ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Ψηφίζουμε ΟΛΑΝΤρέου;

Το ακούσαμε από ακροατή κεντρικού ραδιοφωνικού σταθμού και μας άρεσε...Δυστυχώς δεν μπορούμε... Αυτή η ...Ηνωμένη Ευρώπη δεν έχει ακόμη προχωρήσει στην ένοποίησή της όσο πρέπει. Γιατί, τότε εμείς οι κατακαμμένοι από την Ελληνική εκδοχή της σοσιαλδημορατίας θα είχαμε την ευκαιρία να ... ψηφίσουμε την Γαλλική εκδοχή, που μας υπόσχεται λαγούς με πετραχείλια, έτσι και βγεί... Ετσι λένε και οι ...αδέσμευτες Ελληνικές εφημερίδες και γενικότερα ΜΜΕ
Επειδή η ΦΑΙΑΚΙΑ έχει μερικά χρονάκια στην πλάτη της, θυμήθηκε τότε, που άλλες αδέσμευτες εφημερίδες του τόπου πανηγύριζαν για την εκλογή Καρτερ στις ΗΠΑ, που δήθεν θα έλυνε κατα τα δικά μας συμφέροντα το Κυπριακό... Ουδέν σχόλιο για την συνέχεια... Εμείς, λοιπόν θα επιμείνουμε να σας σκαλίζουμε την μνήμη. Γιατί  -το ξαναλέμε- μετά την απομάκρυνση από την κάλπη δεν έχει διόρθωση ούτε μετάνοια...

Αρχίζει το ματς...

Μας το θυμίζει ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης, στο σημείωμά του, που έχει δημοσιευθεί στους ΠΟΛΙΤΕΣ (36ο τεύχος) με τον γνωστό καυστικό, σατυρικό και πάντοτε ευθύβολο ύφος του κειμένου... Σας το παραθέτουμε:

*«Η ώρα ζυγώνει, τρεχάτε κι αρχίζει το ματς…»
Έτσι εξηγείται το πως η Γερμανία επέτρεψε να διεξαχθεί το ματς των προσεχών εκλογών.
Εκτός του ότι ο δοτός Παπαδήμιος και τα συνεργαζόμενα κόμματα στην υπηρεσία των νέων κατακτητών πέρασαν πλέον από την κατεχόμενη βουλή, τους εφαρμοστικούς νόμους και το εγγλέζικο «δίκαιο»!
Νόμους με τους οποίους καταργούν τα όποια κοινωνικά- εργατικά, με μια λέξη ανθρώπινα δικαιώματα, μας είχαν ακόμα απομείνει…
Είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα όλα αυτά, τι να προσθέσει κανείς στη απέραντη δυστυχία την οποία συναντάει ο καθένας μας σε κάθε του βήμα και τη βιώνει ακόμα και στο ίδιο του το σπίτι...
Η Μέρκελ, δηλαδή το σύστημα, εξασφάλισε στο «πάγκο» αρκετούς αναπληρωματικούς. «Αριστερούς» μεσαίους, δεξιούς, και ακροδεξιούς «παίχτες»! Έτσι που σε περίπτωση που δεν βγαίνουν τα νούμερα μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας να ρίξει στο "παιγνίδι" ακόμα και τα τσικό της αλητείας, προκειμένου να το πάρει το παιγνίδι!
Με "μιλημένο διαιτητή" έναν εκλογικό νόμο που χαρίζει στο πρώτο κόμμα 50 ολόκληρες βουλευτικές έδρες!!! Και με πρόθυμους όλους αυτούς τους κωλοτούμπες της πολιτικής ξεφτίλας, που φλέγονται από την επιθυμία να...σώσουν την πατρίδα, συμμετέχοντας σε μια κυβέρνηση ναιναίκων, οι τοκογλύφοι παίζουν και πάλι εντελώς στο γήπεδό τους.
Ο μόνος άγνωστος παράγοντας εξακολουθεί να παραμένει η «κερκίδα»…
Μια «κερκίδα» οργισμένη αλλά όμως παγωμένη από την έλλειψη εκείνης της δύναμης που θα την εμπνεύσει και θα την οδηγήσει…
Όχι βεβαίως σε ατελείωτους ποδαρόδρομους σε 24ωρες αποχές εργασίας ή σε λιτανεύσεις από Ομόνοια και τούμπαλιν…
Παρ’ όλα αυτά το μαύρο μέτωπο έχει αρχίσει να μιλά και να φοβίζει για «ερυθρό» κίνδυνο…
Αυτή τη «κερκίδα» που σε εξάρσεις της, γεμίζει πλατείες με εκατοντάδες χιλιάδες σκεπτόμενους κινητοποιημένους πολίτες και όχι ιδιώτες, που τους ονόμασαν δημοσιογραφικά αγανακτισμένους…
Αυτή είναι που καταπίνει χημικά δεχόμενη παράλληλα και το «χάδι» των κρατικών ροπάλων!
Την προβοκάτσια των παρακρατικών… Την απαξίωση των… βέρων επαναστατών, την πολεμική των καθεστωτικών ΜΜΕ…
Μια «κερκίδα» που τα κόμματα - το καθένα με το δικό του τρόπο - την σπρώχνουν και πάλι να καθίσει να παρακολουθήσει των αγώνα ψηφαλακίων, με τα ατελείωτα στάνταρ απόδοσης για το σύστημα εξουσίας, με μόνο «δικαίωμα» γι’ αυτήν εκείνο του οπαδού με ότι σημαίνει αυτό…
Και το βράδυ των εκλογών στην τηλεόραση, με ότι έχει απομείνει από το χθες ξανά ζεσταμένο, θα μετρήσει η «κερκίδα» τα πολύχρωμα ποσοστά της δυστυχίας της…
Όσο για την αριστερή μας ελπίδα, όσοι βέβαια εξακολουθούμε να πιστεύουμε στη συνάντηση των… πλανητών, θα μετράμε με ικανοποίηση τα μισαδάκια των πόντων που κατάφερε να απέχει το ένα από το άλλο αριστερό ή αριστερούτσικο ή σούπερ επαναστατικό κόμμα…
Ζήτω, νικήσαμε αυτή τη φορά, θα πουν άλλοι σιγόφωνα και άλλοι υψίφωνα, ξεπερνώντας ακόμα και τα ντεσιμπέλ ενός γκολ, γιατί κατάφεραν να πλησιάσουν το όριο του… 3% οι ποικιλώνυμες εξωκοινοβουλευτικές «Επαναστατικές Αντάρες» !
Γνωρίζουμε όλοι μας ότι οι λαϊκές δυνάμεις και τα κόμματά μας είχαν από ανέκαθεν, μεγάλη αδυναμία στην εκτίμηση της κατάστασης… Η κρίση όμως αποκάλυψε ακόμα περισσότερο το βάθος της αδυναμίας αυτής και η άρνηση να βρεθούν τα κόμματα αυτά γύρω από ένα τραπέζι έστω μιας πρώτης συζήτησης, δείχνει τουλάχιστον ότι η αδυναμία αυτής της εκτίμησης εξακολουθεί να κυριαρχεί ακόμα και στο σημερινό συνεχές βάθεμά της…
Ναι παρ’ όλο που κόβουν μισθούς και συντάξεις… Διαλύουν ζωές, δολοφονούν ομαδικά τα νιάτα οι εκτελεστές με ή άνευ χαρτοφυλακίου , είναι ένας τραγικός κλαυσίγελως όλα αυτά, γι’ όσους έχουν βιώσει κατάσαρκα την παράνοια της αριστεράς, με ή χωρίς το επίθετο της επανάστασης…
Δογματισμός; Αδυναμία και φόβος για ανάληψη ευθυνών ή κάτι άλλο μυστικό και πιο μεγάλο;
«Αρχίζει το ματς αδειάσαν οι δρόμοι, η ώρα ζυγώνει αρχίζει το ματς…»
Ευτυχώς που μέσα στη τραγικότητα της εποχής υπάρχει πάντα και το άρωμα της ελπίδας για το ξεφύτρωμα ενός νέου, που διαπερνάει τα σύνορα του «πειραματόζωου» στο οποίο κατοικούμε…
Είναι αυτό που σε κρατάει ζωντανό μέχρι το τέλος ή πιο σωστά, μέχρι το τέλος σου…
«Το κάψιμο όλου του παλιού και με το λίπασμα που αυτό θα δώσει, θα βοηθήσει να βλαστήσει το νέο…»
Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά…
«Η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου…» που γράφει ο Ελύτης!
Για να ποτίσει τη νέα βλάστηση!
Θα πάρει ίσως χρόνο, ποιος ξέρει;
Ανάλογα πως τον μετρά ο καθένας τον χρόνο…
Mπορεί όχι για πολύ, ευσεβής πόθος; Ίσως…
Η Ευρώπη πάντως βογκάει…Οι Γάλλοι μεταλλουργοί παγώνουν τις τσιμινιέρες!
Όμως «νέο» είναι να μάθεις επιτέλους και το όνομα του διπλανού σου, και την ανάγκη του και αυτό δεν χρειάζεται πολύ χρόνο, μπορούμε αυτό να το κάνουμε σήμερα!
Το σίγουρο είναι πως έχουμε αρχίσει επιτέλους να «καταλαβαινόμαστε τώρα…» έστω και με μισόλογα…
Η ανάγκη βλέπεις, χαλάει νόμους και οδηγεί σε νέους παραδρόμους χωρίς καθοδηγητές και ιεροκήρυκες!!!
Έχει ενδιαφέρον η εποχή μας, είναι σίγουρα κατάρα και ευλογία μαζί…
*Λουκιανός Κηλαηδόνης
Μητσιάλης Νίκος
Δημοσιεύθηκε στους Πολίτες Τεύχος 36 Μάρτης 2012

