ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Σοβαρότης μηδέν

Οι συγκοινωνιακές υποδομές μιας χώρας είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές για την κοινωνικο-πολιτιστική της ωριμότητα αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του δεδομένου κοινωνικού της συστήματος... Η Ελλάδα, για παράδειγμα χώρα του "κομπραδόρικου" (μεταπρατικού) καπιταλισμού ήταν και παραμένει εξαρτημένη από τις επιλογές των εργολάβων (μεγάλοι οδικοί άξονες), των ΚΤΕΛ, των φερυ-μπωτ και των μεγάλων εταιρειών εισαγωγής Ι.Χ... Υπήρξε η φωτεινή εξαίρεση του αληθινού εκσυγχρονιστή Χαρίλαου Τρικούπη που είχε καταφέρει να φτάσει τη ...ψωροκώσταινα στις πρώτες γραμμές μεταξύ των Ευρωπαϊκών χωρών για την ανάπτυξη σιδηροδρομικών δικτύων... Ενάμισυ αιώνα αργότερα η Ελλάδα διαθέτει ...λίγο μικρότερο σιδηροδρομικό δίκτυο, το τράμ έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί από όλες τις Ελληνικές πόλεις και η χρονική διάρκεια των λιγοστών λειτουργουσών σιδηροδρομικών συνδέσεων, μόνο στο άκουσμά της μας φτιάχνει το κέφι...Ταυτόχρονα εκατοντάδες οικοιστικά συγκροτήματα -μικρά και μεγάλα- αρχής γενόμενης από το μητροπολιτικό τερατούργημα της πρωτεύουσας βουλιάζουν στη καθημερινή κόλαση του κυκλφοριακού, που απορροφάει πολυετίες ενεργού ζωής από τους εργαζόμενους μόνο και μόνο για τις μεταφορές τους... Η ενεργός συγκοινωνιακή πολιτική στο τόπο κατά τα τελευταία 15 χρόνια στιγματίζεται από:
-την κατασκευή της γέφυρας Ρίου-Αντιρίου ΧΩΡΙΣ πρόβλεψη σιδηροδρομικής ζεύξης.

-την ματαίωση του Δυτικού Σιδηροδρομικού Αξονα και της Σιδηροδρομικής Εγνατίας.

-Την μετάθεση στις καλένδες του έργου σιδηροδρομικής σύνδεσης της Πάτρας με διπλή-σύγχρονη γραμμή.

-Την κοστοβόρο επισκευή του σιδηροδρομικού δικτύου της Πελοποννήσου, που εγκαταλείφθηκε μετά την καθυστερημένη ολοκλήρωσή του, ως ... ακατάλληλο και ασύμφορο...

-Το καθημερινό υποβιβασμό της ποιότητας του προαστιακού με συνεχείς αναβολές ή/και ματαιώσεις υπεσχημμένων συνδέσεων (Χαλκίαδα, Θήβα, Λαύριο, Ραφήνα κ.λ.π.).

-Τις 2 μεγάλες τελευταίες σιδηροδρομικές "μεταρρυθμίσεις" μία γαλάζια και μία πράσινη, που σακάτεψαν τα Ελληνικά τραίνα για ολόκληρες 10ετίες, αφού προηγουμένως τους είχαν ξεζουμίσει με τα ασυλλήπτου μεγέθους και έκτασης ρουσφέτια τους...


Μακρύς, ο πρόλογος... Πιθανότατα αναγκαίος για να μας πείσει, ότι η σύγκρουση "Αχαϊκής Συμπολιτείας" και "Ηλιδας" για το μέλλον των αεροιδρομίων Αράξου και Ανδραβίδας δεν είναι ... ανέκδοτο... Μάλιστα... Πληροφορούμαστε, από ηλεκτρονικά έντυπα των περιοχών, οτι οι "φανατικοί" των δύο περιοχών διεκδικούν για την πάρτη τους ο καθένας το "Αεροδρόμιο Δυτικής Ελλάδας"... και οι πιο ψύχραιμοι προτείνουν συμβιβαστικοί λύση... Να αναπτυχθούν και τα δύο αεροδρόμια...

Ευτυχώς, που τελικά ο όλος καυγάς δεν θα δικαιωθεί έτσι και αλλιώς, αφού μάλλον κανένα αεροδρόμιο δεν θα γίνει, υπό την παρούσα -και αρκετά μέλλουσα φοβούμαι- οικονομική συγκυρία... Πιθανότατα το γνωρίζετε αλλά αξίζει να υπενθυμίσουμε, ότι η απόσταση Αράξου-Ανδραβίδας είναι περίπου 40 χιλιόμετρα... Απόσταση, που ένα σύγχρονο τραίνο μέσης ταχύτητας θα εκάλυπτε σε λιγότερο από 15 λεπτά... Να υπενθυμίσουμε ακόμη, ότι ένα σύγχρονο τραίνο μέσης ταχύτητα θα χρειάζονταν περίπου μία ώρα για την διαδρομή Αθήνα-Πάτρα και Αθήνα-Τρίπολη, περίπου 1.5 ώρα για την διαδρομή Αθήνα-Καλαμάτα και λίγο λιγότερο από 1 ώρα για την διαδρομή Πάτρα-Καλαμάτα.

Μετά από αυτά τα στοιχία και ψύχραιμη θεώρηση του χάρτη της περιοχής, εμείς προτείνουμε ένα ακόμη αεροδρόμιο στα Φιλιατρά... Για αρχή και μετά βλέπουμε...

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Ο ταξικός αγώνας των ταξί, οι πλατείες και η κοινωνική αλληλεγγύη.

Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του φίλτατου για την ΦΑΙΑΚΙΑ Θάναση Παπαγεωργίου, που το βρήκαμε εξαιρετικά ενδιαφφέρον, γιατί:
-αποτελεί μία σημαντική -από τις ελάχιστες- θεωρητική συμβολή για την "πλατεία", που η ΦΑΙΑΚΙΑ χαιρέτισε με ανείπωτη χαρά την ιδρυτική της παρουσία.

