ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Στην Αριζόνα χτυπάει η καρδιά της Βόρειας και Νότιας Αμερικής


Το καυστικό χιούμορ του γνωστού Αμερικάνου σκιτσογράφου Monte Wolverton διατραγωδεί τα τεκταινόμενα για την μετανάστευση στην πολιτεία της Αριζόνα...
...ο Νόμος, που ετοίμασαν οι τοπικές αρχές για το ζήτημα της μετανάστευσης θα κάνει ασφαλώς του ηγέτες της Κου-Κλουξ-Κλάν να πανηγυρίζουν περήφανοι, πως ο αγώνας τους τώρα δικαιώνεται... Οχι, τελικά -ευτυχώς- αφού οι μαζικές αντιδράσεις τόσο των Ισπανόφωνων της Πολιτείας (περίπου το 30% των πολιτών της) αλλά και πολλών προοδευτικών οργανώσεων στις ΗΠΑ προκάλεσε την παρέμβαση Ομπάμα καταρχή αλλά και το δικαστικό του πετσόκομμα στη συνέχεια. Ανέπνευσαν πανηγυρίζοντες οι Λατίνοι από το Μεξικό μέχρι το Περού.

Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010

σοφά ρητά...

Δεν είναι δικά μας... Δεν τα ανακαλύψαμε κάν... μας τα έστειλαν φίλοι και τα καταχαρήκαμε, γιατί διαθέτουν αυτό το συγκλονιστικό καυστικό, ολοκληρωτικό χιούμορ... γι' αυτό θα σας τα παρουσιάζουμε, όποτε μας στέλνουν τέτοια... Από αυτά που αναγράφονται στους γκρίζους τοίχους της πρωτεύουσας (κυρίως) ή άλλων μεγαλων πόλεων και μας βγάζουν την γλώσσα... Θα τα παραθέτουμε έτσι, ξεκάρφωτα... Οι συνειρμοί και οι αξιολογήσεις δικοί σας... Λοιπόν:
...Τα πτυχία copies κτώνται...
...Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου...

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

Αξιος ο μισθός του…

Ο Γιόσκα Φίσερ ήταν ο «πράσινος» υπουργός εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, που ως υψηλόβαθμο στέλεχος της χώρας του και της Ε.Ε. συνέβαλλε αποφασιστικά στον βίαιο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας μέσω ανηλεούς βομβαρδισμού της . υπάρχει στην μνήμη των πολιτών αυτού του κόσμου το γιαούρτωμά του από μέλη του ίδιου το κόμματός του. Ο Γιόσκα, λοιπόν, αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική δράση το 2006. Δρά, όμως σε πάντοτε τον … αγώνα τον καλό σαν προσωπικότητα διεθνούς κύρους, σαν καθηγητής του Αμερικάνικου Πανεπιστήμιου του Princeston και σαν σύμβουλος του σχεδίου κατασκευτής του αγωγού αερίου Nabucco. Σεν πρόσφατο σημείωμά του στην Suddeutsche Zeitung o Γιόσκα αποκαλύπτει το πάνθεον των τοποθετήσεών του στα πιο φλέγοντα ζητήματα της διεθνούς Γεωπολιτικής. Σαν παραθέτουμε τηλεγραφικά τις σχετικές τοποθετήσεις, όπως παρουσιάζονται σε εκτεταμένα μεταφρασμένα αποσπάσματα του σημειώματος, που δημοσιεύονται στο τελευταίο τεύχος του Courrier International (22-28 Ιουλίου 2010).
-Η Ευρώπη κάνει πολύ κακά, που έχει στριμώξει την Αγκυρα. Εχουν δίκιο οι ΗΠΑ, που καταγγέλουν αυτή την πολιτική της Ε.Ε. Η Δύση πρέπει να θεωρεί την Τουρκία σαν έναν σοβαρό συνεταίρο για τα συμφέροντά της στην περιοχή. Η Ε.Ε. πρέπει να προλάβει την επιδείνωση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ, γιατί και οι δύο είναι εξαιρετικοί σύμμαχοι της Ε.Ε.
-Μέσω της Τουρκίας, με την εξαιρετική γεωπολιτική θέση, πρέπει να συνδεθεί το ενεργειακό μέλλον της Ευρώπης, μακρυά από την εξάρτησή της από την Ρωσία.
-Η Τουρκία πρέπει να γίνει προνομιακός εταίρος της Ε.Ε., γιατί κινδυνεύει να βρεθεί στην αγκαλιά της Ρωσίας και του Ιράν.
-Η Ευρώπη, εκτός από την Τουρκία πρέπει να επεκτείνει την πολιτική της επιρροή σε όλες τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, ιδιαίτερα στην Ουκρανία, όπου με συμφωνίες πρέπει να ενισχύσει την θέση της εναντίον της Μόσχας…
Πάντως, ο Γιόσκα δεν μπορεί να κατηγορηθεί για ασυνέπεια…

Εμείς πάντως … λατρεύουμε το πετρέλαιο...

Το πρόσφατο ασύλληπτων διαστάσεων οικολογικό έγκλημα στον κόλπο του Μεξικού με δράστη τον παγκόσμιο κολοσσό πετρελαίου την British Petroleum γνωστή ως BP και με ενδεχόμενες συνέπειες εκατονταετηρίδων, δεν έχει τίποτε το περίεργο ως προς τους μηχανισμούς γένεσής της: η κερδοσκοπική απληστία του καπιταλιστικού κολοσσού βρίσκεται πολύ πιο πάνω από την ασφάλεια του πλανητικού περιβάλλοντος… Τίποτε το καινούριο, παράξενο, περίεργο ή πρωτοφανέρωτο. Το ναυάγιο του Torrey Canyon, ενός από τα πρώτα σούπερ τάνκερ, το 1967, εξακολουθεί να ρυπαίνει και να πλήττει τις ακτές της Μ. Βρετανίας και της Γαλλίας.
Ο πλανήτης βαδίζει πλέον την …πεπατημένη της ενεργειακής ασυδοσίας. Παρά τα τερατώδη κερδοσκοπικά άλματα των τιμών του μαύρου χρυσού, που άγγιξε τα 200 ευρώ το βαρέλι, ο σχεδιασμός των παγκόσμιων μεταφορών συνεχίζει να πορεύεται στον ρυθμό των τροχοφόρων και των μεγάλων λεωφόρων, που οι καπιταλιστικές μητροπόλεις όλου του κόσμου συνεχίζουν να σχεδιάζουν και να κατασκευάζουν… Πάνω τους αναμένεται να κυκλοφορούν τα πετρελαιοβόρα οχήματα των αμέριμνων «πολιτών», που δυστυχώς «ιδιωτεύουν», όταν οραματίζονται και διεκδικούν.
Τα μέσα σταθερής τροχιάς, που δεν ρυπαίνουν, δεν σκοτώνουν, δεν φθείρουν βρίσκονται -με ελάχιστες εξαιρέσεις- στην μαύρη λίστα του παγκόσμιου σχεδιασμού μεταφορών. Και δυστυχώς η χώρα μας βρίσκεται στην πρωτοπορεία αυτής της αρνητικής μεταφορικής πολιτικής με το τραίνο και το τράμ σε ουσιαστικό και σταθερό διωγμό. Σαφής απόδειξη και το τελευταίο νομοσχέδιο … «διάσωσης» του ΟΣΕ.
Για την ώρα έχουμε και λέμε: το 2010 είναι η θερμότερη χρονιά του πλανήτη από το 1880, που άρχισε η καταγραφή των θερμοκρασιών. Οι παγετώνες της Παταγονίας, της Ασίας και της Ευρώπης λοιώνουν γρηγορότερα από ποτέ… Ο ενεργειακός σχεδιασμός των ΗΠΑ, αδιαφορεί για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις περιοριζόμενος στον στόχο της αυτοδυναμίας…
Και εμείς σαν άλλοι ήρωες του Μολιέρου, ονειρευόμαστε τα πολλά άλογα του επόμενου «οικολογικού» Ι.Χ. μας σε μία αποθέωση «προοδευτικόμορφου» ατομικισμού…

