ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Αυτή τη φωτογραφία ποιός την έδειξε...




Προσπαθείστε να θυμηθείτε αν είδατε από κάποιο τηλεοπτικό κανάλι αυτή την φωτογραφία από την συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων λαού στο Σύνταγμα στις 12/2/2012... Δεν την είδατε ασφαλώς, γιατί το αόρατο χέρι της ... φιλελεύθερης δημοκρατικής λογοκρισίας φροντίζει να ενημερωνόμαστε υπό καθεστώς ... δημοκρατικού ελέχου... Μην γίνουμε και αναρχικοί, τώρα... Εξ άλλου γι' αυτό πλακώσανε τα χημικά στο σύνταγμα... Για να μην μετατραπεί η ειρηνική διαδήλωση σε ...οχλοκρατικό χάος... Και πέσανε στα πρώτα δέκα λεπτά της συγκέντρωσης... Κάλλιον το προλαμβάνειν του θεραπεύειν έλεγαν οι αρχαίοι και οι σύγχρονοι εγκέφαλοι του συστήματος εφαρμόζουν πιστά τα κείμενα...

Εν τω μεταξύ, χαναχαζέψτε την φωτογραφία... Κάτι αρχίζει να τρέμει στο βασίλειο...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

SOLΙDARITE



Μας άρεσε η αφίσα με την επαναστατημένη Γαλλία να συτμπαραστέκεται στην δοκιμαζόμενη "Ελλάδα". Κουλούρια ονειρευόμαστε... Δεν νομίζουμε.. Υπομονή και φουντώνει η οργή των κολασμένων της γης...

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Οι αριθμοί διαψεύδουν ολοκληρωτικά τους απατεώνες της πολιτικής...
























Το σημείωμα, που μας έστειλε ο φίλτατος Νίκος Μαντζάκος είναι απολύτως αποκαλυπτικό για το μέγεθος της εξαπάτησης, που ασκείται σε βάρος του Ελληνικού λαού, την έκταση της άγριας πλύσης εγκεφάλου για τις δήθεν ενοχές των πολιτών αλλά και την άθλια συγχορδία των έθεν κακείθεν εκσυγχρονιστών. Ακρως αποκαλυπτικοί οι επίσημοι πίνακες, που αποδεικνύουν με αριθμούς ότι η Ελλάδα:


-Δεν έχει το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος.

-Δεν έχει το μεγαλύτερο κατα κεφαλήν δημόσιο χρέος.

-Δεν έχει την χειρότερη αναλογία Χρέους προς ΑΕΠ.

-Δεν έχει την υψηλότερες Δημόσιες Δαπάνες για αγαθά και Υπηρεσίες.

-Δεν έχει τις υψηλότερες Κοινωνικές Δαπάνες.

-Δεν έχει τις υψηλότερες δαπάνες για Μισθούς.

-Δεν έχει τις υψηλότερες Δημόσιες Δαπάνες ως % του ΑΕΠ.

-Δεν έχει τους περισσότερους δημόσιους υπάλληλους στην Ευρώπη.


Ριξτε άλλη μια ματιά (τα στοιχεία από International Labor Organization/Public Sector Employment) για τα ποσοστά του πληθυσμού, που απασχολούνται στο Δημόσιο...


Σουηδία (2006): 33.8%

Δανία (2008): 32.3%

Γαλλία (2006): 29%

Ολλανδία (2007): 27%

Φινλανδία (2006): 26.8%

ΕΛΛΑΔΑ (2008): 22.3%

Μ. Βρετανία (2006): 20.2%

Καναδάς (2008): 20%

Αμερική (2008): 16.4%

Ισπανία (2008): 14.6%

Ιταλία (2007): 14.4%,

Γερμανία (2007): 14.3%

Είμαστε όμως από τις ακριβότερες χώρες σε καταναλωτικά αγαθά, αφού ο τόπος είναι ο παράδεισος των μεταπρατών, με την πλήρη στήριξη και ενεργό συμμετοχή των απατεώνων της πολιτικής, που κυβέρνησαν επί 10ετίες...

Χρειάζεται ασφαλώς αναδόμηση ο δημόσιος τομέας σε όφελος του λαού και των βασικών του αναγκών (Υγεία-Παιδεία-Πολιτισμός-Κοινωνική Πρόνοια) αλλά εόιναι δύσκολο να γίνει αφού οι απατεώνες της πολιτικής γέμισαν το κράτος με άσχετες υπηρεσίες μόνον και μόνο για να εξυπρετούν τους δικούς τους εγκάθετους διορισμένους...

