ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Ενας Μπέγκιν αλλοιώτικος...

Ενας Ισραηλινός, που παίρνει συστηματικά μέρος στις διαδηλώσεις κατά του τείχους, που χωρίζει τους Ισραηλινούς από τους Παλαιστίνιους και που υπερασπίζεται τις οικογένειες των διωκόμενων από την Υπεριορδανία παλαιστίνιων είναι από μόνο του ένα γεγονός άξιο αναφοράς. Όταν όμως αυτός ο Ισραηλινός, ο Αβιναντάβ Μπέγκιν είναι ο εγγονός του Ισραηλινού πρώην πρωθυπουργού Μεναχέμ Μπέγκιν τότε το γεγονός αποκτάει τουλάχιστον ένα ισχυρότερο ειδικό βάρος. Τριάντα έξη χρονών σήμερα, εξέδωσε πρόσφατα το τελευταίο του δίγλωσσο (Εβραϊκά και Αραβικά) «το τέλος της διαμάχης». Ο Αβιναντάβ, παρά το ότι ανατράφηκε σε ένα υπερσυντηρητικό, εθνικιστικό περιβάλλον έχει ξεκάθαρες θέσεις για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, που γεννήθηκε: Δεν είμαι Ιουδαίος. Ο Ιουδαϊσμός είναι βία, ο σιωνισμός είναι βία, ο Αραβισμός είναι βία, το ισλάμ είναι βία, η σημαία είναι βία, ο εθνικός ύμνος είναι βία. Εκεί, όπου οι άνθρωποι βλέπουν σύνορα και κράτη εγώ βλέπω γεωλογία, βουνά, κάμπους και πεδιάδες.
Ο Αβιναντάβ Μπέγκιν τοποθετείται και σε πιο δύσκολα… Ηταν 8 ετών, όταν οι Παλαιστίνοι διαδήλωναν μπροστά στην επίσημη κατοικία του παππού του το 1982. ..."Ο πόλεμος αυτός κατέληξε σε 30000 νεκρούς Λιβανέζους και Παλαιστίνους, κατά κανόνα άμαχους αλλά οι Ισραηλινοί προτιμούν να γυρίζουν το πρόσωπό τους"…
Εδώ και 4 χρόνια ζει στο χωριό Μπιλλίν, όπου διαδηλώνει συνεχώς ενάντια στον διαχωρισμό του από το υπό ανέγερση τείχος. Μέσα στον καθημερινό αγώνα ανάπτυξε μία ισχυρή φιλία με τον Παλαιστίνιο Μπουρνάτ. Ένα από τα 10 παιδιά του Μπουρνάτ τραυματίστηκε βαρειά από Ισραηλινή σφαίρα και έχασε την ομιλία του ενώ μεταφέρεται πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Ο Αβιναντάβ κάνει αγώνα για την ιατρική περίθαλψη του μικρού ενώ τον έχει κάνει σύμβολο ενάντια στην καθημερινή βαρβαρότητα, που κυριαρχεί στο Ισραήλ.
Η εποχή μας χρειάζεται τέτοια μηνύματα. Για να μην χάνουμε την πίστη μας στους ανθρώπους και την ανθρωπιά…

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Κι αν δεν υπήρχαν αεροπλάνα;

Το ζήτημα μπήκε -έστω και υποθετικά στην ακραία του συνέπεια- την προηγούμενη εβδομάδα, που η τέφρα του Ισλανδικού Ηφαίστειου ανέστειλε μεγάλο μέρος των αεροπορικών επικοινωνιών απειλώντας πολύ μεγαλύτερο. Η απειλή παραμένει ανοιχτή σύμφωνα με την γνώμη των ειδικών, αφού το ίδιο ηφαίστειο ή/και άλλα μπορεί να συνεχίσουν την δράση τους…
Εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες λοιπόν αποκλείστηκαν μακρυά από τους προορισμούς τους για λίγες μέρες και το ζήτημα μπήκε: Μήπως θα ήταν δυνατόν μέρος των αεροπορικών συγκοινωνιών να αντικατασταθούν από άλλες, χερσαίες ή θαλάσσιες;
Το ζήτημα βέβαια δεν μπαίνει για μας του έξυπνους και πονηρούς της «γηραιάς Ηπείρου» με τα χειρότερα τραίνα στην Ευρώπη. Οι σκέψεις προέκυψαν για χώρες ‘κουτόφραγκων’ , που διαθέτουν τις υποδομές για να εκχωρήσουν μέρος των συγκοινωνιακών τους αναγκών σε ανθρώπους και εμπορεύματα από τα αεροπλάνα στα τραίνα… Κάτι βέβαια, που δεν θα γίνει με την προθυμία των αεροπορικών εταιρειών, που για τα συμφέροντά τους δεν θα διστάσουν να ματώσουν… τους άλλους. Θα χρειαζόταν ουσιαστική ενημέρωση των ίδιων των λαών αλλά και μαζική και συνειδητή δράση κινημάτων πολιτών στον πλανήτη… Ας έχουμε υπόψη μας, ότι οι αεροπορικές συγκοινωνίες ευθύνονται για το 3% του παγκόσμια παραγόμενου CO2 και ότι η μεταφορά ανθρώπου ή εμπορεύματος κοστίζει περιβαλλοντικά 19 φορές περισσότερο με το αεροπλάνο παρά με το τραίνο.
Ατυχώς, το ίδιο το κοινωνικό σύστημα σαμποτάρει μαζικά τις καταχτήσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας. Στην Γαλλία λειτουργεί, εδώ και μία 2ετία το τραίνο Παρίσι-Νανσύ και Παρίσι-Μετζ, που έχει ρεκόρ ταχύτητας τα 585 χλμ την ώρα. Πρόκειται για ρεκόρ συμβατικού τραίνου αφού το ηλεκτρο-μαγνητικό τραίνο ξεπερνά τα 660 χλμ. και ήδη λειτουργεί στην σύνδεση της Καντώνας με το αεροδρόμιό της. Τέτοιες επιδόσεις θα μπορούσαν να μετατρέψουν τιε χερσαίες συγκοινωνίες σε παράδεισο άνεσης και οικολογικού οφέλους… Σήμερα, όμως προτιμάμε, την δικαίωση του ατομικισμού μας μέσα στα ενεργειοβόρα ατίθασα άλογα των απαστραπτόντων SUV, όπως το σύστημα μας εκπαιδεύει σε βαθμό εγκεφαλικής πλύσης από την νηπιακή έως την βαθειά γεροντική ηλικία από τις πρώτες πρωϊνές έως τις προχωρημένες βραδυνές ώρες.
Μακάρι τα πράγματα να αλλάξουν χωρίς την ‘διδακτική’ παρέμβαση των ηφαιστειακών εκρήξεων…

