ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Ακούστε κι' αυτό...

Σε εγκαταστάσεις του ΟΣΕ στην Θεσσαλονίκη σαπίζει μεγάλος αριθμός αμαξοστοιχιών, που παραγγέλθηκαν το 2002-2003, έφτασαν το 2006 και παραμένουν αχρησιμοποίητες μέχρι σήμερα, γιατί πολύ απλά επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν στην γραμμή ΠΑΘΕ (Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Ειδομένη), που θα λειτουργούσε από το 2006 και που τώρα προβλέπεται να λειτουργήσει, ίσως, μετά το 2015... Αυτά κατήγγειλε ανώτερο συνδικαλιστικό στέλεχος του ΟΣΕ... Οι αμαξοστοιχίες αυτές, λοιπόν, σύμφωνα με την καταγγελία, έχουν ξεπεράσει και το χρονικό όριο εγγύησης των κατασκευαστών, ενώ αυτονότο είναι πως το 2015 (για όσους αφελείς πιστεύουν, ότι πρόκειται το 2015 να λειτουργήσει η συδηροδρομική ΠΑΘΕ) τα τραίνα θα είναι ήδη παλιά...
Μας εντυπωσίασε η υψηλού βαθμού οργανωτική ετοιμότητα και προνοητικότητα των τότε στελεχών του ΟΣΕ. Πριν κάν φτάσει η διπλή σιδηροδρομική γραμμή στην Κόρινθο (ποιό Κιάτο, ποιό Ξυλόκαστρο, ποιά Ροδοδάφνη και ποιά Πάτρα) ο ΟΣΕ αγόραζε καινούρια τραίνα, έτσι ώστε να μην χαθεί ούτε δευτερόλεπτο εκσυγχρονισμού των σιδηροδρομικών μας υποδομών. Σκέψεις, ότι η επίσπευση της αγοράς του τροχαίου υλικού μπορεί να σχετίζεται με κάποιο ... ίδιον όφελος πρέπει να θεωρηθούν ως υπερβολικά κακεντρεχείς και απορριπτέες. Είμαστε βέβαιοι, ότι τέτοια φαινόμενα είναι απολύτως ...ξένα στον ΟΣΕ αλλά και σε άλλες ΔΕΚΟ. Κι' αν ακόμα, παρά τα ειοθότα, συνέβαινε τέτοια ...παρεκλίνουσα συμπεριφορά (sic) η πάντοτε γρηγορούσα πολιτική αρχή θα είχε επιπέσει με ιλιγγιώδη ταχύτητα για να αποκαλύψει και να τιμωρήσει τους ενόχους... Κι' αν ακόμη οι ...απειροελάχιστοι τυχόν επίορκοι λειτουργοί κατάφεραν να διαφύγουν του αυστηρού και συνεχούς ελέγχου των οργάνων της πολιτείας, τώρα μετά την δημόσια καταγγελία του συνδικαλιστή, βαρύς θα επιπέσει ο πέλεκυς της δικαιοσύνης...
Ας μην το ξεχνούν ορισμένοι, ότι στον τόπο αυτό ουδείς πασρανομήσας κατάφερε ποτέ να διαφύγει της αποκάλυψης και της δημόσιας και παραδειγματικής τιμωρίας...

