ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Μας χαιρέτησε ο ποιητής του Μαουτχάουζεν...

Πλήρης ζωής και αξιοπρέπειας, αφού στα νειάτα του πολέμησε το θεριό της ανθρώπινης ντροπής, χαιρέτισε τον κόσμο ετούτο ο Ιάκωβος Καμπανέλης. Ογδόντα εννέα χρόνια πριν την μεγάλη μετάβαση, ο συγγραφέας της "Αυλής των Θαυμάτων" γέμισε τη ζωή μας με το δημιουργικό του έργο.

Καλοτάξειδος!!!

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

«Το χρονοβόρον της επανεκκίνησης…»

Ετσι, τιτλοφορείται το σημείωμα του Νίκου Μητσιάλη, δημοσιευμένο στο 23ο τεύχος του περιοδικού "πολίτες" στις 23/2/2011. Πάντα επίκαιρος, πάντοτε αιχμηρός και σαφής ο λόγος του Νίκου, όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντάς το χρονογραφικό κείμνεο που ακολουθεί.

«Το χρονοβόρον της επανεκκίνησης…»

Καρφώνω τα ψέματά τους και φτιάχνω σκάλα να ανέβω και να βγω στο ξέφωτο του μυαλού μου… Δεν αντέχω άλλο αυτό το μουντό του ορίζοντα… Με πνίγουν οι αριθμοί τους, τα σκυθρωπά τα πρόσωπά των διπλανών μου, οι λιγοστές κουβέντες τους και των αλλονών η φλύαρη σιωπή… Σαλεύει ο νους μου βλέποντας τις ηλεκτρονικές φιγούρες τους να κυριεύουν στις ειδήσεις των οκτώ το ζωτικό μου χώρο γεμίζοντας τον, τρόμο, υποκρισία, ψέμα, απάτη και κυρίως συνεχές έγκλημα σε βάρος των γενεών που έρχονται… Διακόπτω κατ’ ανάγκη τη παροχή ζωής στη συσκευή μου, τραβώντας την από την πρίζα και μισοκλείνοντας τα μάτια μου δραπετεύω από το στρατόπεδο της σχιζοφρένειας… Έχω ανάγκη να ονειρεύομαι και ανακαλώ από το σκληρό δίσκο του μυαλού μου τα Λόγια του εξεγερμένου υποδιοικητή Μάρκος, από την Πόλη του Μεξικού τον Μάιο του 2007. Λόγια του χθες , λόγια του σήμερα, λόγια του αύριο, λόγια που τελικά, τόσο τα έχει ανάγκη ολόκληρος ο πλανήτης να γίνουν από όνειρο πραγματικότητα , από ευχή της εξεγερμένης κοινότητας των Τσιάπας να γίνουν πράξη της παγκόσμιας κοινότητας και παγκόσμια πραγματικότητα σ’ έναν πλανήτη που ασφυκτιά και χαροπαλεύει από ρύπους μηχανών και ιδίως από τους ρύπους μιας πολύχρωμης δολοφονικής εξουσίας… Ναι ιδίως τώρα που οι εξεγερμένοι σκλάβοι ματώνουν σε μια αβέβαιη μάχη ,όπως πάντα άλλωστε και που οι άθλιοι του πλανήτη - που πεθαίνουν διψασμένοι και πεινασμένοι - αυξάνουν κατά 44 εκατομμύρια στο εξάμηνο! Φοβερό επίτευγμα του καπιταλισμού!!! Ο Σότο Κομαντάτε Μάρκος: «Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε το όνειρό μας για τον κόσμο που θα 'ρθεί, αν μπορούσαμε να το ζωγραφίσουμε, να το χορέψουμε, θα εμφανίζονταν παιδιά και θα γελούσαν σίγουρα. Το νερό θα ήταν καθαρό, τα δέντρα και τα λουλούδια ζωντανά και ο αέρας θα ήταν μια πίστα χορού για πουλιά και για τραγούδια. Οι φυλακές θα ήταν αποθήκες για τρόφιμα, τα δικαστήρια θα ήταν κέντρα καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, τα αστυνομικά και στρατιωτικά οχήματα θα ήταν προϊστορικά τέρατα. Αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο που δεν θα δούμε, από τον οποίο θα απουσιάζουμε. Παρ' όλα αυτά, αξίζει τον κόπο. Ή μήπως όχι; Υγεία και δικαιοσύνη χρειάζεται να γίνουν κάτι τόσο όμορφο και καθημερινό, όπως ο ήλιος που προβάλλει κάθε μέρα....». Ναι ένας πλανήτης γεμάτος με λουλούδια, παιδιά και λουλούδια… «Λουλούδια» από εκείνα όμως που δεν έχουν τα κρυφά της εξουσίας, αγκάθια… Δεκάδες χρόνια πίσω θυμάμαι πως το καράβι που ταξίδευε τον Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ έπιασε το λιμάνι του νησιού μου, τη Κέρκυρα και τότε τρέχαμε πιτσιρικάδες πίσω από το ανοικτό αυτοκίνητο ζητωκραυγάζοντας και χειροκροτώντας. Για μας τότε ο Νάσερ φάνταζε, επαναστάτης, απελευθερωτής… Το ίδιο φάνταζε μετά από μερικά χρόνια και ο Καντάφι… Σήμερα δολοφονούν αμάχους στις πλατείες της «ελευθερίας»… Άψυχα κορμιά ξαπλωμένα στο οδόστρωμα, θύματα μιας επανάστασης που σκούριασε, σάπισε έγινε καθεστώς, οικογένειες κραταιών και συμφέροντα, κλεμμένα από τους Λαούς χρυσάφια και πλουμίδια, αξιώματα και βιώματα για να γεμίσουν των κενών ψυχών και κούφιων κρανίων τις τρύπες… Φοβερή κατάρα, όταν μια επανάσταση γίνει καθεστώς αρχίζει από την επόμενη μέρα να σκοτώνει την ιδέα της και φυσικά όσα από τα παιδιά της επιμένουν να την κουβαλούν στην καρδιά τους ακέραια… Το περασμένο καλοκαίρι ένα τεράστιο υπερπολυτελές Γιώτ αγκυροβόλησε στα ανοιχτά του λιμανιού μας, δίπλα απ’ το νησάκι Λαζαρέτο, εκεί που «κοιμούνται» οι εκατόν δώδεκα εκτελεσμένοι μάρτυρες της εθνικής αντίστασης και του δημοκρατικού στρατού… Στ’ άλμπουρό του κυμάτιζε μια παράξενη λατινοαμερικάνικη σημαία και όταν η άκατος βγήκε στη στεριά, οι ψαράδες του μόλου, άκουσαν το πλήρωμά της να μιλά Ρωσικά… Έτσι κυκλοφόρησε η φήμη πως το πανάκριβο σκάφος ήταν του Αμπράμοβιτς μα και αν δεν ήταν, τι με αυτό κάποιου άλλου Ρώσου μεγιστάνα θα ήταν, το κέρδισε και αυτός όπως και τόσοι άλλοι με το γκρέμισμα της Σοβιετίας… Τι ειρωνεία να σου λέει μετά ο ανεκδιήγητος «καθοδηγητής» στο καφενείο της γειτονιάς ότι ο ιμπεριαλισμός παρέα με τη ντόπια πέμπτη φάλαγγα γκρέμισαν τη σοβιετική ένωση… Και που ήταν η εργατική τάξη, οι πιονέροι και ο κόκκινος στρατός να αντισταθούν; Και δεν είχα καθόλου όρεξη εκείνο το βράδυ για κουβέντα και τι να πω στον ανθρωπάκο… Ήταν σαν προσπαθούσα να πείσω εκείνες τις κυρίες στη γωνία με τα θρησκευτικά φυλλάδια πως ματαίως περιμένουν την επανεμφάνιση του κυρίου τους στη δεύτερη παρουσία… Στη συνέχεια ρούφαγα τον καφεδάκο μου και η τηλεπαρουσιάστρια στις ειδήσεις των οκτώ με πληροφορούσε μεταξύ των άλλων πως: «Χρονοβόρα προμηνύεται η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ…» (Σαπουνάς ΑΠΟ) Κοίταξα δεξιά και αριστερά και διαπίστωσα με ανακούφιση πως κανείς δεν πήρε χαμπάρι τι είχε πει η ομορφονιά στο γυαλί… Ευτυχώς σκέφτηκα γιατί αλλιώς δεν θα τους έπαιρνε ο ύπνος από την ανησυχία που θα τους προξενούσε βραδιάτικα το «χρονοβόρον της επανεκκίνησης». Παρ’ όλη τη σχιζοφρένια της εποχής που αποκορυφώνεται με τις χωριστές λιτανεύσεις (πορείες), με το μέτρημα ποια πορεία συγκέντρωσε τον περισσότερο κόσμο, ποια ήταν περισσότερο μαχητική και ποιος τελικά…νίκησε και την ανάγκη εξ αυτών όλων να ακολουθείς πότε, πότε «θεραπευτική» αγωγή μέσα από δρόμους καταφυγής στο όνειρο, είμαι βέβαιος πως υπάρχει ελπίδα φθάνει να ξεμπερδέψουν τα νιάτα με το παλιό, με οτιδήποτε παλιό υπάρχει σαν εμπόδιο… Κάποια στιγμή είναι ανάγκη να γίνει στάχτη και λίπασμα εκείνο, για ξεφυτρώσει το νέο…Δεν πάει άλλο, όσο πιο γρήγορα τόσο πιο καλλίτερα για τους νέους διαφορετικά αλίμονο σ’ αυτούς...