-είναι γραμμένο με λόγο γνήσια αντισυμβατικό, ασχολούμενο με ζητήματα "λεπτά", για τους καθιερωμένους κομματικούς φορείς, που συνηθίζουν να παρακάμπτουν τα προβλήματα του συντεχνιασμού, της κρίσης κοινωνικότητας και του ατομικισμού με έντεχνους λαϊκισμούς και λογοπαίγνια...



Είναι μεγάλο το κείμενο αλλά ακόμα και να θέλαμε να το περικόψουμε (καθόλου ΔΕΝ θέλουμε) δεν θα το καταφέρναμε χωρίς να το αλλοιώσουμε νοηματικά... Σας το παραθέτουμε όμως δημοσιεύτηκε στο Newstrap(http://www.newstrap.gr/), απ΄όπου το αντιγράφουμε:




Τις προάλλες πήγα με κάποιους φίλους να παρακολουθήσουμε μια λαϊκή συνέλευση στο Γαλάτσι. Ήταν μια απ΄ αυτές που γίνονται στο πνεύμα της "πλατείας "και της "άμεσης δημοκρατίας".
Στην αρχή προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ "η χρεοκρατία". Εξαιρετικό, προφητικό μιας και είχε γίνει ήδη από το τέλος του 2010. Μετά ακολούθησε συζήτηση και ερωτήσεις από τους παρευρισκόμενους προς τους δύο συντελεστές αυτής της προσπάθειας και εκπροσώπους της επιτροπής για το λογιστικό έλεγχο του χρέους.
Πολύ ζωντανή συζήτηση !!
Ο καθένας ρώταγε ότι ήθελε και έλεγε ελεύθερα τη γνώμη του. Ακούγονταν κάθε λογής απόψεις, ανησυχίες, αμφισβητήσεις, από το πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα. Ένοιωθες ότι όλα αυτά γίνονταν απλοϊκά, αυθόρμητα και ότι δεν υπήρχε τίποτε οργανωμένο, όπως συνηθιζόταν παλιά. Η μόνη οργάνωση που υπήρχε ήταν αυτή που χρειάζονταν για να κυλήσει ομαλά η κουβέντα.
Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν θα ευχαριστούσε τους οργανωμένους και όλους αυτούς που έχουν συνηθίσει να συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις με σκοπό να διαμορφώσουν πλειοψηφίες για να περάσουν τη μια ή την άλλη άποψη. Αυτούς που μόνο για κάτι τέτοιο βρίσκονται πάντα εκεί, αποδοκιμάζοντας σαν απλοϊκές η ανεύθυνες τις αντίθετες απόψεις και που "τέλος πάντων καλά όλα αυτά αλλά πρέπει να καταλήξουμε σε κάποια πρακτική πρόταση" - δηλαδή τη δική μου - αυτή που κατά κανόνα είναι έτοιμη και "ολοκληρωμένη", αφού έχει ήδη από πριν αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας σε κάποια κομματικά, κλαδικά ή συνδικαλιστικά γραφεία, μακρυά από τον κόσμο και την πραγματικότητα.
Με μια διαφορά όμως είναι πάντα για το καλό μας, από τη στιγμή που έχει σχεδιαστεί από αυτούς που μας εκπροσωπούν ή αυτούς που όπως συνηθίζεται να λέγεται είναι μπροστάρηδες. (χωρίς να κοιτάνε που και που πίσω).
Κάποια στιγμή πήρε το λόγο μια συμπαθητική κυρία γύρω στα 40 (και λάθος να κάνω σίγουρα για καλό της θα είναι).
Αφού μίλησε γενικά για την κατάσταση, άρχισε να λέει πόσο είναι αγανακτισμένη με τους κυβερνώντες, με τους πολιτικούς, με τους ......... ρώτησε ξαφνικά : "ξέρετε και με ποιους άλλους είμαι επίσης αγανακτισμένη και θυμωμένη ; "
και χωρίς να περιμένει απάντηση συμπλήρωσε : "με τους ταξιτζήδες. Γιατί όλες αυτές τις ημέρες δεν μπορώ να κινηθώ ελεύθερα να πάω στη δουλειά μου, με τις φασαρίες τα μπλοκαρίσματα κ.λ.π. Αλλά περισσότερο είμαι θυμωμένη γιατί σήμερα κανένας από αυτούς δεν είναι εδώ !!!!!
Να και κάτι που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω. Να και κάτι που δεν είχα καν σκεφτεί, επηρεασμένος από το αίσθημα τις κοινωνικής αλληλεγγύης.
Η κυρία αυτή όμως τόλμησε, όχι μόνο να το σκεφτεί αλλά και να το πει. Γιατί προφανώς δεν θα είναι κάπου οργανωμένη. Γιατί όλοι οι άλλοι ,προκειμένου να μην έχουν πολιτικό κόστος ή προκειμένου να εξυπηρετήσουν συντεχνιακά συμφέροντα αποφεύγουν συστηματικά τέτοιες δηλώσεις και σχολιασμούς, καλυπτόμενοι πίσω από το πρόσχημα της αλληλεγγύης ή της ενότητας των αγώνων και των κινημάτων.
Έτσι, χαϊδεύουμε τα αυτιά ο ένας του άλλου παλεύοντας τάχα εναντίον του συστήματος, με τη διαφορά όμως ότι όχι μόνο δεν το απειλούμε, αλλά το διαιωνίζουμε κιόλας ενισχύοντας την πολιτική που εκείνο εφαρμόζει με την τακτική του "διαίρει και βασίλευε" και με τη δυνατότητα του να δημιουργεί ή να διαλύει συντεχνίες και κοινωνικές κατηγορίες, μοιράζοντας σε άλλους μεν προνόμια και διευκολύνσεις σε άλλους δε περιορισμούς και εμπόδια.
Για ποια ενότητα των εργαζομένων ή για ποια έλλειψη ταξικής συνείδησης και εξυπηρέτηση επαγγελματικών συμφερόντων τολμούν ορισμένοι να μιλούν, όταν στις ευκαιρίες που δόθηκαν, μέσα από πολλαπλές κοινωνικές συγκρούσεις, απέφυγαν να επιβαρυνθούν με το "πολιτικό κόστος" , με τη δικαιολογία ότι δεν ήταν ώριμες οι κοινωνικές συνθήκες. Γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι για την ανωριμότητα τους και ποτέ εμείς.
Ποιος δεν θυμάται τους αγρότες που μέρες ολόκληρες έκλειναν τους δρόμους, πέταγαν τα προϊόντα τους στο δρόμο διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, την καθυστέρηση των επιδοτήσεων, χωρίς να μιλάει ποτέ κανείς για το που πηγαίνουν οι επιδοτήσεις, για τη στάση της Ελλάδας απέναντι στη αγροτική πολιτική της ΕΕ, το ρόλο των μεσαζόντων, τα κυκλώματα των οποίων έχουν αναβαθμισθεί πλέον σε ολόκληρες επιχειρήσεις με εκατοντάδες εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους. Ποιος τα δημιούργησε άραγε αυτά, ποιοι είχαν συμφέρον γι' αυτό και από τη άλλη μεριά πού βρίσκονταν τότε οι συντονιστές των κινημάτων ;
