ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Νέο βιβλίο του Γιώργου Ρούσση

Πάντοτε επίκαιρες οι θεματολογικές επιλογές του Γιώργου Ρούσση -σταθερά έξω από τετριμμένα, στερεότυπα ή αναμασήματα- αποτελεί σπουδαία κατάθεση στις ουσιαστικές ιδεολογικοπολιτικές αναζητήσεις στην 'Μετά' εποχή, που ακόμη δυσκολεύεται να συνέλθει από την μετά το σοκ της πτώσης σύγχυση... Η αντιπαράθεση λοιπόν του κορυφαίου αναρχικού Μπακούνιν με τον κορυφαίο κοινωνιστή Μαρξ δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρει όσους θεωρούν, ότι τα προβλήματα του σήμερα δεν ξεπερνιώνται χωρίς δημιουργική -μη δογματική- αναζήτηση στις πηγές του θεωρητικού προβληματισμού. 'ΜΑΡΞ ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ για το σοσιαλιστικό κράτος' Παραθέτουμε μικρό απόσπασμα από το σημείωμα των εκδόσεων Γκοβόστη, που επιμελούνται μέχρι σήμερα των βιβλίων του Γ. Ρούσση:




Η σύγκρουση του Μαρξ με τον Μπακούνιν γύρω από το σοσιαλιστικό κράτος, ή διαφορετικά από τη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας αμέσως μετά τη σοσιαλιστική επανάσταση, αποτελεί αναμφισβήτητα μια από τις πλέον σημαντικές πλευρές των διαφωνιών των δυο στοχαστών, αλλά και γενικότερα του μαρξικού με το αναρχικό ρεύμα.
Η σύγκρουση αυτή αντιμετωπίζεται όχι μόνον, ούτε κυρίως ως μια μουσειακού-ιστορικού χαρακτήρα θεωρητική διαφωνία, αλλά στα πλαίσια μιας ευρύτερης προσπάθειας, έτσι ώστε ο σοσιαλισμός του μέλλοντος μας να μην έχει την ίδια τραγική κατάληξη με την πρώτη προσπάθεια κατάκτησης της κομμουνιστικής χειραφέτησης.
Σε αυτά τα πλαίσια σημειώνεται κατ' αρχάς ο κοινός στόχος των Μαρξ και Μπακούνιν που δεν είναι άλλος από την μη κρατική, αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία. Στη συνέχεια αναλύονται οι αιτίες που κατά τον Μαρξ καθιστούν αναγκαίο το σοσιαλιστικό "μισοκράτος", ή "Κομμούνα", όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, καθώς και το αντιφατικό περιερχόμενο του.
Ακολουθεί η κριτική του Μπακούνιν σε αυτήν τη σοσιαλιστική μετάβαση, της οποίας προηγείται η σύντομη ανάπτυξη των μεθοδολογικών και θεωρητικών προϋποθέσεων πάνω στις οποίες θεμελιώνεται.
Τέλος αξιολογούνται τόσο η μπακουνική κριτική, όσο η μαρξική αντίδραση σε αυτήν, ενώ αποδίδεται η πραγματική της διάσταση στη "δικαίωση" του Μπακούνιν από την κατάληξη του "υπαρκτού σοσιαλισμού".
Η μελέτη κλείνει με ορισμένες προτάσεις, έτσι ώστε να μην επαληθευτούν στο μέλλον οι φόβοι του Μπακούνιν, ο οποίος είχε προειδοποιήσει για γραφειοκρατική εκτροπή της εργατικής εξουσίας, μια προειδοποίηση η οποία παρά τις αντιφατικότητες στη δράση και στη θεωρία του Μπακούνιν, θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη αν θέλουμε η κομμουνιστική χειραφέτηση να γίνει πράξη και να μην παραμείνει ένα κίβδηλο έμβλημα.

Τουλάχιστον να γελάμε...



Προμηθευτής της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, ο καλός φίλος Ν.Μ. μας έστειλε γελιογραφία επίκαιρη. Μας χρειάζεται το γέλιο...