Για να θυμηθούμε πριν ψηφίσουμε...

Ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Μαντζάκος είχε το κέφι και αναζήτησε τα πρωτοσέλιδα των μεγάλων μας εντύπων λίγο πριν από την εκλογή του ΓΑΠ το 2009. Σας τα παραθέτουμε, τελικά για να θυμηθούμε αυτούς, που τώρα -εκμεταλλευόμενοι την βραχύτητα της μνήμης μας- μας ετοιμάζουν με ... βαζελίνη για τα επόμενα μνημόνια...

Φιλελεύθεροι όλου του κόσμου μην ανησυχείτε...

Προστέθηκε ένας ακόμη στην μακάβρια λίστα των θυμάτων του φιλελεύθερου- σοσιλαδημοκρατικού εκσυγχρονισμού της πατρίδας. Και το όνομα αυτού: Νίκος Παλυβός. Ηλικία: 38 ετών. Ιδιότητα: Γεωλόγος, Λέκτορας Πανεπιστημίου υπό αναμονή Διορισμού επίο μία διετία... Και γιατί υπό αναμονή; Γιατί έτσι επιβάλλει ο εκσυγχρονισμός της Δημόσιας Διοίκησης και της Παιδείας ειδικότερα... Και πώς ζούσε; Περίπου, όπως και άλλοι 800 συμπολίτες, που ανήκουν στην κατηγορία των αναμενόντων διορισμό πανεπιστημιακών... Σαν ζήτουλες δηλαδή, ενδοοικοεγενειακά ή εξωοικογενειακά. Στην ηλικία του -θεωρητικού- ζενίθ της δημιουργικότητας σε επίπεδο οικογένειας, κοινωνίας και ανώτατης εκπαίδευσης οι 800 παραμένουν στο υπόγειο της ανθρώπινης εξαθλίωσης. Οι ταγοί των φιλελεύθερων διαταγμάτων δεν συγκινούνται από τον ανθρώπινο πόνο. Οι αγορές και οι τράπεζες uber alles... 
Δεν ταλανευόμαστε, λοιπόν, στην προώθηση και ολοκλήρωση του μεταρρυθμιστικού μας έργου. Συνεχίζουμε ακατάβλητοι... Μας ... την σπάεκι, είναι αλήθεια λιγάκι αυτή η ενοχλητική διαδικασία των εκλογών αλλά ... κοντός ψαλμός αλληλούϊα... Ούτε δύο εβδομάδες δεν μείνανε και μετά βουρ στον πατσά... Εχει να ακολουθήσει ένα 3μηνο ... φιλελευθερισμού, που θα γλύφουμε και τα δάχτυλά μας... Μόνον αυτά θα μας έχουν μείνει για να τα γλύφουμε... Γι' αυτό ας μην τρομάζουμε, ας μην δειλιάζουμε, ας μην κοντοστεκόμαστε... "Ο γαρ καιρός εγγύς", που λέει και η προφητεία... 
Στο μεταξύ κάποιες τρελλαμένες μανάδες, κάποιοι πονεμένοι πατεράδες θα πίνουν το κώνειο της τραγικής απώλειας των παιδιών τους... Κάποιες οικογένειες θα διιαλύονται, κάποιες προσωπικότητες θα συντρίβονται κάτω από τον οδοστρωτήρα της ελεύθερης οικονομίας. Και εμείς;  

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται

Είμαστε χάλια... Είμαστε τόσο χάλια όσο ποτέ... Υπάρχουν χειρότερα άραγε ;;; ΝΑΙ υπάρχουν και χειρότερα και έρχονται αμέσως μετά την ολοκλήρωση της τελετής της κάλπης... Μας το έχουν προαναγγείλει και οι δύο πλευρές του άθλιου δικομματισμού, που οδήγησε τη χώρα και τον λαό της στην εξαθλίωση με πρακτικές "επιστημονικού" λαϊκισμού, απύθμενης διαφθοράς και διαφθοροποίησης συνειδήσεων, εξευτελιστικής υποταγής και εθνικής ταπείνωσης... Φαίνεται, όμως ότι τα θέλει και ο ...... μας. Γιατί πως είναι δυνατόν να εμφανίζονται σε δημόσιες συγκεντρώσεις, σε τηλεοπτικά παράθυρα ή στα ερτζιανά τη ραδιοφωνίας και να παρουσιάζουν προγράμματα "εξόδου από την κρίση" αυτοί που την δημιούργησαν (ή τουλάχιστον την συνδημιούργησαν), την απέκρυψαν όσο μπορούσαν, την διεύρυναν, την επισημοποίησαν και την περέδωσαν προς "επίλυση" στους μεγαλοκαρχαρίες ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού... Επειδή, όμως, το σύστημα μόνον βλάκας δεν είναι, είναι προφανές ότι μηχανισμοί αποτίμησης της κοινής γνώμης -εγχώριοι και αλλοδοαποί- θα έχουν καταλήξει, ότι είμαστε χειραγωγίσιμοι... Και αυτή την χειραγώγηση υλοποιούν με τους δήθεν ομηρικούς καυγάδες των δύο μεγαλύτερων μονομάχων στα φίλια μεγάλα ιδιωτικά ΜΜΕ, με την εμφάνιση νέων κομματικών σχηματισμών με ηγέτες απίθανους τύπους, που πριν λίγο καιρό αντιμετωπίζονταν (όχι άδικα) ως γραφικοί... Που τώρα αναλαμβάνουν να καλύψουν το μέχρι χτές ακροδεξιό τους παραλλήρημα με εθνικοπατριωτικές και ενωτικές κορώνες... Αλλά και με άλλους αυτόκλητους προστάτες της προσωπικής και της συλλογικής μας ασφάλειας, που ... καλύπτουν τα κενά της πολιτείας αποκρύπτοντας στο μέγιστο δυνατό βαθμό (κάποτε τους ξεφεύγει και η ...χαρά δεν τους αφήνει) την μυστική γοητεία του αυγού του φιδιού...
Ισως, το μόνο θετικό της εποχής είναι αυτή η απόλυτη ξετσιπωσιά, που ΔΕΝ επιρέπει σε κανένα στοιχειωδώς νοήμονα ιθαγενή να προσποιηθεί άγνοια πριν την επίσκεψή του στην κάπλη... Η ΦΑΙΑΚΙΑ δεν θα προτείνει επιλογή ψηφοδελτίου... Υπάρχουν όμως επιλογές έξω από αυτές, που εκθέτουν την αξιοπρέπεια και την νοημοσύνη μας...

