ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ...ορισμός...

Ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ ΣΠ. μας έστειλε την γελιογραφία, που σας παραθέτουμε, γιατί μας άρεσε...


Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Ποιος αντιστρατεύεται την πρόοδο…

Οι σκέψεις, που ακολουθούν δεν είναι πρωτότυπες. Απλά, ήλθαν στο προσκήνιο του νου, όταν διαβάσαμε στο διαδίκτυο την πληροφορία κατασκευής από Αμερικάνικη Εταιρεία (Kinze Manufacturing Inc) ενός υπεραυτόματου τρακτέρ, που μπορεί να σπέρνει, να θερίζει και να κάνει όλες τις αγροτικές δουλειές χωρίς την ανθρώπινη παρουσία. Μπορεί να παρακάμπτει όλα τα εμπόδια, που συναντάει στον δρόμο του και μπορεί να εργάζεται και στο σκοτάδι… Ευχαρίστηση από τις πρώτες σκέψεις, που γεννάει η τεχνολογική πρόοδος στην υπηρεσία του ανθρώπου, για την βελτίωση των όρων της εργασίας και της ζωής του… Τρόμος και πανικός τα αισθήματα, που ακολουθούν, όταν συλλογιστείς, πως αυτή η κατάκτηση μπορεί να μεταφραστεί σε ενίσχυση της ανεργίας. Αυτή ήταν και η πρώτη αντίδραση της φτωχής αγροτιάς των ΗΠΑ, που αντί να χαρεί από την παρουσία ενός απίστευτα σπουδαίου φίλου και σύμμαχου τρομάζει από την γέννηση ενός «ύπουλου και θανάσιμου εχθρού». Κάπως έτσι αντιδρούσαν οι Αγγλοι και άλλοι Ευρωπαίοι εργάτες την εποχή της μεγάλης βιομηχανικής και τεχνολογικής επανάστασης στον 17ο-18ο αιώνα… Τα μηχανήματα-εχθροί, που απειλούσαν την επιβίωση των ίδιων και της οικογένειάς τους…


Ας μας πουν λοιπόν οι σοφοί του καπιταλισμού, ποιος μετατρέπει κάθε φορά τις καταχτήσεις της τεχνολογίας, που μπορούν να αναβαθμίσουν συγκλονιστικά την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής, σε βραχνά και άγος για τους κατοικούντες αυτόν τον πλανήτη; Ποια είναι αυτή η αόρατη, άϋλη, «μυστική» δύναμη, που προσθέτει βάρη δουλείας στη πλάτη των ανθρώπων, αντί να τους ανοίγει φτερά απελευθέρωσης από τον καταναγκασμό της υποχρεωτικής εργασίας; Ποιος επιβουλεύεται την πρόοδο του Αμερικάνου αγρότη (και κάθε αγρότη, όπως και κάθε εργαζόμενου); Ποιος τον εμποδίζει να χαρεί δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο, που του εξασφαλίζει η τεχνολογική πρόοδος; Το εργαλείο, που του εγγυάται άκοπη παραγωγή ή ο boss, που θα τον ξεπετάξει σαν πράγμα-res του νεο-Ρωμαϊκού Imperium στην άκρη της ζωής, στην όχθη της απόγνωσης και του αφανισμού, μετατρέποντας το νέο τρακτέρ από παράγοντα απελευθέρωσης σε δύναμη κερδοφορίας των ελαχίστων και εξόντωσης των πολλών
Μα, ξέρετε, λένε οι σοφοί της φιλελεύθερης Σιών, χωρίς ιδιωτικό κεφάλαιο και μισθωτή εργασία δεν θα είχε σημειωθεί η μέχρι σήμερα πρόοδος… Σκέψη χωρίς καμία λογική. Μόνον με την αποδεικτική ισχύ της αθροισμένης εμπειρίας των τελευταίων αιώνων… Ας μας δείξει κάποιος αν μπόρεσε ποτέ του το κεφάλαιο να μετουσιωθεί σε παραγωγικό έργο ή/και σε κερδοφόρο οικονομική ανάπτυξη χωρίς την διαμεσολάβηση της εργασίας. Μα κι’ αν έτσι ήταν, η ανθρωπότητα δικαιούται σήμερα να πει: Φτάνει πια…
Εδώ και 20 περίπου χρόνια ο Ignacio Ramonet, διευθυντής της Monde Diplomatique, τεκμηρίωνε στο μνημειώδες έργο του: «η Γεωπολιτική του Χάους», με ΑΡΙΘΜΟΥΣ και όχι με συνθήματα, ότι μία παγκόσμια ανατροπή των σχέσεων παραγωγής στην κατεύθυνση της κοινωνικοποίησής τους θα σήμαινε απίστευτη μείωση του εργάσιμου χρόνου και ασυγκρίτως μεγαλύτερη απόλαυση υλικών αγαθών για την παραγωγή ίσου παγκόσμιου προϊόντος… Ενδεικτικά: 16 ώρες ο εργάσιμος χρόνος την εβδομάδα για 26 χρόνια εργάσιμου βίου με εξασφάλιση κύριας και εξοχικής κατοικίας, δύο αυτοκινήτων ανά οικογένεια μαζί με μικρό σκάφος… Και σήμερα; Η πανούκλα της ανεργίας, δηλαδή της απαγόρευσης της εργασίας αγκαλιάζει τις ίδιες της καπιταλιστικές μητροπόλεις. Τα αιτήματα των 10ετιών του 60 και του 70 για περιορισμό του ωραρίου και πρωϊμότερη σύνταξη φαίνονται ανέφικτα σε βαθμό αστειότητας… Η σταθερή και μόνιμη εργασία μοιάζει όνειρο απατηλό… Τι μεσολάβησε από τότε… Μήπως μαζική επέλαση ακρίδων, που κατέφαγαν το στάρι της γης; Μήπως κάποιος μετεωρίτης παρεξέκλινε προς την γη προκαλώντας βιβλική καταστροφή; Μήπως μειώθηκε η παραγωγικότητα της εργασίας; Αδέξια ρητορικά ερωτήματα… Το κυνήγι της αύξησης του ποσοστού του ιδιωτικού κέρδους είναι ο σημερινός Αρμαγεδώνας… Η ανθρώπινη συνείδηση καλείται σε αφύπνιση για να τον αντιμετωπίζει… Η απειλή είναι άμεση, είναι γενικευμένη, με πλανητικές διαστάσεις…

O υπέρτατος νόμος...