Για ποια ενότητα του κινήματος και για ποιο συντονισμό δράσης μιλάνε οι de facto, a priori και de jure πρωτοπόροι, συντονιστές των αγώνων, όταν επί σειρά ετών άφηναν να εκτυλίσσονται, μπροστά στα μάτια μας, καταστάσεις που ο καθ' ένας επέλεγε το χρόνο και τη μορφή πάλης για τη διαμαρτυρία του - σωστή ή άδικη - με συνέπεια να θίγει λιγότερο το σύστημα απ' ότι τους άλλους εργαζόμενους και επαγγελματίες , την στιγμή που καλλίτερα θα έκανε να αναζητήσει κοινωνικούς συμμάχους και αλληλεγγύη ;
Και εάν το είχε επιχειρήσει αλλά δεν το είχε καταφέρει ο κάθε διαμαρτυρόμενος, γιατί δεν σκέφτηκε μήπως θα όφειλε να επανεξετάσει την αιτία, το χρόνο και τη μορφή της διαμαρτυρίας του ;
Ποιος δεν θυμάται την απαξιωτική στάση μερίδας εργαζομένων απέναντι σε άλλους , καθώς και την αλαζονική απαίτησή τους για συμπαράσταση, όταν αργότερα έκαναν το δικό τους αγώνα ;
Και εάν αυτά όλα αποτέλεσαν και εξακολουθούν να αποτελούν προσφιλή και δοκιμασμένη τακτική του συστήματος για να αποπροσανατολίσει και να αποδυναμώσει τους λαϊκούς αγώνες και διαμαρτυρίες, πως απάντησαν σ' αυτή τη μεθόδευση όλοι αυτοί που είχαν επωμισθεί το καθήκον της προστασίας του κινήματος ;
Μήπως δεν φταίει μόνο η συστηματική προσπάθεια του "συστήματος " να απαξιώσει εκτός από το πολιτικό σύστημα, το συνδικαλισμό, κάθε λογής και μορφής συλλογική οργάνωση μεταλλάσσοντας τις σε αναποτελεσματικές, ρουσφετολογικούς σφετεριστές της εξουσίας, εφαλτήρια για την απόκτηση θέσεων εξουσίας αντί για θέσεων εργασίας, βρέθηκαν και ενδογενείς δυνάμεις που συνέβαλλαν με το τρόπο τους στην αδράνεια, την απομαζικοποίηση και την απουσία δημοκρατικών διαδικασιών, σε αυτά που αποτελούσαν άλλοτε θεσμούς και κατακτήσεις των εργαζομένων ;
Σήμερα από μία αιφνιδιαστική αυθαίρετη απόφαση του οικοδεσπότη της "παρέας της Πάρου", οι ταξιτζήδες κατέβηκαν στους δρόμους, αυτή τη φορά όχι όμως με τα ταξί τους.
Το υπουργείο αρνείται το διάλογο και η Αθήνα γίνεται για άλλους μπάχαλο και για άλλους ανθρώπινη πόλη χωρίς τα ταξί.
Δεν εξετάζω εάν η - κατά άλλους " - κίτρινη φυλή" έχει δίκιο ή άδικο. Δύσκολα όμως θα μπορούσα να πιστέψω ότι υπάρχει έστω και ένας έλληνας πολίτης που να μη θίγεται από αυτά τα μέτρα.
Ούτε πάλι επιχειρώ να κάνω κάποια κοινωνιολογική προσέγγιση για την επαγγελματική κατηγορία των οδηγών ταξί ή να αναζητήσω τον ταξικό χαρακτήρα του αγώνα τους. Κάτι τέτοιο δεν είναι στις προθέσεις αυτού του σχολίου.
Ούτε πάλι θέλω να εκμεταλλευτώ τη διαπίστωση αυτής της κυρίας στο Γαλάτσι, πολύ δε περισσότερο να δώσω τις δικές μου ερμηνείες, κατά το πρότυπο των κριτικών τέχνης που αποδίδουν στους καλλιτέχνες δικές τους προθέσεις και απωθημένα, που οι δημιουργοί δεν είχαν καν στο νου τους.
Θα ήθελα απλά να πω πως είναι καιρός να αναζητήσουμε τη διέξοδο από τη κρίση μέσα από την αμφισβήτηση, μέσα από το διάλογο, μέσα από νέες μορφές οργάνωσης και πάλης , μέσα από την άμεση δημοκρατία, χωρίς απολιθωμένα στερεότυπα και αποτυχημένα σχήματα του παρελθόντος.
Δεν ξέρω εάν θα το καταφέρουν αυτό οι πλατείες, ίσως να αποδειχθεί ότι να μην είναι αυτός ο ρόλος τους. Όμως αυτό που αξίζει είναι, το να αναζητηθεί, γιατί αυτό σε κάτι αλλιώτικο μπορεί να οδηγήσει.
Μήπως όταν στο παρελθόν είχαν ξεκινήσει άλλες διαμαρτυρίες, γνώριζαν από πριν που και πότε θα οδηγήσουν ; Η μικρή ιστορία του καθ' ενός από μας είναι αρκετή για να μας πείσει, πως κανείς δεν έχει την αποκλειστικότητα στην αλήθεια.
Αυτά που πρέπει σίγουρα να αναδειχθούν σαν κατάκτηση μέσα από αυτή τη κρίση, είναι η συλλογικότητα και η κοινωνική αλληλεγγύη. Αυτά που οι μεγαλύτερες γενιές κατάφεραν να ξεχάσουν και οι νεότερες δεν γνώρισαν, ζώντας στον κόσμο που τους κληροδοτήσαμε.
Θάπρεπε λοιπόν να ξαναζωντανέψουμε τις αρχές αυτές και να τις καταδείξουμε έμπρακτα στους νεότερους γιατί τους το χρωστάμε.
Η κρίση δεν αντιμετωπίζεται διαφορετικά. Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια, ο καθ' ένας από μας να δίνει το δικό του αγώνα, όσο σωστός κι αν είναι, όσο κι αν κρίνεται ταξικός ή μη και οι υπόλοιποι να παραμένουν τηλε-θεατές .
Μέχρι να καταλήξουμε εάν ο αγώνας των ταξί είναι ταξικός και μέχρι οι ταξιτζήδες να καταλάβουν ότι το δίκαιο τους θα το βρουν μόνο μέσα από τον κοινό αγώνα με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, με οποιοδήποτε κόστος, μπορεί να έχουμε χάσει το τραίνο.
Εάν αυτό δεν μας το έμαθαν οι εργατοπατέρες , οι πολιτικές και κομματικές ηγεσίες, ίσως ήρθε η ώρα να το μάθουμε από μόνοι μας στις πλατείες.
Όλοι οι αγώνες πρέπει να συγκλίνουν σ' ένα κοινό τόπο δικαίωσης και διεκδίκησης, γιατί εκεί στη πράξη θα πρέπει να δοκιμάζονται και όχι απλά αυθαίρετα και υποκριτικά να δικαιώνονται.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Περί παράνοιας...

