ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Όλα τα ζώα είναι ίσα…

"Αλλα μερικά είναι πιο ίσα", έλεγε εισαγωγικά στην φάρμα των ζώων ο Τζώρτζ Οργουελ, του οποίου η τολμηρά προβλεπτική φαντασία ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα από την αγριότητα της ίδιας της καθημερινότητας. Τον θυμηθήκαμε, γιατί διαβάσαμε μερικούς αριθμούς, που επιβεβαιώνουν αυτή την δομική του άποψη για την …ισότητα των ζώων. Στις ΗΠΑ, λοιπόν, το ποσοστό της ανεργίας σπάει όλα τα ρεκόρ. Οι μικρές επιχειρήσεις βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής… Αλλά μην ανησυχείτε!!! Οι πλούσιοι πάνε καλά… Σύμφωνα με την χρηματοοικονομικό οίκο Boston Consulting Group 4.7 εκατομμύρια νοικοκυριά στις ΗΠΑ διέθεταν το 2009 μετοχές τουλάχιστον 1 εκατομμυρίου, κερδοφόρες. Δηλαδή 15% περισσότερα από ότι το 2008. Το «τουλάχιστον» είναι ευγενικός, λιγότερο προκλητικός τρόπος για να μιλήσεις για εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους… Χαρακτηριστικό: οι ίδιοι κατέχουν το 55% της ιδιωτικής περιουσίας στην ΗΠΑ…
Αυτά μαθαίνω και όλο μου κολλάει να γίνω και εγώ … νεοφιλελεύθερος…

Φαραωνικές δαπάνες…

…για το τίποτε... Πρόκειται για καθαρή και προκλητική σπατάλη ενόψει της συνόδου των G8 και G20 στον Καναδά. Για την υποδοχή, λοιπόν και τον εντυπωσιασμό των φιλοξενούμενων πολιτικών και δημοσιογράφων προβλέφθηκε η κατασκευή μιας μεγάλης τεχνητής λίμνης στο κέντρο τύπου στο Τορόντο με συνολικό προϋπολογισμό 1.6 εκατομμύρια ευρώ!!! Αλλα 740 εκατομμύρια θα κοστίσει η ασφάλεια των συνόδων. Την ίδια ώρα και για …την αντιμετώπιση της κρίσης περικόπτεται η επιδότηση με 1.2 εκατομμύρια ευρώ, του Καναδικού Συμβουλίου για την Διεθνή Συνεργασία, που συνενώνει τις περισσότερες καναδικές οργανώσεις διεθνούς βοήθειας και αλληλεγγύης.
Ετσι είναι… Το σύστημα ξέρει να χειρίζεται προς …ίδιον όφελος κάθε πλευρά της κρίσης... Γράμματα χάνεις, κορώνα κερδίζω…