Νίκος Μητσιάλης (Δημοσιεύθηκε στους «Πολίτες» τεύχος 23ο Φεβρουάριος 2011)

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Σύντηξη Υδρογόνου με Νικέλιο για την παραγωγή ενέργειας; Αν είναι αλήθεια !!!

Πολύ καλό για να είναι αληθινό... Μοιάζει με το όραμα της ενεργειακής λυδίας λίθου, αφού -ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ- αλλάζει ριζικά τα ενεργειακά δσεδομένα του πλανήτη. Φτηνή ενέργεια σε τεράστιες ποσότητες για οικιακή και μαζική χρήση, υπόσχεται η ψυχρή (σε θερμοκρασία δωματίου) σύντηξη του Υδρογόνου με την παρουσία νικελίου. Δημοσιεύθηκε στον "Κόσμο του Επενδυτή" αλλά και στο διαδίκτυο και δεν ήταν Πωταπριλιά...Είδομεν, βεβαίως αλλά εμείς σας παραθέτουμε ένα σχετικό ενημερωτικό κείμενο από το διαδίκτυο (http://φωτοβολταϊκα.com/details.php?webpageid=1042)

Μια μεγάλη καινοτομία στον τομέα της ενέργειας που ανατρέπει τα μέχρι σήμερα δεδομένα και ταυτόχρονα μια σημαντική επένδυση που θα αξιοποιήσει σε βιομηχανικό επίπεδο την συγκεκριμένη επιστημονική ανακάλυψη, πρόκειται να ανακοινωθεί μέσα στις επόμενες ημέρες και, σύμφωνα τουλάχιστον με τις εκτιμήσεις, θα ταράξει τα νερά και θα προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον.
Ο λόγος για την ελληνική εταιρεία Defkalion Green Technologies SA η οποία κατάφερε να μετατρέψει σε βιομηχανικό προϊόν μια σημαντική ανακάλυψη Ιταλών επιστημόνων και ξεκινά οσονούπω από την Ξάνθη τη μαζική παραγωγή και παγκόσμια διάθεση μονάδων που μπορούν να εγκατασταθούν σε κάθε σπίτι ή επαγγελματικό χώρο και να παράγουν θερμική και ηλεκτρική ενέργεια με ελάχιστο κόστος.
Όχι μόνον τα στελέχη της εταιρείας, αλλά και άνθρωποι της αγοράς που γνωρίζουν τις λεπτομέρειες της υπόθεσης βεβαιώνουν ότι, χωρίς υπερβολή, μπορεί να ανατρέψει το ενεργειακό σκηνικό σε παγκόσμια κλίμακα και να κάνει τη χώρα μας πρωταγωνιστή μιας νέας ενεργειακής επανάστασης, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ελληνική οικονομία.

