ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Τι να πούμε τι…

«Νεκρό χρόνο» καταγράφουν οι φίλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ το τελευταίο 15μερο… Δεν έχουμε τι να γράψουμε, όταν η καθημερινότητα εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς; Όχι, δυστυχώς, δεν έχουμε να γράψουμε τίποτε το διαφορετικό. Οι εξελίξεις δυστυχώς δικαιώνουν την πρόβλεψη της χωρίς ορατό τέρμα κατρακύλας, φυσικό αποτέλεσμα μίας άγριας επιθετικότητας των κρατούντων και ενός παρατεινόμενου σαστίσματος των εξουσιαζόμενων… Είμαστε το 99%, λένε οι αγανακτισμένοι πολίτες της Ιμπεριαλιστικής καθέδρας μπροστά στον μητροπολιτικό ναό του Θεού-χρήματος, υπαρκτού & εικονικού-. Καμία αντίρρηση για το ποσοστά των ποσοτικών συσχετισμών… Το παιγνίδι, όμως δεν είναι απλό για να περιγράφεται από το συντριπτικό 99-1… Ούτε καθαρό, ούτε ανοικτό… Στιγμές-στιγμές αναρωτιέται κανείς πότε ο εργαζόμενος πολίτης ήταν περισσότερο αποξενωμένος από την φυσική του υπόσταση: εκατό χρόνια πριν ή σήμερα; Ερώτημα, που έχει την σημασία του παρά τον συγκριτικά πλουσιότερο σημερινό όγκο γνώσης και πληροφόρησης… Βλέπετε το κλασσικό ζήτημα: ποιος-ποιον δεν έχει χάσει την σημασία του, όσες εξωτερικές μεταμορφώσεις κι αν έχουν υποστεί οι κοινωνικές σχέσεις. Ενας «ανίκητος» εχθρός έχει παρεισφρήσει και στην πιο ετοιμόρροπη καλύβα του πιο απελπισμένου κάτοικου του πλανήτη… Τα υψηλής συχνότητας τηλεκύματα μεριμνούν για τον ιδεολογικό και πολιτειακό μας μαρασμό… Δηλητηρίαση πνεύματος με ανεπηρέαστα τα σωματικά κύτταρα… Πλάϊ στην «ανίκητη» εκστρατεία του συστήματος εξουσίας για νοητική και ηθικοϋπαρξιακή εξουθένωση καταγράφεται και το έργο μιας 80ετίας ιδεολογικοπολιτικής αποψίλωσης στον όνομα των βραχυπρόθεσμων αναγκών της αγγιτάτσιας-προπαγάνδας. Μία πραγματικότητα ιδιαίτερα έντονη και συνθλιπτική για την χώρα μας με προϊούσα κλιμάκωση κατά τα τελευταία χρόνια. Ο βαθειά επιστημονικός, εκσυγχρονιστικός και επαναστατικός λόγος του Μπάτση π.χ., μοιάζει προϊστορικό δεδομένο στον χώρο της πολιτικής διανόησης, που σιωπά κάτω από την πίεση των «καθαρών». Η μεταφορά του «διάλογου» σε ζητήματα του απώτερου μέλλοντος ικανοποιεί μόνον την ψυχο-υπαρξιακή ιδιοτέλεια της καθαρότητας ορισμένων και ουσιαστικά σαμποτάρει κάθε βήμα προς τα μπρός. Η διάβρωση της προοδευτικής σκέψης από κάθε είδους δογματικούς ακροβατισμούς συνεργεί στην παγίδευση και την αδρανοποίηση…
Αυτή η κριτική βέβαια καθόλου δεν υποτιμάει τον ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας ως καταλληλότερου υπερασπιστή του συστήματος… Οι μετά το 1990 εξελίξεις την έχουν μάλιστα βοηθήσει να πετάξει από πάνω της κάθε είδους φερεντζέδες και να αναδειχθεί -στις πιο κρίσιμες ώρες της ανθρωπότητας- σε γνήσιο υπερασπιστή των αγορών και των φιλελευθερόμορφων δογμάτων, που συνοδεύουν την σχετική επιχειρηματολογία… Η χώρα μας δεν ξεφεύγει από αυτό τον κανόνα… Σε όλη την διαδρομή της μεταπολιτευτικής 40ετίας υπήρξαν πάντοτε αυτοί που ατομικά ή συλλογικά επέλεγαν τον κατάλληλο διάδρομο της μετάλλαξης από «σκληρούς», «πούρους» και «αιμοβόρους» ανατροπείς σε «ανανεωμένους» και «μοντέρνους» υπερασπιστές της …νεοφιλελεύθερης αναγκαιότητας. Η κολυμβήθρα τη σοσιαλδημοκρατίας παρέσχε στις περισσότερες περιπτώσεις το … εξαγνιστικό ύδωρ… Σε μία εποχή, που το σύστημα υποχρεώνει και τους ίδιους τους υπερασπιστές του να μασάνε τα λόγια τους για την ικανότητα αναπροσαρμογής του σε όφελος της ανθρωπότητας, αποτελεί φτηνό δογματισμό το να «ανακαλύπτεις» κοινωνικό πρόσωπα στην αγρίως νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατκική εκδοχή το συστήματος… Ατυχώς η υπεράσπισή μας παραπαίει ανάμεσα σε κωμικούς εξωραϊσμούς και τραγικά αναποτελεσματικές φωνασκίες… Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος...

Αναζητείται λόγος… Όχι για μας αλλά από μας… Καλούμαστε να καλύψουμε τα κραυγαλέα κενά της πολιτικής μας αγωγής.
Δημοσίευση σχολίου