Προπαγανδιστές χωρίς ανταπάντηση…

Η επισκόπηση του κυριακάτικου τύπου είναι για πολλούς μία απολαυστική κυριακάτικη συνήθεια. Είναι ταυτόχρονα και το μαζικό σχολείο και προπαγανδιστής της κοινής γνώμης, έστω και αν η κυκλοφορία και -κατ’ επέκταση- η επιρροή του γνωρίζει κάμψη. Εκεί, λοιπόν, στις σελίδες των κολοσσών της κυριακάτικης ενημέρωσης, ανθούν τελευταία πολλά σημειώματα ειδικών και τεχνοκρατών, που … αγωνίζονται να τεκμηριώσουν την στήριξή τους στα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά τεκταινόμενα του τελευταίου καιρού, ως υποχρεωτικά και αναπότρεπτα.
Χαρακτηριστικό των σχετικών άρθρων, ο πρόλογος με ψήγματα αυτοκριτικής και δίκαιης απόδοσης των ευθυνών. Δεν φταίνε oi εργαζόμενοι, δεν κατασπατάλησαν αυτοί το δημόσιο χρήμα, δεν φούσκωσαν αυτοί τις μίζες κ.λ.π. Πλημυρίζει το κείμενο από πόνο και δάκρυ για τους άνεργους, τους ανασφάλιστους, τους εκμεταλλευόμενους… Εξυπνη εισαγωγή «αντικειμενικής» εκτίμησης των αιτίων της κρίσης, που καθιστά εκ προοιμίου ελκυστικότερο και «πειστικότερο» το υπόλοιπο του κειμένου. Εκεί δηλαδή, που επιβραβεύεται ως δίκαιη η επέλαση αρπαγής στον δημόσιο τομέα. Σαν να πρόκειται για αποκατάσταση ισοτιμίας και δικαιοσύνης: Είναι δίκαιο να υποστεί τις συνέπειες ο δημόσιος τομέας της οικονομίας, που αναπτύχθηκε εις βάρος του ιδιωτικού, του εκτεθιμένου στον διεθνή ανταγωνισμό. Είναι δίκαιο για έναν ακόμα λόγο, συνεχίζει το σχετικό σημείωμα: Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα τα τελευταία 15 χρόνια αυξήθηκαν λιγότερο απ’ ό,τι στο Δημόσιο και πολύ λιγότερο απ’ ό,τι στις δημόσιες υπηρεσίες.
Αν είσαι λίγο αφελής κινδυνεύεις να αναρωτηθείς αν πρόκειται για σημείωμα ειδικών ή για καφενοσυζήτηση μετά από αρκετά ουζάκια…
Αλήθεια ποιος ανέπτυξε (ας υποθέσουμε ότι πράγματι έτσι είναι) τον δημόσιο τομέα της οικονομίας σε βάρος του ιδιωτικού; Μήπως έγινε προλεταριακή επανάσταση στην Ελλάδα και τα Σοβιέτ του Δημοσίου επέβαλλαν το πρόγραμμα εξουσίας τους;
Τις χαμηλότερες αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα τις επέβαλλε η επαναστατική και νικηφόρα εξουσία των εργαζόμενων του Δημόσιου Τομέα ή ο μαζικός μαζοχισμός των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα;
Ποιοι είναι αλήθεια υπεύθυνοι για τον παραμορφωτικό χαρακτήρα αυτού του ιδιόρρυθμου κρατικισμού στην χώρα; Ο καταχρεωμένος ΟΣΕ π.χ., με τις υπέρογκες αμοιβές, τις τεράστιες μίζες και τις άθλιες και χειρότερες σιδηροδρομικές υπηρεσίες στην Ευρώπη, τις δημιούργησε και τις επέβαλλε το Σοβιέτ των Σιδηροδρομικών;
Οσον αφορά στις αναπτυξιακές φιλοδοξίες των Ελλήνων μεγαλοεπιχειρηματιών, σχετικά πρόσφατα τις συνόψισε ιδανικά μεγαλομεταπράτης εκπρόσωπός τους, όταν σε τηλεοπτική συνέντευξη τόνισε, πως οι Ελληνες κεφαλαιούχοι δεν διαθέτουν τα μεγέθη για αυτόνομη δική τους ανάπτυξη αλλά περιμένουν τις αναπτυξιακές πρωτοβουλίες του κράτους, ώστε να αναπτυχθούν δορυφορικά και οι ίδιοι… Μία επιγραμματική συνοπτική παρουσίαση του Ελληνικού καπιταλισμού ως μεταπράτη και παράσιτου γύρω από το κράτος, που επέβαλλε ένα εξαιρετικά συνεπές πελατειακό σύστημα αντιαναπτυξιακής, αντιπαραγωγικής και αντικοινωνικής εξουσίας…
Η μεγάλη αυτή ιστορική αλήθεια αποτελεί και μία αποστομωτική απάντηση στους εύκολους προπαγανδιστές κατά του … Ελληνικού κρατισμού, που -αν καλά γνωρίζουμε και θυμόμαστε- δεν επεβλήθηκε από τους εξεγερμένους εργαζόμενους αλλά από τους σε βάρος τους Μαυρογιαλούρους «εκπροσώπους» τους στον … κοινοβουλευτικό ναό της δημοκρατίας.
Τέτοια φτώχια επιχειρημάτων όσο κι’ αν είναι το φιλελεύθερο πασπάλισμά τους δεν θα μπορούσε να έχει ανταπόκριση, αποδοχή ή έστω ανοχή -έτσι λένε οι μετρήσεις, έτσι δείχνουν τα πράματα- αν απέναντί τους δεν συναντούσαν σταθερά, μίζερα και μονότονα την απουσία αιτιολογικού και προγραμματικού λόγου είτε στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας είτε στο όνομα της δογματικά «αντιδογματικής» απόρριψής της… Βούτυρο στο ψωμί των θεωρητικά στριμωγμένων εκπροσώπων ή ιδεολογικών ταγών της ραγδαίας κοινωνικής οπισθοδρόμησης είναι και παραμένει η χωρίς τεκμηριωμένο λόγο και χωρίς χειροπιαστούς στόχους αντιπαράθεσή μαζί τους… Η εκγύμναση επαναστατικόμορφων αντανακλαστικών με αντίστοιχη φρασεολογία και πρακτική δεν μπορεί να εμπνέει την κοινωνία. Η βίωση μίας δραματικής επιδείνωσης όρων εργασίας και ζωής στο όνομα της συντήρησης του υπερκέρδους ως μοναδικής κινητήριας δύναμης του συστήματος δεν είναι από μόνη της ικανή για την αλλαγή των κοινωνικών όρων ζωής… Οι κοινωνικοί νόμοι έχουν πυρήνα εφαρμογής τους την ανθρώπινη ύπαρξη και βούληση και όχι την μαξιμαλιστική, αντιδιαλεκτική και βολονταριστική «έμπνευση» των «φωτισμένων». Ζούμε μέσα σε μία κοινωνία, που ταλανίζεται από τις σημερινές της ταλαιπωρίες αλλά και από τις φρικαλέες αυταπάτες του χτεσινού της φαντασιακού εποικοδομήματος. Ο σύγχρονος ανατρεπτικός -όχι δογματικά εξωραϊστικός ή μοιρολατρικά αποτρεπτικός- λόγος είναι το μέγα ζητούμενο του σήμερα… Στον τόπο μας και παντού…

