ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Ιστορικής αξίας καταδίκη...

Στις 22 του Δεκέμβρη, ο Jorge Videla, διάσημος και στην χώρα μας ηγέτης της Αργεντίνικης χούντας, που κατέρρευσε και αυτή (όπως και η δική μας) υπό το βάρος μιας εθνικής τραγωδίας (συντριβή της Αργεντινής στις Μαλβίδες) καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για την δολοφονία 31 πολιτικών κρατούμενων στην διάρκεια της δικτατορίας (1976-1983). Ο Βιντέλα δεν υπήρξε και τόσο...κεντρώος αφού η δικακτορία του ενέχεται με ρεκόρ εξαφανίσεων πολιτών, πολλοί από τους οποίους αγνοούνται μέχρι σήμερα. Ο Βιντέλα είχε ξαναδικασθεί μαζί με άλλους υπεύθυνους της τραγωδίας του Αργεντίνικου λαού επί κυβέρνησης Αλφονσίν (1985) σαν ένοχος της δολοφονίας 15000 πολιτών (για 30000 κάνουν λόγο οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα). Εμεινε στην φυλακή μόνον για 5 χρόνια και απελευθερώθηκε με χαριστικά μέτρα τη κυβέρνησης Μένεμ. Ξαναδικάστηκε το 1998 ως ένοχος για την εξαφάνιση πολλών μικρών παιδιών πολιτικών κρατουμένων αλλά επωφελήθηκε διάταξης του Αργεντίνκου νόμου για τους άνω των 70 ετών και έτσι απέφυγε τον εγκλεισμό του. Δεν ισχύει το ίδιο για την μόλις προ ολίγων ημερών καταδίκη του και έτσι ο 85χρονος δικτάτορας θα πρέπει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του την φυλακή... Ιδωμεν...

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Για να γελάσουμε τον ...πόνο μας

Μας το έστειλε ο καλός φίλος ΝΜ και θεωρήσαμε, ότι μπορούμε να το μοιραστούμε...

Ο Αμερικανός Dr. Marc Faber, γκουρού των επενδύσεων, ολοκλήρωσε τη μηνιαία αναφορά του με τα παρακάτω σχόλια:


"Αν ξοδεύουμε τα χρήματά μας στο Wal-Mart, αυτά καταλήγουν στην Κίνα.
Αν τα ξοδέψουμε σε βενζίνη, πάνε στους Αραβες.
Αν αγοράσουμε PC, πάνε στην Ινδία.
Αν αγοράσουμε φρούτα και λαχανικά, πάνε στο Μεξικό, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα.
Αν αγοράσουμε καλό αυτοκίνητο, πάνε στη Γερμανία.
Τίποτε απ' αυτά δε βοηθάει την Αμερικανική Οικονομία. Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τα λεφτά εντός συνόρων είναι να τα ξοδέψουμε σε πουτάνες και μπύρες, γιατί αυτά είναι τα μόνα προϊόντα πια, που παράγονται στις ΗΠΑ...Εγώ κάνω ό,τι μπορώ...."
Λοιπόν... στην Ελλάδα οι μπύρες είναι Γερμανικές, και οι πουτάνες Ρωσίδες...
Να γιατί δεν πάει μπροστά αυτός ο τόπος...

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Μερικές αλήθειες για το μεταναστευτικό...

Κάποιες φορές, που έτυχε να γράψουμε στην "ΦΑΙΑΚΙΑ" για τον ουσιαστικά βίαιο εκπατρισμό και ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τις εστίες τους, τονίσαμε και το επαναλαμβάνουμε και σήμερα, ότι δεν αρκούν οι φιλάνθρωπες προθέσεις και διακηρύξεις... Χρειάζονται συγκεκριμένες θέσεις, πειστικές και ρεαλιστικές, που να αξίζει να παλεύονται στην καθημερινή πολιτική δράση και παρέμβαση της αριστεράς... Η φραστική καταδίκη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και η ταυτόχρονη αγνόηση πραγματικών, πρακτικών και σημαντικών προβλημάτων, που συνεπάγεται η άναρχη αυτή ανακατανομή του παγκόσμιου πληθυσμού -θύμα της ανθρωπογάγου κερδοσκοπίας του συστήματος- δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα, μετατρέπεται -πέρα από προθέσεις- σε ψωμί με βούτυρο για την ακροδεξιά, για τον φασισμό. Διαπίστωση, που κρατάει την παράδοσή της τουλάχιστον από τον προηγούμενο αιώνα και που θάπρεπε να προβληματίσει σοβαρά τους προοδευτικούς ανθρώπους στον κόσμο και στην Ελλάδα. Ειδικότερα για τη χώρα μας το πρόβλημα έχει δύο ταυτόχρονα αρνητικές όψεις: από την μία μεριά γίνεται ο πρώτος "εύκολος" τόπος υποδοχής αλλοδαπών στην Ευρωπαϊκή Ενωση (το οργανωτικό-διοικητικό μπάχαλο της χώρας είναι εξαιρετική και συνθήκη) και από την άλλη εμποδίζεται συστηματικά η προώθησή τους σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, χάρις -μεταξύ των άλλων- και της υποτακτικής πολιτικής των Ελληνικών κυβερνήσεων... Τα πρόσφατα αποτελέσματα των Δημοτικών εκλογών σε περιοές της Αθήνας (Αγιος Παντελεήμονας, Αττική κ.λ.π.) δεν στάθηκαν ικανά να διεγείρουν ορισμένους στην Αριστερά, που ...προβληματίζονται για την δημιουργία της 128ης υποαίρεσης της 453ης αίρεσης...
Λάβαμε από αγαπητό φίλο, την συνέντευξη Μαροκινού λαθρομετανάστη με παραβατική συμπεριφορά στη χώρα. Δεν εγγυώμαστε την αξιοπιστία του κειμένου, αλλά κι άν ακόμη είναι κατασκευασμένο, αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε (se non e vero e ben trovato, που λέμε στην Κέρκυρα)... Ολο το κείμενο, που ακολουθεί, το παραθέτουμε, όπως το ελάβαμε...



Το όνομα μου είναι Μοχάμετ, κατάγομαι από το Ραμπάτ που είναι και η πρωτεύουσα του Μαρόκου. Έφυγα ξαφνικά ένα βράδυ γιατί είχα πρόβλημα με την αστυνομία, μετά από ληστεία που είχα κάνει σε τουρίστα μαζί με έναν άλλο φίλο μου. Αυτόν τον έπιασαν όμως.
Ξεκίνησα με 2 χιλιάδες δολάρια στη τσέπη και προσπάθησα να περάσω με μερικούς άλλους με βάρκα στην Ισπανία, για να πάω από ΄κει στην Γαλλία και στο Παρίσι που εκεί έχω συγγενείς αλλά και πολλούς φίλους.
Πώς βρέθηκες από το Γιβραλτάρ και την προσπάθεια να περάσεις Ισπανία στην Ελλάδα?
Μας κορόιδεψε ο άνθρωπός που είχε την βάρκα στο Τανγκλέρ. Μας είπε πως θα μας πάει απέναντι στην Ισπανία και του δώσαμε όλοι λεφτά, εμένα μου πήρε 1000 δολάρια, γιατί του είπα πως δεν έχω άλλα μαζί μου. Αντί όμως να πάει βόρεια, πήγε ανατολικά. Εμείς δεν το καταλάβαμε καθόλου, γιατί το μόνο που βλέπαμε ήταν θάλασσα και τίποτα άλλο.
Πόσοι είσαστε στη βάρκα?
Περίπου 20 άτομα. Νομίζω 8-9 Μαροκινοί 18 με 20 χρονών οι άλλοι ήταν από άλλες αφρικανικές χώρες και είχαν και ένα κοριτσάκι μαζί τους πολύ μικρό.
Τελικά που σας άφησε?
Δίπλα στην Αλγερία. Από κεί γνωρίσαμε κάποιον που μας είπε πως μπορεί να μας πάει στην Γαλλία μέσω Ελλάδας. Και εκεί χωρίσαμε άλλοι πήγαν να βρουν τρόπο να γυρίσουν καθώς δεν είχαν άλλα λεφτά, κι άλλοι άρχισαν να ψάχνουν για καλύτερες τιμές. Εγώ έμεινα γιατί πίστεψα πως στην Ελλάδα θα μας έδιναν χαρτιά πρόσφυγα, αν λέγαμε πως είμαστε από την Παλαιστίνη. Έτσι μας είπε. Του έδωσα 500 δολάρια για να με βοηθήσει να πάω στην Τηνυσία. Τα υπόλοιπα λεφτά που είχα γύρω στα 300 δολάρια τα έδωσα σε άλλον για να περάσω με βάρκα προς την Κρήτη. Μετά από 1 εβδομάδα τελικά πάτησα σε Ευρωπαϊκό έδαφος και πίστευα πως όλα θα άλλαζαν. Μας έπιασε το λιμενικό και μας πήγαν σε ένα κέντρο όπου και μας ανέκριναν. Εγώ και κάτι άλλα παιδία δηλώσαμε πρόσφυγες από την Παλαιστίνη, κάτι άλλοι μαύροι είπαν ψέματα πως είναι Σομαλοί, αλλά ήταν από την Νιγηριανία και Σενεγαλέζοι. Μας έδωσαν κάτι χαρτιά και μας είπαν πως πρέπει να φύγουμε από την Ελλάδα σε 3 μήνες.
Φύγαμε σχεδόν όλοι για την Αθήνα. Τελικά στην Αθήνα βρήκα πολλούς γνωστούς μου από το Μαρόκο, που νόμιζα πως ήταν στη Γαλλία. Με μάθανε τα κόλπα και τις περιοχές. Άρχισα να κλέβω μαζί τους στην αρχή τσάντες από γυναίκες και κινητά από άτομα που δεν θα μας προλάβαιναν να μας πιάσουν αν έτρεχαν πίσω μας. Οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι είναι οι καλύτερη στόχοι. Μετά τα πουλούσαμε αν ήταν κινητά στη Ζήνωνος και στην Πειραιώς σε καταστήματα μεταναστών και αν ήταν λεφτά μέσα στην τσάντα τα μοιραζόμασταν στα πρώτα παρκάκια που βρίσκαμε μπροστά μας.. Πάντα κοιτάμε να αιφνιδιάσουμε, εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Αλλάζουμε ξαφνικά κατεύθυνση και πέφτουμε πάνω του. Συνήθως είμαστε 2 ή 3 μαζί. Με κινητά ενημερώνει ο ένας τον άλλον, για το που θα χτυπήσουμε. Συνήθως στο κέντρο και ψάχνουμε για άτομα που καταλαβαίνουμε πως φοβούνται, όταν μας βλέπουν. Για τις χρυσές αλυσίδες μας δίνουν γύρω στα 10 ευρώ στη Σοφοκλέους οι Ιρακινοί.
Στην Αθήνα πόσοι ακόμα κάνουν αυτή την δουλειά?
Είναι πάρα πολύ, ακόμα και καινούργιοι που έρχονται, ακόμα και από άλλες χώρες έρχονται μαζί μας μέχρι να βρουν τρόπο να φύγουν από την Ελλάδα, αυτό κάνουν για να ζουν. Τα αυτοκίνητα οι αλυσίδες και οι τσάντες, είναι το μόνο που μας δίνει λεφτά. Για δουλειά δεν μας παίρνει κανένας εδώ. Ξέρουμε ότι δεν μπορούν να μας απελάσουν, ούτε να μας βάλουν φυλακή για μικρές ποινές. Εμένα με έχουν πιάσει πάνω από 5 φορές και φυλακή δεν έχω πάει, γιατί αλλάζω χαρτιά αμέσως μετά την αναστολή. Πρώτα στην αρχή μας χτυπούσε η αστυνομία, τώρα εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα, όλα είναι νορμάλ.
Τώρα κάθε μέρα έρχονται κι άλλοι, και έρχονται και δια μέσου Τουρκίας. Πάνε εκεί αεροπορικώς, κλείνουν ξενοδοχεία μέσω ίντερνετ για διακοπές, αλλά μετά περνάνε εδώ με βάρκες. Όλα γίνονται πιο οργανωμένο τώρα. Με εμένα ήταν άλλη περίπτωση γιατί με κυνηγούσε η αστυνομία.
Με τα ναρκωτικά στο κέντρο τι συμβαίνει?
Δεν υπάρχουν πολλοί Μαροκινοί που να πουλάνε, είναι λίγοι. Οι μαύροι και οι Αλγερινοί με τους Αφγανούς ασχολούνται. Και οι Αλβανοί έχουν δουλειές με αυτούς.. Οι Αλβανοί μπορεί και να σε σκοτώσουν αν τους πειράξεις. Δεν τους πλησιάζουμε αυτούς είναι επικίνδυνοι. Κανέναν πρεζάκια ναι, αν τον πετύχουμε μόνο του, του παίρνουμε ότι έχει πάνω του.
Με τους Έλληνες τι πρόβλημα έχετε?
Κοίτα με τους Έλληνες δεν έχουμε κανένα κοινό. Είμαστε τελείως διαφορετικοί σαν άνθρωποι. Εμείς πιο πολύ νιώθουμε Γάλλοι παρά κάτι άλλο. Ούτε και θέλει κανένας Μαροκινός από όσους ξέρω να μείνει εδώ. Εδώ νιώθουμε πιο πολύ σαν κρατούμενοι στην χώρα σας. Για αυτό και υπάρχει μια οργή για οτιδήποτε ελληνικό.
Εντάξει αλλά οι Έλληνες πολίτες τι φταίνε, που εσείς έχετε εγκλωβιστεί εδώ?
Δεν φταίνε, αλλά σκέψου εμείς δεν έχουμε τίποτα ενώ αυτοί έχουν τα πάντα, χωρίς να το αξίζουν. Από όσο έχω δει μέχρι τώρα οι Έλληνες είστε λαός που δεν κάνει τίποτα σωστά. Δεν έχετε δουλειές, δεν έχετε πολιτικούς και ο καθένας κοιτάει την δουλειά του. Εμείς βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Και έχετε και πολλούς ναρκομανείς και gay. Συνέχεια μας πλησιάζουν οι gay και μας δίνουν λεφτά να πάμε μαζί τους. Ειδικά στην περιοχή του Μεταξουργείου κοντά στου Ψυρρή.
Θα φύγεις από την Ελλάδα?
Θα ξαναπροσπαθήσω, έχω πάει 2 φορές στην Πάτρα αλλά μας έπιασαν και μας γύρισαν πίσω. Εκεί κάνουν κουμάντο οι Αφγανοί. Αν δεν τα έχεις καλά μαζί τους, δεν πλησιάζεις στο λιμάνι.
Στην Αθήνα ποιοι σας βοηθάνε?
Είναι κάποιοι που εργάζονται σαν εθελοντές σε κάποιες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εγώ γνώρισα δυο από αυτούς στο παλιό εφετείο, που έμενα στην αρχή, μέχρι να μας διώξουν. Εκεί μας είπαν ποια είναι τα δικαιώματα μας και τι να κάνουμε όταν μας πιάνει η αστυνομία.
Έλληνες ήταν?
Ναι, αλλά από ότι κατάλαβα δεν τους ενδιέφερε και τόσο πολύ η Ελλάδα. Πιο πολύ ήθελαν να βοηθήσουν τα παιδιά που έμεναν στο εφετείο. Τώρα αν θέλουμε κάτι πάμε στα Εξάρχεια στον χώρο μεταναστών που υπάρχει εκεί. Μας βοηθάνε και μας ενημερώνουν για όλα κάποια παιδιά που είναι αναρχικοί.
Στα επεισόδια που έγιναν για το "κοράνι" είχες πάει?
Είχα πάει άλλα έφυγα, γιατί όταν πήγα είχε έρθει η αστυνομία και μας διέλυσε. Ήμουν όμως στα επεισόδια τότε που σκότωσαν ένα παιδί οι αστυνομικοί. Εκεί κλέψαμε πολλά καταστήματα. Σπάγαμε τα τζάμια και μπαίναμε μέσα. Αλβανοί, Πακιστανοί, εμείς και όλοι οι άλλοι, ότι μας άρεσε σπάζαμε την τζαμαρία και μπαίναμε μέσα. Είχα βρεθεί με 10 τζάκετ και πολλά αθλητικά παπούτσια.
Τώρα που ζεις?
Μένω μαζί με 4 άλλους Μαροκινούς σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στις γραμμές του τραίνου.
Κοντά στην Λένορμαν. Και ελπίζω φέτος πριν πιάσουν τα κρύα να έχω καταφέρει να φύγω. Βρήκαμε έναν Ιρακινό στο Αγ. Παντελεήμονα που μας είπε πως μπορεί να δώσει διαβατήρια για να πάμε στην Γαλλία. Αλλά θέλει 3.000 ευρώ. Τα έχω μαζέψει, αλλά θέλω και κάποια ακόμα για τις πρώτες μέρες που θα είμαι στο Παρίσι. Μόλις τα μαζέψω, θα φύγω.

Αυτά ήταν μερικά από όσα μας είπε ένας Μαροκινός, που πιάσαμε όταν προσπάθησε να κλέψει μια γυναίκα κοντά στο Μετρό του Μεταξουργείου. Τελικά η γυναίκα δεν του έκανε μήνυση (κάτι που δεν το περίμενε), μας εξομολογήθηκε σχεδόν τα πάντα καθώς μόλις του μιλήσαμε στα Γαλλικά (ο ρεσεψιονίστ ξενοδοχείου) λύθηκε η γλώσσα του αμέσως. Είπε και άλλα πράγματα, αλλά τα κρίνω ανούσια να σας τα παρουσιάσω. Αυτό που μου έμεινε είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι ρατσιστές και δεν νιώθουν τίποτα για κανέναν άλλον, μόνο για τους "δικούς τους".
Την "συνέντευξη" την πήρε και την έγραψε φίλος που δουλεύει σε ξενοδοχείο του κέντρου. Την βάζουμε αυτούσια όπως μας την έστειλε. Για τυχόν παραλείψεις ή ορθογραφικά λάθη δεν φέρουμε ευθύνη.

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Ενδιαφέρον και εξαιρετικά επίκαιρο...

