ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

...Πνεύμα και Ηθική !!!

Ελεγε και ξανάλεγε ο μακαρίτης Βασίλης Αυλωνίτης, ως ο πρύτανης της υποκρισίας, όταν παρίστανε τον αγνό και πουριτανό ενώ ποθούσε διακαώς μερικά ζουμπουρλούδικα κοριτσάκια να τα ...χουφτώσει, όπως έλεγε σε άλλη ταινία ο επίσης μακαρίτης Διονύσης Παπαγιαννόπουλος. Τους δύο σπουδαίους ηθοποιούς και τις ατάκες τους μας τις έφερε στο νου ο πάντοτε πληροφορημένος και πληροφορών ιστότοπος για τις υποδομές στην Ελλάδα (http://www.ypodomes.com/) με ανάρτησή του σχετική με την παρατεινόμενη επί σχεδόν 3ετία εγκατάλειψη των ήδη έτοιμων ΕΠΤΑ(!!!) νέων σταθμών των γραμμών 1 & 2 του ΜΕΤΡΟ (Ανατολικά & Δυτικά), που η λειτουργία τους θα προσέφερε:
-Περίπου 68 εκατομύρια Ευρώ στο Ταμείο της Επιχείρησης (...ψιλοπράματα).

-160 χιλιάδες περισσότερους εξυπηρετούμενους επιβάτες στο μαρτυρικό από κυκλοφοριακή (και όχι μόνον) άποψη Αττικό λεκανοπέδιο.

-Μείωση των κυκλοφορούντων οχημάτων κατά 50 χιλιάδες περίπου ημερησίως με όσα προφανή συνεπάγεται για την ποιότητα ζωής αλλά και για την οικονομία του τόπου αυτή η μυκλοφοριακή μεταβολή.

Ολα αυτά, όμως δεν έχουν καμία αξία μπροστά στο ...μεγαλείο ηθικής των διοικούντων... Δεν δέχονται όλοι αυτοί που επί 10ετίες τώρα κρατούν τις Θερμοπύλες της διαφάνειας και της εντιμότητας να υποστούν έστω και ένα μικρό λεκέ στο κατάλευκο ένδυμα του ήθους τους... Πώς να γίνει ανεκτή η υπόθεση SIEMENS σε ένα τόπο, που οι λέξεις σκάνδαλα, μίζες, αρπαχτές κ.α. είχαν σκουριάσει μέσα στα λεξικά όντας λησμονημένες σαν έννοιες της κοινωνικής καθημερινότητας ... Ουδείς λοιπόν πάναγνος θέλει έστω και να πλησιάσει, να ακουμπήσει την έναρξη λειτουργίας των 7 σταθμών στην πολύπαθη Αττική, που οι συγκοινωνιακές της υποδομές ιδιαίτερα των μέσων σταθερής τροχιάς, πληρώνουν τις εθνοσωτήριες επιλογές του: Χτίστε, Χτίστε Χτίστε... Σε μία εποχή, που τα μέσα σταθερής τροχιάς αποδεκνύονται ασυγκρίτως προτιμητέα από ενεργειακή, οικονομική και περιβαλλοντική άποψη, η ...υπερήφανος Ελλάς έχει την πολυτέλεια να καθυστερεί την παράδοση 7 σταθμών... Αλλά είπαμε... Πνεύμα και Ηθική... Ω! του δουλέματος εγκώμιον!!! Λες και δεν είναι δυνατόν να ελέγξουν αρμόδιοι και ειδικοί το καθαρό της σύμβασης για τα έργα συματοδότησης του ΜΕΤΡΟ... Λες και η ...αμαρτία ενεδρεύει στα καλώδια και στα ηλεκτρονικά και όχι στις πονηρές, βδελυρές και βουλιμικές διαθέσεις των αείποτε αμαρτησάντων και ισοβίως ελεύθερων και θριαμβευτών...

ΥΓ. Νομικοί δεν είμαστε... Απλά αναρωτιόμαστε... Μία τέτοια προφανής παράβαση δημοσίου καθήκοντος από τους αρμόδιους λειτουργούς δεν έχει νομικές συνέπειες;;;

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Εφηβος 104 ετών...

Ο Oscar Niemeyer, o σπουδαίος Βραζιλιάνος Αρχιτέκτονας και αγωνιστής γιόρτασε πριν από δύο μέρες τα 104α γενέθλιά του... Ακμαιότατος στο σώμα και στο πνεύμα ασχολήθηκε την ημέρα των γενεθλίων του με την έκδοση του 11ου φύλου του περιοδικού, που εκδίδει, την "Revista Nosso Caminho" την "Eπιθεώρηση, o δρόμος μας", ενός τριμηνιαίου περιοδικού αρχιτεκτονικής, λογοτεχνίας και κουλτούρας γενικότερα... Ολα αυτά στο μοντέρνο και ηλιόλουστο εργαστήριό του, στην Κόπα-Καμπάνα. Ο Οσκαρ Νιμέγιερ, που μας έκανε από τα νιάτα μας περήφανους σαν ιδανικός συνδυασμός τεχνοκράτη, διανοούμενου και κοινωνικού αγωνιστή, μας δίδαξε -ανάμεσα στα άλλα-, εμάς τους μη ειδικούς (μη αρχιτέκτονες) πως κλασσικό και μοντέρνο δεν είναι δύο ασυμβίβαστες ενότητες αλλά κάτω από γνήσιο αλληλοσεβασμό όχι μόνον συνυπάρχουν αλλά ομορφαίνουν τον οικοδομημένο περιβάλλον μας, την ίδια την αστική μας ζωή. Στο εξώφυλο της Revista, παρουσιάζεται το σχέδιο για το τζαμί στο Οράν της Αλγερίας, που σχεδιάστηκε το 1961 και τώρα προχωράει η οικοδόμησή του... Χτυπάμε ξύλο... Νάναι καλά ο δάσκαλος...


ΥΓ. Πηγή πληροφόρησης: http://www.humanite.fr/

Ξυπόλυτη στους ουρανούς

Ετσι θα την θυμόμαστε την Cesaria Evora... Ξυπόλητη, γιατί δεν κατάφερε ποτέ να συμβιβάσει τα πέλματά της -ούτε στα 70 της χρόνια- με τα αγαθά του πολιτισμού μας... Κατάφερε όμως να μας γεμίσει υπέροχους ήχους με το χρώμα της πατρίδας της, -του Πράσινου Ακρωτήριου- αλλά και ολόκληρης της Αφρικής. Μας αφήνει τον πλούτο της φωνής της καταγραμμένο σε βινύλια και CD για να την αναγνωρίζουμε σαν μία υπέροχη ιέρεια του δι-εθνικού τραγουδιού... Για να συνοδεύει τους πόνους, τις λύπες και τις χαρές της ανθρωπότητας, που της χαρίζει περίοπτη θέση στην καρδιά της...

Τι να πούμε τι…

«Νεκρό χρόνο» καταγράφουν οι φίλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ το τελευταίο 15μερο… Δεν έχουμε τι να γράψουμε, όταν η καθημερινότητα εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς; Όχι, δυστυχώς, δεν έχουμε να γράψουμε τίποτε το διαφορετικό. Οι εξελίξεις δυστυχώς δικαιώνουν την πρόβλεψη της χωρίς ορατό τέρμα κατρακύλας, φυσικό αποτέλεσμα μίας άγριας επιθετικότητας των κρατούντων και ενός παρατεινόμενου σαστίσματος των εξουσιαζόμενων… Είμαστε το 99%, λένε οι αγανακτισμένοι πολίτες της Ιμπεριαλιστικής καθέδρας μπροστά στον μητροπολιτικό ναό του Θεού-χρήματος, υπαρκτού & εικονικού-. Καμία αντίρρηση για το ποσοστά των ποσοτικών συσχετισμών… Το παιγνίδι, όμως δεν είναι απλό για να περιγράφεται από το συντριπτικό 99-1… Ούτε καθαρό, ούτε ανοικτό… Στιγμές-στιγμές αναρωτιέται κανείς πότε ο εργαζόμενος πολίτης ήταν περισσότερο αποξενωμένος από την φυσική του υπόσταση: εκατό χρόνια πριν ή σήμερα; Ερώτημα, που έχει την σημασία του παρά τον συγκριτικά πλουσιότερο σημερινό όγκο γνώσης και πληροφόρησης… Βλέπετε το κλασσικό ζήτημα: ποιος-ποιον δεν έχει χάσει την σημασία του, όσες εξωτερικές μεταμορφώσεις κι αν έχουν υποστεί οι κοινωνικές σχέσεις. Ενας «ανίκητος» εχθρός έχει παρεισφρήσει και στην πιο ετοιμόρροπη καλύβα του πιο απελπισμένου κάτοικου του πλανήτη… Τα υψηλής συχνότητας τηλεκύματα μεριμνούν για τον ιδεολογικό και πολιτειακό μας μαρασμό… Δηλητηρίαση πνεύματος με ανεπηρέαστα τα σωματικά κύτταρα… Πλάϊ στην «ανίκητη» εκστρατεία του συστήματος εξουσίας για νοητική και ηθικοϋπαρξιακή εξουθένωση καταγράφεται και το έργο μιας 80ετίας ιδεολογικοπολιτικής αποψίλωσης στον όνομα των βραχυπρόθεσμων αναγκών της αγγιτάτσιας-προπαγάνδας. Μία πραγματικότητα ιδιαίτερα έντονη και συνθλιπτική για την χώρα μας με προϊούσα κλιμάκωση κατά τα τελευταία χρόνια. Ο βαθειά επιστημονικός, εκσυγχρονιστικός και επαναστατικός λόγος του Μπάτση π.χ., μοιάζει προϊστορικό δεδομένο στον χώρο της πολιτικής διανόησης, που σιωπά κάτω από την πίεση των «καθαρών». Η μεταφορά του «διάλογου» σε ζητήματα του απώτερου μέλλοντος ικανοποιεί μόνον την ψυχο-υπαρξιακή ιδιοτέλεια της καθαρότητας ορισμένων και ουσιαστικά σαμποτάρει κάθε βήμα προς τα μπρός. Η διάβρωση της προοδευτικής σκέψης από κάθε είδους δογματικούς ακροβατισμούς συνεργεί στην παγίδευση και την αδρανοποίηση…
Αυτή η κριτική βέβαια καθόλου δεν υποτιμάει τον ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας ως καταλληλότερου υπερασπιστή του συστήματος… Οι μετά το 1990 εξελίξεις την έχουν μάλιστα βοηθήσει να πετάξει από πάνω της κάθε είδους φερεντζέδες και να αναδειχθεί -στις πιο κρίσιμες ώρες της ανθρωπότητας- σε γνήσιο υπερασπιστή των αγορών και των φιλελευθερόμορφων δογμάτων, που συνοδεύουν την σχετική επιχειρηματολογία… Η χώρα μας δεν ξεφεύγει από αυτό τον κανόνα… Σε όλη την διαδρομή της μεταπολιτευτικής 40ετίας υπήρξαν πάντοτε αυτοί που ατομικά ή συλλογικά επέλεγαν τον κατάλληλο διάδρομο της μετάλλαξης από «σκληρούς», «πούρους» και «αιμοβόρους» ανατροπείς σε «ανανεωμένους» και «μοντέρνους» υπερασπιστές της …νεοφιλελεύθερης αναγκαιότητας. Η κολυμβήθρα τη σοσιαλδημοκρατίας παρέσχε στις περισσότερες περιπτώσεις το … εξαγνιστικό ύδωρ… Σε μία εποχή, που το σύστημα υποχρεώνει και τους ίδιους τους υπερασπιστές του να μασάνε τα λόγια τους για την ικανότητα αναπροσαρμογής του σε όφελος της ανθρωπότητας, αποτελεί φτηνό δογματισμό το να «ανακαλύπτεις» κοινωνικό πρόσωπα στην αγρίως νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατκική εκδοχή το συστήματος… Ατυχώς η υπεράσπισή μας παραπαίει ανάμεσα σε κωμικούς εξωραϊσμούς και τραγικά αναποτελεσματικές φωνασκίες… Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος...

Αναζητείται λόγος… Όχι για μας αλλά από μας… Καλούμαστε να καλύψουμε τα κραυγαλέα κενά της πολιτικής μας αγωγής.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Αντίο μεγάλε...

Υπήρξε μεγάλος ο Sοcrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira, γνωστός σαν Σώκρατες. Ηταν το ποδοσφαιρικό του ταλέντο, η ποδοσφαιρική του ευφυία, που τον έκανε γνωστό στα γήπεδα της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Ηταν όμως και η πολυσχιδής του προσωπικότητα, η κουλτούρα του, η προσωπική του στάση στην ζωή... Στα γήπεδα τον γνωρίσαμε με το χαρακτηριστικό κορδελάκι στα μαλλιά, που συμβόλιζε την αντίθεσή του σε κάθε μορφής εξουσία... Στην ζωή τον μάθαμε σαν γιατρό των φτωχών και σαν ταυτόχρονα πτυχιούχο της φιλοσοφίας... Εφυγε στα 57 του και η θλίψη για την αναχώρησή του μας ξαναθυμίζει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ανθρωπιάς !!!

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Για λίγο γέλιο...

η Ελλάς των ...νερουλάδων...