Το προϊόν
Αφετηρία της υπόθεσης είναι η επαναστατική εφεύρεση του αντιδραστήρα σύντηξης Υδρογόνου και Νικελίου (ψυχρή σύντηξη σε ελεγχόμενο περιβάλλον), που έγινε από δυο ιταλούς επιστήμονες του πανεπιστήμιου της Μπολόνια, τους Sergio Foccardi και Andrea Rossi, η οποία παρουσιάστηκε επίσημα στις 14 Ιανουαρίου στην Ιταλία.
Με βάση την ανακάλυψη αυτή μπορεί να παραχθεί φθηνή ενέργεια, με πολύ χαμηλό κόστος, σχεδόν μηδαμινό σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, αφού ο αντιδραστήρας μπορεί να παράγει περισσότερη ενέργεια από όση καταναλώνει για τη λειτουργία του. Τα δικαιώματα για την αξιοποίηση και την βιομηχανική εκμετάλλευση (για μη στρατιωτικούς σκοπούς) της εφεύρεσης των Ιταλών για όλο τον κόσμο εκτός από την Αμερική τα πήρε η ελληνική πολυμετοχική εταιρεία Defkalion.
Η εταιρεία φρόντισε, στηριζόμενη σε έλληνες επιστήμονες, να «μεταφράσει» τεχνικά τα επιστημονικά αποτελέσματα και να δημιουργήσει μια συσκευή η οποία μετά την αρχική ενεργοποίηση της, παράγει θερμότητα χωρίς την ανάγκη περαιτέρω τροφοδοσίας και μάλιστα χωρίς να δημιουργεί ρύπους ή επιβλαβείς για τον άνθρωπο ακτινοβολίες. Η θερμική αυτή ενέργεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ζεστού νερού και τη θέρμανση χώρων και ένα ποσοστό της, γύρω στο 40%, να μετατραπεί σε ηλεκτρική ενέργεια μέσω ενός κοινού μετατροπέα (inverter).Το τρίτο στάδιο είναι αυτό το οποίο ξεκίνησε ήδη, για την βιομηχανική παραγωγή στη χώρα μας, σε μαζική κλίμακα, αυτής της συσκευής.

Παραγωγή χαμηλού κόστους
Τα δεδομένα όσον αφορά το κόστος της παραγόμενης από τη συσκευή ενέργειας είναι πράγματι εντυπωσιακά. Ο Έλληνας καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και τέως πρέσβης κ. Χρήστος Στρεμμένος, ο οποίος είχε ενεργό συμμετοχή στην ερευνητική δουλειά ενώ συμμετέχει και στην εταιρεία Defkalion, υπολογίζει ότι το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα είναι κάτω από 0,01 ευρώ ανά κιλοβατώρα, ποσό συντριπτικά μικρότερο συγκρινόμενο με το μέσο κόστος παραγωγής της ΔΕΗ που φτάνει τα 0,1 ευρώ.
Δηλαδή από την συσκευή θα παράγεται ηλεκτρική ενέργεια φτηνότερη κατά 90%, ενώ θα έχει ήδη εξασφαλιστεί ζεστό νερό για θέρμανση, οικιακή χρήση κ.λπ.. Το ετήσιο κόστος για Υδρογόνο και Νικέλιο, τα «καύσιμα» δηλαδή μιας συσκευής δυναμικότητας 20 Κιλοβάτ είναι περίπου 1.300 ευρώ, όταν η αξία της παραγόμενης ενέργειας σε τρέχουσες τιμές υπερβαίνει τα 14.000 ευρώ.
Σύμφωνα με τα στελέχη της εταιρείας, το κόστος για την απόκτηση της συσκευής δεν θα ξεπερνάει τα 3.000 - 3.500 ευρώ, ενώ περίπου 500 - 900 ευρώ είναι το κόστος του μετατροπέα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η περίσσεια ηλεκτρική ενέργεια, όπως συμβαίνει και με τις οικιακές φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις, θα διοχετεύεται στο ηλεκτρικό σύστημα και θα αγοράζεται από τη ΔΕΗ, δίνοντας εισόδημα στον παραγωγό.
Η εταιρεία θα επιδιώξει (θα υποβληθεί σχετικό αίτημα στη ΡΑΕ) να ενταχθεί η συγκεκριμένη μέθοδος παραγωγής ηλεκτρισμού στο πρόγραμμα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και συνεπώς να απολαμβάνει αυξημένη τιμή απορρόφησης του ρεύματος.Η μέθοδος, πέρα από την οικιακή χρήση, μπορεί να εφαρμοστεί για παραγωγή ενέργειας στη γεωργία, στην κτηνοτροφία, στη βιοτεχνία, στις επιχειρήσεις, στα δημόσια κτήρια και, υπό προϋποθέσεις, στη βιομηχανία.

