ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Ιστορικής αξίας καταδίκη...

Στις 22 του Δεκέμβρη, ο Jorge Videla, διάσημος και στην χώρα μας ηγέτης της Αργεντίνικης χούντας, που κατέρρευσε και αυτή (όπως και η δική μας) υπό το βάρος μιας εθνικής τραγωδίας (συντριβή της Αργεντινής στις Μαλβίδες) καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για την δολοφονία 31 πολιτικών κρατούμενων στην διάρκεια της δικτατορίας (1976-1983). Ο Βιντέλα δεν υπήρξε και τόσο...κεντρώος αφού η δικακτορία του ενέχεται με ρεκόρ εξαφανίσεων πολιτών, πολλοί από τους οποίους αγνοούνται μέχρι σήμερα. Ο Βιντέλα είχε ξαναδικασθεί μαζί με άλλους υπεύθυνους της τραγωδίας του Αργεντίνικου λαού επί κυβέρνησης Αλφονσίν (1985) σαν ένοχος της δολοφονίας 15000 πολιτών (για 30000 κάνουν λόγο οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα). Εμεινε στην φυλακή μόνον για 5 χρόνια και απελευθερώθηκε με χαριστικά μέτρα τη κυβέρνησης Μένεμ. Ξαναδικάστηκε το 1998 ως ένοχος για την εξαφάνιση πολλών μικρών παιδιών πολιτικών κρατουμένων αλλά επωφελήθηκε διάταξης του Αργεντίνκου νόμου για τους άνω των 70 ετών και έτσι απέφυγε τον εγκλεισμό του. Δεν ισχύει το ίδιο για την μόλις προ ολίγων ημερών καταδίκη του και έτσι ο 85χρονος δικτάτορας θα πρέπει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του την φυλακή... Ιδωμεν...

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Για να γελάσουμε τον ...πόνο μας

Μας το έστειλε ο καλός φίλος ΝΜ και θεωρήσαμε, ότι μπορούμε να το μοιραστούμε...

Ο Αμερικανός Dr. Marc Faber, γκουρού των επενδύσεων, ολοκλήρωσε τη μηνιαία αναφορά του με τα παρακάτω σχόλια:


"Αν ξοδεύουμε τα χρήματά μας στο Wal-Mart, αυτά καταλήγουν στην Κίνα.
Αν τα ξοδέψουμε σε βενζίνη, πάνε στους Αραβες.
Αν αγοράσουμε PC, πάνε στην Ινδία.
Αν αγοράσουμε φρούτα και λαχανικά, πάνε στο Μεξικό, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα.
Αν αγοράσουμε καλό αυτοκίνητο, πάνε στη Γερμανία.
Τίποτε απ' αυτά δε βοηθάει την Αμερικανική Οικονομία. Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τα λεφτά εντός συνόρων είναι να τα ξοδέψουμε σε πουτάνες και μπύρες, γιατί αυτά είναι τα μόνα προϊόντα πια, που παράγονται στις ΗΠΑ...Εγώ κάνω ό,τι μπορώ...."
Λοιπόν... στην Ελλάδα οι μπύρες είναι Γερμανικές, και οι πουτάνες Ρωσίδες...
Να γιατί δεν πάει μπροστά αυτός ο τόπος...

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Μερικές αλήθειες για το μεταναστευτικό...

Κάποιες φορές, που έτυχε να γράψουμε στην "ΦΑΙΑΚΙΑ" για τον ουσιαστικά βίαιο εκπατρισμό και ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τις εστίες τους, τονίσαμε και το επαναλαμβάνουμε και σήμερα, ότι δεν αρκούν οι φιλάνθρωπες προθέσεις και διακηρύξεις... Χρειάζονται συγκεκριμένες θέσεις, πειστικές και ρεαλιστικές, που να αξίζει να παλεύονται στην καθημερινή πολιτική δράση και παρέμβαση της αριστεράς... Η φραστική καταδίκη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και η ταυτόχρονη αγνόηση πραγματικών, πρακτικών και σημαντικών προβλημάτων, που συνεπάγεται η άναρχη αυτή ανακατανομή του παγκόσμιου πληθυσμού -θύμα της ανθρωπογάγου κερδοσκοπίας του συστήματος- δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα, μετατρέπεται -πέρα από προθέσεις- σε ψωμί με βούτυρο για την ακροδεξιά, για τον φασισμό. Διαπίστωση, που κρατάει την παράδοσή της τουλάχιστον από τον προηγούμενο αιώνα και που θάπρεπε να προβληματίσει σοβαρά τους προοδευτικούς ανθρώπους στον κόσμο και στην Ελλάδα. Ειδικότερα για τη χώρα μας το πρόβλημα έχει δύο ταυτόχρονα αρνητικές όψεις: από την μία μεριά γίνεται ο πρώτος "εύκολος" τόπος υποδοχής αλλοδαπών στην Ευρωπαϊκή Ενωση (το οργανωτικό-διοικητικό μπάχαλο της χώρας είναι εξαιρετική και συνθήκη) και από την άλλη εμποδίζεται συστηματικά η προώθησή τους σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, χάρις -μεταξύ των άλλων- και της υποτακτικής πολιτικής των Ελληνικών κυβερνήσεων... Τα πρόσφατα αποτελέσματα των Δημοτικών εκλογών σε περιοές της Αθήνας (Αγιος Παντελεήμονας, Αττική κ.λ.π.) δεν στάθηκαν ικανά να διεγείρουν ορισμένους στην Αριστερά, που ...προβληματίζονται για την δημιουργία της 128ης υποαίρεσης της 453ης αίρεσης...
Λάβαμε από αγαπητό φίλο, την συνέντευξη Μαροκινού λαθρομετανάστη με παραβατική συμπεριφορά στη χώρα. Δεν εγγυώμαστε την αξιοπιστία του κειμένου, αλλά κι άν ακόμη είναι κατασκευασμένο, αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε (se non e vero e ben trovato, που λέμε στην Κέρκυρα)... Ολο το κείμενο, που ακολουθεί, το παραθέτουμε, όπως το ελάβαμε...