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Ασκήσεις μνήμης & κρίσης

Παρατίθενται 10 αφίσσες, που ο φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, Ν.Μ. μας τροφοδότησε και που προέρχονται από προεκλογικές εκστρατείες του κυβερνώντος κόμματος εδώ και 26 περίπου χρόνια... Διαβάστε την καθε μία προσεκτικά και ελέγξατε: πέρα από την συνθηματολογία, θυμόσαστε την σχετική πολιτική προπαγάνδα για κάθε ένα από τα προβαλλόμενα στις αφίσσες θέματα; Αν όχι, δεν πειράζει... Ανήκετε στο είδος του Νεο-Ελληνα, που μπροστά στην επερχόμενη τακτοποίηση εξέταζε λιγότερο το σύνθημα και περισσότερο την ουσία... Αν πάλι τα θυμόσαστε, μπράβο σας έχετε μνήμη... Δεν ανήκετε στο είδος του Νεο-Ελληνα, που έχει θεωρηθεί από του υπερπόντιους και υπερατλαντικούς μας φίλους ως είδος κατάλληλο για κάθε είδος πειραματικές εφαρμογές...











































Τέλος για όλους αποτελεί άσκηση κρίσης η συναγωγή συμπερασμάτων, που να συνδέουν την τότε υποσχεσιολογία με την σημερινή πραγματικότητα...


Και καλή μας νύχτα....

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Το τραίνο αλλάζει την ανθρωπογεωγραφία του κόσμου...


video


Μέχρι πριν μερικά χρόνια ο υπογραφόμενος είχε πραγματοποιήσει κάποιες φορές την σιδηροδρομική διαδρομή Παρίσι-Νανσύ (περίπου 404 χιλιόμετρα) σε σύνολο χρόνου, που έφτανε περίπου τις 3:20 ώρες... Χρόνος ανέγγιχτος βέβαια μέχρι σήμερα για τα Ελληνικά δεδομένα αλλά πολύ αργός για τα Γαλλικά... Ετσι εδώ και 4 περίπου χρόνια, μία νέα γραμμή Παρίσι-Νανσύ (Βορειο-Ανατολική Γαλλία, πρωτεύουσα της Λορραίνης) κατασκευάαστηκε από την ΚΡΑΤΙΚΟΤΑΤΗ Γαλλική επιχείρηση σιδηροδρόμων, την SNCF, αφού προηγουμένως είχαν εξεταστεί με κάθε λεπτομέρεια όλες οι οικονομικές προϋποθέσεις αλλά και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου... Το νέο τραίνο super TGV (τραίνο υψηλής ταχύτητας) άν και συμβατικό (όχι μαγνητικό) έπιασε ρεκόρ ταχύτητας 585 χιλιόμετρα την ώρα!!! Την ταχύτητα αυτή βέβαια δεν την χρησιμοποιεί στις συνήθεις εμπορικές και επιβατικές διαδρομές αλλά τα 350-400 χιλιόμετρα τα φτάνει για αρκετό κομμάτι του ταξιδιού... Αποτέλεσμα: η διάρκεια της διαδρομής κατέβηκε στις 1:25 ώρες... δηλαδή πρακτικά υπο-υποδιπλασιάστηκε... Μία τέτοιας διάρκειας σιδηροδρομικό ταξείδι (το πιο άνετο αφού μπορείς να σηκωθείς, να πας στο μπάρ, στο εστιατόριο, να διαβάσεις να χρησιμοποιήσεις τον PC σου κ.λ.π.) έχει αλλάξει την νοοτροπία των κατοίκων της περιοχής για επίσκεψη του Παρισιού και όχι μόνο... Τέτοιες γραμμές κατασκευάζονται και προς ΟΛΕΣ τις γεωγραφικές κατευθύνσεις του "Εξαγώνου" (από το σχήμα του γεωγραφικού ανάγλυφου της μητοπολιτικής Γαλλίας) και έχουν μικρύνει απίστευτα τον αναγκαίο χρόνο των αντίστοιχων ταξειδιών...
Φανταστείτε π.χ. την διαδρομή Ηγουμενίτσα-Αθήνα (η σιδηροδρομική αυτή γραμμή θα ήταν λιγότερο από 400 χιλιόμετρα), που μας είχαν υποσχεθεί επανειλημμένως τόσον οι "σοσιαλισταί" όσο και οι "επάρατοι" να πραγματοποιείται έστω σε 2, έστω σε 3 ώρες... Θα άλλαζε ή όχι η προσβασιμότητα της βορειο-Δυτικής Ελλάδας προς το κέντρο και τούμπαλιν; Η ακόμα ή επικοινωνία με άλλες περιοχές της χώρας (Μακεδονία-Θράκη-Πελοπόννησο κ.λ.π.);