"Τάχω πάρει" καθώς αυτόκλητοι και ετερόκλητοι ψυχίατροι και "ψυχίατροι" κατακλύζουν τα τηλεοπτικά παράθυρα για να μας τονίσουν ως δεδομένη την παράνοια του Νορβηγικού ανθρωποειδούς...

Καταρχή είναι μάλλον λυπηρό το γεγονός, ότι έγκριτοι επιστήμονες προχωρούν σε τηλεοπτικές ψυχιατρικές διαγνώσεις συντηρώντας το σκηνικό της παραθυριακής παραπληροφόρησης στο όνομα της ελευθερίας της ενημέρωσης... Αλλά αυτό είναι γνωστό και -δυστυχώς- δεδομένο... Εκείνο, που εντυπωσιάζει είναι η απίστευτη ευκολία χαρακτηρισμού του δράστη ως προφανώς παρανοϊκού... Δεν είμαι καθόλου ειδικός για να αποφανθώ για την ορθότητα της "διάγνωσης" και δεν σκοπεύω να μπώ στο λούκι κάποιου σχετικού "διαλόγου", που προσφέρεται μόνον για να γεμίσει τα κενά του τηλεοπικού χρόνου... Είμαι όμως υποχρεωμένος να υπενθυμίσω, ότι παρόμοιες "πατριωτικές" και "ηθικές" καθαρτικές δράσεις ζούσε η ανθρωπότητα εδώ και 60 χρόνια επί μία 7ετία (περίπου 3000 μέρες) ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ...

Μάλιστα, οφείλω να αναγνωρίσω, ότι ο τρόπος εκτέλεσης, που επέλεξε ο Νορβηγός "νεο-Ναΐτης" είναι μάλλον πιο ... ανθρωπιστικός από το μεταθανάτιο ξεκοίλιασμα έγκυων γυναικών στο Δίστομο π.χ. από τα Ναζιστικά στρατεύματα κατοχής... Ούτε στρατόπεδα, ούτε θάλαμοι αερίων, ούτε φούρνοι... Μία και κάτω ο Νορβηγός και με χαριστική βολή αν χρειαζόνταν... Μέχρι στιγμής, ο λόγος του ψυχρού δολοφόνου, όπως αποκαλύπτεται κατά αποσπάσματα από το πάνω από 15 χιλιάδες σελίδες κείμενό του Μπρέβικ, δεν μοιάζει να έχει λογικά κενά και ασυνέπειες... Κάποιοι απόδωσαν σε παράνοιά του, την θεωρία περί Ισλαμο-Μαρξιστικού μετώπου... Κάτι τέτοιο είναι λογικά αντιφατικό, είπαν... Ισως όχι τόσο για τον προβλεπτικό Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, που ... φυλάει τα ρούχα του για νάχει τα μισά... Και ασφαλώς, δεν αποτελεί στοιχείο παράνοιας, το γεγονός, ότι κάποια ακροδεξιά οργάνωση τον διέγραψε... Απλό ζήτημα ιδεολογικής διαφωνίας... Ο Μπρέβικ συμμετείχε στην δημιουργία άλλης οργάνωσης πιο συνεπούς, πιο "καθαρής", των δικών του πυρήνων με ... ανασύσταση των Ναϊτων Ιπποτών... Σε όσους θα χαμογελάσουν εύκολα τους υπενθυμίζουμε τις "πατριωτικές", θρησκευτικόμορφες τελετουργίες των Ναζί με την συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων λαού-όχλου, υπό τους ήχους της μουσικής του Βάγκνερ... Μαζικό παραλήρημα... Σύμφωνοι... Αλλά όχι εύκολη προσφυγή στην παράνοια. Εστω και αν η φανατική, δογματική πίστη εμπεριέχει στις ακραίες της εκφράσεις και στοιχεία παρανοϊκά... Ετσι αποφορτίζουμε και "συγχωράμε" τη βαθειά αντικοινωνικότητα και μισανθρωπισμό που εμπεριέχεται στις ιδεολογίες του απόλυτου ρατσισμού και εθνικισμού (φασισμός, ναζισμός)... Αν τεντώσουμε την ευκολία του χαρακτηρισμού της παράνοιας, οφείλουμε να .... ζητήσουμε συγγνώμη από τους δικασθέντες στην Νυρεμβέργη που θα έπρεπε να τους θέσουμε σε ... καθεστώς μακρόχρονης θεραπευτικής ψυχοθεραπείας... Κι' αν η θεραπεία απέδιδε να τους επαναποδίδαμε στο κοινωνικό σύνολο...