Τα σημειώματα του Νίκου Μητσιάλη φιλοξενούνται με εξαιρετική χαρά και προθυμία στην ΦΑΙΑΚΙΑ... Μας αρέσει ο διαφορετικός, αντι-ξύλινος λόγος του Νίκου αλλά και η πάντοτε βαθύτερη ερευνητική ματιά, πίσω από την συνηθισμένη και αποδεκτή όψη των πραγμάτων...
Ο υπέρτατος νόμος…
Είναι φυσικό στον όποιο διαβάζει στο τίτλο το «υπέρτατος», ο νους του να πηγαίνει σε συντάγματα… Όχι βέβαια σαν εκείνα του 13ου Πεζικού, αλλά Συντάγματα κρατών που διέπουν τις θεμελιώδεις λειτουργίες τους και το κυριότερο εξασφαλίζουν - όταν φυσικά τα εξασφαλίζουν - δικαιώματα, υποχρεώσεις και ελευθερίες πολιτών.
Όμως υπάρχει και ο άλλος υπέρτατος νόμος εκείνος της δημοκρατίας, που γι’ αυτόν οι «πλατείες» άνοιξαν συζήτηση στις μέρες που πέρασαν και η εξουσία πάσχουσα από κακοήθη βαρηκοΐα σ’ αυτά τα μηνύματα, σφύριξε αδιάφορα…
Στη συνέχεια όταν πολύ ζορίστηκε από τη βοή της αγανάκτησης γέμισε τα πνευμόνια της πραγματικής Δημοκρατίας των πλατειών με καρκινογόνα χημικά…
Είναι αυτός ο υπέρτατος νόμος που ορίζει στην κυριολεξία τα πάντα! Και όταν λέμε τα πάντα το εννοούμε γιατί αυτός ο «υπέρτατος» του συστήματος , μπορεί και φτιάχνει νόμους και αστυνόμους που σπάζουν κόκαλα και ανοίγουν κεφάλια και που τους αθώους στέλνει φυλακή και τους ενόχους τους παρασημοφορεί…
Ίσως να αναρωτιέται ο αναγνώστης αυτού του σημειώματος για το ποιος είναι αυτός ο Υπέρτατος Νόμος και το μυαλό του από συνήθεια να προσπερνάει τον εκλογικό νόμο, ο οποίος κάθε φορά αλλάζει σύμφωνα με τις ανάγκες διατήρησης της εξουσίας στα χέρια του πολλαπλά αμαρτωλού δικομματισμού…
Είναι τραγικό και γελοίο μαζί, ο νόμος που καθορίζει τις κυβερνητικές πλειοψηφίες και εξ αυτών τα πάντα, να αλλάζει κάθε φορά σύμφωνα με τις ανάγκες διατήρησης αυτού του σάπιου δικομματικού συστήματος και να μην είναι αμετάβλητος και ταυτόχρονα ισότιμα δίκαιος…
Ένας εκλογικός νόμος κουστούμι, κομμένο και ραμμένο πάντα στα μέτρα της παμφάγας παχύσαρκης εξουσίας, με μοναδικό σκοπό τη παραμονή της στα κυβερνητικά έδρανα με την εναλλαγή των δύο πανομοιότυπων κομμάτων, μετά από μια ή δύο τετραετίες «αγρανάπαυσης» του ενός κόμματος ή του άλλου…
Από την απλή και ανόθευτη αναλογική, στόχος και όνειρο θερινής νύκτας της Αριστεράς που χάνεται στο βάθος των χρόνων!
Βιώσανε οι παλιοί το πλειοψηφικό του Παπάγου, περάσαμε στο φοβερό εφεύρημα του «τριφασικού» του «εθνάρχη» θείου Καραμανλή και στις μετέπειτα ενισχυμένες «αναλογικές» με τις προσθετοαφαιρέσεις για τις ευρείες και στενές περιφέρειες…
Στην ενισχυμένη αναλογική της μεταπολίτευσης του 17% και στα χαριστικά μπόνους των 40 βουλευτών που με του Παυλόπουλου την τροπολογία στις προσεχείς εκλογές το «δωράκι» ανεβαίνει στους 50 βουλευτές!!!
Στην ουσιαστική κατάργηση της δύναμης του «αγανακτισμένου λευκού» ψηφοδελτίου, που ρίχτηκε στο καλάθι του άχρηστου άκυρου, προκειμένου να μην παίζει καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος!
Έτσι με κομπίνες και τρυκ που νομιμοποιούν την πλαστή πλειοψηφία τους, τα δύο βασικά κόμματα του συστήματος εξασφαλίζουν τη διακυβέρνηση της πατρίδας μας, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα συμφέροντα οικονομικά με τα οποία χωρίς κανένα έλεγχο διαπλέκονται και όλη αυτή τη σαπίλα προκλητικά την ονομάζουν… κοινοβουλευτική δημοκρατία!
Μια σκέτη απάτη, μια εγκληματική διαδικασία σε βάρος της αληθινής Δημοκρατίας που οδήγησε με σίγουρα βήματα χρόνια τώρα τη πατρίδα μας στη χρεοκοπία σ’ όλους τους τομείς της Ζωής, κυρίως δε στον ηθικό τομέα…
Αυτός είναι ο υπέρτατος νόμος τους!
Μια χρεοκοπία που επιβάλλεται επιλεκτικά στα χαμηλά και μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα που καλούνται να πληρώσουν τώρα και το νέο μνημόνιο που θα αποτελέσει για μισό περίπου αιώνα επέκταση του περιβόητου Μεσοπρόθεσμου…
Κραυγές θριάμβου από πλευράς κυβέρνησης για ένα νέο σχέδιο τύπου «Μάρσαλλ» - ή Μάσα για τους γνωστούς κύκλους των παμφάγων - που θα βάλλει, όπως λένε οι παραμυθάδες των τηλεπαραθύρων, μπροστά της μηχανές της ντόπιας αγοράς!
Παράλληλα κουβέντα δεν κάνουν για τις «γκρίζες ζώνες» που εντοπίζονται στα «ψιλά γράμματα» της συμφωνίας καθώς και στις εμπράγματες δεσμεύσεις που ακολουθούν πάντα αυτού του είδους τις «λυτρωτικές προσφορές» των προστατών μας τύπου Τρισέ...
Μας χρεοκόπησαν επιλεκτικά, με μια σημαδεμένη εκλογική τράπουλα, με ένα κοινοβούλιο που λειτουργεί με τον κανονισμό των φρουτακίων!
Ο «παίκτης- κόμμα» που χτύπησε το «πρώτο λαχνό» στις εκλογές, έχει μπόνους σαράντα βουλευτές και αύριο 50!!!
Αυτή είναι η Δημοκρατία τους…
Με αυτά τα εκλογικά συστήματα εκλέγουν προέδρους Δημοκρατίας, την δικαστική εξουσία, ορίζουν και διορίζουν ολόκληρη τη κρατική μηχανή και βεβαίως και τους βαθμούχους εκείνους που διατάσσουν τους ροπαλοφόρους «Ρέηντζερς» να σπάζουν του Λαού μας τα κεφάλια!!!
Ψηφίζουν νόμους και μνημόνια! Ξεπουλάνε το πλούτο της χώρας μας, ακόμα το χώμα, το νερό και τον αέρα μας…
Υποθηκεύουν το μέλλον των παιδιών μας με ένα χρέος για το οποίο οι τοκογλύφοι θα κυνηγάνε και τα εγγόνια μας…
Αφού πρώτα με εργαλείο αυτούς τους εκλογικούς νόμους μας κατέκλεψαν και έμειναν - με τους νόμους που γι’ αυτό ακριβώς έφτιαξαν - εντελώς ατιμώρητοι…
Δεν υπάρχουν αθώοι του αίματος σ’ αυτά τα δύο κόμματα, αφού και αυτοί που φωνάζουν ως αθώοι κάθονταν, δίπλα με τους γνωστούς πολιτικούς της κομπίνας…
Τους ήξεραν, τους γνωρίζουν και τους ανέχονταν για υπουργούς και αξιωματούχους, τους χειροκροτούν, τους σφίγγουν το χέρι και τότε και τώρα…
Και βέβαια με έναν Τσοχατζόπουλο δεν καθαρίζεται η Πρασινομπλέ χωματερή της συνεχούς παραγραφής των εγκλημάτων κατά του Λαού…
Αυτή είναι η «Δημοκρατία» σας κτισμένη με τον «υπέρτατο νόμο» της κάλπικης κάλπης σας…
Με βασικό εργαλείο αυτόν τον εκλογικό άνομο νόμο μας χρεοκοπήσατε ηθικά και υλικά και τώρα ο Λαός μας με τον δικό του Υπέρτατο Νόμο τον Νόμο του Αγώνα καλείται να σας ξηλώσει και να καταργήσει όλη αυτή τη μηχανή της απάτης και της κλοπής της Ελπίδας του.
Το στοίχημα φυσικά είναι μεγάλο…
Η γέννα οπωσδήποτε θα είναι επώδυνη και καμιά παλιά κομματική «κατασκευή» ή κάποια «νέα» με παλιά εκ κατεδαφίσεως υλικά δεν είναι δυνατόν να στεγάσει τις ανάγκες ενός Λαού που βρίσκεται στις σημερινές κατοχικές συνθήκες...
Ποια δημοκρατία να εγγυηθούν στο Λαό τα γνωστά κόμματα όταν γι’ αυτά η έννοια δημοκρατία αποτελεί απλό διακοσμητικό στοιχείο, δείγμα οι διαγραφές παλιές και νέες μελών και βουλευτών τους, σε περίπτωση αντίθετης γνώμης…
Αυτός είναι ο υπέρτατος νόμος της εσωκομματικής τους «δημοκρατίας…»
Όμως ο Μαύρος Σεπτέμβρης που ο καθείς θα μετρήσει το βάθος της πληγής του από τα ληστρικά μέτρα που πήρε η «κυβέρνηση» των υπαλλήλων της τρόικα, με τα επαναλαμβανόμενα μνημόνια είναι εδώ…
Το μήνυμα που με κάθε τρόπο θα πρέπει να πάρει η μειοψηφία που μας κυβερνά, αυτή τη φορά θα έχει εκτός των άλλων και το ονοματεπώνυμό μας…
Είναι σίγουρο και το ξέρουν, γι’ αυτό με πρόσφατη προκήρυξη προσλαμβάνουν μερικές χιλιάδες ακόμα ΜΑΤατζήδες…
Αυτή είναι η «δημοκρατία» τους: Των τοκογλύφων, των παρακρατικών, των χημικών και των ροπάλων.-
Νίκος Μητσιάλης
* Δημοσιεύθηκε στους «ΠΟΛΙΤΕΣ» τεύχος 29 Αύγουστος 2011