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Ελπίζω...

Με ιδιαίτερη χαρά η "ΦΑΙΑΚΙΑ" φιλοξενεί ξανά κείμενο του Νίκου Μητσιάλη. Γιατί, επανειλημμένα έχουμε εκφράσει την πολύ θετική μας άποψη για το ύφος και το περιεχόμενο των γραφών του Νίκου, τις οποίες - το επαναλαμβάνουμε- ελπίζουμε να τις δούμε ενιαιοποιημένες σε ηλεκτρονικό ή κλασσικό έντυπο μέσο, κοντολογής ένα βιβλίο, που πολλά θα έχει να πει και να διδάξει τους χρονογραφούντες. Πολιτικό κείμενο το: ελπίζω είναι η κατάθεση μιάς οργισμένης ελπίδας και μίας απώτερης προσδοκίας απελευθέρωσης...

Ελπίζω…
Ναι ελπίζω στη καταστροφή τους…
Ακούω το θόρυβο που κάνουν οι πτώσεις των μετοχών τους και οι τραπεζικές φούσκες που εξακολουθούν να σκάνε με πάταγο, ακόμα και όταν σκεπάζονται από ιαχές ανόητων χειροκροτητών…
Χαίρομε που τα ψεύτικα λόγια τους για ανάκαμψη ξεθωριάζουν από τις νέες εκρήξεις χρεοκοπίας…
Ρωτάω τους “γνώστες” της πολύπλοκης λογιστικής τους: Θα είναι ολοκληρωτική η καταστροφή; Μα οι “γνωρίζοντες” δεν απαντούν, συνεχίζουν να μετρούν με τα ίδια εργαλεία που υπολόγιζαν τη προηγούμενη “ευφορία” του συστήματός, τη τωρινή χασούρα του…
Μετρούν οι Σάυλοκ τους τόκους της αιώνιας ατιμίας τους!
Σταματάω και αφουγκράζομαι, όμως δεν ξεχωρίζω το νόημα απ’ τα μισόλογα αναλυτών, «προοδευτικών», κεντρώων και ακραίων. Θάβομε στους τόνους το χαρτί και πνίγομαι στ’ αμέτρητα λίτρα μελάνι, στις ατελείωτες έγχρωμες κιλοβατώρες που ενεργοποιούν τις γεμάτες από αδιαπέραστο “σκοτάδι” τηλεοθόνες, προσπαθώντας μ’ όλα αυτά, να “εξηγήσουν” όψιμα το διαρκές έγκλημα…
Ελπίζω στη καταστροφή του πλάνου, των δολοφόνων ενός πλανήτη πονεμένου, πληγωμένου, κομματιασμένου, ρημαγμένου, με πλήθος φορολογικούς παραδείσους και ατελείωτες κολάσεις πεινασμένων…
Ξέρω η καταιγίδα θα συμπαρασύρει δικαίους και αδίκους. Παρ’ όλα αυτά, ελπίζω στην αναγκαστική επιστροφή του κλεμμένου “λίπους” από τους “ανεπτυγμένους” παχύσαρκους, στους σκελετούς του καταδικασμένου από αιώνες τώρα σε θάνατο από πείνα, τρίτου κόσμου και όχι μόνο… Δισεκατομμύρια σκελετοί που πάνω τους κτίστηκε ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός της ιεραποστολικής αποικιοκρατικής πειρατείας…
Πιστεύω στην οριστική χρεοκοπία της απάνθρωπης “φιλοσοφίας” τους… Τόχω ανάγκη να ελπίζω, πως το τρύπιο πανωφόρι της επερχόμενης φτώχιας, θα μας τυλίξει ζεστά και το τσιγάρο της παρέας θα περάσει από χέρι, σε χέρι με μπουκιές νικοτίνης, μιας σωτήριας στέρησης που θα μας σμίξει, γεμίζοντας τα πνευμόνια μας με το ευλογημένο σύνθημα για αντάμωμα σε δρόμους και πλατείες της δίκαιης οργής…
Πιστεύω πως τότε τα λόγια θ’ είναι ζεστά και τα πρόσωπα ανθρώπινα με τη μυρουδιά του ιδρώτα επάνω τους. Τ’ αυτιά και τα μάτια ανοιχτά και ελεύθερα από ηλεκτρονικές πλακέτες απομόνωσης και οθόνες αποβλάκωσης…
Αυτός θα είναι ο καιρός που οι χίλιες διαφωνίες μας θα υπογράψουν τη μεγάλη συμφωνία της άνοιξης…
Είμαι σίγουρος πως τότε ο Μαγιακόφσκι θα διαγράψει από το προθανάτιο μήνυμά του, τη τελευταία φράση : «Σοβαρά, τίποτα δεν μπορεί να γίνει. Γεια σας...» και θα περπατήσει και εκείνος με τις φωνές των ανθρώπων, στους δρόμους της ευλογημένης ανατροπής.
Θα ανταμώσει με τον Τσε και τον δικό μας Άρη που θα είναι εκεί… Την Ουλρίκε Μάινχοφ, τον Αντρέας Μπάαντερ, τον Πατρίς Λουμούμπα τη Ρόζα Λούξεμπουμπουργκ και τους τόσους ανώνυμους μαύρους, κίτρινους, κόκκινους με το θανατερό βόλι του φασισμού όλων των χρωμάτων στη καρδιά, προσκαλώντας τους με το επώνυμο της επανάστασης…
Θα αγκαλιάσει τους αμέτρητους συμπατριώτες του και όχι μόνο, που μετά τη “νίκη του Οκτώβρη”, κάηκαν στο κρεματόριο της μιας και μοναδικής “αλήθειας”!
Η “Μία και μοναδική Αλήθεια της ορθοδοξίας”. Δόγμα, μιας εξουσίας που επώαζε χρόνια το αυγό του φιδιού και τους μετέπειτα Αμπράμοβιτς!
Γνωστός ο επίλογος, όταν τουφεκίζεται ο λόγος… Για όλα αυτά έχω ανάγκη να εξακολουθώ να ελπίζω, για να σπάω την αφόρητη σιωπή του πλήθους των θορύβων μιας κοινωνίας της υπερχρεωμένης “αφθονίας” που οι “αξίες” της εξακολουθούν να μετρούνται ακόμα και σήμερα σε τοκοχρεολύσια, σε τετραγωνικά και ιπποδύναμη…

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Κι' έτσι λοιπόν χορεύουμε...

