιχες Αμερικανικές, που μπορούσαν να χρησιμοποιούν το Βρετανικό έδαφος αλλά και τα Βρετανικά μέσα μεταφοράς για κάθε σχέδιο συλλήψεων και μεταφοράς κρατουμένων σαν δικό τους… Το σκηνικό βέβαια, στηρίζεται σε ένα χείμαρρο νομοθετημάτων καταστολής, που η Βρετανική κυβέρνηση θεσμοθετεί καθημερινά.
Το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρότερο από την ακατανίκητη επιθυμία του Μπλαίρ να αρέσει στον Μπους … Ο φιλελεύθερος παροξυσμός της Βρετανικής σοσιαλδημοκρατίας έχει δημιουργήσει πολιτικό πολιτισμό και δημόσιο ήθος τέτοιο, ώστε κάθε ευαισθητοποιημένος με τα ατομικά δικαιώματα και τις παραβιάσεις του να αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση και οργή και ανοιχτή εχθρότητα. Την ίδια ώρα, που κάθε μέρα ο αριθμός των καμερών παρακολούθησης, που τοποθετούνται σπάει και ένα νέο ρεκόρ…
Προφήτης στον τόπο του ο Τζώρτζ Οργουελ…

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Η κρίση μετά την κρίση…

Η παγκόσμια οικονομική κρίση υπήρξε ιδιαιτέρως και αναπόφευκτα αποκαλυπτική για τον αεριτζίδικο χαρακτήρα του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος, που μετέτρεψε -μέσα από χρηματιστηριακές φούσκες και τραπεζικά κόλπα- ολόκληρες εθνικές οικονομίες σε καταρρέοντα τραπουλόχαρτα. Ταυτόχρονα, όμως, υπήρξε ο ιδεολογικός εξαγνιστής και ο μανδύας προστασίας του σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής ιδεολογίας per se. Η οικονομική κρίση, δηλαδή, ανέλαβε τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου ως αποκλειστικά υπεύθυνη του βαρύτατου πλήγματος στην παγκόσμια αγορά εργασίας. …Την ώρα, που είχε αρχίσει να φαίνεται -με μικρά ίσως βήματα συνειδητοποίησης- ότι τα αίτια της παγκόσμιας ανασφάλειας των εργαζόμενων του πλανήτη βρίσκονται στον ίδιο τον χαρακτήρα του συστήματος… Πριν μερικά χρόνια ο Ιγκνάσιο Ραμονέ, διευθυντής της Monde Diplomatique, τεκμηρίωνε όχι με διακηρυκτικούς αφορισμούς αλλά με αριθμοστατιστικά στοιχεία του λόγου το ασφαλές… Στο μνημειώδες έργο του «η Γεωπολιτική του Χάους», αποδείκνυε, ότι η επιστημονικοτεχνολογική επανάσταση θα επέτρεπε εκπληκτική μείωση του εβδομαδιαίου ωραρίου εργασίας (περίπου 16 ώρες) με απίστευτα υψηλότερες οικονομικές αποδοχές και υλικές απολαύσεις αν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ΔΕΝ ήταν ο «θριαμβεύσας» παγκόσμιος φιλελευθερισμός. Αυτός είναι η μαγική Κίρκη, που μετατρέπει μία κατάκτηση της ανθρωπότητας -ιδιαίτερα των εργαζομένων- σε κατάρα. Μιλάμε για το κόστος του αναγκαίου εργασιακού χρόνου, που διαρκώς μειώνει η σύγχρονη τεχνολογία και πληροφορική. Η ιδιοποίηση αυτής της κοινωνικής κατάχτησης από τους εξουσιάζοντες είναι το εργαλείο για την μαζική αβεβαιότητα, ανεργία, περιθωριοποίηση, εξαθλίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Απολύτως φυσικό, αφού εγγενώς ο καπιταλισμός απαιτεί την μεγιστοποίηση του κέρδους ως απαραίτητο στοιχείο για την ύπαρξή του. Το ευκολότερο εργαλείο για αυτή την επιδίωξη σε συνθήκες φιλελευθερισμού είναι η «ευλυγισία» των εργασιακών σχέσεων, ο «εκσυγχρονισμός» της παραγωγικής μηχανής και άλλες ωραιοποιημένες εκφράσεις για το κοινωνικό ολοκαύτωμα των μαζικών απολύσεων. Η κερδοσκοπική, λοιπόν ιδιοποίηση των επιτευγμάτων της πληροφορικής και του αυτοματισμού, εμποδίζει τους εργαζόμενους να απολαμβάνουν επιτέλους τον καρπό του μόχθου τους με σταθερή εργασία, με σαφώς ελαττωμένα ωράρια, με πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο για ψυχαγωγία, πνευματική, καλλιτεχνική και πολιτιστική δημιουργία. Οι υλικοτεχνικοί όροι της συνολικής παραγωγικής μηχανής του πλανήτη επιτρέπουν με επιστημονική ακρίβεια την υλοποίηση αυτής της «ουτοπίας». Την εμποδίζει ασφαλώς η κεφαλαιοκρατική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της εργασίας και η μαζική, πολυεπίπεδη και ποικιλότροπή προπαγάνδα πειθούς των εργαζομένων για αποδοχή προγραμμάτων «λελογισμένης» αυτοεξόντωσης. Την αναστέλλει ο «ρεαλισμός» της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας, που πλειοδοτεί σε συγκαλυμμένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές χρησιμοποιώντας νεολογισμούς διαφημιστικού σουρεαλισμού. Την απομακρύνει η αποστέωση και η ενεργός κατάργηση της διαλεκτικής μέσα από την θεολογικοποίησή της…
Σε λίγο (ή πολύ) η κρίση θα ξεπεραστεί, αφήνοντας εκατομμύρια εκδιωγμένους από την παραγωγική διαδικασία, ευτελίζοντας ανθρώπινες υπάρξεις και έχοντας επιτύχει την παραπέρα ελαχιστοποίηση των όρων οικονομικο-κοινωνικής επιβίωσης. Μετά από τον Αρμαγεδώνα των απολύσεων, το απλό ξεροκόμματο θα μοιάζει …θείο δώρο… Εκτός και…