Ευτυχώς, όμως, που πράσινοι και γαλάζιοι μας προσγειώνουν, λίγο ανώμαλα είναι αλήθεια- στην Ελληνική μας πραγματικότητα (μην πη κανείς Βαλκανική, γιατί οι βαλκανικές χώρες πλην Αλβανίας διαθέτουν ηλεκτρικά τραίνα εδώ και μισό αιώνα)... Οχι βέβαια, που δεν το τραβάει και ο οργανισμός μας... Κυριαρχημένοι από την κουλτούρα των ενεργειοβόρων και επικίνδυνων αλόγων μας ξεχυνόμαστε στους σημερινούς αυτοκινητοδρόμους του χτές για να δείξουμε, βρε αδελφέ, ποιοί είμαστε, τέλος πάντων...


Και καλή μας νύχτα...

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Υπόμνηση...

... προς προοδευτικούς, που έχουν διδαχτεί την έννοια του αστικού ή και ευρύτερα του ταξικού κράτους από ...εγχειρίδια με τα θέματα SOS για να πάρουμε το πενταράκι στις εξετάσεις... Είναι όλοι αυτοί οι ... φανατικοί κρατιστές, που -σε συνθήκες καπιταλισμού- υπερασπίζονται την κρατικοποίηση χωρίς όρους και προϋποθέσεις... Είναι αλήθεια, οτι τις κρατικοποιήσεις τις υπερασπίστηκε χωρίς διασταγμό και κάτω από συνθήκες αστικού κράτους ο ίδιος ο Μαρξ. Οταν κανείς, όμως αφαιρέσει από την κριτική της ιστορίας την διάσταση του χώρου και του χρόνου θα καταντήσει αργά ή γρήγορα δογματικά μεταφυσικός... Η εποχή, που ο Μάρξ μιλούσε για κρατικοποποιήσεις ήταν εποχή μεσο-μακροπρόθεσμης ανάπτυξης του καπιταλισμού και- στην προοπτική της σοσιαλιστικής επανάστασης- οι κρατικοποιήσεις καθιστούσαν το υπάρχον αστικό κράτος ωριμότερο για το πέρασμα στον σοσιαλισμό. (Ο ίδιος βέβαια τόνιζε, οτι κρατικοποιήσεις δεν είναι σοσιαλισμός)... Στην εξέλιξη του καπιταλισμού και στην διάρκεια των ημιτονοειδών διακυμάνσεων ανάπτυξης- ύφεσης οι κρατικοποιήσεις μετατράπηκαν ακόμη και σε εργαλείο πολύτιμης βοήθειας προ το κεφάλαιο, που ανέθετε σε "προοδευτικές" (σοσιαλδημορατικές) κυβερνήσεις την εξυγίανση προβληματικών επιχειρήσεων και την επιστροφή τους στους αρχικούς ιδιοκτήτες όταν οι συντηρητικοί αναλάμβαναν τα ηνία του αστικοδημοκρατικού κρατικού μηχανισμού... Παιγνίδι, που παίχτηκε με μεγάλη "επιτυχία" στην Μ. Βρετανία αλλά και σε άλλες καπιταλιστικές χώρες, με πιο πρόσφατους "άγριες" κρατικιστικές παρεμβάσεις στην μητρόπολη του φιλελευθερισμού...