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Πρακτική πρόταση...

Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι, η ΦΑΙΑΚΙΑ σας προσφέρει πρακτικές προτάσεις περιορισμού του χαρατσώματος... Να, λοιπόν μία πρακτική πρόταση, που μας πρότειναν για την αποφυγή κάθε είδους έκτακτης ή τακτικής εισφοράς για την κατοικία σας... Η φωτογραφία, που μας έστειλαν τα λέει όλα...


Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

η εποχή των τεράτων...

Το λάβαμε από τον φίλτατο Γιώργο Ρούσση, του οποίου παραθέτουμε το συνοδευτικό σημειώμα, που το βρίσκουμε σημαντικό...Οπως και το κύριο άρθρο του Παναγιώτη Αγγελόπουλου, που αναδημοσιεύουμε...


Πρόκειται για άρθρο του Παναγιώτη Αγγελόπουλου Γιου του Θόδωρου και της Γιάννας. Εγώ λέω μπράβο στο παιδί κι'ας του καταμαρτυρούν μύρια όσα οι διάφοροι υπερεπαναστάτες στα μπλοκ. Αυτό σημαίνει προδότης της τάξης του. Αυτό σημαίνει αστός διανοούμενος που πέρασε με το μέρος της εργατικής τάξης, όπως άλλωστε οι περισσότεροι των κλασικών και πολλοί δικοί μας. Αυτό σημαίνει θάρρος και λεβεντιά.




