ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Παιδεία με ακριβά δίδακτρα στην Κίνα...

Μέσα σε μία 20ετία τα δίδακτρα ανώτατων σπουδών στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έχουν αυξηθεί κατά 25 φορές... Δωρεάν μέχρι το 1980 έχει φτάσει σήμερα το μέσο κόστος διδάκτρων γύρω στις 4660 ευρώ. Οι ανισότητες ευκαιριών και δυνατοτήτων προφανείς σε οικονομικό επίπεδο αλλά όχι μόνον... Η μαζική μετανάστευση σε μεγάλες πόλεις -λόγω εκβιομηχάνισης- δημιουργεί ένα μεγάλο νεανικό κοινό υποψηφίων φοιτητών, που έχουν μειωμένες πιθανότητες εισαγωγής στα δημόσια Πανεπιστήμια λόγω μη εντοπιότητας.
Την ίδια ώρα, που το μέσο επίπεδο αμοιβών ανά Κινέζο είναι λιγότερο από το μισό του παραπάνω...Την ίδια ώρα, που στην Κίνα οι εκατομμυριούχοι (δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτή η κατηγοριοποίηση) ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια... Την ίδια ώρα, που στην Δύση (Ευρώπη και ΗΠΑ) ο αγώνας φοιτητών και εκπαιδευτικών κλιμακώνεται στην κατεύθυνση της υπεράσπισης και διεύρυνσης της δωρεάν Παιδείας... Οι υπομνήσεις αυτές αρκούν, τα σχόλια περιττεύουν...

Απειλείται ο δεύτερος πνεύμονας του πλανήτη

Το τι συμβαίνει με τον Αμαζόνιο είναι αρκετά γνωστό σε ολόκληρη την ανθρωπότητα αφού η συνεχής καταστροφή του μεγαλύτερου παραποτάμιου δάσους του πλανήτη έχει ήδη τραγικές συνέπειες για την κλιματική ισορροπία. Πολύ λιγότερο γνωστή είναι η συντελούμενη καταστροφή στην κοιλάδα του ποταμού Κόγκο… Μία έκταση 520 εκατομμυρίων εκταρίων με ποσοστό επιφανειακού δάσους 38.4% ήταν πριν από αρκετά χρόνια ένας αληθινός παράδεισος και την ίδια ώρα ένας σπουδαίος πνεύμονας πλανητικών διαστάσεων. Δυστυχώς, η … «απελευθερωτική» δράση της αποικιοκρατίας ανακάλυψε στην λεκάνη του Κόγκο άλλη μία κότα που γεννάει χρυσά αυγά για τους "φιλελεύθερους" χρυσοθήρες. Οι φυσικές και αυτονόητες περιβαλλοντικές ανάγκες της ανθρωπότητας γράφτηκαν εδώ και αρκετές 10ετίες στα παλιά παπούτσια των «πολιτισμένων» αφεντικών διαμορφώνοντας και για την περιοχή ένα άναρχο κερδοσκοπικό καπιταλιστικό μοντέλο, που υιοθέτησαν και οι διαδεχθείσες τους αποικιοκράτες εθνικοαπελευθερωτικές κυβερνήσεις. Σήμερα, οι όμορες χώρες (Κογκό, ΚεντροΑφρικανική Δημοκρατία, Αγκόλα, Καμερούν, Ζάμπια και Τανζανία) προσπαθούν χλωμά και νωθρά να συντονίσουν τις ενέργειες τους για να σταματήσει η μαζική αποδάσωση της λεκάνης του μεγάλου ποταμού... Σε μία εποχή μαζικής και βαθειάς οικονομικής κρίσης η «διδαχθείσα» λογική των μεγάλων ανεξέλεγκτων και χωρίς στοιχειώδη περιβαλλοντική μέριμνα επενδύσεων μοιάζει ως μάννα εξ ουρανού έστω και αν αυτό το «μάννα» συνεπάγεται μαζική τοξική δημητηρίαση χλωρίδας και πανίδας…