...όπως και πολλών άλλων, που από ιδρύσεως νέου Ελληνικού κράτους αντυιστέκονται σθεναρά σε κάθε πρόοδο του τόπου και των κατοίκων του, καταδυναστεύουν το κοινωνικό σύνολο και ωφελούνται καταλλήλως...Από τον ποάντοτε φίλο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Ν.Μ. λάβαμε το παρακάτω σημείωμα απολύτως ενδεικτικό βαθειά αλλά και οριζόντια ριζωμένης νοοτροπίας... Σε όσους περιγράφει το κείμενο ως ...αντιστασιακούς ενάντια σε μία θαυμάσια κοινοτόμο ιδέα, που θα μπορούσε να απλωθεί από άκρη ως άκρη της Επικράτειας, εμείς θα προσθέσουμε και:

-Κάποιους ...βιαστικούς της κοινωνικής αλλαγής, που δεν επιθυμούν να υποστηρίξουν τέτοιες επιχειρηματικές δραστηριότητες για να μην ...δυναμώνουν τα μονοπώλια σε βάρος του λαού. Ειρήσθη εν παρόδω, ότι τέτοια επιχειρηματική δραστηριότητα ασφαλώς δεν ανατρέπει το σύστημα αλλά μπορεί για λογαριασμό της ανθρωπότητας να συμβάλλει, ώστε όταν γίνει η αλλαγή να μην βρούμε αποκαΐδια στην θέση του πλανήτη.

-Κάποιους ημιμαθείς οικολογίζοντες, που αφού διαβάσουν 1-2 φυλλάδια αισθάνονται ειδικοί και απορρίπτουν υπερήφανα μορφές και δράσεις, ασυγκρίτως ηπιότερες και μακροπρόθεσμα ωφελιμότερες με δογματισμό εφάμιλλο εκείνων της α' κατηγορίας...

Ο τόπος κακοπαθαίνει και από τους δύο τύπους "αντιστασιακών"... Διαβάστε όμως το σημείωμα του Ν.Μ.

Υδριάδα: 100% Eλληνική εφεύρεση!
Μια εξαιρετική, εξολοκλήρου Ελληνική ιδέα που, όπως συνηθίζεται, δεν έχει την κατάλληλη προβολή. Το πρόβλημα το ξέρουμε όλοι. Τα νησιά μας πάσχουν από έλλειψη -προφανώς πόσιμου- νερού. Η υπερκατανάλωση από τον ανεξέλεγκτο τουρισμό, η χρήση πόσιμου νερού για το γέμισμα των πισίνων και η κακή διαχείριση των υδάτινων πόρων εν γένει, έχουν φέρει αρκετούς ... νησιώτες στα πρόθυρα της λειψυδρίας. Είναι γνωστό, ότι αρκετά από τα νησιά μας αγοράζουν νερό από ιδιώτες, το οποίο μεταφέρουν με βαπόρια για να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Το θέμα είναι υπάρχει λύση; Φυσικά και υπάρχει αν και μέχρι να εφαρμοστεί, έστω και σε ένα μόνο νησί, έπρεπε να περάσει από το σκόπελο της γραφειοκρατίας...
Στην Ηρακλειά, δίπλα στη Νάξο, εδώ και τρία χρόνια, λειτουργεί ένα εξολοκλήρου Eλληνικό έργο: Η ʽʽΥδριάδαʼʼ.
Είναι μια πρότυπη σε παγκόσμιο επίπεδο πλωτή μονάδα αφαλάτωσης που παίρνει την ενέργειά της, από ενσωματωμένη ανεμογεννήτρια και φωτοβολταϊκή συστοιχία.
Επικεφαλής του προγράμματος, είναι ο κ. Νικήτας Νικητάκος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, που μαζί με τους συνεργάτες του Θ. Λίλα και Α. Βατίστα, έχουν καταφέρει να πραγματοποιήσουν το πρόγραμμα που για τη νησιωτική Ελλάδα, θα έπρεπε να είναι ο «απόλυτος στόχος». Τη δημιουργία νερού από τη θάλασσα, χωρίς να καταναλώνεται «ρυπογόνο» ρεύμα παραγωγής ΔΕΗ.
Η Υδριάδα με ύψος άνω των 35 μέτρων, αποτελείται από τέσσερις πλωτήρες και έναν κεντρικό, συνδεδεμένους με μεταλλικό πύργο που φιλοξενεί και την ανεμογεννήτρια. Μπορεί να καλύψει τις ημερήσιες ανάγκες 300 κατοίκων σε νερό και έχει σχεδόν μηδενικό κόστος λειτουργίας, όχι βέβαια και κατασκευής...
Η αντίστροφη όσμωση, η τεχνολογία που χρησιμοποιεί η Υδριάδα, είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, η εφαρμογή της σε «εθνικό» επίπεδο, σκόνταφτε πάντα στη μεγάλη κατανάλωση ενέργειας του συστήματος, η οποία αν καλυπτόταν από ηλεκτρικό ρεύμα παραγωγής ΔΕΗ (άνθρακας κ.λπ.) δεν θα είχε το οικολογικό αποτύπωμα που όλοι αναζητούμε στις ημέρες μας.
Οι επιστήμονες που εξέλιξαν την Υδριάδα, έλυσαν αυτό το πρόβλημα, εγκαθιστώντας πάνω στον τεράστιο πυλώνα, φωτοβολταϊκά συστήματα αλλά και ανεμογεννήτριες, ενώ για τον απομακρυσμένο έλεγχο της λειτουργίας, η Υδριάδα είναι εφοδιασμένη και με ασύρματη σύνδεση στο διαδίκτυο!
Η ιδέα έχει αποσπάσει παγκόσμια αναγνώριση, αλλά στην Ελλάδα έχει ... καταφέρει να εξαγριώσει τους τοπικούς κοινοτικούς νερουλάδες, οι οποίοι θεωρούν αδιανόητο να χάσουν το μεροκάματό τους όταν το σύστημα θα λειτουργήσει πλήρως παρέχοντας δωρεάν νερό!
Στην πορεία υλοποίησης του έργου από την ομάδα του Πανεπιστημίου - σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές - οι υπεύθυνοι άκουσαν ακόμα και τη δικαιολογία από τα χείλη αρμόδιων παραγόντων ότι «δεν είναι δυνατόν να δίνετε δωρεάν νερό. Θα μας το χαρίζετε και εμείς θα το πουλάμε».
Αθάνατη Ελλάδα με τους αρμόδιούς σου.


ΔΕΗ: Της ... ρεμούλας το κάγκελο

Αυτό ισχυρίζεται ο κυβερνητικός (ΠΑΣΟΚ) βουλευτής σε επερώτησή του, που αναγνώσαμε στον ιστότοπο NEWSTRAP (http://www.newstrap.gr/). Σας την μεταφέρουμε αυτούσια γιατί:


1. Εχει ειδικότερο βάρος αφού πρόκειται για βουλευτή της ...συγκυβέρνησης.

2. Αποδεκνύει, πως πράγματι η ρεμούλα στους μεγάλους δημόσιους οργανισμούς καλά κρατεί γιατί έρχεται από πολύ πίσω... Από την εποχή δηλαδή, που οι σημερινοί σωτήρες της πατρίδας είχαν αναγάγει σε ύψιστο ιδανικό την ...δημοκρατικοποίηση της μίζας.

3. Γιατί, όπως έλεγε και ο Ροΐδης (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) υπάρχει και η 3η φυλή Ελλήνων, που με τον ιδρώτα της συντηρεί τους κηφήνες... Στην ΔΕΗ, λοιπόν, αποδεκνύεται για πολλοστή φορά ότι το ... χοντρό παιγνίδι δεν το κάνουν οι εναερίτες αλλά κάποιοι καλοσυντηρούμενοι χαρτογιακάδες, που έχουν μετατρέψει τον οργανισμό σε Παράδεισο ... για πάρτη τους...

Διαβάστε την, λοιπόν, αξίζει τον κόπο...

ΕΡΩΤΗΣΗ
ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ
Προς Τον Κύριο Υπουργό Περιβάλλοντος,
Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής

1. Η διοίκηση της ΔΕΗ επιτρέπει παράνομες και αλόγιστες δαπάνες που φθάνουν μέχρι τα όρια της λεηλασίας όταν τα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος την τελευταία περίοδο κινούνται σε αυξήσεις άνω του 30% για τα νοικοκυριά και η μεσοσταθμική αύξηση θα κινηθεί σε ποσοστά 18-19%.
2. Για αυτές τις παράνομες σπατάλες έχουν γίνει κατά καιρούς καταγγελίες. Ειδικότερα, πριν ένα χρόνο προσδιορίστηκαν με απόλυτη ακρίβεια πολλές περιπτώσεις, πλην όμως, αντί να ελεγχθούν, η κατάσταση εκτραχύνεται και το σύστημα αποθρασύνεται.
Γι' αυτό και ενδεχομένως θα πρέπει τα στοιχεία να προωθηθούν και στην δικαιοσύνη.
3. Ενδεικτικά αναφέρονται:
α. Οι αποδοχές των γενικών διευθυντών, ενώ θα πρέπει σύμφωνα με την ισχύουσα διάταξη να «διαμορφώνονται στο ύψος των 5.981,40 ευρώ», οι γενικοί διευθυντές της ΔΕΗ με περίεργη μεθόδευση και κατά παράβαση κάθε εννοίας δικαίου, αλλά και ηθικής, εισπράττουν 8.578,30 (Κ.Μ. 072) συν 588,58 (Κ.Μ. 391), αθροιστικά 9.166,88 ευρώ.
Αυτά τα ποσά προκύπτουν από την «Εκκαθάριση μισθοδοσίας Κ.Κ.Π. – ΔΕΗ» τον μήνα Οκτώβριο 2011, χρήση 2011, αλλά και από τις λοιπές εκκαθαρίσεις των προηγουμένων μηνών για όλους τους γενικούς διευθυντές.
β. Η παράνομη διάθεση εκατοντάδων επιβατηγών αυτοκινήτων σε διευθυντές και χαμηλόβαθμους υπαλλήλους, τα οποία κοστίζουν υπέρογκα ποσά.
γ. Οι δαπάνες υπερωριών στο προσωπικό του γραφείου του διευθύνοντος συμβούλου, όπως προκύπτει από στοιχεία που δημοσιοποιούνται, είναι πέρα από κάθε ηθική και λογική αιτιολογία.
Αφού οι δύο οδηγοί έχουν 215 ώρες υπερωρίες το μήνα, όταν οι εργάσιμες ώρες ανά μήνα δεν υπερβαίνουν τις 160 ώρες ανά εργαζόμενο.
Αφού η γραμματέας έχει ποσό προσαύξησης αποδοχών (όχι βάρδιας) για τον Ιανουάριο 2011, 1641.60 ευρώ, για το Φεβρουάριο 1296.00 ευρώ και για το Μάρτιο 1373.86 ευρώ.
Αφού ο «συνοδός» υπάλληλος έχει ποσό προσαύξησης αποδοχών (όχι βάρδιας) 2259.56 ευρώ για το μήνα Ιανουάριο του 2011, 1770.72 για το Φεβρουάριο και 1875.52 για το Μάρτιο.
Αφού η αντίστοιχη προσαύξηση για τον έτερο οδηγό φθάνει τα 1933.17 ευρώ τον Ιανουάριο, 1718.67 το Φεβρουάριο και 1621.80 το Μάρτιο του 2011.
Αφού ο κλητήρας του γραφείου έλαβε τους εν λόγω μήνες προσαυξήσεις της τάξεως των 1118.64 ευρώ, 1030.32 ευρώ και 927.00 ευρώ αντίστοιχα.
δ. Παράλογες, όμως, είναι και οι δαπάνες υπερωριών της γραμματέως του Αναπληρωτή Διευθυντή, η οποία έλαβε ποσό προσαύξησης αποδοχών εκτός βάρδιας για τον Ιανουάριο του 2011, 1800.07 ευρώ, για το Φεβρουάριο 1416.96 ευρώ και για το Μάρτιο 1385.48 ευρώ.
3. Ενώ είναι προκλητική και η περίπτωση της συνταξιοδότησης Γενικού Διευθυντή, ο οποίος, αμέσως μετά τη συνταξιοδότηση, προσελήφθη με ετήσιο μισθό 117.400, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται τα δώρα εορτών Πάσχα, Χριστουγέννων και επίδομα αδείας. Και έτσι έχουμε είσπραξη ποσού σύνταξης αλλά και ποσού απασχόλησης.
Όταν και η διαδικασία «προκήρυξης» θεωρείται ότι παραβιάζει τις διατάξεις και τους κανονισμούς.
ΕΡΩΤΑΤΑΙ
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ
α. Με δεδομένο ότι είναι σε γνώση του Υπουργείου αυτές οι αποδοχές των Γενικών Διευθυντών, αυτές οι δαπάνες των υπερωριών, η επαναπρόσληψη συνταξιοδοτηθέντος Γενικού Διευθυντή, αλλά και η διάθεση αυτοκινήτων σε διευθυντές, ποιες ενέργειες έχουν γίνει για να ελεγχθούν και να διακοπεί οποιαδήποτε παράνομη δαπάνη;
β. Είναι νόμιμες και αιτιολογούνται αυτές οι δαπάνες;
γ. Μήπως θα πρέπει να ζητηθεί η επιστροφή τους με βάση τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού;
δ. Προκύπτει παραβίαση κανόνων δικαίου και γενικότερα θέμα πειθαρχικών και ποινικών ευθυνών για τους αρμοδίους που εγκρίνουν αυτές τις δαπάνες;
ε. Πώς μπορούν να αιτιολογηθούν αυτές οι δαπάνες, όταν στο δημόσιο, στο ευρύτερο δημόσιο, αλλά και τον ιδιωτικό τομέα, έχουμε την τελευταία διετία μείωση αποδοχών που εγγίζουν και το 40%;
ζ. Πώς μπορούν να αιτιολογούνται αυτές οι δαπάνες, όταν έχουμε, με τα τελευταία μέτρα, έκρηξη της ανεργίας και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού κάτω και από τα όρια της φτώχιας;
ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ
Για την κατάθεση των σχετικών εγγράφων:
α. Των εκκαθαρίσεων των αποδοχών των Γενικών Διευθυντών,
β. Των εκκαθαρίσεων των αποδοχών των υπαλλήλων του γραφείου της Διοίκησης,
γ. Των αποφάσεων με τις οποίες έχουν διατεθεί αυτοκίνητα στους διευθυντές και κατώτερους υπαλλήλους της.
δ. Τη γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας της Δ.Ε.Η., σε σχέση με τη διαδικασία επαναπρόσληψης Γενικού Διευθυντή που συνταξιοδοτήθηκε και επανήλθε με σύμβαση που αφορούσε «τακτικό προσωπικό».
ε. Τη γνωμοδότηση της νομικής υπηρεσίας της Δ.Ε.Η. σε σχέση με την καταβολή ποσού μηνιαίας αμοιβής πλέον των 5.981,40.
Ο Ερωτών Βουλευτής
και αιτών την κατάθεση των εγγράφων
Μαν. Α. Μπεντενιώτης

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Μία ζωή τα ίδια !!!