το διαβάσαμε.. μας άρεσε ... σας το προτείνουμε

Δημοσιεύτηκε στην χτεσινή Ελευθεροτυπία το σημείωμα του αριστερού διανοητή Γιώργου Ρούσση με τίτλο: 'Κομμουνισμός: κάθε μέρα Κυριακή". Το διαβάσαμε και μας άρεσε. Γιατί:
-σε μία εποχή μαζικής μιζέριας και σε επίπεδο ιδεολογίας, η αναφορά στο όραμα του ανώτατου ορίου της ελευθερίας (αυτό αποτελεί ουσιαστικά ο κομμουνισμός σύμφωνα με τον λόγο των κλασσικών του) είναι πολύτιμη.
-Η κατασυκοφάντηση αυτού του οράματος δεν είναι έργο μόνον των φυσικών του εχθρών αλλά αρκετές φορές και των 'υποστηρικτών' του, λόγω και έργω. Γραφειοκρατικές παραμορφώσεις, ακραίες ολοκληρωτικές εκτροπές με απίθανους μηχανισμούς καταστολής και στο τέλος μία νομοτελής "αναπόφευκτη" κατάρρευση μετέτρεψαν το ευγενέστερο όραμα της ανθρώπινης κοινωνικής εξέλιξης σε 'μαζικό εφιάλτη', αποδυναμώνοντας τραγικά το ιδεολογικό οπλοστάσιο των κοινωνικών αγώνων ανατροπής.

Το κείμενο αναδεικνύει, κατά την γνώμη μας τις πιο σημαντικές πλευρές της ανθρώπινης απελευθέρωσης και της προσωπικής χειραφέτησης στο βασίλειο της ατομικότητας. Αυτό, που απεχθάνονται οι θιασώτες του 'φιλελευθερισμού'. Και ασφαλώς δεν εγγυώνται οι υπερασπιστές κάθε ολοκληρωτισμού. Ας μην φλυαρήσουμε άλλο... Σας παραθέτουμε το κείμενο...