Για να μην ξεχνάμε

Ο Διονύσης Ελευθεράτος μπήκε στον κόπο να συγκεντρώσει επιγραμματικά και επιλεκτικά μερικούς από τους ...δωδκάδες άθλους της χούντας στον τομέα της διαφθοράς, που η κοντή μνήμη, η φτωχή γνώση αλλά και η αντιμετώπιση του ζητήματος ως αυτονόητου από τους "επαγγελματίες" πολιτικοποιημένους... Μας τα έστειλε ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανος Πάντος, όπης τα διάβασε στον ιστότοπο: iefimerida. Σας μεταφέρουμε το κείμενο του Διονύση Ελευθεράτου:



«Λαμόγια» … στο χακί – Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας


Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!
Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και… η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»…
Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με … επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973…
Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.
Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» – κατά περίπτωση;
Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν … μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών«κοινωνικών σχέσεων»...
Προτού καλά- καλά προλάβουν να … ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρώτου χουντικού πρωθυπουργού, του Κωνσταντίνου Κόλλια. Ο ίδιος ο Γιώργος Παπαδόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα αργότερα, το Δεκέμβριο του 1967.
Με την ίδια ρύθμιση αυξήθηκαν οι αποδοχές των υπουργών και υφυπουργών, από τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θεσπίστηκαν επίσης και ημερήσια «εκτός έδρας»- χίλιες δρχ για τον πρωθυπουργό και 850 για υπουργούς και υφυπουργούς.
Ομολογίες δια στόματος Σάββα Κωσταντόπουλου…
Είναι γνωστό ότι ο Παπαδόπουλος είχε στη διάθεσή του βίλα στο Λαγονήσι, στην οποία διέμενε αντί αστείου ενοικίου. Η βίλα ανήκε στον Αριστοτέλη Ωνάση. «Σύμπτωση»: Ο Παπαδόπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη που είχε με άλλους «Κροίσους» της εποχής, με «μήλο της έριδος» το περιβόητο τρίτο διυλιστήριο της χώρας. Επειδή όμως σε θέματα διαπλοκής είναι αναγκαίος κάποιος … πλουραλισμός, το άλλο «πρωτοπαλίκαρο» του καθεστώτος, ο Νίκος Μακαρέζος, τάχθηκε στο πλευρό του Νιάρχου.
Τσάμπα οι – ενίοτε άγριες – διαμάχες που μαίνονταν επί χρόνια, για το θέμα αυτό, στο εσωτερικό της «αδιάφθορης» χούντας: Τελικά, το 1972, ο Ωνάσης αποσύρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανέλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης. Ένα ακόμη δόθηκε στο Βαρδινογιάννη.
Προτού «μιλήσουν» τα αποδεδειγμένα στοιχεία, ας δοθεί ο λόγος στον ίδιο τον προπαγανδιστικό … στυλοβάτη της χούντας: Τον εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος», Σάββα Κωσταντόπουλο. Η δικτατορία είχε συμπληρώσει μισό έτος ζωής, όταν ο Κωσταντόπουλος γνωστοποίησε – με επιστολή- στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ορισμένες διαπιστώσεις του:
«Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νέο-φαυλοκρατία. Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή και ούτω κάθε εξής)» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος).
Τα ίδια και χειρότερα τόνιζε στον Κ. Καραμανλή ο ακραιφνής χουντικός Κωσταντόπουλος, το Δεκέμβριο του ’73. Αναφερόταν στην περίοδο Παπαδόπουλου, τον οποίο είχε ήδη ανατρέψει (25 Νοεμβρίου ’73) ο λεγόμενος «αόρατος δικτάτορας», Δημήτρης Ιωαννίδης. Τόνιζε λοιπόν:
«Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων δια την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» («Αρχείο Καραμανλή», τ.7ος)
Η αλήθεια είναι ότι για πολλά από αυτά τα σκάνδαλα … δυνάμεθα μια χαρά να «γνωρίζωμεν» λεπτομέρειες, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ας προτάξουμε όμως τα πιο «light» κρούσματα, προτού παραδοθούμε στον ίλιγγο τον οποίο «εγγυώνται» τα οικονομικά μεγέθη ορισμένων ιστορικών …ξαφρισμάτων.
«Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών». Πολλά μπορεί να εννοούσε ο Κωσταντόπουλος, αλλά ας περιοριστούμε στην οικογενειοκρατία, όπως την τίμησε η κορυφαία «τριανδρία» της χούντας. Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος.
Ο βολέψας, του βολέψαντος- αδέλφια, γαμπροί, κουνιάδοι…
Ο αρχηγός Παπαδόπουλος έκανε τον έναν αδελφό του, τον Κωνσταντίνο, στρατιωτικό ακόλουθο, Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ». Ο άλλος αδελφός, ο Χαράλαμπος, προφανώς ανεχόταν λιγότερες σκοτούρες. Αρκέστηκε στη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στην οποία αναρριχήθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Τέτοια άλματα στην υπαλληλική ιεραρχία, θα τα ζήλευε και ο φημισμένος αθλητής του επί κοντώ, ο Χρήστος Παπανικολάου, o οποίος – ειρήσθω εν παρόδω- το 1967 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες, στην Τύνιδα.
Το Στέλιο Παττακό, πάλι, τον ενθουσίαζαν οι κατασκευές- όπως δείχνει και η ψύχωσή του με … το μυστρί. Αποφάσισε λοιπόν να αναθέσει στο γαμπρό του, τον Αντρέα Μεϊντάση, διάφορες επικερδείς δουλειές με το Δήμο Αθηναίων. Κατασκευή υπόγειου γκαράζ στην πλατεία Κλαυθμώνος, τεχνικές μελέτες, κλπ. Πρακτικά πράγματα, πολλά χρήματα…
Ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου, υπουργό Γεωργίας και – αργότερα- Βόρειας Ελλάδας. «Αι βέβαιοι μικρολοβιτούραι του Ματθαίου» συμπεριλαμβάνονταν στα πολλά συμπτώματα διαφθοράς του καθεστώτος, που διέγνωσε και κοινοποίησε με επιστολή του στον Κ. Καραμανλή ο γνωστός «γεφυροποιός», Ευάγγελος Αβέρωφ (Οκτώβριος 1968). Κατά τα φαινόμενα, όμως, ο Ματθαίου ήταν … περιστεράκι εν συγκρίσει προς δυο άλλους «εθνοσωτήρες». Τον Ιωάννη Λαδά και το Μιχάλη Ρουφογάλη.
Ο Λαδάς απέκτησε το σκωπτικό προσωνύμιο «κύριος καθαρά χέρια», χάρη στη ροπή του προς τα … θαλασσοδάνεια. Ο Ρουφογάλης, αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, έγινε διάσημος για δυο βασικές συνήθειές του. Η πρώτη: Με τη γυναίκα του Ντέλλα, φωτομοντέλο που νυμφεύθηκε το ’73, επιδόθηκαν σε «θορυβώδεις δεξιώσεις, δημοσίας εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξιν πλούτου» (εκφράσεις του Σάββα Κωσταντόπουλου). Η άλλη συνήθεια: Η εξασφάλιση δανειοδοτήσεων σε «ημετέρους», φυσικά με επιβάρυνση των κρατικών τραπεζών. Στην πρώιμη μεταπολιτευτική περίοδο, τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1974, το περιοδικό «Ταχυδρόμος» αποκάλυψε δυο σχετικά έγγραφα του Ρουφογάλη. Μια κατηγορία δανείων αναφερόταν ως «χαριστικά και επισφαλή». Στα «χορηγηθέντα» δάνεια καταγραφόταν ποσό άνω του 1,5 δισεκατομμυρίου και στα «υπό έγκρισιν» πάνω του 1,6 δισεκατομμυρίου δρχ.