Η εποχή των τεράτων
Στις 25 Μάη ξέσπασε στην πλατεία Συντάγµατος ένα µαζικό πολιτικό κίνηµα αντίστασης και χειραφέτησης, που αποτέλεσε µια κρίσιµη καµπή στον «παρατεταµένο λαϊκό πόλεµο», ο οποίος ξεκίνησε µε την ψήφιση του επαχθούς Μνηµονίου και κλιµακώθηκε µε έντεκα πανεργατικές γενικές απεργίες. Στην υπό «κινεζοποίηση» Ελλάδα της διαρκούς λιτότητας και της οικονοµικής εξαθλίωσης, του εργασιακού µεσαίωνα και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, το κίνηµα των πλατειών εξέφρασε τη διάρρηξη των παγιωµένων σχέσεων αντιπροσώπευσης και των αστικών κοινωνικών συµµαχιών, µεταµορφώνοντας την κρίση από οικονοµική σε πολιτική. Kαθοριστικής σηµασίας στοιχείο, συµβάλλον και στην αντιφατικότητα του κινήµατος, υπήρξε η συµµετοχή χιλιάδων ψηφοφόρων του πελατειακού δικοµµατισµού, ορµώµενων από τη δυσαρέσκεια και την απόγνωση απέναντι στην πολιτική αφαίµαξης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Ο µαχητικός Ιούνιος, κατά τον οποίο εξαπλώθηκε σε δεκάδες πλατείες της χώρας ο δηµοκρατικός θεσµός της λαϊκής συνέλευσης, χαρακτηρίστηκε από γοργές εξελίξεις όσον αφορά στην ιδεολογική ταυτότητα του κινήµατος των «Αγανακτισµένων». Οι πρώτες µέρες της κινητοποίησης, όταν αυτή αγκαλιάστηκε από τα αντιδραστικά ΜΜΕ, σηµαδεύτηκαν από έντονη εχθρότητα απέναντι στην παρέµβαση κοινωνικών συλλογικοτήτων και οργανωµένων µορφών ταξικής πάλης (κόµµατα, συνδικάτα). Σύντοµα, όµως, αποδείχτηκε ότι για να αγωνιστούµε µε το σύνθηµα «δεν φεύγουµε αν δεν φύγουν κυβέρνηση, τρόικα, χρέος», έπρεπε το κίνηµα να ριζοσπαστικοποιηθεί, να αποκτήσει πολιτικές θέσεις και να µπολιαστεί στους χώρους εργασίας, δηλαδή να επεκταθεί η δηµοκρατική αυτοοργάνωση στο πεδίο της οικονοµίας, µε απώτερο σκοπό τον κοινωνικό εργατικό έλεγχο.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση υπήρξαν αξιοσηµείωτα βήµατα, καθώς στις κινητοποιήσεις πρωτοστάτησαν οι υπάλληλοι σε κλάδους εντατικής εκµετάλλευσης του ιδιωτικού τοµέα, οι νέοι της επισφαλούς διανοητικής εργασίας και των µισθών πείνας, οι συνδικαλισµένοι εργάτες και οι άνεργοι. Ο κόσµος χάραξε το δρόµο µε λαϊκές συνελεύσεις, απεργιακές φρουρές και καταλήψεις διαρκείας (∆ήµος Αθήνας, νοσοκοµείο Ιεράπετρας, σούπερ µάρκετ Dia, ∆ΕΚΟ), ενώ η επιγενόµενη απονοµιµοποίηση των γραφειοκρατικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-Α∆Ε∆Υ αύξησε την επιρροή των πρωτοβάθµιων σωµατείων βάσης και της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Η γενικευµένη οργή για την εκποίηση της δηµόσιας περιουσίας και την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας αποκρυσταλλώθηκε στο σύνθηµα «δεν χρωστάµε, δεν πουλάµε, δεν πληρώνουµε».
Αναµφίβολα, οι ηµεροµηνίες που σφράγισαν την πρωτοφανή δυναµική του αγώνα ήταν 15-28-29 Ιουνίου, όταν οι γενικές απεργίες συναντήθηκαν µε τις λαϊκές συνελεύσεις. Η επιµονή του κόσµου, ο οποίος, παρά την κυβερνητική απόφαση για σκληρή αστυνοµική καταστολή, ανασυντασσόταν και παρέµενε στο Σύνταγµα, κατέδειξε τον πολιτικό µετασχηµατισµό του κινήµατος και την οριστική ρήξη του µε τη µνηµονιακή συναίνεση. Αποµαζικοποιηµένη λόγω της ιδεολογικής τροµοκρατίας κράτους και κεφαλαίου, που συµπυκνώθηκε στις απειλές «Μεσοπρόθεσµο ή χρεοκοπία/τανκς», η Κάτω Βουλή των πλατειών συνέχισε τις εργασίες της.
Οι παραπάνω εµπειρίες συνθέτουν την πολύχρωµη τοιχογραφία της λαϊκής εξέγερσης, που µολονότι δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την εισαγωγή της χώρας στην προκρούστεια κλίνη του Μεσοπρόθεσµου, εγκαινίασε µια νέα, ποιοτικά διαφορετική, πολιτική πραγµατικότητα, µε θεµέλιό της το αίτηµα για άµεση δηµοκρατία και «ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια».
Για τη συνέχιση του αγώνα είναι επιτακτική ανάγκη η δηµιουργία ενός ηγεµονικού πολιτικού µετώπου, µιας κρίσιµης µάζας κοµµάτων, συνελεύσεων, σωµατείων και πολιτών, που θα παλέψει για την πολιτική-κοινωνική χειραφέτηση και θα εκπονήσει ένα µεταβατικό πρόγραµµα εκτάκτου ανάγκης για την υπεράσπιση των λαϊκών συµφερόντων. Βασικοί άξονες πρέπει να είναι η στάση πληρωµών και η διαγραφή του χρέους σε ρήξη µε την Ε.Ε., η αναδιανοµή του εισοδήµατος εις βάρος του κεφαλαίου και υπέρ της µισθωτής εργασίας, η υπεράσπιση του δηµόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των κοινωνικών αγαθών (υγεία, παιδεία), η εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών επιχειρήσεων και η χάραξη βιοµηχανικής πολιτικής µε στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανακούφιση των εργαζοµένων, η θέσπιση αποκεντρωµένων αµεσοδηµοκρατικών θεσµών και η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας.
Η βίαιη έκρηξη οργής της φτωχής και αποκλεισµένης νεολαίας της Αγγλίας και οι επερχόµενες κοινωνικές συγκρούσεις προοιωνίζουν το ευρωπαϊκό φθινόπωρο θερµό, και καθιστούν επίκαιρα τα λόγια του Αντόνιο Γκράµσι: «Ο παλιός κόσµος πεθαίνει και ο καινούργιος πασχίζει να γεννηθεί. Ζούµε στην εποχή των τεράτων».


Παναγιώτης Αγγελόπουλος


(αντιγραφή από το http://www.athensvoice.gr/)

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Λαμπρό Παράδειγμα

Ελάχιστη δημοσιοποίηση έχουν όσα συμβαίνουν στην Ισλανδία. Και πολύ σωστά αφού, άν τα μάθετε θα ...φρικάρετε... Δημοσιεύτηκαν στα ΝΕΑ και τα διαβάσαμε στον newstrap, απ' όπου και αντιγράφουμε το σχετικό κομμάτι του κειμένου, που αναφέρεται στην Ισλανδική Κρίση...