Μια από τις πιο διαστρεβλωμένες έννοιες της πολιτικής ορολογίας, είναι εκείνη του κομμουνισμού. Αυτό οφείλεται βεβαίως στους δηλωμένους πολέμιους του, αλλά όχι μόνον. Η κυριαρχία του ρεφορμισμού στο εργατικό κίνημα, που είχε σαν συνέπεια να οδηγήσει πολλούς να εξομοιώνουν το σοσιαλισμό με έναν «ανθρώπινο» καπιταλισμό (1), ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» με τα θετικά του, αλλά και τις κατάφωρες παραβιάσεις των κομμουνιστικών αρχών, τα κομμουνιστικά κόμματα, είτε με την αναθεωρητισμό τους, είτε με την άκριτη υποστήριξη τους στον «υπαρκτό», αλλά και οι ίδιοι οι κλασικοί, με τη συχνά μονόπλευρη έμφαση που απέδιδαν στη φάση της δικτατορίας του προλεταριάτου, δεν είναι άμοιροι ευθυνών.
Το αποτέλεσμα είναι η κοινή περί κομμουνισμού αντίληψη, να μην έχει καμιά απολύτως σχέση με το πραγματικό του περιεχόμενο, έτσι όπως αυτό προσδιορίστηκε από τους εμπνευστές του. Έτσι, για την κοινή συνείδηση ο κομμουνισμός, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ταυτίστηκε με τις θετικές κοινωνικές κατακτήσεις των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι οποίες όμως ιδιαίτερα στις πιο καθυστερημένες από αυτές, απείχαν παρασάγγες από αυτόν (2), και στη χειρότερη περίπτωση, με το αντίθετο του, δηλαδή με μια κρατική, αυταρχική, ανελεύθερη, μίζερη, κοινωνία, μια κοινωνία στην οποία η ατομικότητα συνθλίβεται από τον ολοκληρωτισμό.
Σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω, η ανώτερη κομμουνιστική κοινωνία, όπως τουλάχιστον την οραματίζονταν οι εμπνευστές της, είναι μια αταξική, μη εμπορευματική, αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, δίχως να υπάρχει σε αυτήν η «παρασιτική απόφυση» (3) του κράτους, μια κοινωνία στην οποία απέναντι στην εργασία, που υπαγορεύεται από ανάγκη και από εξωτερική σκοπιμότητα, κυριαρχεί η ελεύθερη πολύπλευρη δραστηριότητα αυτοσκοπός.
Σε αντίθεση λοιπόν με την κυρίαρχη περί αυτού αντίληψη, ο κομμουνισμός όχι μόνον δεν είναι μια κολεκτιβιστική κοινωνική μορφή οργάνωσης που συνθλίβει την προσωπικότητα, αλλά η μοναδική μορφή κοινωνικής οργάνωσης που επιτρέπει την ανεμπόδιστη ανάπτυξη της, αίροντας όλες εκείνες τις μεσολαβήσεις, οι οποίες παρεμβαίνουν ανάμεσα στον άνθρωπο και τη δραστηριότητα του και αποτελούν εμπόδιο στην ανάδειξη των απεριορίστων δυνατοτήτων ανάπτυξης του.
Ο έξοχος ορισμός του Althusser “κάθε μέρα ήταν Κυριακή, δηλαδή ο κομμουνισμός»(4), αποδίδει με τον καλύτερο και πιο συνοπτικό τρόπο αυτήν την κομμουνιστική προοπτική.
Και είναι αυτή η προοπτική και μόνον αυτή, που νοηματοδοτεί όλα τα μέσα που είναι απαραίτητα για να την κατάκτηση της, όπως είναι , το κόμμα, η ταξική πάλη, η επανάσταση, η εργατική εξουσία …. Είναι η συμβολή σε αυτήν την προοπτική και μόνον αυτή, που θα πρέπει να αποτελεί κριτήριο αποτελεσματικότητας αυτών των μέσων. Διαφορετικά, τα ίδια αυτά μέσα κινδυνεύουν να μετατραπούν σε αυτοσκοπό, κι’ ακόμη χειρότερα σε σκοπό συγκρουόμενο με το κομμουνιστικό οραματικό ζητούμενο, όπως συνέβη με τα «σοσιαλιστικά» κράτη και με τα κομμουνιστικά κόμματα τους.
Βεβαίως για να μπορέσει να εδραιωθεί μια τέτοια κοινωνική οργάνωση είναι απαραίτητο να έχει κατακτηθεί σε παγκόσμια κλίμακα, ένα πολύ υψηλό επίπεδο ανάπτυξης των υλικών παραγωγικών δυνάμεων, τέτοιο που να καθιστά δυνατή τη μαζική απελευθέρωση ζωντανής εργασίας από την παραγωγή, κάτι που συμβαίνει στην εποχή μας, αλλά όχι το 19Ο αιώνα, ή στη Ρωσία του 1917. Σε διαφορετική περίπτωση όπως οι ίδιοι οι κλασικοί είχαν προβλέψει «η στέρηση θα γίνονταν απλώς γενική, και με τη φτώχεια θα ξανάρχιζε ο αγώνας για τα αναγκαία και θα αναπαράγονταν αναγκαστικά όλες οι παλιές βρωμιές» (5).

Γιώργος Ρούσης

1. Για παράδειγμα, μια μεγάλη μερίδα της Αμερικανικής κοινής γνώμης, θεωρεί τον πρόεδρο Ομπάμα σοσιαλιστή αν όχι ακραιφνή μαρξιστή, λόγω της μεταρρύθμισης στο σύστημα υγείας που πραγματοποίησε.
2. Ας σκεφτούμε για παράδειγμα, ποια σχέση μπορεί να είχαν οι συνθήκες δουλειάς και διαβίωσης στην «κομμουνιστική» Αλβανία, ή ακόμα στην Κίνα, ή τη Β. Κορέα, με εκείνες μιας πραγματικά κομμουνιστικής κοινωνίας.
3. Κ. Μαρξ, «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» , Διαλεχτά έργα, Εκδόσεις «Γνώσεις» τόμος πρώτος σελίδα 623.
4. Λουί Αλτουσέρ, «Το μέλλον διαρκεί πολύ-Τα γεγονότα-Αυτοβιογραφίες», Μετάφραση Άγγελος Ελεφάντης, Ρούλα Κυλιντηρέα, Εκδόσεις «ο Πολίτης», 1992, σελ. 373
5. Καρλ Μαρξ, Φρ. Ένγκελς, «Η γερμανική ιδεολογία» Εκδόσεις «Gutenberg», τόμος πρώτος σελίδα 81