Ο Εμμανουήλ Ροΐδης (1836-1904), περισσότερο ενάμισυ αιώνα πριν περιγράφει την Ελλάδα του τότε, παρόμοια με την Ελλάδα του τώρα. Ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Ν.Μ. μας έστειλε το απόσπασμα του καυστικού λόγου του μεγάλου Ελληνα συγγραφέα, που μοιάζει να περιγράφει τα σύγχρονα συμβαίνοντα... Το κοινό των εποχών είναι οι εξαρτήσεις του τόπου, που διαφεντεύεται από τις ίδιες εξωτερικές δυνάμεις σε αγαστή συνεργασία και υποτακτική σχέση από παρόμοιους ντόπιους άρχοντες...

Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

«Σταγονιδιακά» χρόνια...

Στα μέσα της πολυτάραχης 10ετίας του 60, ο Ηλίας Ηλιού, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ενιαίας (τότε) Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) κατήγγειλε τον συνταγματάρχη Γιώργο Παπαδόπουλο, για την γνωστή ιστορία της προβοκάτσιας-σαμποτάζ του Εβρου (με την ζάχαρη στα ντεπόζιτα των τανκς), που την πλήρωσαν δύο δημοκρατικοί φαντάροι, ενώ ο Γ. Παπαδόπουλος επιβραβεύτηκε με …μετάθεσή του στην Αθήνα… Τον Γ. Παπαδόπουλο και τις …αρετές του είχαν επαινέσει πολλοί δημόσιοι άνδρες… Όπως είχε παρουσιάσει ο γνωστός Σάββας Κωνσταντόπουλος λίγο μετά την «εθνοσωτήριο», ο Κ. Καραμανλής είχε αναγνωρίσει το … «τάλαντο» του ανδρός, που είχε ήδη αναλάβει -με ευθύνη του τότε κυβερνητικού παρακράτους- υπεύθυνη θέση στο σχέδιο «Περικλής», το γνωστό σχέδιο της ΚΥΠ για την οργάνωση και εκτέλεση πραξικοπημάτων… Και τότε, η παρέμβαση της ΕΔΑ χαρακτηρίστηκε από τους εκπροσώπους ΟΛΩΝ των αστικών κομμάτων (ΕΡΕ,ΕΚ,ΦΙΔΗΚ, ΚΠ) ως υπερβολική… Ολοι είχαν έναν καθησυχαστικό λόγο προς τους Ελληνες πολίτες και μία ειρωνική καταγγελτική διάθεση για την … γνωστή πραξικοπηματοφοβία της Αριστεράς… Η συνέχεια γνωστή… ΟΛΑ αποδείχτηκαν χάρτινα και μαζί τους και η πραξικοπηματοφοβία της αριστεράς, που μας ανήγγειλε στο φύλλο της Αυγής της 21ης Απριλίου, γιατί …δεν θα γίνει δικτατορία…
Χρειάστηκε η εκχώρηση εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας (Κύπρος), για να αποκατασταθούν οι αστικές δημοκρατικές ελευθερίες στον τόπο το 1974…
Εχουν περάσει 45 χρόνια και το σχέδιο καταστολής της συλλογικής μνήμης καλά κρατεί… Πρώτη συστηματική δράση ήταν οι άριστα οργανωμένες προβοκάτσιες στις πορείες του Πολυτεχνείου, που σιγά-σιγά μετέτρεψαν μία εκδήλωση συλλογικού παλλαϊκού χρακτήρα σε προνόμιο τολμηρών πρωτοποριών… Σιγά-σιγά το ίδιο έγινε στην καθημερινή πολιτική και συνδικαλιστική δράση του λαού… Όμως, στα δύο τελευταία χρόνια χάρις στο «σωτήριο» έργο της «σοσιαλιστικής» διακυβέρνησης, τα πράγματα εξελίσσονται με εκθετικούς ρυθμούς… Ετσι, ενώ για χρόνια μετά τη χούντα η αποχή των Ενόπλων Δυνάμεων από κάθε είδους πολιτική ανάμειξη θεωρούνταν θέσφατο, τον τελευταίο καιρό κρούσματα «πολιτικοποίησης» διαδραματίζονται όλο και συχνότερα… Ξεκινήσαμε από την αθώα (;) κατάληψη του Πενταγώνου από τους απόστρατους αλλά και τις συχνά προβαλλόμενες στα ΜΜΕ φήμες για ίδρυση κόμματος από στελέχη των ΕΔ. Και ως εδώ θα μπορούσε κανείς να … αμπελοφιλοσοφεί, αν τον ίδιο καιρό δεν συνέβαιναν και άλλα σημαντικά, κατά την γνώμη μας. Στην διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης, επίλεκτο σώμα των ενόπλων δυνάμεων εκφωνεί με στεντωρία φωνή και άριστο ρυθμικό βηματισμό (άρα και με εξαιρετική οργανωτική προετοιμασία) το …καθόλου αριστερής έμπνευσης και προέλευσης σύνθημα: δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ… Σήμερα μαθαίνουμε τα … καλά νέα της Σχολής Ευελπίδων, όπου ο ύμνος της 21ης Απριλίου ακούστηκε … περήφανα και συλλογικά για την επέτειο του Πολυτεχνείου… Προεξοφλούμε εξαγγελίες τιμωρίας μαζί με καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις περί …μεμονωμένων επεισοδίων…
Κι’ όμως δεν είναι έτσι… Μέσα στην λαίλαπα της πρωτοφανούς αντιλαϊκής επίθεσης η συλλογική μνήμη ξεθωριάζει. «Ποιοτικό» άλμα η συμμετοχή στην τελευταία κυβέρνηση Υπουργών, που έχουν επανειλημμένα και ξεκάθαρα απαξιώσει το Πολυτεχνείο… Με την βοήθεια ενός αρμαγεδώνα σκανδάλων, εξαπατήσεων, σύλησης του δημόσιου χρήματος αλλά και την συλλογική αδυναμία αντιμετώπισης κραυγαλέων προβλημάτων της καθημερινότητας (οικογενειακή ασφάλεια, μεταναστευτικό κ.λ.π.), αρχίζει να υποβόσκει ένα κλίμα «νοσταλγίας» των ...καλύτερων ημερών της χούντας. Στην μνήμη κάποιων αφελών νεότατων δεν είναι ξεκάθαρο …αν έγιναν ή όχι βασανιστήρια αλλά είναι μάλλον σίγουρο, ότι τότε περνούσαμε καλύτερα… Και αυτό είναι το ανησυχητικότερο… Για τους αμφιβάλλοντες συνιστούμε μία καλή βόλτα σε facebook, twitter, chatrooms κ.λ.π. Για μας τίποτε το περίεργο… Εχοντας γνώση και επίγνωση σχετικών θέσεων του μακαρίτη Κάρολου (αναφερόμαστε στον Μαρξ) δεν μας εκπλήσσει, ότι όταν οι αντικειμενικές συνθήκες είναι ώριμες (καληώρα) αλλά ο υποκειμενικός παράγοντας ανώριμος (καληώρα) τότε παραμονεύει ο κίνδυνος αυταρχικών πισωγυρισμάτων της αστικής δημοκρατίας…
Εκεί, λοιπόν, που θάπρεπε κανείς να ανατρέξει για να βρει έναν καθαρό λόγο για το σήμερα, εισπράττει γενικόλογους αφορισμούς για το μεθαύριο, που μπορούν να γεννήσουν οργή ή ειρωνία (εξαρτάται από ποια θέση το βλέπει κανείς…). Στο νου μου έρχονται διδακτικότατες περιγραφές του Γκεόργκι Δημητρώφ στην ολίγον προ-Χιτλερική Γερμανία, όπου από την μεριά της αριστεράς κυριαρχούσε η γενικολογία στο όνομα της επαναστατικής λεξιλαγνικής καθαρότητας, την ίδια ώρα, που οι Ναζί επιδίδονταν σε (εκ του πονηρού, ασφαλώς) εξαγγελίες φιλολαϊκών θέσεων και μέτρων…
Την ίδια ώρα, η Δημοκρατική Παιδεία στον Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας παραμένει αίτημα εν απολύτω ανεπαρκεία σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο. Χωρίς καμία αυταπάτη για τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους και των μηχανισμών στήριξής του, το αίτημα για το βαθύτερο δυνατό εκδημοκρατισμό θεσμών, που έχουν μάλιστα πρόσφατο βεβαρυμένο μητρώο μπορεί τουλάχιστον να αναβαθμίζει την δημοκρατική, την συλλογική και ατομική συνειδητότητα των πολιτών, χωρίς να κινδυνεύει να τους εκτρέψει σε …ρεφορμιστικές ατραπούς. Αντίθετα, το μακρινό όραμα γίνεται πιο ρεαλιστικό, ελκυστικό και πιθανότερα κατακτήσιμο, όταν μπορεί να συνδεθεί με την αναλυτική γνώση της διαδρομής… Οποιεσδήποτε παλινωδίες μαρτυρούν ανεπάρκεια των σχεδιαστών και όχι της πραγματικότητας… Η -σε τελευταία ανάλυση- ενασχόληση με την ιδεολογικόμορφη καθαρότητα της παρέας μας σπανιότατα είναι προοδευτική…
ΥΓ1. Συνήθως πριν από την βροχή πέφτουν σταγονίδια… ΥΓ2. Αν δεν γνωρίζουμε το είδος του φιδιού, που έσπασε το αυγό του (αν είναι δηλαδή δηλητηριώδες ή όχι) είναι καλύτερα να το εκλάβουμε ως δηλητηριώδες.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

ΠΟΙΗΣΗ (με κεφαλαία)

Ετσι αισθανθήκαμε, όταν ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, Γιάννης Λύχρος μς έστειλε το ποίημα του μεγάλου Λιβανέζου ποιητή Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), που στο έργο "ο Κήπος του Προφήτη" , που εκδόθηκε το 1923, γράφει (απόσπασμα):

"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί
ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το
πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και
την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο,
μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους."
Ομοιότητες και αναλογίες καθόλου τυχαίες...