Τέρμα, λοιπόν τα παραμύθια και οι ενοχές.... Διαβάστε και ξαναδιαβάστε τα επίσημα στοιχεία... Αυτά είναι και τα καλύτερα επιχειρήματά μας...

Συμπαράσταση στους Ελληνες ν. 2







Το κίνημα: "ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ" αποκτάει πρόσωπο και μπαίνει στην δράση. Ξεπερνάει το όρια της συμπαράστασης και γίνεται άμεσο κίνημα μαζικής διεθνικής διαμαρτυρίας... Και η 18η Φεβρουαρίου ημέρα κοινής εμφάνισης σε πολλά μέρη του κόσμου.

Ολόκληρη η ανακοίνωση- κάλεσμα:

"Σάββατο 18 Φλεβάρη, μέρα διεθνούς κινητοποίησης: Είμαστε όλοι Έλληνες. Όταν επιτίθενται σε ένα λαό, επιτίθενται σε όλους τους λαούς.Στις 10 Φλεβάρη η μη εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας υιοθέτησε ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας, τερατώδες και καταστροφικό, το οποίο υιοθετήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο (199 βουλευτές υπέρ, 101 κατά) στις 12 Φλεβάρη.Με αυτό το νέο σχέδιο λιτότητας ο ελάχιστος μισθός μειώνεται κατά 22% και παγώνει για τρία χρόνια, οι συλλογικές συμβάσεις απλά καταργούνται, προβλέπονται 15.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα ενώ 150.000 θέσεις θα καταστραφούν μέσω μη ανανέωσης.Ο Ελληνικός λαός ξεσηκώνεται με κουράγιο ενάντια σε αυτή την πολιτική της κοινωνικής τρομοκράτησης. Εν μέσω εκκωφαντικής σιωπής των μίντια, οι διαδηλώσεις πολλαπλασιάζονται καθώς και οι γενικές απεργίες, παρ όλη την βίαια καταστολή.Οι Έλληνες έχουν ανάγκη από διεθνή αλληλεγγύη, στην οποία και καλούν.Να απαντήσουμε σε αυτό το κάλεσμα! Είμαστε όλοι Έλληνες!Η κινητοποίησή τους χτυπάει στον τοίχο μιας ευρωπαϊκής και διεθνούς δικτατορίας, αυτής των χρηματιστηριακών αγορών και της τρόικας (ΕΕ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ) που επέβαλλαν στον Ελληνικό λαό τα μέτρα λιτότητας καθώς και μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση.Οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι συμμέτοχες σε αυτή τη δικτατορία και εφαρμόζουν και σε άλλες χώρες πολιτικές που ακολουθούν την ίδια κατεύθυνση. Η Ελλάδα δεν είναι γι' αυτούς παρά ένα εργαστήριο πριν τη γενίκευση. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί ακόμα με το εγχείρημα της νέας Ευρωπαϊκής Συνθήκης, που υποχρεώνει την εισαγωγή του "χρυσού κανόνα" στα συντάγματα μας.Εμείς επίσης, όπως και οι Έλληνες, αρνούμαστε να θυσιάσουμε το λαό στο βωμό του χρήματος.Να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Αφήστε τον PC σας, ελάτε στην κινητοποίηση!"

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Συμπαράσταση στους Ελληνες, πρόνοια για όλους μας...



Η "ΦΑΙΑΚΙΑ" είχε από τις πρώτες ώρες της κρίσης υποστηρίξει, πως οι πηγές της Ελληνικές κρίσης είναι καθαρά πολιτικές. Η Ελλάδα έχει οικονομικό πρόβλημα (δημιουργημένο εξαιτίας της άθλιας υποταγής και εξάρτησής της) αλλά το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πολιτικό... Η φτηνή εξαγορά των πλουτοπαραγωγικών πηγών του τόπου και ο εξανδραποδισμός των Ελλήνων εργαζόμενων είναι οι δύο άμεσοι στόχοι, που προετοιμάζουν την άγρια οικονομική επέλαση των Ιμπεριαλιστικών κέντρων. Ταυτόχρονα, η πειραματική χρησιμοποίηση της Ελλάδας θα ανοίξει την άμεση ευρεία "κλινική" εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων (με μικροπαραλλαγές) και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, υπό την καθοδήγηση του νέου Ράϊχ...
Γι' αυτό το κίνημα συμπαράστασης, που αρχίζει να δημιουργείται στην Ευρώπη προς τους Ελληνες εργαζόμενους είναι σημαντικότατο πολιτικό βήμα. Είναι πάξη διεθνιστικής συμπαράστασης, που έχει ανάγκη από διεύρυνση και εμβάθυνση... Χαιρετίζουμε, λοιπόν την πρωτοβουλία της εφημερίδας του Γαλλικού Κ.Κ., Humanite, για ενεργό συμπαράσταση στους Ελληνες... Θετικότατες και οι δηλώσεις του Adriano Celentano στο πασίγνωστο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο: "Η Γερμανία και η Γαλλία επιβάλλουν στην Ελλάδα λιτότητα την ίδια ώρα, που την υποχρεώνουν να αγοράζει τα τάνκς και τα καράβια τους". Σταθερά προοδευτικές οι δηλώσεις του Cohn Bendit, που κατήγγειλε την ΓερμανοΓαλλική πολιτική για την Ελλάδα, κάνοντας λόγο και για την ατιμώρητη και ανεπίστρεπτη κλοπή Ελληνικού Δημόσιου Χρήματος από τους Ναζί...