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Η ανησυχητική αύξηση του αντιϊουδαϊσμού

Μία σοβαρή πολιτική ανάλυση για τον διευρυνόμενο σε παγκόσμια κλίμακα αντισημιτισμό παρουσιάζει το διμηνιαίο περιοδικό των αμερικανών αριστερών Εβραίων TIKKUN. H αξία του κειμένου έγκειται τόσο στην έκταση και το βάθος της ανάλυσης όσο και στους κύκλους προέλευσής της, που από μόνη της προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην καταπολέμηση του αντισημιτισμού, της πιο «εύκολης» παγκόσμια έκφρασης του ρατσισμού. Το διαβάσαμε μεταφρασμένο στα Γαλλικά στο τρέχον τεύχος του Courrier International και παρουσιάζουμε τις σημαντικότερες πλευρές του.

...Η Ισραηλινή πολιτική ενισχύει τον αντισημιτισμό στον κόσμο; Το ερώτημα είναι εξαιρετικά επώδυνο, γιατί μετά από όσα υπέφερε στην διάρκεια αιώνων ο Εβραϊκός λαός εξαιτίας του αντισημιτισμού, το χειρότερο, που μπορεί να μας συμβεί είναι η μετατροπή του σε μόνιμη κατάσταση. Το κράτος του Ισραήλ νομιμοποιεί πλέον τον αντισημιτισμό.
Αλλοι λένε, πως φταίνε οι ισλαμιστές και γενικά οι μουσουλμάνοι. Αλλοι διευρύνουν την λίστα των ενόχων με Δυτικές κυβερνήσεις και τους χριστιανικούς τους λαούς, που πάντοτε έτρεφαν αντισημιτικά αισθήματα. Αλλοι κατηγορούν ακόμη και οργανώσεις, που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και που … προδίδουν την αποστολή τους και ασκούν πιέσεις πάνω στο Ισραήλ. Τέλος υπάρχουν και … «μισητοί» Εβραίοι, που ντρέπονται για τις ρίζες τους και γυρίζουν τις πλάτες στο λαό τους για να γίνουν αρεστοί…
Είναι αλήθεια, ότι από αμνημονεύτων χρόνων ο αντισημιτισμός είναι εργαλείο καταπίεσης και βίας σε βάρος των Εβραίων… Μήπως, όμως έχουμε και εμείς συμβάλλει στην ενίσχυση αυτής της αντιδημοφιλίας των Εβραίων; Είναι ορθή η ταύτιση αντισημιτισμού και αντισιωνισμού;
Υπάρχουν πρόσφατα παραδείγματα από την πολιτική της επίσημης ισραηλινής κυβέρνησης, που προβληματίζουν σ’ αυτή την κατεύθυνση. Γνωστοί σιωνιστικοί κύκλοι στην Μεγάλη Βρετανία απένειμαν επίσημους επαίνους σε δύο ακροδεξιούς ευρωβουλευτές, που στο παρελθόν είχαν κατηγορηθεί για ενεργό σύνδεση με παλιούς ναζί. Το ίδιο «περίεργο» φάνηκε το γεγονός, ότι δύο δεξιοί Ούγγροι πολιτικοί γνωστοί για βαρειές προσβολές σε βάρος των Εβραίων προσκλήθηκαν και πήραν μέρος σε …διεθνές φόρουμ κατά του αντισημιτισμού στην Ιερουσαλήμ. Στο παρελθόν, το ισραηλινό κράτος δεν θα επέλεγε ποτέ την προσέγγιση σε τέτοιες προσωπικότητες. Η ένταξή τους στους «φίλους του Ισραήλ» οφείλεται προφανώς στις θέσεις τους στο ευρωκοινοβούλιο σχετικά με τις ενέργειες της Ισραηλινής κυβέρνησης. Στην ίδια κατεύθυνση εντάσσεται και η τοποθέτηση του Νικ Γκρίφφιν, προέδρου του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος, που τον Οκτώβριο του 2009 τόνισε -σε συνέντευξή του στο BBC- ότι το κόμμα του ήταν το μοναδικό, που στην κρίση Ισραήλ – Γάζας υποστήριξε το δικαίωμα του Ισραήλ. Η υποστήριξη, λοιπόν στην επίσημη ισραηλινή κυβέρνηση μπορεί να είναι επιχείρημα κατά του αντισημιτισμού ενός πολιτικού, που έχει αρνηθεί το Ολοκαύτωμα;
Ανάμεσα στους υπερατλαντικούς φίλους του ισραήλ εντάσσονται πολλοί, που ανήκουν στην χριστιανική άκρα δεξιά. Γι’ αυτούς η aliyah (η μετανάστευση των Εβραίων στην γη της επαγγελίας) πρέπει να συνεχιστεί μέχρις ότου όλοι οι Εβραίοι επιστρέψουν στην αγία γη της Ιουδαίας και της Σαμάρειας… Τότε λοιπόν θα πραγματοποιηθεί η Δευτέρα Παρουσία και όλοι οι Εβραίοι θα έχουν την ευκαιρία ή να γίνουν καλοί Χριστιανοί και να ζήσουν αιώνια ή να πεθάνουν αμέσως… Στην πραγματικότητα μία τέτοια πίστη είναι βαθύτατα αντισημιτική… Οι υποστηρικτές της όμως επιλέγονται και στηρίζονται από πανίσχυρα Εβραϊκά λόμπυς και από την ίδια την Ισραηλινή κυβέρνηση.
Επιγραμματικά, λοιπόν, τα κριτήρια για τον αντισημιτισμό έχουν περιορισθεί και ταυτιστεί με την κριτική στην Ισραηλινή κυβέρνηση. Ετσι, παραδοσιακοί αντισημίτες έχουν μετατραπεί σε … φίλους του Ισραήλ.
Δυστυχώς , θέλοντας και μη, γινόμαστε όλοι «συνυπεύθυνοι» των πράξεων της ισραηλινής κυβέρνησης. Εδώ εδράζεται και το κλιμακούμενο αντισημιτικό συναίσθημα σε πολλούς λαούς και χώρες, ιδιαίτερα στους Αραβες και τους μουσουλμάνους γενικότερα. Πίσω από αυτή την κλιμάκωση βρίσκεται η κατοχή, ο αποικισμός και η σκληρή καταπίεση… Κάτω από αυτή την πραγματικότητα και το ίδιο το ηθικό βάρος του Ολοκαυτώματος αδυνατίζει…