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Μουσική ως εργαλείο βασανισμού…

Aλλη μία περίτρανη απόδειξη, ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επιστήμης και της τεχνολογίας… Δεν είχαμε ξανακούσει την χρησιμοποίηση της μουσικής ως εργαλείου βασανισμού. Το μάθαμε, όμως… Μία από τις παγκόσμιες πρωτοπορίες του Γκουαντάναμο είναι η εφαρμογή της υψηλής τέχνης των ήχων, όχι ως μέσου πνευματικής ανάτασης και ψυχαγωγικής αγαλλίασης αλλά ως στυγνού και άγριου βασανιστηρίου. Η εμβάθυνση στην γνώση της ψυχοπνευματικής λειτουργίας του ανθρώπου αναδεικνύεται …συγκριτικό πλεονέκτημα στον αγώνα υποδούλωσης και εξανδραποδισμού… Ετσι, λοιπόν το American Pie του Ντον Μακλήν ή το Born in the USA του Μπρους Σπρίνγκστην, μπορεί να χρησιμοποιήθηκαν για την ψυχολογική εξάντληση των ανακρινόμενων κρατούμενων του Γκουαντάναμο.
Η ιστορία πήρε τον δρόμο της δημοσιότητας στις 22 Οκτώβρη, όταν μία ομάδα διάσημων μουσικών, όπως τα μέλη των Pearl Jam, REM και Roots ζήτησαν επίσημα την λίστα όλων των μουσικών κομματιών τα οποία υποχρεώνονταν να ακούν επί πολλές ώρες οι κρατούμενοι, που τιμωρούνταν με αυτό τον τρόπο μέχρι να … συνεργασθούν. Δεκάδες μουσικοί κάτω από το Αρχείο Εθνικής Ασφάλειας (ανεξάρτητη, μη κυβερνητική οργάνωση) ξεκίνησαν νομική προσφυγή για παραβίαση του νόμου της ελευθερίας της πληροφόρησης. Αναζητούν, λοιπόν την δημοσιοποίηση ολόκληρου του φακέλου, που σχετίζεται με την χρησιμοποίηση της μουσικής στις ανακριτικές πρακτικές.
«Ολοι οι μουσικοί πρέπει να συνενωθούμε» δηλώνει η Ροσάννα Κας, κόρη του διάσημου Τζώνυ Κας. Χαρακτηριστική επίσης η δήλωση του Tom Morello, παλιού μέλους των Rage Against the Machine: Με τρελαίνει η ιδέα, ότι η μουσική, που εμπνεύστηκα και συνέβαλα στην δημιουργία της μπορεί να χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας.
Οι μουσικοί πιέζουν επίμονα, ώστε να υλοποιηθεί η δέσμευση Ομπάμα για το κλείσιμο του κάτεργου του Γκουαντάναμο πριν τελειώσει ο πρώτος χρόνος της θητείας του (22/1/2010). Ηδη ο εκπρόσωπος του λευκού οίκου δηλώνει, ότι διατάχθηκε κατάργηση όλων των παράνομων τεχνικών ανάκρισης και αυστηρή εφαρμογή των συνθηκών της Γενεύης.
Ενδιαφέρουσα και η σχετική έρευνα της Σούζαν Κουϊσκ, καθηγήτριας μουσικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, που εξετάζοντας πολλούς από τους παλιούς κρατούμενους διαπίστωσε, ότι η συχνότερες επιλογές μουσικού βασανισμού περιελάμβαναν χέβυ μέταλ, ραπ και κάντρυ… Κάτι ξέρουν οι ανθρωποφύλακες της πλανηταρχίας…