Σκόνη από πλαστικό καλύπτει τις θάλασσες του κόσμου…

Πρόκειται για μικρά θραύσματα πλαστικού, όχι μεγαλύτερα από κομμένο νύχι. Με ήρεμη θάλασσα θα μπορούσαν να μαζευτούν με κατάλληλο δίχτυ προσαρμοσμένο στην πρύμνη ενός πλοίου. Στην φουσκοθαλασσιά και στην τρικυμία, όμως, τα τεμαχίδια του πλαστικού κατεβαίνουν μέχρι βάθους 20 μέτρων και προσλαμβάνονται από πληθώρα ζωντανών οργανισμών σε τεράστιες ποσότητες. Ετσι, μέσα από την τροφική αλυσίδα, η μικρορρύπανση των θαλασσών από αποδομημένο πλαστικό γίνεται ανοιχτός εχθρός των ανώτερων στην βιολογική κλίμακα οργανισμών και του ίδιου του ανθρώπου…
Η περιοχή του Ειρηνικού, Νοτιοδυτικά της Καλιφόρνια παρουσιάζει την μεγαλύτερη σχετική ρύπανση. Όχι τυχαία, λοιπόν χαρακτηρίζεται ως η μεγάλη χωματερή του πλανήτη. Μία συστηματική έρευνα μεταξύ 2004 και 2009 απέδειξε, ότι η παραπάνω περιοχή έχει έκταση περίπου 3.5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα (δύο φορές η επιφάνεια της Αλάσκας) με πυκνότητα μικροτεμαχιδίων πλαστικού μεγαλύτερη από 20000 ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Παρόμοιες εστίες υπάρχουν και στον Ατλαντικό, ειδικότερα στην Καραϊβική. Και κάτι σημαντικό. Όταν τα μικροσωματίδια του πλαστικού φτάσουν στις μεγάλες αυτές χωματερές είναι πρακτικά αδύνατη η απομάκρυνσή τους από αυτές. Λειτουργούν δηλαδή σαν μαύρες τρύπες. Η ένοχη μακαριότητα και αδιαφορία των ισχυρών της γης γεννάει μία ισχυρότατη απειλή για την ανθρωπότητα, που ασφαλώς μπορεί να αντιμετωπισθεί με σειρά αναγκαίων μέτρων, που ξεκινούν από την άμεση συγκέντρωση των μικροσωματιδίων και φυσικά φτάνουν μέχρι τον συνολικό ορθολογισμό στην χρήση και ανακύκλωση του πλαστικού… Ενέργειες, που φυσικά δίνουν στην ανθρώπινη υγεία και ζωή την φυσικά της προτεραιότητα απέναντι στο κέρδος των αδηφάφων εκπροσώπων του φιλελευθερισμού…
ΥΓ. Υλικό πληροφόρησης από το τεύχος 1017 του περιοδικού: Courrier International.

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

σας το προτείνουμε...

...τo newstrap ως ιστολόγιο αξιόπιστης, έγκαιρης και ολίγον εναλλακτικής πληροφόρησης. Η διεύθυνσή του: http://www.newstrap.gr/
Το ιστολόγιο μας κάνει την τιμή να μας προτείνει και να μας φιλοξενεί... Ανεξαρτήτως, όμως αυτού, πιστεύουμε, ότι αξίζει τον κόπο η επίσκεψή σας.

πως θα εξυγιανθεί Ο ΟΣΕ;

Το μάθαμε από τον Υπουργό συγκοινωνιών και υποδομών: εδώ και ένα χρόνο ο ΟΣΕ νοίκαισε κάποιες αποθήκες του σε ιδιώτη και πλήρωσε 550 χιλιάδες ευρώ (πάνω δηλ. από μισό εκατομύριο) για την κατανάλωση των αποθηκών σε ηλεκτρικό ρεύμα και νερό !!! Η υπόθεση μπορεί να πάει στην δικαιοσύνη κ.λ.π. κ.λ.π. Εμείς, έχουμε εξ εμπειρίας το απόλυτο δικαίωμα να υποθέσουμε, ότι οι δράστες (άτομα και θεσμοί) θα μείνουν στο απυρόβλητο, όπως σε εκατοντάδες χιλιάδες παρόμοιες περιπτώσεις, που αφορούν την διαχείρηση του δημόσιου πλούτου. Το ζήτημα είναι τι θα γίνει με τον ΟΣΕ... Οτι ο οργανισμός είναι πρότυπο ρεμούλας δεν τίθεται θέμα... Ποιοί, όμως τον έκαναν μπάχαλο και εθνική πληγή τον οργανισμό, που έπρεπε εδώ και χρόνια να είναι η λοκομοτίβα της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού (χωρίς εισαγωγικά) της χώρας; Τα χρήματα στον ΟΣΕ δεν κλάπηκαν με ριφιφί αλλά απλά σπαταλήθηκαν με ενυπόγραφες εντολές... Ποιοί έβαζαν τις υπογραφές τους δεν θα το μάθουμε ποτέ... Εκείνο, που σύντομα θα μάθουμε είναι ποιά δρομολόγια θα καταργηθούν, ποιά πολύτιμα έργα θα μεταφερθούν στις καλένδες για να συνηδειτοποιήσουμε -αν θέλουμε-, ότι η ανάπτυξη και ειδικότερα η "πράσινη" και η "εναλλακτική" βρίσκονται στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού για την χώρα μας.