Το όνομα μου είναι Μοχάμετ, κατάγομαι από το Ραμπάτ που είναι και η πρωτεύουσα του Μαρόκου. Έφυγα ξαφνικά ένα βράδυ γιατί είχα πρόβλημα με την αστυνομία, μετά από ληστεία που είχα κάνει σε τουρίστα μαζί με έναν άλλο φίλο μου. Αυτόν τον έπιασαν όμως.
Ξεκίνησα με 2 χιλιάδες δολάρια στη τσέπη και προσπάθησα να περάσω με μερικούς άλλους με βάρκα στην Ισπανία, για να πάω από ΄κει στην Γαλλία και στο Παρίσι που εκεί έχω συγγενείς αλλά και πολλούς φίλους.
Πώς βρέθηκες από το Γιβραλτάρ και την προσπάθεια να περάσεις Ισπανία στην Ελλάδα?
Μας κορόιδεψε ο άνθρωπός που είχε την βάρκα στο Τανγκλέρ. Μας είπε πως θα μας πάει απέναντι στην Ισπανία και του δώσαμε όλοι λεφτά, εμένα μου πήρε 1000 δολάρια, γιατί του είπα πως δεν έχω άλλα μαζί μου. Αντί όμως να πάει βόρεια, πήγε ανατολικά. Εμείς δεν το καταλάβαμε καθόλου, γιατί το μόνο που βλέπαμε ήταν θάλασσα και τίποτα άλλο.
Πόσοι είσαστε στη βάρκα?
Περίπου 20 άτομα. Νομίζω 8-9 Μαροκινοί 18 με 20 χρονών οι άλλοι ήταν από άλλες αφρικανικές χώρες και είχαν και ένα κοριτσάκι μαζί τους πολύ μικρό.
Τελικά που σας άφησε?
Δίπλα στην Αλγερία. Από κεί γνωρίσαμε κάποιον που μας είπε πως μπορεί να μας πάει στην Γαλλία μέσω Ελλάδας. Και εκεί χωρίσαμε άλλοι πήγαν να βρουν τρόπο να γυρίσουν καθώς δεν είχαν άλλα λεφτά, κι άλλοι άρχισαν να ψάχνουν για καλύτερες τιμές. Εγώ έμεινα γιατί πίστεψα πως στην Ελλάδα θα μας έδιναν χαρτιά πρόσφυγα, αν λέγαμε πως είμαστε από την Παλαιστίνη. Έτσι μας είπε. Του έδωσα 500 δολάρια για να με βοηθήσει να πάω στην Τηνυσία. Τα υπόλοιπα λεφτά που είχα γύρω στα 300 δολάρια τα έδωσα σε άλλον για να περάσω με βάρκα προς την Κρήτη. Μετά από 1 εβδομάδα τελικά πάτησα σε Ευρωπαϊκό έδαφος και πίστευα πως όλα θα άλλαζαν. Μας έπιασε το λιμενικό και μας πήγαν σε ένα κέντρο όπου και μας ανέκριναν. Εγώ και κάτι άλλα παιδία δηλώσαμε πρόσφυγες από την Παλαιστίνη, κάτι άλλοι μαύροι είπαν ψέματα πως είναι Σομαλοί, αλλά ήταν από την Νιγηριανία και Σενεγαλέζοι. Μας έδωσαν κάτι χαρτιά και μας είπαν πως πρέπει να φύγουμε από την Ελλάδα σε 3 μήνες.
Φύγαμε σχεδόν όλοι για την Αθήνα. Τελικά στην Αθήνα βρήκα πολλούς γνωστούς μου από το Μαρόκο, που νόμιζα πως ήταν στη Γαλλία. Με μάθανε τα κόλπα και τις περιοχές. Άρχισα να κλέβω μαζί τους στην αρχή τσάντες από γυναίκες και κινητά από άτομα που δεν θα μας προλάβαιναν να μας πιάσουν αν έτρεχαν πίσω μας. Οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι είναι οι καλύτερη στόχοι. Μετά τα πουλούσαμε αν ήταν κινητά στη Ζήνωνος και στην Πειραιώς σε καταστήματα μεταναστών και αν ήταν λεφτά μέσα στην τσάντα τα μοιραζόμασταν στα πρώτα παρκάκια που βρίσκαμε μπροστά μας.. Πάντα κοιτάμε να αιφνιδιάσουμε, εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Αλλάζουμε ξαφνικά κατεύθυνση και πέφτουμε πάνω του. Συνήθως είμαστε 2 ή 3 μαζί. Με κινητά ενημερώνει ο ένας τον άλλον, για το που θα χτυπήσουμε. Συνήθως στο κέντρο και ψάχνουμε για άτομα που καταλαβαίνουμε πως φοβούνται, όταν μας βλέπουν. Για τις χρυσές αλυσίδες μας δίνουν γύρω στα 10 ευρώ στη Σοφοκλέους οι Ιρακινοί.
Στην Αθήνα πόσοι ακόμα κάνουν αυτή την δουλειά?
Είναι πάρα πολύ, ακόμα και καινούργιοι που έρχονται, ακόμα και από άλλες χώρες έρχονται μαζί μας μέχρι να βρουν τρόπο να φύγουν από την Ελλάδα, αυτό κάνουν για να ζουν. Τα αυτοκίνητα οι αλυσίδες και οι τσάντες, είναι το μόνο που μας δίνει λεφτά. Για δουλειά δεν μας παίρνει κανένας εδώ. Ξέρουμε ότι δεν μπορούν να μας απελάσουν, ούτε να μας βάλουν φυλακή για μικρές ποινές. Εμένα με έχουν πιάσει πάνω από 5 φορές και φυλακή δεν έχω πάει, γιατί αλλάζω χαρτιά αμέσως μετά την αναστολή. Πρώτα στην αρχή μας χτυπούσε η αστυνομία, τώρα εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα, όλα είναι νορμάλ.