ΥΓ. Να καταθέσω την Εθνική μου υπερήφανεια, που μεταξύ των επανιδρυτών του τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών, βρίσκεται και ένας Ελληνας... Το αιώνιο δαιμόνιο της φυλής...

Αιώνιος...

...αν και 89 ετών ο Μιχάλης Κακογιάννης διάβηκε την Αχερουσία στον ταξείδι για την αιώνια μνήμη. Αυτή, που καταχτούν οι δημιουργοί με τα δημιουργήματα τους. Σ' αυτή την κατηγορία ανθρώπων ο απελθών Μιχάλης Κακογιάννης είχε περίοπτη Θέση. Κράτησε τη ζωή του ανάμεσα σε έργα και ανθρωπιά... Ο δημιουργός του "Ζορμπά" και της "Στέλλας" υπήρξε ένας μεγάλος Ελληνας του κόσμου... Βαθειά οικουμενιστής και ασφαλώς ανθρώπινος...
Καλή διάβαση...

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

Συμβαίνουν και στην ...Εσπερίαν...

Ισως μάλιστα εκεί πρωτοσυμβαίνουν αφού στον τομέα αυτογελιοποίησης της πολιτικής έχουν την πρωτοπορία με τον Καβαλιέρε... Τελευταία, χαρακτήρα ανέκδοτου παίρνουν οι συγκρούσεις του Υπουργού οικονομικών (είναι αυτός, που υπενθύμισε, ότι στον ΤΙΤΑΝΙΚΟ πνίγηκαν και οι επιβάτες της α΄θέσης) με τον Υπουργό Εσωτερικών... Μάλιστα οι επίσημοι χαρακτηρισμοί είναι σχεδόν ακατάλληλοι προς δημοσίευση... Γι' αυτό αισθάνομαι σχεδόν υπερήφανος, για το επίπεδο της κόντρας Ραγκούση-Ρέππα, με θέμα τα ΤΑΞΙ μες το κατακαλόκαιρο... Μπορεί, πριν από καμία πενηνταριά χρόνια, ο πρωθυπουργός να έστελνε τον ένα, τον άλλο ή και τους δύο στο σπίτι τους μετά την σύγκρουση-ανέκδοτο για την απελευθέρωση των ΤΑΞΙ. Τώρα, όμως, άν κοιτάξεις τι γίνεται στην Ιταλία δεν μπορεί παρά να χαμογελάσεις με περηφάνεια και συγκατάβαση... Τελικά έχουμε άλλο επίπεδο... Είναι βλέπεις και τα 3 χιλιάδες χρόνια ιστορίας...

Σας το προτείνουμε...



Το "NEWSTRAP" (http://www.newstrap.gr/) είναι ένας ιστότοπος με εναλλακτική τάση πληροφόρησης, που μπορεί κανείς να βρίσκει ειδήσεις εκτός των λογοκριμένων και κατασκευασμένων. Σας το προτείνουμε για τακτική χρήση... Οπως σας προτείνουμε ειδικότερα να δείτε το YOUTUBE βίντεο, που έχει αναρτηθεί στο NEWSTRAP με τίτλο: Θέλουν να μας "τελειώσουν"...

... Θα πάω κι' εγώ...



Η πολιτική φιλολογία της εθνικής μας "διάσωσης" ξανάφερε στην επικαιρότητα τον Αμερικανό στρατηγό και διπλωμάτη Τζόρτζ Μάρσαλ, εμπνευστή της Αμερικάνικης "ειρηνικής" διείσδυσης στην Ευρώπη και ειδικότερα στην μετεμφυλιακή Ελλάδα... Σύμβολο υποταγής και εξάρτησης το ομώνυμο σχέδιο, οργανώθηκε με όχι και τόσο διαφανή διαχείριση αλλά ασφαλώς προσέφερε πολιτική "σταθερότητα" βοηθώντας στην ανάδειξη "τζακιών", που ανέλαβαν το έργο της διατήρησης και εδραίωσης της καθεστηκυίας τάξης... Το όλο εγχείρημα συνοδεύονταν και από επισκέψεις διασήμων, όπως καλή ώρα στην φωτογραφία, που δημοσίευσαν χτές "ΤΑ ΝΕΑ", όπου ο Αμερικανός αστέρας του Χόλυγουντ Κερκ Ντάγκλας προσφέρει στους Ελληνες ημιγαβριάδες της φωτογραφίας...

Νέο σχέδιο Μάρσαλ λοιπόν στα σκαριά, μόλις 60 χρόνια αργότερα, για τους υπερήφανους Ελληνες, που τώρα πια δεν είμαστε ίδιοι... Οπως και να το κάνεις, έχουμε και καμία τριανταριά χρόνια σοσιαλισμό στην πλάτη μας... (Και τώρα σοσιαλισμό έχουμε, Ντάξει;;;) Θα δεχτούμε με χαρά την φιλάνθρωπο δράση των αείποτε φίλων μας αλλά θα βάλουμε και εμείς τους όρους μας...

Δεν θα μας στείλουν τίποτε παπούδες του Χόλουγουντ για να μας χαϊδέψουν τα κεφάλια... Δεν θα ξαναζήσουμε, λοιπόν τέτοιες εικόνες εθνικής ταπείνωσης... Οχι, αυτό δεν θα περάσει σε καμμία περίπτωση. Θα δεχτούμε την βοήθεια με έναν όρο: Τα φιλάνθρωπα χέρια, που θα μας θωπεύουν να ανήκουν στις: Αντζελίνα Τζολί, Σαρλίζ Θερόν, Κάμερον Ντίαζ και Τζένιφερ Λόπεζ... Στην πρώτη αποστολή... Μετά βλέπουμε... Θα αλλάξουμε όρους...