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

Το βασίλειο του φόβου…

… Όπως το περιγράφει ο Iσπανός συγγραφέας Benjamin Prado στην El-Pais, μιλώντας για την απειλή της κρίσης, είναι η σύγχρονη Ευρώπη, ο σύγχρονος κόσμος. Μετά την Ελλάδα, ο πανικός αρχίζει να αγκαλιάζει την Πορτογαλία και την Ισπανία αλλά δεν αφήνει αλώβητες την Ιρλανδία, την Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία… Ο πανικός φαίνεται πως είναι ο καλύτερος σύμμαχος των σχεδιαστών της παγκόσμιας κρίσης… Ο συγγραφέας δίνει ένα δραματικό αλλά αληθινό παράδειγμα ενός πρόσφατου εγκλήματος στην Aranjuez στις 4 του Μάη. Δράστης ένας καθόλα φυσιολογικός –τουλάχιστον μέχρι τότε- κάτοικος της πόλης, που πυροβόλησε με αρκετές σφαίρες και σκότωσε έναν γείτονά του… Είναι αλήθεια, ότι ο γείτονας δεν ενέπνεε μεγάλη εμπιστοσύνη. Είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί, ήταν ναρκομανής, γνωστός για επιθετικότητα και είχε κατηγορηθεί για κακή συμπεριφορά σε βάρος των γονιών του… Τώρα, όμως ήταν αυτός το θύμα, που μόλις δέχτηκε την πρώτη σφαίρα φώναξε: Πατέρα βοήθεια, με πυροβολούν… Οι οικείοι του θύματος έτρεξαν κοντά του, αλλά ο «φυσιολογικός» γείτονας τράβηξε ακόμη δύο σφαίρες και ολοκλήρωσε με … «επιτυχία» το έργο του.
Και τελειώνει ο Prado αναρωτώμενος: μήπως υπάρχει ένα σκοτεινό τούνελ, που συνδέει το έγκλημα της Aranjuez με την παγκόσμια οικονομική κρίση…

Σοφά λόγια, 2 αιώνες πριν...


Ο Μαρκ Τουαίν διάσημος Αμερικανός συγγραφέας του 19ου αιώνα (πρόλαβε λίγο και τον 20ο αφού έζησε από το 1835 έως το 1910) έλεγε για τις Τράπεζες: μπορούν να σου δανείζουν μία ομπρέλλα όταν έχει λιακάδα και σου την παίρνουν μόλις αρχίζει να βρέχει... Σοφά λόγια και επίκαιρα...

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

Η διαχρονικότητα των αξιών του Αλμπέρ Κοέν μέσα από την ταινία του Κώστα Γαβρά: "Παράδεισος στην Δύση"

Η Κέρκυρα τίμησε τον Αλμπέρ Κοέν με την πραγματοποίηση Διεθνούς Συνεδρίου, στο γεννέθλιο τόπο του μεγάλου ανθρωπιστή και λογοτέχνη. Στα πλαίσια αυτού του σημαντικού συνεδρίου, που τιμά τους οργανωτές του και ιδιαίτερα τον Δήμο Κερκυραίων, ο υπογραφόμενος παρουσίασε την παρακάτω εισήγηση, με την ευκαιρία της προβολής της τελευταίας ταινίας του Κώστα Γαβρά, που πραγματεύεται το τεράστειο διαχρονικό και επίκαιρο ζήτημα των μεταναστών...