Με τον ... ιδρώτα της

Ο φιλελευθερισμός είναι το κοινωνικό σύστημα, που προωθεί και επιβάλλει την εντιμότητα στις διανθρώπινες σχέσεις... "...Ινα ευνοήσωμεν ημάς αλλήλους και την κοινωνίαν", όπως έλεγε μακαριστός καθηγητής μας στα χρόνια του Λυκείου, όταν τελείωνε την συμβολική ανάλυση κάποιας παραβολής... Τυπικό παράδειγμα των ημερών μας, η Αμερικανικής προέλευσης και παγκόσμιας κυριαρχίας τράπεζα Goldman Sachs, η οποία ανακοίνωσε στις 20 Απριλίου έξοχα 3μηνα αποτελέσματα, ασυγκρίτως ανώτερα από τα αντίστοιχα των περσινών. Ιδού, λοιπόν, η απόδειξη της 'ανωτερότητος' του συστήματος, που βραβεύει, όποιον με τον ιδρώτα του προσώπου του (διάβαζε με την κωπηλασία μερικών χιλιάδων δούλων στις γαλλέρες του) αξιοποιεί τις 'ευκαιρίες'... Η διάσημη χρηματομηχανή εγνώριζε πολύ καλά και το δικό μας χρέος από το έτος 2000 (μόνον οι μωρές παρθένες, που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν δεν το εγνώριζαν) και είχε προτείνει ...λύσεις για την διαχείρισή του...

Τέτοια παγκόσμια παραδείγματα μας είναι πολύ χρήσιμα και σε 'ιδεολογικό' επίπεδο. Διότι, μπορεί, η Goldman Sachs να κατηγορείται ακόμη και από τις Αμερικάνικες και Βρεττανικές Αρχές για κακοπιστία σε βάρος των επενδυτικού της κοινού αλλά εμάς μας 'έσωσε'.... με το λαμπρό της παράδειγμα... Μας απέκοψε από την λαγνεία αριστερών σειρήνων, που ισχυρίζονται, ότι η παγκόσμια αθλιότητα είναι το γνήσιο, το φυσικό και το αναπόφευκτο τέκνο του κλιμακούμενου κανιβαλισμού του συστήματος... Ορίστε, λοιπόν, να ένα πρότυπο φιλελεύθερης επιχερηματικής αγνότητας με φυσική κοινωνική ευαισθησία.

Αμα θέλεις, όλα γίνονται...

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Αρχαίο πνεύμα αθάνατον…

Τι φταίει για την σημερινή κρίση; Πολλά και διάφορα λένε οι ‘αρμόδιοι’ και ‘ειδικοί’ στα κανάλια, στα FM και στα έντυπα… Λίγοι αναφέρονται στα εγγενή δεδομένα του συστήματος του γενεσιουργού της κρίσης, των κρίσεων… Πάντως, σχεδόν κανένας, ακόμη και από αυτούς, που ανάγουν την κρίση σε πρόβλημα κακοδιαχείρισης δεν αναφέρονται για το οικονομικό γονάτισμα της χώρας, που επέφερε η διοργάνωση των ‘Ολυμπιακών αγώνων’ του 2004 (τα εισαγωγικά χρησιμοποιούνται συνειδητά, διότι η σχέση του υπερθεάματος με το πνεύμα και το γράμμα των ολυμπιακών αγώνων είναι περίπου ίδια με την σχέση του φάντε με το ρετσινόλαδο). Υπήρξαν, τότε, πολίτες από ένα ευρύτερο πολιτικό φάσμα, που επίσημα αντιτέθηκαν στην διοργάνωση αυτή, τεκμηριώνοντας με τρόπο επιστημονικό και παραδειγματικό τις ανυπολόγιστα αρνητικές οικονομικές συνέπειες του εγχειρήματος αλλά και τις επιβλαβέστατες επιπτώσεις σε επίπεδο περιβάλλοντος και ανθρωπογεωγραφίας για το λεκανοπέδιο της πρωτεύουσας και ολόκληρη την χώρα κατ’ επέκταση. Τότε, λοιπόν, το αυθόρμητο αυτό κίνημα πολιτών αντιμετωπίστηκε περίπου ως προδοτική ή τρομοκρατική οργάνωση. Οι φίλοι της συχνότατα συλλαμβάνονταν σε κάθε εκδήλωση εναντίωσης προς την διοργάνωση, ενώ υπερπατριώτες, εργολάβοι και άλλοι κολλητοί της αρπαχτής δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για τα τεράστια οφέλη, για τις υποδομές για τον τουρισμό, για την δόξα του έθνους κ.λ.π. Δυσκολευόμαστε να αντιπαρατεθούμε σε αυτούς, που αισθάνθηκαν ρίγη εθνικής συγκίνησης με την ανάληψη της διοργάνωσης… Πώς να αντιπαρατεθείς λογικά σε κάποιον, που η αισθητική και ο πατριωτισμός του δικαιώνεται στην απύθμενη κακογουστιά του ‘this is Sparta’ και του ‘όλα παν καλά με κόλα λόκα’… Σε όσους μα είχαν ζαλίσει τότε για την ανάπτυξη των υποδομών της πρωτεύουσας και της χώρας αφιερώνουμε όλα τα ολυμπιακά έργα και ακίνητα, που σαπίζουν εγκαταλειμμένα, αφού δεν έφτασε ακόμη η ώρα του απόλυτου ευτελισμού, που θα τα κάνει ‘αποδοτική επένδυση’ για επιχειρηματικά κεφάλαια… Τους αφιερώνουμε ακόμη και την ολοκληρωτική εγκατάλειψη της ήδη εγκαταλειμμένης περιφέρειας… Δυστυχώς, όμως υπήρξαν και προοδευτικοί φορείς, που μπροστά στον …πανεθνικό ενθουσιασμό κατάπιαν τότε την γλώσσα τους, μιλώντας με την γνωστή ξύλινη και γενικευτική γλώσσα του ‘άλλα λόγια να αγαπιόμαστε’…
Σήμερα, λοιπόν, που υπάρχει η τάση να αποδώσουμε την ‘κρίση’ στο προπατορικό αμάρτημα, πέπλος σιωπής καλύπτει τις συνέπειες του ‘μεγαλοϊδεατικού’ εγχειρήματος, που μόνο για το C4I, μας άφησε φέσι μέχρι τον αστράγαλο…
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μνήμη… Η διατήρηση της μνήμης είναι πρωταρχική πράξη αντίστασης. Αν δεν θυμόμαστε, τι να σκεφτούμε…