Το αστικό (ταξικό), λοιπόν, κράτος έχει γίνει ένας ευφυής μηχανισμός, απολύτως αστικός ως προς τον προσπορισμό του κέρδους και αγριότατα προλεταριακός ως προς την κατανομή των ζημιών και των χρεών... Ενας από τους ιδανικότερους τρόπους να αυξάνεις τα κέρδη σου είναι και το να απεκδύεσαι των οφειλών σου...

Οταν, λοιπόν, χωρίς, την απαραίτητη οικονομικο-τεχνική αποτίμηση στοιχείων, όρων και προϋποθέσεων υπερασπιζόμαστε την κρατικοποίηση επιχειρήσεων και δραστηριοτήτων με προφανή και υψηλό κίνδυνο της χρεωκοπίας -πάντοτε στα πλαίσια του υπάρχοντος συστήματος- ελλοχεύει ο κίνδυνος εξυπηρέτησης (έστω βραχυπρόθεσμης) του συστήματος... Οι μη προνομιούχοι, δηλαδή, θα υποστούν διπλή ζημιά: την χρέωση των βαρών αλλά και όλο το δαπανηρό έργο εξυγίανσης της επιχείρησης... Δαπανηρότατο, σε συνθήκες ιδιωτικής οικονομίας, αφού θεοί και δαίμονες θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μην σταθεί στον ανταγωνισμό η κρατικοποιημένη επιχείρηση... Δυστυχώς και μερικοί προοδευτικοί, βάζοντας ως ορίζοντα προοδευτικότητας την απόθεση του αναγκαίου προνοιακού έργου στον δυσπνοούντα -κάτω από αυτές τις συνθήκες- κρατικο κοινωνικο-οικονομικό σχηματισμό.

Σε μία εποχή αρκετών συγχύσεων και εκπλήξεων ζητούμενο δεν είναι το χρώμα ή το σύνθημα αλλά η ουσία...

παγκόσμια ημέρα αιμοδοσίας...

η 14η Ιουνίου... Θα μπορούσε να είναι μία ακόμη παγκόσμια ημέρα υπέρ του τάδε, του δήνα ή του τίποτε... Δεν είναι, όμως, έτσι αφού η πράξη της αιμοδοσίας είναι εξ ορισμού πράξη υψηλής κοινωνικότητας και σαν τέτοια πρέπει να τιμάται... Είναι δηλαδή εξ ορισμού- το ξαναλάμε- πράξη κοινωνικά προοδευτική, ριζικά αντίθετη προς το πνεύμα της ... "πάρτης μου", που καλλιεργούν νυχθημερόν ως απροκάλυπτο η συγκεκαλυμμένο ιδανικό οι κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού... Η αιμοδοσία, λοιπόν σώζει με τον πιο κατηγορηματικό και άμεσο τρόπο ζωές και αποδεικνύει τον φυσικό ανθρωπισμό των συμμετεχόντων. Κάποιοι βέβαια έχουν κάνει ανταλλάξιμο αγαθό το προσφερόμενο αίμα... Εμπόριο αίματος μέρος ενός ευρύτερου εμπορίου ανθρώπινης οργανικής ύλης... Προς δόξαν του κυρίαρχου συστήματος, ότι κάθε ανταλλάξιμη ύλη έχει εμπορευματική αξία... Στα χέρια μας να την ανατρέπουμε, όλο και περισσότερο στην καθημερινότητά μας...

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Αυτή η καχυποψία θα μας φάει...