Φίλες και φίλοι
Είναι προφανές, ότι η προβολή της ταινίας του Κώστα Γαβρά: «Παράδεισος στη Δύση» στα πλαίσια του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Αλβέρτο Κοέν δεν είναι τυχαία. Ο «παράδεισος στη Δύση» από άποψη φόρμας είναι ένα ρεπορτάζ μερικών ημερών στη ζωή ενός οικονομικού μετανάστη, που έχει υποχρεωθεί στην λαθραία είσοδό του στην Δύση. Από άποψη περιεχόμενου είναι η τραγωδία, ο πόνος, η λαχτάρα και η βαθειά απογοήτευση του μακρυνού ανατολίτη, που διασχίζει την Ευρώπη, από τα Νοτιοανατολικά ως τα βορειοδυτικά της αναζητώντας τη δική του γη της επαγγελίας, το όνειρό του, το Παρίσι του, το Λίντο του, τον μάγο του…
Εθνικότητα απροσδιόριστη, αφού κάλλιστα μπορεί να καλύπτει την γεωγραφική περιοχή, που αρχίζει στα Παράλια του Αιγαίου και τελειώνει στα βάθη της Απω ανατολής.
Το όνομα του πρωταγωνιστή, Ηλίας. Το όνομα Ηλίας είναι όνομα κοινό σε πολλούς διαφορετικούς λαούς με διαφορετικές εθνικές καταβολές, πολιτιστικές και θρησκευτικές ρίζες…
Ο Ηλίας έρχεται στην Ευρώπη για δουλειά… Δουλειά ζητάει… Ο παράδεισός του είναι η δουλειά… Ο σκηνοθέτης το χιλιοφωνάζει μέσα σε όλες τις πτυχές εξέλιξης της ταινίας και «απαντάει» μέσα σε εισαγωγικά σε όσους με ευκολία και από θέση άνεσης και ισχύος καταγγέλλουν εγγενή τυχοδιωκτισμό και δεδομένη εγκληματικότητα στο μαζικό κύμα λαθρομεταναστών των τελευταίων 10ετιών… Ολοι αυτοί, που ξεκινάνε από τα βάθη κάποιας ανατολής, στιβαγμένοι σε αμπάρια και σαπιοκάραβα έχοντας αποδεχθεί τον έσχατο ευτελισμό της ανθρώπινης ζωής είναι πολύ απλά απελπισμένοι από την δική τους πραγματικότητα, την δική τους καθημερινότητα.
Ασφαλώς το όλο εγχείρημα της μετάβασής του Ηλία στην γη της επαγγελίας είναι μία συνεχής περιπέτεια, μία αέναη εναλλαγή κινδύνων σύλληψης και απειλών κατά της ίδιας του της ζωής… Δεν είναι όμως, δική του επιλογή το ζειν επικινδύνως… Η χώρα του τον διώχνει και ο δυτικός παράδεισος δεν είναι μία επιλογή ανάμεσα σε πολλές άλλες… Είναι η μόνη επιλογή…
Το ταξίδι αρχίζει με την απελπισμένη βουτιά στη θάλασσα. Μαζί εξαφανίζονται και τα ταυτολογικά ντοκουμέντα, χαρτιά φωτογραφίες, μνήμες. Με μία απλή κίνηση, ο Ηλίας, προσθέτει τον εαυτό του στο μακρύ και επεκτεινόμενο κατάλογο των «χωρίς χαρτιά». Οι sans papiers ή καλύτερα ένας απ’ αυτούς είναι ο πρωταγωνιστής. Το σοκ της απελπισμένης βουτιάς διαδέχεται το πολιτιστικό σοκ. Πρώτη επαφή με μία πρωτόγνωρη γυναικεία χειραφέτηση. Με έναν συνολικό ασύγκριτο πλούτο και μία αδιανόητη για το Ηλία καταναλωτικότητα: Αφθονο και πρόθυμο γυναικείο γυμνό κορμί, πολυτέλεια εγκαταστάσεων, πλημυρίδα φαγητού. Και ένας Ρώσος πελάτης πολυτελείας. Επώνυμος και περιζήτητος, προκλητικά διαφορετικός από άλλους ομοεθνείς του, που ακολουθούν δρομολόγια ανάλογα με εκείνα του Ηλία εδώ και μερικές δεκάδες χρόνια…
Ο παράδεισος, όμως, έχει ορισμένη χωρητικότητα. Δεν παραχωρεί εύκολα χώρο σε ανθρώπους χωρίς χαρτιά. Γι’ αυτούς, αρκεί μία λαβή πολεμικής τέχνης για να μπουν τα πράματα στη θέση τους.