Προτού καν κλείσουν ένα μήνα στην εξουσία…
Ας δούμε όμως, με κάποια χρονική σειρά, μερικά από τα χουντικά … κατορθώματα. Προτάσσουμε επτά κινήσεις τους- όλες, σκέτα …ορόσημα.
Πρώτο «ορόσημο»: Σαν … έτοιμοι από καιρό, οι «εθνοσωτήρες» υπέγραψαν την πρώτη τους τερατώδη σύμβαση, προτού καν συμπληρωθεί μήνας από το πραξικόπημα – ναι, τέτοια αδημονία είχαν! Τη Δευτέρα, 15 Μαΐου 1967 ανέθεσαν στην αμερικανική εταιρεία Litton το ακαθόριστο έργο της παροχής«υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως», κάπου στην Κρήτη και τη Δυτική Πελοπόννησο.
Υποτίθεται ότι η εταιρεία θα φρόντιζε να γίνουν επενδύσεις ύψους 840 εκατομμυρίων δολαρίων για 12 χρόνια. Το ελληνικό δημόσιο της έδωσε ως προκαταβολή 1,2 εκ. δολάρια και ανέλαβε τις εξής υποχρεώσεις: Να καλύψει όσα έξοδα θα έκανε η Litton για να «αναπτυξιακό της έργο» συν 11% ως ποσοστό κέρδους, αλλά να εξασφαλίσει και προμήθεια 2% επί της αξίας κάθε επένδυσης, από αυτές που θα «έφερνε» η εταιρεία.
Ίδια, περίπου, ρύθμιση για τη Litton είχε προωθήσει στη Βουλή το 1966 μια από τις «κυβερνήσεις των αποστατών» – εκείνη του Στεφανόπουλου. Οι αντιδράσεις των άλλων πολιτικών δυνάμεων, όμως, ακύρωσαν το εγχείρημα, το Σεπτέμβριο του έτους εκείνου. Για την ακρίβεια, το ανέβαλαν για οκτώ μήνες.
Τι έκανε στην ουσία η Litton, αξιοποιώντας την προσφορά της χούντας προς αυτήν; Δεν προσέλκυε επενδυτές, δήλωνε όμως έξοδα και πληρωνόταν από το ελληνικό κράτος! Εμπράκτως η ίδια η χούντα αναγνώρισε το φιάσκο της ανάθεσης, τερματίζοντας την ισχύ της σύμβασης, την Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 1969 (ΦΕΚ 1969/Α/268). Όμως – όλα κι όλα- η Litton πήρε και το επιπρόσθετο 11% επί των δηλωθέντων εξόδων της!
Η επίσημη εξήγηση του καθεστώτος για λύση της σύμβασης; «Αι ελληνικαί υπηρεσίαι είναι εις θέσιν να συνεχίσουν άνευ ειδικής βοηθείας τας προσπαθείας δια την ανάπτυξιν»…
Αυτό που η χούντα ομολόγησε εμπράκτως, νωρίτερα το είχε δηλώσει ευθαρσώς στο περιοδικό «Ramparts» ο Ρόμπερτ Αλαν, υπεύθυνος του γραφείου της εταιρείας στην Αθήνα: «Τα κέρδη μας είναι ασφαλώς μεγάλα, διότι ουσιαστικά δεν κάνουμε εμείς επενδύσεις».
Ο Αλαν είχε κάθε λόγο να συμπαθεί το δικτατορικό καθεστώς και ουδέποτε έκρυψε αυτή του την …αγάπη. Όταν κάποτε κλήθηκε να σχολιάσει τα βασανιστήρια και τις διώξεις σε βάρος των αντιφρονούντων, είπε: «Οι περισσότεροι εξόριστοι και φυλακισμένοι ζουν σε νησιά, όπως είναι η Καταλίνα (σ.σ. θέρετρο στην Καλιφόρνιας). Είναι ελεύθεροι να πηγαίνουν και να έρχονται. Αναπνέουν καθαρό αέρα, βρίσκονται κάθε μέρα σε ωραίο ηλιόλουστο περιβάλλον και απλώς δεν έχουν επικοινωνία με τον έξω κόσμο».
Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν … θάμα
Δεύτερο «ορόσημο»: Το Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 1968, ο Παπαδόπουλος ανακοίνωσε ότι κατέφθασε η ώρα να εκπληρώσει η «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» μια υπόσχεση, την οποία είχε δώσει προς τον Θεό η …Δ΄ Εθνοσυνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο Άργος το 1829: Την ανέγερση ενός μεγαλοπρεπούς ναού του Σωτήρος. Ως τόπος ορίστηκαν τα Τουρκοβούνια. Το «Τάμα», όπως καθιερώθηκε να λέγεται, αντιπροσώπευε στο έπακρο τη μεγαλομανία του καθεστώτος. «Θα αποτελέσει, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασσικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό», έγραφε η «Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων» τον Ιούνιο του 1973. Μέχρι τότε, δεν είχαν γίνει καν τα οριστικά σχέδια του έργου. Κι ούτε θα γίνονταν ποτέ…
Τι ακριβώς συνέβαινε με το «Τάμα»; Γιατί … δεν χτιζόταν τίποτα, επί χρόνια; Από τη δύση του ’68 η χουντική προπαγάνδα είχε αρχίσει να διαφημίζει περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι κατέθεταν για αυτόν τον «ιερό σκοπό» τον οβολό τους. Τον Μάιο του ’69 συγκροτήθηκε και μια «Ανώτατη Επιτροπή», με πρόεδρο τον πρωθυπουργό Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και πέντε υπουργούς. Ανάμεσά τους, ο Παττακός (Εσωτερικών) και ο Μακαρέζος (Συντονισμού). Εν ολίγοις, ολόκληρη η κορυφαία χουντική «τριανδρία» επέβλεπε τα του έργου, έχοντας την αρωγή – πέραν των άλλων υπουργών- και ενός «Γνωμοδοτικού Συμβουλίου», που το απάρτιζαν πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί, ο δήμαρχος Δημ. Ρίτσος και άλλοι παράγοντες. Από τον Ιούνιο του ’69 επέβλεπαν και το «Ειδικό Ταμείο» που συστάθηκε τότε, για την οικονομική διαχείριση του έργου.
Μυστήριο κάλυπτε τα του «Τάματος», μέχρι τον Ιανουάριο του ’74. Τότε δημοσιεύθηκε ο απολογισμός του «Ειδικού Ταμείου». Αυτό δεν ήταν «Τάμα», ήταν …θάμα. Στο «Ταμείο» είχαν εισρεύσει 453,3 εκατομμύρια δρχ, εκ των οποίων είχαν εξαφανιστεί τα 406 εκατομμύρια! Όλα αυτά δαπανήθηκαν – υποτίθεται- για απαλλοτριώσεις, «προπαρασκευαστικά έργα», «μελέτες», εργασίες «διοικήσεως και λειτουργίας»…
Από τη συνολική «αποταμίευση» των 453,3 εκατομμυρίων, τα 230 ήταν δάνεια. Τα 180 προήλθαν από εισφορές και δωρεές, τμήμα των οποίων κάλυψαν φορείς του Δημοσίου – πχ η Αγροτική Τράπεζα έδωσε 10 εκατομμύρια. Τα υπόλοιπα 43,3 εκατομμύρια ήταν «επιχορήγηση» από τον τακτικό προϋπολογισμό.
Την αχαλίνωτη διασπάθιση δημοσίου χρήματος την υπογραμμίζει ένα ακόμη στοιχείο: Στην τριετία 1970 -73 έγιναν τρεις διαγωνισμοί για «προσχέδια» του «Τάματος». Απέτυχαν παταγωδώς και κηρύχθηκαν άγονοι. Ελάχιστοι αρχιτέκτονες ενδιαφέρθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, μολονότι τα αντίστοιχα χρηματικά βραβεία ήταν άκρως χορταστικά. Συνολικά, στην τριετία υποβλήθηκαν 73 προτάσεις, καμία όμως δεν κρίθηκε ικανοποιητική. Κι όμως, μοιράστηκε – μαζί με τους επαίνους για τις σχετικές προσπάθειες- το ποσό των 3.650.000 δρχ. Ποσό που υπερέβαινε … 900 φορές το μέσο μισθό ενός εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.