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Με λόγο σαφή και επίκαιρο

Είναι γραμμένο το σημείωμα του φίλτατου Δήμου Μακατσώρη, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ... μας άρεσε και σας το παρουσιάζουμε:

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

Σκοπός ζωής της ακροδεξιάς ήταν η συμμετοχή της σε οποιαδήποτε κυβέρνηση που θα συμμετείχαν οι πυλώνες της δεξιάς με στόχο την πολιτική της αναγνώριση.
Το όνειρο έγινε πραγματικότητα με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου.
Μια κυβέρνηση που θα ακολουθήσει πιστά την πολιτική της προηγούμενης, μια που αυτή αποτελεί και τη ραχοκοκαλιά της.
Μια κυβέρνηση που απέτυχε σε όλα τα επίπεδα, αφού αύξησε το χρέος από το 127,4% του ΑΕΠ στο τέλος του 2009, στο 161% στο τέλος του Οκτώβρη του 2011, αφού εκτίναξε την ανεργία τον ίδιο μήνα στο 17,6% του ενεργού πληθυσμού, αφού αύξησε την έμμεση και άμεση φορολογία επιβαρύνοντας κυρίως τους χαμηλοεισοδηματίες, μείωσε παράλληλα τους μισθούς και τις συντάξεις των εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με στόχο τη μείωση του κόστους παραγωγής, μείωσε επίσης πάνω από 805% το ΑΕΠ στα δύο τελευταία χρόνια και μαζί με τη μείωση του 2009 πλησιάζει το 12%. Έτσι το ΑΕΠ από 252 δισεκατομμύρια θα φθάσει στο τέλος του χρόνου τα 219 και με προοπτική στο τέλος του 2012 να μην ξεπερνά τα 212 δισεκατομμύρια, μείωση κατά 3,2% όπως εκτιμά η κυβέρνηση.
Με τις μειώσεις των αποδοχών, τις περικοπές των κοινωνικών παροχών και τις αυξήσεις των φόρων μέσα στη διετία, μείωσε το δημόσιο έλλειμμα από το 15,4% του ΑΕΠ των 242 δισεκατομμυρίων στο 9% του ΑΕΠ των 220 δισεκατομμυρίων. Το έλλειμμα θα κλείσει περίπου στα 20 δισεκατομμύρια στο τέλος του χρόνου.
Κι αν αφαιρεθούν ακόμη και 4,5 δισεκατομμύρια από τη μείωση των τόκων λόγω κουρέματος του δημοσίου χρέους, πάλι το έλλειμμα θα είναι της τάξης των 15,5 δισεκατομμυρίων και με τη εφαρμογή των μέτρων του νέου αναθεωρημένου μνημονίου, το έλλειμμα θα φθάνει στα 13 δισεκατομμύρια και θα είναι τα τέλη του 2012 σε ποσοστό του ΑΕΠ τουλάχιστον 6%.
Η κυβέρνηση του κ. Λ. Παπαδήμου καθ’ υπόδειξη των τραπεζών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των κατασκευαστικών εταιρειών και με τις ευλογίες της τρόικας θα πάρει και νέα μέτρα εις βάρος των χαμηλοεισοδηματιών με στόχο τους πλεονασματικούς προϋπολογισμούς. Η πολιτική τους θα είναι αδιέξοδη και μόνιμα θύματά της θα είναι οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι αγρότες και οι μικροεπαγγελματίες.
Την πολιτική αυτή χαράζουν οι τραπεζίτες μέσω του εκτελεστικού τους οργάνου που είναι ο κ. Λ.Παπαδήμος. Τι περιμένει όμως ο λαός από αυτόν όταν οι εισηγήσεις του μας οδήγησαν σ’ αυτήν την κατάσταση ; Αυτές ήταν :
Η ισοτιμία της ένταξης της χώρας στην ζώνη του ευρώ, ήτοι 1 ευρώ προς 340,75 δρχ., παραγνωρίζοντας πως η ισοτιμία δεν είναι αποτέλεσμα των αγορών, αλλά της παραγωγικής βάσης της ελληνικής οικονομίας, την οποίαν όφειλαν να προστατεύσουν.
Η έκδοση swaps, τα οποία πούλησαν στην Goldman Sachs και δεν τα εμφάνισαν σε συμφωνία με αυτήν στο δημόσιο χρέος.
Στην μείωση των επιτοκίων καταθέσεων και στην αύξηση των επιτοκίων χορηγήσεων για να γίνει πιο ακριβό το χρήμα που είχε ανάγκη η πραγματική οικονομία και να κερδίσουν μόνο οι τραπεζίτες.
Μήπως ο κ. Λ.Παπαδήμος με την ιδιότητα του αντιπροέδρου της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας εισηγήθηκε το 2010 είτε στην ίδια την τράπεζα είτε στον κ. Γ. Παπανδρέου, την αναγκαιότητα του κουρέματος του δημόσιου χρέους ; Πράγμα που υλοποιήθηκε με καθυστέρηση 15 μηνών και αφού το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από τα 289 δισεκατομμύρια στα 360 δισεκατομμύρια. Αλήθεια πιστεύει έστω και ένας Έλληνας πως ο κ. Λ.Παπαδήμος θα ασκήσει εθνική πολιτική ή θα ασκήσει την πολιτική που θα του υποδείξουν τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας, οι αγορές και η τρόικα ;

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

Η μεγάλη ληστεία!!!

Ετσι επιγράφεται άρθρο του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου, που δημοσιεύτηκε στις 7/11/2011 στο Athens Review of Books. Επειδή το βρήκαμε εξαιρετικά ΕΠΙΚΑΙΡΟ και συγκλονιστικά ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ σας το παρουσιάζουμε αυτούσιο (χωρίς περικοπές), όπως μας το έστειλαν φίλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ. Αποφεύγουμε τα "μακρινάρια", που κουράζουν στην ανάγνωσή τους αλλά εδώ κάθε λέξη, κάθε πρόταση είναι πολύτιμη πληροφορία...


Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες.
«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».
«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.
«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.
Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα –
Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.
Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.
«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.
2. [Η δημιουργία των μηχανισμών]Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.
Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.
Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!
Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.
Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.
Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να
πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.
Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής».
Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.
3. [Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει.
Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.
Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των
χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.
Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.
Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.
Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ.
Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.
Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη.
Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.
Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.
Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν
τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.
Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.
[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.
[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax
[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.
[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.
********************

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Δείτε αυτή την κυρία - Ας μην ξεχάσουμε ποτέ...

Σας μεταφέρουμε αυτούσιο το e-mail του φίλατου Ν.Μ. με μία -συγκλονιστικά ανθρώπινη ιστορία- πολύ ξεχωριστή στην εποχή των spreads, των PSI, των CDS, των αλητηρίων της κερδοσκοπίας, των βαμπίρ του φιλελευθερισμού... Τέτοιες "περιπτώσεις" μπορούν να γεμίζουν τις μπαταρίες μας, ιδιαίτερα, αυτές τις ώρες της μαγειρευόμενης "εθνικής σωτηρίας". Το παρουσιάζουμε:


Δείτε αυτή την κυρία - Ας μην ξεχάσουμε ποτέ...
"Ο κόσμος δεν έγινε τώρα κακός.... πάντα ήταν"
"Το βραβείο δεν το παίρνει πάντα αυτός που το αξίζει"


Πρόσφατα πέθανε μια 98χρονη κυρία που την έλεγαν Ιρένα. Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Ιρένα είχε εργαζόταν στο γκέτο της Βαρσοβίας ως ειδική υδραυλικός υπονόμων. Είχε όμως κι έναν απώτερο σκοπό.Όντας γερμανίδα ΗΞΕΡΕ ποια ήταν τα σχέδια των ναζί για τους εβραίους. Η Ιρένα έβγαζε λαθραία βρέφη στον πάτο της εργαλειοθήκης της ή σε ένα σάκο από λινάτσα που είχε στην καρότσα του φορτηγού της τα μεγαλύτερα παιδιά.Ακόμα, είχε ένα σκύλο στην καρότσα, που τον είχε εκπαιδεύσει να γαβγίζει όταν οι ναζί φαντάροι της άνοιγαν να μπει ή να βγει από το γκέτο.Οι φαντάροι, φυσικά, δεν ήθελαν πάρε-δώσε με το σκύλο, ενώ το γάβγισμά του κάλυπτε τους θορύβους/ήχους που έκαναν τα βρέφη/παιδιά!Στο διάστημα που το έκανε αυτό, κατάφερε να φυγαδεύσει και να σώσει 2.500 παιδιά και βρέφη. Συνελήφθη και οι ναζί τη χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα και της έσπασαν και τα χέρια και τα πόδια. Η Ιρένα κράτησε ένα αρχείο με τα ονόματα των παιδιών που είχε διασώσει και το φύλαξε σ΄ένα γυάλινο βάζο που έθαψε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή της.



Μετά τον πόλεμο, προσπάθησε να εντοπίσει όσους γονείς είχαν επιζήσει και επανένωσε τις οικογένειες.Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στους θαλάμους αερίων. Τα παιδιά αυτών, τα βοήθησε να τακτοποιηθούν σε θετές οικογένειες ή να υιοθετηθούν.

Το 2007, η Ιρένα προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Δεν επελέγη .(φυσικα)!!! . Γιατι ο Πρόεδρος Ομπάμα το είχε κερδίσει ένα χρόνο πριν γίνει Πρόεδρος, για την εργασία του ως "οργανωτής κοινότητας" για το ACORΝ... και ο Αλ Γκορ το κέρδισε το 2007, για ένα φιλμ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης...

Εις μνήμην της - 63 χρόνια μετά... Βάζω το λιθαράκι μου προωθώντας αυτό το μήνυμα. Ελπίζω να κάνετε κι εσείς το ίδιο...Είναι τώρα πάνω από 60 χρόνια που τέλειωσε ο Β΄Παγκόσμιος στην Ευρώπη. Αυτό το e-mail στάλθηκε ως "μνημόσυνη αλυσσίδα", εις μνήμην των 6 εκατομμυρίων εβραίων, 20 εκατομμυρίων ρώσων, 10 εκατομμυρίων χριστιανών και 1.900 καθολικών ιερέων που δολοφονήθηκαν, σφαγιάστηκαν, βιάστηκαν, κάηκαν, λιμοκτόνησαν και ταπεινώθηκαν.Είναι επιτακτική ανάγκη να διασφαλιστεί ότι ο κόσμος ποτέ δεν θα ξεχάσει, γιατί υπάρχουν άλλοι που θα το ξαναέκαναν...Αυτό το e-mail προορίζεται να φτάσει σε 40 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Ενωθείτε κι εσείς και γίνετε ένας κρίκος της "επιμνημόσυνης αλυσίδας" και βοηθείστε να φτάσει στην άκρη του κόσμου...Στείλτε κι εσείς αυτό το μήνυμα στους γνωστούς σας και ζητείστε τους να συνεχίσουν αυτή την αλυσσίδα.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Συγκινητικά διαυγής και σαφής !!!

Ο Εμμανουήλ Κριαράς, ομότιμος καθηγητής της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ έκανε πρόσφατα, σε ηλικία 105 ετών!!!, δηλώσεις σχετικά με την τρέχουσα πολιτική, κοινωνική & οικονομική κρίση... Τις διαβάσαμε στο http://www.nooz.gr/ και καταχαρήκαμε την μεγάλη διάυγεια, την ευγένεια και την προοδευτικότητα του πεύματος και γι' αυτό σας τις μεταφέρουμε...
... Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά και κυρίως οικονομικά αδιέξοδα. Θα ήθελα να είχα πεθάνει, να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου. Φταίμε κι εμείς. Λειτουργήσαμε όλοι -κυβέρνηση και πολίτες κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν - στην καλύτερη περίπτωση - στο καθεστώς της υποκρισίας, της κλεψιάς , της απάτης. Όταν παίρνει κανείς δανεικά είτε είναι κράτος είτε πολίτης πρέπει να είναι όσα μπορεί να επιστρέψει… Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην έχει χειρότερα. Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο.Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε - όλοι γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνον της Ελλάδας- η λύση - εγώ θα επιμένω πάντα σ΄αυτό- είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου. Η Αριστερά όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει δυνατότητες. Η πρόταση του δημοψηφίσματος δεν ήταν η καλύτερη λύση , Θύμωσα όταν άκουσα ότι αυτό αποφάσισε ο πρωθυπουργός. Φοβάμαι ότι στις εκλογές θα επικρατήσει ο Σαμαράς. Δεν του έχω εμπιστοσύνη όμως. Είναι βαθύτατα συντηρητικός…

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Το παιγνίδι είναι στημένο…

Λίγα 24ωρα έχουν περάσει από την στιγμή, που ο διεθνής πολιτικός ορίζοντας γέμισε με την …πομφόλυγα του δημοψηφίσματος… Χαμός στα διεθνή χρηματιστήρια, πανικός στους Ευρωπαίους ηγέτες, σύγχυση στο G20… Η μικρά αλλά υπερήφανος Ελλάς υψώνει το ανάστημά της… Ο Δαυίδ στέκεται όρθιος μπροστά στους Γολιάθ του πλανήτη… Εκρηξη δημοκρατικής ευαισθησίας από την Ελληνική κυβέρνηση… Ο λαός να αποφασίσει… Λίγο μετά την δημόσια δήλωση του πρωθυπουργού, ακολουθούν τα γνωστά εξαπτέρυγα, που μας βομβαρδίζουν με ατάκες πατριωτισμού στα όρια του αντιϊμπεριαλισμού… Επειδή, όμως ο πρωθυπουργός είναι και λίγο μαρτυριάρης, στην ερώτηση: το ξέρουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, δεν το κρύβει… Και βέβαια ξέρουν από καιρό τις προθέσεις μας… Και εδώ αρχίζουμε να πονηρευόμαστε… Ολοι οι αρμόδιοι και σχετικοί το ξέρουν και κανένας δεν έχει πρόβλημα; Τι έγινε ρε παιδιά; Λαϊκοδημοκρατική στροφή των μεγάλων της Γηραιάς Ηπείρου… Κοίτα ο Νικολά… Κοίτα η Αγκελα… Και δεν τους το είχαμε… Καταρχή δηλώνουν ... πλήρη άγνοια... Αλλά η δημοκρατική τους ευαισθησία δεν περιγράφεται... Ο Ελληνικός λαός θα έχει όλο το δικαίωμα να διαλέξει αλλά προσοχή!!! Όχι αν του αρέσει η συγκεκριμένη συμφωνία… Σιγά τώρα…Ττα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, τις εποπτείες και όλα τα σχετικά παλούκια σας τα περάσαμε καπέλο Παναμέζικο και τώρα θα σας ζητήσουμε την γνώμη… Ε! όχι !!! Το ερώτημα θα το θέσουμε στην ρίζα του. Για να είναι καθαρά τα πράματα… ΜΕΣΑ ‘Η ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ? η καλύτερα: ΜΕΣΑ Η ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ?
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, όπως άδει και ο pop συμπολίτης αοιδός… Πανικός στα γνωστά ΜΜΕ… Ολονύκτιες και ολοήμερες ακολουθίες… Ο Ακάθιστος ύμνος των καναπέδων… Τι μας βρήκε, τι θα πάθουμε… Ωϊμέ… Ωϊμέ… Τώρα κάνει δήλωση ο Υπουργός άλφα… Αυτοί έχουν τον Υπουργό βήτα… Στο 3ο κανάλι ο σημαντικός πολιτικός αναλυτής γάμμα… Οι αγορές πιέζουν, οι τράπεζες δεν κάνουν αναλήψεις… Χαμός… Παναγία μου… θα χάσουμε αυτή την χρυσή συμφωνία, που μας χάριζε 250 δις και μα αφαιρούσε άλλα 100 δις από τα χρέη (ούτε για χάρισμα πρόκειται ούτε για αλάφρωση του δανείου στην ουσία…). Η μαγική συνταγή του Ναστραντίν Χότζα κατά της στενότητας του χώρου, από την οποία υπέφερε η κατοικία του αφελούς χωρικού στο μεγαλείο της… Η χρυσή συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου κινδυνεύει από …απερισκεψίες και επιπολαιότητες. Θεέ μου κάνε να μην την χάσουμε… Κάνε να ηρεμήσουν τα πράματα και όλα να εξελιχθούν όμορφα και καλά… Κάνε να τηρήσουν οι Ευρωπαίοι την πολύτιμη, την σπουδαία, την ανεπανάληπτη συμφωνία… Κάνε να θελήσουν… Για μας δεν τίθεται θέμα… Ένα θησαυρό είχαμε στα χέρια μας και πάμε να τον χάσουμε…
Δεν μπορούμε ασφαλώς να προφητέψουμε τις επόμενες σκηνές του έργου ούτε τις λεπτομέρειες της πλοκής του, που θα το κάνει ελκυστικότερο και πειστικότερο… Νομίζουμε, απλά ότι έχουμε καταλάβει το βασικό σενάριο… Γι’ αυτό είχαμε γράψει, πριν λίγες μέρες, πως: η Ευρώπη αγοράζει Εθνική ανεξαρτησία… Και την αγοράζει με σατανικό τρόπο ώστε να μετατρέψει τον θάνατο σε λύτρωση…