αιωνία του η μνήμη...


Μας το διαβεβαίωσαν και τα πιο επίσημα και αρμόδια χείλη, ότι τα σχέδια για τον Δυτικό Σιδηροδρομικό Αξονα πάνε στις καλένδες... Αιωνία του η μνήμη, λοιπόν... Το σχεδιάγραμμα, που παρατίθεται πρωτοπαρουσιάστηκε σε μελέτη το 1997 (το έργο θα είχε ολοκληρωθεί μέχρι το 2003) και εγκαταλείπεται (σχεδόν επίσημα) από τον ίδιο πολιτικό φορέα στο κυβερνητικό πηδάλιο της χώρας. Ετσι θυμηθήκαμε το: 'Κωνσταντίνος την έχτισε, Κωνσταντίνος την έχασε'. Στο καλό, μαζί με την εναλλακτική ανάπτυξη, τον πρόοδο της περιφέριας την ισόρροπη εξέλιξη και άλλα συναφή...
Ο Δυτικός σιδηροδρομικός άξονας, πρωτοσχεδιάστηκε από τον Τρικούπη, πριν περίπου 140 χρόνια. Δικαίως, λοιπόν θα πείτε: Τι είναι 140 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα... Εδώ εξάλλου ισχύει και το: πάλι με χρόνια και καιρούς πάλι δικά μας θάναι...

εμείς δεν είμαστε ...κουτόφραγκοι...

Το νέφος τη ηφαιστειακής τέφρας της Ισλανδίας και τα συνεπαγόμενα προβλήματα των αεροπορικών συγκοινωνιών ανέδειξαν ξανά το ζήτημα των Ελληνικών Σιδηροδρόμων... Γιατί, ενώ στην Ευρώπη το τραίνο απετέλεσε μία εξαιρετικά αξιόπιστη εναλλακτική λύση για τις ενδοευρωπαϊκές επικοινωνίες η ...υπηρήφανος Ελλάς αποκλείστηκε πρακτικά από την υπόλοιπη Ηπειρο. Και όταν, αρκετοί απελπισμένοι επισκέπτες της χώρας, αναζητούντες οδό επιστροφής, παρέμειναν απελπισμένοι όταν πληροφορήθηκαν για την ... ποιότητα των Ελληνικών Σιδηροδρόμων. Ετσι, ορισμένοι σκέφτηκαν το ακτοπλοϊκό ταξείδι μέχρι την γειτονική Ιταλία (Μπρίντεζι, Μπάρι, Ανκόνα, Βενετία, Τεργέστη) και την από εκεί χρησιμοποίηση του τραίνου για την επιστροφή στις χώρες προέλευσής τους στην Βόρεια και Βορειοδυτική Ευρώπη. Από εκεί δηλαδή, που το τραίνο βρίσκεται στον 21ο αιώνα και όχι από την χώρα μας, που με δυσκολία παρακολουθεί τον 20ο. Μην απαγοητευόμαστε όμως!!! Μπορεί αυτοί, οι χαζοί να έχουν τραίνα και συνεχώς να επενδύουν στην επέκταση και τον εκσυγχρονισμό των σιδηροδρομικών τους δικτύων, εμείς όμως - μας διαβεβαίωσε αρμόδιος υφυπουργός- έχουμε πολύ περισσότερα αεροδρόμια από την Ιταλία και την Γαλλία... Ας λένε οι ειδικοί αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες του πλανήτη, ότι το τραίνο είναι το ταχύτερο, ανετότερο και οικολογικότερο μέσο συγκοινωνιών. Κι' ας μπορούσε ο σιδηρόδρομος να βραχύνει σημαντικά την σύνδεσή μας με την υπόλοιπη Ευρώπη, διευκολύνοντας αφάνταστα τις συγκοινωνίες και στο εσωτερικό της χώρας. Εμείς δεν ...τσιμπάμε... Φορτώνοντας τον ΟΣΕ με τις χειρότερες αμαρτίες της μικροπολιτικής τους πολιτικής (ρουσφέτια, διαφθορά κ.λ.π.) οι επί πολλές 10ετίες κυβερνώντες έφεραν τον οργανισμό στο μη περαιτέρω. Και, κατά την λογική του "πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι" σήμερα ετοιμάζεται να βάλει την ταφόπλακα μετά δόξης και τιμής στο συγκοινωνιακό μέσο, που θα μπορούσε να αλλάξει την ανθρωπογεωγραφία της Ελλάδας...

