ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Ακριβής περιγραφή...




Της ...εξοδίου ακολουθίας των Ελληνικών σιδηροδρόμων... Την βρήκαμε στο πολύ ενδιαφέρον Blog για τα Μέσα μαζικής μεταφοράς της Αθήνας (http://mmmathinon.blogspot.com/) και την υπογράφει ο Μάνος Σαμαράκης...

Ακριβέστατη αλλά ελλειπής, θα έλεγα, αφού λείπουμε ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ οι ανεχόμενοι το δούλεμα, την κοροϊδία και την ταλαιπωρία... Μας παρηγορούν, οι σειρήνες των πολυάλογων Ι.Χ. μας...

Και καλή μας νύχτα...

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Το χιούμορ μας χρειάζεται...




























Το χιούμορ μακραίνει την ζωή...

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Τάδε έφη Καποδίστριας

Απευθυνόμενος εις την Δ' Εθνοσυνέλευση ο πρώτος κυβερνήτης είπε:


«Ελπίζω, ότι όσοι εξ’ υμών συμμετάσχουν εις την κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού, ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμόν του υψηλού υπουργήματος των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ΄ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα τα οποία έχει η κυβέρνησις εις την εξουσίαν της»
«εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν"
Το κείμενο αυτό μας επιτρέπει την συναγωγή ορισμένων σαφών και κατηγορηματικών συμπερασμάτων, όπως:
1. … Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν διαθέτει ούτε την ελάχιστη ηθικοπολιτική συγγένεια με τους μετά 150 έτη διαδόχους του εις την ηγεσία της χώρας, που αναγνώρισαν και δημοσίως … το δικαίωμα του …δωρακίου μερικών εκατομμυρίων δραχμών εις τα απλά κομματικά στελέχη δημοσίων οργανισμών (δεν μιλάμε βέβαια για υπουργούς…)
2 … Δικαίως εδολοφονήθη από τους πρωτοπόρους της κομπραδόρικης (μεταπρατικής) τάξης της αρπαχτής, για τους οποίους ήταν αξεπέραστο εμπόδιο στην ανάπτυξη του …θεάρεστου έργου, που παρουσίασαν κατά τις επόμενες 10ετίες μέχρι και της σήμερον…
Και καλή μας νύχτα…

Πικρές αλήθειες





Δια χρωστήρος και πικρευθύμου εμπνεύσεως Στάθη... Μας το αφιερώνουμε...

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Λευτεριά στον σύντροφο Στρώς Καν...



Πιστεύουμε, ότι κανείς από τους αναγνώστες της ΦΑΙΑΚΙΑΣ δεν είχε ποτέ την παραμικρή αμφιβολία, οτι ο Ντομινίκ υπήρξε και είναι ...πολύ σοσιαλιστής... Στα όρια του ...εξτρεμιστή... Το ίδιο πιστεύει και ο φίλος Ν.Μ., που μας απέστειλε το γεμάτο αγωνία μήνυμά του: Λευτεριά στον σύντροφο Στρώς Καν... Το μήνυμα μας ευαισθητοποίησε ωςε εξαιρετικά επίκαιρο, αφού μία σειρά από "άξια" στελέχη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς την έχουν βρεί...κάπως. Ετσι, λοιπόν ο φίλος Ν.Μ. γράφει:

Νʼ αναλάβει ΤΩΡΑ διεθνή πρωτοβουλία ο ΓΑΠ, για την απελευθέρωση του συντρόφου Ντομινίκ Στρος Καν.

ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ;
· ΕΦΑΓΑΝ ΤΟΝ ΜΟΥΜΠΑΡΑΚ
· ΕΦΑΓΑΝ ΤΟΝ ΚΑΝΤΑΦΙ
· ΔΙΕΓΡΑΨΑΝ ΤΟΝ ΜΠΕΝ ΑΛΙ ΤΗΣ ΤΥΝΗΣΙΑΣ
· ΠΕΦΤΕΙ Ο ΑΣΑΝΤ
· ΤΩΡΑ Ο ΝΤΟΜΙΝΙΚ
ΣΕ ΛΙΓΟ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΑΡΤΙΑ ΣΤΗ ΣΟΣΙΑΛ-ΔΙΕΘΝΗ
ΣΕ ΤΙ ΘΑ ΠΡΟΕΔΡΕΥΕΙ Ο ΓΑΠ;
Συμμεριζόμαστε απόλυτα την ευγενική αγωνία του φίλου Ν.Μ. Αρχίζουμε το μάζεμα υπογραφών...