Ο επίλογος ο ίδιος: Εχουμε τον Λόγο…

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Γνωρίζουμε τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος !!!

Η ΦΑΙΑΚΙΑ με την βοήθεια των δαιμόνιων ρεπόρτερ της και τα γερά "κονέ" σε υψηλά κλιμάκια σας αποκαλύπτει τα 2 εναλλακτικά ερωτήματα, που θα θέσει η κυβέρνηση δημοψηφισματικά:
ΕΡΩΤΗΜΑ 1: Η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου σας αρέσει πάρα, πάρα, πάρα, πάρα πολύ;
ΕΡΩΤΗΜΑ 2: Η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου σας αρέσει πάρα πολύ;
Αλλες εξίσου έγκυρες πληροφορίες του blog μας αναφέρουν διαφορετικό δίδυμο ερωτημάτων:
ΕΡΩΤΗΜΑ 1: Προτιμάτε τον Παράδεισο, που σας βάζουμε με την συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου;
ΕΡΩΤΗΜΑ 2: Προτιμάτε την Κόλαση με την απόρριψη της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου;

Αμείλικτα ερωτήματα, που θα ανεβάσουν τον πολιτικό προβληματισμό, θα καταξιώσουν το δημοκρατικό μας πολίτευμα και θα εμβαθύνουν τα δεδομένα της λαϊκής κυριαρχίας...

ΥΓ. Τα παιγνίδια με θεσμούς σημαντικούς, όπως το δημοψήφισμα, τελικά μόνον την απαξίωσή τους επιδιώκουν...

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Μας οφείλουν μία απάντηση…

Πριν από δύο χρόνια η νεοεκλεγμένη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, σε αντίθεση με την προεκλογική της εφησυχαστική ρητορική, μας αποκάλυψε, ότι το χρέος είναι δυσθεώρητο και έχει φτάσει στο 127% του ΑΕΠ και πως η προσφυγή στο ΔΝΤ θα ήταν ολέθρια και η ίδια δεν την συζητάει καν. Ούτε καν συζήτηση για αίτημα κουρέματος του χρέους. Κάτι τέτοιο, μας έλεγαν θα ήταν αληθινή καταστροφή…, που η κυβέρνηση θα απέφευγε πάσει δυνάμει χάρις στους σωστούς χειρισμούς, που έβαλε μπροστά από την επομένη των εκλογών… Ακολούθησαν δύο χρόνια απόλυτης κυβερνητικής αδράνειας ως προς τον χειρισμό του χρέους κσι ολοκληρωτικής απουσίας κάθε ουσιαστικού διαρθρωτικού μέτρου, που θα μπορούσε έστω και υποσχετικά να δίνει προοπτική στον τόπο… Αντιθέτως ο χρόνος αυτός ήταν γεμάτος από ληστρικά φοροεισπρακτικά μέτρα από τους συνήθεις ύποπτους, τους μισθωτούς και βαρύτατες μειώσεις αποδοχών των ίδιων των μισθωτών και των συνταξιούχων. Ηταν χρόνος γεμάτος συγκλονιστικές αποκαλύψεις… Ετσι, π.χ. ενώ μας διαβεβαίωναν, πως αγνοούσαν τον κ. Στρως Καν, Ο Ντομινίκ σε κάποια … μερακλίδικη συνέντευξή του μας αποκάλυπτε, ότι με τον Γιώργο το είχε συζητήσει αναλυτικά το ζήτημα της προσφυγής στο ΔΝΤ… Ενώ, λοιπόν τα πράγματα φαινόταν δύσκολα έως τραγικά, εγχώριοι κυβερνώντες αλλά και η διεθνής «φιλελεύθερη» ηγεσία ακολουθούσαν ρυθμούς χελώνας. Ένα πλατύ χαμόγελο απαντούσε τις ανησυχίες, πως με το μνημονιακό μοντέλο, η κατάσταση θα χειροτερέψει μαθηματικά και με υψηλές ταχύτητες. Ως «Κασσάνδρες» και «εχθροί του έθνους» αντιμετωπίζονταν οι ενιστάμενοι… Δραστηριότητα και εμπνεύσεις υπήρχαν μόνον για μακροβούτια στις τσέπες των εργαζόμενων αυτού του τόπου… Και ήλθε η 27 Οκτωβρίου 2011… Επισήμως και με την Βούλα, ελεγχόμενη (?) περικοπή του χρέους κατά 50% με μία εγγυημένη 10ετία αφάνταστης δυσκολίας για τον λαό και χωρίς εγγύηση αποφυγής της επίσημης χρεωκοπίας… Υπόσχεση επαναφοράς του καλπάζοντος χρέους το 2021 στο επίπεδο του 2009 θα είναι η ανταμοιβή δακρύων και αίματος, που θα καταβληθούν για … να γυρίζει ο ήλιος… «Υπερήφανοι» αρνητές μόνον προς Ρώσους και Κινέζους, που έχουν προτείνει διάφορες μορφές θετικής παρέμβασης υπέρ της Ελληνικής οικονομίας και φανατικοί και καθημερινοί υποστηριχτές του δόγματος «ανήκομεν εις την Δύσιν», που καλά κρατεί και βασιλεύει μεταξύ των μεγάλων ενόχων της σύγχρονης Ελληνικής και παγκόσμιας τραγωδίας…
Δύσκολα όμως θα αποφύγουν οι πρωταγωνιστές του δράματος τα αμείλικτα ερωτήματα της λαϊκής αγανάτησης: Καλά όλες οι προηγούμενες 10ετίες, που … «μαζί τα φάγαμε»… Τι τους εμπόδιζε εδώ και δύο χρόνια να επισπεύσουν την λήψη των μέτρων, που τότε τα χαρακτήριζαν ολέθρια και σήμερα τα βαφτίζουν σωτήρια;;; Πρόκειται για κραυγαλέα, απύθμενου βάθους ανικανότητα ή μήπως άλλων ρήμασι πειθόμενοι μας οδήγησαν στο κοίλο της γκλιλοτίνας;;; Εδώ χωράει και Τρίτη ερμηνεία: και τα δύο μαζί…
Δεν πειράζει… Ας μην μας απαντήσουν… Καταλάβαμε…

Διαβάστε την...

Στον πολύ ενημερωμένο και συνεχώς αναβαθμιζόμενο δικτυακό ιστότοπο:newstrap, διαβάσαμε μία εξαιρετικά επίκαιρη και άκρως πληροφοριακή συνέντευξη του Γερμανού καθηγητή ιστορίας Albrecht Ritschl στο Spiegel. Αφορά και το Ελληνικό χρέος αλλά και την στάση, που η Γερμανία θα έπρεπε (!!!) να κρατήσει στην περίπτωση της Ελληνικής οικονομικής κρίσης... Τίτλος του σημειώματος: Γερμανός καθηγητής στο Spiegel: «έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας» Διαβάστε την... Αξίζει πολύ τον κόπο...

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Ερχεται η «χρυσή» 10ετία των εκποιήσεων

Την οδύνη τους εκφράζουν τα μεγάλα (και μεγάλων συμφερόντων) ΜΜΕ για την έλλειψη αναπτυξιακού σκέλους στην νέα συμφωνία εξυπηρέτησης του εθνικού χρέους υπό όρους εθνικού και ατομικού αφανισμού…
Λαθεμένη πληροφόρηση ή και συνειδητή παραπληροφόρηση … Οι «επενδύσεις»… έρχονται. Μία νέα συμφωνία Cooper θα αρχίσει να υλοποιείται επί της ουσίας… Η «πασιφανής» έλλειψη εθνικών κεφαλαίων θα καταστήσει όχι απλά εμπορεύσιμο αλλά και «εμπορευτέο» τον εθνικό πλούτο σε πρώτες ύλες, κλασσικά ενεργειακά υλικά, ανανεώσιμες πηγές. Το ξεπούλημα θα επιχειρηθεί με την επιδίωξη ευρείας λαϊκής ανοχής ή/ και αποδοχής. Ταυτόχρονα, οι υλικοί όροι αυτών των επενδύσεων προοιωνίζονται «λαμπροί»… Χάρις στην «συνεπή» προσπάθεια απαξίωσης της εργατικής δύναμης, το κόστος εργασίας θα έχει συντομότατα …βαλκανοποιηθεί. Οι στρατιές των ανέργων θα εγγυώνται σταθερά υποβιβασμένα και μη αναπροσαρμόσιμα μεροκάματα…
Κάποιοι «ρεαλιστές» θα θεωρήσουν, πως έστω και έτσι, υπάρχει η προοπτική της ανάπτυξης. Το παραμυθάκι αυτό έχει καταγράψει ανακυκλούμενες εμφανίσεις στο ιστορικό προσκήνιο του τόπου… Χαρακτηριστική περίπτωση η μετεμφυλιακή «ανάπτυξη», που -με εξαίρεση την αξιοποίηση του λιγνίτη- οδήγησε σε σημαντικότερη αποβιομηχάνιση, αφανισμό του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας εκθετική διόγκωση της αρπαχτής και του παρασιτισμού και σταθερή αύξηση του εξωτερικού χρέους. Καμία πρωτογενής συσσώρευση, κανένας εξορθολογισμός, κανένας ουσιαστικός εκσυγχρονισμός πάντοτε βέβαια με μπόλικη «εκσυγχρονιστική» επένδυση …
Κάπως έτσι προδιαγράφεται το μέλλον του νομοθετημένου πλέον ως β’ διαλογής τόπου. Εκτός και οι αυτόχθονες ιθαγενείς ανατρέψουν την πορεία προς τα προδιαγεγραμμένα…

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

…Κάτω τα χέρια από τον Χορστ Ράιχενμπαχ

Με οργή και αγανάκτηση παρακολουθήσαμε στην συνέντευξη τύπου του επικεφαλής της «ομάδας δράσης» της κομισιόν για την Ελλάδα κ. Χορστ Ράιχενμπαχ να του τίθεται η προσβλητική (για την αφεντομουτσουνάρα του) ερώτηση: Μήπως είστε Γκαουλάϊτερ;
Τι να απαντήσει ο …Τεύτων φιλέλλην, που βρίσκεται εδώ ως συντονιστής του ανθρωπιστικού έργου σωτηρίας της χώρας!!! Θαύμασα την ψυχραιμία του αλλά και την πολιτική του σοφία, που αντιπαρήλθε την προβοκατόρικη ερώτηση λέγοντας, ότι η μέχρι σήμερα δράση του πραγματοποιείται κυρίως εκτός Γερμανίας και πως ο ίδιος δεν έχει σχέση με το Γερμανικό παρελθόν (sic διατύπωση για το Χιτλερικό-ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας)…
Ευτυχώς, που στην συνέχεια με τις απαντήσεις και τις τοποθετήσεις του διέγραψε και την τελευταία υποψία, για δήθεν κακόβουλη παρουσία και δράση του στην Ελλάδα… Ετσι. π.χ. ερωτώμενος για την αξία της υπό εκποίηση εθνικής περιουσίας τόνισε το αυτονόητο: Ούτε η Κομισιόν, ούτε η Ελληνική Κυβέρνηση θα καθορίσουν την αξία των εκποιούμενων αλλά η ίδια η αγορά… Αυτό άκουσα και καθησύχασα… Επιτέλους όχι αυθαιρεσίες και παράλογες απαιτήσεις… Η «αγία» αγορά űber Alles… Γι’ αυτό εξάλλου με σταθερότητα και συνέπεια η Ελληνική Πολιτεία …σκίζεται για να υποβαθμίσει την αξία όλων των προς εκποίηση αγαθών και υπηρεσιών στο μη περαιτέρω… Προσπάθεια, που κατά την τελευταία 2ετία έχει λάβει …ηρωϊκές διαστάσεις. Η αγορά, λοιπόν θα καθορίσει, όπως οφείλει σε κάθε …δημοκρατική πολιτεία, την αξία των …προικώων. Λαλίστατος πάντως στην συνέχεια ο Χορστ, μίλησε για τις απαιτούμενες διαρθρωτικές αλλαγές στην Υγεία, στην Δικαιοσύνη, για το Κτηματολόγιο, τα διαρθρωτικά Ταμεία, την ρευστότητα των Τραπεζών, τις κοινές δράσεις των Υπουργείων και τα μεγάλα Εργα…
Πάντως, όσο και αν έψαξα, κουβέντα δεν βρήκα για τα δρομολόγια των φέρρυ-μπωτ Λευκίμμης-Ηγουμενίτσας, την παράκαμψη της Αμφιλοχίας, τα ωράρια των κομμωτηρίων… Με τέτοια γενικολογία το θεάρεστο έργο του Χορστ κινδυνεύει…


Αφήστε τον άνθρωπο ελεύθερο να πει και να δράσει και ...θα δείτε...