Ο Paul van Haver ή καλύτερα γνωστός ως Stromae είναι νέος (γεννήθηκε το 1985) σημαντικός τραγουδοποιός με ρίζες από το Βέλγιο και την Ρουάντα... Ο stromae μας χάρισε την επιτυχία της χρονιάς, με τίτλο: allors on dance (λοιπόν χορεύουμε). Το τραγούδι δεν είναι χαζοτράγουδο-κομήτης. Εχει νόημα... Νόημα πολιτικό. θα το πιστοποιήσετε, διαβάζοντας του στίχους, που σας παραθέτουμε στα γαλλικά αλλά και σε ελληνική μετάφραση -λίγο ελεύθερη και λίγο ελλειμματική-, που βρήκαμε στο διαδίκτυο και την μεταφέραμε με μικροτροποιήσεις:


Qui dit étude dit travail,
Qui dit taf te dit les thunes,
Qui dit argent dit dépenses,
Qui dit crédit dit créance,
Qui dit dette te dit huissier,
Oui dit assis dans la merde.
Qui dit Amour dit les gosses,
Dit toujours et dit divorce.
Qui dit proches te dis deuils car les problèmes ne viennent pas seul.
Qui dit crise te dis monde dit famine dit tiers- monde.
Qui dit fatigue dit réveille encore sourd de la veille,
Alors on sort pour oublier tous les problèmes.
Alors on danse…
Et la tu t'dis que c'est fini car pire que ça ce serait la mort.
Qu'en tu crois enfin que tu t'en sors quand y en a plus et ben y en a encore!
Ecstasy dis problème les problèmes ou bien la musique.
Ca t'prends les trips ca te prends la tête et puis tu prie pour que ça s'arrête.
Mais c'est ton corps c’est pas le ciel alors tu t’bouche plus les oreilles.
Et là tu cries encore plus fort et ca persiste...
Alors on chante
Lalalalalala, Lalalalalala,
Alors on chante
Lalalalalala, Lalalalalala

Κι έτσι λοιπόν χορεύεις
Αυτός, που λέει σπουδές σου μιλάει για δουλειά
Αυτός, που λέει δουλειά σου μιλάει για δίφραγκα
Αυτός, που λέει χρήματα μιλάει για έξοδα
Αυτός, που λέει πίστωση μιλάει για χρέος
Αυτός, που λέει οφειλές μιλάει για τον κλητήρα
Αυτός, που λέει καθισμένος εννοεί στα σκατά
Αυτός που λέει αγάπη μιλάει για παιδιά
Λέει για πάντα και λέει διαζύγιο
Αυτός που λέει για δέσιμο σου μιλάει και για θλίψη
γιατί τα προβλήματα δεν έρχονται μόνα τους
Αυτός, που μιλάει για κρίση σου λέει
«ο κόσμος», η πείνα, ο τρίτος κόσμος
Αυτός, που μιλάει για εξάντληση λέει ξύπνα κουφός ακόμη από το ξενύχτι
Και έτσι βγαίνεις για να ξεχάσεις τα προβλήματα
Και έτσι, λοιπόν, χορεύεις…
Και τότε λές στο εαυτό σου: τέλος.
Γιατί χειρότερο από αυτό θάταν ο θάνατος
Και όταν νομίζεις, ότι βρήκες τη διέξοδο
Όταν δεν υπάρχει τίποτε άλλο κι’ όμως υπάρχει κι’ άλλο.
Είναι η μουσική ή τα προβλήματα;
Η μουσική σου καίει τα σωθικά, σου παίρνει το μυαλό
Κι’ ύστερα προσεύχεσαι να σταματήσει…
Αλλά είναι το σώμα σου δεν είναι ο παράδεισος
Κι’ έτσι δεν βουλώνεις πια τα αυτιά σου…
Και τότε ουρλιάζεις ακόμα δυνατότερα αλλά αυτό επιμένει…
Κι’έτσι χορεύεις …
Και μετά, όταν θα έχει πιά τελειώσει
Ε, λοιπόν υπάρχει κι’ άλλο…

Μπορείτε να δείτε το original video του stromae
στην διεύθυνση: http://www.youtube.com/watch?v=GJCQDd4vYjg

Είχα και εγώ καθηγητή τον Αντώνη Ποντικάκη...


Η επιστολή του κ. Κυριαζή στην ΑΥΓΗ με ημερομηνία δημοσίευσης την 18η Ιουλίου 2010, που είχε την καλοσύνη να μου κοινοποιήσει ο εξαρετικός φίλος Γιάννης Λύχρος, συνάδελφος στην Ιατρική, την Πνευμονολογία με κοινή μας καλή τύχη να έχουμε δάσκαλο και καθηγητή μας τον Αντώνη Ποντικάκη. Αυτή είναι η αφορμή για την δημοσίευση αυτής της ανάρτησης. Καταρχή παρατίθεται το κείμενο του Επιστολογράφου:

Στο φύλλο σου της 11/7, σελ. 42, στο άρθρο "Η ίδρυση της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη" γράφεις: "Εκδήλωση στην Κατερίνη... με ομιλητές τους Μ. Θεοδωράκη και Ποντίκη...". Πρόκειται για τον αείμνηστο Αντώνη Ποντικάκη, γιατρό και φίλο του Μίκη, που εκλέχτηκε πρόεδρος της ΔΝΛ στην ιδρυτική της συνέλευση στο θέατρο Ακροπόλ (Αθήνα). Μετά την πτώση της χούντας, ανέλαβε καθηγητής στην Ιατρική Σχολή Αθήνας, αλλά μετά τριετία (;) αντικαταστάθηκε από το κατεστημένο με το τυπικό αιτιολογικό ότι είχε ειδικότητα φυματιολόγου και όχι πνευμονολόγου αν και από φοιτητής ακόμη μελετούσε όλες τις παθήσεις πνεύμονος, είχε κάνει, π.χ., έρευνες για την πνευμονοκονίαση κ.ά. πριν ακόμη φύγει για την Αγγλία και ήταν γενικά αναγνωρισμένος ως η μεγαλύτερη ιατρική φυσιογνωμία της εποχής. Αιτία ήταν η ιδεολογία του. Οι γιατροί που είχαν την ευτυχία να τον έχουν ως φοιτητές καθηγητή τους επαίρονται: Εγώ είχα καθηγητή τον Ποντικάκη!
11 Ιουλίου 2010
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ

Η παράθεση της επιστολής έγινε για να καταλήξουμε στον ίδιο επίλογο με τον επιστολογράφο της ΑΥΓΗΣ: είχα και εγώ καθηγητή τον Ποντικάκη, με ότι αυτό σημαίνει ως παρακαταθήκη ήθους, συνέπειας αρχών και επιστημονικής μεθοδολογίας ... Η προσωπική περιπέτεια του Αντώνη Ποντικάκη στην Ιατρική Σχολή Αθηνών είναι ασφαλώς πολιτικής προέλευσης -όπως θίγει και ο επιστολογράφος- αλλά πολύ σοβαρότερη, τραγικότερη και αποκαλυπτικότερη για τις δυνατότητες του κατεστημένου στην χώρα, τουλάχιστον τα χρόνια εκείνα. Ο επιλεγείς π.χ. αντί του Ποντικάκη είχε το ...επιστημονικό προνόμοιο σε επιστημονική του δημοσιευμένη να ... διαιρεί δια του μηδενός και να βγάζει τιμές... Θού, Κύριε...
Ας μην παρασυρθούμε σε αναλυτικότερη έκθεση γεγονότων, που χρειάζεται πολλές σελίδες... Το ζήτημα παραμένει, όπως τέθηκε: το σύστημα δεν ανεχόνταν τον Αντώνη Ποντικάκη στην θέση του Ακαδημαϊκού Δάσκαλου και γι΄αυτό φρόντισε για τον παραγκωνισμό του με κάθε τρόπο ακόμη και με τίμημα την πιο στοιχειώδη σοβαρότητά του...

Με την ευκαιρία παραθέτουμε μία φωτογραφία-ντοκουμέντο από την ιδρυτική εκδήλωση της Δ.Ν. Λαμπράκη. Πίσω από τον Μίκη Θεοδωράκη διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά η Δάφνη Σκούρα, ο Αντώνης Ποντικάκης, ο Θεόδωρος Πάγκαλος κ.λ.π.

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

Σεπαρατισμός: επικίνδυνο υποκατάστατο ιδεολογίας και πολιτικής πρακτικής

Το πετσόκομμα της Ευρώπης σε κρατίδια αποτελούσε το κρυφό όνειρο της Αμερικάνικης πολιτικής, όπως με σαφήνεια και αμεσότητα εκφράστηκε με τον Ευρωπαϊκό χάρτη του Κίσιγκερ του 1989, λίγο πριν και λίγο μετά την κατάρρευση του Ανατολικού μπλόκ. H υλοποίηση αυτού του σχεδίου δεν δίστασε, όποτε χρειάστηκε, να περάσει δια πυρός και σιδήρου αλλά και εκατόμβης θυμάτων, όπως στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, όπου έχει αφήσει ανοιχτές πληγές. Πάντα, με την σύμφωνη γνώμη και των ισχυρών της ΕΕ, που εδώ και 20 χρόνια δοκιμάζουν διάφορες πολιτικές πιο «ευέλικτες» για την καπιταλιστική τους ολοκλήρωση… Σε όλες τις περιπτώσεις της διάλυσης κρατών επιστρατεύτηκαν προοδευτικόμορφα ιδεολογήματα του τύπου: δικαιώματα μειονοτήτων, καταπολέμηση του κρατικού υδροκεφαλισμού κ.λ.π.
Μιας τέτοιας μορφής αποσχιστικές τάσεις αναπτύσσονται τελευταία στην βόρεια Πορτογαλία. Η περιοχή, ουσιαστικά εγκαταλειμμένη, με 4 εκατομμύρια κατοίκους σαν πολίτες β’ κατηγορίας, με τους υψηλότερους δείκτες ανεργίας στην χώρα και με κλιμακούμενη αποβιομηχάνιση υφίσταται-εδώ και κάποιες 10ετίες- την ουσιαστική στέρηση επενδύσεων τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο κι σε επίπεδο παραγωγής… Πολλοί παρομοιάζουν τον βορρά της Πορτογαλίας με τον Νότο της Ιταλίας ή την Ανατολή της Γερμανίας. Η ευθύνη της κεντρικής κυβέρνησης δεν είναι η δήθεν προσήλωσή της σε κάποιο είδος κεντρισμού ή κάποια προτίμηση για την περιοχή της Λισσαβώνας. Απλά, η περιοχή του κέντρου βολεύει την συγκέντρωση κεφαλαίου, διαμετακομιστικού κέντρου και αγορών, που το σύστημα έχει για ίδιον όφελος επιλέξει. Την κοινωνικοοικονομική αυτή νομοτέλεια διάφοροι συντηρητικοί παράγοντες από την κεντροαριστερά ως την γνήσια δεξιά προσπαθούν να καλύψουν κάτω από δήθεν προτίμηση της κεντρικής κυβέρνησης για την περιοχή της πρωτεύουσας (γιατί άραγε;) με δήθεν θερμές καταγγελίες για τον Νότο, έτσι γενικά και αόριστα. Η επιβολή διοδίων σε 3 μεγάλους αυτοκινητόδρομους του Βορρά ήταν η σταγόνα, που τελευταία, ξεχείλισε το ποτήρι. Ο δήμαρχος του Πόρτο και ηγέτης της δεξιάς αντιπολίτευσης Ρούϊ Ρίο δήλωσε πως ο Βορράς είναι στα … όρια της εξέγερσης, παρ’ ό, τι το κόμμα του στήριξε την απόφαση για την αύξηση των διοδίων (κάτι άλλο μου θυμίζει αυτό…). Μέσα στις διεργασίες της δυσαρέσκειας και των διαμαρτυριών άρχισαν να αναδεικνύονται και οι …ηγετικές φυσιογνωμίες του κινήματος του Βορρά και ανάμεσά τους το στέλεχος των σοσιαλιστών Pedro Baptista, που διεκδικεί την ηγεσία του «κινήματος για κόμμα του Βορρά». Στην Πορτογαλία, η λειτουργία κομμάτων περιοχών είναι απαγορευμένη από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρα και από την εποχή της επανάστασης των γαρύφαλλων (1974). Τότε ο φόβος για αποσχιστικές τάσεις αφορούσε την Μαδέρα και τις Αζόρες…
Ο Πορτογαλικός Βορράς ήταν παραδοσιακά φτωχότερη περιοχή με υψηλότερο δείκτη ανεργίας την ίδια ώρα, που η περιοχή γύρω από την Λισσαβώνα συγκέντρωνε το 90% των προνομιούχων δημοσίων θέσεων εργασίας. Ο ανταγωνισμός των Ασιατικών χωρών και η διεύρυνση της Ε.Ε. οδήγησε σε χρεωκοπία μεγάλους τομείς της οικονομίας του Βορρά (υπόδηση, ξύλο, υφαντουργία). Η κλιμάκωση της δυσαρέσκειας, χωρίς την δυνατότητα πειστικού εναλλακτικού λόγου κάνει εξαιρετικά ελκυστική την λύση ενός κόμματος του Βορρά. Ας φανταστούμε σοβαρά ενισχυμένες τις και παρ’ ημίν ανόητες καταγγελίες περί … ανάλγητου Αθηναιοκεντρικού κράτους. Λες κι’ αυτό το κράτος ήταν σπορά της τύχης… Στην Πορτογαλία λοιπόν, ο …σοσιαλιστής Πέδρο Μπαπτίστα οραματίζεται μέχρι το 2011 ένα; ισχυρό κόμμα του Βορρά και καμαρώνει για την συσπείρωση πολλών, ιδιαίτερα νέων ανθρώπων από διαφορετικά κόμματα ή χωρίς καμία προηγούμενη πολιτική συμμετοχή. Κι’ αν το κόμμα αντιμετωπίσει συνταγματικά κωλύματα ο Πέδρο Μπαπτίστα βρήκε τη λύση: θα ονομαστεί «Πορτογαλικό κόμμα των περιοχών»… Η γεωγραφική ανακατανομή των δημοσίων επενδύσεων είναι από τα πρώτα λογικά αιτήματα του κινήματος. Και ακολουθούν …η περιορισμένη αυτονομία, το τοπικό κοινοβούλιο και η τοπική κυβέρνηση. Δεν είμαστε εθνικιστές λέει ο Πέδρο Μπαπτίστα αλλά μπορούμε και να γίνουμε αν η κεντρική κυβέρνηση παραμένει κουφή…
Πίσω από εύκολες δημαγωγίες και λαϊκισμούς κρύβονται πολλά σκοτεινά σχέδια αλλά δεν μπορούν να κρυφτούν η απουσία συνεγείρουσας ιδεολογικής αύρας, ικανής να συσπειρώσει τον λαό γύρω από τα πραγματικά αίτια της διαρκούς κρίσης και όχι τα επιφαινόμενα, αποσπασματικά και αποπροσανατολιστικά ιδεολογήματα των συστημικών «αντιπάλων» του συστήματος…