Η «αθώα» πυρηνική» ενέργεια μας απειλεί διπλά

Μέχρι σήμερα, η μεγάλη συζήτηση για την μη πολεμική χρήση της πυρηνικής ενέργειας αφορά τις πιθανότητες πρωτογενούς πυρηνικού ατυχήματος. Ενός δηλαδή Τσέρνομπιλ, που οι συνέπειές του είναι ακόμη αντιληπτές από εκατομμύρια λαούς της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του πλανήτη. Αλλά και αρκετών άλλων μικρότερων Τσέρνομπιλ ακόμη και στις ίδιες τις ΗΠΑ, που καυχώνται για τον υψηλό δείκτη ασφάλειας των πυρηνικών τους εγκαταστάσεων. Εξάλλου, ο εκριζωτικός και ασύλληπτα μαζικός χαρακτήρας ενός πυρηνικού ατυχήματος, πρέπει να πολλαπλασιάζεται με τον υποθετικά απειροελάχιστο συντελεστή πιθανότητας ατυχήματος των πιο σύγχρονων πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας για να αποδίδεται το πραγματικό μέγεθος του πυρηνικού κινδύνου… Με απλά λόγια, το οποιοδήποτε πυρηνικό ατύχημα, δεν έχει περιορισμένες και τοπικές συνέπειες αλλά εκτεταμένες και τρομακτικές. Γι΄αυτό, η συζήτηση για «αθώα» πυρηνική ενέργεια σχάσης μπορεί να αρχίσει να γίνεται, όταν θα υπάρξει το εργοστάσιο μηδενικής πιθανότητας ατυχήματος… Μάλλον ποτέ δηλαδή… Εν τω μεταξύ, οι πρόσφατες γιγάντιες και ανεξέλεγκτες πυρκαγιές στην Ρωσία έφεραν στο προσκήνιο τον κίνδυνο του δευτερογενούς πυρηνικού ατυχήματος… Αυτού δηλαδή, που δεν θα προκύπτει από βλάβη του ίδιου του εργοστασίου αλλά θα σχετίζεται με την προσβολή του από ανεξέλεγκτη θεομηνία, ιδιαίτερα από πυρκαγιά… Ο κίνδυνος δεν είναι πρωτοφανής. Απλά ήταν συνειδητά παρασιωπημένος. Ακόμα και στην διάρκεια των πρόσφατων πυρκαγιών στη Ρωσία, που φαίνεται, ότι απείλησαν πυρηνικές εγκαταστάσεις, τα ντεσιμπέλ πληροφόρησης της παγκόσμιας κοινής γνώμης κρατήθηκαν εξαιρετικά χαμηλά. Ας μην λησμονάμε, πως το Τσέρνομπιλ έγινε «διάσημο» και εξαιτίας ψυχροπολεμικών σκοπιμοτήτων. Πόσοι π.χ. θυμόμαστε, ότι στην ανεπτυγμένη, εξελιγμένη τεχνολογικά με υψηλό δείκτη κοινωνικής προστασίας Σουηδία, το 2006 γλυτώσαμε παραλίγο μία πυρηνική καταστροφή εξαιτίας βραχυκυκλώματος, που προκάλεσε κεραυνός στις εγκαταστάσεις του Forsmark… Το Γερμανικό πυρηνικό κέντρο Biblis στερείται ουσιαστικής αντισεισμικής προστασίας σε μία περιοχή με αρκετή σεισμικότητα. Προκαλεί τρόμο η σκέψη, πως το Πακιστάν των μεγάλων πλημυρών και της ανεξέλεγκτης φονταμενταλιστικής δράσης έχει αρκετά πυρηνικά εργοστάσια…
Οι κλιματολογικές μεταβολές, που -μεταξύ άλλων- περιλαμβάνουν την αναμενόμενη ευκρατοποίηση της Σιβηρίας συνεπάγονται λογικά και αύξηση της πιθανότητας πυρκαγιών στην δασωμένη αυτή περιοχή του πλανήτη… Και κατά συνέπεια και μεταξύ άλλων την αυξημένη πιθανότητα δευτερογενούς πυρηνικού ατυχήματος… Ατυχώς τα κινήματα πολιτών βρίσκονται μακρυά από το αναγκαίο και ικανό επίπεδο για να επιβάλλουν μία άλλη λογική και μία άλλη παγκόσμια πολιτική ενέργειας… Οι επαναστατικόμορφες διακηρύξεις για το… εκεί και τότε, περιφρονούν απαράδεκτα τις επιτακτικές για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας αναγκαιότητες του …εδώ και τώρα… Τις ίδιες ανάγκες διακωμωδούν και διάφορα «εκσυγχρονιστικά» φληναφήματα, που επιδιώκουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης…
Ο πλανήτης καλείται να στραφεί μαζικά και γρήγορα στις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, που μπορούν διαπιστωμένα να εξασφαλίσουν υπερεπάρκεια δυναμικού, απομακρύνοντας τσαυτόχρονα την απειλή του «θερμοκηπίου» ή τον αποτρόπαιο θερμοπυρηνικό εφιάλτη. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνον αν τα συμφέροντα του ανθρώπινου γένους και της φύσης γενικότερα, επιβληθούν πάνω στα κερδοσκοπικά σχέδια των 7 αδελφών…