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

Μικτοί γάμοι: πανίσχυρο ρατσιστικό ταμπού στις ΗΠΑ

Η εκλογή ενός έγχρωμου προέδρου στις ΗΠΑ θα μπορούσε να δηλώνει και την συντριβή του ρατσισμού στην χώρα, που «άνθισε» το φαινόμενο στους τελευταίους αιώνες. Χωρίς να υποτιμάται η συμβολική αξία της παρουσίας Ομπάμα στον Λευκό Οίκο, είναι πανθομολογούμενο, πως υπάρχει πολύς και δύσκολος δρόμος μέχρι να νικηθεί ο ανθρώπινος φόβος και η βλακεία. Φαινόμενα ρατσιστικής βίας (αποκλεισμοί, δολοφονίες, πυρπολήσεις κτιρίων και εκκλησιών κ.λ.π.) δεν έχουν λείψει από το κοινωνικό προσκήνιο της χώρας. Εκεί, μάλιστα, που δοκιμάζεται η ανεκτικότητα στο διαφορετικό είναι η αποδοχή των μικτών γάμων λευκών και μη λευκών… Μόλις, αρχές του Οκτώβρη 2009, ειρηνοδίκης της Λουϊζιάνα αρνήθηκε να παντρέψει έναν έγχρωμο με μία λευκή. Το επιχείρημά του τραγικά λογικοφανές: θέλω να προλάβω τα παιδιά σας να απορριφθούν από τις αντίστοιχες κοινότητες… Αυτά δήλωσε ο δικαστής Keith Bardwell, που διαβεβαιώνει, ότι δεν είναι ρατσιστής αλλά αντίθετα έχει πολλούς φίλους μαύρους… Το ζευγάρι τελικά παντρεύτηκε από άλλον ειρηνοδίκη και ετοιμάζεται να κάνει νομική προσφυγή για αντισυνταγματική διάκριση.
Τα πράγματα καλυτερεύουν βέβαια αλλά με βήμα κάβουρα. Οι ρατσιστικές προκαταλήψεις ακόμη και υποσυνείδητες κυριαρχούν. Μόλις το 1967, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας νομιμοποίησε τους διαφυλετικούς γάμους. Το 1994 μόνον το 48% των αμερικανών ενέκρινε τους μικτούς γάμους ενώ το 2007 το ποσοστό ανέβηκε στο 77%.
Τελευταίο «σοκ» για την πολιτική ζωή των ΗΠΑ η υποψηφιότητα του Μπιλ ντε Μπλάζιο για νούμερο 2 της πόλης της Νέας Υόρκης. Πιο συγκεκριμένα, το σοκ οφείλεται στην δημόσια φωτογράφισή του με όλης του την οικογένεια. Η «πατροπαράδοτη» αυτή οικογενειακή φωτογραφία συνοδεύει πάντοτε τις υποψηφιότητες για εκλόγιμες θέσεις, αφού καταφέρνει να συγκινήσει τα συντηρητικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων. Στην περίπτωση, όμως του Ντε Μπλάζιο, η φωτογραφία ήταν δυναμίτης, αφού συμπεριλάμβανε… την έγχρωμη γυναίκα του και τα μιγαδικής όψεως παιδιά του. Ποτέ στο παρελθόν μικτός γάμος δεν προβλήθηκε τόσο ανοικτά στα πλαίσια διεκδίκησης δημόσιου αξιώματος. Καταγεγραμμένη στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ είναι η παραίτηση του υπουργού εξωτερικών Ντιν ράσκ, το 1967, επειδή η κόρη του …σκόπευε να παντρευτεί έγχρωμο (Ο πρόεδρος Τζόνσον τελικά δεν είχε δεκτεί την παραίτηση)…
Ο Ντε Μπλάζιο δεν είναι αφελής. Ξέρει τι κάνει… Κάθε φορά, που ένας υποψήφιος παραβιάζει τα παραδεδεγμένα ανοίγει καινούριες πόρτες, δηλώνει. Και ελπίζει…