Τώρα κάθε μέρα έρχονται κι άλλοι, και έρχονται και δια μέσου Τουρκίας. Πάνε εκεί αεροπορικώς, κλείνουν ξενοδοχεία μέσω ίντερνετ για διακοπές, αλλά μετά περνάνε εδώ με βάρκες. Όλα γίνονται πιο οργανωμένο τώρα. Με εμένα ήταν άλλη περίπτωση γιατί με κυνηγούσε η αστυνομία.
Με τα ναρκωτικά στο κέντρο τι συμβαίνει?
Δεν υπάρχουν πολλοί Μαροκινοί που να πουλάνε, είναι λίγοι. Οι μαύροι και οι Αλγερινοί με τους Αφγανούς ασχολούνται. Και οι Αλβανοί έχουν δουλειές με αυτούς.. Οι Αλβανοί μπορεί και να σε σκοτώσουν αν τους πειράξεις. Δεν τους πλησιάζουμε αυτούς είναι επικίνδυνοι. Κανέναν πρεζάκια ναι, αν τον πετύχουμε μόνο του, του παίρνουμε ότι έχει πάνω του.
Με τους Έλληνες τι πρόβλημα έχετε?
Κοίτα με τους Έλληνες δεν έχουμε κανένα κοινό. Είμαστε τελείως διαφορετικοί σαν άνθρωποι. Εμείς πιο πολύ νιώθουμε Γάλλοι παρά κάτι άλλο. Ούτε και θέλει κανένας Μαροκινός από όσους ξέρω να μείνει εδώ. Εδώ νιώθουμε πιο πολύ σαν κρατούμενοι στην χώρα σας. Για αυτό και υπάρχει μια οργή για οτιδήποτε ελληνικό.
Εντάξει αλλά οι Έλληνες πολίτες τι φταίνε, που εσείς έχετε εγκλωβιστεί εδώ?
Δεν φταίνε, αλλά σκέψου εμείς δεν έχουμε τίποτα ενώ αυτοί έχουν τα πάντα, χωρίς να το αξίζουν. Από όσο έχω δει μέχρι τώρα οι Έλληνες είστε λαός που δεν κάνει τίποτα σωστά. Δεν έχετε δουλειές, δεν έχετε πολιτικούς και ο καθένας κοιτάει την δουλειά του. Εμείς βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Και έχετε και πολλούς ναρκομανείς και gay. Συνέχεια μας πλησιάζουν οι gay και μας δίνουν λεφτά να πάμε μαζί τους. Ειδικά στην περιοχή του Μεταξουργείου κοντά στου Ψυρρή.
Θα φύγεις από την Ελλάδα?
Θα ξαναπροσπαθήσω, έχω πάει 2 φορές στην Πάτρα αλλά μας έπιασαν και μας γύρισαν πίσω. Εκεί κάνουν κουμάντο οι Αφγανοί. Αν δεν τα έχεις καλά μαζί τους, δεν πλησιάζεις στο λιμάνι.
Στην Αθήνα ποιοι σας βοηθάνε?
Είναι κάποιοι που εργάζονται σαν εθελοντές σε κάποιες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εγώ γνώρισα δυο από αυτούς στο παλιό εφετείο, που έμενα στην αρχή, μέχρι να μας διώξουν. Εκεί μας είπαν ποια είναι τα δικαιώματα μας και τι να κάνουμε όταν μας πιάνει η αστυνομία.
Έλληνες ήταν?
Ναι, αλλά από ότι κατάλαβα δεν τους ενδιέφερε και τόσο πολύ η Ελλάδα. Πιο πολύ ήθελαν να βοηθήσουν τα παιδιά που έμεναν στο εφετείο. Τώρα αν θέλουμε κάτι πάμε στα Εξάρχεια στον χώρο μεταναστών που υπάρχει εκεί. Μας βοηθάνε και μας ενημερώνουν για όλα κάποια παιδιά που είναι αναρχικοί.
Στα επεισόδια που έγιναν για το "κοράνι" είχες πάει?
Είχα πάει άλλα έφυγα, γιατί όταν πήγα είχε έρθει η αστυνομία και μας διέλυσε. Ήμουν όμως στα επεισόδια τότε που σκότωσαν ένα παιδί οι αστυνομικοί. Εκεί κλέψαμε πολλά καταστήματα. Σπάγαμε τα τζάμια και μπαίναμε μέσα. Αλβανοί, Πακιστανοί, εμείς και όλοι οι άλλοι, ότι μας άρεσε σπάζαμε την τζαμαρία και μπαίναμε μέσα. Είχα βρεθεί με 10 τζάκετ και πολλά αθλητικά παπούτσια.
Τώρα που ζεις?
Μένω μαζί με 4 άλλους Μαροκινούς σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στις γραμμές του τραίνου.
Κοντά στην Λένορμαν. Και ελπίζω φέτος πριν πιάσουν τα κρύα να έχω καταφέρει να φύγω. Βρήκαμε έναν Ιρακινό στο Αγ. Παντελεήμονα που μας είπε πως μπορεί να δώσει διαβατήρια για να πάμε στην Γαλλία. Αλλά θέλει 3.000 ευρώ. Τα έχω μαζέψει, αλλά θέλω και κάποια ακόμα για τις πρώτες μέρες που θα είμαι στο Παρίσι. Μόλις τα μαζέψω, θα φύγω.