…Εξαιρετικά δεξιά

Η Βουλγαρική κοινωνία αναδεικνύεται «πρωτοπόρος» στην μαζικοποίηση του φαινομένου… Νεαροί με ξυρισμένα κεφάλια ανέλαβαν πρόσφατα …θεάρεστο έργο εναντίον μιας ομάδας νεαρών, που ανήκουν σε αριστερές και αντιδιεθνοταξικές οργανώσεις… Σπασμένα μπουκάλια και ξύλα του μπέϊζ-μπώλ τα σύνεργα της …πατριωτικής δράσης, που όλο και πυκνότερα δηλώνει την παρουσία της στα καθημερινά δελτία ειδήσεων. Η κυρίαρχη πολιτική τάξη της χώρας με περίσσιο στρουθοκαμηλισμό φρόντιζε μέχρι τώρα να αποκρύπτει ή να υποβιβάζει τις σχετικές ειδήσεις. Ολοκληρωτικά αναξιόπιστη η πολιτική ελίτ της χώρας, διεφθαρμένοι δημόσιοι οργανισμοί, ανυπόληπτοι θεσμοί. Προσθέτουμε και τις συνέπειες της κοινωνικής κρίσης και μαζέψαμε όλα τα αναγκαία υλικά της συνταγής της τέλειας επώασης του … αυγού του φιδιού.
Κι’ αν η Βουλγαρία βρέθηκε τυχαία –αυτή την εβδομάδα- στην πρώτη γραμμή της σχετικής επικαιρότητας, είναι περισσότερο από φανερό, ότι όλη η Ευρώπη της πολύπλευρης κρίσης, βρίσκεται στην ίδια πλευρά του φράχτη… Η μοιρολατρία, η αδιαφορία, ή ο ξύλινος καταδικαστικός λόγος είναι συστατικά της ίδιας της κρίσης, που ταυτόχρονα εγγυώνται την σχετικά ανεμπόδιστη ανάπτυξη του φαινομένου… Αυτά είναι τα συστατικά, που κατήγγειλε με οργή, ο ίδιος ο ηγέτης της Τρίτης Διεθνούς Γκεόργκι Δημητρώφ, όταν παρακολουθούσε στις αρχές της 10ετίας το 30, τον Ναζισμό να αναπτύσσεται και να δυναμώνει… Το αφελές, γενικόλογο και αποπροσανατολιστικό επιχείρημα, ότι οι εποχές δεν είναι ίδιες –ασφαλώς κάθε ιστορική στιγμή δεν είναι ίδια με καμία άλλη- είναι απλά και στην καλύτερη περίπτωση αφελής επιβεβαίωση του βάθους της κρίσης…