Για τον Ηλία, ο μάγος-σύστημα, ο μάγος εκμαυλιστής έχει δώσει υπόσχεση ευδαιμονίας στο Lido, στο Παρίσι. Μέχρις εκεί, όμως, η φυλακή καραδοκεί, σε ένας ατέρμονα μαραθώνιος διώξεων. Ελλάδα, Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία και Γαλλία… Κάθε στιγμή του ταξιδιού είναι και μία αποκάλυψη, μία εμπειρία, μία γνώση. Ολες γκρίζες και πικρές. Ολες απελπιστικές. Η ανθρώπινη και φιλική συμπεριφορά μερικών τυχαίων συναντήσεων του Ηλία έχει πεπερασμένα όρια. Κανένας ενδιάμεσος κρίκος δεν μπορεί ή δεν θέλει να υλοποιήσει το όνειρο του Ηλία για μια θέση εργασίας. Ζέστη βρίσκει στα λόγια και στην χειρονομία συμπαράστασης ενός ομοεθνή του, που συναντάει στη διάρκεια αυτής της περιπλάνησης. Κι’ αυτός απελπισμένος σκέφτεται την αντίστροφη διαδρομή… Ξανά πίσω προς την πατρίδα. Εκεί, βέβαια, δεν υπάρχει δουλειά… Υπάρχει τουλάχιστον η ζεστασία της πατρίδας…
Ο Ηλίας συνεχίζει την περιπλάνησή του. Στον δρόμο, ο ρατσισμός φουντώνει. Ο ντόπιος εργάτης στρέφεται αυθόρμητα εναντίον του… Ακόμη και οι τσιγγάνοι, πρώτα θύματα κοινωνικών διακρίσεων δεν τον αποδέχονται… Φαινόμενα των καιρών… Η ψύχραιμη σκέψη, ο ορθός λόγος, η ανεκτικότητα ισοπεδώνονται κάτω από την συνεχή και αμείλικτη απειλή της ανεργίας, της εξαθλίωσης, της εξαφάνισης.
Οι εικόνες του Κώστα Γαβρά, λιτές, άμεσες, χωρίς λυρισμό και φτιασίδια. Περιγράφουν την ουσία του ζητήματος: Τη νέα μαζική, υποχρεωτική βίαιη και παράνομη μετανάστευση των λαών. Αυτοί είναι οι σύγχρονοι sans papiers, μόλις 65 χρόνια μετά το τέλος της ασύλληπτης σε ανθρώπινο τίμημα λαίλαπας του τελευταίου παγκόσμιου πόλεμου. Ενας ακήρυχτος πόλεμος, πρωτογενώς σχεδιασμένος στα γραφεία χρηματοπιστωτικών οργανισμών. Εγκεφαλικό προϊόν ψυχρών golden boys, έχει μετατρέψει μία τεράστια περιοχή του πλανήτη σε μη κατοικίσιμη από πολιτικοκοινωνική και οικονομική άποψη.
Ηδη, στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη αρχίζουμε να βιώνουμε νέες συνθήκες. Από την μία μεριά η οικονομική και πολιτική κρίση, που κλιμακώνεται σε βάρος των γηγενών λαών και από την άλλη τα κύματα των κολασμένων λαθρομεταναστών, πεταγμένων στα ταραγμένα κύματα της μεσογείου από τα καράβια της διακομιδής τους.
Σίγουρα, το φαινόμενο με τρομακτικές πλέον διαστάσεις δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ανθρωπιστικές παρεμβάσεις… Μία τέτοια προσδοκία είναι χίμαιρα… Είναι περισσότερο από προφανής η ανάγκη ρυθμίσεων παγκόσμιου χαρακτήρα, που θα επέτρεπαν στους Ασιάτες και τους Αφρικανούς να προοδεύουν στις χώρες τους. Για την ώρα αυτό δεν βρίσκεται στις προθέσεις των ισχυρών, που από καιρό έχουν μετατρέψει ολόκληρες χώρες σε ζώνες πείνας και πόνου. Βρίσκεται δυστυχώς και έξω από τις παρούσες δυνατότητες των λαών να επιβάλλουν την αυτοδιάθεση και αυτοδιαχείριση τους… Αυτή η γενική ορθολογική διαπίστωση δεν μειώνει, δεν υποβαθμίζει την σημασία και την σπουδαιότητα του ανθρωπισμού και του οικουμενισμού... Είναι φανερό, ότι η όποια λύση, που βρίσκεται μπροστά μας, στο μέλλον της ανθρωπότητας, δεν μπορεί παρά να διέπεται από τις αρχές του ουμανισμού. Γιατί, πολύ απλά, μόνον οι ουμανιστικές αρχές μπορούν να προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις…
Η σημερινή μαζική μετανάστευση προς την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική είναι φυσικό, νομοτελές αποτέλεσμα της πολιτικής πολλών 10ετιών, που εμπνέονταν από εθνικούς μεγαλοϊδεατισμούς και σκληρή εκμετάλλευση των άλλων. Ο ουμανισμός είναι πάνω από όλα ρεαλισμός, ακόμη κι’ όταν η σκληρή και βάρβαρη καθημερινότητα τον κάνουν να μοιάζει με αφέλεια ονειροπόλων…