Διαβάσαμε στο πληροφοριακότατο και πλειστάκις προβληθέν στην ΦΑΙΑΚΙΑ ιστολόγιο: ΥΠΟΔΟΜΕΣ (http://www.ypodomes.com/), για τα προβλήματα του νεολειτουργούντα (ούτε χρόνο δεν έκλεισε) προαστειακού της Πάτρας... Κατ' αρχή σας μεταφέρουμε το κείμενο, που αναρτήθηκε στις 31.5.2011:
Όλο και πυκνώνουν τα τεχνικής φύσεως προβλήματα που παρουσιάζονται στους συρμούς του προαστιακού. Τις τελευταίες ημέρες παρουσιάζονται συχνά προβλήματα κατά την εκκίνηση του συρμού, με αποτέλεσμα οι μηχανές να σβήνουν και να υπάρχει καθυστέρηση ακόμα και 10 λεπτών στην έναρξη του δρομολογίου.
Συχνές είναι και οι διακοπές του κλιματισμού, με αποτέλεσμα οι επιβάτες σε κάποια εκ των βαγονιών να μεταφέρονται σε κατάσταση ασφυξίας, καθώς δεν υπάρχουν ανοιγόμενα παράθυρα, παρά μόνο δυο μικρά που όμως μάλλον χειροτερεύουν, παρά βελτιώνουν τις συνθήκες.
Αν μάλιστα αυτά συμβούν σε ώρες αιχμής, με δεκάδες φοιτητές και επιβάτες να κατακλύζουν τους συρμούς και η εξωτερική θερμοκρασία να είναι γύρω στους τριάντα βαθμούς, αντιλαμβάνεται κανείς τι επικρατεί μέσα στα βαγόνια.
Πριν περίπου δυο εβδομάδες και ενώ επικρατούσαν υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες, παρατηρήθηκε σε συρμό με πολύ κόσμο να λειτουργεί το καλοριφέρ!!!


Σε άλλο συρμό λίγες ημέρες μετά, λειτουργούσε το καλοριφέρ και ο κλιματισμός του ψυχρού αέρα μαζί!!!
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις προγραμματιζόμενες πολλές επί πλέον στάσεις που θα κάνει κατά την επέκτασή του ο προαστιακός, απαιτούν δραστικά μέτρα συντήρησης και έγκυρο προγραμματισμό, προκειμένου να μην γίνει από ένα μέσο φτηνό, γρήγορο και με άνεση στην μετακίνηση για τον επιβάτη, σε αργό, δυσάρεστο, με προβλήματα και καθυστερήσεις.


Η ... αρωστημένη μας καχυποψία είναι η αιτία των σκέψεων, που κάναμε επ' ευκαιρία όλων αυτών των ...προβλημάτων του Προαστιακού της Πάτρας, ενός συγκλονιστικού -για τα Ελληνικά δεδομένα- πειράματος με δυνατότητα επέκτασης και σε πολλές άλλες Ελληνικές πόλεις (Καλαμάτα, που καταργήθηκε, άν και ήταν φουλ σε κίνηση, Αγρίνιο, όπου πετάχτηκαν δισεκατομύρια δραχμές για την επισκευή μιας γραμμής, που δεν ξαναλειτούργησε ποτέ και που θα μπορούσε θαυμάσια να φιλοξενήσει τουλάχιστον προαστιακό τραίνο μεταξύ Μεσολογγίου, Αιτωλικού και Αγρινίου, στον Βόλο, στην Λάρισσα, σε πόλεις της Δυτικής και Ανατολικής Μακεδονίας κ.λ.π.) Αυτή, λοιπόν η καχυποψία μας κάνει να σκεφτούμε, πως πίσω από τα τραίνα, που ...σβήνει η μηχανή τους μόλις πάρουν μπρός, που δουλεύουν τα καλοριφέρ τους υπό καύσωνα κ.λ.π. βρίσκονται τα θαυματουργά εκείνα μυαλά και χέρια, που έχουν καταδικάσει τον τόπο και τον λαό του στην υπανάπτυξη, αφαιρώντας του το οικολογικότερο μαζικό Μέσο Μεταφοράς και ...χαρίζοντάς του άφθονους ίππους Ι.Χ. και ρυπαίνοντα φορτηγά και λεωφορεία...