Ένα ενδιαφέρον κείμενο από πλευράς Σκοπίων

Με τίτλο: «Το όνομά μας ή η ιστορία μίας χαμένης μάχης» δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα των Σκοπίων UTINSKI VESNIK άρθρο του Erol Rizaov, που αναφέρεται στο Σκοπιανό… Επειδή δεν έχουμε συνηθίσει από την άλλη πλευρά σε δημόσιες ήπιες τοποθετήσεις -έστω και υπό το πρόσχημα της αναγκαιότητας ένταξης σε ΝΑΤΟ και ΕΕ- θεωρήσαμε χρήσιμο να μεταφράσουμε (από τα Γαλλικά) εκτεταμένα αποσπάσματα του σημειώματος, όπως δημοσιεύτηκαν στο Courrier International, τεύχος 1028, 15-21 Ιουλίου 2010.

Ποιο θα έπρεπε να είναι το όνομα της χώρας μας; Οι πολίτες μας γνωρίζουν την απάντηση. Είναι το όνομα το γραμμένο στο Σύνταγμά μας, Δημοκρατία της Μακεδονίας για χρήση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, σήμερα και αύριο.
Αλλά είναι ρεαλιστικά δυνατό να προσδεθούμε στην Ατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ) και την Ευρωπαϊκή Ενωση, κρατώντας αυτό το όνομα; Η απάντηση σε αυτό το δεύτερο ερώτημα είναι εξίσου καθαρή: όχι. Και οι πολιτικές μας ελίτ, που συγκρούονται τα τελευταία 20 χρόνια γνωρίζουν εξίσου καλά την απάντηση. Μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας (1991), οι κυβερνώντες μας είχαν την ελπίδα, ότι η διεθνής κοινότητα θα εξασφάλιζε τον θρίαμβο της δικαιοσύνης και του δικαιώματος της Μακεδονίας να κρατήσει το όνομά της. Αλλά είναι προφανές, εδώ και τουλάχιστον 5-6 χρόνια, πως δεν μπορούμε να ελπίζουμε στην ένταξή μας στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς χωρίς να αποδεκτούμε το όνομα της χώρας μας συνοδευόμενο από ένα προσδιοριστικό. Η βεβαιότητα, πως ο Μακεδονικός λαός μπορεί να ασκήσει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και της επιλογής ονόματος, που θα γινόταν αποδεκτό από τους διεθνείς οργανισμούς, φαινόνταν λογική τα πρώτα χρόνια μετά την ανεξαρτησία, όταν είχαμε την συμπάθεια της διεθνούς κοινότητας και όταν η διαδικασία της ΕυρωΑτλαντικής ένταξης προχωρούσε κανονικά. Οι ελπίδες αυτές ενισχύθηκαν από την αναγνώριση της χώρας μας με το συνταγματικό της όνομα από 130 χώρες μεταξύ των οποίων η Ρωσία, οι ΗΠΑ και η Κίνα αλλά και με την απονομή του τίτλου του υποψήφιου μέλους για την Ευρωπαϊκή Ενωση. Μία από τις πιο ισχυρές μας αυταπάτες ήταν πως μία από αυτές τις μεγάλες δυνάμεις θα χτυπούσε το χέρι της στο τραπέζι και θα υποχρέωνε την Ελλάδα να αποδεχτεί το όνομα της Μακεδονίας.
Υστερα όμως ήρθε το χαστούκι της Ελλάδας στο Τζωρτζ Μπους στην σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008 (η Ελληνική κυβέρνηση προέβαλλε VETO στην Μακεδονική ένταξη). Ηταν ακριβώς αυτή η στιγμή, που ο Μακεδονικός λαός κατάλαβε, πως λειτουργούν οι Ευρω-Ατλαντικοί θεσμοί, που απαιτούν την αποδοχή του συνόλου των μελών χωρών για κάθε διεύρυνση. Αντίθετα, με ότι θα μπορούσαμε να πιστέψουμε, η παρούσα αδυναμία του Ελληνικού κράτους, λόγω της σχεδόν χρεωκοπίας, δεν αλλάζει τίποτε σ’ αυτή την κατάσταση. Κάθε συμπληρωματική πίεση προς την Αθήνα πάνω σ’ αυτό το ζήτημα αποδεικνύεται αναποτελεσματική.
Από την Μακεδονική πλευρά μία πρώτη κίνηση προς την κοινή γνώμη έγινε από το παλιό πρόεδρο Μπράνκο Τσεβρενκόφσκι, που με την ευκαιρία ομιλίας του προς φοιτητές μίλησε για την ανάγκη εξεύρεσης «λύσης συμβιβασμού». Ο σημερινός πρόεδρος Γκιόργκι Ιβανώφ διακήρυξε μετά την εκλογή του, πως ήταν έτοιμος για έναν «λογικό συμβιβασμό» Εντυπωσιασμένος στην συνέχεια από τις οξύτατες αντιδράσεις δεν μπόρεσε νε εξηγήσει τι σημαίνει πραγματικά αυτός ο «λογικός συμβιβασμός». Ο πρωθυπουργός Νικόλα Γκρουέφσκι πρότεινε τότε στην Δύση το σενάριο του «διπλού ονόματος», ενός για το εσωτερικό της χώρας και ενός για το εξωτερικό. Η επιλογή αυτή απορρίφθηκε αμέσως από την Ελλάδα, που επιθυμεί ένα μοναδικό όνομα συντεθιμένο και από μία συνιστώσα γεωγραφικού προσδιορισμού (Μακεδονία του Βορρά, ή Μακεδονία του Βαρδάρη, από το όνομα του ποταμού, που διασχίζει την Μακεδονία).
Σήμερα βρισκόμαστε στο σημείο της μη επιστροφής, όπου κυβέρνηση και αντιπολίτευση πρέπει να πάψουν να χρησιμοποιούν το ζήτημα του ονόματος στις πολιτικές τους αντιπαραθέσεις και να προτείνουν από κοινού μία λύση, που να ανοίγει προοπτικές για την χώρα και τον λαό της. Σαν κίνηση καλής θέλησης πρέπει να πούμε καθαρά στον κόσμο ότι αφήνουμε στους ειδικούς τους ιστορικούς καυγάδες μετά τον Μέγα Αλέξανδρο και μέχρι την ίδρυση του πρώτου σύγχρονου Μακεδονικού κράτους, το 1944.
Σταματώντας να αναζητούμε συχνά τις ρίζες της Μακεδονίας στην αρχαιότητα, δεν χάνουμε και πολλά ενώ θα ξανακερδίσουμε μέρος της εμπιστοσύνης της γειτόνων μας. Η μπάλα στην συνέχεια θα περάσει στο ελληνικό γήπεδο.