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Υπόμνηση προς αφελείς...

...Είναι το σημείωμα του φίλτατου Ν.Γ. προς την ΦΑΙΑΚΙΑ... Πρόκειται για κείμενο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, δημοσιευμένου στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ, μόλις 115 χρόνια πριν... Αναγνώστε το προσεκτικά και αναλογιστείτε την διαχρονικότητά του... Εμείς το κάναμε με πολύ θλίψη...



Τις ημύνθη περί πάτρης;
Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος. Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί, εκατάστρεψαν το έθνος, ανάθεμά τους. Κάψιμο θέλουν όλοι τους! Τότε σ' εξεθέωναν οι προεστοί κ' οι 'γυφτοχαρατζήδες', τώρα σε 'αθεώνουν' οι βουλευταί κ' οι δήμαρχοι.
Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δύο κόμματα, τους έταζαν 'φούρνους με καρβέλια', δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά, απέναντι, καθώς τους είπαν, και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ' τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα, διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού, σύμφωνα με τον λογαριασμόν, όν ήθελαν παρουσιάσουν. Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει τη φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν. Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων, στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού...
Μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθορά, θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ' επιδεξιώτερον τον κόθορνον. Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

Πραγματικά συναρπαστική συνέντευξη...

...Είναι αυτή που παραχώρησε ο Γώργος Ρούσσης στο blog: "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΤΙΠΟΤΑ" (http://eleftheriahtipota.blogspot.com/). Μπορείτε να την παρακολουθήσετε αυτούσια (video) ή/και να την διαβάσετε απομαγνητοφωνημένη... Την βρήκαμε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και σας την προτείνουμε ανεπιφύλακτα... Πολύ ζωντανές απόψεις σε καυτά ιδεολογικοπολιτικά θέματα της εποχής. Και υπαρξιακά θα προσέθετα... Εμείς εδώ θα παραθέσουμε μόνον ένα μικρότατο απόσπασμα, έχοντας επίγνωση, ότι το απόσπασμα πολλές φορές κινδυνεύει να κακοποιήσει το νόημα του συνολικού λόγου... Υποκειμενική επιλογή, αλλά είπαμε: διαβάστε την ολόκληρη...



Ερώτηση (Ελευθεριακός): Μάλιστα. Θα σας κάνω τώρα μια… μάλλον είναι περίεργη ερώτηση! Είναι λίγο ταξιδιωτική: Ότι αν παρομοιάσουμε την αταξική κοινωνία με ταξιδιωτικό προορισμό, ας πούμε τη Θεσσαλονίκη, είναι προτιμότερο να πάμε με αυτοκίνητο ή να πάρουμε αεροπλάνο; Τι κινδύνους έχει το ένα, τι κινδύνους μπορεί να έχει το άλλο;
Ρούσης: Θα σου απαντήσω με το σκεπτικό του Γκράμσι, του οποίου είναι ευκαιρία να πω ότι κυκλοφόρησε τώρα ένα βιβλιαράκι «Οι θέσεις της Λυών», είναι ένα βιβλίο που βγήκε από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο…
Και μιλάει για το πώς θα πρέπει να είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα, και είναι αρκετά επίκαιρο κατά τη γνώμη μου. Λοιπόν, τί έλεγε ο Γκράμσι; Διαχωρίζοντας την Ανατολή από τη Δύση και τη Ρωσία από τις Δυτικές χώρες, ότι εδώ θα πρέπει να εφαρμοστεί ο πόλεμος θέσεων, δηλαδή, πρόσεχε: όχι κανένας ρεφορμισμός…
ο οποίος [ο πόλεμος θέσεων] θα οδηγήσει στην επανάσταση, αν θέλεις να πούμε ότι το γρήγορο είναι το αεροπλάνο. Αλλά να πηγαίνουμε σταθμό-σταθμό. Να κατακτήσουμε δηλαδή τη Λαμία, να κατακτήσουμε τη Λάρισα, να κατακτήσουμε παραπάνω, για να φτάσουμε ως τη Θεσσαλονίκη… μέσα από μάχες. Γιατί αυτό; Διότι όσο αναπτύσσεται ο Καπιταλισμός, πέρα όλων των άλλων αρνητικών που έχει, [όπως] πολέμους, οικολογική καταστροφή, εκμετάλλευση, κάνει και κάτι άλλο: Αλλοτριώνει, αποξενώνει τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένης της εργατικής τάξης. Με αυτό το δεδομένο λοιπόν και η εργατική τάξη αντί να ζητάει την ανατροπή του συστήματος, αν και εν δυνάμει επαναστατική, ενσωματώνεται σε αυτό και ζητάει την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής της στα πλαίσιά του. Για να μπορέσει να ανατραπεί αυτό, για να μπορέσει να ανατραπεί η ιδεολογική ηγεμόνευση της αστικής τάξης, της κυρίαρχης ιδεολογίας με άλλα λόγια και να μπορέσει η εργατική-επαναστατική ιδεολογία να αγκαλιάσει ευρύτερες μάζες, χρειάζεται να δίνεται μία μάχη από καλύτερες θέσεις. Εδώ- για να επανέλθω σε μια προηγούμενη ερώτησή σου- εντάσσεται και η αναγκαιότητα ενός μετώπου…
ριζοσπαστικού, αντικαπιταλιστικού της Αριστεράς- στο βαθμό που η εργατική τάξη, ενώ είναι ώριμες οι αντικειμενικές συνθήκες, δεν είναι η ίδια ώριμη- για να βοηθήσει [το Μέτωπο] να κατακτηθεί αυτή η ηγεμονία. Άρα θα έλεγα από μια άποψη καλύτερα με τρένο.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Σύντομα αλλά καλά !!!

Ξανά, από τον φίλο Ν.Μ. της ΦΑΙΑΚΙΑΣ πήραμε αυτά τα επίκαιρα αποφθέγματα και σας τα παρουσιάζουμε...




- Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας (ΑΡΤΕΜΗΣ ΜΑΤΣΑΣ)
- Ευτυχώς που είμαστε υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ (ΕΥ.ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ)
-Σκέφτονται να κατέβουν στο Σύνταγμα για διαμαρτυρία οι ληστές και οι λωποδύτες. Κατηγορούν τη κυβέρνηση για μονοπωλιακές τακτικές στο επάγγελμα.
-Γνωρίζω οικογένεια με 2 συνταξιούχους και 2 εργαζόμενους. Που κάνω καταγγελία;
-Ενας μέσος εργαζόμενος παίρνει τη μέρα 23 €...τα 2 πάνε στο ΙΚΑ, 2 στα κοινόχρηστα, 6 η ΔΕΗ και 10 η εφορία! Μένουν 3! ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ ΚΙ ΑΥΤΑ!
-Εχω αρκετά χρήματα για να περάσω μέχρι το τέλος του μήνα. Του προηγούμενου...
-Tις προάλλες ένα αυτοκίνητο στούκαρε στη βιτρίνα ενός καταστήματος και φώναξε ο καταστηματάρχης: -Επιτέλους, μπήκε ένας άνθρωπος στο μαγαζί.
-Κάθε φορά που μιλάει ο Βενιζέλος κρύβεται το πορτοφόλι μου από μόνο του..
-Γιατί πήγε στο Κατάρ ο Πρωθυπουργός? Εμείς στο Σιχτίρ τον στείλαμε.
-Αν το ελληνικό κράτος αναλάβει την έρημο Σαχάρα σε λίγα χρόνια θα υπάρχει έλλειψη άμμου!!!
-Τα πράγματα γίνονται ολοένα και χειρότερα.....χθες πέρασα από το Σύνταγμα και είδα τα περιστέρια να ταΐζουν τους ανθρώπους.
-Έβγαλα το Δημοτικό. Έβγαλα το Γυμνάσιο και το Λύκειο.. Έβγαλα & το Πανεπιστήμιο...Και τώρα για να βρω δουλειά πρέπει να βγάλω ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ!
-Πώς κλίνεται το ρήμα πτωχεύω; Εγώ πτωχεύω, εσύ κερδίζεις, αυτός πλουτίζει, εμείς πεινάμε, εσείς τα τρώτε, αυτοί μας πηδάνε!

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Ε άει σιχτίρ.......

Δεν το διαβάσαμε στην ΑΥΓΗ, όπου πρωτοδημοσιεύτηκε αλλά το λάβαμε από τον φίλο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Ν.Μ. καιτο αναδημοσιεύουμε ασμένως... Ισως επειδή μας εκφράζει σχεδόν κατά λέξη.







Ε άει σιχτίρ...
Εκατό φορές μέχρι σήμερα τα καλόπαιδα με τις κουκούλες διέλυσαν με τις μολότοφ και τις αγριότητες ειρηνικά συλλαλητήρια. Προσκάλεσαν και προκάλεσαν με κρυμμένα πρόσωπα, τα άλλα καλόπαιδα, της αστυνομίας, με επίσης κρυμμένα πρόσωπα, σε ένα τσαμπουκά θύματα του οποίου υπήρξαν συχνά ειρηνικοί διαδηλωτές -ποιος ξεχνάει τη Marfin;-και πάντα οι ειρηνικές διαδηλώσεις. Και δεκάδες φορές μέχρι σήμερα είτε πιάστηκαν στα πράσα με επαναστατική κουκούλα και ασφαλίτικη ταυτότητα είτε απαθανατίστηκαν σε βίντεο τη στιγμή που κρύβονται πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ.
Προχθές, σε συνεργασία με τους κουκουλοφόρους του Παπουτσή, έσπασαν, ρήμαξαν, έκαψαν, δυσφήμισαν και τελικά διέλυσαν μια πρωτοφανή σε όγκο και παλμό συγκέντρωση. Παρέδωσαν το Σύνταγμα, πλατεία ειρηνικής διαμαρτυρίας, στη βαναυσότητα των δυνάμεων καταστολής. Με αποτέλεσμα ακόμα και το Mega να ανακαλύψει το «κόμμα της βίας», παραλείποντας φυσικά να θυμίσει ότι στο κόμμα αυτό ανήκουν όχι μόνο οι κουκούλες της βλακείας και της προβοκάτσιας, αλλά και οι κουκούλες της αστυνομίας και της κρατικής καταστολής.
Για τι πράγμα ακριβώς μιλάμε εδώ; Για ιδέες; Για επανάσταση; Ή για μια βία διορατική στην τυφλότητά της και στοχοπροσηλωμένη στη γενικότητά της, που υπηρετεί τα σχέδια της κρατικής βίας και χέρι-χέρι πηδάνε καλές προθέσεις και πολιτικούς στόχους; Διότι αν ξέρουμε για τι μιλάμε, τότε θα ρωτήσουμε: τι θες εσύ, οπαδός της μολότοφ και του ανταρτοπόλεμου με τους μπάτσους στη δική μας ειρηνική εκδήλωση; Γιατί χρησιμοποιείς παιδιά, γυναίκες, διαδηλωτές, ως ασπίδα για τον πόλεμό σου; Είμαστε αναλώσιμοι, μαλάκες, τούβλα, και μας αναθέτεις ρόλο αναχώματος;
Ε, χθες τα καλόπαιδα βρήκαν το μάστορά τους. Αυτή τη φορά κάποιοι αποφάσισαν να τους δώσουν την κουκούλα στο χέρι. Κάποιοι αντιστάθηκαν με βία στη βία τους εν ονόματι μιας διαδήλωσης ειρηνικής, με ειρηνικούς διοργανωτές χωρίς κουκούλα. Μπορεί η εικόνα να ξένισε πολλούς και άλλοι να γκρίνιαζαν ότι το Σύνταγμα δεν ανήκει στο ΠΑΜΕ. Φυσικά το Σύνταγμα δεν ανήκει στο ΠΑΜΕ. Χθες όμως ανήκε στους ειρηνικούς διαδηλωτές και δεν θα κατηγορήσουμε κανένα ΠΑΜΕ γιατί προσπάθησε να το διαφυλάξει από τη βία της κουκούλας. Στο κάτω-κάτω, όταν η αστυνομία συνεργάζεται προκλητικά με την κουκούλα, είναι δουλειά των διαδηλωτών (και του ΠΑΜΕ φυσικά) να υπερασπίζονται και τον κόσμο που διαδηλώνει και τις κινητοποιήσεις τους. Ή όχι;
Καρτερός Θανάσης

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Τι παίζεται;

Επειδή η ΦΑΙΑΚΙΑ αρέσκεται να φιλοξενεί τεκμηριωμένο και τεκηρώνοντα λόγο, σας παραθέτουμε το σημείωμα του Γιάννη Βαρουφάκη με τίτλο: "Τι Παίζεται;¨" που μας έστειλε ο καλό φίλος Σ.Π.