Η καχυποψία μας είναι που μας ξανάφερε στο νού το αμαρτωλό προηγούμενο του Προστιακού του Λουτρακίου, που λειτούργησε με εξαιρετική επιτυχία το 1990 (παρά τις τεράστιες τεχνολογικές υστερήσεις του) και που καταργήθηκε εν μία νυκτί από την τότε κυβέρνηση, ύστερα από το εύλογο αίτημα των ΚΤΕΛ της περιοχής. Και έκτοτε ΔΕΝ ξαναλειτούργησε... Για λόγους καχυποψίας, λοιπόν φοβόμαστε μήπως ένα αντίστοιχο σχέδιο ελλοχεύει πίσω από τις ατέλειες του Προαστειακού της Πάτρας και πριν προλάβει το πείραμα να ανοίξει τα φτερά του (αναμένονται λογικά: πύκνωση δρομολογίων, επέκταση της γραμμής προς την Δυτική Πάτρα και λειτουργία περισσότερων ενδια΄μεσων σταθμών) να κοπεί ... το κακό εν τη γεννέσει του... Πριν τυχόν κολλήσει και πουθενά αλλού. Εντάξει, τόσες 10ετίες έχει γίνει συστηματική πλύση εγκεφάλων ώστε ελάχιστες φωνές να διεκδικούν τον αυτονόητο εκσυγχρονισμό και επέκταση του ΟΣΕ και οι περισσότεροι να καμαρώνουμε το ακριβοπληρωμένο μας ΙΧ, GTI, FX, ML, BZ κ.λ.π. Ομως και σε εποχές κρίσης δεν ξέρει ποτέ κανείς τι μπορεί να συμβεί... Μπορεί π.χ. η αγανάκτηση των πολιτών να γεννήσει κανούρια αιτήματα για ανθρώπινες μαζικές συγκοινωνίες... Γιατί λοιπόν να διακινδυνεύει το σύστημα της εξουσίας των μεταπρατών της αρπακτής... Αυτοί οι φόβοι μας ζώνουν...Είματε καχύποπτοι...πώς να το κάνουμε μπροστά στην εκατομυριοστή αυτή απόπειρα ευτελισμού και απαξίωσης των Μέσων σταθερής τροχιάς στον τόπο...

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

Τώρα κλείνει ο κύκλος...