Το σημείωμα του καθηγητή Ιωνα Στεριώτη, που υπάρχει στην ιστοσελίδα του (http://www.ionsteriotis.gr/steriotisgr.htm) και που λάβαμε από φίλο. Το προτείνουμε ως εξαιρετικά ενδιαφέρον και επίκαιρο, τώρα, που ψάχνουμε να καταλάβουμε καλύτερα, πίσω από την όψη των πραγμάτων για ευθύνες και σκοπιμότητες...

Θύμα του πολέμου του δολαρίου η Ελλάδα
(και «λανθασμένων» χειρισμών)
Τον Δεκέμβριο του 2009 σε πολλά Αμερικάνικά site δημοσιεύονταν πληροφορίες ότι η Πολιτεία της Καλιφόρνια (7η μεγαλύτερη οικονομική οντότητα στον κόσμο) οδεύει σε πτώχευση. Αλλά και η δημοσιοοικονομική κατάσταση σε άλλες 42 Πολιτείες των ΗΠΑ ήσαν στα όρια της πτώχευσης.
Ξαφνικά στην Ελλάδα, μια Χώρα του Ευρώ, που όλοι θεωρούσαν μέχρι τότε ευλογημένη για πολλούς λόγους, ο Υπουργός Οικονομικών της, βγήκε και δήλωσε στους ντόπιους Δημοσιογράφους ότι η Ελλάδα βουλιάζει σαν τον Τιτανικό, ότι τα Ταμεία είναι άδεια κλπ. Η είδηση, που κατευθυνόταν στην εσωτερική, κομματική πελατεία, έκανε αυτοστιγμεί τον γύρω του κόσμου.
Ταυτόχρονα «αρμόδιοι» έκαναν παιδαριώδεις δηλώσεις του τύπου: όλοι οι Έλληνες θα δηλώνουν πόσες καταθέσεις έχουν στην αρχή του χρόνου και πόσες καταθέσεις στο τέλος του χρόνου και έτσι θα υπολογίζεται το πραγματικό τους εισόδημα (!!!) με αποτέλεσμα 32 δισεκατομμύρια καταθέσεων να φύγουν από τις Ελληνικές Τράπεζες για το εξωτερικό και να μείνουν το τραπεζικό μας σύστημα και η αγορά από ρευστότητα.
Η Ελλάδα είχε περίοπτη θέση και από πλευράς οικονομικής, μια και έχει τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, πρώτες ύλες - όπως βωξίτες, απ’ όπου παράγεται το αλουμίνιο, και πιθανά μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου τόσο στο Αιγαίο όσο και στο Ιόνιο Πέλαγος.
Αλλά και από πλευράς γεωπολιτικής και πολιτιστικής, που της επιτρέπει να έχει χιλιάδες σημεία Τουριστικού ενδιαφέροντος, που της αποφέρουν τεράστια ποσά, μια και την επισκέπτονται κάθε χρόνο 12 εκατομμύρια Τουρίστες.
Και στον χάρτη του Διεθνούς Εμπορίου είναι το κοντινότερο σημείο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης, που φαίνεται και από την εκμετάλλευση του κεντρικότερου Λιμανιού της Χώρας μας από την κινεζική COSCO, που διακινεί τον μεγαλύτερο αριθμό κοντέινερ στον κόσμο ημερησίως (περισσότερα από 1 εκατομμύριο κοντέινερ την ημέρα).
Στις 6 Φεβρουαρίου 2010, όπως απεκάλυψε ο ραδιοφωνικός σταθμός ΣΚΑΙ, βασιζόμενος σε δημοσιεύματα Αμερικανικών εφημερίδων, έγινε μια μυστική σύσκεψη στην Νέα Υόρκη μεταξύ χρηματο-οικονομικών παραγόντων των ΗΠΑ, και απεφάσισαν να στρέψουν την προσοχή της διεθνούς οικονομικής κοινότητας στα προβλήματα μιας Χώρας του Ευρώ, με στόχο της εξασθένηση του Ευρώ και την στήριξη του δολαρίου.
Το δολάριο για 60 χρόνια παίζει δύο ρόλους:
«Νόμισμα αναφοράς» για το διεθνές εμπόριο, τις τιμές του πετρελαίου και των πρώτων υλών, για τις τιμές του πετρελαίου και των ναύλων.
Παράλληλα έπαιζε και τον ρόλο «νομίσματος αποταμίευσης» για εκατομμύρια ανθρώπους, που ζουν σε Χώρες με ασταθή νομίσματα, και για χιλιάδες Τράπεζες, Οργανισμούς, Επενδυτές, που διαχειρίζονται τεράστια κεφάλαια.
Το Ευρώ, που έχουν σαν νόμισμα τους 470 εκατομμύρια Ευρωπαίοι και θεωρείται σαν το σταθερότερο νόμισμα στον κόσμο, τράβηξε το ενδιαφέρον των καταθετών και των επενδυτών και η μάζα του Ευρώ ξεπέρασε το 2008 παγκοσμίως την μάζα του δολαρίου.
Τα πάμφθηνα Κινεζικά προϊόντα κατέστρεψαν εκατοντάδες χιλιάδες μικρές και μεγάλες Επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον Κόσμο. Και το γεγονός αυτό δημιούργησε την αρχή της κρίσεως το 2007 μια και πολλές Αμερικανικές Τράπεζες είχαν χρηματοδοτήσει χιλιάδες Επιχειρήσεις, που έκλεισαν, και εκατομμύρια ανθρώπων με στεγαστικά δάνεια, που δεν μπορούσαν πλέον να αποπληρώσουν λόγω της μεγάλης ανεργίας.
Σήμερα οι ΗΠΑ εξάγουν ελάχιστα προϊόντα (κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες, οπλικά συστήματα, software) και η εσωτερική αξία του δολαρίου είναι μηδαμινή μια και το εξωτερικό της χρέος είναι τεράστιο και ανέρχεται σε 13,8 τρισεκατομμύρια δολάρια. [
http://www.usdebtclock.org ] Το εξωτερικό της χρέος καλύπτεται κατά το 1/3 από την Κίνα για πολιτικούς και άλλους λόγους αλλά και από την Ινδία για εμπορικούς λόγους.
Ήδη η τιμή του πετρελαίου και η τιμή του χρυσού ενώ οι τιμές τους εκφράζονται ακόμη σε δολάρια, είναι άμεσα συνδεδεμένα με το Ευρώ, μια και μόλις πέφτει η ισοτιμία του δολαρίου έναντι του Ευρώ, η τιμή του πετρελαίου και του χρυσού ανεβαίνει ανάλογα.
Το 2010 ήταν μια εξαιρετικά επικίνδυνη για το δολάριο χρονιά.
Αν η Καλιφόρνια και άλλες Πολιτείες πήγαιναν για χρεωκοπία, η ισοτιμία του δολαρίου θα βυθιζόταν.
Αν οι αγορές συμφωνούσαν να χρησιμοποιούν το Ευρώ σαν νόμισμα αναφοράς για το πετρέλαιο, τα ναύλα, τον χρυσό, το διεθνές εμπόριο, τότε το δολάριο - και οι ΗΠΑ - θα κατέρρεαν μέσα σε 4 εργάσιμες ημέρες.
Ο έξυπνος χειρισμός του θέματος και η στροφή της προσοχής της διεθνούς κοινότητας από τα Αμερικανικά και Αγγλικά Μέσα Ενημέρωσης προς την Ελλάδα, δημιούργησε έναν νέο στόχο, που απομάκρυνε την προσοχή από τα εσωτερικά προβλήματα των ΗΠΑ, όπου έπεσαν έξω μεγάλες διεθνείς Τράπεζες, έκλεισαν οι κολοσσιαίες Αυτοκινητοβιομηχανίες της και οι τοπικές Κυβερνήσεις πολλών Πολιτειών είχαν δημοσιονομικά προβλήματα.
Οι Έλληνες εφοπλιστές προσφέρθηκαν να βοηθήσουν την Ελληνική Οικονομία, καλύπτοντας Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου με 5%. Δεν πήραν καμία απολύτως απάντηση. Και οι «αρμόδιοι» προτίμησαν να βγαίνουν στις διεθνείς αγορές και να δανείζονται με 9% και 10%, αυξάνοντας έτσι ακόμη πιο πολύ το Δημόσιο Χρέος και καθιστώντας αδύνατη την αποπληρωμή του.
Το παιχνίδι με το κυνήγι των μαγισσών συνεχίστηκε στην Ευρώπη με στόχο άλλες Χώρες – αλλά και την Αγγλία, που χτυπούσε την Ελλάδα για το χρέος της, ενώ οι Πολιτείες των ΗΠΑ έμειναν στο απυρόβλητο.
Και εδώ αναμασώντα οι προφητείες Αμερικανών και Άγγλων Οικονομολόγων, που μας συνιστούν "φιλικά" να επανέλθουμε στην δραχμή. Ξεχνούν όμως να αναφέρουν ότι μετά την επιστροφή μας στην δραχμή θα ακολουθήσουν μία ή δύο υποτιμήσεις 15% - 20% και η αποπληρωμή των τεραστίων δανείων, που πήραμε σε Ευρώ και σε δολάρια με επιτόκια 9% και 10%, θα είναι πλέον απολύτως αδύνατη.


Ίων Στεριώτης
Πολιτικός και Οικονομικός Αναλυτής, τ. Καθηγητής European University

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Ούτε Ελληνας να ήταν...

Λίγο καθυστερημένη (Ιούλιος 2010) αλλά διαχρονικά επίκαιρη η δήλωση του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες...
Με ρωτάτε γιατί στείλαμε φυλακή όσα στελέχη μας κλέψανε;
Γιατί κλέψανε! Και δεν τους τιμωρήσαμε εμείς αλλά οι θεσμοί.
Μου λέτε ..«γιατί άφησες να μπει φυλακή o προσωπικός σου φίλος ο υπουργός άμυνας και δεν τον κάλυψες ; ».
Μα... γιατί έκλεψε!
Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας, την πίστη του λαού στη κυβέρνηση. Πρόδωσαν τον Λαό, τη Δημοκρατία, το Στρατό, την Πατρίδα, το Έθνος; Τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη!
Αν τους αφήσεις θα διαφθείρουν κι άλλους. Γι' αυτό φυλακίστηκαν. Τιμωρώντας τη διαφθορά κρατάμε γεμάτα τα ταμεία και τη Παγκόσμια Τράπεζα,το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη μαφία των τραπεζών μακριά απ' τα πόδια μας. Δεν καταντάμε Ελλάδα!

Κάτι μου λέει, ότι η βαθύτερη καταγωγή του πρέπει να είναι Ελληνική... Εμείς από σήμερα θα τον αποκαλούμε Ούγο Τσάβιο... Δεν μπορεί... Θυμίζει τόσο πολύ σύγχρονο Ελληνα πολιτικό κόμματος εξουσίας...

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

ΑΝΑΒΡΑ: Αντικαλλικράτειο υπόδειγμα


Λίγες μέρες μας μένουν μέχρι να υλοποιηθεί τυπικά το σχέδιο Καλλικράτης, που μεταξύ των άλλων επιφέρει μία απίστευτη συγκεντροποίηση και απομάκρυνση της τοπικής εξουσίας από τους πολίτες... Για όσους θα διαμαρτυρηθούν επικαλούμενοι τις ασφαλιστικές δικλίδες του νόμου για τοπικά συμβούλια κ.λ.π. θα τους θυμήσουμε πολύ απλά την τύχη παρόμοιων προσπαθειών πριν ή και κατά την διάρκεια του "Καποδίστρια". Το επιχείρημα της ευκολότερης υλοποίησης έργων κλίμακας μας θυμίζει το ανέκδοτο με το Μπόμπο, που ...σκότωσε τους γονείς του για να πάει στο πάρτυ του Ορφανοτροφείου...
Φαίνεται -ξεκάθαρα- πως απέχουμε πολύ, πάρα πολύ από την υλοποίηση του οράματος μιάς γνήσιας τοπικής αυτοδιοίκησης, που να δανείζεται στοιχεία συμμετοχικότητας και κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του πολίτη από την αρχαία Ελλάδα...
Πριν λίγο καιρό ίσως να είδαν αρκετοί συμπολίτες ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ -νομίζω στην ΕΤ3- με θέμα την Ανάβρα, μία ορεινή κοινότητα στην Μαγνησία, που αποτελεί πρότυπο κατοχύρωσης της άμεσης δημοκρατίας και συνάμα ζωντανό παράδειγμα προόδου σε κοινωνική μέριμνα, προστασίας του περιβάλλοντος και υιοθεσίας νέων τεχνολογιών... Η Ανάβρα δεν ανατρέπει το σύστημα... αλλά παρέχει επιχειρήματα για την αναγκαιότητα της ανατροπής του. Διαβάστε λοιπόν μία σύντομη περιγραφή των συμβαινόντων στην Ανάβρα, που λάβαμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο... Οσα διαβάσετε είναι "κατώτερα" αυτών, που θα βλέπατε με τα μάτια σας στο ντοκυμαντέρ της τηλεόρασης. Γι΄αυτό πιστέψτε τα πέρα για πέρα...
Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο ανάπτυξης. Για τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται από την Ανάβρα του νομού Μαγνησίας.
Στις δυτικές πλαγιές της Οθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό), οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία. Εδώ ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά επιστρέφει στο χωριό του. Με ποσοστό ανεργίας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια.
Οι υποδομές του υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα 100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.
Η κοινωνική μέριμνα κατέχει πρώτιστη θέση: νηπιαγωγείο και δημοτικό του «κουτιού», αγροτικό ιατρείο (πάντοτε στελεχωμένο), δωρεάν στέγαση για τους δασκάλους και τους γιατρούς, «Βοήθεια στο σπίτι», σχεδιασμός για γηροκομείο, ακόμα και για πισίνα!
Πoιο είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας; Πώς μια μειονεκτική περιοχή κατάφερε το «θαύμα»;
Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Με ένα διάλειμμα 4 χρόνων, είναι από τότε κοινοτάρχης της Ανάβρας.
Η κατάσταση που συνάντησε ήταν απελπιστική. Τα γελάδια, οι χοίροι και τα πρόβατα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό. Στους χωματόδρομους. Δεν υπήρχε πουθενά άσφαλτος. Το χειμώνα περπατούσες μέσα στη λάσπη, το καλοκαίρι η σκόνη σε έπνιγε.
«Προτεραιότητά μας ήταν η κατασκευή κτηνοτροφικών πάρκων, για να μπει τέλος στην αναρχία που επικρατούσε. Με φως, νερό και σωστή δόμηση, σταβλίζουν τα ζώα τους το χειμώνα. Τους υπόλοιπους μήνες βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κρέας τους φημίζεται για την ξεχωριστή γεύση του. Η κτηνοτροφία είναι η πηγή των εισοδημάτων στην Ανάβρα», λέει ο πρόεδρος της κοινότητας. «Ισως εγώ είμαι ο πιο φτωχός του χωριού, αφού η σύνταξη που παίρνω από τη ΔΕΗ, όπου έφυγα με το βαθμό του επιθεωρητή, κυμαίνεται στα 2.500 ευρώ».
Βάσεις ανάπτυξης: Η πρόοδος συνεχίστηκε με την κατασκευή του σφαγείου βιολογικής γραμμής, το μοναδικό δημόσιο στην Ελλάδα, με πιστοποίηση από τη ΔΗΩ. Ετσι μπήκε τάξη και δημιουργήθηκε η βάση για την ανάπτυξη της βιοκτηνοτροφίας, με συνέπεια οι παραγωγοί να κερδίζουν σημαντικά ποσά από τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με χρήματα της οποίας έγιναν οι παραπάνω υποδομές.
Ξύπνιος, σχολαστικός και με όραμα ο πρόεδρος παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε κοινοτικό πρόγραμμα και το εκμεταλλεύεται δεόντως. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία των συγχωριανών του. Στην αρχή έφεραν αντιρρήσεις στα σχέδιά του, αλλά με επιμονή και υπομονή τούς έπεισε.
Τώρα τους καλεί να δημιουργήσουν τυποποιητήρια για τα προϊόντα τους, ώστε να ολοκληρωθεί το φάσμα της βιολογικής παραγωγής. Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος. Ηθελε έσοδα δικά της. Ετσι, πριν από τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο του αιολικού πάρκου, με τις 20 ανεμογεννήτριες και ανάδοχο την ισπανική εταιρία Gamesa.
Εσοδα: Το ρεύμα το αγοράζει η ΔΕΗ, ενώ η κοινότητα για τη χρήση του χώρου, που της ανήκει, εισπράττει έως και 100.000 ευρώ το χρόνο. Υπό δημοπράτηση βρίσκεται και η ανάπτυξη υδροηλεκτρικού εργοστασίου, από το νερό των πηγών της Ανάβρας. Από εκεί θα εισπράττονται άλλες 100.000 ευρώ.
Η επιστροφή στις ρίζες είναι μια σταθερή πολιτική για τον κ. Τσουκαλά. Για να ενισχυθεί κι άλλο ο πληθυσμός, έκανε επέκταση του οικισμού και δίνει οικόπεδα σε άστεγους δημότες στο μισό της αντικειμενικής τους αξίας και με αποπληρωμή σε 5 δόσεις..
Μετανάστες σε... ορεινό παράδεισο «Δεν μας λείπει τίποτα. Εγώ, παρόλο που γεννήθηκα στην Αθήνα, ήρθα στο χωριό των γονιών μου, μόλις γνώρισα εδώ, κατά τη διάρκεια των διακοπών, το σύζυγό μου τον Παναγιώτη. Κάναμε τρία παιδιά. Δουλεύουμε με τον άνδρα μου φροντίζοντας τα 100 γελάδια που έχουμε. Πηγαίνουμε γυμναστήριο, πίνουμε τα τσιπουράκια μας στις 5 ταβέρνες του χωριού και αν θέλουμε νυχτερινή ζωή πεταγόμαστε μέχρι τον Δομοκό ή τον Αλμυρό», λέει η Νίκη Μηλιώνη.
Οι ηλικιωμένοι αισθάνονται ασφάλεια με τη μόνιμη παρουσία της αγροτικής γιατρού. Η Ελένη Τριανταφύλλου δέχεται 8 με 9 άτομα καθημερινά στο ιατρείο.
Πήγε στην Ανάβρα στις 5 Αυγούστου και για τους επόμενους 9 μήνες που θα μείνει εκεί νιώθει τυχερή που βρέθηκε σε ένα τόσο φιλικό περιβάλλον. Μάλιστα, δεν επιβαρύνεται από την τσέπη της, γιατί μένει σε διαμέρισμα που της παραχώρησε η κοινότητα (όπως και οι τρεις δάσκαλοι).
Ο Αποστόλης Καπέλος και ο Πολύζος Κανατούλης είναι δυο νέοι κτηνοτρόφοι. Παίκτες στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού (Α.Ο. ΟΘΡΥΣ), κάθονται στο καφενείο και συζητούν πώς θα αντιμετωπίσουν τον ΔΟΜΟΚΟ, την ισχυρότερη ομάδα της περιοχής. Περηφανεύονται για την προαγωγή στην Α' Ερασιτεχνική, αλλά και για τα επιτεύγματα του χωριού τους. «Να πάτε να δείτε το περιβαλλοντικό πάρκο», μας λένε. Συναντάμε έναν παράδεισο. Αιωνόβια πλατάνια, σε μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, με γεφύρια, παιδικές χαρές, πετρόκτιστη διακόσμηση και με τους λαγούς και τα ελάφια να ξεπετάγονται μέσα από τα ξέφωτα, με φόντο τον υδάτινο κόσμο του Ενιππέα (παραπόταμου του Πηνειού).
Εδώ κρατάει ακόμα το έθιμο της δρυστέλας, όπου οι νοικοκυραίοι πλένουν ρούχα και χαλιά με τα ορμητικά νερά των πηγών. Μια περιφραγμένη έκταση, συνολικού εμβαδού 240 στρεμμάτων, που αποτελεί ταυτόχρονα και μουσείο παράδοσης. Αλλη μια ευκαιρία για να εισπράττει η κοινότητα έσοδα, καθώς πολλά σχολεία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για επίσκεψη και αναμένεται να μπει συμβολικό εισιτήριο για τα έξοδα συντήρησής του. Το πλέον μεγαλόπνοο σχέδιο, αυτή την περίοδο, είναι η επικείμενη εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης. Με προϋπολογισμό 1.700.000 ευρώ (από ευρωπαϊκά κονδύλια) και με μελέτη από το ΤΕΙ Κοζάνης η Περιφέρεια έχει πει ήδη το «ναι».
Ενας κεντρικός λέβητας θατοποθετηθεί στο πάνω μέρος του χωριού και από εκεί θαδιοχετεύονται υπόγειοι αγωγοί από τους δρόμους της Ανάβρας με καυτό νερό. Το κάθε σπίτι θα συνδέεται με το σύστημα και θα έχει ολόκληρο το χειμώνα ζεστό νερό και θέρμανση, με μια ελάχιστη επιβάρυνση. Θα λειτουργεί με την καύση βιομάζας (κοπριές των ζώων, ξερά φύλλα, άχυρο κ.ά).