Αυτά ήταν μερικά από όσα μας είπε ένας Μαροκινός, που πιάσαμε όταν προσπάθησε να κλέψει μια γυναίκα κοντά στο Μετρό του Μεταξουργείου. Τελικά η γυναίκα δεν του έκανε μήνυση (κάτι που δεν το περίμενε), μας εξομολογήθηκε σχεδόν τα πάντα καθώς μόλις του μιλήσαμε στα Γαλλικά (ο ρεσεψιονίστ ξενοδοχείου) λύθηκε η γλώσσα του αμέσως. Είπε και άλλα πράγματα, αλλά τα κρίνω ανούσια να σας τα παρουσιάσω. Αυτό που μου έμεινε είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι ρατσιστές και δεν νιώθουν τίποτα για κανέναν άλλον, μόνο για τους "δικούς τους".
Την "συνέντευξη" την πήρε και την έγραψε φίλος που δουλεύει σε ξενοδοχείο του κέντρου. Την βάζουμε αυτούσια όπως μας την έστειλε. Για τυχόν παραλείψεις ή ορθογραφικά λάθη δεν φέρουμε ευθύνη.

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Ενδιαφέρον και εξαιρετικά επίκαιρο...

Το σημείωμα του καθηγητή Ιωνα Στεριώτη, που υπάρχει στην ιστοσελίδα του (http://www.ionsteriotis.gr/steriotisgr.htm) και που λάβαμε από φίλο. Το προτείνουμε ως εξαιρετικά ενδιαφέρον και επίκαιρο, τώρα, που ψάχνουμε να καταλάβουμε καλύτερα, πίσω από την όψη των πραγμάτων για ευθύνες και σκοπιμότητες...