Τι παίζεται;

Aυτές τις μέρες αναγκάζομαι να ανατρέξω στην παλιά μου τέχνη (την Θεωρία Παιγνίων) για να καταλάβω τι γίνεται. Όχι βέβαια ότι υπάρχει κάποια θεωρία μαγική που θα μας δώσει τις απαντήσεις. Κανένα μαθηματικό θεώρημα δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί η τρόικα έβαλε ως όρο για την εκταμίευση της επόμενης δόσης την μείωση των ελάχιστων (ήδη τρισάθλιων) μισθών του ιδιωτικού τομέα. Εκεί όμως που μπορεί να βοηθήσει η παλιά μου τέχνη είναι στο να ξαναδούμε την ισχύουσα κατάσταση πιο καθαρά, τοποθετώντας τα διάφορα πιόνια-παίκτες στην σκακιέρα των εξελίξεων, μελετώντας την θέση του καθενός, τον σκοπό και τους περιορισμούς του, με την ελπίδα ότι, παρατηρώντας τα έτσι διατεταγμένα, θα καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει.
Κάτι τέτοιο θα προσπαθήσω επιλέγοντας τρία τέτοια πιόνια-παίκτες η μελέτη των οποίων μπορεί να βοηθήσει να δούμε λίγο πιο καθαρά "τι παίζεται": (1) Τις ευρωπαϊκές τράπεζες (τις γαλλο-γερμανικές ιδίως), (2) την Γερμανική Κυβέρνηση, και (3) τις ΑΜΠ χώρες (δηλαδή, τις Ακόμα Μη Πτωχευμένων), π.χ. Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο. Ας δούμε το κάθε πιόνι-παίκτη ξεχωριστά, εστιάζοντας στους στόχους και στους περιορισμούς του.
ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Οι τραπεζίτες γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι οι τράπεζές τους είναι πτωχευμένες. Το γνωρίζουν καιρό τώρα, κι ας μην το ομολογούν δημοσίως, ελπίζοντας ότι η ΕΚΤ, σε συνδυασμό με τις εθνικές κυβερνήσεις (που συγκροτούνται από πολιτικούς που με δυσκολία θα διακινδυνεύσουν την προνομιακή τους σχέση με τους εν λόγω τραπεζίτες), θα συνεχίσουν να κρατούν τις τράπεζές τους εν ζωή και εκείνους... τραπεζίτες. Βλέπετε, αντίθετα με τους υπόλοιπους επιχειρηματίες, οι οποίοι ζούνε υπό την απειλή της πτώχευσης, οι τραπεζίτες φοβούνται κάτι άλλο. Έχοντας δεδομένο το παράδοξο η πτώχευση των τραπεζών τους να τους βοηθά στο να ιδιοποιούνται τα πλεονάσματα που παράγουν άλλοι, οι καλοί τραπεζίτες δεν την φοβούνται την πτώχευση. Αυτό που τρέμουν είναι την υποχρεωτική επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δηλαδή, τρέμουν μπας και επαναληφθεί στην Ευρώπη αυτό που έγινε στις ΗΠΑ με το TARP (trouble assets relief program), όπου το κράτος ανάγκασε με συνοπτικές διαδικασίες τις τράπεζες να δεχθούν κρατικά κεφάλαια λαμβάνοντας το ίδιο σε αντάλλαγμα μετοχές αντίστοιχης αξίας (τις οποίες, αφού οι τράπεζες εκκαθαρίστηκαν, το κράτος πούλησε στον ιδιωτικό τομέα, με κέρδος μάλιστα). Ο λόγος που τρέμουν μια τέτοια υποχρεωτική επανακεφαλαιοποίηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από το EFSF, είναι ότι εκεί δεν θα τους παίρνει να απαιτούν και την πίτα ολάκαιρη (να παραμείνουν κυρίαρχοι των Διοικητικών Συμβουλίων των τραπεζών) και τον σκύλο χορτάτο (να λάβουν τα κεφάλαια που τόσο ανάγκη έχουν οι τράπεζές τους).
ΑΜΠ ΧΩΡΕΣ: Με τις κυβερνήσεις τους στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού, οι πολιτικοί των Ακόμα Μη Πτωχευμένων χωρών αυτών (με προεξάρχουσα την Ιταλία) παραμένουν στην άκρη, δεν τολμούν να πουν κιχ είτε εντός είτε εκτός των χωρών τους (φοβούμενοι ότι μια άστοχη λέξη θα φέρει την καταστροφή), και απλά ελπίζουν, μάταια μάλλον, σε μια γενναία στροφή της Γερμανίας που ίσως σταματήσει το μαρτύριο της σταγόνας και διαλύσει τα μαύρα σύννεφα που μαζεύονται απειλητικά πάνω από τις πρωτεύουσές τους. Με τις αγορές ομολόγων να αντιμετωπίζουν τις χώρες αυτές ως τους νέους παρίες, η Ιταλία, η Ισπανία, το Βέλγιο, ακόμα και η ίδια η Γαλλία, πιάνουν τον εαυτό τους να είναι κρατούμενοι, φυλακισμένοι στο χρυσό κλουβί της ευρωζώνης. Νιώθουν ότι είναι καταδικασμένοι ό,τι και να κάνουν. Αν δεν εφαρμόσουν ανελέητη λιτότητα, οι "αγορές", και μαζί τους η ΕΚΤ, θα τους εγκαλέσουν (με τρόπο βίαιο και βάναυσο) οδηγώντας τα spreads τους στα ύψη. Αν πάλι καταπιούν το δηλητήριο της λιτότητας στις τεράστιες ποσότητες που απαιτούν οι "αγορές" και η ΕΚΤ, τότε η ύφεση θα χειροτερέψει με αποτέλεσμα οι ίδιες οι "αγορές" να... στείλουν τα spreads τους στα ύψη. Είναι να μην βρίσκονται σε αποπληξία; Η μόνη τους λοιπόν ελπίδα είναι ένα κούρεμα του βουνού χρέους που αντιμετωπίζουν (πάνω από €3 τρις οι τρεις αυτές μόνο χώρες) - αν μη τι άλλο μια σημαντική μείωση των τόκων που θα πρέπει να καταβληθούν την επόμενη δεκαετία.
ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Το κύριο μέλημα του Βερολίνου είναι να διαχειριστεί την Κρίση με τις ελάχιστες δυνατές παραχωρήσεις όσον αφορά αυτό που κάποτε ονομάζαμε πολιτική και θεσμική ολοκλήρωση. Η Γερμανία απεύχεται οποιαδήποτε μορφή ολοκλήρωσης απειλεί την Αρχή των Απολύτως Διαχωριζόμενων Χρεών (ΑΑΔΧ, δικός μου... όρος ) - δηλαδή, της ιδέας ότι το κάθε ευρώ χρέους πρέπει να ανήκει σε μία μόνο χώρα. Πέρασαν δεκαοκτώ μήνες στην διάρκεια των οποίων η Γερμανική ηγεσία πάλεψε με νύχια και με δόντια να πείσει τον εαυτό της ότι η Κρίση δεν είναι συστημική αλλά από εκείνες που μπορούν να καταπολεμηθούν με περισσότερα δάνεια και μεγαλύτερη πειθαρχία. Τώρα όμως, μετά την κατάρρευση του διατραπεζικού συστήματος (το οποίο έσπρωξε την Βελγο-Γαλλική τράπεζα Dexia στον γκρεμό), η κα Μέρκελ φαίνεται να έχει αποδεχθεί ότι, τουλάχιστον όσον αφορά τον ευρωπαϊκό τραπεζικό τομέα, η Κρίση έχει πάρει διαστάσεις συστημικές (μέχρι και στον κ. Trichet επέτρεψε να πει κάτι τέτοιο χτες). Κατάλαβε φαίνεται αυτό που λέμε εδώ και ενάμιση χρόνο (και εδώ στο protagon.gr) ότι το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη στην οποία βρέθηκε η Wall Street τον Σεπτέμβριο του 2008. [Κι αν δεν με πιστεύετε, ακούστε αυτό: Το παθητικό των 'ευρωζωνικών' τραπεζών σήμερα ανέρχεται στο 300% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Το 2008 παθητικό των Αμερικανικών τραπεζών δεν ξεπερνούσε το 200% του ΑΕΠ των ΗΠΑ.] Κατάλαβε λοιπόν, επί τέλους, η Γερμανίδα Καγκελάριος, και ο υπουργός της επί των οικονομικών, ότι το πράγμα δεν πάει άλλο: Οι τράπεζες θα πρέπει να επανακεφαλαιοποιηθούν από κάποιο 'ταμείο' που να έχει στην διάθεσή του τουλάχιστον €1 τρις. Ακόμα, βέβαια, δεν έχουν κατανοήσει ότι αυτή η επανακεφαλαιοποίηση δεν μπορεί να γίνει από τις κυβερνήσεις αλλά από έναν πανευρωπαϊκό οργανισμό με εποπτικές και πειθαρχικές εξουσίες αλλά (που θα πάει;) αργά ή γρήγορα (μάλλον αργά) θα το καταλάβουν κι αυτό. Πέραν όλων αυτών των λεπτομερειών (που μόνο λεπτομέρειες δεν είναι), η Γερμανική κυβέρνηση κολλάει σε δύο πράγματα: (Α) Αρνείται να ενισχύσει τις τράπεζες (ιδίως τις Γαλλικές) δύο φορές ταυτόχρονα. Αν είναι να σταματήσει να δίνει χρήματα στο ελληνικό κράτος ώστε αυτό να αποπληρώνει τις τράπεζες, και αντ' αυτού να 'χώσει' ένα τρισεκατομμύριο στις τράπεζες απ' ευθείας, της πέφτει λίγο βαρύ να συνεχίσει παράλληλα να δίνει και στην Ελλάδα ώστε η Ελλάδα να δίνει κι άλλο ζεστό χρήμα στις ίδιες τράπεζες. Άρα, η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα συνυφανθεί με ένα ελληνικό default - ελληνιστί πείτε το πτώχευση, κούρεμα, αναδιάρθρωση κ.ο.κ. Ή, να το πω διαφορετικά, η πτώχευση/default/κούρεμα του ελληνικού δημοσίου θα αποτελεί το διαπραγματευτικό χαρτί με το οποίο η κα Μέρκελ θα επιβάλει στις τράπεζές της (και της Γαλλίας) την επανακεφαλαιοποίηση. Θα είναι σαν να τους λέει: "Θέλετε παραδάκι; Δεν θα το παίρνετε πλέον από την Ελλάδα (στην οποία το δίνω εγώ). Θα σας το δίνω εγώ απ' ευθείας αλλά με αντάλλαγμα μετοχές σας. Αν σας αρέσει!" (Β) Το δεύτερο σημείο που κάνει την Γερμανία να κωλυσιεργεί (λες και χρειάζεται λόγο...) είναι ο αντίκτυπος που θα έχει ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους στην Ιταλία και τις λοιπές ΑΜΠ χώρες. Η κα Μέρκελ φοβάται ότι αν υπάρξει προηγούμενο διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους μιας χώρας-μέλους της ευρωζώνης, χωρίς να οδηγηθεί αυτή εκτός του ευρώ, τότε θα ανοίξει η όρεξη κι άλλων χωρών-μελών, του κλαμπ των ΑΜΠ (όπως τις ονομάζω), τις οποίες δεν θα τις πείραζε καθόλου να δρομολογήσουν μια, έστω και μερική, διαγραφή του χρέους τους εφόσον η θέση τους εντός της ευρωζώνης (και η αρωγή της ΕΚΤ και του EFSF στις τράπεζές τους) εξασφαλίζεται.
Η ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: Η Γερμανία γνωρίζει ότι οι τράπεζες θα αντιστέκονται γερά στην ιδέα της επανακεφαλαιοποίησής τους από το EFSF όσο η Ελλάδα τους αποπληρώνει από τα δανεικά τα οποία παίρνει από την τρόικα, ελέω της Γερμανίας. Για να τους επιβάλει την επανακεφαλαιοποίηση, το Βερολίνο θα πρέπει να οδηγήσει την Ελλάδα στην πτώχευση, δηλαδή σε ένα κούρεμα άνω του 60% (το οποίο μπορεί, αρχικά, να αναφερθεί ως 50%, πριν προστεθεί ένα ακόμα 10% ή 20% σε αυτό). Μπροστά στο δίλημμα του λουκέτου (a la Dexia) και της επανακεφαλαιοποίησής, οι τράπεζες (όπως έκαναν και οι Αμερικανικές το 2009) θα το πιουν το πικρό ποτήρι της επανακεφαλαιοποίησης. Την ίδια στιγμή, όμως, έτσι ώστε να αποπέμψουν επικίνδυνες σκέψεις από το μυαλό των κυβερνόντων την Ιταλία και τις υπόλοιπες ΑΜΠ χώρες, η κα Μέρκελ είναι αποφασισμένη να καταστήσει την μία χώρα στην οποία θα επιτραπεί να πτωχεύσει εντός της ευρωζώνης σε πραγματική κόλαση. Υπό αυτό το πρίσμα, οι λόγοι που επιμένουν σε άσκοπα και παράλογα μέτρα, όπως η μείωση των ελάχιστων μισθών στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχει τίποτα απολύτως να κάνουν με την ίδια την Ελλάδα, με τις μεταρρυθμίσεις και τις διαρθρωτικές αλλαγές, με τις ανάγκες των αγορών εργασίας και γενικότερα. Ο μόνος στόχος της τρόικα, εδώ που έφτασε το κουβάρι της ευρωπαϊκής Κρίσης, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε κρανίου τόπον. Σε μια εξ ολοκλήρου πτώχευση κράτους και κοινωνίας που, από την μία μεριά, θα ενισχύει την διαπραγματευτική ισχύ της Γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στις Γερμανικές τράπεζες και, από την άλλη, σε ένα τεράστιο παράδειγμα προς αποφυγήν για τις ΑΜΠ χώρες, κυρίως την Ιταλία.
ΤΟ ΛΑΘΟΣ: Μια τέτοια στρατηγική θα μπορούσε, όσο βάναυση και να φαντάζει, να πετύχαινε τον στόχο της εάν η Κρίση μας ήταν σχεδόν γραμμική και στατική. Αν ήταν πιθανόν, με πιο απλά λόγια, να αθροιστούν αριθμητικά τα χρέη της Ελλάδας μαζί με τις εν δυνάμει ζημίες των τραπεζών και, κατόπιν, να συγκριθούν με τα χρήματα που είναι διατεθειμένη να δημιουργήσει/επενδύσει η Ευρώπη ώστε να τα "ρίξει" στις τράπεζες διασώζοντάς τες, τότε ίσως η στρατηγική που περιέγραψα να είχε ελπίδες. Δυστυχώς για όλους μας, οι Κρίσεις (με κεφαλαίο 'κ') δεν είναι ούτε σχεδόν γραμμικές ούτε στατικές. Αντίθετα, είναι απίστευτα μη γραμμικές και βιαίως δυναμικές. Η προσπάθεια να απομονωθεί η Κρίση της Ελλάδας από την Κρίση του ευρώ απέτυχε τον Μάιο του 2010 (τότε που μας 'διέσωσαν' και δημιούργησαν το τοξικό EFSF) και θα αποτύχει και πάλι τώρα. Ο λόγος; Όπως τότε έτσι και τώρα η Κρίση είναι μη γραμμική και δυναμική και, για αυτό, είναι αδύνατον να την σταματήσουν πετώντας στο πρόβλημα δάνεια, κουρεύοντας χρέη και βάζοντας τους Γερμανούς φορολογούμενους να στηρίζουν ένα σύστημα που έσπασε μια και καλή το 2008. Τίποτα από αυτά που ακούω να λένε οι Βορειοευρωπαίοι ηγέτες δεν με αφήνουν να αισιοδοξώ ότι κατάλαβαν πως το πρόβλημα δεν είναι το μέγεθος του EFSF αλλά η δόμησή του στην βάση της ΑΑΔΧ (Αρχή των Απολύτως Διαχωριζόμενων Χρεών). Το να χρησιμοποιήσουν χρηματοπιστωτικά τερτίπια για να "πουσάρουν" το EFSF (χρησιμοποιώντας τυπωμένο χρήμα της ΕΚΤ ως μέσο "μόχλευσης") απλώς θα μετατρέψει ένα τοξικό ταμείο σε ένα τοξικό τέρας.
Περιληπτικά, το σχέδιο που "παίζεται" αυτές τις ημέρες είναι να δοθεί το πράσινο φως στην Ελλάδα να κουρέψει το χρέος της κατά 60% με 70% έτσι ώστε να εξαναγκαστούν οι τράπεζες να δεχθούν έναν πακτωλό κεφαλαίων από το EFSF την ώρα που η ελληνική κοινωνική οικονομία πολτοποιείται με στόχο τον παραδειγματισμό χωρών όπως η Ιταλία (και οι υπόλοιπες ΑΜΠ χώρες) που, βλέποντας την κατάντια της χώρας μας, θα είναι σήκω-σήκω κάτσε-κάτσε παρά το γεγονός ότι θα υπάρχει προηγούμενο χώρας-μέλους της ευρωζώνης η οποία ουσιαστικά πτώχευσε χωρίς να εκδιωχθεί από την ευρωζώνη. Κι εδώ έγκειται το ευρωπαϊκό δράμα: Η στρατηγική αυτή θα αποτύχει, αν τελικά εφαρμοστεί. Γιατί; Επειδή, όπως όλα τα προηγούμενα σχέδια, αποτυγχάνει στο να αντιμετωπίσει μια συστημική Κρίση συστηματικά. Επειδή για άλλη μια φορά οι ευρωπαίοι ηγέτες επιλέγουν να αγνοήσουν την άρρηκτη διασύνδεση μεταξύ: (α) των ζημιών του τραπεζικού συστήματος, (β) της κακής αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης η οποία δεν δίνει περιθώρια να αποτρέπονται οι μαζικές πωλήσεις ομολόγων κρατών-μελών της ευρωζώνης μόλις φυσήξει και ο πιο απαλός άνεμος απαισιοδοξίας, και (γ) της απουσίας ενός μηχανισμού πλεονασμάτων που να επενδύει σημαντικό μέρος αυτών των πλεονασμάτων σε κερδοφόρα projects στις ελλειμματικές περιφέρειες. Όσο αυτού του είδους η Ευρωπαϊκή άρνηση παραμένει κυρίαρχη, η μετατροπή της Ελλάδας σε ένα βάλτο κατοικούμενο από σκιές ανθρώπων δεν θα προσφέρει στην κα Μέρκελ παρά μια Πύρρειο νίκη επί των τραπεζών.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Προφητείας το ανάγνωσμα…