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

Κρίσιμες εκλογές για το Βέλγιο…

...Σήμερα, Κυριακή 13 Ιουνίου 2010… Η όξυνση των διακοινοτικών αντιθέσεων μεταξύ Φλαμανδών (ολλανδόφωνων) και Βαλώνων (Γαλλόφωνων) έχει φτάσει σε κρίσιμο επίπεδο για την ίδια την κρατική ακεραιότητα του Βελγίου… Διάφοροι «Μπερλουσκόνοι» φουσκώνουν τα μυαλά εκατέρωθεν, ιδιαίτερα των Φλαμανδών, που έχουν κηρύξει «απελευθερωτικό» αγώνα, δυστυχώς με σημαντική λαϊκή απήχηση… Ιδανικός αποπροσανατολισμός την ώρα της κλιμακούμενης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, λένε οι σκεπτόμενοι και των δύο πλευρών. Τα αποτελέσματα των εκλογών ούτως ή άλλως θα δρομολογήσουν εξελίξεις, που συμπυκνώνονται στις 3 παρακάτω εκδοχές:
1. Ενίσχυση του Ομοσπονδιακού χαρακτήρα του κράτους στηριγμένου σε 3 περιοχές (Φλάνδρα, Βαλλωνία και Βρυξέλες) και 3 κοινότητες (Φλαμανδοί, Γαλλόφωνοι, Γερμανόφωνοι) με μεγαλύτερη οικονομική αυτονομία των περιοχών.
2. Ελάχιστος ομοσπονδιακός χαρακτήρας με δύο μόνον συνιστώσες (Φλάνδρα και Βαλλωνία). Διαχωρισμός και του συστήματος κοινωνικής ασφάλειας. Ουσιαστικά θα πρόκειται για συνομοσπονδία 2 κρατών.
3. Μονομερής ανεξαρτητοποίηση της Φλάνδρας προκαλώντας βαθύτατη πολιτική, δικανική και συνταγματική κρίση.
Για πολλούς, η διάσπαση του Βελγίου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ούτε όμως και ασήμαντη αφού ανοίγει ασκούς του Αιόλου, που θα πνέουν με ρυθμούς Βαλκανοποίησης. Το βέβαιο είναι, ότι οι λαοί της «υπερώριμης» πολιτικά Ευρώπης έχουν πολύ δρόμο ακόμη για την κοινωνικοπολιτική τους ωρίμαση...
______________
ΥΓ Πηγή άντλησης πληροφοριών, το τεύχος του Courrier International, 10-16 Ιουνίου…

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

"Κατ' οίκον" παράδοση...

με 4000 ευρώ... Μιλάμε για την άδεια οδήγησης αυτοκινήτου ή το γνωστό ερασιτεχνικό δίπλωμα. Ούτε ταλαιπωρία, ούτε εξετάσεις, ούτε αγωνίες.... Τίποτε... Τίποτε. Αυτό είναι το πλήρες πακέτο... Μην το πάρετε για αισχροκέρδεια... Μπορείς και με λιγότερα... με 1200-1500... Αλλά το άσχημο είναι, ότι δεν στο φέρνουνε σπίτι... Εχεις ταλαιπωρία, γραφειοκρατία και πρέπει να δώσεις εξετάσεις για τα σήματα. Αλλά και πάλι... άν δεν έχεις τις 4000 μπορείς να καταφύγεις εκεί. Είναι μία ενδιαφέρουσα εναλλακτική λύση...
Η συζήτηση μας θύμισε την επίσκεψη του Υπουργού συγκοινωνιών, την 3ετία 1990-1993 στον Χολαργό, που μάταια ζητούσε να καταθέσει τα χαρτιά του χωρίς να έχει λαδώσει... Τι κι' αν πέρασαν 20 χρόνια... Πέρασαν τα χρόνια της "επαράτου", ήρθε ο "σοσιαλιστικός εκσυγχρονισμός", ξαναπέρασε η "φιλελεύθερη επανίδρυση του κράτους" για να φτάσει η ώρα του "σοσιαλιστικού" μνημονίου με το ΔΝΤ. Τόσα κι 'άλλα τόσα θα περάσουν αλλά το έθνος θα εξακολουθεί να βαδίζει στον δρόμο, που χάραξε ο ...τέτοιος.
...Κατηγορηματικός εξ άλλου ήταν και ο εκρπόσωπος των τελωνειακών, ότι στην Κακαβιά δεν πέφτει μίζα... Μπορεί κανένας καφές... Μίζα πάντως όχι. Βέβαια, δεν κόβει και το χέρι του, όπως δήλωσε σε τηλεοπτικό σταθμό αλλά είναι βέβαιος, ότι ο κλάδος στέκεται στο ύψος του εξαιρέσει ελαχίστων περιπτώσεων... Το πιστεύουμε βαθύτατα... Εξάλλου είναι γνωστό, ότι όλοι οι κλάδοι, που έχει τύχει να καταγγελθούν για χρηματισμό, συναλλαγή, μαύρο χρήμα κ.λ.π. είναι γενικώς ...άμεμπτοι εξαιρέσει ελαχίστων περιπτώσεων. Γι' αυτό και ολόκληρος ο τόπος τα πάει περίφημα ... εξαιρέσει ελαχίστων περιπτώσεων...