Βιομηχανική παραγωγή
Η αξιοποίηση της επιστημονικής εφεύρεσης για την βιομηχανική παραγωγή της συγκεκριμένης συσκευής, δεν αποτελεί μακρινό στόχο. Αντίθετα, έχει ήδη αγοραστεί παλαιό εργοστάσιο στην Ξάνθη, το οποίο, σύμφωνα με τα στελέχη της Defkalion θα είναι έτοιμο τον ερχόμενο Οκτώβριο να δώσει προϊόντα στην αγορά .
Όπως δηλώνει εκ μέρους της εταιρείας μιλώντας στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» που έφερε στη δημοσιότητα το θέμα ο κ. Συμεών Τσαλίκογλου, η παραγωγική δυνατότητα του εργοστασίου θα είναι 300.000 μονάδες το χρόνο, οι οποίες προορίζονται για την ελληνική και τις βαλκανικές αγορές. Το ύψος της επένδυσης θα φτάσει τα 200 εκατ. ευρώ. εκ των οποίων περίπου τα μισά αφορούν την πληρωμή των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης.
Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2012 θα δημιουργηθούν 215 άμεσες μόνιμες θέσεις εργασίας, ενώ περίπου 2.500 άτομα θα απασχοληθούν στη συνέχεια στο δίκτυο πωλήσεων - υποστήριξης σε όλη την Ελλάδα.Ειδικά πρέπει να τονιστεί ότι θα δημιουργηθεί εξειδικευμένο κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης (25 θέσεις εργασίας εξειδικευμένου ερευνητικού προσωπικού) εντός της μονάδας, το οποίο θα στηριχθεί στους επιστήμονες και ερευνητές που συμμετείχαν στη διαδικασία «μετατροπής» της επιστημονικής ανακάλυψης των Ιταλών σε βιομηχανικό προϊόν.
Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη η εργαστηριακή κατασκευή μεγάλης μονάδας της συγκεκριμένης τεχνολογίας, ισχύος 1 Μεγαβάτ, που θα χρησιμοποιηθεί (και επιδεικτικά) για τις ανάγκες του εργοστασίου της Ξάνθης.Η συνέχεια του project προβλέπει τη δημιουργία ενός ακόμα εργοστασίου επί ελληνικού εδάφους, στο Βόλο, το οποίο θα παράγει μονάδες μεγάλης δυναμικότητας, 1 - 2 Μεγαβάτ. Επίσης τη δημιουργία εργοστασίων εκτός Ελλάδας και την επέκταση σε ξένες αγορές λιανικής πώλησης.Όσον αφορά τη χρηματοδότηση των επενδύσεων, τα στελέχη της Defkalion υποστηρίζουν ότι είναι εξασφαλισμένη από επενδυτικά funds, ενώ σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι, όσο το εγχείρημα παίρνει σάρκα και οστά, τόσο πληθαίνουν οι προσφορές για συμμετοχή στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα.

Οφέλη για την ελληνική οικονομία
Πέραν της αυτονόητης σημασίας που έχει η δημιουργία της μονάδας παραγωγής στην Ξάνθη και συνολικά η επενδυτική αυτή προσπάθεια, σε μια περίοδο που η χώρα «ψάχνει με το φανάρι» νέες παραγωγικές δραστηριότητες, το όλο εγχείρημα, εάν βέβαια υλοποιηθεί με βάση τους σχεδιασμούς των εμπνευστών του, αναμένεται να έχει σημαντικά οφέλη για την ελληνική οικονομία.Η συνολική παραγόμενη ενέργεια από τις συσκευές αυτές θα συντελέσει στην εξοικονόμηση πόρων αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, την στιγμή που φαίνεται να επελαύνει μια νέα ενεργειακή κρίση και όταν η χώρα υφίσταται αφαίμαξη πολύτιμων κεφαλαίων για εισαγωγή καυσίμων.
Επιπλέον, μπορούν να αναπτυχθούν ευρύτερες αναπτυξιακές και οικονομικές διασυνδέσεις με την υπόλοιπη οικονομία, τον τουρισμό, τη γεωργία, τις βιοτεχνίες, που αποκτούν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην παραγωγή τους.Η συναλλαγματική ωφέλεια της χώρας θα είναι επίσης μεγάλη, καθώς η αποκλειστική εκμετάλλευση της εφεύρεσης από ελληνική εταιρεία αναμένεται να δημιουργήσει υπεραξίες. Κάποιοι εκτιμούν ότι και μόνη η έκταση που αναμένεται να πάρει το θέμα είναι ικανή να αλλάξει επί το θετικότερο το γενικό κλίμα και τις εντυπώσεις για το επενδυτικό περιβάλλον της χώρας.Δεν πρέπει να παραλείπεται τέλος η δυνατότητα αξιοποίησης των πολύ σημαντικών κοιτασμάτων νικελίου της χώρας.