Γνωστή συνταγή για τους Ελληνικούς Σιδηρόδρομους…

Η αύξηση του εισιτηρίου του τραίνου, που προαναγγέλλεται να φτάσει και στο 55% της σημερινής τιμής είναι ο καλύτερος τρόπος, δοκιμασμένος και αποτελεσματικός να θάψεις τα τραίνα στην χώρα πιο βαθειά από τα Τάρταρα, που βρίσκονται σήμερα.
Πράγματι, οι σιδηροδρομικές υπηρεσίες της χώρας είναι πανθολμομολογουμένως άθλιες, και φέρνουν την Ελλάδα πιο μακρυά από ολόκληρη την Ευρώπη –Δυτική & Ανατολική- και εγγύτερα στην γειτονική μας Αφρική. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το μερίδιο της αναφερόμενης υπερπληθώρας υπαλλήλων, κακώς εξυπηρετούντων (αυτό το έχουμε βιώσει) στο συνολικό σκηνικό της μαύρης τρύπας του ΟΣΕ. Ολοι αυτοί λοιπόν, διορίσθηκαν από τις κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων, που ασκούσαν … «κοινωνική» πολιτική σε βάρος της κοινωνίας και των αναγκών της μετατρέποντας σοβαρούς και χρησιμότατους δημόσιους οργανισμούς σε πιθάρια των Δαναϊδων από άποψη κόστους λειτουργίας. Ετσι ο καταγγελτικός λόγος των σημερινών κυβερνώντων για τα έργα και τις ημέρες της ΝΔ στον ΟΣΕ και τούμπαλιν, μόνον θυμηδία μπορεί να προκαλεί, αν όχι οργή για το χοντρό δούλεμα. Ο Ελληνικός σιδηρόδρομος, έργο του εκσυγχρονιστή πολιτικού Χαρίλαου Τρικούπη έχει υποστεί τα πάνδεινα από τους μεταπράττες διαδόχους στην κυβερνητική εξουσία μέχρι σήμερα… Χρειάστηκε …αληθινός αγώνας των ελληνικών κυβερνήσεων για να φτάσουμε να διαθέτουμε σιδηροδρομικό δίκτυο ….μικρότερο (κυριολεκτικά) από εκείνο που η χώρα είχε αναπτύξει πριν από 140 χρόνια, με ελάχιστο εκσυγχρονισμό των υποδομών του, με τριτοκοσμικό επίπεδο εξυπηρέτησης, με παροιμιώδεις καθυστερήσεις και ματαιώσεις δρομολογίων και ημιονική βραδύτητα στην διεκπεραίωση των διαδρομών του. Οι Ελληνικές κυβερνήσεις με …πρωτοπορία τις μετεμφυλιακές και λαμπρή συνέχεια όλες τις μεταπολιτευτικές έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να πετύχουν το σημερινό χάλι του ΟΣΕ, που κυρίαρχα είναι χάλι πολιτικής υποδομών και κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης της χώρας.
Ο ΟΣΕ όλα αυτά τα χρόνια διατηρούσε ένα (και μοναδικό) συγκριτικό πλεονέκτημα ως επίγειο συγκοινωνιακό μέσο: το φτηνότερο εισιτήριό του… Σε όποιες λίγες περιπτώσεις αυτό το πλεονέκτημα αποδεικνυόνταν …απειλητικό για τα ΚΤΕΛ, οι κυβερνώντες εκπρόσωποι των μεταπραττών έδιναν αμέσως την λύση: θεαματική αύξηση του εισιτηρίου του τραίνου… Τυπικό παράδειγμα –τόχουμε ξαναγράψει- το τραινάκι για το Λουτράκι, που ξαναλειτούργησε το 1992 με ενθαρρυντικό φόρτο επιβατών από και προς την Αθήνα… Χρειάστηκε μία νύχτα για να παρθεί η απόφαση διπλασιασμού της τιμής του εισιτηρίου του και ο … αγώνας δικαιώθηκε. Το δρομολόγιο σταμάτησε έως και σήμερα…
Σήμερα, λοιπόν, που η χώρα περνάει την «κρίση» της και η τιμή του πετρελαίου συνεχώς ανεβαίνει, ο νέο-Ελλην -έστω και αναγκαστικά- σκέφτεται να εγκαταλείψει την Κολοκοτρωναίϊκη λεβεντιά και να χρησιμοποιήσει τα ΜΜΜ. Την ώρα, που και οι απειλές κατά του περιβάλλοντος γιγαντώνονται, θα ήταν λογικά αυτονόητος ο σχεδιασμός ενός σοβαρού, ρελαστικού και μακροπρόθεσμου προγράμματος ανάδειξης του τραίνου σε λοκομοτίβα της εναλλακτικής πρότασης για τις συγκοινωνιακές και γενικότερα τις μεταφορικές υποδομές της χώρας. Ετσι, θάπρεπε να γίνεται… Αλλά επειδή για τον μεταπράτη νόμος είναι του δίκιο του μεταφορέα και όχι της κοινωνίας τα Ελληνικά τραίνα ετοιμάζονται να τινάξουν τα πέταλα. Η τιμολογιακή επιβάρυνση, που με μαθηματική βεβαιότητα θα μειώσει το πελατολόγιο των τραίνων ένα στόχο μπορεί να έχει. Να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί οι «λογικά» σκεπτόμενοι: κλείστε τον ΟΣΕ. Τέρμα τα τραίνα… Θα πρόκειται δηλαδή για μία γενίκευση της λογικής του κλεισίματος σημερινών δρομολογίων, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο επειδή είναι … «ζημιογόνα». Ο θρίαμβος του παραλογισμού: πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι… Αντί να υπάρξουν μέτρα άμεσα και μεσο-μακροπρόθεσμα για ανατροπή των όρων της ζημιογόνου λειτουργίας, επιλέγεται η εύκολη λύση του κλεισίματος… Κλείσιμο όμως των τραίνων στον 21ο αιώνα, σημαίνει στροφή προς τα πίσω. Σημαίνει σκοταδισμός και περιφρόνηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων των πολιτών, που ζητούν ασφαλή, ταχεία, αξιοπρεπή και μη ρυπογόνα μετακίνηση σε ολόκληρη την χώρα, χωρίς να χρειάζεται να ξαμολάνε στην άσφαλτο τις ατίθασες δεκάδες ή εκατοντάδες των αλόγων τους, που ρυπαίνουν, φθείρουν, σκοτώνουν…
Οφείλουμε, όμως να παραδεχτούμε χωρίς αντίλογο, πως οι σημερινοί -όπως και οι χτεσινοί- κυβερνώντες έχουν έναν σπουδαίο σύμμαχο: το χαμηλό επίπεδο της πολιτικής μας (αναφερόμενης στον πολίτη) συνείδησης. Η δική μας ανοχή και υποταγή μπορούν να επιτρέπουν τέτοιες πολιτικές και στον τομέα των μεταφορών… Ελάχιστοι συνειδητοποιημένοι πολίτες κατέβηκαν σε διαμαρτυρίες για το κλείσιμο δρομολογίων του ΟΣΕ ... Σχεδόν γραφικοί στην χώρα, που οι πολιτικοί της - ιδιαίτερα οι "προοδευτικοί- περηφανεύονται για τον υψηλό δείκτη πολιτικής συνείδησης και εγρήγορσης...