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

28η Νοέμβρη: μέρα ιστορική ?

Ιστορική μέρα χαρακτηρίζουν τα περισσότερα ΜΜΕ την 28η Νοέμβρη εξαιτίας της ανοιχτής παρουσίασης στο διαδίκτυο αλλά και σε επώνυμα ΜΜΕ (Spiegel, New York Times, El País, The Guardian και Le Monde) απόρρητων κειμένων, που σχετίζονται με πολιτικά και παραπολιτικά δεδομένα του πλανήτη...
Η δύναμη της πληροφορίας αποχτάει άλλη αξία κάτω από τις αποκαλύψεις του Wikileaks, ισχυρίζονται πολλοί... Διατηρούν την επιφυλακτικότητά τους άλλοι, γνωρίζοντας καλά, οτι ο πλανήτης ολόκληρος επιβεβαιώνει το ρητό: πολύ πληροφόρηση, καθόλου πληροφόρηση... Δεν αρκεί η ανοιχτή αποκάλυψη των "απίστευτων" άπλυτων της παγκόσμιας πολιτικής και διπλωματίας για να συνεγείρει τους πολίτες για δραστικές παρεμβάσεις... Φαίνεται καθαρά, οτι ο συντονισμός πληροφόρησης-αντίστασης απαιτεί ένα άλλο "μήκος κύματος" πολιτικής συνειδητότητας απο τους κατοικούντες τον κόσμο τούτο... Η γενική αυτή θεώρηση δεν πρέπει να καταλήξει΄-όσο και άν είναι ορθή- σε γενικολογία... Η 28η του Νοέμβρη παραμένει η μέρα της ανοιχτής προβολής προς το ευρύτερο κοινό πληροφοριών, που μέχρι σήμερα η γνωστοποίηση τους φιλτράρονταν σε χρόνο και έκταση από την εξουσία... Είναι η πρώτη μέρα, που οι πολίτες έχουν τα ντοκουμέντα για να παρακάμψουν το πλέγμα της παραπληροφόρησης και της σύχυσης μέσα από την έντεχνη τροποποίηση και "κατασκευή" της είδησης...
Ηδη ο δικτυακός τόπος Wikileaks αντιμετωπίζει τα πυρά των ισχυρών της γης ενώ ο χαρακτηρισμός του "προδότη" και του "τρομοκράτη" μπήκε στην πρώτη γραμμή του πολέμου υπεράσπισης του "απορρήτου"...

Ο Μονιτσέλλι μας χαιρέτησε...

Πληρέστατος ημερών (στα 95 του) μας άφησε χρόνους ο μεγάλος Ιταλός κωμικοποιός, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο και σπουδαίο έργο, που σημαδεύει και περιγράφει μία εποχή: του Ιταλικού νεορεαλισμού στον κινηματογράφο, που μαζί με άλλους δημιουργούς ορίζει ένα σημαντικότατο κεφάλαιο στην Ιστορία του κινηματογράφου αλλά και του παγκόσμιου πολιτισμού.
Γεννημένος το 1915, στο Βιαρέτζο της Τοσκάνης, ο Μονιτσέλλι τνεπουτάρει ανεπίσημα σαν κινηματογραφικός δημιουργός το 1934, πλάϊ στο φίλο του Αλμπέρτο Μονταντόρι στα "Παιδιά της οδού Πάαλ". Το δικό του επίσημο ξεκίνημα γίνεται το 1949 με την ταινία: " Ο Τοτό ψάχνει σπίτι". Από το πρώτο του έργο καθιερώνει το προσωπικό στύλ της κοινωνικής σάτυρας, της διερεύνησης των πραγμάτων πίσω και κάτω από την γελοία όψη των πραγμάτων. Κορυφαία έκφραση αυτού του στύλ είναι το έργο του 1958: "Ο κλέψας του κλέψαντος" (i soliti ignoti), που αναγνωρίζεται σαν μία από τις κορυφαίες κωμωδίες του Ιταλικού νεορρεαλισμού... Ισως τα πρωτεία της κλέβει η επόμενη ταινία του:"ο Μεγάλος Πόλεμος", μία συγκλονιστική τραγωδιακή παρουσίαση του πολέμου με χιουμοριστικό ύφος, που αναδεικνύει ανάμεσα στις πολλές αρετές της και το σπουδαίο δίδυμο: Αλμπέρτο Σόρντι-Βιττόριο Γκάσμαν...
Και εκεί, που πολλοί πίστεψαν, ότι ο Μονιτσέλλι έπιασε οροφή, ακολουθούν ο "Μπρανκαλεόνε" και οι "Εντιμότατοι φίλοι μου" (amici miei).
Στους "Σταυροφόρους" ήρωες του Μπρανακαλεόνε (μία γροτέσκα "επιροή" του Δον Κιχώτη), αναγνωρίζει κανείς τις κωμικοτραγικές προσωπικότητες αλλά και το πνευματικό και πολιτιστικό επίπεδο πολλών πρωταγωνιστών της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Θαυμάσια αξιοποίηση από τον Μονιτσέλλι τόσο του Βιττόριο Γκάσμαν όσο και του Τζιαν-Μαρία Βολοντέ. Στους "εντιμότατους φίλους" ο Ούγκο Τονιάτσι, ο Φιλίπ Νουαρέ και ο Αντόλφο Τσέλι είναι γνήσιοι αντιήρωες. Σατυρίζουν και αποκαθηλώνουν τον καθωσπρεπισμό και την κοινωνική συμβατικότητα. Στις μεγάλες του δημιουργίες ανήκουν και το πολυβραβευμένο αριστούργημα: "οι Σύντροφοι".
Ακάματος δημιουργός ο Μάριο Μονιτσέλλι... Ενδεικτικά αναφέρουμε μέσα από το πάνθεον των έργων του: "Τοτό, ο Βασιλιάς της Ρώμης" (1952), "Βοκάκκιος 70", (1962), "Καζανόβας 70" (1965) "ο Μπρανκαλεόνε στις Σταυροφορίες" (1970), "Θέλουμε τους συνταγματάρχες" (1973, υψηλού προφανώς Ελληνικού ενδιαφέροντος). Ενδεικτικό της ζωτικότητας του Μονιτσέλλι είναι το γεγονός, ότι την τελευταία του Ταινία ("το Ρόδο της Ερήμου"), την γύρισε το 2006 σε ηλικία 91 ετών!!!.
Καλό ταξείδι "σύντροφε"...

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Πού πάει το τραίνο...



... του προαστιακού; Αναρωτιώμαστε γιατί η κατάσταση, που αντικρύσαμε ενάμισυ μήνα μετά από την πρώτη μας ανάρτηση για τα χάλια του προαστειακού μοιάζει τέλεια μπροστά στην πολύ πρόσφατη. Περιττό να πούμε, πως τίποτε δεν έχει φτιαχτεί... Χαλασμένα μηχανήματα επικύρωσης των εισιτηρίων στο αεροδρόμιο, μη λειτουργούσες σκάλες καθόδου, ασανσέρ χαλασμένα σε πολλούς σταθμούς, ατελής πληροφόρηση για τα δρομολόγια και τους σταθμούς... Και χρωμορρύπανση στο απροχώρητο. Οι πρόχειρες φωτογραφίες, που παραθέτουμε είναι στο εσωτερικό των βαγονιών, όπου τίποτε δεν έχει μείνει στο απυρόβλητο. Καθίσματα, τοίχοι, τζάμια θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο... Αναρωτιέται κανείς: Πρόκειται για το πλαφόν της διοικητικής ανικανότητας ή για εσκεμμένο ευτελισμό, ιδιαιτέρως επιθυμητό από μελλοντικούς "εξυγιαντές"; Ακαιρο το δίλημμα... Και οι δύο θεμελιώδεις αυτές εκδοχές της νεο-ελληνικότητας πρέπει μάλλον να συνυπάρχουν αρμονικά στην ...ραγδαία επιδείνωση της εικόνας του προαστιακού, της ...ναυαρχίδας των Ελληνικών σιδηροδρόμων....

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Χωρίς κρίση...

..."Τα διάφορα κομμάτια της Αριστεράς μας θέλουν χωρίς κρίση. Ζητούν από μας σήμερα να τους δοξάσουμε άκριτα, να συμπαραστεκόμαστε άκριτα, σαν να είμαστε στο παραπέντε της εκτέλεσης. Η αριστερά, όμως έχει σήμερα παίρνει επιχορήγηση, έχει τους βουλευτές της στη Βουλή, τους συνδικαλιστές στα παράθυρα, μπορεί να κάνει τις δηλώσεις της και σε μας δεν επιτρέπει να διατυπώσουμε, να δούμε με έναν άλλο τρόπο, κάπως και τα δικά της πεπραγμένα. Ακόμα και όταν το κάνουμε με αληθινό σπαραγμό και λυγμό μέσα μας"...
Τάδε έφη η Ιωάννα Καρυστιάνη σε συνέντευξή της στην "Καθημερινή της Κυριακής" Πασίγνωστη για τους αγώνες της στους παλιότερους... Ηταν η πασιονάρια μας εκείνα τα δύσκολα χρόνια... Και έμεινε σταθερά από την εδώ πλευρά... Την πλευρά της ανησυχίας, της αγωνίας, της πίκρας... Αξίζει να διαβάσετε τα λόγια της και οι νεότεροι... Οσοι πιθανόν την γνωρίζετε απλά σαν καταξιωμένο χειριστή του συγγρραφικού λόγου... Μακάρι να καταλάβαιναν το βαθύτερο, το ουσιαστικό νόημα του λόγου της, όσοι θα αναλάβουν να τις πετάξουν λασπίτσα "ορθολογισμού" ή τόνους λάσπης ιδεολογικής auto da fe... Μακάρι... Και μακάρι να αντιληφθούν την αξία αυτών των λόγων όσοι σήμερα εκ του ασφαλούς διατηρούν το χρυσόβουλον για το δικαίωμα της κριτικής, πριν η σπάθη της σαλαμοποίησης τους στείλει και τους ίδιους στα τάρταρα της απαξίωσης... Οπως και να το κάνουμε, το ..."μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες" έχει διαχρονική αξία...

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Είναι νωρίς ακόμα…

Αυτός είναι ο τίτλος του σημειώματος του Νίκου Μητσιάλη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Πολίτες". Εξαιρετικά εύστοχο, ενημερωτικό και ανατρεπτικό κείμενο. Με λόγο σαφή και συγκεκριμένο. Με διαλεκτική στάση απέναντι στην σύγχρονη νεοελληνική και παγκόσμια πραγματικότητα, πέρα από γενικότητες, τετριμμένες επαναλήψεις και ξύλινο ήχο.
Θεωρήσαμε, ότι μας είναι χρήσιμο να τον διαβάσουμε και εμείς οι της "ΦΑΙΑΚΙΑΣ"... Γι' αυτό σας το παραθέτουμε.

Είναι νωρίς ακόμα…
Χωμένοι στη αναπαυτική πολυθρόνα του υπαίθριου της καφετερίας χώρου, απολάμβαναν το φραπεδάκι, το εσπρεσάκι ή το Johnnie Walker…
Το κινητό, τα τσιγάρα, ο αναπτήρας, το τασάκι προσγειωμένα και αυτά πάνω στο τραπεζάκι που συγκεντρώνει τις επιθυμίες της παρέας…
Καταραμένη φτώχεια, για τη μιζέρια συζητούσαν;
Για την ακρίβεια, και το πετσόκομμα μισθών και ημερομισθίων;
Βόγγος και τούφα καπνού, καημός και ρουφηξιά, μουντή σχετικά ατμόσφαιρα και όταν τους κοντοζύγωσα κατάλαβα πως μιλούσαν για το χαμένο γκολ της Κυριακής…
Γεμάτος ο πεζόδρομος τραπέζια… Γεμάτα τα τραπέζια με παρέες και τα στόματα μπουκωμένα με κουβέντες για φορέματα, ταξίδια και ινστιτούτα ομορφιάς και αδυνατίσματος…
Για τις πανάκριβα απλησίαστες επεμβάσεις σιλικόνης προκειμένου να στέκουνε τα στήθια όρθια, τα φρύδια «γκράφιτι» και τα μυαλά στα κάγκελα. Με ξέμπαρκες εμβόλιμες ξενόγλωσσες ατάκες και με εκείνο το επαναλαμβανόμενο «Γεια, θα τα πούμε…» της αναχώρησης…
Με γυαλιά ηλίου κολλημένα αιωνίως στα μαλλιά, της «γοητείας» συμπλήρωμα…
Είναι ένα σημαντικό τμήμα της μικρομεσαίας τάξης - φοβερά δυσανάλογο για το μέγεθος του πληθυσμού μας - γέννημα και θρέμμα της πολυετούς βασιλείας του ΠαΣοΚ, με του μεγάλου την εντολή, «Τσοβόλα δώστα Όλα» παντοτινό της στόχο!!!
Βολεμένο ποικιλοτρόπως και πάντα με κομματικές σημαίες ευκαιρίας… Αραχτό να ξεφυλλίζει τις ιλουστρασιόν φυλλάδες και τα διάφορα ένθετα, παρακολουθώντας μετά μανίας τη σεξουαλική «υγεία» των… επωνύμων, τα εσώρουχα των «καλλονών» και τα τηλε-γύναια σε στυλ Τζούλιας…
Και ήτανε πρωί της απεργίας των δημοσίων υπαλλήλων, για τις επτά του περασμένου μήνα ο λόγος…
Λίγο πιο κάτω στη στροφή του δρόμου μια ομαδούλα με ένα πανό και δυό, τρία κοριτσόπουλα που μοίραζαν προκηρύξεις, λίγα συνθήματα με μια ντουντούκα που έμπαιναν σφήνα στο βουητό των μικροαστείων του πεζόδρομου…
Σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου με το πανό να χάνεται στο βάθος του δρόμου μαζί με τους λιγοστούς αρνητές του συστήματος…
Και τότε κάποιος που δίπλα μου πέρασε και ίσως μαντεύοντας τις σκέψεις μου, ψιθύρισε στο αυτί μου: «είναι νωρίς ακόμα…» ( Αυτά στις 7 του Οκτώβρη 2010)
...«Στη γειτονιά μου άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα» λέει ένας νεαρός άνδρας από το οργισμένο πλήθος στην επαρχία Έντε Ριος της Αργεντινής. Πήραμε φαγητό δεν ζητάμε και πολλά»…
Τουλάχιστον είκοσι μεγάλα πολυκαταστήματα και αμέτρητα μεσαία και μικρότερα λεηλατήθηκαν στο Μπουένος Άϊρες, ενώ ταραχές σημειώθηκαν και σ’ άλλες πόλεις της χώρας…
Στην πρωτεύουσα ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας συγκρούστηκαν με τα πλήθη…
Όσο για τη νέα χρονιά η κατάσταση προβλέπεται ακόμα χειρότερη, καθώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπει και νέα συρρίκνωση της οικονομίας και ο κεντροαριστερός πρόεδρος σκοπεύει να περικόψει τις κρατικές δαπάνες εκ νέου κατά 20%...
(Αυτά κάπου στα μέσα του 2001)
……………
Όλα τα παραπάνω, το φάντασμα της πείνας στην Αργεντινή δηλαδή, οι λεηλασίες των πολυκαταστημάτων, οι συγκρούσεις με την αστυνομία και γενικά η εκρηκτική κατάσταση άρχισαν να παίρνουν διαστάσεις προς το τέλος του τρίτου χρόνου και γενικεύθηκαν με την έλευση του τέταρτου χρόνου της εφαρμογής του εξοντωτικού προγράμματος του ΔΝΤ…
Εδώ όμως είναι νωρίς, υπάρχει ακόμα λίπος… Γι’ αυτό και η τόση θρασύτητα στο «μαζί τα φάγαμε…»
Είναι νωρίς, υπάρχει σάρκα ακόμα που σκεπάζει τα κόκαλα της φτώχειας, γι’ αυτό πιάνει προς το παρόν η προπαγάνδα - έντυπη και ηλεκτρονική - που συκοφαντεί διαρκώς χώρους εργαζομένων φέρνοντας, τον έναν χώρο αντιμέτωπο με τον άλλον…
Είναι νωρίς, ακόμη δεν στύψαμε τόσο, όσο για να αδειάσει η κατσαρόλα έτσι που μπορέσουμε να βγούμε με αυτήν στους δρόμους χτυπώντας την σαν καμπάνα ανάστασης για το ξύπνημά μας από το λήθαργο της εικονικής πραγματικότητας…
Αλήθεια… Είναι νωρίς ακόμα όλα θα γίνουν στην ώρα τους κανείς ποτέ δεν ξεχρέωσε τις οφειλές του παίρνοντας δάνεια για να πληρώνει τους διαρκώς αυξανόμενους τόκους…
Είναι νωρίς ακόμα, τα ψέματά τους δεν έχουν γεμίσει ολόκληρο το κουφάρι μας, ακόμα υπάρχει χώρος…
Το θράσος τους ακουμπάει πάντα σε όσο χώρο του μυαλού μας τους έχουμε χαρίσει από χρόνια για να αποθηκεύουν την συνεχιζόμενη απάτη τους…
Είναι νωρίς, ακόμα βρισκόμαστε στο πρώτο χρόνο της χολέρας, η οικογένεια δεν διαλύθηκε εντελώς…
Κάτι υπάρχει φυλαγμένο για ώρα ανάγκης, όπως έλεγαν οι παλιοί μας, μηδαμινό αλλά υπάρχει, δεν θα βαστάξει όμως για πολύ…
Είναι νωρίς ακόμα, παρ’ όλα αυτά στο βάθος του ορίζοντα αχνοφαίνονται τα πρώτα σύννεφα της καταιγίδας που πλησιάζει…
Είναι σίγουρο αυτό…
Είμαστε η συντριπτική πλειοψηφία εμείς που δεν «τα φάγαμε μαζί», ιδιαίτερα οι νέοι που έχουν παράδοση στη χώρα αυτή να αγωνίζονται ενάντια στις τυρρανίες και που σήμερα δεν έχουν τίποτε άλλο να χάσουν πια, παρά την απόγνωσή τους από την ανεργία που τους μαστίζει…
Νίκος Μητσιάλης
(Δημοσιεύθηκε στους «ΠΟΛΙΤΕΣ» στο 19ο τεύχος , Οκτώβριος 2010)

Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Γάλλοι Εργάτες: Ηρωες για τους εργαζόμενους όλου του κόσμου…


Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των Γάλλων εργαζόμενων σε επίμαχους τομείς της Γαλλικής κοινωνίας και οικονομίας (ενέργεια, μεταφορές, εκπαίδευση) είναι ίσως το πιο ελπιδοφόρο (αν όχι και το μόνο) μήνυμα ανθρώπινης αντίστασης στον επιχειρούμενο μαζικό εκβαρβαρισμό του πλανήτη. Είναι την ίδια ώρα μία κραυγαλέα απόδειξη των τεράστιων διαφορών και ανισοτήτων στην παράδοση αλλά και στο επίπεδο ανάπτυξης των εργατικών κινημάτων στις δύο όχθες του Ατλαντικού. Στην Γαλλία οι εργαζόμενοι αγωνίζονται οι ίδιοι με όλες τους τις δυνάμεις για να ματαιώσουν τα σχέδια και τα οράματα της νεοφιλελεύθερης κερδοσκοπικής λαίλαπας. Στις ΗΠΑ, οι οδηγημένοι σε βιοτική εξουθένωση από τα κόλπα των μεγαλοτραπεζιτών, αναζητούν … καλύτερους υποψήφιους εκπροσώπους στις επικείμενες εκλογές του Νοέμβρη 2010 για να διαχειριστούν εκ μέρους τους την κρίση. Επιλογές σε θολά νερά με επαπειλούμενη την ακόμη συντηρητικότερη στροφή του εκλογικού σώματος μαρτυρούν για την ριζωμένη -δυστυχώς- αποξένωση των εργαζόμενων από τα αυτονόητα και φυσικά τους δικαιώματα.
Είναι αλήθεια, ότι οι εκλογές του 2007 στην Γαλλία μας είχαν φοβίσει… Η καλλιεργημένη από τα διεθνή ΜΜΕ γοητεία του Σαρκοζύ, πλαισιωμένου από ετερόφωτους εκσυγχρονιστές τύπου Κουσνέρ, έμοιαζε να βάζει στροφή στην συνολική πορεία της Γαλλικής κοινωνίας προς νεοφιλελεύθερα προστάγματα. Μας είχε ανησυχήσει η… καρτερικότητα, που ανέδιδε κομμάτι των εργαζόμενων σε πρωτοφανείς για την Γαλλία συνθήκες εργασιακής αλληλοεξόντωσης στο όνομα της …παραγωγικής αναβάθμισης. Σύντομα, όμως η χλιδή του επικαλύμματος κατέρρευσε και ο βασιλιάς αναδείχθηκε καθημερινά και γυμνότερος, χωρίς ίσως να το έχει συνειδητοποιήσει. Οι Γάλλοι εργαζόμενοι, έχουν βάλει τον δικό τους το μόχθο δεκαετίες τώρα και κρατούν στην πρώτη γραμμή της παραγωγικής απόδοσης, τις δημόσιες ΔΕΚΟ (τραίνα, αεροπλάνα, τηλεπικοινωνίες), που ανήκουν κυριολεκτικά στην πρωτοπορία των τεχνολογικών εξελίξεων και της κοινωνικής προσφοράς. Δεν πρόκειται δηλαδή για προβληματικές επιχειρήσεις, φορτωμένες από σκάνδαλα και χρέη στην πλάτη του φορολογούμενου πολίτη, στην καμπούρα της υποβιβασμένης ποιότητας της ζωής. Οι Γαλλικοί σιδηρόδρομοι π.χ., κάτοχοι του παγκόσμιου ρεκόρ ταχύτητας (585 χλμ/ώρα) διασχίζουν το γεωγραφικό εξάγωνο της χώρας σε συντριπτικά σύντομο χρόνο με εξαιρετική ποιότητα υπηρεσιών, που αναδεικνύουν τα φυσικά δικαιώματα του επιβάτη. Η αυθημερόν τοποθέτηση τηλεφωνικής σύνδεσης, η σπανιότητα βλαβών η άμεση επιδιόρθωσή τους είναι δεδομένα για την France Telecom και τον εξυπηρετούμενο από αυτήν πολίτη. Με λίγα λόγια, ο Δημόσιος Τομέα της Γαλλίας δεν είναι ο κακός αδελφός στο δίπολο: κρατικό- ιδιωτικό, ο συνήθως παρασιτικά απομυζούμενος από τον φιλελεύθερο ομογάλακτό του… Συμμετέχει …επί «ίσοις όροις» στο παιγνίδι και αυτό δεν είναι ασήμαντο ή και αδιάφορο για την διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης και κουλτούρας των Γάλλων εργαζόμενων.
Τους λείπει ο ρεαλισμός λένε τα διεθνή ΜΜΕ φερέφωνα της μαζικής εκστρατείας εξανδραποδισμού στον πλανήτη. Αφού αυξήθηκε ο μέσος όρος ζωής, μπορεί να παραταθεί και ο εργάσιμος χρόνος, κηρύσσουν οι εκσυγχρονισμένοι αρλεκίνοι των αφεντικών… Αφού έχει αυξηθεί η παραγωγικότητα και το ακαθάριστο εθνικό προϊόν, οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα σε περισσότερο ελεύθερο χρόνο και μπορούν και τον χρηματοδοτούν, απαντούν οι Γάλλοι εργαζόμενοι, αρθρώνοντας πολιτικό λόγο απελευθέρωσης για όλους της γης τους κολασμένους…

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Εφυγε...

... η Καίτη Χωματά, η ευαίσθητη και λεπτεπίλεπτη φωνή και φυσιογνωμία του νέου κύματος και ταυτόχρονα η ηρωϊκή αγωνίστρια της ζωής, που πάλεψε με την επάρατη 28 ολόκληρα χρόνια...
Πρώτο αστέρι του νέου κύματος η Καίτη Χωματά στις μπουάτ της Πλάκας, όπου απέδωσε τις μελωδίες πολλών δημιουργών (Λίνου Κόκοτου, Γιάννη Σπανού) την εποχή (10ετίες 60-70), που στα μουσικά στέκια της νεολαίας ανοίγονταν οι νέοι δρόμοι της σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής... Η "Μαρία των βράχων", το "Χριστινάκι", το "κι'αν σ' αγαπώ δεν σ' ορίζω" μίλησαν στην ψυχή μας και τραγουδήθηκαν στις νεανικές μας περιπλανήσεις...
Πάντα σεμνή και καρτερική ξεχύλιζε από την σεμνότητα και την ωριμότητα της απλότητας... Καλοτάξιδη...

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Πότε περάσανε...

Εκλεισε τα 70 χρόνια του o Edison Arantes do Nascimento, κοινώς Πελέ... Λές και ήταν χτές, που μπροστά σε μία μαυρόασπρη και γεμάτη χιόνια οθόνη μιας βιτρίνας καταστήματος ηλεκτρικών ειδών στην οδό Ευγενίου Βουλγάρεως, που παρακολουθούσαμε - προνομιούχοι Κερκυραίοι - από την RAI, τον μάγο της μπάλας στο παγκόσμιο κύπελλο του 1958. Εναντίον της Σουηδίας στο αξέχαστο 5-2, που ο δεκαοάχρονος μπαλαδόρος της Σάντος σημείωνε δύο γκόλ. Τρία χρόνια αργότερα, ο Πελέ μάγευε στα γήπεδα των μεγαλύτερων ομάδων της Γηραιάς Ηπείρου κατά την διάρκεια της Ευρωπαϊκής περιοδείας της Σάντος. Μίας θριαμβευτικής περιοδείας με μόνον νίκες εκτός από έναν αντίπαλο: Τον Ολυμπιακό του Πειραιά, που την νίκησε 2-1...
Πως περνάνε τα χρόνια, λοιπόν ... Ολοι μεγαλώνουν... Εκτός από μας...

Ειδική παραγγελία για ... τον ΟΣΕ

Το διαβάσαμε στο "ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΟ ΒΗΜΑ" της 23-24 Οκτωβρίου 2010... Η Αγγλική Εταιρεία Seymour Powell σχεδίασε ένα ειδικό πολυμορφικό κάθισμα για τραίνα, που επιτρέπουν ... στον επιβάτη να μεταβάλλει την στάση του σώματός του ή και την ίδια την θέση του καθίσματος, ώστε να ταξιδεύει άνετα και κατά την επιλογή του ο επιβάτης...
Ατυχώς το έγκριτο Κερκυραϊκό εβδομαδιαίο έντυπο αγνοεί σοβαρές πλευρές της είδησης, τις οποίες η "ΦΑΙΑΚΙΑ" σας αποκαλύπτει κατ' αποκλειστικότητα: Τόσο ο σχεδιασμός των νέων καθισμάτων όσο και η εξασφάλιση της οικονομικής επιτυχίας του νέου προϊόντος στηρίζεται αποκλειστικά στο νέο κυβερνητικό Νομοσχέδιο για τον ΟΣΕ, που θα επιφέρει ... αληθινή επανάσταση στις Ελληνικές Σιδηροδρομικές συγκοινωνίες... Εξυπνα κινούμενη, λοιπόν, η Seymour Powell θα είναι η πρώτη Εταιρεία στον κόσμο, που θα σπεύσει να ικανοποιήσει τις ...αυξημένες ανάγκες των Ελληνικών Σιδηροδρόμων. Ο ΟΣΕ βαδίζει με εκθετική πλέον ταχύτητα στον δρόμο του εκσυγχρονισμού, που ήδη εξάλλου εβάδιζε... Ετσι, εκτός από την σχεδιαζόμενη θεαματική αύξηση του Σιδηροδρομιού δικτύου της χώρας -μίας υπόσχεσης των προεκλογικών εκστρατειών τουλάχιστον ...του τελευταίου αιώνα- προχωράει και η ...ριζική αναβάθμιση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών. Εντάξει, θα επιβαρυνθεί λίγο και το εισιτήριο αλλά ...τα καλά κόποις κτώνται... Τέτοια αναβάθμιση, τέτοια πρόοδος και ...τζάμπα δεν το θέλει ούτε ο Θεός...
Ο Ελληνικός Σιδηροδρομικός οργανισμός, λοιπόν, εγγυάται την απόλυτη επιτυχία του βιομηχανικού Βρετανικού εγχειρήματος, χάρις στο ασίγαστο πάθος της διοίκησης του οργανισμού αλλά και των Ελληνικών κυβερνήσεων να εξυπηρετείται ο Ελληνας ταξιδιώτης, καλύτερα από όλους τους επιβάτες τραίνων στον κόσμο... Εξ άλλου σε προηγμένες συζητήσεις βρίσκεται η διοίκηση του ΟΣΕ με τα αφεντικά της Seymour για ακόμη μεγαλύτερο εκσυγχρονισμό των καθισμάτων, που ενδεχομένως θα επιτρέπουν την χρήση PC, game station, HD TV 3D, τοπικό γαργάλημα κ.λ.π.

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Νεκροταφεία ...αριθμών

Η Ισραηλινο-Παλαιστινιακή συγκρουση έχει να μας επιδείξει αρκετές ...πρωτότυπες εκφράσεις μίσους. Μία από αυτές, λοιπόν τα "νεκροταφεία αριθμών". Πρόκεται για νεκροταφεία αυστηρά περιφρουρημένα από τον ισραηλινό στρατό, όπου φυλάσσονται τα πτώματα Παλαιστινίων, θυμάτων Ισραηλινών εκκαθαρίσεων, που μετατρέπονται με αυτό τον τρόπο σε "ανταλλάξιμο υλικό". Εκεί, λοιπόν υπάρχουν δυσδιάκριτοι τάφοι, που έχουν πάνω τους πινακίδες μα αριθμούς... "Τα νεκροταφεία των αριθμών" αλλά και η αντιστοίχηση αριθμών και ανθρώπων φυλάσσονται ως καλά προστατευμένο στρατιωτικό μυστικό. Η Ισραηλινή διοίκηση γνωρίζει σε ποιον αντιστοιχούν τα πτωματικά υπολείματα... Ετσι η ανταλλαγή γίνεται με ... τίμιους όρους... Δεν δίνουν τα κόκκαλα του οποιουδήποτε... Θέλουμε το πτώμα του τάδε Ισραηλινού Στρατιώτη, σας δίνουμε το πτώμα του τάδε Παλαιστίνου μαχητή... Υλικό, που αποκτάει αξία εξαιτίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων των μεν και των δε, για την επιβαλλόμενη τιμή στους νεκρούς, που μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους, παρά το καλλιεργημένο και φονικότατο μίσος της τελευταίας 50ετίας... Κάποιες φορές τα οστά ενός νεκρού αποκτούν μεγαλύτερη αξία και μπορεί να αντισταθμιστούν με την απελευθέρωση αιχμαλώτων στρατιωτών ...
Το θέμα βγήκε στο προσκήνιο καθώς η οικογένεια μιας Παλαιστίνιας διεκδικεί τα οστά της κόρης, που έχασε την ζωή της σε επίθεση αυτοκτονίας εδώ και περίπου 10 χρόνια. Θύμα της επίθεσης μία νέα Ισραηλινή. Η μητέρα της, που επισκέπτεται κάθε μέρα το τάφο της κόρης της αρνείται στους γονείς της Παλαιστίνιας το δικαίωμα ταφής της κόρης τους. Εσύ έχεις την κόρη σου λένε οι Παλαιστίνιοι, άσε μας να έχουμε και εμείς την δική μας να την κλάψουμε, όπως κλαις και εσύ την δική σου... Δεν σας αξίζει, ανταντά η Ισραηλινή μάννα, αφού γεννήσατε μία δολοφόνο...
Μακάρι να ζούμε ακόμη στην φάση της προϊστορίας και να είναι άλλο το περιεχόμενο της ιστορίας...

Μας άφησε Χρόνους...

ο Benoit Mandelbrot, ο Γάλλο-Αμερικανός μαθηματικός, πολωνικής καταγωγής, που ανήκει στούς πατέρες της θεωρίας των fractals και του χάους... Κλασσικό πλέον έργο του: η γεωμετρία των fractals, μας αποκάλυψε ένα τεράστιο πλήθος "περίεργων" σχημάτων, που υιοθετεί η φύση στα πλαίσια της ενεργειακής της οικονομίας. Η αυτο-oμοιότητα υπό κλίμακα είναι μία συνοπτική περιγραφή των fractals (κλασματικών) δομών, κορυφαίες των οποίων στην βιολογία είναι το τραχειοβρογχικό δένδρο, όπου η συνεχής διχοτόμος διαίρεση επαναλαμβάνεται από επίπεδο τραχείας έως τα τελευταία προ-κυψελιδικά βρογχιόλια. Το ίδιο συμβαίνει με το καρδιαγγειακό σύστημα, με τα νεφρικά σωληνάρια κ.λ.π. Η θεωρία του χάους, καταργώντας την απόλυτη αιτιότητα του Laplace εισήγαγε το τυχαίο ως επιστημονικό δεδομένο και άνοιξε νέους δρόμους στην φυσική και τα μαθηματικά. Πρωτοπόρος ο μεγάλος Henri Poincare και μαζί του ο Mandelbrot, που μας άφησε χρόνους σε ηλικία 85 ετών...

Εξαιρετικά ανησυχητική δήλωση...