Θύμα του πολέμου του δολαρίου η Ελλάδα
(και «λανθασμένων» χειρισμών)
Τον Δεκέμβριο του 2009 σε πολλά Αμερικάνικά site δημοσιεύονταν πληροφορίες ότι η Πολιτεία της Καλιφόρνια (7η μεγαλύτερη οικονομική οντότητα στον κόσμο) οδεύει σε πτώχευση. Αλλά και η δημοσιοοικονομική κατάσταση σε άλλες 42 Πολιτείες των ΗΠΑ ήσαν στα όρια της πτώχευσης.
Ξαφνικά στην Ελλάδα, μια Χώρα του Ευρώ, που όλοι θεωρούσαν μέχρι τότε ευλογημένη για πολλούς λόγους, ο Υπουργός Οικονομικών της, βγήκε και δήλωσε στους ντόπιους Δημοσιογράφους ότι η Ελλάδα βουλιάζει σαν τον Τιτανικό, ότι τα Ταμεία είναι άδεια κλπ. Η είδηση, που κατευθυνόταν στην εσωτερική, κομματική πελατεία, έκανε αυτοστιγμεί τον γύρω του κόσμου.
Ταυτόχρονα «αρμόδιοι» έκαναν παιδαριώδεις δηλώσεις του τύπου: όλοι οι Έλληνες θα δηλώνουν πόσες καταθέσεις έχουν στην αρχή του χρόνου και πόσες καταθέσεις στο τέλος του χρόνου και έτσι θα υπολογίζεται το πραγματικό τους εισόδημα (!!!) με αποτέλεσμα 32 δισεκατομμύρια καταθέσεων να φύγουν από τις Ελληνικές Τράπεζες για το εξωτερικό και να μείνουν το τραπεζικό μας σύστημα και η αγορά από ρευστότητα.
Η Ελλάδα είχε περίοπτη θέση και από πλευράς οικονομικής, μια και έχει τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, πρώτες ύλες - όπως βωξίτες, απ’ όπου παράγεται το αλουμίνιο, και πιθανά μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου τόσο στο Αιγαίο όσο και στο Ιόνιο Πέλαγος.
Αλλά και από πλευράς γεωπολιτικής και πολιτιστικής, που της επιτρέπει να έχει χιλιάδες σημεία Τουριστικού ενδιαφέροντος, που της αποφέρουν τεράστια ποσά, μια και την επισκέπτονται κάθε χρόνο 12 εκατομμύρια Τουρίστες.
Και στον χάρτη του Διεθνούς Εμπορίου είναι το κοντινότερο σημείο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης, που φαίνεται και από την εκμετάλλευση του κεντρικότερου Λιμανιού της Χώρας μας από την κινεζική COSCO, που διακινεί τον μεγαλύτερο αριθμό κοντέινερ στον κόσμο ημερησίως (περισσότερα από 1 εκατομμύριο κοντέινερ την ημέρα).
Στις 6 Φεβρουαρίου 2010, όπως απεκάλυψε ο ραδιοφωνικός σταθμός ΣΚΑΙ, βασιζόμενος σε δημοσιεύματα Αμερικανικών εφημερίδων, έγινε μια μυστική σύσκεψη στην Νέα Υόρκη μεταξύ χρηματο-οικονομικών παραγόντων των ΗΠΑ, και απεφάσισαν να στρέψουν την προσοχή της διεθνούς οικονομικής κοινότητας στα προβλήματα μιας Χώρας του Ευρώ, με στόχο της εξασθένηση του Ευρώ και την στήριξη του δολαρίου.
Το δολάριο για 60 χρόνια παίζει δύο ρόλους:
«Νόμισμα αναφοράς» για το διεθνές εμπόριο, τις τιμές του πετρελαίου και των πρώτων υλών, για τις τιμές του πετρελαίου και των ναύλων.
Παράλληλα έπαιζε και τον ρόλο «νομίσματος αποταμίευσης» για εκατομμύρια ανθρώπους, που ζουν σε Χώρες με ασταθή νομίσματα, και για χιλιάδες Τράπεζες, Οργανισμούς, Επενδυτές, που διαχειρίζονται τεράστια κεφάλαια.
Το Ευρώ, που έχουν σαν νόμισμα τους 470 εκατομμύρια Ευρωπαίοι και θεωρείται σαν το σταθερότερο νόμισμα στον κόσμο, τράβηξε το ενδιαφέρον των καταθετών και των επενδυτών και η μάζα του Ευρώ ξεπέρασε το 2008 παγκοσμίως την μάζα του δολαρίου.
Τα πάμφθηνα Κινεζικά προϊόντα κατέστρεψαν εκατοντάδες χιλιάδες μικρές και μεγάλες Επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον Κόσμο. Και το γεγονός αυτό δημιούργησε την αρχή της κρίσεως το 2007 μια και πολλές Αμερικανικές Τράπεζες είχαν χρηματοδοτήσει χιλιάδες Επιχειρήσεις, που έκλεισαν, και εκατομμύρια ανθρώπων με στεγαστικά δάνεια, που δεν μπορούσαν πλέον να αποπληρώσουν λόγω της μεγάλης ανεργίας.
Σήμερα οι ΗΠΑ εξάγουν ελάχιστα προϊόντα (κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες, οπλικά συστήματα, software) και η εσωτερική αξία του δολαρίου είναι μηδαμινή μια και το εξωτερικό της χρέος είναι τεράστιο και ανέρχεται σε 13,8 τρισεκατομμύρια δολάρια. [
http://www.usdebtclock.org ] Το εξωτερικό της χρέος καλύπτεται κατά το 1/3 από την Κίνα για πολιτικούς και άλλους λόγους αλλά και από την Ινδία για εμπορικούς λόγους.
Ήδη η τιμή του πετρελαίου και η τιμή του χρυσού ενώ οι τιμές τους εκφράζονται ακόμη σε δολάρια, είναι άμεσα συνδεδεμένα με το Ευρώ, μια και μόλις πέφτει η ισοτιμία του δολαρίου έναντι του Ευρώ, η τιμή του πετρελαίου και του χρυσού ανεβαίνει ανάλογα.
Το 2010 ήταν μια εξαιρετικά επικίνδυνη για το δολάριο χρονιά.
Αν η Καλιφόρνια και άλλες Πολιτείες πήγαιναν για χρεωκοπία, η ισοτιμία του δολαρίου θα βυθιζόταν.
Αν οι αγορές συμφωνούσαν να χρησιμοποιούν το Ευρώ σαν νόμισμα αναφοράς για το πετρέλαιο, τα ναύλα, τον χρυσό, το διεθνές εμπόριο, τότε το δολάριο - και οι ΗΠΑ - θα κατέρρεαν μέσα σε 4 εργάσιμες ημέρες.
Ο έξυπνος χειρισμός του θέματος και η στροφή της προσοχής της διεθνούς κοινότητας από τα Αμερικανικά και Αγγλικά Μέσα Ενημέρωσης προς την Ελλάδα, δημιούργησε έναν νέο στόχο, που απομάκρυνε την προσοχή από τα εσωτερικά προβλήματα των ΗΠΑ, όπου έπεσαν έξω μεγάλες διεθνείς Τράπεζες, έκλεισαν οι κολοσσιαίες Αυτοκινητοβιομηχανίες της και οι τοπικές Κυβερνήσεις πολλών Πολιτειών είχαν δημοσιονομικά προβλήματα.
Οι Έλληνες εφοπλιστές προσφέρθηκαν να βοηθήσουν την Ελληνική Οικονομία, καλύπτοντας Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου με 5%. Δεν πήραν καμία απολύτως απάντηση. Και οι «αρμόδιοι» προτίμησαν να βγαίνουν στις διεθνείς αγορές και να δανείζονται με 9% και 10%, αυξάνοντας έτσι ακόμη πιο πολύ το Δημόσιο Χρέος και καθιστώντας αδύνατη την αποπληρωμή του.
Το παιχνίδι με το κυνήγι των μαγισσών συνεχίστηκε στην Ευρώπη με στόχο άλλες Χώρες – αλλά και την Αγγλία, που χτυπούσε την Ελλάδα για το χρέος της, ενώ οι Πολιτείες των ΗΠΑ έμειναν στο απυρόβλητο.
Και εδώ αναμασώντα οι προφητείες Αμερικανών και Άγγλων Οικονομολόγων, που μας συνιστούν "φιλικά" να επανέλθουμε στην δραχμή. Ξεχνούν όμως να αναφέρουν ότι μετά την επιστροφή μας στην δραχμή θα ακολουθήσουν μία ή δύο υποτιμήσεις 15% - 20% και η αποπληρωμή των τεραστίων δανείων, που πήραμε σε Ευρώ και σε δολάρια με επιτόκια 9% και 10%, θα είναι πλέον απολύτως αδύνατη.


Ίων Στεριώτης
Πολιτικός και Οικονομικός Αναλυτής, τ. Καθηγητής European University

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Ούτε Ελληνας να ήταν...

Λίγο καθυστερημένη (Ιούλιος 2010) αλλά διαχρονικά επίκαιρη η δήλωση του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες...
Με ρωτάτε γιατί στείλαμε φυλακή όσα στελέχη μας κλέψανε;
Γιατί κλέψανε! Και δεν τους τιμωρήσαμε εμείς αλλά οι θεσμοί.
Μου λέτε ..«γιατί άφησες να μπει φυλακή o προσωπικός σου φίλος ο υπουργός άμυνας και δεν τον κάλυψες ; ».
Μα... γιατί έκλεψε!
Πρόδωσε την εμπιστοσύνη μας, την πίστη του λαού στη κυβέρνηση. Πρόδωσαν τον Λαό, τη Δημοκρατία, το Στρατό, την Πατρίδα, το Έθνος; Τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη!
Αν τους αφήσεις θα διαφθείρουν κι άλλους. Γι' αυτό φυλακίστηκαν. Τιμωρώντας τη διαφθορά κρατάμε γεμάτα τα ταμεία και τη Παγκόσμια Τράπεζα,το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη μαφία των τραπεζών μακριά απ' τα πόδια μας. Δεν καταντάμε Ελλάδα!