Γεωπολιτικές ανακατατάξεις
Οι εκτιμήσεις όσων τουλάχιστον εμφανίζονται ως ενθουσιώδεις υποστηρικτές του εγχειρήματος κάνουν λόγο για τεράστιες οικονομικές αλλά και γεωπολιτικές ανακατατάξεις που μπορούν να προκληθούν, σε βάθος χρόνου, μετά από την διάθεση στην αγορά τέτοιων ενεργειακών συσκευών πράσινης ενέργειας χαμηλού κόστους που δεν προκαλούν καμία εκπομπή αερίων ή ακτινοβολιών. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις αυτές, η σταδιακή αντικατάσταση των κλασικών ενεργειακών συστημάτων που στηρίζονται στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τον άνθρακα ή την πυρηνική ενέργεια από μια νέα γενιά ενεργειακών προϊόντων αυτής της τεχνολογίας, παράλληλα με την ανάπτυξη των συμβατικών ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, γεωθερμία), δημιουργεί σοβαρές προϋποθέσεις ανατροπής των υφιστάμενων ισορροπιών στην παγκόσμια ενεργειακή σκηνή.
Η επιστημονική βάση της μονάδας
Η ψυχρή σύντηξη, η διαδικασία δηλαδή στην οποία στηρίζεται επιστημονικά η μονάδα Hyperion, αποτελεί ένα «θερμό» πεδίο της φυσικής που έχει προκαλέσει τα τελευταία χρόνια έντονες συζητήσεις. Πρόκειται για μια αντίδραση που συμβαίνει σε θερμοκρασίες δωματίου, κατά την οποία δύο μικρότεροι πυρήνες συνενώνονται για να σχηματίσουν ένα μεγαλύτερο απελευθερώνοντας ταυτόχρονα μεγάλες ποσότητες ενέργειας.
Στη δεκαετία του ΄80 οι Pons και Fleishmann υποστήριξαν ότι είχαν επιτύχει μια αντίδραση ψυχρής σύντηξης, όμως το πείραμά τους δεν μπόρεσε να επαναληφθεί. Από τότε οποιαδήποτε άλλη θεωρία και υπόθεση περί της ψυχρής σύντηξης απορρίφθηκε δημιουργώντας έτσι ένα επιστημονικό ρεύμα επιφυλακτικότητας πάνω στο θέμα. Παρόλο αυτό τον σκεπτικισμό μια μικρή μερίδα επιστημόνων συνέχισε να ερευνά το θέμα.Τα τελευταία ανατρεπτικά νέα ήρθαν από την Ιταλία και είναι αυτά που αποτέλεσαν την αφετηρία για τη δημιουργία της μονάδας Hyperion.
Δυο επιστήμονες, ο μηχανικός Andrea Rossi και ο καθηγητής Sergio Focardi του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, επέδειξαν δημόσια στις 14 Ιανουαρίου του εφετινού χρόνου, μια συσκευή ψυχρής σύντηξης ικανή να παράγει 12.400 Wh θερμικής ενέργειας εισάγοντας μόλις 400 W ενέργειας. Οι Ιταλοί επιστήμονες παρουσίασαν δηλαδή ένα νέο τρόπο παραγωγής πράσινης ενέργειας με κοινά υλικά (Νικέλιο και Υδρογόνο παρουσία καταλύτη), με μικρό κόστος και χωρίς εκπομπή ρύπων ή ραδιενεργών αποβλήτων.
Τα αποτελέσματά τους επιβεβαιώθηκαν ήδη από ανεξάρτητες μετρήσεις τρίτων και τυγχάνουν θετικής κριτικής από φυσικούς πρώτου μεγέθους, όπως ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Uppsala Sven Kullander, πρόεδρος της National Academy of Sciences Energy Committee, ο Hanno Essn, καθηγητής της Swedish Royal Institute of Technology, ο Dr Edmud Storms κ.α.Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι το συγκεκριμένο αποτέλεσμα του μηχανικού Rossi και του φυσικού Focardi δημιουργεί την ανάγκη να... ξαναγραφτούν κάποια κεφάλαια της φυσικής.

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Το τσουνάμι σε σκίτσα...












Οι σκιτσογράφοι όλου του κόσμου αποτυπώνουν άλλοτε την συγκλονιστικά μεγάλη δύναμη της φύσης, άλλοτε τις "βλακείες" του ανθρώπου με τα πυρηνικά και άλλοτε παραλληλίζουν το τσουνάμι της Απνω Ανατολής με τα πολιτικά τσουνάμι της Μέσης Ανατολής... Διαλέξαμε ολίγα και σας τα παρουσιάζουμε...



Οι Παλαιστίνιοι "διεκδικούν" την ενότητά τους


Σημαντικότατη λαϊκή πρωτοβουλία στην κατεχόμενη Γάζα για την συνεργασία της Φατάχ με την Χαμάς. Οι λαοί καταλαβαίνουν καλύτερα αυτά που αδυνατούν να κατανοήσουν οι δογματισμοί και οι αρτηριοσκληρύνσεις των ηγεσιών: η ισχύς εν τη ενώσει... Δεν έχουν οι Παλαιστίνοι την πολυτέλεια της αδελφοκτόνου αγώνα...

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Ηρεμα...


Απόλυτα επίκαιρη η γελιογραφία του Kroll στην Γαλλική εφημερίδα: Le soir.
-Τα πυρηνικά είναι τεχνολογία ακίνδυνη...
-Εκκενώστε ήρεμα...
-Αλλά εν πάσει περιπτώσει αρκετά γρήγορα και πολύ μακρυά...

Η "καθαρή" πυρηνική ενέργεια

Η τραγωδία του πρόσφατου τσουνάμι στην Απω Ανατολή γίνεται ακόμη τραγικότερη εξαιτίας των σοβαρότατων πυρηνικών ατυχημάτων, που έπονται... Η Ιαπωνία, χώρα εξαιρετικά σισμογενής διαθέτει 55 (!!!) ολόκληρα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας από πυρηνικό καύσιμο... Η ευρύτατη χρήση της "εύκολης" πυρηνικής ενέργειας στις καπιταλιστικές μητροπόλεις επέβαλλε και τον μύθο της "πράσινης" πυρηνικής ενέργειας, που διαδόθηκε ευρύτατα (και μάλιστα μετά το Τσέρνομπιλ), με την εύκολη δικαιολογία των εξελιγμένων τεχνολογικά εργοστασίων... Ατυχώς και στο όνομα της κατοχύρωσης του έντονα αμφισβητούμενου δικαιώματος της εργασίας ακόμη και προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις μπήκαν στον χορό αυτής της μαζικής χειραγώγησης. Ο υπογράφων έχει παρακολουθήσει τον Σεπτέμβριο του 2004 ειδική ημερίδα στην γιορτή της Humanité (εφημερίδας του Γαλλικού Κ.Κ.), που αναλώθηκε στην προπαγάνδιση του ...οικολογικού χαρακτήρα της πυρηνικής ενέργειας...
Ετσι ο πλανήτης ολόκληρος φαίνεται βαρειά παγιδευμένος στις νεοφιλελεύθερες σκοπιμότητες του υπερκέρδους και πληρώνει το τίμημα άλλοτε με πυρηνικά "ατυχήματα" και άλλοτε με πετρελαϊκές "αστοχίες" τύπου κόλπου του Μεξικού...