ΥΓ1. εννέα εκατομμύρια ευρώ χάρισε η Siemens για την παραλαβή 450 βαγονιών του ΟΣΕ, που ήταν ακατάλληλα... Ντροπή...τους κλέβουμε τους Γερμανούς. Αφού ο ΟΣΕ δεν έχει ανάγκη... Πληρώνουν τα κορόϊδα...
ΥΓ2. Οι διακόσιες πενήντα χιλιάδες ευρώ δεν είναι μίζα... είναι χορηγία... Ηθελα να το πω κι' εγώ αλλά με πρόλαβε... Η Siemens, σαν καλή Γερμανική εταιρεία, που φρόντιζε για τον ...εκσυγχρονισμό της Ελλάδας, εβράβευε κατ' έτος τους ... πρωτοπόρους αυτής της προσπάθειας...
ΥΓ3. Το μπλάνκο βγαίνει με βενζίνα ή και άλλους οργανικούς διαλύτες. Βέβαια, μπορεί να χαλάσει η αισθητική του χαρτιού, γι' αυτό δεν νομίζω, ότι πρέπει να το βγάλουμε...

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

Χρόνια μας πολλά...

Ευχόμαστε σήμερα, που κλείσαμε τα δύο μας χρόνια, για να σας καταθέτουμε και να μοιραζόμαστε -μέσα από την διαδικτυακή επικοινωνία- πληροφορίες και σκέψεις.
Η "ΦΑΙΑΚΙΑ" και οι "ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ" θα συνεχίσουν να εμπλουτίζονται κατά το μεράκι και την πληροφόρηση του υπογραφόμενου.

Συνεχίζουμε, λοιπόν το ταξίδι...

καλοτάξειδος, Ανδρέα...

Εφυγε ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο καλλιτέχνης, που μας χάρισε σημαντικές στιγμές στο σανίδι, με το μεγάλο ταλέντο και την βαθειά θεατρική εκπαίδευση και παιδεία. Οι ορίζοντές του πολύ ανοιχτοί, ξεπέρασαν από νωρίς τα Ελληνικά όρια. Η θητεία του στο Actor's studio, πλάι στο Ηλία Καζάν σημαδεύεται-μεταξύ άλλων- και με την ανάδειξη μεγάλων ταλέτων του παγκόσμιου κινηματογράφου (Αλ Πατσίνο, Ρόμπερτ Ντε Νίρο)
Τυχεροί και πολλοί Ελληνές δημιουργοί, που συνεργάστηκαν μαζί του και διδάχτηκαν στο Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ αλλά και αρκετά ΔΗΠΕΘΕ.
Καλοτάξειδος Ανδρέα στην διαδρομή της ανθρώπινης μνήμης...

Δευτέρα, 7 Ιουνίου 2010

Στην φάρμα των ζώων...

... όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά είναι ...πιο ίσα... Την Οργουελική διατύπωση μας θύμισε η απόφαση του δικαστηρίου της Ινδίας, που καταδίκασε 8 Ινδούς υπαλλήλους της Union Carbide σε 2 χρόνια εξαγοράσιμης και εφέσιμς φυλάκισης. Μιλάμε για το λογικώς αναμενόμενο "ατύχημα" του 1984, που οδήγησε 25000 φτωχούς Ινδούς κατοίκους της Μποπάλ σε άμεσο θάνατο και άλλο μισό εκατομμύριο σε σοβαρές βλάβες της υγείας τους... Και μόνον η κατασκευή του δυνητικά επικινδυνότατου χημικού εργοστασίου πλάϊ σε πυκνοκατοικημένους οικισμούς αποτελεί εγκληματική πράξη για κάθε στοιχειωδώς ευνομο0ύμενη κοινωνία... Οχι βέβαια για τον φιλελεύθερο καπιταλισμό, που δεν γνωρίζει τέτοιου τύπου εμπόδια και μοναδικό του κριτήριο έχει την παραγωγικότητα της επένδυσης ή την μεγέθυνση του κέρδους...
Να υπογραμμισθεί, ότι ο κύριος υπεύθυνος της ιστορίας Γουώρεν Αντερσον τότε επικεφαλής της Union Carbide ζει και βασιλεύει στις ΗΠΑ, στην μητρόπολη του φιλελεύθερου "ανθρωπισμού", αποδεικνύοντας του λόγου το αληθές των παραπάνω...