Παραθέτουμε το μήνυμα του Αργεντίνου προοδευτικού βουλευτή ΧΟΡΧΕ ΣΕΜΠΑΓΙΟΣ:

Σύντροφοι και Φίλοι,
Ο λαός μας παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα σας. Ο λαός της Αργεντινής ξαναζεί το δράμα, την τραγωδία της λεηλασίας και της ακραίας φτώχειας, βλέποντας και διαβάζονται για αυτά που συμβαίνουν στη Ελλάδα.
Νιώσαμε αυτό που νιώθετε.
Πονέσαμε όπως και εσείς.
Κύλησαν τα δάκρια των μανάδων μας όταν τα παιδιά τους έφυγαν μετανάστες στα πέτρινα χρόνια του Δ.Ν.Τ.
Είδαμε τους γονείς μας, τα αδέλφια μας και τα παιδιά μας να βρίσκονται στην μακροχρόνια ανεργία.
Μας λοιδόρησαν ως τεμπέληδες όπως τώρα χλευάζουν εσάς.
Αγωνιστήκαμε όπως εσείς τώρα !
Νικήσαμε όπως εσείς θα νικήσετε!
VENCEREMOS!

Συναφές και το μήνυμα της Γενικής Σοσιαλιστικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Βενεζουέλας
Αδελφέ Ελληνικέ Λαέ
Συνάδελφοι, Σύντροφοι, companeros
Από το Καράκας της Βενεζουέλας σας απευθύνουμε θερμό συντροφικό και επαναστατικό χαιρετισμό. Τούτες τις ώρες ο Βολιβαριανός λαός της Βενεζουέλας είναι μαζί σας!
Γνωρίζουμε ότι οι αγώνες σας είναι δύσκολοι και άνισοι, αλλά ξέρουμε ότι οι λαοί πάντα έχουν την ακατανίκητη δύναμη να νικούν στις πιο αντίξοες συνθήκες. Ο δικός σας λαός έχει γράψει ιστορία. Θα γράψει και τώρα. Έχουμε καταφέρει μέσα από συνεχείς αγώνες να στείλουμε το νεοφιλελεύθερο εργαστήριο και την κρεατομηχανή που καταστρέφει τις κοινωνίες και τις παραδίδει στους τοκογλύφους, στους τραπεζίτες και στον ιμπεριαλισμό στο αποχωρητήριο της ιστορίας!
Εμείς στην χώρα μας και στη Λατινική Αμερική ανοίγουμε νέους δρόμους που βασίζονται στην αλληλεγγύη, στη αλληλοκατανόηση των λαών μας, στην ανάγκη, η παιδεία, η υγεία, η δημοκρατία να μην εμπόρευμα αλλά κοινωνικά αγαθά για το λαό, ώστε να έχουν πραγματικό περιεχόμενο, ώστε να μην υπάρχει ούτε ένας άστεγος, ούτε ένας άνεργος, ούτε ένα παιδι που να διψά για να κατακτήσει τη γνώση, τη τέχνη τον αθλητισμό και την ανθρωπιά και να μπορεί να το κάνει. Δεν ξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε αλλά μέχρι τέλους θα αγωνιζόμαστε για αυτά τα πανανθρώπινα ιδανικά!
Χαιρετίζουμε τον ηρωικό αγώνα σας, την νικηφόρα σας ορμή!, το απαράμιλλο θάρρος σας!
Ζήτησε όποτε το κρίνετε να βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε και θα το κάνουμε!
Το έχετε ξανακάνει, δώστε στους λαούς του κόσμου την ελπίδα του αγώνα ξανά!
Ταράξτε τα λιμνάζοντα νερά της Ευρωπης του άγριου καπιταλισμού και τη βαρβαρότητας ώστε να ξαναβρεί τη ψυχή της και τα όνειρα της!
Δίωξε αυτούς που σας θέλουν προσκυνημένους!
Μπορείτε!
Ηasta la Victoria siempre!