Κάτι μου λέει, ότι η βαθύτερη καταγωγή του πρέπει να είναι Ελληνική... Εμείς από σήμερα θα τον αποκαλούμε Ούγο Τσάβιο... Δεν μπορεί... Θυμίζει τόσο πολύ σύγχρονο Ελληνα πολιτικό κόμματος εξουσίας...

Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010

ΑΝΑΒΡΑ: Αντικαλλικράτειο υπόδειγμα


Λίγες μέρες μας μένουν μέχρι να υλοποιηθεί τυπικά το σχέδιο Καλλικράτης, που μεταξύ των άλλων επιφέρει μία απίστευτη συγκεντροποίηση και απομάκρυνση της τοπικής εξουσίας από τους πολίτες... Για όσους θα διαμαρτυρηθούν επικαλούμενοι τις ασφαλιστικές δικλίδες του νόμου για τοπικά συμβούλια κ.λ.π. θα τους θυμήσουμε πολύ απλά την τύχη παρόμοιων προσπαθειών πριν ή και κατά την διάρκεια του "Καποδίστρια". Το επιχείρημα της ευκολότερης υλοποίησης έργων κλίμακας μας θυμίζει το ανέκδοτο με το Μπόμπο, που ...σκότωσε τους γονείς του για να πάει στο πάρτυ του Ορφανοτροφείου...
Φαίνεται -ξεκάθαρα- πως απέχουμε πολύ, πάρα πολύ από την υλοποίηση του οράματος μιάς γνήσιας τοπικής αυτοδιοίκησης, που να δανείζεται στοιχεία συμμετοχικότητας και κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του πολίτη από την αρχαία Ελλάδα...
Πριν λίγο καιρό ίσως να είδαν αρκετοί συμπολίτες ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ -νομίζω στην ΕΤ3- με θέμα την Ανάβρα, μία ορεινή κοινότητα στην Μαγνησία, που αποτελεί πρότυπο κατοχύρωσης της άμεσης δημοκρατίας και συνάμα ζωντανό παράδειγμα προόδου σε κοινωνική μέριμνα, προστασίας του περιβάλλοντος και υιοθεσίας νέων τεχνολογιών... Η Ανάβρα δεν ανατρέπει το σύστημα... αλλά παρέχει επιχειρήματα για την αναγκαιότητα της ανατροπής του. Διαβάστε λοιπόν μία σύντομη περιγραφή των συμβαινόντων στην Ανάβρα, που λάβαμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο... Οσα διαβάσετε είναι "κατώτερα" αυτών, που θα βλέπατε με τα μάτια σας στο ντοκυμαντέρ της τηλεόρασης. Γι΄αυτό πιστέψτε τα πέρα για πέρα...
Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο ανάπτυξης. Για τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται από την Ανάβρα του νομού Μαγνησίας.
Στις δυτικές πλαγιές της Οθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό), οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία. Εδώ ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά επιστρέφει στο χωριό του. Με ποσοστό ανεργίας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια.
Οι υποδομές του υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα 100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.
Η κοινωνική μέριμνα κατέχει πρώτιστη θέση: νηπιαγωγείο και δημοτικό του «κουτιού», αγροτικό ιατρείο (πάντοτε στελεχωμένο), δωρεάν στέγαση για τους δασκάλους και τους γιατρούς, «Βοήθεια στο σπίτι», σχεδιασμός για γηροκομείο, ακόμα και για πισίνα!
Πoιο είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας; Πώς μια μειονεκτική περιοχή κατάφερε το «θαύμα»;
Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Με ένα διάλειμμα 4 χρόνων, είναι από τότε κοινοτάρχης της Ανάβρας.
Η κατάσταση που συνάντησε ήταν απελπιστική. Τα γελάδια, οι χοίροι και τα πρόβατα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό. Στους χωματόδρομους. Δεν υπήρχε πουθενά άσφαλτος. Το χειμώνα περπατούσες μέσα στη λάσπη, το καλοκαίρι η σκόνη σε έπνιγε.
«Προτεραιότητά μας ήταν η κατασκευή κτηνοτροφικών πάρκων, για να μπει τέλος στην αναρχία που επικρατούσε. Με φως, νερό και σωστή δόμηση, σταβλίζουν τα ζώα τους το χειμώνα. Τους υπόλοιπους μήνες βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κρέας τους φημίζεται για την ξεχωριστή γεύση του. Η κτηνοτροφία είναι η πηγή των εισοδημάτων στην Ανάβρα», λέει ο πρόεδρος της κοινότητας. «Ισως εγώ είμαι ο πιο φτωχός του χωριού, αφού η σύνταξη που παίρνω από τη ΔΕΗ, όπου έφυγα με το βαθμό του επιθεωρητή, κυμαίνεται στα 2.500 ευρώ».
Βάσεις ανάπτυξης: Η πρόοδος συνεχίστηκε με την κατασκευή του σφαγείου βιολογικής γραμμής, το μοναδικό δημόσιο στην Ελλάδα, με πιστοποίηση από τη ΔΗΩ. Ετσι μπήκε τάξη και δημιουργήθηκε η βάση για την ανάπτυξη της βιοκτηνοτροφίας, με συνέπεια οι παραγωγοί να κερδίζουν σημαντικά ποσά από τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με χρήματα της οποίας έγιναν οι παραπάνω υποδομές.