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Αριστερά αγάπη μου…

Με τον Νίκο Μητσιάλη, μας συνδέουν πολλά χρόνια φιλίας αλλά και τουλάχιστον 23 χρόνια επικοινωνίας μέσα από τις γραμμές της ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, της οποίας υπήρξε ο σταθερότερος συντάκτης, που ποτέ και για κανένα λόγο δεν αθέτησε το ραντεβού του... Πιστότατοι στο ραντεβού αυτό και οι παλυάριθμοι αναγνώστες του, που αναγνώριζαν πίσω από τις γραμμές τον αφοσοιωμένο, αναλυτικό και εξαιρετικά ταλαντούχο χρωστήρα της γραφής του Νίκου...
Μέσα από το Κυριακάτικο χρονογράφημά του, ο Νίκος περιέγραψε, σατύρισε, χάϊδεψε, έκλαψε την καθημερινότητα του κόσμου, μικρή και μεγάλη. Αν κάποια στιγμή το αποφασίσει να εκδώσει συγκεντρωμένο αυτό το πλούσιο υλικό θα επιβεβαιωθεί -πιστεύω ακράδαντα- τόσο το συγγραφικό του ταλέντο όσο και η πολιτική του οξυδέρκεια και ευαισθησία... Ενδεικτικό, εξαιρετικά διαχρονικό και συνάμα επίκαιρο το κείμενο, που παραθέτουμε για την μεγάλη ερωμένη, την Αριστερά...

Αριστερά αγάπη μου…
Έχεις τη γοητεία σου!
Με σώμα αναλλοίωτο από τους αιώνες και τις «χημικές» αντιδράσεις των καιρών και των μηνυμάτων…
Μου αρέσεις πολύ όταν σε συναντάω σε διασκορπισμένα «σώματα» αριστερών που ψάχνονται αδιάκοπα σε «νεοσύστατα» σχήματα, που πολλαπλασιάζονται αυτά με την τεχνική της…αμοιβάδας!
Καθώς και όταν ετοιμάζεσαι να παραδοθείς σε «ανανεωτικές συνουσίες» , με τους εν δυνάμει εξουσιαστές της απέναντι κυβερνητικής όχθης! Ανταμώνοντας έτσι με το όνειρο του γυρισμού σου στην «Ιθάκη» για να πραγματώσεις μια ακόμα συγκυβέρνηση, απομακρυνόμενη γι’ αυτό από το χύδην αριστερίστικο όχλο…
Αριστερά αγάπη μου, πολύ σε πάω... Τρελαίνομε όταν σε συναντάω στις συναθροίσεις των γκρουπούσκουλων, μέσα σε σύννεφα καπνού τσιγάρων αμερικάνικων, να ετοιμάζεις τη παγκόσμια επανάσταση στο κεφάλι των συντρόφων, στο χώρο του τετραγώνου τους!
Κάπου εκεί από την γωνία του περιπτέρου μέχρι τη καφετερία της γειτονιάς και άντε έμπα στο καμίνι της ταξικής πάλης που σου δίνει ιδέες για τις μορφές της λαϊκής αναμέτρησης, μετά φυσικά το θερινό καύσωνα και τα μπάνια του λαού…
Αριστερά αγάπη μου, των συχνών και διαφορετικών λιτανεύσεων με την συνεχή αγωνία των διοργανωτών για το μέγεθος της δικιάς τους πομπής που θα ταπώσει όλες τις άλλες.
Εκείνες των γνωστών αιρετικών, των «αφορισμένων ουγενότων» που μολύνουν με τους φάλτσους ψαλμούς τους, την καθαρότητα της γνήσιας ορθόδοξης ιεροτελεστίας, την αφιερωμένη στους «θεούς» της δικτατορίας επί του προλεταριάτου…
Αριστερά αγάπη μου, της πατροπαράδοτης και εφαρμοσμένης επαναστατικής τεχνικής των διαγραφών. Που διαγράφεις και που τελικά διαγράφεσαι από εκείνους που δεν πρόλαβες να διαγράψεις…
Τώρα όμως, τελείωσαν τα ψέματα, οι οικονομικοί δολοφόνοι είναι εδώ… Το «μνημόνιο - μνημόσυνο» των φασιστών της τρόικα και των όμοιών τους ημεδαπών πράσινων υπαλληλίσκων τους, χτυπάει αλύπητα νιούς και γέρους, γυναίκες και παιδιά, μα Εσύ λείπεις , ενώ οι Αριστεροί είναι όπως πάντα Εδώ, περιμένοντας Σε…
Λείπεις ακριβώς όπως και τότε, το 67… Όπως και το 73…
Λείπεις γιατί ασφαλώς δεν είναι η παρουσία σου αυτή, μα η σκιά του εαυτού σου και αυτή, κατακερματισμένη…
Μια «σκιά» που βολεύεται με την εκφορά επαναστατικών τσιτάτων άλλες φορές «γυμνών» και άλλες «ντυμένων» με την έπαρση του «εμείς τα είχαμε πει νωρίς…» Ή με συστημικές προτάσεις πασπαλισμένες τώρα και με ολίγη πράσινη οικολογική… πιπερόριζα!
Έγχρωμες εμφανίσεις φλυαρούντων που στολίζουν τραπέζια «χρυσών» δημοσιογράφων και παράθυρα πρωινάδικων…
«Αρνούμαι» μου είπε η εγγόνα μου «να ανταμώσω με αυτή την αριστερά, της διάσπασης, της ήττας, της μιζέριας, της ταριχευμένης θρησκευτικής λατρείας και κυρίως της αριστερής γκλαμουριάς που αγωνιά να σκαρφαλώσει όπως και το 89 σε δοσμένα υπουργικά στέκια.
Θα σε πικράνω αλλά δεν με εμπνέει, όμως το ψάχνω…» μου πέταξε κατάμουτρα προχθές, σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση της και με αφόπλισε…
Την κοίταξα κατάματα, της χάιδεψα το κεφάλι και της ψιθύρισα συνωμοτικά:
«Μη βιάζεσαι Μελίνα μου. Θα συναντηθείς και σύντομα μάλιστα με την κορούλα της, που θα σου μοιάζει…
Με αυτήν την Αριστερά του δρόμου που δεν θα έχει τη ταυτότητα κανενός ιερατείου και δεν θα είναι γραμμένη σε κανένα τεφτέρι κεντρικής επιτροπής…
Έτσι που δεν θα κινδυνεύει να τη διαγράψει κάποιος αρχιερέας «ορθοδοξίας» ή άλλης «αίρεσης» από τις τόσες που «σφάζονται» και αυτές να μας πείσουν για την καθαρότητά τους…
Τότε είναι που η Αριστερά, η Αγάπη μας ζωσμένη με τα «φυσεκλίκια» πραγματικής αριστερής πολιτικής και με δράση για αλληλεγγύη και κοινωνική απελευθέρωση, θα δώσει σε σας τους Νέους Πολίτες ραντεβού αγώνα για το Καινούργιο.
Να είσαι σίγουρη, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς… Το σάπισμα ΟΛΟΥ ανεξαίρετα του παλιού δίνει το καλλίτερο λίπασμα για το Νέο που ξεφυτρώνει πάντα με τη πρώτη «καταιγίδα» της λύτρωσης…»
Νίκος Μητσιάλης