Η ευρεία και σε βάθος πληροφόρηση των πολιτών και η ανάπτυξη αληθινής οικολογικής συνείδησης είναι πρωταγωνιστικής σημασίας για την αφύπνιση και την ενεργοποίηση των πολιτών εναντίον της συστημικής βαρβαρότητας. Ζήτημα εξαιρετικά δύσκολο αφού άπτεται και θεμάτων επιστημονικής προπαίδειας αλλά και νηφάλιας κριτικής σκέψης... Ζήτημα επίσης ιδιαίτατα σημαντικό για την χώρα μας, όπου ο συντεχνιασμός και ο στείρος τοπικισμός έχει κατά καιρούς αναδείξει "κινήματα" βαθύτατα συντηρητικά με οικολογικόμορφη φρασεολογία και παράλογη συνθηματολογία... Ας θυμηθούμε π.χ. το "κίνημα" στην Θεσπρωτία ενάντια στον σύστημα βιολογικού καθαρισμού του λεκανοπεδίου των Ιωαννίνων, που όταν λειτούργησε σωστά ξανάδωσε ζωή στον Καλαμά με χαρακτηριστική την εμφάνιση της άσπρης καραβίδας του ποταμού μετά από δεκάδες χρόνια... (Σήμερα, βέβαια απαιτείται η ριζική αναβάθμιση και ο εκσυγχρονισμός του συστήματος, που αναφέρεται πλέον σε υπερδιπλάσιο πληθυσμό)... Φοβάμαι, οτι παρόμοια αλόγιστη και εύκολη κριτική αναπτύσσεται και σε άλλες περιπτώσεις εφαρμογών εναλλακτικών μορφών παραγωγής ενέργειας. Κάποιοι, αισθάνονται κατοχυρωμένοι στο καβούκι του μύθου της μακρυνής απόστασης από τον τόπο του συμβάντος. Αγνοούν, όμως, τα επακόλουθα της παγκοσμιοποίησης στην διάδοση των συνεπειών των ατυχημάτων... Είναι π.χ. πολύ πιθανή η μεταφορά των ραδιενεργών συνεπειών των πυρηνικών στυχημάτων σε πολύ ευρύτερους πληθυσμούς μέσω της τροφικής αλυσίδας...
Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ξεκάθαρα πια -άν και δεν συνειδητοποιείται στον ίδιο βαθμό- ότι ο αγώνα για την χειραφέτηση και την απαλλαγή από την αποξένωση έχει κεντρικό ζήτημα την οικολογία... Η υπεράσπιση και η διεύρυνση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων του πλανήτη έχουν αναγκαία προϋπόθεση την προάσπιση της ζωής ως βιολογικού δικαιώματος πάνω σε αυτόν...

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

...Απεχώρησεν ο Μανώλης

Νέος σε χρόνια (μόλις 66 χρονών) πλήρης γνώσης και σοφίας έφυγε ο Μανώλης Ρασούλης για το τελευταίο της ζωής ταξίδι... Φιλοσοφημένος και "φιλόσοφος", αιρετικός και δημιουργικός ο Μανώλης άφησε τα δείγματα μιας ιδιαίτερα προικισμένης πρσωπικότητας... Στο καλό...

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

Ο προαστιακός της Πάτρας δείχνει τον δρόμο…


Το ζωντανό πετυχημένο παράδειγμα του προαστιακού της Πάτρας αποδεικνύει, ότι αρκετές Ελληνικές περιφερειακές μεγάλες πόλεις έχουν ανάγκη από μέσο σταθερής τροχιάς για να αντιμετωπίσουν -στα πλαίσια βέβαια ολοκληρωμένου σχεδιασμού- το κυκλοφοριακό τους πρόβλημα, που σε αρκετές περιπτώσεις ανταγωνίζεται με … επιτυχία το κυκλοφοριακό του λεκανοπεδίου και της συμπρωτεύουσας. Το παράδειγμα της πριν από λίγους μήνες εγκαινιασμένης σιδηροδρομικής γραμμής Πάτρας-Ρίου, πείθει και τους πιο αλλοτριωμένους οπαδούς της κουλτούρας του ΙΧ, ότι σε μία μεγαλούπολη, όπως η Πάτρα, υπάρχει και άλλος τρόπος κυκλοφορίας πιο ξεκούραστος, πιο γρήγορος, πιο οικονομικός… Η Πάτρα, βέβαια έχει παρελθόν στα μέσα σταθερής τροχιάς αφού ήταν μία από τις Ελληνικές πόλεις (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Καλαμάτα, Βόλος, Καρλόβασι Σάμου), που διέθεταν τραμ στις αρχές του 20ου αιώνα… Χρειάστηκε να επιπέσει η κουλτούρα του … «χτίστε παντού» και του Ι.Χ. για να εξοντώσει το τραμ και μαζί να αφανίσει την προοπτική ανθρώπινης οικιστικής και πολεοδομικής ανάπτυξης στην χώρα…
Μέσα σε λίγους μήνες ένα ατελές εγχείρημα (λίγες στάσεις, περιορισμός της γραμμής στην Ανατολική πλευρά του πολεοδομικού ιστού της πόλης) έφτασε για να δείξει, ότι ΑΝ στον τόπο επικρατούσε το ενδιαφέρον για την ποιοτική αναβάθμιση της ζωής των πολιτών πάνω από μικρά και μεγάλα μικροσυμφέροντα, η προώθηση των μέσων σταθερής τροχιάς θα ήταν στην πρώτη γραμμή της κυβερνητικής πολιτικής για τα μέσα μαζικής μεταφοράς… Ζούμε, όμως σε έναν τόπο, -τον πιο υπανάπτυκτο σιδηροδρομικά στην Ευρώπη-, που οι μισές γραμμές και δρομολόγια περνάνε στην αχρησία, την ίδια ώρα, που (παρά τα προσχήματα της κρίσης) το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην διευκόλυνση ανανέωσης του στόλου των ΙΧ με μέτρα, που εμπεριέχουν οικονομικό κόστος για το …πενόμενο κράτος. Τυχαίο; Δεν νομίζω…