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Η εικόνα ενός αλαζονικού έθνους: Μία ψύχραιμη ανάλυση από Ισραηλινό δημοσιογράφο.

Να πώς περιγράφει τις εκτιμήσεις και τα συναισθήματά του ο Οφέρ Σελάχ στην μεγάλη Ισραηλινή εφημερίδα του Τελ-Αβίβ: Maariv


… Ημουν στο εξωτερικό όταν έμαθα την επίθεση εναντίον του στόλου της Ειρήνης και έτσι μπορώ να έχω μία πιο αποστασιοποιημένη κρίση αλλά και μία καλύτερη πληροφόρηση για το πώς ο κόσμος μας βλέπει. Στην χώρα μας, σαν να επρόκειτο για απλό πρόβλημα τακτικής, συζητάμε για το «λυντσάρισμα», που γλύτωσε ένας στρατιώτης μας και για τις στολές, που πρέπει να φοράνε οι κομμάντο μας σε τέτοιες επιχειρήσεις. Στο εξωτερικό, σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια και σε όλους τους ιστότοπους κυριαρχεί η εικόνα ενός αλαζονικού κράτους, που ανεξάρτητα από το πρόβλημα γνωρίζει να επιδιώκει λύσεις τύπου «Εντεμπε» (Ισραηλινή επιχείρηση κομμάντο στην Σομαλία για την απελευθέρωση των ομήρων ενός αεροπλάνου της Ελ-Αλ. Τα κράτη, που επιθυμούν να ανήκουν στην παγκόσμια κοινότητα των εθνών πολύ απλά δεν προχωρούν σε τέτοιες πρακτικές. Δεν επιτίθενται στρατιωτικά σε σκάφη φορτωμένα με πολίτες έστω και αν αυτοί απειλούν να σπάσουν τον «ιερό» αποκλεισμό της Γάζας. Δεν προχωρούν σε μία «αστυνομική» επιχείρηση εναντίον ξένων πολιτών στη θάλασσα με αποτέλεσμα έναν τέτοιο αριθμό νεκρών… Τέτοιες αντιδράσεις δεν μπορεί να στηρίζονται σε πολιτικά κριτήρια. Μόνον απόλυτα τυφλοί πολιτικά μπορούν να θεωρούν, ότι η είσοδος τροφίμων στη Γάζα μπορεί να αποτελεί απειλή κατά της ύπαρξής μας. Τέτοιες αντιδράσεις δεν μπορεί παρά να καθοδηγούνται παρά από μία συμμορία λαϊκιστών, που έχουν καταλάβει, ότι η κοινή τους γνώμη είναι ευαίσθητη στο σλόγκαν: «Ολος ο κόσμος είναι εναντίον μας».
Ξέρω, ότι η λογική δεν έχει καμία σχέση με αυτές τις ιστορίες. Πολλοί άνθρωποι στην εξουσία καθώς και στα ΜΜΕ επενδύουν σε αυτό το κοινό το κλαψιάρικο, το παιδαριώδες και ανεύθυνο. Για μας εδώ υπάρχει μία υπαρξιακή απειλή πιο ισχυρή από εκείνη της Χαμάς. Οι απτές συνέπειες αυτής της μαζικής αλλοτρίωσης είναι η νομιμοποίηση κάθε ισραηλινής στρατιωτικής δράσης, κάθε επιχείρησης καταπίεσης και φυσικά της παράτασης του αποκλεισμού της Γάζας. Μία άλλη συνέπεια αυτής της «ΝοτιοΑφρικανοποίησης» θα είναι η κατακόρυφη πτώση του εξωτερικού εμπορίου της χώρας ακόμη και ο αποκλεισμός από διεθνή αθλητικά γεγονότα.
Δυστυχώς, οι σκέψεις αυτές δεν υπάρχουν στα μυαλά των ανθρώπων, που μας κυβερνούν. Αντί να αφήσουν το Mavi Marmara να ρίξει την άγκυρά του στην γάζα, προτίμησαν να αποφασίσουν μία «τολμηρή» Ισραηλινή επίθεση. Μία επίθεση, που παρουσίασε ο κυβερνητικός επίτροπος σαν μία τέλεια χορογραφία ενώ ένας λαός ευχαριστεί τον Θεό, που διαθέτει τον πιο ηθικό στρατό του κόσμου…