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Εσπασε το αυγό…

Το αυγό έσπασε και μας αποκάλυψε το Νορβηγικό ανθρωποειδές, που ακούει στο όνομα Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ και που ετοίμασε με μεγάλη σατανική ψυχραιμία το απίστευτο μακελιό… Ποιότητα έξοχου εκτελεστή, που αποτελείωνε τα υπερεκατό θύματά του με υψηλή αποτελεσματικότητα… Φαντάζομαι το πάνθεο των Χίτλερ, Γκαίριγκ, Χίμλερ, Αϊχμαν, Φον Ες κ.λ.π. να παρακολουθούν αληθινά συγκινημένοι τον άξιο Σκανδηναυό Νιμπελούνγκεν… Ιδιος ο νεαρός Ζίγκφριντ…
Γόνος …καλής οικογένειας της υψηλής κοινωνίας λένε οι πρώτες πληροφορίες… Γνωστός για τις ακροδεξιές του πεποιθήσεις και στην Αστυνομία… Κανείς ασφαλώς δεν σκέφτηκε να πάρει τα μέτρα του, γιατί γενικά τέτοιου είδους απόψεις είναι … απόλυτα ανεκτές στους …καλούς κύκλους…
Το αυγουλάκι, λοιπόν έσπασε και μας έδειξε το …πολύτιμο περιεχόμενό του… Καλό πάντως θα ήταν να προσέχουμε όλα τα σχετικά αυγά, που επωάζονται σε κλίμα αληθινού φιλελευθερισμού… Κι ’ας αφήναμε για λίγο στην άκρη τις ιδεολογικοπολιτικές μας διαφορές στην 345η υποπαράγραφο της 246ης παραγράφου, ως άλλοθι του απομονωτισμού μας… Γιατί δεν ξέρεις τι μπορεί να βγάλουν και τα άλλα αυγά του γνωστού φιδιού, που γεννοβολάει συστηματικά…

Αναπτύσσεται και δυναμώνει…

Ηταν μία καθιερωμένη ρουμπρίκα της Ελληνικής εκπομπής του ραδιοσταθμού των Τιράνων… «Αναπτύσσεται και δυναμώνει το Μαρξιστικό-Λενινιστικό κίνημα σ΄ολόκληρο τον κόσμο»… Εκεί λοιπόν μάθαινες γνήσια επαναστατικές ειδήσεις … ενάντια στους Αμερικάνους Ιμπεριαλιστές και στους Σοβιετικούς Σοσιαλιμπεριαλιστές… Για τις αδελφικές σχέσεις π.χ. του ΚΚΕ Μ.Λ. με το ΚΚ Ουρούντα Μπυρούντι Μ.Λ. Και νέα, επανστατικά νέα από την Μεγάλη Σοσιαλιστική Κίνα, που όλα κυλούσαν από το …επαναστατικό προς το επαναστατικότερο…
Τον θυμήθηκα, λοιπόν απόψε αυτό τον τίτλο της ρουμπρίκας, γύρω στα 30 χρόνια αργότερα, παρακολουθώντας στο TV5 ένα συγκλονιστικό ντοκυμαντέρ για το Κινέζικο Κασμίρ… Το περίφημο ύφασμα, που παράγεται από το μαλλί των ομώνυμων αιγοειδών της Εσωτερικής (ή Κινέζικης) Μογγολίας. Περίπου 30 εκατομμύρια κασμίρ εκτρέφονται στην Μογγολική Τούντρα, εξολοθρεύοντας, όπως είναι φυσικό το λιγοστό χορταράκι, που όχι μόνο το τρώνε αλλά και το ξεριζώνουν… Μαζική, λοιπόν ερημοποίηση με συχνότατες αμμοθύελλες, που έχουν φτάσει μέχρι και τις δυτικές ΗΠΑ… Απίστευτη οικολογική ανατροπή σε ελάχιστο χρόνο… Αυξήθηκε η εισαγωγή των σιτηρών για την διατροφή των αιγοειδών… Την ίδια ώρα καινούριες πόλεις ξεφυτρώνουν φτιαγμένες με εργάτες κα εργοστάσια εριοβιομηχανίας. Διάσημη γαλλική φίρμα έχει στήσει το δικό της εργοστάσιο δυναμικότητας 2000 εργατών και παραγωγής 400 χιλιάδων πουλόβερ ετησίως… Καλοκινηματογραφημένες σκηνές της παραγωγικής διεργασίας, που μας έφερε στο νου την διάσημη ταινία του Πιέτρο Τζέρμι: «Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο»… Αυτονόητη η απαγόρευση οποιασδήποτε διακοπής. Μυαλά, μάτια, χέρια, κορμιά απόλυτα συγκεντρωμένα σαν τα πιο καλολαδωμένα εξαρτήματα… Μηνιαίος Μισθός για 12ωρη, 6ήμερη εργασία: 70 Ευρώ… Υπάρχουν όμως και οι υπερωρίες, οπότε η μηνιάτικη αμοιβή μπορεί να φτάσει το ιλιγγιώδες ύψος των 200 Ευρώ…
Αναπτύσσεται, λοιπόν και δυναμώνει…

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Ρυθμιστικό της Αθήνας… Το τελευταίο ανέκδοτο…