Ολα τα ποαραπάνω βρίσκονται σε θετική κατεύθυνση για τους λαούς της Ευρώπης... Το κίνημα συμπαράστασης προς την Ελλάδα, άν καταφέρει να αναπτυχθεί είναι κίνημα πρωταρχικής υπεράσπισης ΟΛΩΝ των λαών της Ευρώπης και του κόσμου γενικότερα... Είναι πολύτιμο για την αφύπνιση της Παγκόσμιας κοινής γνώμης, που βομβαρδίζεται με καταιγισμό υποτιμητικών χαρακτηρισμών για τους ... "τεμπέληδες" και "χαραμοφάηδες" Ελληνες, που αποτελούν φυσική προέκταση του αθλίου: "Μαζί τα φάγαμε".

Ισως είναι περιττό να τονισθεί, ότι τυχόν αναζήτηση ιδεολογικής καθαρότητας των ενιστάμενων και συμαραστεκόμενων, συνιστά μυωπία σε βαθμό απόλυτης πολιτικής τύφλωσης... Το κίνημα συμπαράστασης στον δοκιμαζόμενο Ελληνικό λαό είναι per se προοδευτικό...

Το σύνθημα: "λαός ενωμένος ποτέ νικημένος" αποκτάει πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο μήνυμα στον πληθυντικό: "λαοί ενωμένοι ποτέ νικημένοι".

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Φεύγουν οι βάσεις, που μένουν...

Το πιστεύαμε και εξακολουθούμε να το πιστεύουμε, ότι ο ΜΕΓΑΛΟΣ δίδαξε, διέδωσε και καθιέρωσε το νέο Ελληνικό πολιτικό ήθος... Το επέβαλλε ουσιαστικά διαπερνώντας τα στενά κομματικά πλαίσια του κινήματος... Το έκανε αποδεκτό, ζηλευτό και υιοθετίσιμο από το πλήθος των μικροαστών, που ζούσαν την αυταπάτη της ανάδειξής τους στο προσκήνιο της ιστορίας με όπλο το μοδάτο τους φαίνεσθαι σε ενδυμασία, κατοικία και επωχούμενη μεταφορά... Αυτό το σκηνικό εξανδραποδισμού, πιστεύαμε (και δυστυχώς δικαιωνόμαστε) ότι θα αποδειχτεί πολύ πιο ολέθριο και μακροπρόθεσμο από τις συνέπεις του ίδιου του εμφύλιου για τον τόπο... Ολοι οι κομματικοί φορείς -κατά την ιδιότητα και την δυνατότητα ενός εκάστου- υιοθέτησαν το επιτυχημένο πρότυπο του φτηνού λαϊκίστικου εμπαιγμού και της πονηρότατης εξαγοράς (με δανεικά) και μετατράπηκαν σε υποκατηγορίες του Ενός του Μεγάλου, του Πρώτου... Και κατά τον ίδιο τρόπο οι μαζικοί φορείς του συνδικαλισμού της τοπικής αυτοδιοίκησης κ.ο.κ. Αυτή η μαζική ηθική πολιτική αλλοίωση βρίσκεται κάτω από το θράσος των εξουσιαστών αλλά και το σάστισμα και την σύγχυση των εξουσιαζόμενων... Συνεπικουρεί τα μέγιστα η "καθαρή" στάση των πεντακάθαρων, που αρνούνται να μολυνθούν από την επαφή τους "μολυσμένους". Ολοι -λίγο ή πολύ- αισθάνονται εαυτούς καθαρούς και τους άλλους "ρυπαρούς" προς δόξαν της καθετηκυίας τάξεως, που πολύ, μα πάρα πολύ απολαμβάνει την λογική των κλειστών "καθαρών" ομάδων, που επικρατεί εις την Πέραν των Αλπεων Αριστερά...
Τις συνέπεις αυτής της πρωτοφανέρωτης για τα Ελληνικά Πολιτικά πράγματα αλλοτροίωσης τις υποψιαστήκαμε από την πρώτες στιγμές του "σοσιαλισμού εδώ και τώρα" και εκφράζαμε σε φίλους και γνωστούς την έντονότατη ανησυχία μας. Οι περισσότεροι όμως μας συνέθλιβαν για την ...ηθικολογική πρσέγγισή μας στα πράγματα (αντίθετα από την δική τους, άλλοτε "διαλεκτική", άλλοτε "ρεαλιστική" και άλλοτε "μεταρρυθμιστική")