Το σημείωμα αυτό του Οφέρ Σελάχ δεν είναι το μόνο, που γράφτηκε αυτές τις μέρες στο Ισραήλ. «Αν ο αποκλεισμός της Γάζας ήταν για μας καταστροφή, η επίθεση στον στόλο της ειρήνης είναι ο Τιτανικός μας», έγραψε άλλος ισραηλινός δημοσιογράφος στην πολύ έγκυρη εφημερίδα Yediot Aharonot. «H Γάζα θα είναι το Βιετνάμ μας» γράφει η Ha’Atetz.
Χαρακτηριστικό και το εξώφυλλο του τεύχους της 3/6/2010 του Courrier International, απ’ όπου μεταφράσαμε το παραπάνω κείμενο.
Αυτές οι ηρωϊκές, κατά τη γνώμη μας, φωνές, που προέρχονται από μέσα από το Ισραήλ, είναι βάλσαμο στη ψυχή της πληγωμένης από την ανείπωτη βαρβαρότητα του Ισραηλινού κράτους ανθρωπότητας και ανθρωπιάς. Είναι ταυτόχρονα ηχηρή απάντηση σε συγκαλυμένες ή και ανοιχτές κραυγές αντισημητισμού, που δεν χάνουν ευκαιρία για να κλωσήσουν το αυγό του φιδιού…

Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

Στο καλό του... μας συγκίνησε...

Η αποτίμηση των 2500000 ευρώ ως ευτελούς ποσού, ανάξιου να χαρακτηριστεί μίζα μας γέμισε συγκίνηση και μας ξανάφερε στο νού μνήμες αγωνιστικές... Δεν είναι μόνο το προφανώς ορθό του επιχειρήματος... Eίναι, ότι μας θύμησε και το αλησμόνητο ρηθέν από τον αείμνηστο μεγάλο μετά την αποκάλυψη μιας ... λαθροχειρίας 700000 δραχμών (ήταν πολλά λεφτά τότε, το 1982....). Είπαμε ένα δωράκι, εντάξει αλλά όχι και εφτακόσιες χιλιάδες...
Είκοσι χρόνια μετά και τα δημόσια πράγματα, τα δημόσια οικονομικά της χώρας βρίσκονται πάντοτε στον... έτσι, που χάραξε ο τέτοιος...

Εκλεκτικές ομοιότητες

Για την σφαγή στο στόλο βοήθειας στην Γάζα από μεριάς του Ισραηλινού κράτους δεν θα παραθέσουμε κανένα σχόλιο... Γιατί κάθε σχόλιο κινδυνεύει να εξωραϊσει την κτηνώδη πραγματικότητα, που είναι υπεράνω κάθε σχολίου... Μία εικόνα μας ήρθε στο νού... Αυτή, που -εμείς οι νεώτεροι- έχουμε παρακολουθήσει σε ταινίες ή/και σε ντοκυμαντέρ της εποχής... Αυτήν της μαζικής και βίαιης σύλληψης των Εβραίων για μεταφορά τους στα στρατόποεδα του θανάτου. Αν κάποιοι αντιστέκοταν, η διαδρομή τους συντομεύονταν με μερικές ριπές οπλοπολυβόλου... Οι τότε διώκτες ήταν συνεπείς προς την "ιδεολογία" τους... Την διαστροφικά ηλίθια άποψη περί φυλετικής ανωτερότητας, και οργανωμένης απειλής κατά του ...γερμανικού έθνους... Μερικοί από τα τότε θύματα έχουν μετατραπεί στους σημερινούς διώκτες, που σκίζονται καθημερινά να υπερασπιστούν τις αθλιότερες πλευρές της ανθρώπινης φύσης, που τείνουν να μετατρέψουν την κοινωνία σε αγέλη αρπακτικών... Οπως ακριβώς την ευαγγελίζονταν και αγωνίζονταν να υλοποιοήσουν οι ναζί... Μία ουσιώδης διαφορά πάντως μεταξύ των τότε ναζί και της σημερινής κυβέρνησης του Ισραήλ είναι και το μέγεθος της ηλιθιότητας. Δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλάβεις, -αν ανακαλέσεις την εμπειρία του β παγκόσμιου πόλεμου- πως όταν σπέρνεις ανέμους θα θερίσεις θύελλες. Η αυταπάτη, πως η σημερινή πολεμική ισχύς και η απύθμενη αγριότητα κατά των διωκόμενων Παλαιστίνιων είναι εγγύηση ασφάλειας, αποτελεί μία πρόσθετη και ισχυρή απόδειξη βλακείας. Κάθε μέρα παράτασης της αδικίας μέσασε όργιο αίματος είναι μία "συμφέρουσα"κατάθεση με υψηλό επιτόκιο στην τράπεζα του μίσους
ΥΓ. η παρουσία μιας Εβραίας γερόντισσας, που επιβίωσε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, πάνω σε ένα από τα πλοία της ειρήνης είναι μία δυνατή αχτίδα φωτός, ικανή να σκορπίζει τη καταχνιά της περιβάλλουσας βαρβαρότητας... Η δική της στάση καταφέρνει να καταρρακώσει με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο την θεωρία της κυριαρχίας των ενστίκτων πάνω στην λογική, που λανσάρει κάθε είδους ρατσισμός...