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Ποιός θα απολυθεί;





Αναρωτιέται καταρχήν ο πάντοτε πολύ καλός φίλος και τροφοδότης της "ΦΑΙΑΚΙΑΣ" με υλικό, Ν.Μ. Τώρα, που η τρόϊκα επιβάλλει περιορισμό του κόστους παραγωγής με μείωση των θέσεων εργασίας... Λέμε,ότι καταρχή αναρωτιέται, γιατί η απάντηση είναι εύκολη και ο ευφυής φίλος την βρίσκει αμέσως: Φυσικά δεν είναι δυνατόν να απολυθούν οι διευθυντές... Ποιος λοιπόν θα απολυθεί; Μα ποιος άλλος από τον Μαλάκα...

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

ποιον συμφέρει η "ισοπαλία"...

44χρονος δολοφονημένος, Ηπείρου και 3ης Σεπτεμβρίου...Ετοιμος να αποθανατίσει μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές τη ζωής του... Την απόκτηση του 4ου παιδιού του... Εγκλημα με την πιο φρικαλέα έκφρασή του... Οχι για ψωμί, όχι για εκδίκηση. Ετσι για μία videocamera !!! Ζωώδης, ενστικτώδης πράξη, απόλυτα αμοραλιστική...



Το ίδιο βράδυ η απάντηση ένας 20χρονος από το Μπαγκλαντές πέφτει νεκρός λίγα χιλιόμετρα παρακάτω, από 5 μαχαιριές... Πήραμε το αίμα μας πίσω...



Η επίσημη Πολιτεία θα ξαναδιαβεβαιώσει, οτι θα χυθεί ...άπλετο φώς στην δύο δολοφονίες. για την ώρα όμως είναι απασχολημένη με αυτούς τους κω...διαδηλωτές, που πήραν το μαθηματάκι τους... Νέο όπλο στον αγώνα για την απόκρουση του ...."εσωτερικού εχθρού", οι ατομικοί πυροσβεστήρες των ΜΑΤ. Ετσι είναι η πρόοδος... Ερχεται μέσα από την ... πρακτική εξάσκηση ...



Πάμε στο προηγούμενο... Ισόπαλο το μάτς της ζωής στο τελευταίο 24ωρο... 1-1... Η πολιτεία σε ρόλο στημένου διατητή... Και εμείς... Φανατικοί, με άποψη αλλά χωρίς πρακτικές ιδέες, αποκλείεται να μετατρέψουμε τις στυγνές δολοφονίες σε ευκαιρίες ποβληματισμού... Γι΄αυτό το γνωστό φιδάκι καταχαίρεται... Κλωσσάει τα αυγά του χωρίς παρενόχληση και ετοιμάζει μία φιδογεννιά άλλο πράμα...

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Η υποδομή της ...ελευθεροτυπίας



Το βρήκαμε στο blog: μάλλον ακίνδυνος (http://mallon-akindynos.blogspot.com/). Είναι ο χάρτης των διασύνδεσης των ΜΜΕ, που μας πληροφορούν καθημερινά. Ηλεκτρονικά και έντυπα... Σας τον παρουσιάζουμε με την απλή σύσταση... Μην αποδέχεστε εύκολα ούτε τα προφανή. Ζούμε σε μία εποχή, όπου η πληροφορία, η είδηση περισσότερο κατασκευάζονται και λιγότερο διαδίδονται... Απολαύστε λοιπόν τον χάρτη των Ελληνικών ΜΜΕ... Και καλή μας νύχτα...