… της μεταπολίτευσης… Κι’ αυτό δεν είναι σχήμα λόγου… Ούτε σχηματοποιημένη οριοθέτηση… Είναι η πραγματικότητα, που ορίζεται από την αυθόρμητη αλλά και μαζική ενεργοποίηση των πολιτών, που διεκδικούν την έξοδο από την αποξένωση και την αυτόνομη παρουσία τους στο προσκήνιο της ιστορίας… Εξω και πέρα από κομματικές ντιρεκτίβες. Χωρίς κομματική καθηκοντολογία και συνταγή πλάνων. Χωρίς προεγκατεστημένα δόγματα ιδεολογικής αποστέωσης, μη επιδεχόμενα επι ποινή ιεροσυλίας την αμφισβήτηση και την δοκιμασία στον χώρο και τον χρόνο... Οι πολίτες αρνούνται να αντιπροσωπεύονται ή να εκπροσωπούνται… Αρχίζουν να καταθέτουν προτάσεις… Με φαντασία και ευαισθησία, η άμεση δημοκρατία διαμορφώνει το διεκδικητικό πλαίσιο… Ζητούν τέλος στο παιγνίδι των «εκλεγμένων» αντιπροσώπων, που ως τώρα αποτελούσε το όριο- ταμπού της συμβατικής δημοκρατικότητας… Κρατικοί και αυτοδιοικητικοί άρχοντες με κλήρωση !!! Για να μπορεί ο κάθε πολίτης να αναλάβει την φυσική του υποχρέωση απέναντι στο σύνολο των ομοιόβαθμών του πολιτών και να ασκήσει τα φυσικά του δικαιώματα… Οραμα και ουτοπία; Πόσο ουτοπική είναι η κοινωνική πραγματικότητα της Αρχαίας Αθήνας 2500 χρόνια πριν, σήμερα, που η επιστήμη και η τεχνολογία συμμαχούν για την ευόδωσή της… Χάθηκε όμως η ιδεολογική απήχηση του πραγματικής άμεσης δημοκρατίας κάτω από την κοινωνικοπολιτική πιεστική εξουσία των imperia, που διαδέχτηκαν αυτή την πρωτοπόρα κοινωνική οργάνωση… Η εκλογιμότητα των αρχόντων ανέβηκε στο πάνθεο του ιδεολογικού επικοδομήματος τόσο του φιλελευθερισμού όσο και του συμβατικού σοσιαλισμού… Η αντιπροσώπευση των πολιτών, ακόμη και κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις ή τις ιδανικότερες προθέσεις μετατράπηκε σε πηγή αποξένωσης και σταδιακής απομάκρυνσης από το προσκήνιο των κοινωνικών εξελίξεων …λίγες ώρες μετά την συμμετοχή των μαζών στα κοινωνικά δρώμενα… Ο πολίτης-μάζα, ο πολίτης-εργαλείο αποτέλεσαν τα τέλεια υποκατάστατα του ενεργού πολίτη… Η λογική της «φωτισμένης μειοψηφίας» ως πολιτικού υποκείμενου διαμορφώνει το οργανόγραμμα των «προοδευτικών», που καθορίζουν την «προοδευτικότητά» τους σε κλίμα απόλυτης βουλησιαρχίας … Εν «ονόματι του λαού» με εγκεφαλικά σχήματα και λεξιλαγνικές επαναστατικότητες…
Κάπου 30 χρόνια ο υπογραφόμενος οραματίζεται ένα γνήσιο κίνημα πολιτών με την κυριολεκτική του σημασία… Κάπου τότε είναι που η άνοδος πολιτικού κόμματος στην κυβέρνηση ταυτίστηκε με την …λαϊκή εξουσία για να δυναμώσουν στην ουσία τα δεσμά της κοινωνικής αλλοτρίωσης και της μαζικής διαφθοράς… Ηταν τότε, που οι παραδοσιακοί προοδευτικοί κομματικοί φορείς της αριστεράς μπλέχτηκαν στα γρανάζια των μετωπικών σχημάτων της κλασσικής σοσιαλδημοκρατίας με όποιες κατά περιόδους ημιτονοειδείς διακυμάνσεις έρωτα και μίσους… Και είναι τώρα η πρώτη φορά, που στους αγανακτισμένους διαδηλωτές μπορεί κανείς να διακρίνει μία αυθόρμητη, φυσική και αναγκαία παράκαμψη του συστήματος καθοδήγησης-αντιπροσώπευσης…
Καμία αυταπάτη, καμία σιγουριά για μεγάλες νίκες και θριαμβευτικές πορείες με ροδοπέταλα στολισμένες… Κίνδυνοι πολλοί σε κάθε γωνία… Κίνδυνοι αυτονόητοι, φυσικοί, Κίνδυνοι ωριμότητας, κίνδυνοι εκτροπών… Κίνδυνοι από το σύστημα πολιτικής εκπροσώπησης, που αμφισβητεί. Ο,τι και να γίνει πάντως, το μαζικό, αυθόρμητο κίνημα των αγανακτισμένων εδήλωσε την γέννησή του στο ληξιαρχείο της κοινωνικής ιστορίας στην Ευρώπη του αναπτυγμένου καπιταλισμού… Και επιτέλους και στην Ελλάδα…

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Διαχρονική ...Ελληνικότητα...

Το ποίημα του Γεώργιου Σουρή (1835-1919), που ακολουθεί μας το έστειλε ο πάντοτε φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Ν.Μ. και μας γέμισε αισιοδοξία. Γιατί, συνειδητοποιήσαμε στην πράξη, οτι το σημερινό μπάχαλο δεν είναι προνόμιο και αποκλειστικότητα της εποχής μας... Αθροισμένη αγανάκτηση αιώνων για τα ίδια πάντα αφεντικά...
Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;