Ο Αλμπέρ Κοέν υπήρξε ένας μεγάλος ενεργός ουμανιστής, που σημάδεψε την ιστορία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, όταν εισηγήθηκε την διεθνική ρύθμιση για εκατοντάδες χιλιάδες βίαια εκπατρισμένους sans papiers στο τέλος του πολέμου. Με το χαρτί-διαβατήριο του ΟΗΕ, οι χαμένοι στα πέρατα του κόσμου -την ώρα, που σταμάτησε το χρονόμετρο των πολεμικών επιχειρήσεων- βρήκαν το δρόμο για τον τόπο τους…
Αυτό το δικαίωμα, το δικαίωμα της φυσικής πατρίδας, δηλαδή του τόπου της γέννησης και της βίωσης είναι βαθύτατα ανθρώπινο, γνήσια προοδευτικό, αληθινά οικουμενικό. Ο ίδιος ο Αλμπέρ Κοέν δήλωνε περήφανος για την Κερκυραϊκή του καταγωγή. Αυτό το δικαίωμα, ο ανθρωπιστής και ουσία αντιεθνικιστής Κοέν το αναγνώριζε εξ ίσου για όλους, χωρίς κανενός τύπου ιδιοτελείς προτιμήσεις. Λαμπρή απόδειξη της οικουμενικής του συνείδησης η έγκαιρη προειδοποίηση του για την ανάγκη ύπαρξης δύο κρατών στην Μέση Ανατολή: ενός Εβραϊκού και ενός Παλαιστινιακού. Μία θέση σαφέστατα και βαθύτατα ρεαλιστική… Το απέδειξε συντομότατα ο ιστορικός χρόνος, σαν αψευδής καταμετρητής του λόγου του αληθούς, δυστυχώς μέσα από μία θάλασσα αίματος… Η θέση του Αλβέρτου Κοέν για εξαρχής δύο κράτη στην Μέση Ανατολή, αν είχε πραγματωθεί, θα είχε αποσοβήσει τις ανθρώπινες εκατόμβες αλλά και αιώνες αληλλοκτόνου μίσους. Κάθε μέρα, που περνάει κάτω από αυτές τις πολιτικές συνθήκες στην Μέση Ανατολή προσθέτει χρόνια έχθρας και αλληλοεξόντωσης…
Ο ουμανισμός, βασικότατο κομμάτι της πολιτικής και διπλωματικής δράσης του Αλμπέρ Κοέν δεν είναι αρκετός από μόνος του, για να διαβεί η ανθρωπότητα τον Ρουβίκωνα πέρα από τις σωβινιστικές αλληλοσφαγές. Είναι όμως αναγκαίο, πολύτιμο και απαραίτητο εφόδιο για την ασφαλή, χωρίς πισωγυρίσματα και καταρρεύσεις διάβασή του…
Ο Ηλίας της ταινίας του Κώστα Γαβρά μπορεί να ελπίζει αν απέναντί του καταφέρει να συναντήσει το πνεύμα του Αλμπερ Κοέν. Μαζί με τον Ηλία, μπορούν να ελπίζουν τα εκατομμύρια των ταξιδιωτών του πόνου και της απελπισίας. Και παραπέρα, όλοι μαζί μπορούμε να ελπίζουμε… Οσοι επενδύουν στο τυφλό, παράλογο και βλακώδες μίσος προς την διαφορετικότητα επενδύουν πρώτα και κύρια στον δικό τους αφανισμό… θα είναι απλό ζήτημα χρόνου...
Η οικουμενικότητα του Αλμπέρ Κοέν είναι de jure και de facto αξία ανθρωπιστική και διαχρονική. Η ταινία του Κώστα Γαβρά μας το υπενθυμίζει. Ο Ηλίας, χωρίς τα πολυπόθητα χαρτιά, διαβαίνει το χρονικόδραμα της ταινίας του για να καταλήξει να συνεχίσει να βαδίζει μακρυά από το όραμα του παράδεισου. Ο τίτλος του έργου είναι η κατάθεση διαμαρτυρίας του σκηνοθέτη, μέσα από την ειρωνική και σαρκαστική του φόρτιση. Στην ουσία, ο Ηλίας, ο κάθε Ηλίας σέρνει τα κρυφά και παράνομα βήματά του μέσα στην κόλαση της απανθρωπιάς, της περιφρόνησης, του μίσους. Σ’ αυτή την επικίνδυνη και εφιαλτική περιπλάνηση, ο Ηλίας δεν συναντά μπροστά του την ανεκτικότητα, ως ύψιστη αρετή του αληθινού παράδεισου των διανθρώπινων σχέσεων.
Ο εμπράγματος, ο υλοποιημένος ανθρωπισμός, η αποδεδειγμένη με πράξεις οικουμενικότητα είναι η απάντηση στα θεμελιώδη προβλήματα της ανθρωπότητας, που μερικές τους πλευρές, αρκετές φορές απειλούν και την ίδια της την επιβίωση.