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Το Δυτικό Σιδηροδρομικό ...δούλεμα


Το ό,τι η Σιδηροδρομική διασύνδεση της Ελλάδας με το υπόλοιπο σιδηροδρομικό δίκτυο είναι υψηλής προτεραιότητας εθνική ανάγκη δεν είναι καινούριο... Γι' αυτό εξάλλου, ο αληθινός και χωρίς εισαγωγικά εκσυγχρονιστής πολιτικός Χαρίλαος Τρικούπης κατασκεύασε την γραμμή Κρυονέρι-Μεσολόγγι-Αγρίνιο με προοπτική να την προεκτείνει προς την Ηπειρο, όταν αυτή θα ελευθερωνόνταν !!!. Οι μετέπειτα ηγεσίες, που υπηρέτησαν με συνέπεια τον μεταπρατισμό και την αρπαχτή, όχι μόνον δεν υλοποίησαν το σχέδιο αλλά φρόντισαν για την ουσιαστική υποβάθμιση και μαρασμό του τραίνου, την ώρα, που η τεχνολογική εξέλιξη και η διάδοση του σιδηροδρόμου ήταν μέτρο οικονομικής και κοινωνικής προόδου των Ευρωπαϊκών χωρών... Ετσι, το 1960 ο Σιδηρόδρομος βορειοδυτικής Ελλάδας καταργήθηκε κατα εθναρχική επιταγή... Εκτοτε ένα σωρό ανορθολογικοί σχεδιασμοί και λειψές προσπάθειες επαναλειτουργίας, που εγκαταλείπονται στην μέση γράφουν την ιστορία του τραίνου και μαζί την ιστορία της εξάρτησης και της υποταγής του τόπου... Δύο φορές στα τελευταία 15 χρόνια οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ υποσχέθηκαν την κατασκευή του Δυτικού Σιδηροδρομικού άξονα, που περιελάμβανε την διασύνδεση της Ηγουμενίτσας με την Καλαμπάκα και το υπόλοιπο εθνικό δίκτυο και της Καλαμάτας με τα Ιωάννινα. Η πρώτη το 1997 με αναλυτικό σχέδιο παρουσιασμένο από τον τότε διοικητή του ΟΣΕ και υπόσχεση υλοποίηση μέσα στις αρχές της 10ετίας του 2000... Και η δεύτερη το 2004 όταν με υπόδειξη της Ε.Ε. παρουσιάσθηκε σχέδιο ένταξης του Δυτικού Σιδηροδρομικού Αξονα στα Διευρωπαϊκά Σιδηροδρομικά Δίκτυα... Δεν χρειάζονται σχόλια για την κατάληξη αυτών των υποσχέσεων... Εξάλλου, σήμερα, που βιώνουμε την απόλυτη εγκατάλειψη του τραίνου, οι απλές έστω συζητήσεις για τον Δυτικό Σιδηροδρομικό Αξονα μοιάζουν όνειρα... νυκτός παντός καιρού... Εκεί, λοιπόν, που οι καλοί μας κυβερνήτες -πρώην και νυν- μας έχουν πείσει σχεδόν, πως δεν ...χρειαζόμαστε το τραίνο (καλά νάναι οι εργολάβοι και τα διόδια των οδικών αξόνων...) έρχονται και ξαναμιλάνε για τον Δυτικό Σιδηροδρομικό Άξονα... Διαβάζουμε την είδηση:




Το υπουργείο Υποδομών, διά του γενικού γραμματέα Μεταφορών, Χ. Τσιόκα, έθεσε στον γενικό διευθυντή Κινητικότητας και Μεταφορών της ΕΕ, Μ. Ruete, το επικαιροποιημένο σχέδιο των έργων μέσω των οποίων η Ελλάδα θα καταστεί διαμετακομιστικό κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν για την ένταξη κατά προτεραιότητα του σιδηροδρομικού άξονα ΠΑΘΕΠ (Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Προμαχώνας) στο κεντρικό Δίκτυο. Επισημάνθηκε η ανάγκη ανάπτυξης της σιδηροδρομικής Εγνατίας (μέσω και παραλιακής χάραξης), όπως και του Δυτικού Αξονα, με προτεραιότητα τη γραμμή Ηγουμενίτσα-Ιωάννινα-Καλαμπάκα (Κοζάνη), ώστε να εξασφαλίζονται οι έξοδοι της χώρας προς Αλβανία, FYROM, Βουλγαρία και Τουρκία.


Αντε, πάλι... Σκεφτείτε και να σας πιστεύαμε...

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Σατανικό το σχέδιο των ...σοσιαλιστών...