Η βαρύγδουπη εξαγγελία ενός ακόμη ρυθμιστικού σχεδίου για την Αθήνα έρχεται να συμπληρώσει το πάνθεο των διακηρύξεων, ιδεών, μελετών και σχεδιασμών, που καταλήγουν συνήθως στο καλάθι των αχρήστων, έχοντας στοιχίσει στο δύσμοιρο Ελληνικό λαό μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ή μερικά εκατομμύρια ευρώ… Επί 10ετίες τώρα μετά το τέλος του εμφύλιου (60 χρόνια και βάλε) η οικιστική και η ευρύτερη κοινωνική ρύθμιση του πρωτεύοντος λεκανοπεδίου υπακούει στην εθναρχική ρήση: χτίστε, χτίστε, χτίστε… Θα προσθέταμε και το «αυθαιρέτως» που μέσα από μία σειρά νόμων και αποφάσεων κατευθύνει, οργανώνει και αναπτύσσει το πελατειακό κράτος. Αυτό, που εγγυάται την καλύτερη δυνατή συντήρηση του Status quo, διαμορφώνοντας «πολίτες» εξαρτημένους και υποταγμένους. Προϊόν-τερατούργημα αυτής της «ρυθμιστικής» κατεύθυνσης είναι η πρωτεύουσα των 5 εκατομμυρίων, μοναδική παγκόσμια περίπτωση συγκέντρωσης του μισού σχεδόν εθνικού πληθυσμού στα ευρύτερα όριά της.
Η πιο σημαντική «ρυθμιστική» παρέμβαση των τελευταίων χρόνων είναι εκείνη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, που κόστισε στην χώρα ένα απίθανα μεγάλο τμήμα του χρέους, μία σειρά άχρηστων, εγκαταλειμμένων και ερειπωμένων πλέον οικοδομημάτων και την μνήμη μίας έντεχνα καλλιεργημένης υστερίας «εθνικής υπερηφάνειας». Αυτής που απέβαλλε στο πυρ το εξώτερο όσους με σαφήνεια τόνιζαν τις ολέθριες οικονομικο-κοινωνικές, δημογραφικές και περιβαλλοντικές συνέπειες αυτού του μαμούθ εγχειρήματος. Πράγματι, το βιώσαμε για τα καλά, πως οι εναντιούμενοι στην ιδέα ανάληψης της Ολυμπιάδας αντιμετωπίζονταν περίπου ως τρομοκράτες... Σήμερα, βέβαια, με στρατιές ανέργων-εγκαταστημένων στο «κλεινό άστυ» και λόγω Ολυμπιάδας, μπροστά στα σκουριασμένα Ολυμπιακά Ακίνητα, οι επώνυμοι και ανώνυμοι υπεύθυνοι σφυρίζουν αδιάφορα στο όνομα της εθνικής μας αμνησίας…
Το τελευταίο, λοιπόν, ρυθμιστικό, της πρωτεύουσας εμπνέεται –όπως μας είπαν μεγαλόφωνα για να το…πιστέψουμε- διέπεται από μία βασική τριάδα αρχών: καταπολέμηση της αυθαίρετης δόμησης, περιβαλλοντική αναβάθμιση και προώθηση των μέσων σταθερής τροχιάς… Θα αποφύγουμε να σχολιάσουμε τα αυτονόητα, αφού είναι γνωστές στον καθένα μας οι θεωρητικές οικονομικές και πολιτικές απαιτήσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος και η αντίστοιχη εμπράγματη πενία…
Αξίζει όμως σχολιασμού η αναισχυντία εκείνων, που τολμούν να εξαγγέλλουν μέτρα και πολιτικές, που καλούνται (αν εφαρμόζονταν) να διορθώσουν εγκληματικά αποτελέσματα δικής τους πολυετούς δράσης, με απίθανα υψηλό κόστος, που στις σημερινές τουλάχιστον συνθήκες μπορούν να προκαλέσουν αληθινά χαχανητά.
Αξίζει ακόμη η υπόμνηση, πως απολύτως συνεπής προς το Αθηναϊκό πρότυπο είναι και η ανάπτυξη ΟΛΩΝ των Ελληνικών περιφερειακών μεγαλουπόλεων (Πάτρα, Λάρισα, Ηράκλειο, Βόλος, Γιάννενα κ.λ.π.), που αντί να συνιστούν –και λόγω διαστάσεων- πρότυπες πόλεις, πνίγονται στις δαγκάνες της αυθαιρεσίας, της κυκλοφοριακής συμφόρησης, της αρχιτεκτονικής κακαισθησίας και του υποβιβασμού. Πριν λίγα χρόνια, μία έντεχνη φημολογία για διάδοση του τράμ στην περιφέρεια είχε δημιουργήσει κάποια υποτυπώδη αισιοδοξία προληπτικής πολιτικής, ώστε να μην χρειαστούν τα επώδυνα και περιορισμένης αποτελεσματικότητας «θεραπευτικά» μέτρα της πρωτεύουσας αλλά και της συμπρωτεύουσας Θεσσαλονίκης… Αφελής προσδοκία αφού το σύστημα δεν άλλαξε καθόλου ρότα, υποστηρίζοντας την επιχειρηματικότητα της … αρπαχτής και τα εξ αυτής συνεπαγόμενα…
Καλή ρύθμιση, λοιπόν και καλή μας νύχτα…

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Γιορτή του Κόσμου...

...και όχι μόνο της Γαλλίας η 14η Ιουλίου, επέτειος και σύμβολο της πιο παρατεταμένα πετυχημένης κοινωνικής επανάστασης στον Πλανήτη... Κι΄όσο κι' αν χαρακτηρίζεται -και δικαίως- σαν αστική επανάσταση δεν πρέπει κανείς να αφαιρέσει την διάταση του χώρου και του χρόνου για να κατανοήσει το μέγεθος της προοδευτικότητάς της και να μην λησμονήσει, πώς κάποια συνθήματά των αγανακτησμένων Γάλλων της εποχής, όπως "Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα" περιέχουν νοήματα, που ανοίγουν δρόμους πιο μπροστά από το 1789, φωτίζουν το δρόμο στους κομμουνάρους του παρισιού έναν αιώνα αργότερα αλλά και σε όλους τους αγώνες και αγωνιστές της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Πρόσθεσε και την λαϊκότητα του κράτους στις καταχτήσεις τιςε επανάσατασης, μου έλεγε πρόσφατα ένας Γάλλος φίλος, που καμάρωνε, οτι το κράτος του έχει από τις αρχές του 20ου αιώνα κατοχυρώσει τον πλήρη και ουσιαστικό διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας σε όφελος και των δύο και σε βάρος κανενός...

Οι λαϊκές συνελεύσεις του Παρισιού στοιχειοθετούν μορφές άμεσης δημοκρατίας όσο και αν εκφυλίστηκαν αργότερα σε αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, όσο κι' αν μετατράπηκαν σε όργανα σεχταριστικής αντι-λαϊκής τρομοκρατίας όσο κι' αν άνοιξαν τον δρόμοι στον Αυτοκράτορα, μετά την 9η Θερμιδόρ, μετατρέποντας τους θύτες του σήμερα σε θύματα του αύριο...

