ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Η κρίση μετά την κρίση…

Η παγκόσμια οικονομική κρίση υπήρξε ιδιαιτέρως και αναπόφευκτα αποκαλυπτική για τον αεριτζίδικο χαρακτήρα του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος, που μετέτρεψε -μέσα από χρηματιστηριακές φούσκες και τραπεζικά κόλπα- ολόκληρες εθνικές οικονομίες σε καταρρέοντα τραπουλόχαρτα. Ταυτόχρονα, όμως, υπήρξε ο ιδεολογικός εξαγνιστής και ο μανδύας προστασίας του σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής ιδεολογίας per se. Η οικονομική κρίση, δηλαδή, ανέλαβε τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου ως αποκλειστικά υπεύθυνη του βαρύτατου πλήγματος στην παγκόσμια αγορά εργασίας. …Την ώρα, που είχε αρχίσει να φαίνεται -με μικρά ίσως βήματα συνειδητοποίησης- ότι τα αίτια της παγκόσμιας ανασφάλειας των εργαζόμενων του πλανήτη βρίσκονται στον ίδιο τον χαρακτήρα του συστήματος… Πριν μερικά χρόνια ο Ιγκνάσιο Ραμονέ, διευθυντής της Monde Diplomatique, τεκμηρίωνε όχι με διακηρυκτικούς αφορισμούς αλλά με αριθμοστατιστικά στοιχεία του λόγου το ασφαλές… Στο μνημειώδες έργο του «η Γεωπολιτική του Χάους», αποδείκνυε, ότι η επιστημονικοτεχνολογική επανάσταση θα επέτρεπε εκπληκτική μείωση του εβδομαδιαίου ωραρίου εργασίας (περίπου 16 ώρες) με απίστευτα υψηλότερες οικονομικές αποδοχές και υλικές απολαύσεις αν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα ΔΕΝ ήταν ο «θριαμβεύσας» παγκόσμιος φιλελευθερισμός. Αυτός είναι η μαγική Κίρκη, που μετατρέπει μία κατάκτηση της ανθρωπότητας -ιδιαίτερα των εργαζομένων- σε κατάρα. Μιλάμε για το κόστος του αναγκαίου εργασιακού χρόνου, που διαρκώς μειώνει η σύγχρονη τεχνολογία και πληροφορική. Η ιδιοποίηση αυτής της κοινωνικής κατάχτησης από τους εξουσιάζοντες είναι το εργαλείο για την μαζική αβεβαιότητα, ανεργία, περιθωριοποίηση, εξαθλίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Απολύτως φυσικό, αφού εγγενώς ο καπιταλισμός απαιτεί την μεγιστοποίηση του κέρδους ως απαραίτητο στοιχείο για την ύπαρξή του. Το ευκολότερο εργαλείο για αυτή την επιδίωξη σε συνθήκες φιλελευθερισμού είναι η «ευλυγισία» των εργασιακών σχέσεων, ο «εκσυγχρονισμός» της παραγωγικής μηχανής και άλλες ωραιοποιημένες εκφράσεις για το κοινωνικό ολοκαύτωμα των μαζικών απολύσεων. Η κερδοσκοπική, λοιπόν ιδιοποίηση των επιτευγμάτων της πληροφορικής και του αυτοματισμού, εμποδίζει τους εργαζόμενους να απολαμβάνουν επιτέλους τον καρπό του μόχθου τους με σταθερή εργασία, με σαφώς ελαττωμένα ωράρια, με πολύ περισσότερο ελεύθερο χρόνο για ψυχαγωγία, πνευματική, καλλιτεχνική και πολιτιστική δημιουργία. Οι υλικοτεχνικοί όροι της συνολικής παραγωγικής μηχανής του πλανήτη επιτρέπουν με επιστημονική ακρίβεια την υλοποίηση αυτής της «ουτοπίας». Την εμποδίζει ασφαλώς η κεφαλαιοκρατική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της εργασίας και η μαζική, πολυεπίπεδη και ποικιλότροπή προπαγάνδα πειθούς των εργαζομένων για αποδοχή προγραμμάτων «λελογισμένης» αυτοεξόντωσης. Την αναστέλλει ο «ρεαλισμός» της παγκόσμιας σοσιαλδημοκρατίας, που πλειοδοτεί σε συγκαλυμμένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές χρησιμοποιώντας νεολογισμούς διαφημιστικού σουρεαλισμού. Την απομακρύνει η αποστέωση και η ενεργός κατάργηση της διαλεκτικής μέσα από την θεολογικοποίησή της…
Σε λίγο (ή πολύ) η κρίση θα ξεπεραστεί, αφήνοντας εκατομμύρια εκδιωγμένους από την παραγωγική διαδικασία, ευτελίζοντας ανθρώπινες υπάρξεις και έχοντας επιτύχει την παραπέρα ελαχιστοποίηση των όρων οικονομικο-κοινωνικής επιβίωσης. Μετά από τον Αρμαγεδώνα των απολύσεων, το απλό ξεροκόμματο θα μοιάζει …θείο δώρο… Εκτός και…
Δημοσίευση σχολίου