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Αξίζει να το διαβάσετε...

Πρόκειται για ανακοίνωση τύπου, που εξέδωσε το Δίκτυο ΕΠΙΒΑΤΗΣ, (5/6/2010) σχετικά με την επερχόμενη "εξυγίανση" του ΟΣΕ, δηλαδή την ουσιαστικό του υποβιβασμό σε επίπεδο λίγο πριν την κατάργηση. Η αγανάκτηση κάποιων φίλων αναγνωστών για την τρύπα χωρίς πάτο, που απορροφούσε τα εκταμμύρια των Ελλήνων φορολογούμενων την ίδια ώρα, που χειροτέρευε εκθετικά η ποιότητα των υπηρεσιών του είναι δικαιολογημένη απόλυτα... Είναι όμως και αρνητική η εύκολη "λύση" του τύπου: πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι.... Ιδιαίτερα όταν προέρχεται από αυτούς, που σταθερά, διαχρονικά και με συνέπεια έκαναν ότι μπορούσαν για να ευτελίσουν τον ΟΣΕ και τα μέσα σταθερής τροχιάς στην χώρα... Γι΄αυτό παρακαλούμε τους προβληματιζόμενους αναγνώστες, να κάνουν υπομονή και να τοποθετηθούν αφού διαβάσουν το κείμενο-ανακοίνωση, που παραθέτουμε.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

MΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ;