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Πριν 50 χρόνια...

Ο Μπέλκα και ο Στρέλκα, δύο ρώσσικα σκυλάκια έκαναν το πεττυχημένο πρώτο τους ταξείδι στο διάστημα, εκπροσωπώντας τον πλανήτη γη συνολικά. Ηταν 19 Αυγούστου του 1960 και και οι σύο σκύλοι πέταξαν στο διάστημα, έμειναν 24 ώρες και γύρισαν πετυχημένα στην γη. Οι περισσότεροι θυμόμαστε την σκυλίτσα την Λάϊκα αλλά το ταξείδι της δεν ήταν πετυχημένο... Σε λίγο ο Γιούρι Αλεξέγιεβιτς Γκακάριν ετοιμαζόνταν να ανοίξει την συγκλονιστική εποποιϊα του διαστήματος... Και εμείς θαυμάζαμε, ενθουσιαζόμαστε και ελπίζαμε... Δεν ξέραμε ακόμη...

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Υπάρχουν και τέτοιου είδους άνθρωποι

Ισως ο πόνος, ο σωματικός, ο ψυχικός, ο κοινωνικός να είναι καταλύτης στην απελευθέρωση του ανθρώπου απο τα ανταγωνιστικά ένστικτα και την υιοθέτηση της κοινωνικής συντροφικότητας, που αποτελεί -κατά την γνώμνη μας- απόδειξη ανθρώπινης ιδιότητας. Δες τε αυτό το video, που παραθέτουμε...Αξίζει τον κόπο. Και μην βιαστείτε να πείτε: Μα, είναι παιδιά... Τα παιδιά είναι άνθρωποι με καθαρότερο μυαλό και ψυχή. Πριν βρωμίσουν από τα προστάγματα της ...φιλελεύθερης ανταγωνιστικότητας...


Κλειστά επαγγέλματα

Φίλος το ανακάλυψε στο blog: ανεμογκάστρι (http://anemogastri.blogspot.com/) και μας το έστειλε. Σας το παραθέτουμε αλώβητο με όλο το καυστικό χιούμορ του αλλά και την πολιτική του ευστοχία...

Με αφορμή το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, ο «προχωρημένος» Γιωργάκης σκέπτεται ν' ανοίξει και το επάγγελμα του πρωθυπουργού, το οποίο, όπως ξέρετε, είναι κλειστό εδώ και κάμποσες δεκαετίες, καθόσον δύο οικογένειες, άντε τρεις με το Μητσοτακέικο, κυβερνάνε αυτόν τον έρμο τον τόπο και χαΐρι δεν έχει δει μέχρι τώρα...Έτσι, λοιπόν, ο «προχωρημένος» Γιωργάκης, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ουδόλως νοιάζεται για το πολιτικό κόστος, σκέπτεται να αλλάξει τον εκλογικό νόμο και το ΔΝΤ να εκλέγει, με δημοκρατικές διαδικασίες εννοείται, τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση της αρεσκείας του...Συμβολισμοί... Και οι πλέον ανόητοι σ' αυτή τη χώρα έχουν καταλάβει, εδώ και καιρό, ότι ο ηγέτης Γιωργάκης δίνει μεγάλη σημασία στους συμβολισμούς... Δεν θέλει να είναι, ας πούμε, ένας απλός σοσιαλιστής.... Θέλει να είναι σοσιαλιστής και κάτι παραπάνω ή καλύτερα σοσιαλιστής και με κάτι άλλο... Σοσιαλιστής - ποδηλάτης... σοσιαλιστής με ιστιοσανίδα... σοσιαλιστής με καγιάκ... σοσιαλιστής με πισίνα... σοσιαλιστής με ΔΝΤ και πάει λέγοντας...Ακολουθώντας, λοιπόν, τους συμβολισμούς, ο σοσιαλιστής του μέλλοντος Γιωργάκης, πριν καταλήξει στην Πάρο για τις διακοπές του, επισκέφτηκε την Ικαρία... Και οι πλέον αμνήμονες σ' αυτή τη χώρα θα έχουν ακούσει ότι αυτό το νησί του Αιγαίου, όπως και μερικά άλλα, υπήρξε τόπος εξορίας σε μια περίοδο της πολιτικής ζωής του τόπου μας όπου περίσσευε η Δημοκρατία, όχι όπως τώρα, που ο καθένας μπορεί να διαδηλώνει ελεύθερος χωρίς να συλλαμβάνεται τη στιγμή που η πατρίς κινδυνεύει!!!Για όποιον βλάκα δεν κατάλαβε, θα πρέπει να εξηγήσω τον συμβολισμό του Γιωργάκη... Ο αντεξουσιαστής Γιωργάκης είναι η συνέχεια εκείνων των αγωνιστών, είναι αυτός που κρατάει ψηλά το λάβαρο της επανάστασης. Είναι αυτός που θα μας απελευθερώσει από το τρισκατάρατο ΔΝΤ, το οποίο έφερε μόνο και μόνο για να πείσει και τους τελευταίους δύσπιστους αυτής της χώρας ότι μπορεί να το διώξει... κάποτε!..Λένε ότι, μόλις πάτησε το πόδι του στα χώματα της Ικαρίας, εκτός του ότι σκονίστηκαν τα παπούτσια του, βούρκωσε κιόλας!.. Ένα δάκρυ... ίσως και δύο κύλησαν στο ηλιοκαμένο από το πολύ καγιάκ πρόσωπό του και χάθηκαν στα ήρεμα νερά της πισίνας του πολυτελούς ξενοδοχείου όπου κατέλυσε ο αντεξουσιαστής...Μετά ατένισε το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας... ένιωσε τον αέρα του Ικαριώτικου πελάγους να τον καλεί... έσφιξε τα δόντια και με αποφασιστικότητα άρπαξε την... ιστιοσανίδα του και βούτηξε... για Πάρο!..Οι διακοπές στην Πάρο εμπεριέχουν επίσης συμβολισμό, αλλά πιο απλό... Εκεί που μαχόταν το ΔΝΤ παρέα με τον ράθυμο Πάγκαλο και τους άλλους ΔΝΤοκαπνισμένους σοσιαλιστές, έπεσε σε βαρύ συλλογισμό... Συνταξιούχοι... μισθωτοί... Από Σεπτέμβρη τι άλλο να τους πάρω;...