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Βρέθηκαν ...τα παιδιά του Μανασσή...

Ο Μανασσής είναι ο βιβλικός μεγαλύτερος υιός του Ιωσήφ (γιού του Ιακώβ) και της Αιγύπτιας συζύγου του Ασενάθ. Γιατί θυμηθήκαμε την Βίβλο και τον Μανασσή; Μα, γιατί βρέθηκαν οι Μανασσίτες... Περίπου 7200 κατοικούντες στην Βορειο-Ανατολική Ινδία, που ζητούν (πενία τέχνας κατεργάζεται...) την μαζική τους 'επιστροφή' στο Ισραήλ. Το κράτος του Ισραήλ, όμως τους θέλει βαφτισμένους. Και αυτό δεν είναι εύκολο μέσα στην Ινδία. Παρά το γεγονός, ότι το επίσημο Ινδικό σύνταγμα (άρθρο 25) υπερασπίζεται τυπικά την ανεξιθρησκία, οι διάφορες πολιτείες-κράτη έχουν πάρει τα μέτρα τους τους με νόμους κατά του 'προσηλυτισμού' με σκοπό να προστατεύσουν τον Ινδουϊσμό. Το πρόβλημα, όμως λύνεται έστω και με κάποιες δυσκολίες... Οι ενδιαφερόμενοι ταξιδεύουν μέχρι το Νεπάλ, όπου ραββίνοι, σταλμένοι από το Ισραήλ, αναλαμβάνουν το έργο της 'κατήχησης' και της βάπτισης...
Μία ακόμη ιστορία ...πολύ θρησκευτική και ...καθόλου πολιτική και προπαγανδιστική !!!
Για να δούμε, πως θα νοιώσουν οι μανασσίτες στη ...γη της επαγγελίας.

Λεπτές ισορροπίες στην κεντρική Ασία

Η πρόσφατη κρίση στο Κιργκιστάν, συνέχεια μικρότερων ή μεγαλύτερων προηγούμενων της τελευταίας 5ετίας αριθμεί μέχρι στιγμής 83 νεκρούς και μία ακόμη παρατεινόμενη πολιτική αβεβαιότητα. Ο συσχετισμός των μεγάλων δυνάμεων έχει αλλάξει στην περιοχή από το 2005, όταν έγινε η «επανάσταση της τουλίπας». Ολες σχεδόν οι ανατροπές στις κυβερνήσεις των κρατών της περιοχής, που υλοποιήθηκαν με την βοήθεια της Δύσης έχουν ονομασθεί με την χρήση ενός όμορφου λουλουδιού, που στην ουσία καμία σχέση δεν έχει με τα βρώμικα πολιτικά παιγνίδια, που κρύβονταν πίσω από τις αιθέριες και μυρωδάτες διακηρύξεις. Σήμερα η Ρωσία, στέκεται πολύ καλύτερα στα πόδια της και προσβλέπει στην μέγιστη δυνατή διείσδυσή της στην περιοχή, που της «ανήκε» στα χρόνια της Σοβιετικής Ενωσης… Σε παρόμοια προσβασιμότητα ελπίζει και η ταχέως αναδυόμενη Κίνα, που διεκδικεί για λογαριασμό της αυτή την μεγάλη ζώνη γεωπολιτικής επιρροής και ελέγχου των αγορών της. Η διελκυστίνδα αυτή έχει παλιότερη ιστορία, επενδεδυμένη και με ιδεολογικά ή ιδεολογικόμορφα χαρακτηριστικά στις 10ετίες 1960-80.
Η συστημική αλλαγή στις χώρες της κεντρικής Ασίας με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης έδωσε στις ΗΠΑ την χρυσή ευκαιρία διείσδυσης σε μία περιοχή, που απουσίαζαν ολοκληρωτικά. Σύντομα το Κιργκιστάν παρεχώρησε έδαφος για στρατιωτικές βάσεις στις ΗΠΑ, τυπικά αναγκαίες μόνον για τον πόλεμο του Αφγανιστάν, με ακόμη ευρύτερη όμως και βαθύτερη αξία στια μελλοντικά πολιτικά και οικονομικά σχέδια της δυτικής υπερδύναμης στην περιοχή. Παρόμοια βάση απέκτησε λίγο αργότερα και η Ρωσία εκμεταλλευόμενη καλύτερο συσχετισμό δυνάμεων στο κυβερνητικό επίπεδο της χώρας, που και η ίδια είχε προωθήσει…
Χοντρά παιγνίδια σε επίπεδο χρηματοδοτήσεων από επίσημες αλλά και 'άλλες' πηγές με πρωταγωνστές την Ρώσικη αλλά και την Ιταλική μαφία!!!
Είναι μάλλον φανερό, ότι ο χώρος συγκεντρώνει εξαιρετικό γεωπολιτικό ενδιαφέρον και πως τα χρόνια, που έρχονται θα παρακολουθήσουμε σημαντικές αλλαγές σε οικονομικό και πιθανότατα πολιτικό επίπεδο. Για την ώρα, η επιδίωξη κάθε υπερδύναμης να παγιώσει ένα ‘σταθερό’ καθεστώς προς το συμφέρον της αναδεικνύεται σε παράγοντα πολιτικής αστάθειας…