Claude Levi-Strauss: Ο αιωνόβιος, που έφυγε αιωνίως…

Σε ηλικία 101 ετών, στις 31 Οκτωβρίου 2009 μας αποχαιρέτησε στο προκαθορισμένο ταξίδι της ζωής ο μεγάλος γεωγράφος-ανθρωπολόγος Κλώντ Λεβί-Στράους. Πρίγκηπας του στρουκτουραλισμού ο γιός Βελγο-Εβραίου Ζωγράφου είδε το φώς της ύπαρξης στις 28 Νοεμβρίου του 1908. Από πολύ νέος έδειξε, πως ο δρόμος της γνώσης τον ενδιέφερε βαθειά και αληθινά. Ετσι, από έφηβος κιόλας είχε αποκτήσει γερές γνώσεις Μαρξισμού και Φροϋδισμού… Τελειώνοντας τις σπουδές τους δίδαξε σε Γαλλικά Λύκεια. Εκεί τον συνάντησε και η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, που τον θυμόνταν χαρακτηριστικά για την απαθή του έκφραση και συμπεριφορά. Η Βραζιλιάνικη ενδοχώρα υπήρξε ο πρώτος χώρος των ανθρωπολογικών μελετών του, αφού εκεί βρέθηκε για 4 χρόνια σαν μέλος γαλλικής αποστολής. Τα γλωσσολογικά του ενδιαφέροντα πυκνώνουν και ξεκαθαρίζουν. Η απόδρασή του στην ΗΠΑ κατά την διάρκεια του πολέμου θα τον φέρει κοντά στον Roman Jakobson, γλωσσολόγο, που είχε υιοθετήσει μία μαθηματική μεθοδολογική προσέγγιση της γλώσσας, που παρέκαμπτε την σημασία της κάθε γλώσσας ξεχωριστά και στρεφόνταν στο βάθος της γραμματικής λογικής και του συντακτικού της.
Σύντομα, ο Κλώντ Λεβί-Στράους διαμόρφωσε τον στρουκτουραλισμό σαν μεθοδολογία ερμηνείας ανθρωπολογικών προβλημάτων. Η βασική ιδέα, διακήρυσσε είναι, πως υπάρχουν πράγματα επιφανειακά άσχετα, που όμως μπορεί να διασυνδέονται μεταξύ τους. Αυτή την διασύνδεση αναζητάει ο στρουκτουραλισμός, χωρίςνα το καταφέρνει πάντοτε, δήλωνε ο ίδιος, ομολογώντας το πεπερασμένο της μεθοδολογίας του.
Ο Κλώντ Λεβί-Στράους, πλούτισε τρομακτικά την σύγχρονη ανθρωπολογική σκέψη ερευνώντας αποτελεσματικά μέσα στον μύθο και το έθιμο. Η ανθρωπολογία του είναι αντικειμενικά προοδευτική αφού αναζητεί και βρίσκει το κοινό, πίσω από τις διαφορετικότητες. Το τετράτομο έργο του «Τα Μυθολογικά» αποκαλύπτει τις παγκόσμιες σταθερές της εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας πιο βαθειά, πιο πίσω από τις φαινομενικές διαφορετικότητες.
Υπερασπιστής των ινδιάνων του Βόρειας και Νότιας Αμερικής κατακρίνει την πολιτισμένη ανθρωπότητα στους «Θλιμμένους Τροπικούς»… Τόξερα, πως η ανθρωπότητα αργά και σταθερά εξέτρεφε καταστάσεις, όπως το ανθρώπινο σώμα μπορεί να γεννάει το πύον. Η κοινωνία φαίνεται, πως δεν μπορεί να συντηρήσει τα μέλη της. Οι πόλεμοι έχουν επιταχύνει την εξάπλωση της μόλυνσης σε ολόκληρο τον πλανήτη σε βαθμό, που φαίνεται αδύνατη η καταπολέμησή της.
Η σκέψη του Κλώντ Λεβί-Στράους επηρέασε βαθειά την ανθρωπιστική κατεύθυνση της γαλλικής κουλτούρας του μεταπολέμου αφήνοντας μάλλον αδιάφορο τον αγγλο-σαξωνικό «ορθολογισμό». Κοινή, όμως είναι η διαπίστωση για τεράστιο εύρος της γνωστικής του επίδρασης από την μουσική μέχρι την λογοτεχνία, μέσω της ανθρωπιστικής κοινωνιολογίας.