... της καγκελαρίου Αγκελας Μέρκελ, που απευθυνόμενη στο συνέδριο της Χριστιανοδημοκρατικής Νεολαίας είπε: Πρέπει να ομολογήσουμε, πως το πολυ-πολιτισμικό μοντέλο της χώρας μας έχει αποτύχει ολοκληρωτικά... Ισως δεν είναι η χειρότερη δήλωση από άποψη ξενοφοβίας και φυλετικού απομονωτισμού, που ακούγεται στην Γερμανία. Πρόσφατα ο επικεφαλής της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης της Βαυαρίας (κυβερνητικός εταίρος στην κεντρική Γερμανική ομοσπονδιακή διοίκηση) ζήτησε την απαγόρευση εισόδου στην χώρα των Μουσουλμάνων, που τους χαρακτηρίζει διαφορετική κουλτούρα...
Τίποτε το περίεργο, τίποτε το καινούριο... Η ξενοφοβία και ο συγκαλυμμένος ή απροκάλυπτος ρατσισμός κερδίζουν ραγδαία έδαφος στις χώρες, όπου:

-η κρίση γεννάει άνεργους και διαφυλετικές συγκρούσεις.

-ο επικρατών φλιλεύθερος καπιταλισμός (μέχρι τις σοσιαλιστικόμορφες παραλλαγές του) μεταχειρίζεται τις στρατιές των Ασιατών και των Αφρικανών ως εργαλεία ειδικής αποστολής. δηλ. φτηνά εργατικά χέρια περιορισμένης χρήσης, που μπορείς να τα πετάς στα σκουπίδια όταν ολοκληρώνουν την αποστολή τους.

-οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις ή ...σφυρίζουν αδιάφορα ή καταναλώνονται σε στείρους και αναποτελεσματικούς συναισθηματικούς βερμπαλισμούς βλέποντας κάθε φορά το δέντρο ή τα δέντρα και όχι το δάσος...

Και δάσος είναι το ζήτημα της τεράστιας παγκόσμιας ανισομέρειας από άποψη οικονομικού πλούτου και κοινωνικών καταχτήσεων, κομμάτι των φυσικών συνεπειών του παγκόσμιου καπιταλιστικού κερδοσκοπισμού... Η τελική λύση στο πρόβλημα των μεταναστών είναι η κατάργηση της αναγκαιότητας μετανάστευσης. Αυτό είναι που πρέπει να βρωντοφωνάξουν προοδευτικές δυνάμεις και εν εγρηγόρσει συνειδήσεις. Διεκδικώντας εδώ και τώρα, πέρα από εθνικιστικές παροπίδες, ισοτιμία στην ανάπτυξη του πλανήτη... Αυτό συμφέρει μετανάστες αλλά και υποδοχείς της μετανάστευσης.

Οσο οι αντιρατσιστικές φωνές -αυτονοήτως υποστηρίξιμες- εξαντλούνται σε συνθηματολογία ανθρωπιστικής συμεριφοράς δεν βοηθάνε στο ξεπέρασμα των πραγματικών μικρών και μεγάλων συγκρούσεων, που έχουν σαν επίκεντρο τους μεταναστεύοντες Αφρο-Ασιάτες και τα λαϊκά και μικροαστικά στρώματα των χωρών υποδοχής.

Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό αλλά και απολύτως λογικά ερμηνεύσιμο το γεγονός, ότι οι ρατσιστικές και ξενοφοβικές κορώνες βρίσκουν όλο και μεγαλύτερη απήχηση στα λαϊκά στρώματα ευρωπαϊκών χωρών. Φαινόμενο, που ξεφεύγει από την τοπική κλίμακα ή την ειδική περιπτωσιολογία και αποκτάει μαζικό κοινωνικό χαρακτήρα.

Ολα αυτά είναι λίγο ή πολύ γνωστά. Εκείνο, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, η δήλωση δηλαδή της Αγκελας Μέρκελ, συνιστά ..."βήμα προς τα μπρός" της ξενοφοβίας. Μέχρι τώρα οι επικεφαλής των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων -ανεξάρτητα από την ξενοφοβική τους πολιτική- φρόντιζαν να διανθίζουν τον πολιτικό τους λόγο με ...διακηρύξεις πολυπολιτισμικότητας. Η Καγκελάριος της Γερμανίας, λοιπόν, προχωράει σε "ειλικρινή" ιδεολογικοπολιτικού χαρακτήρα δήλωση μπροστά μάλιστα στην -ευαίσθητη για το καλύτερο και το χειρότερο- νεολαία ανταποκρινόμενη στο ... κλίμα της βάσης... Χρειαζόμαστε μετανάστες αλλά μετανάστες με κουλτούρα ίδια με την δική μας...

Χρειάζεται την δέουσα προσοχή αυτό το λανθάνον, "εκσυγχρονισμένο", υπο αναλογίες εποχής κλίμα μεσοπολέμου... Για να μην δικαιωθεί τελικά το γνωστό Μπρεχτικό: όταν καταδίωκαν τους Εβραίους, εγώ δεν ανησυχούσα γιατί δεν είμαι εβραίος , όταν .... κ.λ.π. μέχρι το τέλος του σαλαμιού της ... εθνοκάθαρσης...

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Πώς να τους πούμε;

...Καλά αυτούς, τους Ευρωπαίους και ΔΝΤίτες (Μέρκελ, Σαρκοζί, Στρώς Καν κ.λ.π.) τους λέμε... υποκριτές..., γιατί ήξεραν και δεν έλεγαν. Φρόντιζαν την διασφάλιση των συμφερόντων, που εκπροσωπούν και έκαναν την κορόϊδα συστηματικά... Τους δικούς μας -νυν και πρώην- που ήξεραν ακόμη καλύτερα, ήξεραν τα πάντα, πως να τους λέμε;

Θάταν 70 χρόνων...

...Αν ζούσε σήμερα ο John Lennon. Εφυγε πολύ νωρίς άτυχο θύμα παράνοιας ή βλακείας... Πρόλαβε όμως εκείνη την γεμάτη από δικαίωμα στο όνειρο εποχή να μας χαρίσει τον καινοτόμο ήχο του, μαζί με τα υπόλοιπα σκαθάρια αλλά και μόνος του ή με την σύντροφό του. Ηχος και λόγος τόσο τέλεια εναρμονισμένοι στην δημιουργική και επαναστατική πορεία του Λέννον. Κρατάμε ακόμη τη μνήμη της φαντασίας μας, που απλώθηκε τόσο ατίθαση μαζί με την δική του... Οι στίχοι και η μελωδία του imagine, μοιάζουν συμβόλαια πίστης σε μία άλλη ανθρωπότητα με μία άλλη ανθρωπιά... Πάντα ζωντανός και ρηξικέλευθος καταφέρνει να εξοστρακίζει τις σφαίρες της μιζέριας σαν θωρακισμένος με την αγάπη, την δύναμη και την ελπίδα της αιώνιας του νιότης...

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Δυσμενείς προβλέψεις...

...για τους ρυθμούς ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας ήταν ο Olivier Blanchard προσκεκλημένος του Γαλλόφωνου καναλιού France 24 στην εκπομπή " ο καλεσμένος της οικονομίας"... Ο Ολιβιέ Μπλανσάρ ανήκει στους κορυφαίους οικονομολόγους του ΔΝΤ, στο στενό επιτελείο του Ντομινίκ Στρως Καν, του Γάλλου "σοσιαλιστή"επικεφαλής του ΔΝΤ. "Αξίζει συγχαρητήρια η Ελληνική κυβέρνηση για την τόλμη της" δήλωσε ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, τονίζοντας για την ανάγκη ακόμη ριζικότερων αλλαγών στις δομές της Ελληνικής οικονομίας, όταν ρωτήθηκε για το μέλλον της Ελληνικής υπόθεσης. Εντούτοις, εκφράστηκε συγκρατημένα για την Ελληνική προοπτική εξόδου από την κρίση... Θα χρειαστούν χρόνια ακόμη για να ισορροπήσουν οι αρνητικοί δείκτες ανάπτυξης (δείκτες ύφεσης), δήλωσε εν κατακλείδι για την Ελληνική οικονομία...
Καλό κουράγιο, συμπολίτες...

Δημογραφική χρεωκοπία στον Ορίζοντα για την Ευρώπη…

...Με «πρωτοπορία» την Ρωσία, όπου η χώρα αποπληθυσμοποιείται συστηματικά… Ο ενεργειακός και άλλος πλούτος της χώρας δεν είναι ικανός να συγκρατήσει τους μεταναστεύοντες σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες ή και σε άλλες Ηπείρους Ρώσους πολίτες. Η πρωτοφανής κλιμάκωση κοινωνικών ανισοτήτων σε συνδυασμό με ένα κλίμα αβεβαιότητας για το παρόν και το μέλλον των κοινωνικών παροχών (υγεία, παιδεία κ.λ.π.) εξακολουθούν να «παροτρύνουν τους Ρώσους προς φυγή, όπως τα πρώτα μεταΣοβιετικά χρόνια της απόλυτης και μαζικής φτώχιας. Όταν στο προσκήνιο της παγκόσμιας οικονομίας ήλθε ο ενεργειακός πλούτος της χώρας πολλοί περίμεναν την Ρωσική πληθυσμιακή ανάκαμψη, που δεν ήλθε ποτέ… Πολύ κοντά στα 140 εκατομμύρια ο αριθμός των Ρώσων πολιτών που κατοικούν στη χώρα σήμερα έναντι των 150 κατά την δεκαετία του 90… Τρανή απόδειξη της έντονα ταξικής ανισοκατανομής του εθνικού πλούτου είναι και η επιδείνωση της υπογεννητικότητας… Κανένα ουσιαστικό κοινωνικό κίνητρο για παρότρυνση αύξησης των γεννήσεων. Σε μία χώρα, με πολιτικούς χωρίς πολιτική –ιδιαίτερα τα μαύρα χρόνια Γιέλτσιν-όπου ο βολονταρισμός υποκαθιστά τα οικονομικά και κοινωνικά προγράμματα και δράσεις η γέννηση παιδιών είναι σαφώς ανεπιθύμητη… Τα τεράστια κενά στη Παιδεία, την Υγεία, την κοινωνική πρόνοια, τις υποδομές κοινωνικής αλληλεγγύης καταγράφονται κατευθείαν στο δημογραφικό πρόβλημα της Ρωσίας. Τα καμπανάκια έχουν αρχίσει να χτυπάνε πιο συχνά και δυνατά για την Ρωσική ηγεσία, που θα κριθεί –κυρίαρχα- από την δημογραφική της πολιτική.
Δημογραφική ερήμωση αντιμετωπίζει και η Δυτική Ευρώπη.. Με εξαίρεση την Γαλλία και την Ιρλανδία, που εκπληρώνουν την προϋπόθεση των 2.1 γεννήσεων ανά γυναίκα, οι υπόλοιπες χώρες απέχουν πολύ από το αναγκαίο όριο της δημογραφικής συγκράτησης και ανάπτυξης. Για την Ιταλία π.χ. ο δείκτης βρίσκεται στα 1.35. Χειρότερη είναι η κατάσταση για την Ελλάδα…
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα του δημογραφικού χειμώνα, η είσοδος των μεταναστών στην γηραιά Ηπειρο μοιάζει …μάνα εξ ουρανού. Ασία, Αφρική και Λατινική Αμερική μοιάζουν να έχουν αναλάβει το αναπαραγωγικό έργο για ολόκληρο τον πλανήτη. Παρά τις άναρθρες και ανόητες κραυγές των κατά τόπους εθνικιστών και ξενοφοβικών, οι χώρες, που βιώνουν τον πληθυσμιακό μαρασμό έχουν μπροστά τους μία …λύση άμεσης απόδοσης. Η Ρώσικη ηγεσία προβληματίζεται σοβαρότατα για πολιτικές προσέλκυσης μεταναστών, ιδιαίτερα νέων, που θα μπορούν να εγκατασταθούν μόνιμα αποκτώντας «ρώσους» απογόνους… Παρόμοιες πολιτικές ακούγονται σκόρπια και δειλά και στην υπόλοιπη δημογραφικά πενόμενη Ευρώπη.
Το βέβαιο είναι - και το ξέρουμε καλά εδώ στην Ελλάδα-, ότι η δημογραφική κρίση έχει καθαρά κοινωνικές αιτίες. Οι ανεπάρκειες του συστήματος προστασίας της μητρότητας, και της βρεφικής και νηπιακής φιλοξενίας, η συνεχής αύξηση του κόστους της «δωρεάν» παιδείας, η επιδεινούμενη αβεβαιότητα επαγγελματικής αποκατάστασης είναι μερικές όψεις του γκρίζου κοινωνικού σκηνικού, που περιβάλλει τις αναπαραγωγικές –και όχι μόνο- ηλικίες. Ελάχιστες αμφιβολίες μπορεί να υπάρχουν για τις δυσμενέστατες συνέπειες της γενικευμένης και παρατεινόμενης οικονομικής κρίσης πάνω στα δημογραφικά προβλήματα των καπιταλιστικά αναπτυγμένων χωρών. Το «σουηδικό» μοντέλο κοινωνικής πολιτικής των προηγούμενων δεκαετιών μοιάζει πλέον χαμένος παράδεισος και μακρινό όνειρο… Οσοι επικαλούνται την ευκολία γεννήσεων στις καθυστερημένες χώρες του Τρίτου κόσμου, ως δήθεν επιχείρημα κατά του κοινωνικού χαρακτήρα του δημογραφικού προβλήματος, αγνοούν ή κάνουν πως αγνοούν, ότι η γεννησιακή «ευκολία» εκεί είναι «υποχρεωτικό» αντιστάθμισμα στην υπερβολική βρεφική, νηπιακή, παιδική και εν γένει θνησιμότητα. Πέρα από πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, θρησκευτικού πολλές φορές χαρακτήρα, ο δημογραφικός «πλούτος» των υπανάπτυκτων χωρών επιβεβαιώνει τον καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα της δημογραφικής ανισορροπίας του δοκιμαζόμενου πλανήτη, που μέχρι σήμερα δείχνει να θυσιάζει την ίδια του την επιβίωση στον βωμό του υπερκέρδους…

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

Είναι λόγος να χαιρόμαστε…

... Η παρουσία της Sonia Fayman της ΕβραιοΓαλλίδας Ακτιβίστριας, που μαζί με άλλους Εβραίους συναγωνιστές της -άλλους προερχόμενους από την διασπορά και άλλους προερχόμενους από το ίδιο το Ισραήλ- επιχείρησαν την προηγούμενη εβδομάδα να σπάσουν συμβολικά τον αποκλεισμό της Γάζας. Την είδαμε την Sonia στην Γαλλική τηλεόραση και μας εξέπληξε με την φυσικότητα του λόγου της και την ομορφιά του έργου της. Ιδρυτικό μέλος της οργάνωσης: αλληλεγγύη στους Ισραηλινούς εναντίον της κατοχής (SICO), που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2001.
Μας έκανε πολύ να χαρούμε η σύνθεση του πληρώματος του σκάφους, που συμπεριελάμβανε 82χρονη ακτιβίστρια διασωθείσα από το ολοκαύτωμα αλλά και Ισραηλινό πρώην πιλότο της Ισραηλινής Αεροπορίας, που παραιτήθηκε αρνούμενος να παραβιάζει –όπως είπε- τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και να τους δολοφονεί. Ανάμεσα στα μέλη της αποστολής και Ισραηλινός, που η κόρη του σκοτώθηκε σε επίθεση αυτοκτονίας Παλαιστινίων και που αγωνίζεται για να μπει τέλος στον διογκούμενο παραλογισμό της βίας.
«Δεν είναι αδέλφια μου», δήλωσε η Σόνια Φάϊμαν «αυτοί, που καταπιέζουν τους Παλαιστίνιους και τους στερούν το δικαίωμα της ελευθερίας και της αυτοδιαχείρησης»…
«Ευγενικός» ο Ισραηλινός στρατός για τους ακτιβιστές της διασποράς, επιφύλαξε άλλη συμπεριφορά (πυροβολισμοί λέϊζερ) για του Εβραίους του Ισραήλ. Εξάλλου οι φυλακίσεις και οι εξορίες ή απομονώσεις είναι συνήθεις πρακτικές για τους αντιτιθέμενους στην επίσημη πολιτική του Ισραηλινού κράτους.
Την ομάδα, που ποτέ βέβαια δεν έφτασε στην Γάζα, την περίμενε ομάδα Παλαιστίνιων κοινωνικών παραγόντων. Ανάμεσά τους ένας ψυχίατρος, που εξέφρασε την χαρά του και τον θαυμασμό του για τους Εβραίους πρωταγωνιστές της ειρηνιστικής δράσης.
Σ’ αυτούς, λοιπόν, τους αληθινούς ΗΡΩΕΣ, της καθημερινότητας, που αντέχουν σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια, κοινωνικούς αποκλεισμούς και πολιτικές περιθοριοποιήσεις, όχι σαν προϊόν στιγμιαίας έξαρσης αλλά σταθερής και αμετακίνητης πίστης και αφοσίωσης στα ιδανικά του οικουμενικού ανθρωπισμού, απευθύνουμε τον απεριόριστο θαυμασμό μας. Όταν μας περιβάλλει μία άθλια καθημερινότητα απύθμενου και αγιάτρευτου εγωκεντρισμού, φασίζοντος συντεχνιασμού και ισχυρότατης προοδευτικόμορφης αντικοινωνικότητας, η ύπαρξη και η δράση αυτών των αγωνιστών της πανανθρώπινης ελευθερίας είναι ζωντανό φώς ελπίδας. Είναι ταυτόχρονα μία κραυγαλέα απάντηση στους ευκόλως γενικεύοντες και ημιαπροκάλυπτα αντισημίτες, που στο όνομα θολών και απλοϊκών «αντιϊμπεριαλισμών» δεν διατάζουν να υιοθετούν την πολιτική του μίσους ανάμεσα σε λαούς και ανθρώπους… Η φωνή και η δράση της Sonia, των ομοϊδεατών της και των συναγωνιστών της είναι η συντριπτική απάντηση της ανθρωπότητας, που υπάρχει και ελπίζει...

Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Εφυγε η Δούκισσα...