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Το πετρέλαιο σκοτώνει…

Η έκρηξη της πλατφόρμας άντλησης πετρελαίου της ΒΡ στον κόλπο του Μεξικού δεν είναι το μόνο πρόσφατο πετρελαϊκό ατύχημα στις ΗΠΑ. Πιο πρόσφατα ακόμη ο πετρελαιαγωγός της εταιρείας Enbridge, που πορεύεται μέσα στον ποταμό Kalamazoo στην πολιτεία του Michigan είχε σαν αποτέλεσμα την διαρροή 4 εκατομμυρίων λίτρων πετρελαίου μέσα στον ποταμό. Ετσι, κατά μήκος 50 χιλιομέτρων, πολλά ψάρια, πουλιά και άλλα ζώα σκοτώθηκαν ή υπέστησαν ανεπανόρθωτες βλάβες. Ακόμη και οικισμοί χρειάστηκε να εκκενωθούν κατά μήκος του ποταμού, όπως η πόλη battle Greek εξαιτίας της αυξημένης πυκνότητας βενζενίου στην ατμόσφαιρα της περιοχής. «Τυχερή» η λίμνη Michgan, που απέφυγε τελικά την ρύπανση χάρις στο «έγκαιρο» σταμάτημα της διαρροής αφού ο ποταμός Kalamazoo χύνεται σ’ αυτήν. Μεγάλο το σκέλος της ευθύνης της ίδιας της εταιρείας, που όπως καταγγέλλει η οικολογική οργάνωση Sierra club, η πιο παλιά στις ΗΠΑ, η εταιρεία γνώριζε και είχε έγκαιρα προειδοποιηθεί για τα προφανή σημεία διάβρωσης του αγωγού.
Με λίγο ρομαντισμό και πολύ αφέλεια, θα περίμενε κανείς, πως όλες αυτές οι σοβαρότατες οικολογικές καταστροφές θα απέφεραν μία μεταστροφή στην κατεύθυνση της ενεργειακής πολιτικής των ΗΠΑ. Όχι μόνον οι εστίες εξόρυξης αλλά και οι αγωγοί μεταφοράς μπορεί να είναι αιτίες σοβαρότατων ατυχημάτων, τοπικών ή πιο γενικευμένων. Εντούτοις, η κυβέρνηση Obama ετοιμάζεται να εγκρίνει την κατασκευή ενός τεράστιου πετρελαϊκού αγωγού, του Keystone XL. Η σχεδιαζόμενη διαδρομή του θα αφορά και μία από τις πιο υδατοπληθείς περιοχές των ΗΠΑ. Ετσι, μία απλή διαφυγή θα απειλούσε άμεσα το 1/5 των καλλιεργειών της χώρας σε σιτάρι, καλαμπόκι και μπαμπάκι αλλά και ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κτηνοτροφίας.
Την ίδια ώρα, στο Michigan σχεδιάζονται επενδύσεις παραγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων, που αναμένεται να δημιουργήσουν 62000 νέες θέσεις εργασίας μέσα στην προσεχή 10ετία…
Συστημικές αντιφάσεις αλλά και προφάσεις εν αμαρτίαις…