Η μεγάλη ευεργεσία προς τον κύριο Μακντόναλντ
Ήταν αδύνατον φυσικά να υπολογιστεί πόσοι … αστέρες του καθεστώτος έλαβαν μέρος – με τους ευνοούμενούς τους- σε αυτό το τρομακτικών διαστάσεων φαγοπότι. Την «επίβλεψη» πάντως την είχε – όπως προείπαμε- σύσσωμη η … αφρόκρεμα του καθεστώτος. Εάν υποτεθεί ότι το «Τάμα» κλήθηκε να άρει … μια εκκρεμότητα 139 ετών (1829 – 1968), τότε το ποσό που εξαφάνισαν τα αρπαχτικά της χούντας αντιστοιχεί σχεδόν σε τρία εκατομμύρια δρχ για κάθε χαμένο χρόνο! Καθόλου άσχημα…
Κάποιοι ενδεχομένως διερωτώνται πώς «βγήκαν στη φόρα» τα οικονομικά στοιχεία του «Τάματος», προτού καταρρεύσει η χούντα. Η απάντηση είναι απλή: Είχε ήδη αποκαθηλωθεί – προ δυο μηνών- ο Παπαδόπουλος κι ο Ιωαννίδης δεν είχε κανένα λόγο να κρύβει τη «φαυλοκρατία» των «άλλων».
Τρίτο «ορόσημο»: Το 1969 φαίνεται πως οι … μίζες της Litton είχαν ξεκοκαλιστεί. Ήταν λοιπόν ώρα για μία ακόμη μεγάλη, αποικιοκρατική σύμβαση, απ’ αυτές που όταν υπογράφονται τρία τινά μπορεί να «μαρτυρούν» για τους διαχειριστές δημόσιου χρήματος: Αν δεν είναι ηλίθιοι, αν δεν νιώθουν – για κάποιο λόγο- εξαναγκασμένοι, τότε σίγουρα κάτι άλλο περιμένουν. Οι δυο τελευταίες εκδοχές φυσικά μπορούν να συνυπάρξουν…
Ο Μακαρέζος υπέγραψε με τον εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ, από τις ΗΠΑ, σύμβαση για την κατασκευή της Εγναντίας Οδού (ΦΕΚ 1969/Α/15). Ποια ήταν η κατάληξη; Ο Αμερικανός πήρε τα μπογαλάκια του κι έφυγε, ενώ το Δημόσιο είχε επιβαρυνθεί σε βαθμό απίστευτο.
Μοιραίο ήταν να συμβεί αυτό. Το έργο υπολογίστηκε στα 150 εκ. δολάρια, εκ των οποίων σχεδόν το 1/3 θα το κάλυπτε το ελληνικό κράτος. Οι … χακί φύλαρχοι της στρατοκρατούμενης ελληνικής Μπανανίας, όμως, δεν χαλιναγώγησαν τη γαλαντομία τους. Εγγυήθηκαν τα δάνεια του Μακντόναλντ, τον «διευκόλυναν» με αμέτρητα ομόλογα, του έδωσαν 4,5 εκ. δολάρια ως προκαταβολή και όρισαν την αμοιβή του επί των εξόδων, συνυπολογίζοντας σε αυτά τη χρηματοδότηση του … Δημοσίου!
Το φοβερό ήταν ότι θα διεκπεραίωναν το έργο γηγενείς υπερεργολάβοι – ο Αμερικανός απλώς θα μεριμνούσε για μελέτες και δάνεια.Εάν ο Μακντόλαντ διαπίστωνε πως δεν επαρκούσαν τα 150 εκ. δολάρια, είχε δυο επιλογές. Να ψάξει για περισσότερα ή «να θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις 150 εκ. δολάρια».
Ο Μακντόναλντ δεν εξασφάλισε καμία χρηματοδότηση – ίσως να μην είχε και λόγους να το κάνει. Αποχαιρέτησε, λέγοντας ίσως νοερά κάποιο «thanks folks» για τα 4,8 εκ. δολάρια συν τα 33,4 εκ. σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου που πρόλαβε να τσεπώσει.
«Στεγαστική αποκατάστασις» και θεσμοθέτηση ατιμωρησίας
Τέταρτο «ορόσημο»: Το 1970 οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τη στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα. Διότι, καλοί οι μισθοί, καλά τα αξιώματα και τα ρουσφέτια, αλλά αν δεν είχες – βρε αδελφέ- ένα εγγυημένο, καλό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, κινδύνευες. Θα σε πετύχαινε ο αναρχο- κομμουνισμός «ασκεπή» και θα σου άνοιγε το κεφάλι…
Πέμπτο «ορόσημο»: Περίοδος εορτών ήταν, οι «εθνοσωτήρες» αποφάσισαν – ίσως εν όψει πρωτοχρονιάς – να κάνουν άλλο ένα καλό δώρο στον εαυτό τους. Καλό και ωφέλιμο στο … διηνεκές – έτσι τουλάχιστον ήλπιζαν. Την Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 1970, νομοθέτησαν τα «περί ευθύνης υπουργών». Μεταβατική διάταξη (παρ. 48) του ΝΔ 802 όριζε ότι δεν μπορούσε να ασκηθεί δίωξη εναντίον υπουργού ή υφυπουργού της δικτατορίας, παρά μόνο εάν το αποφάσιζαν οι … συνάδελφοί του.
Για να έχουν απολύτως ήσυχο το κεφάλι τους, οι συνταγματάρχες συμπεριέλαβαν κάτι ακόμη στη ρύθμιση: «Παρέγραψαν» όλα τα εγκλήματα, «δια τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» κάποιας Βουλής, μελλοντικής.
Εάν επιτύγχανε το κατοπινό εγχείρημα της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης», με τον Μαρκεζίνη και τις ελεγχόμενες εκλογές, κατά πάσα βεβαιότητα θα επιβίωνε αυτή η ασυλία που πρόσφεραν στην αφεντιά τους οι συνταγματάρχες. Δυστυχώς για αυτούς, έπειτα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου κατέστη ανέφικτη η «μετάσταση» τέτοιων χουντικών θεσμών στο κοινοβουλευτικό τοπίο.
Έκτο «ορόσημο»: Ήταν Μάιος του 1972, όταν η χούντα απάλλαξε τον ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Τομ Πάππας από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις, για έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας (ΦΕΚ 1972/Α/72).
Αυτό ήταν το δεύτερο χατίρι των συνταγματαρχών προς τον Πάππας. Το πρώτο – πιθανότατα και το μεγαλύτερο – είχε γίνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα (ΦΕΚ 1968/Α/201). Ήταν το «πράσινο φως» για τα εργοστάσια εμφιάλωσης της Coca- Cola, το οποίο είχαν αρνηθεί να «ανάψουν» οι προδικτατορικές κυβερνήσεις, θεωρώντας το συγκεκριμένο σχέδιο του επιχειρηματία άκρως ανταγωνιστικό προς την εγχώριο παραγωγή αναψυκτικών.
Ο Πάππας είχε απασχολήσει και για άλλο λόγο, εντονότατα, το ελληνικό πολιτικό σύστημα πριν από το πραξικόπημα: Η Ένωση Κέντρου και η ΕΔΑ είχαν καταγγείλει ως προνομιακούς … μέχρι αηδίας τους όρους της επένδυσης που είχε κάνει στη Θεσσαλονίκη, με το διυλιστήριο της ESSO, το ’62. Το φθινόπωρο του ’64, μάλιστα, η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου επέβαλλε στον Πάππας τροποποίηση της συγκεκριμένης σύμβασης.
Χρηματοδότησαν και την εκστρατεία του … Νίξον!
Ο Τομ Πάππας ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής της χούντας. Τόσο γρήγορα συντελέστηκε η μεταξύ τους οικονομική – πολιτική διαπλοκή, ώστε το 1967, στην κυβέρνηση Κόλλια , διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης ένας προσωπάρχης του επιχειρηματία, ο Παύλος Τοτόμης. Στη συνέχεια ο Τοτόμης ανέλαβε καθήκοντα προέδρου της ΕΤΒΑ. Ο Τομ Πάππας ήταν παράλληλα υποστηρικτής και βασικός χρηματοδότης της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον, για τις αμερικανικές εκλογές του 1968.