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ «ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ» ΜΠΟΡΕΙ Το έξυπνο αυτό σύνθημα - ερώτημα που συνοδεύει πρόσφατη αφίσσα που εξέδωσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών, περιγράφει εύγλωτα την πολιτική που αποφάσισε να εφαρμόσει η κυβέρνηση της λεγόμενης «Πράσινης Ανάπτυξης» απέναντι στο πιο οικολογικό και πράσινο μέσο μεταφοράς. ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟ Ολοκληρώνοντας το έγκλημα απαξίωσης των ελληνικών σιδηροδρόμων που ξεκίνησε η προηγούμενη κυβέρνηση με τους τότε αρμόδιους υπουργούς Χατζηδάκη και προπαντός Στυλιανίδη, η σημερινή κυβέρνηση μέσω του αρμόδιου υπουργού Μεταφορών Υποδομών και Δικτύων Δ. Ρέππα, ετοιμάζεται να ακρωτηριάσει το μεγαλύτερο μέρος του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας και να αφήσει την Ελλάδα πρακτικά μονάχα με τον σιδηροδρομικό άξονα Κιάτο - Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Σύνορα, συν κάτι από Προαστιακό Αθήνας (το τμήμα Κιάτο - Πάτρα, προς δόξαν των εργοταξίων της Ολυμπίας Οδού που με βάση τον Νόμο για τις Παραχωρήσεις των Αυτοκινητοδρόμων, εκτοπίζουν την ΕΡΓΟΣΕ και εγκαθίστανται αυτά στην απαλλοτριωμένη ζώνη της, αλλα και λόγω των παράλογων αξιώσεων για εκτεταμένες υπογειοποιήσεις ή και πλήρη αλλαγή χάραξης της νέας σιδηροδρομικής γραμμής, από πλευράς κάποιων παροδίων της νέας γραμμής στα παράλια της Αχαΐας, είναι ζήτημα αν θα εχει αποπερατωθεί ως το 2020).. Η υπόλοιπη χώρα, προς δόξαν της αποκέντρωσης και της περιφερειακής «πράσινης» (υπ-)ανάπτυξης, δεν χρειάζεται την πολυτέλεια «σιδηρόδρομος» κατά την πολιτική ηγεσία της χώρας μας, μέλους της ΕΕ κατά τα άλλα. Ας δούμε όμως εν τάχει τι συμβαίνει στις άλλες χώρες της ΕΕ σ’αυτόν τον τομέα: - η μέση πληρότητα των αμαξοστοιχιών στην Γερμανία δεν ξεπερνάει το 30%, και μόνο στα δρομολόγια των υπερταχειών ICE βρίσκεται λίγο πάνω από το 50%. Εδώ ο κ. Ρέππας μας είπε ότι δρομολόγια με πληρότητες κάτω του 50% θα καταργηθούν (Σ.Σ. και σ’ αυτό όμως είπε ψέματα, όπως θα δούμε, αφού καταργούν και δρομολόγια με πληρότητες 60-80%). Με την ίδια λογική, το 80% των σιδηροδρομικών γραμμών και δρομολογίων στην Γερμανία και άλλες χώρες της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης πρέπει να καταργηθεί. - εάν η Ελλάδα ήθελε να έχει την ίδια αναλογία πληθυσμού με σιδηροδρομική κάλυψη που έχουν οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης, θα έπρεπε να έχει 5.000 χλμ. σιδηροδρόμων. Όμως αυτή την στιγμή έχει μόλις 2.500 χλμ. και η κυβέρνηση με το Σχέδιο Ανασυγκρότησης (διάβαζε Αφανισμού) των ελληνικών σιδηροδρόμων, που προωθεί, θέλει να αφήσει ανοιχτά μόλις 800 χλμ. - σε όλη την πολιτισμένη Δυτική Ευρώπη που θέλουμε να ανήκουμε, το ποσοστό των εσόδων των σιδηροδρομικών εταιρειών λειτουργίας που προέρχεται από επιδοτήσεις του Κεντρικού Κράτους ή και της Δευτεροβάθμιας Αυτοδιοίκησης φτάνει και ξεπερνάει αρκετές φορές το 60% του συνόλου των εσόδων. Εδώ η ελληνική Πολιτεία αρνείται επί σειράν ετών να επιδοτήσει τις κοινωνικές παρεχόμενες σιδηροδρομικές υπηρεσίες (άγονες γραμμές, φθηνό εισιτήριο, εκπτώσεις για λόγους κοινωνικής μεταφοράς, κάλυψη των οικονομιών που προσφέρει ο σιδηρόδρομος στην εθνική οικονομία λόγω μικρότερου εξωτερικού κόστους μεταφοράς δηλ. λιγότερων ατυχημάτων, μικρότερων περιβαλλοντικών επιπτώσεων κλπ). Αντίθετα, όλα αυτά τα χρόνια, ανάγκαζε τον ΟΣΕ να δανείζεται με υψηλότατα επιτόκια, τόσο για την κάλυψη των ανωτέρω, όσο και για την κάλυψη των δαπανών συντήρησης και εκσυγχρονισμού της υποδομής του, σε αντίθεση με ότι έκανε για τα άλλα μεταφορικά μέσα, που και επιδοτήσεις αγόνων γραμμών τους δίνει και τις δαπάνες της υποδομής τους καλύπτει, χωρίς την αναλογη επιβάρυνση του προυπολογισμού των αντίστοιχων εταιρειών παροχής συγκοινωνιακών υπηρεσιών (αεροπορικών, οδικών, ακτοπλοικών). Και όλα αυτά, μολονότι η Οικονομική Συμφωνία Κράτους - ΟΣΕ προβλέπει ρητά την κρατική χρηματοδότηση αυτών των δαπανών και οι Κοινοτικές Οδηγίες προβλέπουν την επιδότηση «αγόνων γραμμών», εθνικής και κοινωνικής περιφερειακής σημασίας, ως Υπηρεσίες Γενικότερου Οικονομικού Συμφέροντος (ΥΓΟΣ). Γιατί λοιπόν τα αποκρύπτει όλα αυτά ο Υπουργός ; Γιατί, συνεχίζοντας την πολιτική των προκατόχων του, παραπλανά την κοινή γνώμη (και το ΔΝΤ;) λέγοντας ότι ο ΟΣΕ είναι η προβληματικότερη ΔΕΚΟ στην Ευρώπη, με συσσωρευμένο έλλειμα 10 δις; Όταν γνωρίζει πολύ καλά ότι το 85% αυτού του ελλείματος οφείλεται σ’αυτόν τον αδιέξοδο δανεισμό (αντί της οφειλόμενης κρατικής οικονομικής συνδρομής) και στα υψηλότατα τοκοχρεωλύσια που γεννάει; Αλλά και όταν γνωρίζει ότι και μέγα μέρος του υπολοίπου χρέους, οφείλεται στην εσκεμμένη κακοδιοίκηση και κακοδιαχείριση που άσκησαν όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις που πέρασαν, σε αγαστή συνεργασία με μερίδα συνδικαλιστών, κομματικών εγκαθέτων και οργανωμένων συντεχνιών, που ασέλγησαν από κοινού στον ελληνικό σιδηρόδρομο ; Ποιος ευθύνεται για μίζες, σκάνδαλα, μη έγκαιρη αποπεράτωση των έργων εκσυγχρονισμού, υπέρογκο μοναδιαίο λειτουργικό κόστος της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, βάλτωμα των οργανωτικών και αναδιαρθρωτικών αλλαγών που είχε ανάγκη ο Ομιλος ΟΣΕ για να ανασάνει λειτουργικά και οικονομικά; Ποιος ευθύνεται που τελειωμό δεν έχουν τα κρίσιμα έργα εκσυγχρονισμού στην περιοχή Αθηνών ή η χρονίζουσα μη αποπεράτωση της ηλεκτροκίνησης, η μετατροπή του δικτύου σε ξέφραγο αμπέλι κλεφτών του υλικού της ηλεκτροκίνησης και σηματοδότησης (με συνέπεια να μην μπορούν να λειτουργήσουν), βανδάλων που ασχημονούν με ψευτογκράφιτι (και όχι μόνο) πάνω στις επιβατάμαξες και αυτοκινητάμαξες που είναι πανάκριβη περιουσία του ελληνικού λαού, λαθρεπιβατών που ταξιδεύουν τζάμπα στον Προαστιακό και όχι μόνο κ.ο.κ. Προβληματικός λοιπόν είναι ο ΟΣΕ κύριε Υπουργέ, γιατί εσείς, η ελληνική Πολιτεία, είστε διαχρονικά ανάξιοι να προστατέψετε την περιουσία του ελληνικού λαού και να εγγυηθείτε την λειτουργία μιάς υγιούς και ανταγωνιστικής σιδηροδρομικής μεταφορικής επιχείρησης, που να παρέχει υψηλές μεταφορικές υπηρεσίες σε ολόκληρη την χώρα, από την Καλαμάτα μέχρι τον Εβρο. Εκεί που ο Χαρίλαος Τρικούπης και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ανέπτυξαν πριν 120 χρόνια με ανεπαρκέστατα μέσα ένα ευρύτατο για την εποχή τους σιδηροδρομικό δίκτυο, που εσείς οι σύγχρονοι έλληνες πολιτικοί, σταθήκατε ανάξιοι να επεκτείνετε, αλλά και να εκσυγχρονίσετε έστω, όπως αποδεικνύεται από τα πενιχρά μέχρι σήμερα αποτελέσματα μετά από 20 χρόνια έργων εκσυγχρονισμού. Στο ίδιο διάστημα οι Ισπανοί και οι Τούρκοι ολοκληρωσαν νέες γραμμές υψηλών ταχυτήτων, για να μην αναφερθούμε σε άλλες χώρες.