Και οι ...πλούσιοι κλαίνε…

Όχι πολύ βέβαια αλλά συμβαίνει και αυτό… Αγαπημένα παιδιά του συστήματος, όπως ο Richard Fuscone, παλιός διευθυντής του τμήματος της Λατινικής Αμερικής της Merrill Lynch, ο διάσημος Χουλγουντιανός Αστέρας Nicolas Cage και αρκετές εκατοντάδες υπερπλούσιοι βρίσκονται στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης εξαιτίας της κρίσης ακινήτων στις ΗΠΑ. Το φαινόμενο της ουσιαστικής παύσης πληρωμών για υψηλότοκα μεγάλα δάνεια αυξημένου κινδύνου είχε αρχίσει από το 2006 και κλιμακώθηκε στα επόμενα χρόνια. Τι να κάνουμε… Η 'υγεία' και η 'πρόοδος' του συστήματος δεν φείδεται ούτε καν των ίδιων των παιδιών του, που το υπηρετούν με όση αφοσίωση και συνέπεια μπορούν. ισως, κάποιοι την γλυτώσουν και ασφαλώς θα την γλυτώσουν πιο εύκολα από τα δισεκατομύρια των κατοίκων του πλανήτη, που βιώνουν μία ασταμάτητη κατρακύλα προς την περισσότερη φτώχια και εξαθλίωση. Τους μνημονεύουμε απλά για να υπενθυμίσουμε τον καννιβαλικό χαρακτήρα του συστήματος... Ο παραλογισμός στο απόλυτό του: το κυνηγητό του υπερκέρδους στην πιο άγρια έκφρασή του μέχρι σήμερα, αληθινός βραχνάς πάνω σε μία ολόκληρη ανθρωπότητα, που στενάζει σε όλες τις Ηπείρους.

Συνέδριο πολύ ενδιαφέρον...


...αναμένεται να είναι το έκτακτο συνέδριο του ενωμένου σοσιαλιστικού κόμματος της Βενεζουέλας (Partido Socialista Unido de Venezuela-PSUV). Ζητήματα ιδεολογικού προσανατολισμοιύ αλλά και θεώρηση των μεγάλων τρεχόντων πρλοβλημάτων της χώρας, (πετρέλαιο και γενικότερα ενεργειακό, εθνικοποιήσεις, πληροφορική κ.λ.π.) βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των συζητήσεων... Σοβαρών συζητήσεων και όχι συνηθισμένης κομματικής τελετουργίας... Αναμένονται αποτελέσματα. Η Λατινική Αμερική, ο κόσμος ολόκληρος έχει ανάγκη από έναν αρθρωμένο πολιτικό λόγο, έξω από στερεότυπες κενολογίες, αυτάρεσκες επιβεβαιώσεις και εύκολες εξηγήσεις, που τώρα πιά αποτυγχάνουν να πείσουν. Η Λατινική Αμερική αναδεικνύεται σε ένα πρωτοπορειακό εργαστήριο της αριστεράς. Η γενίκευση, λοιπόν και η σύνθεση της ΝοτιοΑμερικάνικης εμπειρίας μπορεί να αναδειχθεί σε χρήσιμο στοιχείο για το ιδεολογικό οπλοστάσιο της σύγχρονης αριστεράς...

Πλήρης ημερών, αγάπης και εκτίμησης

Εγκατέλειψε τα εγκόσμια σε ηλικία 92 ετών η Αννα Καλουτά. Δεν ήταν μόνον η βεντέττα της ελληνικής επιθεώρησης και του βαριετέ. Το ταλέντο της αναγνωρισμένο και από τους σοβαρότερους εργάτες του θεάτρου στην χώρα. Και πολύ αγαπημένη στο κοινό χάρις στην αμεσότητα, την φυσικότητα, την απλότητά της. Την συνοδεύει το χάδι μας στο μεγάλο γτης ταξείδι...

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

31 συμφωνίες Ρωσίας - Βενεζουέλας !!!