Ο Ντομινίκ Στρώς Καν, ως γνωστόν είναι ένας σοσιαλιστής... Φανατικός, αρρωστημένος σοσιαλιστής... Για να μπορέσει να εκτονώσει την επαναστατική του μονομανία ο ...ταξικός εχθρός τον έκανε Δ/ντή του Διεθνούς Νομισμαστικού Ταμείου... Ετσι, μήπως και καταφέρει να ματαιώσει όλα τα επαναστατικά του σχέδια μέσα από την κατευθυνόμενη αφοσίωσή του στο καθημερινό φιλανθρωπικό έργο του ΔΝΤ... Ενας άλλος σοσιαλιστής είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Ηγέτης της σοσιαλιστικής διεθνούς... Οι δύο λοιπόν δευτεροδιεθνιστές τα έλεγαν φιλικά από καιρό πριν ενταχθεί η χώρα κάτω από την φιλάνθρωπο στέγη του ΔΝΤ... Γενικά ...για την παγκόσμια επανάσταση, τον σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, το βάθεμα της δημοκρατίας, την χειραφέτηση των λαών κ.λ.π. Μεταξύ άλλων, όμως φαίνεται ότι τα έλεγαν και για το Ελληνικό χρέος και-όπως μας λέει ο Ντομινίκ- τα είχαν συμφωνήσει από καιρό πριν... Από τότε που οι αυτόχθονες ιθαγενείς ακούγαμε, ότι λεφτά υπάρχουν και αισιοδοξούσαμε, ότι και πάλι εμείς θα ...την βολέψουμε... Βέβαια, τα πράγματα για μας δεν ήλθαν ... ακριβώς έτσι. Αλλά τι να κάνεις... Η επαναστατική δράση απαιτεί ...συνωμοτικότητα και τήρηση των κανόνων περιφρούρησης... Τι 15 μέρες και κουρουφέξαλα λέει τώρα εκ του ασφαλούς ο Ντομινίκ... Μήνες πριν το είχαμε ετοιμάσει. Και αυτός μεν ετοιμάζει τα μπαγκάζια του για την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας... Οσο για εμάς... Καλή μας νύχτα...

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Εφυγε ο πιο αγαπημένος τρεχάλας...



Η αποχώρησε από τον κόσμο ετούτο είναι δεδομένη για όλους... Αυτό όμως δεν μειώνει την θλίψη και τον πόνο για κάποιους άξιους, που στάθηκαν με συνέπεια, αρχές, σεμνότητα και δημιουργικότητα. Σ' αυτή την σπουδαία, μάλλον σπανίζουσα και εξόχως ελπιδοφόρο για το ανθρώπινο μέλλον κατηγορία ανθρώπων ανήκει ο Θανάσης Βέγγος... Χαίρε , καλέ μας Ανθρωπε...

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Σαν Σήμερα, πριν 75 χρόνια...




Γράφτηκε μία ακόμα ιστορία σαν και όλες εκείνες, που δείχνουν, πως ... για να γυρίσει ο ήλιος θέλει dουλειά πολλή...και νεκρούς χιλιάδες... Στην Θεσσαλονίκη, λοιπόν του 36 η Αστυνομία έκανε ...ασκήσεις ελεύθερης βολής στα κουφάρια των καπνεργατών... Για τον πρώτο απ' όλους, για όλους του τότε και του πάντα είναι γραμμένος ο Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου... Για την μάνα του καπνεργάτη... Για την μάνα του Ανθρώπου...Ας τον θυμηθούμε...





Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.

Κορώνα μου, ἀντιστύλι μου, χαρὰ τῶν γερατειῶ μου,
ἥλιε τῆς βαρυχειμωνιᾶς, λιγνοκυπάρισσό μου,

Πῶς μ᾿ ἄφησες νὰ σέρνουμαι καὶ νὰ πονῶ μονάχη
χωρὶς γουλιά, σταλιὰ νερὸ καὶ φῶς κι ἄνθο κι ἀστάχυ ;

Μὲ τὰ ματάκια σου ἔβλεπα τῆς ζωῆς κάθε λουλούδι,
μὲ τὰ χειλάκια σου ἔλεγα τ᾿ αὐγερινὸ τραγούδι.

Μὲ τὰ χεράκια σου τὰ δυό, τὰ χιλιοχαϊδεμένα,
ὅλη τη γῆς ἀγκάλιαζα κι ὅλ᾿ εἴτανε γιὰ μένα.