2008. Εθνικοποιείται η κύρια τράπεζα της χώρας. Καταρρέει το νόμισμα, σταματάει τη λειτουργία του το χρηματιστήριο. Η χώρα είναι σε πτώχευση.
2009. Οι διαμαρτυρίες του κόσμου μπρος στη Βουλή καταφέρνουν και κηρύσσονται πρόωρες εκλογές και προκαλούν την παραίτηση του πρωθυπουργού και όλης της κυβέρνησης. Συνεχίζει η άθλια κατάσταση της οικονομίας της χώρας. Μέσω ενός νόμου προτείνεται να πληρωθεί το χρέος στη Μ. Βρετανία και την Ολλανδία, με την πληρωμή πολλών εκατομμυρίων ευρώ, που θα πληρώσουν όλες οι ισλανδικές οικογένειες μηνιαία για 15 χρόνια με 5,5% επιτόκιο.
2010. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και ζητάει δημοψήφισμα για τον νόμο. Τον Γενάρη του 2010 ο πρόεδρος αρνείται να θέσει τον νόμο σε ισχύ και ανακοινώνει ότι θα υπάρξει αίτημα για λαϊκή ετυμηγορία. Τον Μάρτιο γίνεται το δημοψήφισμα και σαρώνει το «όχι» στην πληρωμή με 93% των ψήφων. Η κυβέρνηση αρχίζει δικαστική έρευνα για ευθύνες για την κρίση. Αρχίζουν οι συλλήψεις τραπεζιτών και υψηλόβαθμων στελεχών. Η Interpol εκδίδει διαταγή και όλοι οι εμπλεκόμενοι τραπεζίτες εγκαταλείπουν τη χώρα.
Στο πλαίσιο της κρίσης, εκλέγεται ένα σώμα από πολίτες για να συγγράψει το νέο Σύνταγμα. Εκλέγονται 25 πολίτες, χωρίς πολιτική εξάρτηση, από τους 522 που παρουσιάστηκαν ως υποψήφιοι. Η προϋπόθεση υποψηφιότητας ήταν να είναι ενήλικοι και να έχουν προταθεί από 30 ανθρώπους.
Το σώμα αρχίζει την εργασία του τον Φεβρουάριο του 2011 και θα παρουσιάσει μια Magna Carta λαμβάνοντας υπόψη τις ομόφωνες συστάσεις διαφορετικών συνελεύσεων που θα πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα. Θα πρέπει να επικυρωθεί από την υπάρχουσα Βουλή και από την επόμενη αναθεωρητική που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.
Αυτή είναι η σύντομη ιστορία της ισλανδικής επανάστασης: παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης, εθνικοποίηση της τράπεζας, δημοψήφισμα για τις κρίσιμες οικονομικές αποφάσεις, φυλάκιση των υπευθύνων της κρίσης και ξαναγράψιμο του Συντάγματος από τους πολίτες.

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2011

Πολύ μας χαροποίησε...

...το σημείωμα της κ. ΝΙΝΕΤΤΑΣ ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ - ΡΑΣΣΙΑ στην Ελευθεροτυπία της Παρασκευής 16/9/2011... Πολύ, μα πάρα πολύ μας χαροποίησε, γιατί μας πληροφόρησε για τα αίτια απόλυσης του μαέστρου Αλκη Μπαλτά το 1997 από την Εθνική Λυρική Σκηνή με την υπογραφή του τότε Υπουργού Πολιτισμού και σημερινού αντιπροέδρου κ. Ε. Βενιζέλου...

Η άρνηση του μαέστρου να προσλάβει μία χορεύτρια (προφανώς με ...υψηλές προστασίες) στάθηκε η αιτία της αποπομπής του από την διεύθυνση του μοναδικού λυρικού οργανισμού της χώρας, που με τόση επιτυχία είχε υπηρετήσει... Αντί λοιπόν, της αναγνώρισης το διώξιμο... Διότι ...δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις...

Καμμία έκπληξη δεν μας δημιουργεί το συμβάν... Οση γνώση διαθέτουμε για τον πολιτικό χωροχρόνο της Ελλάδας μας επιτρέπει να θεωρούμε απολύτως αναμενόμενο το αίτημα για πρόσληψη της μπαλαρίνας, την απόλυση του μαέστρου (που αρνήθηκε να υποκύψει στην υπουργική απαίτηση) αλλά και την εκ των υστέρων άρνηση του υπουργού για τα πραγματικά αίτια της απόλυσης. Ολίγον κατώτερη της αναγνωρισμένης ικανότητας του Υπουργού η δικαιολογία, πως τάχα η απόλυση του Αλκη Μπαλτά έγινε γιατί ...ήθελε να βάλει διεθνή κριτήρια στην επιλογή του διευθυντή της Λυρικής... Οχι πολύ έξυπνη δικαιολογία αλλά τέλος πάντων... Το όλο σκηνικό δεν περιέχει κανενός είδους έκπληξη...

Ευτυχώς, ούτε το ήθος του μαέστρου είναι έκπληξη... Για μας είναι απλά η χαρά και η ικανοποίηση για την ορθότητα της αποτίμησης, που έχουμε κάνει για το ήθος (και τις ικανότητες) του Αλκη Μπαλτά...

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Με το συμπάθειο....

Ο πάντοτε καλός φίλος ΝΜ, εκτός από έγκαιρη και εγκυρη πληροφόρηση διαθέτει και χιούμορ... Από αυτό, που -ιδιαίτερα στις παρούσες συνθήκες- μακραίνει την ζωή. Η αρχική ιδέα βρίσκεται στο blog: http://unafatsa.blogspot.com/ Στον Ν.Μ. ανήκει η η σύνθεση... Απολαύστε την...

ΣΗΜΑΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ...
αρκεί στην αρχή να ξεκινήσεις με το μικρό.

Ας πούμε τόσο.


Στην συνέχεια τόσο...

...Αφού δεν αντιστέκεστε, τόσο...

Α!!! Είστε πολύ υπάκουοι... Αντέχετε τόσο...


Συγγνώμη, Τόσο ήθελα να πω...


Τελικά, όση και νάναι την έχετε _ _ _ _ _ _ _ !!!

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Να μην μπορώ να θυμηθώ...

Τριάντα χρόνια πελατειακό κράτος, συντεχνιακά συμφέροντα, συναλλαγές κάτω από το τραπέζι κ.α. σχετικά κατήγγειλε ο πρωθυπουργός τόσο στην Διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης όσο και στην κοινοβουλευτική ομάδα του κινήματος... Εχω ακούσει και Υπουργούς ανά τακτά χρονικά διαστήματα να λένε τα ίδια... Ενθουσιάστηκα, ξετρελάθηκα... Εκείνο, όμως που δεν μ' αφήνει να ολοκληρώσω τη χαρά μου είναι αυτή η αμνησία, που με βαράει χρόνια τώρα και ό,τι μου συμβεί, ό,τι εμπόδιο βρεθεί μπροστά μου και καλούμαι να το ξεπεράσω το ξεχνάω αμέσως... Τραβάω το κουπί μου, τραβάω τα ζόρια μου αλλά μετά είμαι μες την τρελή χαρά... Γι' αυτό ρε παιδί μου, είναι αδύνατο να θυμηθώ, ποιος διάολος φταίει... Ποιός πρωθυπουργός ή πρωθυπουργοί, ποιός πολιτικός ή πολιτικοί φορείς είναι υπεύθυνοι για το σημερινό μας χάλι. Ποιός έκανε κοινωνική πολιτική με δανεικά και με χρέωση στον παραλήπτη... Ποιος τα "έδινε όλα", κάνοντας μνημόσυνο με ξένα κόλυβα... Ποιός έκανε χιούμορ με τις μίζες στον Δημόσιο τομέα... Ετσι δυστυχώς δεν έχω ιδέα ποιός φταίει, που υποχρεώνεται ο πρωθυπουργός μας σήμερα σε αυτό το τιτάνιο έργο... Να διορθώσει όλα τα εγκλήματα, που έκαναν κάποιοι άλλοι (αδύνατο να θυμηθώ ποιοί) εδώ και 30 ολόκληρα χρόνια... Που να θυμηθώ... Εδώ έχω ξεχάσει τι έγινε χτές και θα θυμάμαι τόσα χρόνια πίσω... Πάντως εδώ που τα λέμε, η αμνησία μου με βοηθάει... Σκέψου τι μπελάδες θα είχα τώρα, τι λογαριασμούς θα είχα ανοίξει αν θυμόμουνα... Α πα πά!!! Καλύτερα έτσι...