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Δύο διαγράμματα, που μπορεί να σας ενδιαφέρουν



Στο πρώτο φαίνονται οι χώρες, που θα επιχορηγήσουν -ως ύψιστη πράξη φιλανθρωπίας- το έλλειμμά μας. Για να γνωρίζετε, πόση ώρα χειροφιλήματος δικαιούται έκαστος των χορηγών μας, αναλογικά... Στις "άλλες χώρες" περιλαμβάνεται και η Μάλτα...
Στον πίνακα προβάλλεται η -επίσημη τουλάχιστον- εκδοχή της οικονομικοχρεωστικής πραγματικότητας στην Ευρωζώνη. Η τελευταία στήλη αφορά ανθρώπους άμεσα. Ανεργους, απελπισμένους, ευεργετημένους από τις αρετές του νεοφιλελευθερισμού, που ανοίγουν πρώτοι τον χορό των καταραμένων. Ερχονται κατά κύματα οι επόμενοι της γης οι κολασμένοι στον 21ο αιώνα της πληροφορικής και της κατάχτησης του διαστήματος να περάσουν την πύλη του υλικού, πνευματικού και ψυχικού ευτελισμού. Εκτός και μετατρέψουυν πόνο και οργή σε δύναμη αλλαγής. Χρειάζεται βέβαια να καλυφθεί το τεράστειο ιδεολογικο-πολιτικό έλλειμμα, που δημιούργησαν οι πολλές 10ετίες αναμάσησης τσιτάτων, προαποφασισμένων τεκμηριώσεων και παγιωμένων και ιεροποιημένων αληθειών...