Νιότη ἀπ᾿ τὴ νιότη σου ἔπαιρνα κι ἀκόμη ἀχνογελοῦσα,
τὰ γερατειὰ δὲν τρόμαζα, τὸ θάνατο ἀψηφοῦσα.

Καὶ τώρα ποὺ θὰ κρατηθῶ, ποὺ θὰ σταθῶ, ποὺ θἄμπω,
ποὺ ἀπόμεινα ξερὸ δεντρὶ σὲ χιονισμένο κάμπο;

Γιέ μου, ἂν δὲ σοὖναι βολετὸ νἀρθεῖς ξανὰ σιμά μου,
πᾶρε μαζί σου ἐμένανε, γλυκειά μου συντροφιά μου.

Κι ἂν εἶν᾿ τὰ πόδια μου λιγνά, μπορῶ νὰ πορπατήσω
κι ἂν κουραστεῖς, στὸν κόρφο μου, γλυκὰ θὰ σὲ κρατήσω.

Μαλλιὰ σγουρὰ ποὺ πάνω τους τὰ δάχτυλα περνοῦσα
τὶς νύχτες ποὺ κοιμόσουνα καὶ πλάϊ σου ξαγρυπνοῦσα,

Φρύδι μου, γαϊτανόφρυδο καὶ κοντυλογραμμένο,
καμάρα ποὺ τὸ βλέμμα μου κούρνιαζε ἀναπαμένο,

Μάτια γλαρὰ ποὺ μέσα τους ἀντίφεγγαν τὰ μάκρη
πρωινοῦ οὐρανοῦ, καὶ πάσκιζα μὴν τὰ θαμπώσει δάκρυ,

Χείλι μου μοσκομύριστο ποὺ ὡς λάλαγες ἀνθίζαν
λιθάρια καὶ ξερόδεντρα κι ἀηδόνια φτερουγίζαν,

Στήθεια πλατιὰ σὰν τὰ στρωτὰ φτερούγια τῆς τρυγόνας
ποὺ πάνωθέ τους κόπαζε κ᾿ ἡ πίκρα μου κι ὁ ἀγώνας,

Μπούτια γερὰ σὰν πέρδικες κλειστὲς στὰ παντελόνια
ποὺ οἱ κόρες τὰ καμάρωναν τὸ δείλι ἀπ᾿ τὰ μπαλκόνια,

Καὶ γώ, μὴ μοῦ βασκάνουνε, λεβέντη μου, τέτοιο ἄντρα,
σοῦ κρέμαγα τὸ φυλαχτὸ μὲ τὴ γαλάζια χάντρα,

Μυριόρριζο, μυριόφυλλο κ᾿ εὐωδιαστό μου δάσο,
πῶς νὰ πιστέψω ἡ ἄμοιρη πῶς μπόραε νὰ σὲ χάσω;

Γιέ μου, ποιὰ Μοῖρα στὄγραφε καὶ ποιὰ μοῦ τὄχε γράψει
τέτοιον καημό, τέτοια φωτιὰ στὰ στήθεια μου ν᾿ ἀνάψει;

Πουρνὸ - πουρνὸ μοῦ ξύπνησες, μοῦ πλύθηκες, μοῦ ἐλούστης
πριχοῦ σημάνει τὴν αὐγὴ μακριὰ ὁ καμπανοκρούστης.

Κοίταες μὴν ἔφεξε συχνὰ - πυκνὰ ἀπ᾿ τὸ παραθύρι
καὶ βιαζόσουν σὰ νἄτανε νὰ πᾶς σὲ πανηγύρι.

Εἶχες τὰ μάτια σκοτεινά, σφιγμένο τὸ σαγόνι
κι εἴσουν στὴν τόλμη σου γλυκός, ταῦρος μαζὶ κι ἀηδόνι.

Καὶ γὼ ἡ φτωχειὰ κ᾿ ἡ ἀνέμελη καὶ γὼ ἡ τρελλὴ κ᾿ ἡ σκύλα,
σοὔψηνα τὸ φασκόμηλο κι ἀχνὴ ἡ ματιά μου ἐφίλα

Μιὰ - μιὰ τὶς χάρες σου, καλέ, καὶ τὸ λαμπρό σου θωρὶ
κι ἀγαλλόμουν καὶ γέλαγα σὰν τρυφερούλα κόρη.