Σ' αυτό, λοιπόν το σκηνικό των ημερών μοιάζει σχεδόν φυσικό, ότι κάποιοι .... φεύγουμε από την κυβέρνηση και την στηρίζουμε καταψηφίζοντάς την... Ή πως είμαστε κατά του μνημονίου αλλά λίγο θέλαμε να την ψηφίσουμε την παρούσα κυβέρνηση εξαιτίας του δογματικού και φανατικού μεταρρυθμιστικού μας πάθους. Αλλες εποχές δεν θα τολμούσαμε αλλά τώρα ό,τι θέλουμε χορεύουμε... Και τσάμικο υπό ήχους τσα-τσα... Και τουΐστ υπό ήχους καλαματιανού... Και καλή μας νύχτα...

Το κατά... Μόρισον Ευαγγέλιον

Πρόκειται για τον Κρίστιαν Μόρισον, που πολύ έγκαιρα και προφητικά (το 1996) δημοσίευε στα "Τετράδια Οικονομικής Πολιτικής" (Cahiers de Politique Economique) το ευαγγέλιο του ...αποτελεσματικού πειθαναγκασμού των μαζών στις ...αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές... Σας παρουσιάζουμε εκτεταμένα αποσπάσματα του άρθρου, που η πολύ καλή φίλη ΡΜ είχε την καλοσύνη να μας ταχυδρομήσει ηλεκτρονικά... Εχετε κάθε δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να κάνετε τις δέουσες αναλογικές σκέψεις για τα συμβάντα και συμβαίνοντα σ' αυτόν εδώ τον τόπο...

«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […] Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […] Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. […] Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, οτιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […] Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […] Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης. Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […] Η απελευθέρωση των εισαγωγών και το άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […] Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγράμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […] Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόποι αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθρωσης. […] Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […] Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρόλα αυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες. […] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποταθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […] Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […] Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […] Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […] Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […] Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]".

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Πολύ αγωνία....

... Πάνε να σπάσουνε καρδιές καθώς η ώρα της τελικής υπογραφής για την νέα συμφωνία (νέα μέχρι να υπογραφεί γιατί θα ακολουθήσουν και άλλες) πλησιάζει. Σκληρές διαπραγματεύσεις δηλώνουν τα ΜΜΕ. ...Ετοιμη να τα σπάσει η Ελληνική πολιτική ηγεσία... Απειλεί η Τρόϊκα, πως αν δεν κάτσουμε καλοί, τότε...
Σχεδόν κινδυνέψαμε να το πιστέψουμε... Αλλά μας ήλθαν στο νου κάτι εικόνες περίπου 3 δεκαετίες πίσω... Τότε, που η.... "Ελλάδα ανήκε στους Εληνες" και διαπραγματευόμαστε ...σκληρά την συμφωνία παραμονής των βάσεων των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Και μία έμεναν, μία έφευγαν οι βάσεις. Σκληρή η στάση της Ελληνικής κυβέρνησης, που απειλούσε να τα τινάξει όλα στον αέρα... Η αγωνία στο έπακρο... Τέτοια εθνική υπερηφάνεια, Τέτοια τόλμη, τέτοιος πατριωτισμός... Ευτυχώς, που προλάβαμε τότε και διαβάσαμε στη Monde Dipomatique, πως η παραμονή των βάσεων, που ...φεύγουν είχε συμφωνηθεί κάπου ένα εξάμηνο πριν την ανακοίνωσή της. Στην καθυστερημένη δημοσιοποίησλη της είχαν ομονοήσει και οι δύο πλευρές για λόγους αυτονόητης λαϊκής κατανάλωσης πατριωτικού πνεύματος... Και έτσι τελικά έμειναν οι βάσεις, που έφυγαν, όπως έλεγε και το σχετικό άσμα του Χάρρυ Κλυν σε tempo εμβατηρίου με τίτλο: Φεύγουν οι βάσεις, που μένουν...

Κάτι μας λέει, πως η ιστορία επαναλαμβάνεται έστω και ως φάρσα, όσο οι "αυτόχθονες ιθαγενείς" (κι' αυτό έκφραση Χάρρυ Κλυν) καθεύδουν...