Οχι πλήρης ημερών, αλλά πλήρης τιμής για το καλλιτεχνικό της έργο αλλά -κυρίως- για την μεγάλη αξιοπρέπεια, που πάλεψε την αρρώστια της. Γιομάτη ενεργητικότητα, με βαθύ σεβασμό στην ζωή, θεωρούσε ύβρη κάθε συμβιβασμό με τον πόνο και την αρρώστια. Δεκαοχτώ χρόνια πάλης που ήταν χρόνια γιομάτα ζωή και δράση. Στεκόμαστε προσοχή κατευοδώνοντας την ευγενική Δούκισσα στο μεγάλο πέρασμα...

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Εικόνες παρακμής στον Προαστιακό.

Κάθε φορά, που επισκέπτομαι την Αθήνα, ο Προαστιακός σιδηρόδρομος αναλαμβάνει την μεταφορά μου μέχρι το Νέο Ηράκλειο… Παρακολουθώ, λοιπόν, λεπτομερειακά την εξέλιξη των πραγμάτων, που δεν είναι και η καλύτερη…
Καταρχήν, η πλειοψηφία των ωραιότατων ηλεκτρικών συρμών DESIRO, είναι βουτηγμένη μέσα στην χρωμορρύπανση των δήθεν grafities. Grafities απέξω, grafities στο εσωτερικό των βαγονιών, ακόμη και στα καθίσματα, χωρίς καμία παρέμβαση προστασίας. Ανυπολόγιστη φθορά του τροχαίου υλικού ως καθρέφτης του κοινωνικού μας πολιτισμού, που έχει πιθανότητες αποφυγής ή τουλάχιστον μείωσης αν το υλικό του προαστιακού περιφρουρηθεί…
Μόνο σε ένα βαγόνι μετά από πολλά ταξίδια είδα χάρτη της διαδρομής του προαστιακού, ώστε να μπορεί ο επιβάτης να γνωρίζει το σύνολο των σταθμών που θα συναντήσει μέχρις αυτόν που έχει επιλέξει. Οι φωτισμένοι χάρτες, που υπάρχουν σε όλα τα βαγόνια και όλους τους συρμούς ηλεκτρικού και μετρό, είναι άγνωστοι για τον προαστιακό. Ατελέστατη και η φωτεινή πληροφόρηση στο εσωτερικό του τρένου, αγνοεί -από κάποια στιγμή και μετά- τους αλλοδαπούς επισκέπτες της πρωτεύουσας και της χώρας. Η οπτική πληροφορία για την επικείμενη στάση μεταδίδεται μόνον στα Ελληνικά… Για να ακριβολογήσουμε, το ξενόγλωσσο μήνυμα μεταδίδεται ηχητικά όχι όμως και γραπτά… Λες και χρειάζεται υψηλή τεχνολογία ή παραπάνω κόστος για να υπάρχει και η ξενόγλωσση αναγραφή… Γιατί καταργήθηκε αφού παλιότερα τα πρώτα χρόνια του προαστιακού λειτουργούσε; «Μικρή» ατέλεια αρκετά ενδεικτική του όλου κλίματος.
Σοβαρότερα είναι τα προβλήματα στους σταθμούς… Μόνον ένα από τα οκτώ μηχανήματα ακύρωσης εισιτηρίων λειτουργούσε το βράδυ της 22ης Σεπτεμβρίου στον Σταθμό του Αεροδρομίου… Κανένα ασανσέρ δεν λειτουργούσε στον σταθμό του Ηρακλείου… Η όλη ατμόσφαιρα υποβάθμισης και σταδιακής εγκατάλειψης είναι ασφαλώς ο καλύτερος κράχτης απομάκρυνσης του πολίτη από τα δημόσια ΜΜΕ και ιδιαίτερα τα μέσα σταθερής τροχιάς, που τόσο έχουν κακοπάθει στον τόπο μας στον βωμό της αγίας ιδιωτικής πρωτοβουλίας και του … χτίστε χτίστε, χτίστε… Ένα παρόμοιο κλίμα υποβάθμισης και ταλαιπωρίας είχαμε συνηθίσει και στην Ολυμπιακή πριν την …σώσουν τα Χερουβείμ της μεγάλης Ελληνικής μεταπρατικής παρέας… Ο προαστιακός, δεν υπάρχει αμφιβολία, πώς μαζί με τις ενδεχόμενες επεκτάσεις του (θα λειτουργήσουν ποτέ;) προς Χαλκίδα και Θήβα αλλά και με την σχεδιαζόμενη επέκτασή του προς Λαύριο (θα γίνει άραγε;) θα αποδειχθεί μπον φιλέ του συγκοινωνιακού έργου γύρω και μέσα στο ιστό της πρωτεύουσας. Υπό συνθήκες κοινωνικού ορθολογισμού και πολιτειακής ευταξίας, το έργο αυτό θα ήταν μάνα εξ ουρανού για την αντιμετώπιση του συνεχώς επιδεινούμενου σε βαθμό αδιεξόδου κυκλοφοριακού προβλήματος στο λεκανοπέδιο… Επειδή όμως, πολύ ολίγη αξία έχουν οι παραπάνω …λεπτομέρειες κοινωνικής χρησιμότητας του προαστιακού μπροστά στην ….αγία αξιοποίηση του σε όφελος επενδυτών, φοβούμαστε πως το κλίμα απαξίας του θαυμάσιου αυτού συγκοινωνιακού μέσου μπορεί να κρύβει τέτοιες …μεγαλεπήβολες σκοπιμότητες. Στην πολιτική του: Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω, ο προαστιακός είναι από τα καλύτερα καρπούζια…

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Και πάλι για τους Ελληνικούς Σιδηρόδρομους

Το δίκτυο ΕΠΙΒΑΤΗΣ, μία από τις ελάχιστες ευαισθητοποιημένες φωνές στον τόπο του καταδικασμένου σε αφανισμό τραίνου, υπηρετεί με μεγάλη συνέπεια την προσπάθεια αφύπνισης συνειδήσεων για το μεγάλο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό έγκλημα, που αποτελεί η νομοθετούμενη περιθοριοποίηση -σχεδόν κατάργηση- των Ελληνικών Σιδηροδρόμων. Πρόσφσατα παραθέσαμε το κείμενο μιάς πρώτης σχετικής ανακοίνωσης του δικτύου. Σας παρουσιάζουμε μία δεύτερη, κατά την γνώμη μας πληρέστερη, που παρουσιάζει αιτίες και συνέπειες του διωγμού των μέσων σταθερής τροχιάς στην χώρα:



ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΙΝΑ – SOS: ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ
Δίκτυο Ε.Π.Ι.Β.Α.ΤΗ.Σ. - ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ (έδρα Αθήνα) – ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΦΙΛΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ, ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ


NAI ΣΤΗΝ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟ

To νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση για την εξυγίανση των ελληνικών σιδηροδρόμων και οι κυοφορούμενες αποφάσεις ως προς την προοπτική του ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου, σε μεγάλο βαθμό και παρά τις βαρύγδουπες διατυπώσεις για εξυγίανση και ανάπτυξη, κινδυνεύει να αποτελέσουν την ταφόπλακα για την ύπαρξη και λειτουργία του, όπως και σε όση έκταση το γνωρίζουμε σήμερα. Με πρόσχημα τα ελλείματα (που σε μεγάλο βαθμό αφορούν το Δημόσιο Χρέος), δρομολογείται μια πρωτοφανής συρρίκνωση του σιδηροδρομικού δικτύου, που κινδυνεύει όχι μόνο να εξαφανίσει από προσώπου γης το μεγαλύτερο μέρος του, αλλά υπονομεύει σε μεγάλο βαθμό και την προοπτική του.
Οι κινήσεις και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που συγκροτήσαν την Πρωτοβουλία για την Διατήρηση και Ανάπτυξη των Ελληνικών Σιδηροδρόμων με τον διακριτικό τίτλο ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΙΝΑ – SOS, πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα των πολιτών, των επιβατών και πελατών του σιδηροδρόμου, καθώς και των τοπικών κοινωνιών, να αποφανθούν για την ύπαρξη και προοπτική του στη χώρα μας. Αρκετά μίλησαν ως τώρα οι παράγοντες που είναι συνυπεύθυνοι για το ότι φτάσαμε ως εδώ (πολιτικοί, νομενκλατούρα, συνδικαλιστές, εργολάβοι, κλπ)
Εκπροσωπώντας όλους αυτούς που δεν έχουν φωνή, αλλά αποτελούν τον καθημερινό εν δυνάμει χρήστη του ελληνικού σιδηροδρομικού συστήματος, άμεσα ή έμμεσα, θεωρούμε ότι ιδιαίτερα σε καιρούς κρίσης, ο σιδηρόδρομος δεν αποτελεί μόνο το ασφαλέστερο και φιλικότερο προς το περιβάλλον μεταφορικό μέσο, αλλά και πολύτιμη διέξοδο απέναντι στα ακριβά καύσιμα, τα υψηλά διόδια και τα μειωμένα εισοδήματα. Η εθνική σιδηροδρομική υποδομή αποτελεί πολύτιμο οικολογικό – συγκοινωνιακό πόρο, αντίδοτο στους υποκείμενους σε κυκλοφοριακή συμφόρηση αυτοκινητοδρόμους.
Τα ελλείμματα του ΟΣΕ είναι πρώτα πολιτικά και έπειτα οικονομικά. Δισεκατομμύρια δημόσιου χρέους έχουν μεταμφιεστεί σε χρέος του ΟΣΕ, μέσα από πολιτικές που σχεδιάστηκαν για να ευνοήσουν το αυτοκίνητο. Εννοείται ότι στηρίζουμε εκείνες τις προτάσεις που εγγυώνται την αναδιοργάνωση, τον εξορθολογισμό λειτουργίας και την εξυγίανση του ΟΣΕ, απορρίπτοντας όμως τον ακρωτηριασμό του δικτύου, που θα δημιουργήσει ένα επικίνδυνο μονοπώλιο των οδικών μεταφορών. Ο σιδηρόδρομος, που καταναλώνει πολύ λιγότερα καύσιμα από το αυτοκίνητο, ρυπαίνει από λιγότερο ως καθόλου και εξυπηρετεί την κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση, την κοινωνική και περιφερειακή ανάπτυξη, χρειάζεται οπωσδήποτε μια ευκαιρία να αναβαθμιστεί και να γίνει κορμός των χερσαίων μεταφορών.


ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΙ: ΜΥΘΟΙ, ΠΛΑΝΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
O ελληνικός σιδηρόδρομος τα τελευταία τρία χρόνια βρίσκεται διαρκώς στο προσκήνιο της ενημέρωσης με σειρά άρθρων, δημοσιευμάτων και αναλύσεων, που άλλες λένε αλήθειες (δυστυχώς λίγες), άλλες τον στοχοποιούν, αρκετές δε τον συκοφαντούν, με σκοπό ελλείψει ενός οργανωμένου σχεδίου της «επόμενης μέρας», μεγάλο μέρος της χώρας να κινδυνεύει να «χάσει το τρένο» ολοκληρωτικά. Εκείνοι που τον κατηγορούν (κυβερνητικά στελέχη, παράγοντες της Πολιτείας και διάφοροι πρόθυμοι αναμεταδότες διασποράς παραπλανητικών στοιχείων και επιχειρημάτων που επηρεάζονται από ανταγωνιστικά προς τον σιδηρόδρομο συμφέροντα), θυμίζουν την συμπεριφορά ενός βιαστή που κατηγορεί το θύμα του για ότι έχει συμβεί. Με πρόσχημα τα δήθεν (όπως θα καταδείξουμε) τεράστια ελλείματα, επιχειρείται μια καλοσχεδιασμένη παραπλάνηση και ζύμωση της κοινής γνώμης, με σκοπό να προετοιμάσει το έδαφος όχι για την πραγματική εξυγίανση, αλλά για την συρρίκνωση και τον ακρωτηριασμό του ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου.
Πλειστάκις σε άρθρα ή εκπομπές γίνονται αναφορές απαξιωτικές για το σιδηρόδρομο με ρήσεις του τύπου «είναι απλό: να μείνει ανοιχτό μόνο το Πειραιάς-Αθήνα-Θεσσαλονίκη–Δύο αντένες για σύνορα–άντε κάνα τραίνο για Κων/πολη αραιά και πού για εθνικούς λόγους», «Να κλείσει η Πελοπόννησος και τα άλλα περιφερειακά δίκτυα-μένουν ανοιχτά για τα ψηφαλάκια» και άλλα πολλά, πασπαλισμένα με τη γνώριμη απλουστευτική και δημαγωγική γαρνιτούρα των «τριών εκατομ­μυρίων την ημέρα».

Όλα αυτά βασίζονται σε:
Σε μία λανθασμένη αντίληψη του τι ακριβώς σημαίνει «κερδοφορία σιδηροδρόμων»
Σε μία εσφαλμένη αντίληψη του ρόλου του σιδηροδρόμου στις μεταφορές
Σε άγνοια του πώς λειτουργούν οι σιδηρόδρομοι στην Ευρώπη
Σε μία σειρά από μύθους που καλλιεργήθηκαν γύρω από τον ελληνικό σιδηρόδρομο και τα ελλείμματά του, που ως γνωστόν κατά 85% είναι κρυμμένο δημόσιο χρέος, αφού οφείλονται στην επί σειράν ετών μη καταβολή από το ελληνικό δημόσιο της θεσμοθετημένης οικονομικής συμβολής του στα έξοδα συντήρησης και εκσυγχρονισμού της σιδηροδρομικής υποδομής και παροχής «ζημιογόνων» αλλά κοινωνικά χρήσιμων υπηρεσιών και τιμολογιακών εκπτώσεων, και του εξαναγκασμού του ΟΣΕ σε επαχθή δανεισμό για την κάλυψη των ανωτέρω, με υψηλότατα τοκοχρεωλύσια (ακόμα και για την κάλυψη της εθνικής συμμετοχής στα συγχρηματοδοτούμενα από την ΕΕ έργα). Αυτή ήταν μια πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών σε βάρος του σιδηροδρόμου, αφού στα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς (πλην των αστικών συγκοινωνιών), το ελληνικό κράτος έπραττε και πράττει το ακριβώς αντίθετο, συμβάλοντας έτσι σε ένα αθέμιτο ανταγωνσιμό σε βάρος του σιδηροδρόμου.
Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η αποδοτικότητα των επενδύσεων και της λειτουργίας στην περίπτωση όλων των μέσων μεταφοράς και κατ’εξοχήν του σιδηροδρόμου, θα πρέπει να εκτιμώνται σε επίπεδο Εθνικής Οικονομίας και όχι σε επίπεδο μονάχα του ισολογισμού της επιχείρησης, τόσο για την απόσβεση της επένδυσης, όσο και για το οικονομικό αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης. Η οικονομική υπεροχή του σιδηροδρόμου έναντι των άμεσων ανταγωνιστών του στον τομέα του εξωτερικού κόστους της μεταφοράς που ποσοτικοποιεί τις επιπτώσεις από την ρύπανση και τα ατυχήματα, του κόστους συμφόρησης και της κατανάλωσης καυσίμων, τον καθιστά 4 φορές πιο φτηνό για ισοδύμανο μεταφορικό έργο από πλευράς Εθνικής Οικονομίας. Αυτό δεν μπορεί να μη ληφθεί υπόψη όταν λαμβάνονται αποφάσεις για την επιδότηση λειτουργίας των «ζημιογόνων υπηρεσιών» των διαφόρων μέσων και να μην αποτελεί στοιχείο επιλεξιμότητας για την επιδότηση «αγόνων σιδηροδρομικών δρομολογίων» με χαρακτήρα «δημόσιας υπηρεσίας».
Ας δούμε τι συμβαίνει στην Ευρώπη
Μεγέθη δικτύου και απασχόληση
Στην Ευρώπη σήμερα αντιστοιχούν κατά μέσο όρο περίπου 440 km σιδηροδρόμου ανά 1 εκατομ­μύ­ριο πληθυσμού ή 46 km ανά 1000 km2 έκτασης. Σε αυτούς τους σιδηροδρόμους απα­σχο­λού­νται περίπου 5,11 υπάλληλοι ανά χιλιόμετρο γραμμής. Αν μεταφερθούν αυτοί οι μέσοι ό­ροι στην ελ­ληνική περίπτωση τότε η Ελλάδα έπρεπε να έχει περίπου 4500-5000 km δικτύου ε­νώ στο υ­φι­στάμενο δίκτυο των 2500 km έπρεπε να απασχολούνται περί τους 12000 υπάλληλοι.
Με βάση τα παραπάνω, το ελληνικό δίκτυο δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να χαρακτηριστεί α­πό “υπερβολικό μέγεθός” ώστε να «σηκώνει» περικοπή ούτε να χαρακτηριστεί ‘υπερ­στελεχωμένο’ ώστε να περιορίσει, όπως λέγεται, τους υπαλλήλους του σε περίπου 3000!
Είναι όλοι αυτοί οι σιδηρόδρομοι κερδοφόροι;
Άλλοι ναι, άλλοι όχι. Οι κεντροευρωπαϊκές σιδηροδρομικές επιχειρήσεις εκμετάλλευσης γενικά εμ­φανίζουν στις εκθέσεις πεπραγμένων τους κέρδη, μερικοί από τους παραχωρησιούχους εκ­με­τάλ­λευσης του βρετανικού δικτύου επίσης, όμως ταυτόχρονα κάποιοι άλλοι παραχωρησιούχοι εμ­φανίζουν απώλειες ενώ ο γαλλικός σιδηρόδρομος εμφανίζει, ιδίως στον εμπορευματικό το­μέα, συστηματικά ζημίες-είναι διαβόητος για αυτό. Άλλες εταιρείες εμφανίζουν σκαμπα­νε-βάσματα, αντίστοιχα με τους κύ­κλους που εμφανίζει η οικονομία στην οποία κινούνται. Οι εταιρείες υποδομής εν γένει εμ­φανίζουν πρακτικώς ζημίες. Το ζήτημα της κερδοφορίας θα αναλυθεί περαιτέρω στα παρακάτω.