O Κλώντ Λεβί-Στράους, ακάματος δημιουργός του πνεύματος στην υπηρεσία της ανθρωπότητας κατάχτησε την αθανασία του ως κατατεθιμένος στην ατομική μνήμη των σκεπτόμενων και την συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

Ελληνικές μεγαλουπόλεις: κακά αντίγραφα της κακής Αθήνας...

Η μετεμφυλιακή Ελλάδα έχει κατακτήσει παγκόσμια ρεκόρ τερατουργίας… Καμία άλλη χώρα στον κόσμο δεν διαθέτει τον μισό της πληθυσμό στην περιοχή της πρωτεύουσάς της. Μεγαλύτερες πόλεις, πολύ μεγαλύτερες υπάρχουν στον πλανήτη, που ούτως ή άλλως οδηγείται με εκθετικούς ρυθμούς σε μαζική αστικοποίηση. Τέτοια, όμως πληθυσμιακή αναλογία πρωτεύουσας/συνολικής χώρας ΔΕΝ υπάρχει πουθενά… Προϊόν αυτής του ανεπανάληπτου υδροκεφαλισμού είναι και η υποχρεωτική συγκριτική στασιμότητα περιφερειακών πόλεων -Πάτρα, Ηράκλειο, Λάρισα, Βόλος, Καβάλα, Γιάννενα, Καλαμάτα κ.λ.π.-. Μόλις στα πολύ πρόσφατα χρόνια, σημειώνεται μία αύξηση του ενεργού πληθυσμού αυτών των πόλεων και, δυστυχώς, πάλι με μία δευτερεύουσα τερατουργία, δηλαδή την ουσιαστική ερημοποίηση της Ελληνικής υπαίθρου… Το έχουμε ξαναγράψει, ότι τα 8.5 δέκατα του Ελληνικού πληθυσμού κατοικούν στις όχθες της ΠΑΘΕ… Αυτό είναι το νομοτελές αποτέλεσμα του Εθναρχικού προστάγματος προ 50ετίας: «χτίστε, χτίστε, χτίστε».
Η πλήρης απουσία εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού επιβεβαιώνεται πανηγυρικά από τον μοντέλο ανάπτυξης των περιφερειακών αστικών «κέντρων». Ολοσχερής απουσία υποδομών σε βασικές κοινωνικές δραστηριότητες –πολεοδόμηση, αξιόπιστη αστική συγκοινωνία, μέσα σταθερής τροχιάς, διαχείριση αποβλήτων, πολιτιστική δραστηριότητα-.
Νεοπλουτίστικοι μιμητισμοί -γιγάντια εμπορικά κέντρα, πανάκριβα 4 Χ 4, κεντρικοί δρόμοι σε απόλυτο μποτιλιάρισμα, ασφυκτική δόμηση συγκροτημάτων πολυκατοικιών, αφανισμός του αστικού πρασίνου, απουσία μητροπολιτικών πάρκων και διαρκής απειλή των εναπομενόντων περιαστικών αλσών και δασών... Όλα τα πλεονεκτήματα των λογικών «μεγεθών», που εξασφαλίζουν οι περιφερειακές «μητροπόλεις» (επαφή με την φύση, εύκολες προσβάσεις, οικονομία χαμένου χρόνου, σωματοψυχική ισορροπία) απειλούνται δραστικά σε ένα κλίμα κοσμοπολιτισμού και «εκσυγχρονισμού». Κάτω από αυτούς τους όρους, ακόμη και θετικά βήματα, που έχουν πραγματοποιηθεί, όπως π.χ. η δημιουργία Περιφερειακών Πανεπιστημίων χάνονται μέσα στην απίστευτη όξυνση του ατομικισμού και στην υιοθέτηση «βιαιότερων» μορφών κοινωνικής παρουσίας, που εκφράζουν βαριά συμπλεγματικές συμπεριφορές.
Όλα αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα να καταδικάζουν πόλεις-πρότυπα από άποψη πληθυσμιακού μεγέθους, σε ποιότητα ζωής που πολύ θυμίζει υποβαθμισμένες περιοχές του Αττικού λεκανοπέδιου. Και στις δύο περιπτώσεις, ένα glamorous επίχρισμα επιχειρεί να καλύψει μιζέριες και καθυστερήσεις…
Γι’ αυτό ακριβώς, οι διακηρύξεις για αποκέντρωση και πράσινη ανάπτυξη δοκιμάζονται άμεσα. Η προώθηση π.χ. του τραμ σε πολλές πόλεις -πρακτικά σε ΟΛΕΣ όσες προαναφέραμε- είναι κριτήριο για τις επιλογές της νέας εξουσίας. Θα κοινωνικοποιηθούν οι μετακινήσεις με τεράστιο όφελος στην ποιότητα ζωής των κατοίκων ή θα συντηρείται ο εγωκεντρικός συμπλεγματισμός μέσω ανεξέλεγκτης αύξησης του στόλου των ΙΧ; Θα συνεχίσει να κακοποιείται συνειδητά η καθημερινότητά μας για να εξασφαλίζεται ο εξανδραποδισμός των πολιτών μέσα από πολυτελείς αυταπάτες ελευθερίας;
Η επισώρευση προβλημάτων είναι τόση και τέτοια, που ακόμη και απλές καθυστερήσεις θα μαρτυρούν διάθεση συντήρησης της υπάρχουσας κατάστασης. Και αυτή την συντήρηση δύσκολα θα κρύψει το ταλέντο σε νεολογίστικες θολούρες, που χαρακτηρίζει από το παρελθόν την παρούσα κυβερνητική παράταξη…