Ξύπνιος, σχολαστικός και με όραμα ο πρόεδρος παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε κοινοτικό πρόγραμμα και το εκμεταλλεύεται δεόντως. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία των συγχωριανών του. Στην αρχή έφεραν αντιρρήσεις στα σχέδιά του, αλλά με επιμονή και υπομονή τούς έπεισε.
Τώρα τους καλεί να δημιουργήσουν τυποποιητήρια για τα προϊόντα τους, ώστε να ολοκληρωθεί το φάσμα της βιολογικής παραγωγής. Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος. Ηθελε έσοδα δικά της. Ετσι, πριν από τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο του αιολικού πάρκου, με τις 20 ανεμογεννήτριες και ανάδοχο την ισπανική εταιρία Gamesa.
Εσοδα: Το ρεύμα το αγοράζει η ΔΕΗ, ενώ η κοινότητα για τη χρήση του χώρου, που της ανήκει, εισπράττει έως και 100.000 ευρώ το χρόνο. Υπό δημοπράτηση βρίσκεται και η ανάπτυξη υδροηλεκτρικού εργοστασίου, από το νερό των πηγών της Ανάβρας. Από εκεί θα εισπράττονται άλλες 100.000 ευρώ.
Η επιστροφή στις ρίζες είναι μια σταθερή πολιτική για τον κ. Τσουκαλά. Για να ενισχυθεί κι άλλο ο πληθυσμός, έκανε επέκταση του οικισμού και δίνει οικόπεδα σε άστεγους δημότες στο μισό της αντικειμενικής τους αξίας και με αποπληρωμή σε 5 δόσεις..
Μετανάστες σε... ορεινό παράδεισο «Δεν μας λείπει τίποτα. Εγώ, παρόλο που γεννήθηκα στην Αθήνα, ήρθα στο χωριό των γονιών μου, μόλις γνώρισα εδώ, κατά τη διάρκεια των διακοπών, το σύζυγό μου τον Παναγιώτη. Κάναμε τρία παιδιά. Δουλεύουμε με τον άνδρα μου φροντίζοντας τα 100 γελάδια που έχουμε. Πηγαίνουμε γυμναστήριο, πίνουμε τα τσιπουράκια μας στις 5 ταβέρνες του χωριού και αν θέλουμε νυχτερινή ζωή πεταγόμαστε μέχρι τον Δομοκό ή τον Αλμυρό», λέει η Νίκη Μηλιώνη.
Οι ηλικιωμένοι αισθάνονται ασφάλεια με τη μόνιμη παρουσία της αγροτικής γιατρού. Η Ελένη Τριανταφύλλου δέχεται 8 με 9 άτομα καθημερινά στο ιατρείο.
Πήγε στην Ανάβρα στις 5 Αυγούστου και για τους επόμενους 9 μήνες που θα μείνει εκεί νιώθει τυχερή που βρέθηκε σε ένα τόσο φιλικό περιβάλλον. Μάλιστα, δεν επιβαρύνεται από την τσέπη της, γιατί μένει σε διαμέρισμα που της παραχώρησε η κοινότητα (όπως και οι τρεις δάσκαλοι).
Ο Αποστόλης Καπέλος και ο Πολύζος Κανατούλης είναι δυο νέοι κτηνοτρόφοι. Παίκτες στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού (Α.Ο. ΟΘΡΥΣ), κάθονται στο καφενείο και συζητούν πώς θα αντιμετωπίσουν τον ΔΟΜΟΚΟ, την ισχυρότερη ομάδα της περιοχής. Περηφανεύονται για την προαγωγή στην Α' Ερασιτεχνική, αλλά και για τα επιτεύγματα του χωριού τους. «Να πάτε να δείτε το περιβαλλοντικό πάρκο», μας λένε. Συναντάμε έναν παράδεισο. Αιωνόβια πλατάνια, σε μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, με γεφύρια, παιδικές χαρές, πετρόκτιστη διακόσμηση και με τους λαγούς και τα ελάφια να ξεπετάγονται μέσα από τα ξέφωτα, με φόντο τον υδάτινο κόσμο του Ενιππέα (παραπόταμου του Πηνειού).
Εδώ κρατάει ακόμα το έθιμο της δρυστέλας, όπου οι νοικοκυραίοι πλένουν ρούχα και χαλιά με τα ορμητικά νερά των πηγών. Μια περιφραγμένη έκταση, συνολικού εμβαδού 240 στρεμμάτων, που αποτελεί ταυτόχρονα και μουσείο παράδοσης. Αλλη μια ευκαιρία για να εισπράττει η κοινότητα έσοδα, καθώς πολλά σχολεία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για επίσκεψη και αναμένεται να μπει συμβολικό εισιτήριο για τα έξοδα συντήρησής του. Το πλέον μεγαλόπνοο σχέδιο, αυτή την περίοδο, είναι η επικείμενη εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης. Με προϋπολογισμό 1.700.000 ευρώ (από ευρωπαϊκά κονδύλια) και με μελέτη από το ΤΕΙ Κοζάνης η Περιφέρεια έχει πει ήδη το «ναι».
Ενας κεντρικός λέβητας θατοποθετηθεί στο πάνω μέρος του χωριού και από εκεί θαδιοχετεύονται υπόγειοι αγωγοί από τους δρόμους της Ανάβρας με καυτό νερό. Το κάθε σπίτι θα συνδέεται με το σύστημα και θα έχει ολόκληρο το χειμώνα ζεστό νερό και θέρμανση, με μια ελάχιστη επιβάρυνση. Θα λειτουργεί με την καύση βιομάζας (κοπριές των ζώων, ξερά φύλλα, άχυρο κ.ά).