«Σίγουρα βέβαια δεν έχουν δίκτυα σαν της Πελοποννήσου»
Όλα τα ευρωπαϊκά κράτη περιλαμβάνουν και διατηρούν αυτό που έχει καθιερωθεί να λέγεται «πε­ρι­φερειακές» (regional) ή «επαρχιακές» (rural) γραμμές. Σε αυτές περιλαμβάνονται γραμμές αντί­στοιχες της Πελοποννήσου (μεγάλες περιφέρειες με σημαντικά περιφερειακά κέντρα-regional) αλλά και γραμμές που η σημασία τους συγκρινόμενη με αυτή π.χ. της Πελοποννήσου είναι σαφώς υποδεέστερη (π.χ. σύνδεση πόλης της τάξης των 5000 κατοίκων με τα χωριά της-rural). Φυσικά στις χώρες αυτές το παράλληλο οδικό δίκτυο είναι ανεπτυγμένο και ο δείκτης ιδιοκτησίας ΙΧ είναι πολύ υψηλός.
«Φυσικά τα τραίνα τους είναι γεμάτα, σίγουρα πάνω από πληρότητα 50%»
Αξίζει για την παρατήρηση αυτή, να διαβάσει κανείς την ετήσια έκθεση (Zahlen & Fakten 2010) της Ένωσης Σιδηροδρομικής Βιομηχανίας της Γερμανίας (Verband der Bahnindustrie in Deutschland)…
ICE: Yπερταχείες υψηλ. ανέσεων και ταχυτήτων, ΙC/EC: Συμβατικά τραίνα ποιότητας, RE/RB/IRE: Tοπικά περιφερειακά τραίνα, S-Bahn: Αστικά-προαστιακά τραίνα
ÖPNV: Δημόσιες αστικές μεταφορές (μετρό, τραμ, λεωφορεία), Flugverkehr: Αεροπορία Pkw: IXE

Τα στοιχεία για την πυκνότητα του δικτύου, τους εργαζόμενους και τον αριθμό τραίνων ανά γραμμή προέρχονται από ανάλυση των UIC Statistics 2007 –UIC=Union Interational des Chemins de Fer


Ιδιωτικοποίηση
Το ζήτημα της ιδιοκτησίας είναι ένα «καυτό» θέμα συζήτησης στην Ευρώπη. Αντιμετωπίζεται με δυσπιστία όχι για λόγους «αριστερισμού» αλλά γιατί τα παραδείγματα ιδιωτικοποιήσεων εμφανίζουν προβλήματα. Υπάρχουν βέβαια δύο χώρες με πετυχημένους ιδιωτικούς σιδηροδρόμους αλλά με τις ιδιομορφίες τους (ΗΠΑ με τις τεράστιες συμπαγείς χερσαίες αποστάσεις που ευνοούν τους εμπορευματικούς σιδηροδρόμους, Ιαπωνία με τις απίστευτες πληθυσμιακές πυκνότητες που ευνοούν τους επιβατικούς σιδηροδρόμους –τα 2/3 είναι μάλιστα μετρικοί -σαν της Πελοποννήσου!– αλλά και τις τεράστιες προσόδους από το Real Estate). Στην Ευρώπη το Βρετανικό παράδειγμα εμφάνισε τρομερά προβλήματα ασφάλειας –κύλησε αίμα!– στο ξεκίνημα τα οποία τώρα πια διορθώθηκαν. Αύξησαν δραματικά την πελατεία τους αλλά και τις ανάγκες επιχορήγησής τους. Με άλλα λόγια οι σιδηρόδρομοι στην Αγγλία απορροφούν και κοστίζουν στον Άγγλο φορολογούμενο σαν ιδιωτικοποιημένοι πλέον τέσσερις φορές παραπάνω επιχορηγήσεις σε σύγκριση με την προ ιδιωτικοποίησης τους εποχή. Οι γερμανικοί σιδηρόδρομοι κινούνται ίσως στην πιο ανοικτή σιδηροδρομική αγορά της Ευρώπης, ξεκίνησαν την διαδικασία ιδιωτικοποίησης παρακινούμενοι και από τις εμμονές του Δ)ντος Συμβούλου τους, σταμάτησαν λόγω κρίσης χρηματιστηρίων, ενώ φάνηκε ότι υπήρξε μεθόδευση φτιασιδώματος (όχι δημιουργική λογιστική πάντως) των ισολογισμών και πολιτική που προ¬έταξε το βραχυπρόθεσμο έναντι του μακροπρόθεσμου με αποτέλεσμα τη σταδιακή χειρο¬τέ¬ρευ¬ση των υπηρεσιών και με αποκορύφωμα το φιάσκο του προαστιακού του Βερολίνου. Παράλληλα ανθούν στη Γερμανία περίπου 250 επιχειρήσεις ιδιωτικές ή αυτοδιοικητικές.
«Φυσικά βέβαια δε χάνουν €2-3 εκ. τη μέρα»
Το σύνθημα αυτό που λάνσαρε ο κ. Χατζηδάκης επί της καταστροφικής υπουργίας του μαζί με το «ο ΟΣΕ είναι η πιο ζημιογόνος επιχείρηση της Ευρώπης» από τον ακόμα πιο καταστροφικό κ. Στυλιανίδη, είναι αυτό που στην επαρχία ονομάζουμε “misleading”.

Στην Ευρώπη λοιπόν, στο πλαίσιο μίας υγιούς και κυρίως ισορροπημένης πολιτικής μεταφορών, οι εταιρείες λειτουργούν επιχορηγούμενες από το δημόσιο. Η επιχορήγηση είναι εύλογη αλλά με αυστηρούς όρους και κυρίως όχι «εν λευκώ». Είναι ουσιαστικά παραγγελία εκτέλεσης συγκεκριμένου μεταφορικού έργου (τραινοχιλιόμετρα) με συγκεκριμένους όρους ποιότητας (καθυστερήσεις, ασφάλεια κλπ). {Αν η απόσταση Αθήνα-Θεσ/νίκη είναι 500km τότε ένα τραίνο σε αυτή τη διαδρομή πραγματοποιεί 500 τραινοχιλιόμετρα]
Δείτε λοιπόν τα αποτελέσματα για το 2009 της εταιρείας DB Regio AG, θυγατρικής της Deutsche Bahn AG για την εκμετάλλευση των τοπικών γραμμών:





H εταιρεία αυτή λοιπόν εμφανίζει στα έσοδά της:
Περίπου €2 δισ. έσοδα εισιτηρίων,
€3.5 δισ. έσοδα επιχορηγήσεων («Παραγγελίες των κρατιδίων» αναφέρει).
Στον ισολογισμό δε εμφανίζεται με κέρδη €732εκ.






Η δε DB Regio «κερδίζει» τα συμβόλαια για τα περιφερειακά δίκτυα ανταγωνιζόμενη σκληρά με άλλες εταιρείες υπό την εποπτεία μίας πανίσχυρης ρυθμιστικής αρχής.
Ο ΟΣΕ λοιπόν κάθε χρόνο εγγράφει στα έξοδά του ό,τι για άλλους σιδηροδρόμους είναι έσοδα! Και φυσικά οι ανάγκες εξυπηρέτησης των παλαιών δανείων απορροφούν περίπου το 1/3 των ετήσιων δαπανών του με το άλλο 1/3 να αφορά τις δανειακές τρέχουσες ανάγκες του.
Όπως γράφτηκε πρόσφατα και στο ένθετο «Δαίμων της Οικολογίας», στη Δανία, την πατρίδα του επικεφαλής της Τρόικας κ. Τομζεν. ο κρατικός σιδηρόδρομος (DSB) εμφανίζει κέρδη €46εκ (340 εκ. κορώνες). Σχεδόν ο μισός τζίρος του είναι η κρατική επιχορήγηση: €603εκ ή (4.5 δισ. κορώνες) είναι η ετήσια επιχορήγηση των σιδηροδρόμων της Δανίας, ποσό που ξεπερνά σε ύψος τα έσοδα της DSB από εισιτήρια. Σημειώνεται ότι η Δανία εμφανίζει συγκρισιμότητα με την Ελλάδα τόσο σε μήκος δικτύου όσο και σε πληθυσμιακά και γεωγραφικά δεδομένα.
Δεν θα κουράσουμε άλλο με παρόμοιες συγκρίσεις, θα αναφέρουμε απλά ότι η ίδια πολιτική ακολουθείται στο σύνολο των ευρωπαϊκών σιδηρόδρόμων.

1. Θα ήταν ο ΟΣΕ κερδοφόρος υπό «ευρωπαϊκές» συνθήκες;
Ο ΟΣΕ δύσκολα θα ήταν εστία «α­ρι­στείας» στον Ελληνικό δημόσιο τομέα (όπως είναι ίσως η Cosmote) για μια σειρά από λόγους:
Aντιμετωπίζει εχθρική πολιτική μεταφορών (αποκορύφωμα οι συμβάσεις παραχώρησης του κ. Σουφλιά και ο σχετικός νόμος, με βάση τον οποίο ο σιδηρόδρομος εξομοιούμενος με δίκτυα κοινής ωφέλειας – αποχετευτικά κλπ – υποχρεούται να μετεγκαθίσταται με δικά του έξοδα ή να διακόπτει προσωρινά τη λειτουργία του για να εγκατασταθούν τα εργοτάξια των οδικών παραχωρησιούχων σε κοινά επικαλυπτόμενα ή γειτνιάζοντα τμήματα. Ετσι τα έργα της νέας γραμμής Κιάτου-Πατρών σε πολλά σημεία εχουν σταματήσει για να εγκατασταθούν στον απαλλοτριωμένο και υπό κατασκευή διάδρομο της ΕΡΓΟΣΕ εργοτάξια της Ολυμπίας Οδού). Την ίδια στιγμή που ο σιδηρόδρομος κατηγορείτο περί του ελλείματος των 3 εκ. τη μέ­ρα, για το πρόγραμμα οδικών έργων, το ΥΠΕΧΩΔΕ ενέγραφε στον προϋπολογισμό €4.5εκ ημερησίως χωρίς σε αυτά να περιλαμβάνονται τα τοκοχρεωλύσια για παρελθόντα προγράμματα οδικών έργων.
Εμφανίζει συστηματική απίσχνανση λόγω κακής πολιτικής προσλήψεων (στεγνότητα από το 1985 και ύστερα) και απώλεια τεχνογνωσίας. Το ανεπαρκές ποσοτικά, κακά διατεταγμένο και γηρασμένο προσωπικό του, δουλεύει υπερωριακά και σε ρεπό για να καλύψει τις ανάγκες, ενώ βρίσκεται στην κορυφή της μισθολογικής πυραμίδας, συντελώντας έτσι στο αυξημένο κόστος μισθοδοσίας. Παράλληλα δεν είναι επαρκώς εξοικειωμένο με νέες τεχνολογίες, ενώ λόγω της ανασφάλειας που αισθάνεται για την τύχη του ΟΣΕ, στερείται οράματος και θετικής ψυχολογίας στις πλείστες των περιπτώσεων.
Ταλανίζεται από φαινόμενα κομματισμού, συντεχνιακών εκτραχηλισμών και συνδιοίκησης από διάφορες συνδικα­λιστικές «παράγκες»
Η καθοδήγηση από το ΥΜΕ είναι συνήθως ανερμάτιστη
Φυσικά οι διοικήσεις έχουν υποπέσει σε σειρά επιχειρηματικών λαθών κυρίως στον εμπορευματικό τομέα.
Ταλανίζεται από μία νοοτροπία μείωσης του κόστους μέσω περιορισμού των προ­σφε­ρο­μέ­νων υπηρεσιών (μείωση δρομολογίων, συνήθως «χορηγούνται» με δο­σολογία φαρ­μά­κου ένα πρωί, ένα μεσημέρι, ένα βράδυ). Αποτέλεσμα: Το δίκτυο του ΟΣΕ είναι σουπερ­μάρκετ με άδεια ράφια:
Ενώ στην Ευρώπη κυκλοφορούν κατά μέσο όρο 25 ζευγάρια τραίνα σε κάθε γραμ­μή, στην Ελλάδα κυκλοφορούν 10, ενώ στη συνήθη των περιπτώσεων γι αντίστοιχες περιφερειακές και rural γραμμές κυκλοφορούν από 3 έως 4, καμμιά φορά και 2 ! Γιατί να προτιμήσει κανείς το τραίνο; Πώς να αντι­με­τωπιστεί ο Σιδηρόδρομος ως «χρήσιμο» μέσο μεταφοράς; Εξυ­πη­ρε­τούν κανένα αυ­τά τα δρομολόγια; Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γραμμή Πατρών-Πύργου, που όταν είχε 8 ζευγάρια δρομολογίων την ημέρα διακινούσε άνω των 1000 επιβατών, ενώ από πέρυσι που έμεινε με 2 έχει περιοριστεί σε 200 - 300 περίπου. Περιμένει ο ΟΣΕ και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ έσοδα από μία τέτοια πο­λι­τική;
Το ετήσιο έλλειμμα που μπορεί να αποδοθεί σε εσφαλμένες επιχειρηματικές επιλογές, κα­κο­δι­οί­κη­ση και κακή διαχείριση ανθρωπίνων και υλικών πόρων είναι πρακτικά –με δικούς μας υπο­λο­γι­σμούς– πε­ρίπου €40εκ. Φυσικά και δεν είναι λίγα. Φυσικά και πρέπει να γίνει «0» ή πλεόνασμα €40εκ. Και αυτό έχει δύο όψεις: Μείωση εξόδων αλλά και αύξηση εσόδων μέσα από μια ελεγχόμενη αύξηση των κομίστρων. Σε ορισμένες διαδρομές και υπηρεσίες, τα κόμιστρα είναι ήδη υψηλότερα από τον χερσαίο ανταγωνιστή του σιδηροδρόμου (άξονας ΠΑΘΕ), σε άλλες προκλητικά χαμηλά.
2. Και τι έγινε όλον αυτόν τον καιρό;
Μετά από την business as usual θητεία Λιάπη, και αφού είχαν περάσει διάφορες διοικήσεις όπως αυτή που επί Μαντέλη εισηγήθηκε πριν κάμποσα χρόνια το κλείσιμο του μεγαλύτερου μέ­ρους του δικτύου, ήλθε το «Σχέδιο Ανασυγκρότησης» του κ. Χα­τζηδάκη. Αφού δυσφήμισε το μέσο το οποίο ήθελε να «εξυγιάνει» προέβη (μέσω του Ν3710) σε απίστευτες αναδιατάξεις αρμοδιοτήτων μεταξύ των εταιρειών του Ομίλου (ΟΣΕ-ΕΔΙΣΥ-ΕΡΓΟΣΕ) που βύθισαν το σιδηρόδρομο στην εσωστρέφεια ενώ ακόμα και σήμερα δεν είναι ξε­κα­θα­ρισμένο ποιος είναι αρμόδιος για τι. Στη συνέχεια ήλθε η υπουργία Στυλιανίδη με εξίσου α­νερ­μάτιστη πολιτική (καταστροφικό ψαλίδισμα δρομολογίων + δρομολόγηση μεταμεσονύχτιου προαστιακού Κομοτηνής !!!!) και μετά ήλθε η υπουργία Ρέππα και η πολιτική Opengov που έπρεπε να περάσουν 7 μήνες για να οριστούν διοικήσεις! Στο μεταξύ στις εταιρείες του ΟΣΕ όλα τα σοβαρά θέματα βάλτωσαν, ενώ πολλά έργα εκσυγχρονισμού σταμάτησαν λόγω στάσης πληρωμών.
Δυστυχώς η προηγούμενη κυβέρνηση ανάλωσε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο, χωρίς να εφαρ­μό­σει «φιλελεύθερες» λύσεις που υποτίθεται ότι επαγγέλετο (δηλ.: άνοιγμα αγοράς, υιοθέτηση πο­λι­τικής «παραγγελιών» επιβατικού έργου) και κατέστρεψε την εικόνα του σιδηροδρόμου ως μέσου.
Η νέα κυβέρνηση, αφού έχασε πολύτιμο χρόνο, τρέχει τώρα με το πιστόλι στον κρόταφο να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Ακούγεται ότι θέλει να «πελεκήσει» το δίκτυο. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό: Μία τρύπα στο νερό, περίπου, αφού η εξοικονόμηση από το έλλειμμα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ αν κλείσει το δίκτυο Πελοποννήσου θα είναι αρκετά μικρότερη από το αν μείνει ανοιχτό το δίκτυο και εφαρμοστούν απλά τα απαιτούμενα μέτρα αναδιάρθρωσης, αναδιάταξης πόρων και εκσυγχρονισμού / εξορθολογισμού κανονισμών, διαδικασιών και πρακτικών εκμετάλλευσης, σύμφωνα με έρευνα που έχει γίνει πρόσφατα στον ΟΣΕ. Αυτό είναι η όλη υπόθεση! Το βασικό δομικό πρόβλημα του σιδηροδρόμου δε θα έχει λυθεί (γήρανση, επιπτώσεις του Ν3710, περιορισμένα δρομολόγια και άρα έσοδα).
Αν ο ΟΣΕ κλείσει τελείως; Θα παραμείνει σίγουρα το κόστος εξυπηρέτησης των παλαιοτέρων δανείων (κοντά €400-500εκ. ετησίως) χωρίς όμως σιδηρόδρομο. Οπή εν ύδασι.
Για να είμαστε ακριβείς θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η παραγωγική διαδικασία του ελληνικού σιδηροδρόμου απετέλεσε αντικείμενο μελέτης τους προηγούμενους μήνες. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτής της μελέτης, γραμμές στις οποίες οι συρμοί έχουν πληρότητες άνω του 50%, τα έσοδα παρουσιάζουν δυσανάλογη σχέση με τα έξοδα. Τραγικό παράδειγμα υποεκμετάλλευσης αποτελούν γραμμές στις οποίες έχουν ήδη περιοριστεί σημαντικά οι αριθμοί των δρομολογίων αφού τα όποια έξοδα αντί να επιμερίζονται σε δέκα π.χ. ζευγάρια αμαξοστοιχιών, επιμερίζονται σε δύο ή τρία, με αποτέλεσμα να εκτοξεύεται σε αυτές το μοναδιαίο κόστος. Σε αυτό συμβάλλει αρνητικά η υστέρηση εσόδων, αφού ο σιδηρόδρομος καθίσταται έτσι μη ελκυστικός και χρησιμοποιήσιμος. Για παράδειγμα, φτάνει κάποιος στην Τρίπολη στις 10:00 το πρωί, αλλά το επόμενο τρένο επιστροφής αναχωρεί στις 08:00 το βράδυ. Κάποιος άλλος μπορεί να φτάσει από τον Πύργο στην Πάτρα, αλλά δεν μπορεί να επιστρέψει αυθημερόν! Με αυτόν τον τρόπο εκμετάλλευσης ο σιδηρόδρομος είναι καταδικασμένος.
Γνωρίζουμε ότι τα στοιχεία αυτά έχουν φτάσει στα χέρια του κ. Υπουργού Υποδομών και Μεταφορών. Και καταλαβαίνουμε τη δυσθυμία του με το ζήτημα: Πιέζεται πανταχόθεν (από όχι καλά ενημερωμένους δημοσιογράφους, από κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης που συνδιαλέγονται με την Τρόικα) να δείξει «αίμα» και ξέρει ότι το αίμα θα χυθεί τζάμπα!
Θα έπρεπε τα στοιχεία να αξιολογηθούν σωστά, στη λεπτομέρειά τους. Να εντοπιστούν οι ακριβείς αιτίες απόκλισης (π.χ. ιδιαίτερα έως προκλητικά χαμηλά κόμιστρα σε ορισμένες διαδρομές που αναφέρθηκαν, τα τραίνα αν και με υπεράριθμους επιβάτες θα παρουσιάζουν αναπόφευκτα αυτό το αποτέλεσμα). Να έχουν γίνει ήδη οι ενέργειες για εξορθολογισμό του κόστους, να εφαρμοζόταν ένας εύλογος τρόπος εκμετάλλευσης και αν όλα αυτά δεν απέδιδαν, στη συνέχεια θα μπορούσαν να αναγγείλουν την αναστολή λειτουργίας τους. Δυστυχώς για μια ακόμα φορά επιλέγεται η εύκολη λύση: Αναστολή ζημιογόνων δρομολογίων, αναστολή ζημιογόνων γραμμών!
Εύλογα λοιπόν ερωτήματα:
Θα ανασταλεί η γραμμή Θεσσαλονίκη – Φλώρινα με 7,1 εκ. € ετήσιο έλλειμμα και όχι ο Προαστιακός Πειραιάς – Κιάτο με 21,1 εκ. €;
Θα ανασταλεί η γραμμή Πάτρα – Καλαμάτα με 4,2 εκατ. € ετήσιο έλλειμμα και όχι το Αθήνα – Θεσσαλονίκη με 14,2 εκ €;
Θα ανασταλούν τα τοπικά δρομολόγια Καλαμάτας – Μεσσήνης / ΤΕΙ (Προαστιακός Μεσσηνίας) με 1,8 εκ. € ετήσιο έλλειμμα και όχι ο Προαστιακός Λιόσια – Αεροδρόμιο με 6,3 εκατ. €;
Θα κλείσει ο μοναδικός στην Ελλάδα και παγκοσμίως γνωστός Οδοντωτός σιδηρόδρομος με τα πολλαπλά ωφέλη που προσφέρει στην οικονομία της Αχαΐας επειδή είναι ζημιογόνος κατά 1 εκατομμύριο περίπου τον χρόνο, όταν παρόμοια τουριστικά δίκτυα στο εξωτερικό, με ολότελα διαφορετική και περισσότερο πελατοκεντρική εκμετάλλευση παρουσιάζουν σαφώς πιο βελτιωμένους δείκτες βιωσιμότητας ?.
Οι συγκρίσεις είναι εξόφθαλμες, καταδεικνύουν το εύλογο της όλης επιχειρηματολογίας που αναπτύχθηκε σε αυτό το κείμενο, και αποδεικνύουν ότι η προσέγγιση από πλευράς Υπουργείου τουλάχιστον δεν είναι αντικειμενική ή εύστοχη, αλλά βιαστική ως επιπόλαιη!
Ο στόχος, λοιπόν, είναι με εύλογη επιχορήγηση και κόστος ο ΟΣΕ (ή στο τέλος-τέλος όποια άλλη εταιρεία) να προσφέρει ό,τι και οι ευρωπαίοι ‘ομόλογοί’ του. Η επιδότηση που αναφέρει το προσχέδιο νόμου για 50 εκατ. € ετησίως σε σχέση με την επιδότηση του ΟΑΣΘ των 111 εκατ. € (για το 2010) και σε σχέση με το φάσμα των παρεχομένων υπηρεσιών τους αντίστοιχα, αφήνει από μόνη της να εννοηθεί ότι ο στόχος τον οποίο έχει θέσει και η παρούσα Κυβέρνηση είναι η συρρίκνωση, ο περιορισμός (και τμηματικά μηδενισμός) των σιδηροδρομικών υπηρεσιών και σε ένα επόμενο στάδιο ο ακρωτηριασμός του δικτύου, με βάση όσα προβλέπει το νέο νομοσχέδιο για τον αποχαρακτηρισμό και την εκποίηση όσων τμημάτων της εθνικής σιδηροδρομικής υποδομής, μείνουν ανενεργά για ένα χρόνο.
Ήδη με την περικοπή των μισθών η μισθοδοσία θα μειωθεί τουλάχιστον 20%. Είναι ένα πρώτο, σημαντικό βήμα άσχετα εάν είναι σωστό ή λάθος αυτή η συγκεκριμένη πρακτική. Μετά ακολουθεί η μεθοδική αναδιοργάνωση της παραγωγής και το αυστηρό συμμάζεμα.
Υπάρχει το μνημόνιο θα πείτε... Δε γνωρίζουμε τι ακριβώς εννοεί το μνημόνιο. Κερδοφόροι είναι και οι γερμανικοί σιδηρόδρομοι όπως φάνηκε επάνω, χάρη στην ογκώδη επιχορήγηση των «ζημιογόνων υπηρεσιών» τους (με 3,5 δις. Ευρώ ετησίως) . Θα επιζούσαν σε καθεστώς ΔΝΤ;
Τέλος πάντων θυμίζουμε την πιπεράτη έκφραση για το πόση προσοχή χρειάζεται για το πού τοποθετούμε την υπογραφή μας.