«Παράλληλα»; ….Όχι ακριβώς. Κατά τα φαινόμενα ο Πάππας βρήκε τρόπο να ενώσει τις δυο μεγάλες … συμπάθειές του, την ελληνική χούντα και το Νίξον. Με δεσμούς … χρήματος. Κάτι πολύ ενδιαφέρον κατέθεσε στο αμερικανικό Κογκρέσο ο Έλληνας δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, που ζούσε στην Ουάσιγκτον: Ότι η χούντα ενίσχυσε το ταμείο της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον με 549.000 δολάρια. Μετρητά, ζεστά- ζεστά… Είχαν «ζεσταθεί» από τη συνεχή κίνηση!
Τα χρήματα αυτά τα είχε διοχετεύσει η CIA στην ΚΥΠ, με σκοπό να «αναβαθμιστεί» η δράση της ελληνικής Υπηρεσίας, να γίνει πιο αποτελεσματικό το αντικομουνιστικό της έργο, κλπ. Στη συνέχεια, κατ’ εντολή Παπαδόπουλου και με μοχλό το Ρουφογάλη, γινόταν η «ανακύκλωση» και τα χρήματα όδευαν προς το Νίξον.
Έβδομο «ορόσημο»: Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 1972. Ο Παττακός έδωσε εντολή να «διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα κρέατα. Ποια κρέατα; Της Αργεντινής. Αυτά που «μαύριζαν», αυτά που θα «ξέμεναν». Τα γνωστά και ως «κρέατα Μπαλόπουλου». Μαζί με το «Τάμα», ίσως το πιο … εμβληματικό σκάνδαλο της χούντας!
Ο Μιχάλης Μπαλόπουλος ήταν υφυπουργός Εμπορίου. Αυτός κι ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου, ο Ζαφείρης Παπαμιχαλόπουλος, κάθισαν στο εδώλιο για το σκάνδαλο των κρεάτων. Σκάνδαλο … πολυεπίπεδο, με κατηγορητήριο πλούσιο!
Η σοβαρότερη κατηγορία σε βάρος των δυο, ήταν πως χρηματίζονταν «κατά συρροήν» από μεγαλέμπορους της Ροδεσίας που επεδίωκαν να αποκτήσουν μονοπωλιακά προνόμια στην εισαγωγή κρέατος. Αποτέλεσμα της συγκέντρωσης αδειών εισαγωγής σε χέρια λίγων ήταν οι ανατιμήσεις στις τιμές του κρέατος – ίσως, ακόμη, οι ευνοημένοι έμποροι να ήθελαν έτσι να καλύπτουν και τα έξοδα των δωροδοκιών…
Απαγορεύτηκε, επίσης, για κάποιο διάστημα η διάθεση ντόπιου κρέατος, ώστε να προωθηθούν στην αγορά τα προβληματικά, εκείνα της Αργεντινής. Η προαναφερθείσα εντολή του Παττακού ήταν γραπτή και αναγνώστηκε στο δικαστήριο.
Ο Μπαλόπουλος έγινε σλόγκαν και … στα γήπεδα
Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε τον Ιούνιο του ’74 σε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών, η οποία μειώθηκε σε 14 μήνες το 1976. Το σκάνδαλο των κρεάτων ήταν το μοναδικό που «έστειλε» στο εδώλιο αξιωματούχους της χούντας, προτού καταρρεύσει η χούντα. Η εξήγηση είναι η ίδια με εκείνη, για τη δημοσιοποίηση των ατασθαλιών του «Τάματος»: Ο Ιωαννίδης επιθυμούσε να καταδείξει ότι ήταν αναγκαία, από ηθικής πλευράς, η ανατροπή του Παπαδόπουλου.
Κάπως έτσι έμεινε στην … Ιστορία το όνομα του Μπαλόπουλου, τον οποίον περιέβαλαν επίσης επίμονες φήμες για ατασθαλίες στον ΕΟΤ, όταν ήταν γραμματέας του οργανισμού.
Το σκάνδαλο των κρεάτων ενέπνευσε και τους … φιλάθλους. Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε καλά, η κερκίδα τον αποκαλούσε με ευκολία«βόδι Αργεντινής» ή «κρέας του Μπαλόπουλου».
Μέσα σε αυτή τη … θύελλα των σκανδάλων, φάνταζαν «παρωνυχίδες» ήσσονος σημασίας οι απ’ ευθείας αναθέσεις – χωρίς διαγωνισμούς- έργων σε διάφορες εταιρείες. Όσο για τη «λιτή» ζωή που έκαναν οι συνταγματάρχες και οι δικοί τους άνθρωποι, θα άξιζε τον κόπο να διαβάσει κανείς τις εξιστορήσεις της Ντέλλας Ρουφογάλη, τόσο για τη δική της ντόλτσε βίτα, όσο και για τη χλιδή της διαμονής της ίδιας και της Δέσποινας Παπαδοπούλου στο Παρίσι, όταν – κάποια στιγμή- το επισκέφθηκαν οι δύο τους.
Για την συνηθισμένη εν Ελλάδι ζωή της, η Ντέλλα Ρουφογάλη έχει πει:«Αρχίζω να ράβω την καινούρια μου γκαρνταρόμπα στους μετρ της ραπτικής για τους οποίους μέχρι τώρα έκανα επιδείξεις. Η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως, το ίδιο και η συμπεριφορά όλων απέναντί μου. Μου φέρονται με έκδηλο σεβασμό και τα κομπλιμέντα τους είναι υπερβολικά. Αλλά μου αρέσει. Εγώ εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους καινούριους, πλούσιους φιλοχουντικούς επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, και με μαγεύει» (Λεωνίδας Παπάγος, «Σημειώσεις 1967-1977»).
«Χαβιάρι Περσίας και παγωμένα καβούρια Αλάσκας»
Υπήρχαν όμως και τα .. έκτακτα περιστατικά, όπως οι αρραβώνες της με το Ρουφογάλη. «Την επόμενη βδομάδα καινούρια δώρα, καινούριες ανθοδέσμες, φρέσκα ψάρια απ’ όλα τα νησιά της Ελλάδας, κούτες με το καλύτερο χαβιάρι της Περσίας και παγωμένα καβούρια της Αλάσκας καταφθάνουν στο σπίτι. Δεν ξέρω τι να τα κάνω».
Για την Ιστορία: Τους αρραβώνες του ζεύγους τίμησαν προβεβλημένοι επιχειρηματίες, όπως οι Λάτσης και Κιοσέογλου. Στο γάμο τους; Το … αδιαχώρητο. Θυμάται η Ντέλλα: «Ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Αγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων ‘Τιτάν’ με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη, αφού η γυναίκα του την ίδια μέρα πάντρευε την ανηψιά της σε άλλη εκκλησία».
Αυτή ήταν λοιπόν η … αδιάφθορη δικτατορία! Αναμφιβόλως, η χούντα μετέφερε … πολύ μακριά τη σκυτάλη της διαφθοράς, την οποία – για να είμαστε ακριβείς- παρέλαβε από τα προγενέστερα χρόνια.
Υπενθυμίσεις επιγραμματικές: Σκάνδαλο «Siemens» που προκάλεσε και τη ρήξη στις σχέσεις του Παπάγου με τον Μαρκεζίνη, το 1954. Άφθονα… κλέη της οκταετίας (1955- 63) Καραμανλή, από τα «βραχώδη οικόπεδα της Φιλοθέης» και τα φουσκωμένα κέρδη εργολάβων, μέχρι την ηλεκτροδότηση της «Πεσινέ» με όρους σκανδαλωδώς ευνοϊκούς. Απόφαση της Βουλής, τον Φεβρουάριο του 1965, να παραπέμψει σε ειδικό δικαστήριο τους Κ. Καραμανλή, Π. Παπαληγούρα και Ν. Μάρτη για την «Πεσινέ». Επτά εν συνόλω υπουργοί και δυο υφυπουργοί του «εθνάρχη» που αντιμετώπισαν – σε κοινοβουλευτικό επίπεδο- κατηγορίες περί βλάβης του δημοσίου συμφέροντος και περί παράνομης διάθεσης μυστικών κονδυλίων. (Προτείνει κανείς να εκλάβουμε ως απόδειξη αθωότητας το «κουκούλωμα» που – κατά τα ειωθότα- ακολούθησε; ). Εξαγορές βουλευτών στην περίοδο της αποστασίας, το 1965.
Ακόμη κι ο ελληνικός κινηματογράφος των middle 60ς κατοχύρωσε ως σήμα κατατεθέν της εποχής τα … αρπακτικά του Μαυρογιαλούρου. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε…Εάν λοιπόν όλα αυτά στιγμάτισαν την εικοσαετία 1954- 1974, γιατί σήμερα τόσα στόματα πιπιλίζουν μονότονα την «καραμέλα» πως η διαφθορά και το ρουσφέτι γεννήθηκαν το …’74 και είχαν μαμά τη Μεταπολίτευση; Ας δώσει ο καθένας την απάντηση που θεωρεί σωστή…