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

...Εμπρός στον αγώνα για να στήσουμε ...την off-shore εταιρεία μας

Πάλι ο καλό φίλος ΝΜ, τροφοδότης της ΦΑΙΑΚΙΑΣ με εξαιρετικό υλικό μας έστειλε μία απλή παρουσίαση των χαρακτηριστικών των off-shore εταιρειών, που ανθίζουν στους φιλελεύθερους παράδεισους (και στον δικό μας τον σοσιαλφιλελεύθερο) αποδεικνύοντας, ότι στο σύστημα ... όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά είναι...πιο ίσα... Αν λοιπόν πιστείτε για την εντιμότητα του πλαισίου λειτουργίας των off-shore ("νόμιμο" είναι δεν τίθεται θέμα...) αλλά και για το ...ταλέντο σας να πιάσετε κορόϊδα τους πολλούς, που -θέλοντας και μη- υπακούουν στους φορολογικούς και γενικότερα εισπρακτικούς νόμους του κράτους, τότε σκεφτείτε το σοβαρά... Μία off- shore εταιρεία θα σας λύσει πολλά προβλήματα... Και όπως είπαμε: είναι ΝΟΜΙΜΗ... Διαβάστε, λοιπόν την ανάλυση του ΝΜ.

Off Shore Εταιρίες
Μήπως και ξυπνήσουμε καμιά φορά και εμείς οι ιθαγενείς.

Μια καταπληκτική εφεύρεση των λαμογίων που ζει και αναπνέει σε όλο τον κόσμο είναι οι λεγόμενες υπεράκτιες εταιρίες ή κοινώς ...... off shore.
Αντίθετα με όσα πιστεύει ο αφελής και άσχετος μέσος μεροκαματιάρης εργαζόμενος, ο καθένας από μας μπορεί να δημιουργήσει και να....... είναι ιδιοκτήτης μιας off shore εταιρίας, εύκολα, γρήγορα και φθηνά.
Υπάρχουν δικηγορικά γραφεία στην Ελλάδα, που μπορούν μέσα σε τρεις εργάσιμες μέρες, με συνολικό κόστος 2.000 ευρώ, να συστήσουν για λογαριασμό μας μια off shore εταιρία, με έδρα την Κύπρο (συνήθως αυτήν προτιμούν οι περισσότεροι) ή κάποιο άλλο εξωτικό μέρος.
Πολλοί από τους αναγνώστες θα αναρωτηθούν: "τι μας νοιάζει εμάς;" Θα καταλάβετε αμέσως.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος, ας πούμε ο κύριος Παπαδόπουλος, διαθέτει 200.000 ευρώ σε ρευστό. Αποφασίζει να αγοράσει ένα σπίτι στο όνομά του.
Θα πληρώσει επιπλέον τα συμβολαιογραφικά, φόρο και θα αποκτήσει το σπίτι.
Αν τώρα αυτός πάρει ένα δάνειο, π.χ. 30.000 και κάτι πάει στραβά και δεν πληρώνει, η τράπεζα ερευνώντας, θα ανακαλύψει το ακίνητο στο όνομά του και θα προσπαθήσει να το κατασχέσει και να το πλειστηριάσει.
Αν τίποτα δεν πάει στραβά και ο κ. Παπαδόπουλος μετά από ένα χρόνο θελήσει να μεταβιβάσει το ακίνητο στην κόρη του, θα πρέπει να πληρώσει πάλι συμβολαιογραφικά και φόρους για να γίνει η μεταβίβαση.
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η κόρη του Παπαδόπουλου, 5 μήνες μετά μετάνιωσε και θέλει να μεταβιβάσει το ακίνητο στον αδερφό της. Πάλι θα πληρώσει συμβολαιογραφικά και φόρο.
Σε όλο το παραπάνω διάστημα του παραδείγματος, το ακίνητο είναι ενοικιασμένο από κάποιον τρίτο και πληρώνει .π.χ. 1000 ευρώ το μήνα ενοίκιο. Άρα η εφορία, σε όλο το παραπάνω διάστημα, εκτός από τα γαμησιάτικα, εισπράττει και μερτικό από τα ενοίκια που πληρώνει ο ενοικιαστής στον ιδιοκτήτη, το οποίο ανάλογα με την κλίμακα εισοδήματος, μπορεί να φτάσει μέχρι 50%.
Ποιό είναι το κόλπο με την off shore;
Ο Παπαδόπουλος, αντί να αγοράσει το ακίνητο στο όνομά του, δίνει 2.000 ευρώ σε σχετικό δικηγορικό γραφείο και αυτό συστήνει μια off shore
εταιρία, με έδρα την Κύπρο, με όνομα π.χ. "Πυραμίδα LTD". Η εταιρία είναι ανώνυμη και έχει μία μόνο μετοχή. Όποιος κρατάει στα χέρια του την μετοχή, είναι ο ιδιοκτήτης της εταιρίας. Στη συνέχεια αγοράζει το ακίνητο των 200.000 ευρώ στο όνομα της "Πυραμίδα LTD". Δηλαδή, το ακίνητο πλέον, είναι ιδιοκτησία της "Πυραμίδα LTD", η οποία είναι ιδιοκτησία του Παπαδόπουλου.
Αν τώρα αυτός πάρει ένα δάνειο, π.χ. 30.000 και κάτι πάει στραβά και δεν πληρώνει, η τράπεζα ερευνώντας, δεν θα ανακαλύψει το ακίνητο στο όνομά του, άρα δεν θα μπορεί να το κατασχέσει και να το πλειστηριάσει.
Αν τίποτα δεν πάει στραβά και ο κ. Παπαδόπουλος μετά από ένα χρόνο θελήσει να μεταβιβάσει το ακίνητο στην κόρη του, θα της παραδώσει απλά τη μετοχή της "Πυραμίδα LTD". Είπαμε, όποιος κρατάει στα χέρια του τη μετοχή της "Πυραμίδα LTD", είναι και ιδιοκτήτης του ακινήτου. Άρα, δεν πρέπει να πληρώσει πάλι συμβολαιογραφικά και φόρους για να γίνει η μεταβίβαση.
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι η κόρη του Παπαδόπουλου, 5 μήνες μετά μετάνιωσε και θέλει να μεταβιβάσει το ακίνητο στον αδερφό της. Πάλι, απλά θα παραδώσει τη μετοχή της "Πυραμίδα LTD" και δεν θα πληρώσει συμβολαιογραφικά και φόρο.
Σε όλο το παραπάνω διάστημα του παραδείγματος, το ακίνητο είναι ενοικιασμένο από κάποιον τρίτο και πληρώνει .π.χ. 1000 ευρώ το μήνα ενοίκιο. Η εφορία, φορολογεί πλέον όχι τους Παπαδοπουλέους, αλλά την "Πυραμίδα LTD". Δηλαδή με 10%, ανεξάρτητα από την κλίμακα εισοδήματος των Παπαδοπουλέων.
Όταν λοιπόν διαβάσετε ή ακούσετε ότι ο τάδε πρώην υπουργός έχει 100 off shore εταιρίες, αυτό σημαίνει ότι έχει 100 ακίνητα, τα οποία δεν φαίνονται στο όνομά του και συνεπώς δεν πληρώνει δεκάρα τσακιστή για μεταβιβάσεις, όπως επίσης τα έσοδα των παραπάνω ακινήτων φορολογούνται αυτοτελώς, με 10%.