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Ελα μωρέ, ντάξει...

Μπάχαλο τα δρομολόγια του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου (γραμμής 1) την Παρασκευή, 9/9/2011... Οχι δεν επρόκειτο για απεργία των εργαζομένων, ούτε για αιφνίδιο τεχνικό πρόβλημα... Έπρόκειτο για μετατάξεις... Πιο συγκεκριμένα, στα πλαίσια του θεσμού των μετατάξεων, (απ' ότι φαίνεται εκτός των άλλων αμαρτημάτων του, θα λειτουργήσει ...αλά Ελληνικά) 144 εξειδικευμένοι υπάλληλοι στους συρμούς του Ηλεκτρικού, στα Σταθμαρχεία, τα εκδοτήρια εισιτηρίων και άλλες υπηρεσίες στο Υπουργείο Πολιτισμού ως ... αρχαιοφύλακες... Της απορίας την έκφραση: έλα... στον τόπο σου... Είναι κι' αυτό κάτι σαν την λίστα των ανύπαρκτων φοροφυγάδων, από τους οποίους η χώρα αναμένει να μπαλώσει τις τρύπες του χρέους και αυτοί έχουν αποδημήσει στις αιώνιες μονές τους ... φοροφυγάδες ή έχουν διαλύσει τις εταιρείες ή....
Το πρόβλημα όμως του ΗΣΑΠ αντιμετωπίστηκε αμέσως... Ο Υπουργός μεταφορών απαίτησε και έλαβε την παραίτηση του Διευθύνοντος Συμβούλου του οργανισμού σταθερών μεταφορών... Αυτό ήταν... Πάει, τέρμα...

Μετά, λοιπόν το μπάχαλο στον ΗΣΑΠ, κάθε σχόλιο για τον σχεδιασμό των μετατάξεων απορρίπτεται ως κακόβουλο...

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Χρειαζόμαστε και άλλους "προαστιακούς"



Το επιτυχημένο παράδειγμα του "προαστιακού" της Πάτρας, δηλαδή η χρησιμοποίηση Rail-bus πάνω στην υπάρχουσα παλιά μετρική γραμμή και προσφάτως αχρηστευμένη από την αγρία μνημονιακή επίθεση στις σιδηροδρομικές συγκοινωνίες της χώρας, έχει προφανή αξία και δυνατότητα γενίκευσης. Δεν αισιοδοξούμε βέβαια αφελώς, γιατί και αυτός ο ίδιος ο Προαστειακός της Πάτρας μόλις πριν από λίγες μέρες επεκτάθηκε πέραν του Ρίου, μέχρι τον Αγιο Βασίλειο ενώ παραμένει οραματική ακόμη η αυτονόητη επέκταση του προς τον Ψαθόπυργο αλλά και προς την Κάτω Αχαγιά, δηλαδή την άλλη (ΝοτιοΔυτική) κατεύθυνση της πόλης... Χρειάζεται ακόμη η πύκνωση των δρομολογίων και ένας καλύτερος σχεδιασμός συνδυασμού του προαστιακού με το Αστικό ΚΤΕΛ... Ομως, παρά τις ελλείψεις του, ο εν τοις πράγμασι "προαστιακός της Πάτρας έτυχε -πολύ φυσιολογικά- μεγάλης και θετικότατης υποδοχής από το επιβατικό κοινό της πόλης...

Πρόσφατες είναι οι δηλώσεις του Δημάρχου Βόλου, πως η αναβάθμιση και η ηλεκτροκίνηση της σιδηροδρομικής ζεύξης Λάρισσας-Βόλου είναι υψίστης προτεραιότητας έργο υποδομής για την περιοχή, με προοπτική για ένα σύγχρονο δίκτυο σιδηροδρομικής περιφερειακής ζεύξης όλης της Θεσσαλίας, που θα συμπεριλάμβάνει και τα άλλα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της Περιοχής, -δηλαδή Καρδίτσα και Τρίκαλα- και όχι μόνο...

Το πολύ πρόσφατα επισκευασμένο και σκανδαλωδώς εγκαταλειμμένο δίκτυο της Πελοποννήσου, προσφέρει την δυνατότητα για άλλες τέτοιου τύπου "προαστιακές" συνδέσεις. Κορυφαία παραδείγματα οι γραμμές Αργος-Ναύπλιο και Καλαμάτα-Μεσήνη... Αντίστοιχες γραμμές θα μπορούσαν να υλοποιηθούν και ανάμεσα στα μεγάλα αστικά κέντρα της Μακεδονίας...

Μιλάμε για έργα με ουσιαστικά μηδενικό κόστος υποδομών, που θα μπορούσαν να ευνοήσουν τις τοπικές διασυνδέσεις με πολλαπλάσια οικονομικά, οικολογικά και πολιτισμικά ωφέλη. Θα ήταν δηλαδή μία "εύκολη" προσπάθεια για να καταπολεμηθεί στην πράξη η κουλτούρα της "πάρτης μου" στις μεταφορές, που τόσο πολύ υποβαθμίζει την χώρα, πίσω από τις αστραφτερές λαμαρίνες πολυάλογων, πανάκριβων, ενεργειοβόρων και συχνάκις τραυματιζόντων ή φονευόντων Ι.Χ...

Η λειτουργία αυτών των γραμμών καθόλου δεν καταργεί την σκοπιμότητα της κατασκευής δικτύου Τραμ στις μεγάλες πόλεις της Περιφέρειας (Πάτρα, Βόλος, Ιωάννινα, Ηράκλειο κ.λ.π.). Εντούτοις η παρούσα οικονομική συγκυρία χρησιμοποιείται σταθερά ως άλλοθι για την πολιτική "μίσους" προς τα μέσα σταθερής τροχιάς στην χώρα. Οι προτεινόμενοι, όμως (και άλλοι) "προαστιακοί" θάπρεπε να γίνουν σημαία διεκδίκησης των τοπικών κοινωνιών αφού τα προσχήματα κόστους δεν ισχύουν...
...Κι΄ύστερα ξυπνήσαμε , θα πείτε και θα έχετε δίκιο...