Γάλλοι Διανοούμενοι στο πλευρό του Ελληνικού Λαού

Μας ενημέρωσε με e-mail ο φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Μαντζάκος και θεωρήσαμε υποχρέωση μας να σας ενημερώσουμε με το κείμενο συμαράστασης Γάλλων διανοούμενων (τόχουν υπογράψει πάνω από 14000) προς τον Ελληνικό λαό... Η διεθνιστική αλληλεγγύη αυτά τα χρόνια της φιλελεύθερης χολέρας έχουν ιδιαίτερη σημασία... Πριν απ' όλα ως απόδειξη της ανθρώπινης ιδιότητας...
Koρυφαίοι Γάλλοι διανοούμενοι μεταξύ των οποίων οι Alain Badiou, Etienne Balibar, Jean-Luc Nancy μαζί με εκατοντάδες Ευρωπαίους στοχαστές υπογράφουν κείμενο υποστήριξης του ελληνικού λαού, το οποίο δημοσίευσε (21/2/2012) η διαδικτυακή έκδοση της Liberation και αργότερα η έντυπη. Το κείμενο υποστήριξης βρίσκεται σε διάφορες γλώσσες στην ιστοσελίδα http://www.editions-lignes.com/Save-The-Greek-People.html και μέχρι σήμερα (20/3/2012) το έχουν υπογράψει περισσότεροι από 1.400 διανοούμενοι και στοχαστές από διάφορες χώρες . Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο υποστήριξης στην Ελληνική γλώσσα:
Να σώσουμε τον ελληνικό λαό απο τους σωτήρες του!
Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις.
Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ' αυτού. Το ζητούμενο είναι να κερδηθεί χρόνος προκειμένου να σωθούν οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη χρεοκοπία. Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν να έχουν μια εργασία καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.
Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.
Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.
Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170% ενός ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης, να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου για την άλωση μιας κοινωνίας στο σύνολό της.
Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.
Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη σε μια χειρονομία αλληλεγγύης ή αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν.
Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας» που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους.
Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή καταστροφή της κοινωνίας ή πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση»). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ' αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό που αντιστέκεται.
Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;
Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Αφιερώνεται...

Στους "σωτήρες" μας, που άλλοι είναι υπερήφανοι για το έργο τους κατά την τελευταία 3ετία και άλλοι δηλώνουν πως αυτοί ήταν η καλύτερη λύση εκ των πραγμάτων... Αφιερώνεται ακόμη σ' αυτούς που αποφάσισαν να μας κλάψουν μετά το ετήσιο μνημόσυνο... αφιερώνεται λοιπόν η στάση της "κεντροαριστερής" (έτσι χαρακτηρίζεται) προέδρου της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες, που αποφάσισε να πάρει τον έλεγχο των Πετρελαίων της χώρας της, που είχε περάσει στα χρόνια του ΔΝΤ και του ...εκσυγχρονισμού στα χέρια του Ισπανικού Κολοσσού Respol... Η περίπτωση είναι άκρως ενδιαφέρουσα και για τους λάτρες των ιδιωτικοποιήσεων, που οραματίζονται και διακηρύσσουν θαυματουργικά αποτελέσματα, όταν δημόσιος πλούτος περνάει στα χέρια ιδιωτών, χρησιμοποιώντας ως επιχειρήματα τις γραφειοκρατικές αγγυλώσεις, τις παλινωδίες και τον κηφινισμό, που οι ίδιοι ως κυβερνητικοί παράγοντες δεκαετιών εξέτρεφαν και εκτρέφουν... Λέγαμε λοιπόν ότι η περίπτωση είναι άκρως διδακτική γιατί η Respol αγόρασε την Αργεντίνη Εταιρεία Πετρελαιοειδών YPF, μόνο και μόνον -απ' ότι οι αριθμοί δείχνουν- για την θέση σε χειμερία νάρκη μέχρις ...νεωτέρας... Ετσι, λοιπόν, η Κριστίνα Φερνάντες, αποφάσισε, πως η χώρα έχει το αυτονόητο δικαίωμα να αξιοποιήσει προς όφελος της ίδιας και του λαού της το πετρελαϊκό της πλούτο...
Οργίλη η αντίδραση της Ισπανικής Κυβέρνησης, που απειλεί με μύρια όσα αντίμετρα σε βάρος της Αργεντινής... Τσαντίστηκε έντονα και ο "δικός" μας, ο Ευρωπαίος Μπαρόζο γιατί η πράξη της Αργεντίνικης κυβέρνησης διαταράσσει ...το καλό κλίμα της επιχειρηματικότητας. (Να παιδί, να μάλαμα!!!). Εμείς, λοιπόν, οι "διεστραμμένοι" ανήκουμε σε κείνους, που το καταχάρηκαν. Καμαρώσαμε και βουρκώσανε τα μάτια μας, όταν η Κριστίνα Φερνάντες, δήλωσε με σεμνότητα αλλά και αποφασιστικότητα, πως δεν θα υποκύψει σε καμία απειλή. Να κάνουμε σύγκριση με τους δικούς μας;;; Ασε καλύτερα, άσε...