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

28η Νοέμβρη: μέρα ιστορική ?

Ιστορική μέρα χαρακτηρίζουν τα περισσότερα ΜΜΕ την 28η Νοέμβρη εξαιτίας της ανοιχτής παρουσίασης στο διαδίκτυο αλλά και σε επώνυμα ΜΜΕ (Spiegel, New York Times, El País, The Guardian και Le Monde) απόρρητων κειμένων, που σχετίζονται με πολιτικά και παραπολιτικά δεδομένα του πλανήτη...
Η δύναμη της πληροφορίας αποχτάει άλλη αξία κάτω από τις αποκαλύψεις του Wikileaks, ισχυρίζονται πολλοί... Διατηρούν την επιφυλακτικότητά τους άλλοι, γνωρίζοντας καλά, οτι ο πλανήτης ολόκληρος επιβεβαιώνει το ρητό: πολύ πληροφόρηση, καθόλου πληροφόρηση... Δεν αρκεί η ανοιχτή αποκάλυψη των "απίστευτων" άπλυτων της παγκόσμιας πολιτικής και διπλωματίας για να συνεγείρει τους πολίτες για δραστικές παρεμβάσεις... Φαίνεται καθαρά, οτι ο συντονισμός πληροφόρησης-αντίστασης απαιτεί ένα άλλο "μήκος κύματος" πολιτικής συνειδητότητας απο τους κατοικούντες τον κόσμο τούτο... Η γενική αυτή θεώρηση δεν πρέπει να καταλήξει΄-όσο και άν είναι ορθή- σε γενικολογία... Η 28η του Νοέμβρη παραμένει η μέρα της ανοιχτής προβολής προς το ευρύτερο κοινό πληροφοριών, που μέχρι σήμερα η γνωστοποίηση τους φιλτράρονταν σε χρόνο και έκταση από την εξουσία... Είναι η πρώτη μέρα, που οι πολίτες έχουν τα ντοκουμέντα για να παρακάμψουν το πλέγμα της παραπληροφόρησης και της σύχυσης μέσα από την έντεχνη τροποποίηση και "κατασκευή" της είδησης...
Ηδη ο δικτυακός τόπος Wikileaks αντιμετωπίζει τα πυρά των ισχυρών της γης ενώ ο χαρακτηρισμός του "προδότη" και του "τρομοκράτη" μπήκε στην πρώτη γραμμή του πολέμου υπεράσπισης του "απορρήτου"...

Ο Μονιτσέλλι μας χαιρέτησε...

Πληρέστατος ημερών (στα 95 του) μας άφησε χρόνους ο μεγάλος Ιταλός κωμικοποιός, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο και σπουδαίο έργο, που σημαδεύει και περιγράφει μία εποχή: του Ιταλικού νεορεαλισμού στον κινηματογράφο, που μαζί με άλλους δημιουργούς ορίζει ένα σημαντικότατο κεφάλαιο στην Ιστορία του κινηματογράφου αλλά και του παγκόσμιου πολιτισμού.
Γεννημένος το 1915, στο Βιαρέτζο της Τοσκάνης, ο Μονιτσέλλι τνεπουτάρει ανεπίσημα σαν κινηματογραφικός δημιουργός το 1934, πλάϊ στο φίλο του Αλμπέρτο Μονταντόρι στα "Παιδιά της οδού Πάαλ". Το δικό του επίσημο ξεκίνημα γίνεται το 1949 με την ταινία: " Ο Τοτό ψάχνει σπίτι". Από το πρώτο του έργο καθιερώνει το προσωπικό στύλ της κοινωνικής σάτυρας, της διερεύνησης των πραγμάτων πίσω και κάτω από την γελοία όψη των πραγμάτων. Κορυφαία έκφραση αυτού του στύλ είναι το έργο του 1958: "Ο κλέψας του κλέψαντος" (i soliti ignoti), που αναγνωρίζεται σαν μία από τις κορυφαίες κωμωδίες του Ιταλικού νεορρεαλισμού... Ισως τα πρωτεία της κλέβει η επόμενη ταινία του:"ο Μεγάλος Πόλεμος", μία συγκλονιστική τραγωδιακή παρουσίαση του πολέμου με χιουμοριστικό ύφος, που αναδεικνύει ανάμεσα στις πολλές αρετές της και το σπουδαίο δίδυμο: Αλμπέρτο Σόρντι-Βιττόριο Γκάσμαν...
Και εκεί, που πολλοί πίστεψαν, ότι ο Μονιτσέλλι έπιασε οροφή, ακολουθούν ο "Μπρανκαλεόνε" και οι "Εντιμότατοι φίλοι μου" (amici miei).
Στους "Σταυροφόρους" ήρωες του Μπρανακαλεόνε (μία γροτέσκα "επιροή" του Δον Κιχώτη), αναγνωρίζει κανείς τις κωμικοτραγικές προσωπικότητες αλλά και το πνευματικό και πολιτιστικό επίπεδο πολλών πρωταγωνιστών της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Θαυμάσια αξιοποίηση από τον Μονιτσέλλι τόσο του Βιττόριο Γκάσμαν όσο και του Τζιαν-Μαρία Βολοντέ. Στους "εντιμότατους φίλους" ο Ούγκο Τονιάτσι, ο Φιλίπ Νουαρέ και ο Αντόλφο Τσέλι είναι γνήσιοι αντιήρωες. Σατυρίζουν και αποκαθηλώνουν τον καθωσπρεπισμό και την κοινωνική συμβατικότητα. Στις μεγάλες του δημιουργίες ανήκουν και το πολυβραβευμένο αριστούργημα: "οι Σύντροφοι".
Ακάματος δημιουργός ο Μάριο Μονιτσέλλι... Ενδεικτικά αναφέρουμε μέσα από το πάνθεον των έργων του: "Τοτό, ο Βασιλιάς της Ρώμης" (1952), "Βοκάκκιος 70", (1962), "Καζανόβας 70" (1965) "ο Μπρανκαλεόνε στις Σταυροφορίες" (1970), "Θέλουμε τους συνταγματάρχες" (1973, υψηλού προφανώς Ελληνικού ενδιαφέροντος). Ενδεικτικό της ζωτικότητας του Μονιτσέλλι είναι το γεγονός, ότι την τελευταία του Ταινία ("το Ρόδο της Ερήμου"), την γύρισε το 2006 σε ηλικία 91 ετών!!!.
Καλό ταξείδι "σύντροφε"...