Αυτός είναι ο καρπός της πρόσφατης επίσκεψης Πούτιν στο Καράκας, που δηλώνει ποιοτική και ποσοτική στροφή στις σχέσεις των δύο χωρών αλλά και στην γενικότερη παρουσία της Ρωσίας στην Λατινική Αμερική. Είκοσι δις δολάρια είναι το προβλεπόμενο ύψος επενδύσεων της Μόσχας μόνον για την αξιοποίηση των κοιτασμάτων Ορενόκο, που μπορούν να αποδώσουν γύρω στις τετρακόσιες πενήντα χιλιάδες βαρέλια την ημέρα. Συμφωνίες για μελλοντική ανάπτυξη πυρηνικής τεχνολογίας για ειρηνικούς σκοπούς περιλαμβάνει το πακέτο, αφού, όπως είπε ο Τσάβες, η χώρα πρέπει να ετοιμάζεται για την μεταπετρελαϊκή εποχή. Βοήθεια από την Ρωσία περιμένει η Βενεζουέλα και στον χώρο των τηλεπικοινωνιών με στόχο την κοινή εκτόξευση σχετικού δορυφόρου.
ΥΓ. Στο Καράκας μετέβη και συμμετείχε στις συνομιλίες ο Βολιβιανός πρόεδρος Εβο Μοράλες...

Μπαλτάσαρ Γκαρθόν: Ενας διακαστής αλλοιώτικος...

Η ανθρωπότητα τον γνώρισε όταν πριν από χρόνια ζήτησε την παραπομπή του Πινοσέτ στην δικαιοσύνη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συνεπής υπερασπιστής αυτονόητων αρχών της παναθρώπινης δικαιοσύνης ο Γκαρθόν δεν έσκυψε το κεφάλι στις πιέσεις πολλών διάσημων Ισπανών και μη -μεταξύ αυτών και η πριγκίπισσα του νεοφιλελευθερισμού Μάργκαρετ Θάτσερ-, που δεν ήθελαν ούτε καν να δικασθεί ο 'φιλελεύθερος' Αυγκούστο, που στον βωμό της ελευθερίας βασάνισε και εκκαθάρισε την Χιλή από μερικές χιλιάδες 'μιάσματα'.
Φαίνεται, όμως, πως το λέει η καρδούλα του Γκαρθόν. Ετσι, ξεκίνησε πρόσφατα την διερεύνηση των εγκλημάτων του Φράνκο, αυτού του άξιου φιλελεύθερου προκάτοχου του Αουγκούστο Πινοέτ. Στην Ισπανία, όμως ... οι φύλακες γρηγορούν... Απαλλαγή από το καρκίνωμα της δικαιοσύνης ζητάει η ισπανική ακροδεξιά, που γνωρίζει καλά, ότι τουλάχιστον εκατό χιλιάδες Ισπανοί όχι απλά βασανίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους αλλά αγνοούνται και τα ίχνη τους, ενώ συχνά σκελετοί χρονολογούμενοι στην επίμαχη περίοδο, αποκαλύπτονται σε τυχαίες εκσκαφές...
Ο Μπαλτάσαρ Γκαρθόν έχει ουσιαστικά εναντίον του την Ισπανική βουλή, που το 1997 ψήφισε νόμο, που αμνήστευε τα πολιτικά εγκλήματα στην χώρα... Γι' αυτό και η συμπαράσταση από Ισπανικούς νομικούς κύκλους παραμένει φτωχή. Ο χαρακτηρισμός των εγκλημάτων του Φρανκισμού ως εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας γίνεται αποδεκτή περισσότερο από διεθνείς επιφανείς νομικούς, μερικοί των οποίων είναι πρόθυμοι να καταθέσουν υπέρ του αγωνιστή δικαστή, που ήδη κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις στην ισπανική δικαιοσύνη. Βιομηχανία, βέβαια η κατασκευή κατηγοριών σε βάρος του Γκαρθόν... Τελευταίο του 'αμάρτημα' είναι η αδειοδότηση τηλεφωνικών παρακολουθήσεων σε βάρος δικτύου διαφθοράς στην χώρα και στο οποίο εμπλέκονται ευάριθμοι αξιωματούχοι του δεξιού λαϊκού κόμματος...

Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

Αποστολή εξετελέσθη...

Περισσότεροι από 10 νεκροί κατά μέση τιμή κάθε μέρα στο Ιράκ... Κράτος μίσους και φόβου, κράτος καταστροφής και εξανδραποδισμού έχει καταντήσει το άλλοτε εύπορο και ήρεμο -με αρκετά προβλήματα αλήθεια - Ιράκ... Για τους Αμερικάνους ο ... αγώνας δικαιώθηκε... Απόλυτη τάξη και ελευθερία βασιλεύει στην Μεσοποταμία. Και αυτό είναι το φυσικό αποτέλεσμα της ...ευγενούς δράσης των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στην περιοχή...
Είναι άδικο, μα πολύ άδικο, που δεν επισκέπτεται την χώρα ο άξιος εμπνευστής του σχεδίου, ο πρίγκηπας της 'απελευθέρωσης', ο πρόεδρος Τζώρτζ Μπούς... Θα μπορούσε να κάνει έναν περίπατο στους κεντρικούς δρόμους της Βαγδάτης ή της Βασσόρας. Και χωρίς συνοδεία... Μόνος του.... Αφού η τάξη, η ελευθερία έχουν αποκατασταθεί από καιρό τώρα στην δύσμοιρο Ιράκ....