Το πετρέλαιο σκοτώνει…

Η έκρηξη της πλατφόρμας άντλησης πετρελαίου της ΒΡ στον κόλπο του Μεξικού δεν είναι το μόνο πρόσφατο πετρελαϊκό ατύχημα στις ΗΠΑ. Πιο πρόσφατα ακόμη ο πετρελαιαγωγός της εταιρείας Enbridge, που πορεύεται μέσα στον ποταμό Kalamazoo στην πολιτεία του Michigan είχε σαν αποτέλεσμα την διαρροή 4 εκατομμυρίων λίτρων πετρελαίου μέσα στον ποταμό. Ετσι, κατά μήκος 50 χιλιομέτρων, πολλά ψάρια, πουλιά και άλλα ζώα σκοτώθηκαν ή υπέστησαν ανεπανόρθωτες βλάβες. Ακόμη και οικισμοί χρειάστηκε να εκκενωθούν κατά μήκος του ποταμού, όπως η πόλη battle Greek εξαιτίας της αυξημένης πυκνότητας βενζενίου στην ατμόσφαιρα της περιοχής. «Τυχερή» η λίμνη Michgan, που απέφυγε τελικά την ρύπανση χάρις στο «έγκαιρο» σταμάτημα της διαρροής αφού ο ποταμός Kalamazoo χύνεται σ’ αυτήν. Μεγάλο το σκέλος της ευθύνης της ίδιας της εταιρείας, που όπως καταγγέλλει η οικολογική οργάνωση Sierra club, η πιο παλιά στις ΗΠΑ, η εταιρεία γνώριζε και είχε έγκαιρα προειδοποιηθεί για τα προφανή σημεία διάβρωσης του αγωγού.
Με λίγο ρομαντισμό και πολύ αφέλεια, θα περίμενε κανείς, πως όλες αυτές οι σοβαρότατες οικολογικές καταστροφές θα απέφεραν μία μεταστροφή στην κατεύθυνση της ενεργειακής πολιτικής των ΗΠΑ. Όχι μόνον οι εστίες εξόρυξης αλλά και οι αγωγοί μεταφοράς μπορεί να είναι αιτίες σοβαρότατων ατυχημάτων, τοπικών ή πιο γενικευμένων. Εντούτοις, η κυβέρνηση Obama ετοιμάζεται να εγκρίνει την κατασκευή ενός τεράστιου πετρελαϊκού αγωγού, του Keystone XL. Η σχεδιαζόμενη διαδρομή του θα αφορά και μία από τις πιο υδατοπληθείς περιοχές των ΗΠΑ. Ετσι, μία απλή διαφυγή θα απειλούσε άμεσα το 1/5 των καλλιεργειών της χώρας σε σιτάρι, καλαμπόκι και μπαμπάκι αλλά και ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κτηνοτροφίας.
Την ίδια ώρα, στο Michigan σχεδιάζονται επενδύσεις παραγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων, που αναμένεται να δημιουργήσουν 62000 νέες θέσεις εργασίας μέσα στην προσεχή 10ετία…
Συστημικές αντιφάσεις αλλά και προφάσεις εν αμαρτίαις…

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Τα θερινά τα Σινεμά…

Πριν ένα μήνα περίπου, στο τεύχος 16 του περιοδικού "Πολίτες" δημοσιεύθηκε σημείωμα του Νίκου Μητσιάλη με θέμα τα θερινά τα σινεμά. Κείμενο νοσταλγικό, ρομαντικό και ταυτόχρονα ρελαστικό για την εικόνα μίας άλλης εποχής, για τον "παιδαγωγικό" ρόλο του κινηματογράφου αλλά και για την αποθέψση της απομόνωσής μας μπροστά στην οθόνη της TV. "Εγρωμη TV, απρόμαυρη ζωή" λέει ένα από τα πολύ πετυχημένα συνθήματα των graffities.
Το κείμενο του Νίκου μας άρεσε πολύ και γι' αυτό παρατίθεται:


Τα θερινά τα Σινεμά…


Με τις γλάστρες τα γεράνια , τα γαρύφαλλα!
Με το φρέσκο νοτισμένο χωμάτινο πάτωμα και τα ασβεστωμένα περβάζια! Και μ’ εκείνες τις κρεμαστές λάμπες που όταν αυτές έσβηναν σε παρέδιδαν στο ασπρόμαυρο μυστήριο του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ή στη μαγεία του ιταλικού μελοδράματος , με την Υβόν Σανσόν, την Συλβάνα Μαγκάνο , τον Αμεντέο Νατσάρι και τον «κακό» Φόλκο Λούλι…
«Το μεροκάματο του τρόμου» σφραγίδα εποχής Γαλλικού κινηματογράφου με τον ανεπανάληπτο Υβ Μοντάν , το ταξίδι στη «Μεγάλη χίμαιρα» με τον γίγαντα Ζαν Γκαμπέν, το «Ριφιφί» του μεγάλου Ντασέν, «Η δίκη» με τον ανεπανάληπτο Όρσον Γουέλς και άλλα αριστουργήματα…
Ποιος να λησμονήσει τη κυριακάτικη κοσμοχαλασιά, με ευκαιρία τις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες. Τότε που ξεσηκώνονταν οι συνοικίες στα μέσα του 50 στολισμένες με τα γιορτινά τους για να συναντήσουν τον «Μεθύστακα» της «Φίνος». Λεφούσι που γέμιζε εκείνες τις προβολές σε μια ευκαιρία να ιδωθούν συγγενείς και φίλοι να σφίξουν τα χέρια , να τα πουν πριν σβήσουν τα φώτα και μετά στο διάλλειμα , μαγεμένοι από το παίξιμο του Ορέστη του Μακρή και των άλλων μεγάλων του ελληνικού κινηματογράφου, να απολαύσουν τη γκαζόζα και το πασατεποστράγαλο του μικροπωλητή…
Χωνάκια από εφημερίδες για τα φιστίκια της μισής δραχμής , κέρασμα «χορταστικό» που έμενε μετέωρο στη διαδρομή προς το στόμα όταν ο «κακός» ινδιάνος κατάφερνε να ξεφύγει από το κλοιό του στρατού των γιάνκηδων που σάρωνε τα κουφάρια των ατίθασων ιθαγενών στην προσπάθεια του να τα…εκπολιτίσει!
Από τότε μας εκπαίδευαν με τα «αθώα» καουμπόικα να δεχόμαστε τo έγκλημα του ιμπεριαλιστή και την εξόντωση του άμοιρου ντόπιου που υπερασπίζεται τη γη του…
Να και τα «επίκαιρα» που έμπαιναν εμβόλιμα πριν την κανονική προβολή. «Γαρνιρισμένα» με μπόλικο αντικομμουνισμό και βασιλικό άρωμα από τελετές απονομής βιβλιαρίων «απόρων κορασίδων»! Με επιτεύγματα της υπερατλαντικής προστάτιδός μας και πολεμικές «νίκες» από το μέτωπο της Κορέας…
Το θερινό το σινεμά φαινόμενο μοναδικό στο κόσμο που ίσως να το βοήθησαν να αναπτυχθεί οι ευνοϊκές καιρικές συνθήκες αλλά και το ολόγιομο φεγγάρι που εμπόδιζε τον ύπνο τουλάχιστον πριν την δωδεκάτην και βάλε…
Βεβαίως και το φτηνό εισιτήριο σε μια εποχή τρομακτικά δύσκολη, που επιστρέφει σήμερα πλησίστια… Εποχή που τα πάντα τότε μετριούνταν με τη δραχμούλα στο πόντο…
Όλα αυτά και πολλά άλλα , έκαναν το τεράστιο άσπρο πανί της οθόνης να φαντάζει σαν απέραντο πέλαγο, πρόθυμο να δεχτεί τα ταξίδια των ονείρων μας…
Τα θερινά τα σινεμά είναι και αυτά μια από τις αγάπες που πέθαναν πριν χρόνια , τουλάχιστον όπως τις ξέραμε…
Όπως τις γνωρίσαμε μικρά παιδιά που μαζεύαμε τις δεκάρες για να γίνουν τρεις ολόκληρες δραχμές όσο δηλαδή το εισιτήριο του «Σινεμά ο Παράδεισος» και ψηλώναμε τότε το μπόι μας για να περάσουμε τη πύλη του «ακατάλληλου δι’ ανηλίκους» όταν το αστυνομικό φιλμ είχε κατά τη γνώμη του «τμήματος ηθών», πολύ «αίμα»…
Σ’ εκείνα και κάποιες συναντήσεις με το «αίσθημα» και στη συνέχεια και πάλι εκεί για τη συνήθη κυριακάτικη οικογενειακή «θερινή διασκέδαση»…
Τώρα τα λιγοστά τα θερινά τα σινεμά που απέμειναν έχουν χάσει τη γοητεία τους, το λαϊκό στοιχείο έχει λείψει, κλείστηκε στο ντιβιντάδικο της γειτονιάς σε μια εξατομικευμένη μορφή ψυχαγωγίας ή στο σήριαλ της ξεφτίλας...
Μας έλειψε ο μεταμεσονύχτιος, της παρέας ο περίπατος μετά το τέλος της ταινίας καθώς και η συζήτηση στο «διανυκτερεύον» καφενεδάκι…
Η λάμψη των αστεριών του ουρανού και εκείνων της οθόνης καθώς και η ασημένια πανσέληνος που μας συντρόφευαν μετά την προβολή έγιναν ανάμνηση…
Περίσσεψε έτσι η μοναξιά της ψυχής και η μούχλα της κάμαρας, πικρή αλήθεια μα είναι αλήθεια… Μας ξεμονάχιασαν δυστυχώς με τα τσιπάκια και τις ακριβοπληρωμένες τελικά πλαστικές «ευκολίες»…
Απομονωθήκαμε στην ευδαιμονία του άχρηστου, γίναμε έτσι βουβοί θεατές σ’ αυτό το μαύρο γκραντ γκινιόλ φιλμ που βιώνουμε σήμερα, δίνοντας εύκολο - προς το παρόν – υλικό στους άθλιους σκηνοθέτες της ζωής μας…


Νίκος Μητσιάλης

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Διαβάστε κι' αυτό....

Δεν είναι δικό μας το κείμενο, που ακολουθεί... Μας το έστειλαν και μας αποκάλυψαν την πηγή του: πρόκειται για το ιστολόγιο: ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ (http://mavrosgatos.blogspot.com). Το επισκεφτήκαμε και μας άρεσε γενικότερα για την ποιότητα των επιλογών γραφής και ακουσμάτων... Για την ώρα σας μεταφέρουμε αυτούσιο το κείμενο μιάς ανάρτησης, που επιχειρεί με γλαφυρό, όχι κοινωνιολογικά αυστηρό αλλά εναργή και έντονο λόγο, με αρκετή ποιητικότητα και κυρίως χωρίς ιδεολογική αυστηρότητα και επιστημονικοφάνεια να εξηγήσει τα συμβαίνοντα. Ενδιαφέρουσα γραφή και ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Παρατίθεται...