Οι λαοί και οι φωτισμένοι άνθρωποι έχουν πολλά να διδαχτούν -θετικά και αρνητικά- από τον μεγάλο ξεσηκωμό των "παιδιών της πατρίδας", όπως λέει, μέχρι σήμερα στους συγκλονιστικούς του στίχους ο Γαλλικός Εθνικός Υμνος, σαν τον παιάνα των Ελλήνων στους "Πέρσες" του Αισχύλου...

Χρειαζόμαστε μαθήματα με νηφαλιότητα πνεύματος... Ετσι ώστε να διαβούμε το κατώφλι της ιστορίας με προετοιμασία και σχέδιο και όχι με το κεφάλι μας πρησμένο από τα κουτουλήματα στον τοίχο μιάς ουσιαστικά εμπειρικής πρσέγγισης, που αρνείται να μετατρέψει τις εμπειρίες σε πείρα...

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

To γέλιο (όχι το ξύλο) μακραίνει τη ζωή



Μας την έστειλε ο ΝΜ, πάντοτε φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ. Την ανεβάζουμε με την αίσθηση, ότι το χιούμορ -ακόμη και το μαύρο χιούμορ-μας χρειάζεται...

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες…

Ποιος δεν το θυμάται αυτό το κυρίαρχο πολιτικό σύνθημα στις 10ετίες 1970-1980 να εκφέρεται από τον αρχηγό και από το πλήθος με ουρανομήκη ένταση υπό τους ήχους του προσφάτως απαγορευθέντος για το κυβερνόν κόμμα «καλημέρα, Ηλιε, καλημέρα»… Το εξόχως επιτυχές ως μπαλκονάτο αυτό σύνθημα, υπογράμμιζε την αταλάντευτη εθνική πολιτική, που δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της… Είναι αλήθεια, ότι κάποιες ημιτονοειδείς αντιδράσεις του τύπου «βυθίσατε το χώρα» ακολουθούμενο από την … ουρά στα σκέλια με το “mea culpa” δημιουργούσαν κάποιους προβληματισμούς και ερωτηματικά αλλά το κλίμα της λαϊκής ευφορίας συντηρούσε το γράμμα και του πνεύμα του: Δώστα Όλα…
Για κάθε φυσιολογικώς σκεπτόμενο, η άσκηση κοινωνικής πολιτικής συνοδεύεται υποχρεωτικά από τουλάχιστον ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος με όποια μέτρα είναι πρόσφορα προς τούτο στα πλαίσια του ισχύοντος κοινωνικο-πολιτικού συστήματος (εθνικοποιήσεις, αναλογικό φορολογικό σύστημα, έργα κοινωνικών υποδομών κ.λ.π.). Σε εμάς όμως η υλοποίηση «κοινωνικής» πολιτικής έγινε μέσω… δανεισμού… «Ασφαλής» επιλογή αφού, χωρίς να θίγεται ούτε τριχούλα από την κεφαλή των μέχρι τότε προνομιούχων έδωσε την ευκαιρία οικονομικο-κοινωνικής ανάδειξης και στους …μη προνομιούχους… Στα λεγόμενα «νέα Τζάκια», δηλαδή, που ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια πλάϊ στα παλιά, όχι για να αμφισβητήσουν στο παραμικρό την προνομιακότητά τους αλλά για να την συμμεριστούν… Το κλασσικό δηλαδή οραματικό πρόταγμα: «γιατί αυτός και όχι εμείς», αντικαταστάθηκε από το: «γιατί αυτός και όχι εγώ»… Το πρώτο εμπεριέχει αληθινή κοινωνικότητα ενώ το δεύτερο φέρει την σημαία του απόλυτου ατομικισμού ή επί το λαϊκότερο: της πάρτης μου… Μαζί με την απυθμενοποίηση της διαφθοράς, η λογική της "πάρτης μου" σε όλες τις πλευρές της καθημερινής ζωής προήγαγε ως μαζικός λαϊκός διαμορφωτής την ουσιαστική αποκοινωνικοποίηση παρ' όποιες επενδύσεις φραστικής αγωνιστικότητας και πατριωτισμού… Η πολιτική αυτή φόρμα υπήρξε πανίσχυρη κατά την τελευταία 30ετία, παρά όποιες ενδιάμεσες κομματικές εναλλαγές στο κυβερνητικό τιμόνι… Εξασφάλισε «πολιτική σταθερότητα» και αποθέωση της αντικοινωνικότητας…
Στα δανειακά συμβόλαια, όμως, της ευδαιμονίας υπήρχαν ψιλά γράμματα, προσεκτικά κρυμμένα: Σε καμιά τριανταριά χρόνια, δανειζόμενε, εσύ θα πληρώσεις τα δανεικά, μαζί με όλα τα πανωτόκια… Ηλθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου… ‘Η, πιο σωστά, έτσι αποφάσισαν οι δανειστές μας… Στα πλαίσια σημαντικών ενεργειακών γεωπολιτικών ανακατατάξεων στον χώρο της Μεσογείου, που βρίσκονται σε εξέλιξη…
Μνημόνιο 1 και μέτρα απίστευτης οικονομικής οπισθοχώρησης συναντούν απίστευτα περιορισμένης εμβέλειας αντιδράσεις. Ο διδαχθείς στην πράξη ατομικισμός αποδίδει καρπούς και ο «αγώνας τώρα δικαιώνεται»… Ως την ώρα, που οι αγανακτισμένοι, χαλάνε το κυρίαρχο σκηνικό της αντιπροσωπευτικότητας, οι αντιδράσεις επηρεάζονται αποφασιστικά από το «ξύγκι» της παραοικονομίας και την λογική του ατομικού βολέματος.
Μνημόνιο 2, ως απλός ενδιάμεσος σταθμός για το Μνημόνιο 3… Δεν είμαστε πεσιμιστές, ιδιαίτερα σήμερα… Απλά, ακούγοντας τον Ζαν Κλώντ Γιούνκερ να μας εγκαλεί και να μας προτρέπει να αποδεχθούμε την λογική της περιορισμένης εθνικής κυραρχίας θυμηθήκαμε τα υπόγεια νήματα, που συνδέουν την τραγωδία του σήμερα με την ευδαιμονία των διακηρύξεων του χτές, με όχημα την διαφθορά και την αρπαχτή…