Η Ουκρανία «εκσυγχρονίζεται»…

Λιγότερο από 3 μήνες μένουν μέχρι τις προεδρικές εκλογές του Γενάρη 2010. Γεγονός με τεράστια σημασία, θεωρητικά, αφού η εξωτερική πολιτική της Ουκρανίας βρίσκεται στο επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Η εσωτερική πραγματικότητα υπολείπεται σαφώς των απαιτήσεων των καιρών. Κεντρικοί ήρωες οι δύο από τους τρείς πρωταγωνιστές της «πορτοκαλί επανάστασης». Ο φιλορώσος Βίκτωρ Γιανούκοβιτς και η «κεντρώα» ως προς τις διαθέσεις της μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Γιούλια Τιμοσένκο. Φαίνεται, πως ο πρόεδρος Βίκτωρ Γιουτσένκο είναι εκτός παιγνιδιού αφού τα χαμηλά μονοψήφια ποσοστά του επιβεβαιώνουν την κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητάς του, που πορεύεται αντίστροφα προς την εξέλιξη της διαφθοράς στην χώρα.
Ο Γιανούκοβιτς, ηγέτης του κόμματος των περιφερειών και ηττημένος της «επανάστασης» του 2004 είναι ο επικεφαλής των δημοσκοπήσεων με 23%. Φαίνεται, πως ο σκληρός αντιρωσισμός του Γιουτσένκο δεν μπορεί να στεριώσει στην χώρα, όπου οι πρόσφατες διενέξεις με την Ρωσία δεν καταφέρνουν να καλύψουν αιώνες ιστορικής ταύτισης. Το αντιλαμβάνεται αυτό η έξυπνη και όμορφη ξανθιά κοτσιδοφόρα Γιούλια και διακηρύσσει τον «εξευρωπαϊσμό» της χώρας ταυτόχρονα προς την αναθέρμανση των σχέσεων με την Ρωσία. «Δεν έχουμε το δικαίωμα να συγκρουσθούμε με τους παραδοσιακούς και φίλους γείτονές μας» δηλώνει απερίφραστα.
Στην Ουκρανία «εκσυγχρονίζεται» και η πολιτική… Οι δύο επικρατέστεροι αντίπαλοι της επερχόμενης εκλογικής μάχης δίνουν τον αγώνα τους με «ποικίλα» όπλα. Σε βάρος του στελεχικού δυναμικού της Τιμοσένκο εκκρεμεί η κατηγορία της παιδοφιλίας. Το επιτελείο της Γιούλιας αντεπιτίθεται και ισχυρίζεται, ότι ο Γιανούκοβιτς έχει διαπράξει βιασμό στα νιάτα του ενώ το ποινικό του μητρώο είναι επιβαρυμένο με κλοπές και προκλήσεις τραυματισμών…
Ατμόσφαιρα “Show-biz”, λοιπόν στις προεδρικές εκλογές της Ουκρανίας επικυρώνουν την ούτως ή άλλως «Δυτικοποίηση» της χώρας.