Κι οὐδὲ κακόβαλα στιγμὴ κι οὐδ᾿ ἔτρεξα ξοπίσω
τὰ στήθεια μου νὰ βάλω μπρὸς τὰ βόλια νὰ κρατήσω.

Κι ἔφτασ᾿ ἀργὰ κι, ὤ, ποὺ ποτὲς μὴν ἔφτανε τέτοια ὥρα
κι, ὦ, κάλλιο νὰ γκρεμίζονταν στὸ καύκαλό μου ἡ χώρα.

Σήκω, γλυκέ μου, ἀργήσαμε· ψηλώνει ὁ ἥλιος· ἔλα,
καὶ τὸ φαγάκι σου ἔρημο θὰ κρύωσε στὴν πιατέλα.

Ἡ μπλέ σου ἡ μπλοῦζα τῆς δουλειᾶς στὴν πόρτα κρεμασμένη
θὰ καρτεράει τὴ σάρκα σου τὴ μαρμαρογλυμμένη.

Θὰ καρτεράει τὸ κρύο νερὸ τὸ δροσερό σου στόμα,
θὰ καρτεράει τὰ χνῶτα σου τ᾿ ἀσβεστωμένο δῶμα.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ γάτα μας στὰ πόδια σου νὰ παίξει
κι ὁ ἥλιος ἀργὸς θὰ καρτερᾷ στὰ μάτια σου νὰ φέξει.

Θὰ καρτεράει κ᾿ ἡ ρούγα μας τ᾿ ἁδρὸ περπάτημά σου
κ᾿ οἱ γρίλιες οἱ μισάνοιχτες τ᾿ ἀηδονολάλημά σου.

Καὶ τὰ συντρόφια σου, καλέ, ποὺ τὶς βραδιὲς ἐρχόνταν
καὶ λέαν καὶ λέαν κι ἀπ᾿ τὰ ἴδια τοὺς τὰ λόγια ἐφλογιζόνταν

Καὶ μπάζανε στὸ σπίτι μας τὸ φῶς, τὴν πλάση ἀκέρια,
παιδί μου, θὰ σὲ καρτερᾶν νὰ κάνετε νυχτέρια.

Καὶ γὼ θὰ καρτεράω σκυφτὴ βραδὶ καὶ μεσημέρι
νἀρθεῖ ὁ καλός μου, ὁ θάνατος, κοντά σου νὰ μὲ φέρει.

...

Ὦ Παναγιά μου, ἂν εἴσουνα, καθὼς ἐγώ, μητέρα,
βοήθεια στὸ γιό μου θἄστελνες τὸν Ἄγγελο ἀπὸ πέρα.

Κι, ἄχ, Θέ μου, Θέ μου, ἂν εἴσουν Θεὸς κι ἂν εἴμασταν παιδιά σου
θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.

Κι ἂν εἴσουν δίκειος, δίκαια θὰ μοίραζες τὴν πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδὶ νὰ φάει καὶ νὰ χορτάσει.

Γιέ μου, καλὰ μοῦ τἄλεγε τὸ γνωστικό σου ἀχεῖλι
κάθε φορὰ ποὺ ὁρμήνευε, κάθε φορὰ ποὺ ἐμίλει:

Ἐμεῖς ταγίζουμε ζωὴ στὸ χέρι: περιστέρι,
κ᾿ ἐμεῖς οὔτ᾿ ἕνα ψίχουλο δὲν ἔχουμε στὸ χέρι.

Ἐμεῖς κρατᾶμε ὅλη τὴ γῆς μὲς στ᾿ ἀργασμένα μπράτσα
καὶ σκιάχτρα στέκουνται οἱ Θεοὶ κι ἀφέντη ἔχουνε φάτσα.

Ἄχ, γιέ μου, πιὰ δὲ μοὔμεινε καμιὰ χαρὰ καὶ πίστη,
καὶ τὸ χλωμὸ καὶ τὸ στερνὸ καντήλι μας ἐσβήστη.

Καί, τώρα, ἐπὰ σὲ ποιὰ φωτιὰ τὰ χέρια μου θ᾿ ἀνοίγω,
τὰ παγωμένα χέρια μου νὰν τὰ ζεστάνω λίγο;