Υπήρξε μια εποχή που οι οικοδόμοι, οι καθαρίστριες, οι σκαφτιάδες, οι φραουλοσυλλέκτες κι οι ροδακινοσυλλέκτες, οι υπηρέτριες, οι μπέιμπι-σίττερ και οι κυρίες που πρόσεχαν ηλικιωμένους, οι μπογιατζήδες, οι πόρνες, οι μικροπωλητές, οι ζητιάνοι, ήταν Έλληνες κι Ελληνίδες. Υπήρξε μια εποχή που σε κάθε γωνιά της Θεσσαλονίκης, της Αθήνας και πολλών άλλων πόλεων υπήρχε κι από μια βιοτεχνία που απασχολούσε ένα μελίσσι κοπροραπτούδων και εργατουπαλλήλων. Υπήρξε μια εποχή που τα καλοκαίρια όλοι μαζί οι αγρότες με τις οικογένειές τους μάζευαν διαδοχικά τις σοδιές όλου του χωριού. Υπήρξε μια εποχή που πολλοί νέοι, φοιτητές και μαθητές, δούλευαν τα καλοκαίρια για «να μαζέψουν χρήματα» για το χειμωνιάτικο χαρτζηλίκι τους ή για να αγοράσουν κάτι που ήθελαν.

Από τότε δεν καταργήθηκαν ούτε η καθαριότητα, ούτε το βάψιμο, ούτε η πορνεία, ούτε τα ροδάκινα, ούτε οι βιοτεχνίες. Απλά οι βιοτεχνίες και η παραγωγή πήγαν σε άλλες χώρες, ενώ τις περισσότερες από τις «ταπεινές» δουλειές στην Ελλάδα τις κάνουν αλλοδαποί. Στην Ελλάδα του Ευρώ, των Ολυμπιακών Αγώνων και της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, τη χειρωνακτική ή/και «ντροπιαστική» εργασία δεν την επιτελούσαν πιά Έλληνες.

Το ίδιο συνέβη παλιότερα σε όλες σχεδόν τις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου. Οι Έλληνες και Τούρκοι εργάτες έχτισαν το «γερμανικό θαύμα», Ινδοί, Πακιστανοί και Κύπριοι έκαναν την Βρετανία «Μεγάλη», Μαροκινοί, Ισπανοί και Πορτογάλοι γνώρισαν βαθιά στο πετσί τους την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη και -κυρίως- την Ισότητα των Γάλλων. Υπήρχε όμως μια τεράστια διαφορά: οι χώρες αυτές, για διάφορους λόγους, που δεν θα μπορούσα να αναπτύξω εδώ, ήταν ήδη και επρόκειτο να μείνουν «ΠΛΟύΣΙΕΣ» και ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ. Κι έτσι οι τέως Γερμανοί, Βρεττανοί, Γάλλοι προλετάριοι έγιναν σιγά σιγά πάροχοι υπηρεσιών, μάνατζερ, επιστήμονες, τεχνοκράτες, καλλιτέχνες.

Στη χώρα μας συνέβη κάτι πολύ διαφορετικό: η γενιά που κανονικά θα μάζευε τις φράουλες στη Μανωλάδα και τα ροδάκινα στη Βέροια, που θα καθάριζε, που θα φρόντιζε μωρά και ηλικιωμένους, που θα έχτιζε, που θα έβαφε, που, που, που, μεταλλάχτηκε σε λίγα χρόνια σε αεριτζήδες, σε χαραμοφάηδες, σε εισοδηματίες – και κατόπιν σε κατεστραμμένους - του Χρηματιστηρίου, σε μανούλες της αρπαχτής και της διαπλοκής, σε υπεράριθμους δημόσιους υπάλληλους, σε φραπεδόβιους και γονεοσυντήρητους πτυχιούχους «κολλεγίων» του κώλου, σε «επιχειρηματίες» μη παραγωγικών επιχειρήσεων, της αρπαχτής, της Νύχτας και του αέρα, με «κεφάλαιο» τις οικονομίες του μπαμπά και το χωραφάκι του παππού, σε ξέκωλες γουαναμπή μοντέλες και τραγουδιάρες, σε γκομενοσυντήρητες ημί-πόρνες, σε ασφαλιστές της κακιάς ώρας, σε μεσίτες της συμφοράς, σε καταχρεωμένους καλοπερασάκηδες, και τέλος, σ’ ένα μικρό ποσοστό, σε απελπισμένους ανειδίκευτους (ήμι)άνεργους, υποχρεωμένους να συναγωνιστούν ανασφάλιστους και ελεεινά αμειβόμενους ξένους ΔΟΥΛΟΥΣ.

Έτσι φτάσαμε σιγά σιγά στην ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ…. Όταν όμως πουληθεί και το τελευταίο χωραφάκι του παππού, όταν πεθάνει και ο τελευταίος σπόνσορας της απραξίας- συνταξιούχος γονέας ή παππούς, τότε, η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ θα μεταβληθεί σε ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Οικονομική και ηθική.

Χωράει πάρα πολλή κουβέντα για το πώς φτάσαμε ως εδώ, και κυρίως για το τι πρέπει να γίνει τώρα. Νομίζω όμως πως ένα πρώτο βήμα είναι η παραδοχή αυτών των δυσάρεστων και σκληρών αληθειών που παρέθεσα.

Κι αν κάπου κάνω λάθος, πείτε μου...

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Σοφά ρητά...

Για να μπει καλά ο Αυγουστος...
Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν...

Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση...


Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;