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Αθήνα: στην 67η θέση κατοικισιμότητας...




Εκεί βρίσκεται το "κλεινόν άστυ" της χώρας, που διαθέτει και το παγκόσμιο ρεκόρ κεντροφιλίας αφού συγεντρώνει το μισό πληθυσμιακό δυναμικό της χώρας... Στην θέση αυτή της (πρόσφατη υποχώρηση κατά 5 θέσεις) παγκόσμιας κατάταξης πόλεων από πλευράς ευκολίας διαμονής, βρίσκεται για διάφορους λόγους... Οι διαδηλώσεις αλλά και ο αποκλεισμός των αρχαιολογικών χώρων βρίσκονται μέσα σ' αυτούς αλλά κατά την γνώμη μας, είναι δευτερεύουσα η αρνητική τους σημασία. Ετσι κι' αλιώς μιλάμε για φαινόμενο παροδικό... Η γκετοποίηση του κέντρου, η έλλειψη πρασίνου, οι κακές υποδομές (ιδιαίτερα οι συγκοινωνιακές) συμπυκνώνουν τα σχόλια κατοίκων και επισκεπτών για καταστάσεις, που απαιτούν ριζικές πολιτικές ανατροπές... Μοιάζει πικρό ανέκδοτο το γεγονός, ότι η Αθήνα στις αρχές του 20ου αιώνα κατατάσσοταν στις πρώτες θέσεις (1η ή 2η ή 3η) σε ένα είδος "καλλιστείων" των Ευρωπαϊκών πρωτεουσών. Χρειάστηκε η ...συνεπής καταστροφική πολιτική των μετεμφυλιακών χρόνων με πρωταγωνιστικό το εθναρχικό σύνθημα: Χτίστε, χτίστε, χτίστε, για να φτάσουμε βήμα-βήμα στο σημερινό οικιστικό, κυκλοφοριακό και ανθρωπογενές μπάχαλο, που χειρότερο του είναι μόνον η ίδια η μελλοντική εξέλιξη στο Αττικό λεκανοπέδιο...

Φοιτητικό κίνημα στην Λατινική Αμερική

Μετά την Χιλή και η Βραζιλία στον χορό των φοιτητικών κινητοποιήσεων με αίτημα γνωστό σε παγκόσμια κλίμακα: Αύξηση των επενδύσεων για την Δημόσια Παιδεία. Ανάμεσα στους Βραζιλιάνους φοιτητές και η Camila Vallejo, ηγέτης των Χιλιανών φοιτητών... Στην Βραζιλία, όμως - και ευτυχώς- τά πράματα ήταν πιο ήρεμα, καθώς η πρόεδρος της χώρας Dilma Rousseff κατανοεί τα φοιτητικά αιτήματα... Κάτι, που δεν συμβαίνει με την εξουσία του πρόεδρου της Χιλής Σεμπαστιάν Πινιέρα... Εκεί έπεσε ένα νεοφλελεύθερο ξύλο...

Ελα... δεν το πιστεύω!!!

Σοκ έπαθα όταν άκουσα και διάβασα για το πόρισμα του Εισαγγελέα εφετών, που ούτε λίγο ούτε πολύ αποδίδει στην Πρεσβεία των ΗΠΑ την ευθύνη για τις τηλεφωνικές υποκλοπές πρωθυπουργού και κυβερνητικών στελεχών κατά την διακυβέρνηση της χώρας από την Ν.Δ.!!! Δεν θέλω να το πιστέψω... Μα πάλι, ολόκληρος εισαγγελέας, δεν μπορεί κάτι θα βρήκε... Τσαντίζομαι ρε γαμώ το... Ηταν ανάγκη ρε παιδιά, υποκλοπές και φασαρίες... Χάθηκε ο δρόμος των απευθείας συζητήσεων και ανταλλαγής πληροφοριών... Τι διάολο ισότιμοι σύμμαχοι είμαστε... Και τώρα να πρέπει να βρείς δικαιολογίες... Αν και βέβαια μέσα στο γενικό μπάχαλο ποιός χε... για τις υποκλοπές... Αλλά και πάλι δεν ξέρεις...
Πάντως εγώ στενοχωρήθηκα... Δεν υπήρχε λόγος....

Nabucco !!!



O Nabucco (Ναβουχοδονόσορας) είναι ο τίτλος διάσημης όπερας του μεγάλου ιταλού πατριώτη Giuseppe Verdi, που μέσα από την περιγραφή του Εβραϊκού Λαού κατα την βαβυλώνια αιχμαλωσία αναφέρεται συμβολικά στην δική του πατρίδα, την Ιταλία των μέσων του 19ου αιώνα, την κατακερματισμένη και την υποταγμένη στους Αυστιακούς Αψβούργους... Ο πάντοτε φίλτατος για την ΦΑΙΑΚΙΑ, ΝΜ, μας έστειλε το αναλυτικό ρεπορτάχ, που ακολουθεί σχετικά με μία από τιε τελευταίες παραστάσεις της Οπερας στην Ρώμη. Διαβάστε -το. Είναι αληθινά συγκλονιστικό... Μας έφερε στο νού τις παραστάσεις της τραγωδίας του Αισχύλου στην Επίδαυρο επί χούντας. Τότς, που η δήλωση του αγγελιοφόρου: οι Ελληνες δεν είναι δούλοι κανενός, ξεσήκωνε σε παρατεταμένα χειροκροτήματα και επευφημίες το κοινό και σκορπούσε τον τρόμο στα πρωτακαθούμενα ανδρείκελα της εξουσίας... Διαβάστε λοιπόν το εξαίρετο σημείωμα:



Nabucco του Giuseppe Verdi υπό τη διεύθυνση του Riccardo Muti.
Το έργο Nabucco του Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και πολιτικό: αφορά την ιστορία της σκλαβιάς των Εβραίων στη Βαβυλώνα, και η περίφημη άρια «Va pensiero» τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος στα 1840 – όταν και γράφτηκε η όπερα - ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των Αψβούργων, και πάλευε μέχρι τη δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας.
Πριν αρχίσει η συναυλία, ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Και αυτό, ενώ ο Alemanno είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος και πρώην υπουργός του Berlusconi.
Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο συμβολικές για την Ιταλία, θα προκαλέσει ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, ιδίως τη στιγμή που ο ίδιος ο Berlusconi ήταν παρών στη συναυλία.
Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti, διευθυντής της ορχήστρας, «…ήταν μια βραδιά αληθινής επανάστασης».
«Στην αρχή, υπήρχε ένα μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε τη συναυλία. Όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του Va pensiero, αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε. Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού. Τη στιγμή όμως που το κοινό κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το Va pensiero, η σιωπή γέμισε από μια πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε τη σπλαχνική αντίδραση του κοινού στο θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε « Oh ma patrie, si belle et perdue!». (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη)
Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να φωνάζουν «Bis». Το κοινό άρχισε να φωνάζει «Vive l’Italie!» και «Vive Verdi!». Άνθρωποι από τα θεωρεία άρχισαν να πετούν χαρτιά συμπληρωμένα με πατριωτικά μηνύματα –κάποια έγραφαν «Muti, sénateur à vie».
Αν και το είχε κάνει για μία και μοναδική φορά στη Σκάλα του Μιλάνου το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ένα bis για το Va pensiero. Για αυτόν, μία όπερα πρέπει να πηγαίνει από την αρχή ως το τέλος. «Δεν ήθελα να παίξουν απλά ένα encore. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη πρόθεση».
Όμως στο κοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό συναίσθημα. Με μία θεατρική κίνηση, ο διευθυντής της ορχήστρας γύρισε τελικά την πλάτη στο podium, κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi, και είπε τα εξής:
[Αφού οι εκκλήσεις του κοινού για ένα bis έχουν σταματήσει, από το κοινό ακούγεται «Ζήτω η Ιταλία»]
«Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά (χειροκροτήματα) «δεν είμαι πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχει γυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτό συναινώ με το αίτημά σας για bis για το Va pensiero. Δεν είναι μόνο για την πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε, και ενώ διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη» σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτή την περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά «όμορφη και χαμένη».
[Επευφημίες, συμπεριλαμβανομένων και των καλλιτεχνών πάνω στη σκηνή]
«Θα ήθελα τώρα… πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας, το θέατρο της πρωτεύουσας, και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα, και που συνοδεύεται περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί».
Έτσι προσκάλεσε το κοινό να τραγουδήσει μαζί με τη χορωδία των σκλάβων. «Είδα ομάδες ανθρώπων να σηκώνονται. Όλη η Όπερα της Ρώμης σηκώθηκε. Η χορωδία επίσης σηκώθηκε. Ήταν μια μαγική στιγμή μέσα στην όπερα. Εκείνη τη βραδιά δεν ήταν μόνο μια συναυλία του Nabucco, αλλά επίσης ήταν μια δήλωση (statement) του θεάτρου της πρωτεύουσας υπ’ όψη των πολιτικών».

( "Μπείτε" και απολαύστε ό,τι συνέβη.....) http://www.youtube.com/embed/G_gmtO6JnRs


Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

Εξαιρετικό από κάθε άποψη...

Είναι το -ελάχιστα γνωστό στο ευρύτερο Ελληνικό αναγνωστικό κοινό- έργο του Δημήτρη Μπάτση: "Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα". Να θυμίσουμε, ότι ο Δημήτρης Μπάτσης υπήρξε διανοούμενος και αγωνιστής, συγγραφέας αυτής της μνημειώδους μελέτης, που με τον τίτλο αυτό αποκαλύπτει τις κακοδαιμονίες της Ελληνικής κοινωνικής ανάπτυξης, της βαθύτατης εξάρτησής της από τις "μεγάλες δυνάμεις" αλλά και τα "καθήκοντα" του λαϊκού κινήματος για την προοδευτική ανάπτυξη της χώρας... Θα έφτανε και μόνον αυτή η μελέτη του 1947 για να μας εξηγήσει το άσβεστο μίσος των διωκτών του, που τον συμπεριέλαβε στην τετράδα των εκτελεσμένων της 30ης Μαρτίου 1952 (Μπελογιάννης, Μπάτσης, Τουλιάτος, Χρύσης).
Δεν είναι μόνον ο πλούτος των δεδομένων, που συγκροτούν την επιστημονική βάση αυτής της μνημειώδους εργασίας. Δεν είναι η ταυτόχρονη προσφορά ιστορικών στοιχείων, που αποκαλύπτουν τα δεσμά της χώρας, όπως π.χ. της συμφωνίας COOPER, που η Μεταξική Ελλάδα υπέγραψε το 1940 με την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι η συγκεκριμένη συμφωνία προέβλεπε την ανάγκη σύμφωνης γνώμης των ΗΠΑ για κάθε αξιοποίηση ορυκτού πλούτου και υδάτων της Ελλάδας... Και ειρήσθω επίσης εν παρόδω, ότι η εν λόγω συμφωνία έληξε το 2010... Ναι, ντέ... Τότε, που άρχισαν τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα κ.λ.π.

Το έργο έχει πολλές άλλες αρετές, διαχρονικές, ιδιαίτερα σημαντικές για το Ελληνικό κοινωνικο-πολιτικό σκηνικό. Κατ' αρχήν, δεν μεταθέτει στην ...άλλη ζωή την υποχρέωση διαμορφωμένων θέσεων για την άλλη ανάπτυξη, που ευαγγελίζεται...Ο Μπάτσης δεν συνθηματολογεί αλλά επιχειρηματολογεί... Δεν αφορίζει αλλά τεκμηριώνει... Δεν πνίγεται μέσα στις κενοτυπίες αριστερόμορφης λεξιλαγνίας αλλά διεισδύει και ερευνά... Ανακαλύπτει και αποκαλύπτει το σύνθετο βάθος των ταξικών σχέσεων, πιο βαθεια από την επιφάνεια του άσπρου-μαύρου, πιο κάτω από την ευκολία των απλουστεύσεων και του λαϊκισμού...

Γι' αυτό και -κατά τη γνώμη μας- είναι μεγάλη η αξία του πονήματος... Από την μία μεριά, η διαχρονική επικαιρότητα των δεδομένων της Ελληνικής οικονομίας, της (με πολιτική βούληση) στερημένης βαρειάς βιομηχανίας με αντίστοιχη εθνική αστική τάξη. Και από την άλλη ο υποδειγματικός λόγος, που συνδέει διαλεκτικά το σήμερα με το αύριο, το τώρα με το πάντα, το μερικό με το γενικό, χωρίς πομπώδεις επαναστατικόμορφες διακηρύξεις και χωρίς συμπλεγματικό άγχος, δήθεν καθαρότητας...

Με λίγα λόγια εμπεριέχει ταυτόχρονα την αξία ενός πονήματος εθνικής πολιτικής οικονομίας αλλά και την αρετή ενός "διδακτικού" συγγράμματος κοινωνικοπολιτικής γνωστικής μεθοδολογίας και πρακτικής...

Αξιος παντός επαίνου ο εκδοτικός οίκος "ΚΕΔΡΟΣ", που μας το ξαναπροσέφερε...