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Ετσι, για να ξέρουμε...

Την παρακάτω ανάλυση μας την έστειλε ο ΝΜ -καλός φίλος και πάντοτε τροφοδότης της "ΦΑΙΑΚΙΑΣ" με χρησιμότατο υλικό-. Αναφέρεται στο κόστος και τον τρόπο χρηματοδότησης της ζεύξης Ρίου-Αντιρρίου... Αισθανόμαστε, ότι περιττεύει κάθε σχόλιο... Διαβάστε προσεκτικά τους αριθμούς και σκεφτείτε πώς έτσι, πάνω-κάτω κατασκευάστηκαν και κατασκευάζονται όλα τα μεγάλα έργα στον τόπο...

Πληρώνετε διόδια στη Γεφυρα Ρίου-Αντιρρίου;
Η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ ή 252 δισ. δραχμές. Από αυτά:
· Το 10% (74 εκ. ευρώ, ή 25 δισ. δρχ.) το έβαλε η κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται.
· Το 40% (296 εκ. ευρώ – 101 δισ. δρχ.) είναι η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.
· Το υπόλοιπο 50% (370 εκ. ευρώ – 126 δισ. δρχ.) είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, με κρατικές εγγυήσεις. Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.(σ.σ. Είδες που θα πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;)
Βάσει των συμφωνημένων, η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039, δηλαδή επί 35 χρόνια. Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ, ή 579 δισ. δραχμές. Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 209 δισ. για την κοινοπραξία, δηλαδή 8,36 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους 736%. Δεν είναι κι άσχημα! Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων, προκύπτει εύκολα ότι κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 6 δισ. δηλαδή το ¼ της αρχικής της συμμετοχής στο έργο. Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει. (σ.σ. ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ: Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.) Αυτού του είδους οι δουλειές, πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα», τις λέγανε απλώς «αποικιακές». Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος, στο Κονγκό, το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 25 δισ. δηλαδή όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις (και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο) να βγάλει σε τέσσερα χρόνια τα λεφτά του και εφτά φορές άλλα τόσα στα επόμενα 31 χρόνια. Η απάντηση είναι απλή: πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη. Υπάρχει τέτοιος μαλάκας; Ναι, υπάρχει. Ο Έλλην φορολογούμενος, δηλαδή εμείς. Από πλευράς του Έλληνος φορολογουμένου, η κατάσταση έχει ως εξής: · 101 δισ. (δηλαδή όσο η κρατική συμμετοχή) πληρώσαμε στη φάση της κατασκευής και · 579 δισ. (δηλαδή όσα περιμένουν να εισπράξουν στην 35ετία) πληρώνουμε σε διόδια στην φάση της εκμετάλλευσης. Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε 680 δισ. για μια γέφυρα που αποδεδειγμένα στοίχισε 252, δηλαδή πληρώνουμε τη γέφυρα 2,7 φορές παραπάνω από το πραγματικό της κόστος. (Σχεδόν τρεις. Από εκεί πρέπει να βγήκε αυτό που λένε «Τρεις Γέφυρες»). Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται ΣΔΙΤ- «Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα» και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα. Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 252 δισ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 15 χρόνια και τρεις μήνες. Αλλά ακόμα κι αν ο κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει 2,7 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών. Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ, ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν. Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 δισ.) της γέφυρας και δανείστηκε το άλλο 50% (370 δισ.), δεν έδινε και 25 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια. Αλλά όχι. Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση, πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της. Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα: ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες (πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο) και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%. Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο. Αλλά το πιο άσχετο απ’ όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν. Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο. Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας που την εκμεταλλεύεται. (Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία από την Αττική Οδό). Υπ’ αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται, αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό, αφού πλέον για να περάσει τρένο πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα – νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα- ή να το περνάνε απέναντι με το φεριμπότ. Oλ’ αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια, που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.