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Για να μην τρελαθούμε…

Η πολιτική αγωγή στην αριστερά πραγματώνεται συνήθως μέσα από την πνοή και την έμπνευση των ευγενικότερων ανθρώπινων αξιών, που ανάμεσά τους ήταν και είναι η λατρεία για το υπέρτατο αγαθό της φύσης, την ζωή. Αναπαλλοτρίωτο αγαθό υπεράνω συζήτησης, υπέρτατος στόχος διαφύλαξης. Γι’ αυτό και πολλά χρόνια τώρα, τα γνήσια αντιρατσιστικά, ειρηνιστικά, ουμανιστικά και περιβαλλοντικά κινήματα, που προσπίζονται την ποιότητα, την αξία και την ίδια την ύπαρξη της ζωής ανήκουν de facto και de jure στον χώρο της αριστεράς… Στον χώρο του απόλυτου παράλογου ανήκουν αντίθετες θέσεις για την ανθρώπινη ζωή, όποια ιδεολογικόμορφη, επαναστατικόμορφη και λεξιλαγνική επένδυση και αν φέρουν. Το αγαθό της ζωής είναι απόλυτο. Γι’ αυτό και οι γνήσια προοδευτικοί άνθρωποι και κινήματα δεν αφαιρούν ζωές… Μόνον, θυσιάζουν τις ζωές τους, αν χρειαστεί.
Φυσικά δεν ξεχνάμε το χώρο του παρακράτους, που από την πιο απλή απεργία μέχρι την πιο μεγάλη και παλλαϊκή κινητοποίηση εμπνέεται, καθοδηγεί και υλοποιεί προβοκάτσιες, που στοχεύουν κατευθείαν στα φοβικά ένστικτα του μέσου πολίτη. Και το μέγεθος της προβοκάτσιας είναι συνήθως αντίστοιχο του μεγέθους της λαϊκής αντίδρασης και οργής. Η προβοκάτσια είναι διαχρονικά και αποδεδειγμένα ισχυρότατο όπλο στα χέρια των εκάστοτε και απανταχού καταπιεστών. Οσοι, προοδευτικοί άνθρωποι και κινήματα το αγνοούν ή το υποτιμούν γενικολογώντας με αφέλεια είναι βαθειά νυχτωμένοι… Γι’ αυτό και η αυστηρή, σχολαστική περιφρούρηση κάθε λαϊκής κινητοποίησης είναι αναγκαία και κριτική συνθήκη….
ΥΓ. Δεν μπορούμε βέβαια να πιστέψουμε, ότι διαδηλωτές, που περνούσαν κάτω από το καιόμενο οίκημα της Μarfin, έλεγαν: καλά να πάθετε απεργοσπάστες, να καείτε… Και ας το αναφέρουν ‘αυτόπτες’ μάρτυρες. Δεν θέλουμε να το πιστέψουμε…

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Ένα απλό ερώτημα…

Πολλά ακούγονται αυτές τις μέρες και τις ώρες της κρίσης για τις σπατάλες στον χώρο του Δημοσίου. Δεν μιλάμε για τις ατέλειωτες μίζες, που με διαδικασίες … δημοκρατικής διεύρυνσης και νομιμοποίησης επέπεσαν ως ακρίδες στο δημόσιο κορβανά. Μιλάμε για μία διαδικασία ανεξέλεγκτων, ρουσφετολογικών διορισμών αργόμισθων ημετέρων, αχρείαστων για τις ανάγκες του λαού και της κοινωνίας. Μιλάμε, γι’ αυτούς, που κατάφεραν να μετατρέψουν τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ σε διάτρητο φερεντζέ, την ίδια ώρα, που το σύστημα ΑΣΕΠ μετατράπηκε σε άλλοθι και βραχνά για τους πιο επίμαχους τομείς της δημόσιας ζωής (Υγεία-Παιδεία). Μιλάμε γι’ αυτούς, που μετέτρεψαν τους πιο κρίσιμους θεσμούς λαϊκής κυριαρχίας -όπως π.χ. την τοπική αυτοδιοίκηση- σε άντρα μαζικής διφθοράς (έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται πολλές σχετικές έρευνες πολλαπλών προελεύσεων). Μιλάμε γι’ αυτούς, που πρόσφεραν μας απλόχερα εθνικό ενθουσιασμό για την ανάληψη της περίφημης Ολυμπιάδας, που μετατράπηκε σε αποθέωση του συστήματος πάρε-δώσε, φορτώνοντας την χώρα με αβάσταχτο χρέος και άχρηστες κατασκευές καισσαρικού μεγαλοϊδεατισμού.
Τελικά μιλάμε γι’ αυτούς, που στήριξαν την κοινωνική τους πολιτική και τις προοδευτικόμορφες υποσχέσεις τους όχι σε δίκαιες και αναγκαίες ανακατανομές του πλούτου αλλά στα ΔΑΝΕΙΚΑ, που παμπόνηρα και μεθοδευμένα τα φόρτωσαν (κεφάλαιο και τόκους) στους τυπικά ωφελημένους. Αυτά καλούμαστε τώρα να πληρώσουμε... Τον συστηματικό εμπαιγμό μιας ολόκληρης 30ετίας, που ο λογαριασμός του έφτασε επιτέλους στα χέρια των προγραμματισμένων από την αρχή αφελών παραληπτών του…
Και το ερώτημα: Ετσι θα την βγάλουν, όλοι αυτοί; Με μία συγκαλυμμένη, υποβόσκουσα υποψία συγγνώμης; Με δήθεν λυσσαλέες αλληλοκατηγορίες ευθυνών ενώ τρίβουν τα χέρια τους στην … υγειά μας;