Πετυχημένα παραδείγματα σιδηροδρομικής λειτουργίας
Θα πρέπει να επισημάνουμε, κόντρα σε ότι ψελίζουν χρόνια τα διάφορα παπαγαλάκια, ότι υπάρχουν αρκετά πετυχημένα παραδείγματα λειτουργίας σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, στο ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Οπου τα έργα εκσυγχρονισμού σε μεγάλο βαθμό ολοκληρώθηκαν ή φάνηκαν, όπου φτιάχτηκαν νέες υποδομές και κυκλοφόρησε σύγχρονο τροχαίο υλικό και προπαντός όπου βελτιώθηκαν οι χρόνοι διαδρομής ή δρομολογήθηκαν πυκνά και ρυθμικά δρομολόγια ή έστω τις κατάλληλες ώρες, το αποτέλεσμα από πλευράς επιβατικής κίνησης και ικανοποίησης του κοινού ήταν εξαιρετικό, με ωφέλειες και για τις τοπικές κοινωνίες. (κοινωνική αποδοτικότητα). Να αναφέρουμε το παράδειγμα των INTERCITY όταν πρωτοδρομολογήθηκαν, του Προαστιακού Αθήνας-Κιάτου, Θεσσαλονίκης-Λάρισας και Θεσσαλονίκης-Εδεσσας, του Προαστιακού της Καλαμάτας που αποσυμφορεί καθημερινά το κέντρο της Καλαμάτας από άνω των 500 αυτοκινήτων και εξυπηρετεί ταχύτερα από τα λεωφορεία, του τραίνου Κατακώλου-Ολυμπίας όταν προσαρμόστηκε καλύτερα στις ανταποκρίσεις με τα κρουαζερόπλοια κλπ. Εάν τα ανωτέρω συνδυαστούν και με ορθολογικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας (μονομελές ή διμελές προσωπικό κλπ) και καταλληλότερη τιμολογιακή πολιτική, το οικονομικό αποτέλεσμα θα είναι σαφώς πιο βελτιωμένο και εντός των ευλόγων ορίων επιδότησης.


Συμπεράσματα των πιο πάνω:
Το σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας είναι μικρό, υποστελεχωμένο και με λίγα τραίνα. ΔΕ ΣΗΚΩΝΕΙ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ
Είναι τέτοια η δομή του χρέους και του ελλείμματος που το κλείσιμο της Πελοποννήσου (ή όποιου άλλου περιφερειακού τμήματος) κανένα πρόβλημα δε θα λύσει ούτε θα ελαφρύνει ουσιωδώς τα χρηματοοικονομικά και άλλα προβλήματα της επιχείρησης
Κατανοούμε ορισμένες φορές τις όποιες απαξιωτικές αναφορές για τον ΟΣΕ, ακόμα και για ορισμένους εργαζόμενούς του. Είναι πολιτική άποψη, σεβαστή, πολλές φορές βάσιμη. Η απαξιωτική αναφορά όμως για το σιδηρόδρομο είναι διατύπωση πολιτικής μεταφορών και ελέγχεται ως εντελώς αντι­επι­στη­μο­νική, αβάσιμη και εν τέλει λαϊκίστικη. Είναι κατανοητές στο πλαίσιο του πολιτικού παιχνιδιού ή ακόμα και ως πολιτικές προ­τάσεις-μαχητές βέβαια οι αναφορές αυτές. Δεν είναι όμως πρόταση «το κλείστε το σιδηρόδρομο, τελεία» ή οι λαικίστικες πομφόλυγες «Συντάξεις ή ΟΣΕ; Προφανώς συντάξεις».
Επίσης η αναμάσηση έωλων και παραπλανητικών επιχειρημάτων όπως αυτό περί των «€2 εκ. τη μέρα» δεν βοηθά στη λήψη αποφάσεων στρατηγικού χαρακτήρα.

Το νομοσχέδιο για τον σιδηρόδρομο και η εθνική πολιτική μεταφορών
Το νομοσχέδιο για τον σιδηρόδρομο έχει αρκετά επίμαχα σημεία που πρέπει να αλλάξουν ή να αποσυρθούν:
-στο άρθρο 8 προβλέπει πώληση ή εκποίηση τροχαίου υλικού που δεν θα μεταβιβαστεί στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ, με κίνδυνο να αχρηστευτούν ή χαθούν πολύτιμοι πόροι που περιστασιακά κριτήρια συρρικνωμένης εκμετάλλευσης θα τους θεωρήσουν πλεονάζοντες ενώ και η μεταβίβαση υλικού στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ που μελλοντικά θα είναι ένας από τους παίκτες στην απελευθερωμένη αγορά σιδηροδρομικών μεταφορών, παραβιάζει τις αρχές της ίσης μεταχείρισης. Θα έπρεπε το τροχαίο υλικό να παραμείνει στη δύναμη του ΟΣΕ και να εκμισθώνεται κατά περίπτωση, αναλόγως της συμφερότερης προσφοράς.
-στο άρθρο 9 ο διαχωρισμός της Εθνικής Σιδηροδρομικής Υποδομής σε 4 κατηγορίες θα ήταν λογικός αν δεν υπήρχε η πρόβλεψη το δίκτυο που είναι σε αναστολή λειτουργίας άνω του ενός έτους, να μεταπίπτει στην κατηγορία του καταργημένου που θα μπορεί να εκποιεί την δουλεία του η ΓΑΙΑΟΣΕ και άρα να χάνονται δια παντός πολύτιμοι συγκοινωνιακοί διάδρομοι που μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν στο άμεσο ή απώτερο μέλλον. Θυμίζουμε ότι στα συρτάρια του Υπουργείου ΥποΜεΔι υπάρχει περυσινή μελέτη που υποδεικνύει την ανάγκη σιδηροδρομικής – συγκοινωνιακής επαναξιοποίησης παλαιών γραμμών του ΟΣΕ στην Δυτική Αττική, την Κορινθία και τον Πλαταμώνα. Το χειρότερο σενάριο είναι αυτό που διαρρέει ανεπίσημα από τον Τύπο, ότι με αυτή τη διαδικασία θα καταργηθεί και θα ξηλωθεί το εν ενεργεία σήμερα περιφερειακό σιδηροδρομικό δίκτυο εκτός ΠΑΘΕ. Εάν συμβεί αυτό θα είναι συγκοινωνιακό – οικολογικό – αναπτυξιακό έγκλημα. Ζητούμε να αλλάξει αυτή η χρονική προθεσμία και να γίνει τουλάχιστον 10ετής. Η επαναλειτουργία παλαιότερα γραμμών όπως της Στυλίδας, του Ναυπλίου κλπ οφείλεται στην διατήρηση των παλαιών διαδρόμων.
-στο άρθρο 12 θα πρέπει να αναθεωρηθεί το αστείο κυριολεκτικά πλαφόν των 50 εκατ. Ευρώ ετησίως για τις επιδοτήσεις δρομολογίων Υποχρέωσης Δημόσιας Υπηρεσίας, που αν ισχύσει για τα έτη 2011/2/3, θα καταργηθούν το 75% περίπου των σημερινών δρομολογίων. Θα πρέπει, με βάση τις κοστολογημένες ανάγκες εκτέλεσης των δρομολογίων ακόμα και μετά την ορθολογικοποίηση και την αναδιάρθρωση επί το παραγωγικότερο των πρακτικών λειτουργίας της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, να εξασφαλιστούν 150 εκατ. Ευρώ σαν ποσό για επιδοτήσεις, λαμβανομένου μάλιστα υπόψη για συγκριτικούς λόγους ότι ο ΟΑΣΘ που εξυπηρετεί μία μόνο πόλη, επιδοτείται με 112 εκατ. Ευρώ ετησίως, ενώ αναφέραμε το παράδειγμα των Δανικών Σιδηροδρόμων που επιδοτούνται με παραπάνω από 600 εκατ. Ευρώ ετησίως. Κανονικά από το πρώτο έτος που θα εισέλθουν στην εκμετάλλευση και άλλες εταιρείες λειτουργίας, το πλαφόν δεν θάχει νόημα, αφού το ύψος των επιδοτήσεων θα προκύπτει από την διαγωνιστική διαδικασία.
Επίσης είναι θετικό ότι οι Περιφέρειες ή οι ΟΤΑ θα μπορούν να επιδοτούν και αυτοί τα δρομολόγια των «άγονων γραμμών», όμως πιστεύουμε ότι πρέπει στα πλαίσια του Σχεδίου Καλλικράτης οι Περιφέρειες να αναλάβουν την αρμοδιότητα σχεδιασμού, παραγγελίας, ελέγχου και επιδότησης των δρομολογίων τοπικού, αστικού, προαστιακού και περιφερειακού χαρακτήρα τραίνων και λεωφορείων, με δημιουργία κατάλληλα στελεχωμένων δομών και ανάληψη πόρων.
-τα κριτήρια δρομολόγησης θα πρέπει να είναι αντικειμενικά και όχι να στηρίζονται σε αξιολόγηση των 2 τελευταίων ετών, όπου πολλές γραμμές υπολειτουργούσαν με ελάχιστα, άρα μη ελκυστικά, δρομολόγια (πχ Πελοπόννησος, Ανατ. Μακεδονία-Θράκη κλπ) ή δεν λειτουργούσαν καθόλου λόγω έργων ή επαναλειτούργησαν μετά πολύχρονη διακοπή και χωρίς διαφήμιση, με χρόνους διαδρομής μεγαλύτερους από τους στοχευόμενους από τα έργα ανακαίνισης (πχ γραμμή Τριπόλεως, Ναυπλίου). Να οριστούν σωστά και επαρκή σε αριθμό και ωράρια δρομολόγια, κατόπιν αντκειμενικών έρευνών αγοράς και μετά να λειτουργήσουν για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, πριν αξιολογηθούν.
-θα πρέπει επίσης να προβλεφθεί ρητά ότι η ακίνητη περιουσία του σιδηροδρόμου που βρίσκεται σε επαφή με την Εθνική Σιδηροδρομική Υποδομή, θα πρέπει κατά προτεραιότητα να αναπτυσσεται και αξιοποιείται με τρόπο που να μεγιστοποιεί το μεταφορικό του έργο (Rail oriented real estate development).
Εν κατακλείδι, υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που αφορά τον μη ακρωτηριασμό του σιδηροδρομικού δικτύου και την κατάλληλη αξιοποίησή του κατά περίπτωση είτε για υπεραστικές, είτε για τοπικές-προαστιακές, είτε για εμπορευματικές, είτε για τουριστικές μεταφορές. Δεν θα πάμε από τα 2500 χλμ στα 700, ενώ θάπρεπε να έχουμε περί τα 5000 χλμ. Να χαραχθεί εθνική πολιτική μεταφορών με κορμό τον σιδηρόδρομο στο πλήρες σημερινό του ανάπτυγμα και συμπληρωματικές λεωφορειακές γραμμές ή συνδυασμένες μεταφορές επιβατών και εμπορευμάτων.
Να προχωρήσουν οι εξορθολογισμοί στην λειτουργία και την οργάνωση των σιδηροδρομικών μεταφορών που θα μειώσουν το μοναδιαίο λειτουργικό κόστος, χωρίς περικοπή υπηρεσιών και τιμωρία των φορολογούμενων πολιτών. Να μην μειωθεί περαιτέρω το προσωπικό, αλλά να ανανεωθεί και αναδιαταχθεί ώστε να γίνει παραγωγικό και να καλύπτει το σύνολο του σημερινού δικτύου, με μικρότερο κόστος μισθοδοσίας (χωρίς υπερωρίες, εργασία στα ρεπό, παράλογα επιδόματα κλπ). Η μείωση προσωπικού που εντελώς απαράδεκτα επιχειρείται εκτός που θέτει θέματα ασφαλείας, αποσκοπεί στην συρρίκνωση του δικτύου που μεθοδεύεται με τις ανωτέρω ρυθμίσεις και την τρέχουσα πολιτική.
Τέλος να επιταχυνθούν επιτέλους και να ολοκληρωθούν τα χρονίζοντα έργα εκσυγχρονισμού, ώστε να αποδώσουν τα προβλεπόμενα οι επενδύσεις και να αλλάξει η εικόνα του μέσου και ο χάρτης των μεταφορών στην Ελλάδα.
Για ποια Πράσινη Ανάπτυξη μιλάμε, χωρίς σιδηρόδρομο ?