Λέγει μοι Κύριος
Εν ταις προσεχείς ημέραις Συνέδριον (συνεδρίαση) έσεται των Αρχιερέων και Φαρισαίων, ίνα ψηφίση εν εισέτι πολυνομοσχέδιον, δια του οποίου επιχειρείται η …τελική αλλαγή των Φώτων του Ελληνικού λαού. (They will change our lights κατά πως έλεγε και ο Χάρρυ Κλυν). Τινές των Φαρισαίων φοβούμενοι την μήνιν του όχλου, προσποιούνται, ότι τάχα δεν θα το ψηφίσουν ως έχει, ότι αποκλείεται να συναινέσουν σε τούτο ή εκείνο κ.ο.κ. Τότε λοιπόν ο επικεφαλής των Γραμματέων και ο πρώτος των Φαρισαίων θα διαμηνύσει εις τους δήθεν διαφωνούντας και φωνασκούντας να … καθίσουν καλοί… Και αυτοί, την κρίσιμην ώραν θα …ποιήσουν την νήσσαν (θα κάνουν την πάπια), τηρούντες την πανάρχαιαν αρετήν της διπλοπροσωπίας, ην το κίνημα, είχε αναγάγει από εποχής Μεγάλου εις Επιστήμην, εις βαθμόν τόνδε ώστε και … Αμερικανός Παράγων να ομολογεί (Ελευθεροτυπία 8/10/1993), ότι γνωρίζει τέλεια άλλα να δηλώνει και άλλα να πράττει…
Κύριος ου λέγει μοι, πόσον καιρόν ημείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς θα τρώγωμεν το σχετικό κουτόχορτο…

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Προς το τέλος…

Φαίνεται, πως η παρούσα φάση του Ελληνικού δράματος (=ξεπουλήματος) φτάνει προς το «τέλος» της…
Πρόσφατα ο Βλαντιμίρ Πούτιν είπε το αυτονόητο αναφερόμενος στο Ελληνικό ζήτημα. Το πρόβλημα της Ελλάδας, είπε, είναι κυρίως πολιτικό και ελάχιστα οικονομικό… Τα οικονομικά μεγέθη της Ελλάδας όπως και το χρέος της είναι μεγέθη απολύτως ελέγξιμα για τις μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις… Τι συμβαίνει λοιπόν, και εδώ και πολύ καιρό η Ελλαδίτσα βρίσκεται στο προσκήνιο της παγκόσμιας οικονομίας και οι υψηλοί προστάτες της κινούνται με ρυθμούς χελώνας; Καταρχήν η «διασωστική» τους διάθεση είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμη… Τόσο το μνημόνιο όσο και το μεσοπρόθεσμο ήταν οικονομικο-πολιτικοί σχεδιασμοί, που με την για χίλιους λόγους εγγυημένη αποτυχία υλοποίησης των δήθεν εξυγιαντικών τους στόχων εξασφαλίζουν την ταχύτατη προσέγγιση στην στάση πληρωμών, δηλαδή την με ελεγχόμενο ή ανεξέλεγκτο τρόπο χρεωκοπία. Ασφαλώς το μνημόνιο α’, β’ και όποιο επόμενο χρειαστεί είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά στην δραματική και απίστευτα μεγάλη έκπτωση των εισοδημάτων των εργαζόμενων… Ετσι, ενώ μόλις πριν 5-6 χρόνια, μας υπόσχονταν την «βέβαιη» σύγκλιση των μισθών και των συντάξεών μας προς τις υψηλότερες Ευρωπαϊκές, με περισσό θράσος βαλκανοποιούν τις αποδοχές μας σε Δημόσιο και Ιδιωτικό Τομέα… Αργήσαμε να συνειδητοποιήσουμε την επιδρομή του Ευρωπαϊκού τυφώνα. Κινούμαστε ακόμη με την αδράνεια των λαϊκίστικων παροχών και της κοινωνικής πολιτικής, που στηρίχτηκε όχι σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, έστω σοσιαλδημοκρατικού τύπου (π.χ. αντικειμενικό σύστημα φορολόγησης) αλλά σε αθρόο και σπάταλο δανεισμό, που γεννούσε «νέα τζάκια» πλάϊ στα άθιχτα παλιά. … Ταυτόχρονα, η «δημοκρατικοποίηση» της μίζας δεν ήταν μόνο πηγή κατασπατάλησης του Δημόσιου χρήματος, αυτού, που το Αστικό κράτος εισέπραττε σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από τα λαϊκά στρώματα… Ηταν, κυρίως, μηχανισμός μαζικής αντι-κοινωνικής αγωγής… Ο λόγος και το ήθος «της πάρτης μου» συνιστούν την καλύτερη δυνατή εξασφάλιση, πώς την κρίσιμη ώρα, οι αντιδράσεις θα είναι απρόθυμες, μουδιασμένες, ασυντόνιστες, συντεχνιακές, σπασμωδικές, ατελέσφορες χωρίς προοπτική ανεξάρτητα από οποιοδήποτε πασπάλισμα υπερεπαναστατικότητας…
Ετσι, ολοκληρώνοντας την διαδρομή μίας 30ετίας, « ο αγώνας τώρα δικαιώνεται»… Εξάλλου, η συμφωνία Cooper, που από το 1938 όριζε, ότι καμία αξιοποίηση ορυκτού πλούτου και υδάτων της χώρας δεν είναι δυνατή χωρίς την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ, έληξε μόλις το 2010… Ολες οι τελευταίες σημαντικές γεωπολιτικές εξελίξεις στην Μεσόγειο αλλά και στον κόσμο έχουν επίκεντρο την νέα ενεργειακή πραγματικότητα και πολιτική, που διαμορφώνουν οι μεγάλοι, που προφανώς στοχεύουν σε δύο άξονες:
-Την ανάδειξη στο εμπορικό προσκήνιο των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, που όντας γνωστά εδώ και αρκετές 10ετίες, κρατιόνταν μέχρι τώρα στην εφεδρεία με βάση τον δικό τους ενεργειακό σχεδιασμό.
-Την προώθηση με απολύτως ελεγχόμενους ρυθμούς των εναλλακτικών μορφών ενέργειας ώστε να κρατηθεί η «ισορροπία» των ενεργειακών αγορών προς όφελος των μονοπωλιακών συγκροτημάτων που ελέγχουν ή θα ελέγχουν το συνολικό ενεργειακό δυναμικό του πλανήτη, ανεξάρτητα και σίγουρα αδιάφορα προς τις επείγουσες περιβαλλοντικές του ανάγκες…
Απ’ ό,τι φαίνεται, δεν αποτελεί σενάριο ευφάνταστων εγκεφάλων ο ενεργειακός πλούτος της χώρας, και η ύπαρξη ορυκτών σημαντικών για μία σύγχρονη βιομηχανική ανάπτυξη… Η μακρόχρονη υποθήκευσή τους μπροστά στην απειλή του οικονομικού και κοινωνικού αφανισμού και του καθημερινά, ύπουλα και μεθοδικά ασκούμενου εκφοβισμού και κατατρομοκράτησης θα μοιάζει …ανακουφιστική επιλογή… Στα αυτιά μου ηχεί η συμπυκνωμένη σοφή ρήση φίλου: η Ευρώπη αγοράζει Εθνική ανεξαρτησία… Και την αγοράζει με σατανικό τρόπο ώστε να μετατρέψει τον θάνατο σε λύτρωση…
Εχουμε τον λόγο…