Δεν ήταν μόνον μερικές δεκάδες…

Μας …εντυπωσίασε δημοσιογράφος γνωστή και διάσημη για τα φιλοΠΑΣΟΚικά της αισθήματα σε βαθμό χουλιγκανισμού… Μας εντυπωσίασε για τον καταδικαστικό της λόγο για τον Ακη Τσοχατζόπουλο σήμερα στην εκπομπή της στο μέσο που δουλεύει… Να πάει οπωσδήποτε στην φυλακή, επέμενε. Και αυτός και μερικές δεκάδες ακόμη είτε ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ είτε στην ΝΔ, έκλεισε τον λόγο της… Μάλιστα… Μερικές δεκάδες ακόμη βλέπει η φίλτατη, που προφανέστατα πονάει το σύστημα παραπάνω από μερικά πρόσωπα… Γιατί το σύστημα …εκδημοκρατισμού της μίζας, που δουλεύει στον τόπο 30 χρόνια τώρα δεν συμπεριέλαβε μόνον μερικές δεκάδες… Αν επρόκειτο για έναν τόσο μικρό αριθμό …αμαρτωλών, θα ζούσαμε στο επί γης Παράδεισο ευνομίας, εντιμότητας και πολιτικής ηθικής… Το σύστημα, όμως εκδημοκρατισμού της μίζας, που είχε κεντρικό στόχο τον εξανδραποδισμό και την υποταγή του Ελληνικού λαού μέσω της διαφθοράς συμπεριέλαβε έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό ωφελημένων αλλά και προσδοκούντων οφέλη. Ετσι έγινε η μαζική προαγωγή από την λογική του εμείς στο πρόσταγμα του Εγώ. Ετσι έγινε η στροφή από την μαζική δράση στις συντεχνιακές και στις ατομικίστικες στρατηγικές… Ετσι, εξασφαλίστηκε το σάστισμα των πολλών μπροστά στην λαίλαπα του πρόσφατου και συνεχιζόμενου Αρμαγεδώνα και η αναζήτηση προσωπικών μικρολύσεων. Τώρα, λοιπόν, που … ο αγώνας δικαιώνεται, ήλθε η ώρα του …εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης, της τιμωρίας των φαύλων, της εκδίωξης των χρυσοκάνθαρων κηφήνων και άλλων ευτράπελων, που εκτός από άλλοθι εντιμότητας και ηθικής ανάνηψης εξακολουθούν να χρησιμεύουν για την παράταση της αναισθησίας πολλών αφελών… Και είναι πολύ και οι αφελείς εκτός από τους ωφελημένους… Γιατί 35% για τα κόμματα του δικομματισμού 2.5 εβδομάδες πριν από τις εκλογές του Μάη, σε αυτό το κλίμα της απόλυτης και μακροχρόνιας εξαθλίωσης δεν συνιστά σοβαρή ήττα… Ασε, που εμείς προβλέπουμε υψηλότερα ποσοστά για τους δύο μονομάχους της φιλελεύθερης δημοκρατίας μας. Χωρίς να συνυπολογίσουμε κάποιους, που ένθεν κακείθεν έχουν υποβληθεί σε Οβιδιακή μεταμόρφωση αλλά που (στοιχηματίζουμε) την κρίσιμη ώρα θα συνταχθούν με τις δυνάμεις… της λογικής και της Σωτηρίας του Εθνους…

Κοίτα τι θυμήθηκα τώρα…

Ηταν οι μέρες του Ωνασείου, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου βρισκόταν σε δυσκολότατη θέση από άποψη υγείας. Δύσκολη ακόμα και η στοιχειώδης επικοινωνία του στενότερου περιβάλλοντος μαζί του… Ηταν λοιπόν αυτές οι μέρες, που σε μία συνάντηση με την ηγεσία της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ, ο Ακης διηγήθηκε το παρακάτω περιστατικό (παρούσες όλες οι κάμερες των ΜΜΕ χάρις στις οποίες εξάλλου το βιώσαμε και εμείς): Σήμερα το πρωί και ενώ έπινα το καφέ μου, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα. Το σηκώνω και ακούω: Καλημέρα. Καλημέρα λέω ποιος είναι… Εγώ είμαι Ακη, ο Πρόεδρος. Με ξέχασες… Εγώ όμως δεν ξέχασα την νεολαία μας…
Ρίγη συγκίνησης στο νεολαιίστικο κοινό, που ξεσπά με πάθος στο σύνθημα: «Μαζί σου Ανδρέα για μια Ελλάδα νέα»
Κάτι τέτοια να θυμάται κανείς και να βλέπει τον Ακη στον Κορυδαλλό… Κρίμα κι’ άδικο !!!

Μας άφησε ...



Δεν είναι μόνο η ποιότητά του σαν τραγουδιστής... Είναι -και πολύ περισσότερο γι' αυτό- που συνδύαζε ένα θαυμάσιο ήθος... Χωρίς ... τα καλάμια της βεντέττας, σεμνός, με λόγο λιτό και μεστό, ο Μητροπάνος στόλιζε τον χώρο της Ελληνικής μουσικής... Και ήταν μόνον 64...

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Σχετικά με την Συρία...



Οπως κάθε φορά που εξυφαίνονται ή/και υλοποιούνται στρατηγικά σχέδια των Ιμπεριαλιστών, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν με συνέπεια και αφοσοίωση το έργο της σύγχυσης της κοινής γνώμης... Κάπως έτσι συμβαίνει και τώρα με το Συριακό... Γι' αυτό και η ΦΑΙΑΚΙΑ δημοσιεύει σημείωμα του "απολιτικού" φίλου της, που είναι βαθύτατα πολιτικά πληροφοριακό..


Συρία : η αφετηρία της τελικής διαδρομής. Μέρος 2ο.
Η παλιά “ξετσίπωτη” “φίλη της Συρίας” και η νέα εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Al Jazeera

Το Al Jazeera προμήθευε τους επαναστάτες στη Συρία με smartphones, για τηλέφωνο και σύνδεση στο Internet, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις που έκανε στη ρωσική τηλεόραση, ο Ali Hashim, πρώην ανταποκριτής του γνωστού καναλιού, που χρηματοδοτείται από το Qatar.Το κανάλι πλήρωσε 50.000 $ για εξοπλισμό που περιλάμβανε από λαθραία τηλέφωνα και για διάφορα άλλα “επικοινωνιακά εργαλεία, που προέρχονταν από το Λίβανο. Το υλικό αυτό που θα εξυπηρετούσε το κανάλι στο να διασφαλίσει καλλίτερη εικόνα για τα γεγονότα που διαδραματίζονταν στο εσωτερικό της χώρας, διοχετεύτηκε στη Συρία, μέσω των Λιβανο – συριακών συνόρων.Πριν από ένα μήνα, ο Χασίμ και δύο άλλοι ανταποκριτές που εργάζονται για το Al Jazeera στο Λίβανο, παραιτήθηκαν από τη δουλειά τους, ύστερα από μια διαφωνία που είχαν σχετικά με τον τρόπο που θα έπρεπε να καλύπτονταν τα θέματα, τα οποία αφορούσαν την αραβική άνοιξη. Οι ταραχές στο Μπαχρέιν και στη Συρία ανέδειξαν τις οξύτατες διαφορές μεταξύ των δημοσιογράφων και του εργοδότη τους."Το κανάλι έπαιρνε μια συγκεκριμένη στάση. Ανακάτευε τις ειδήσεις σχετικά με την επανάσταση στη Συρία, ενώ την ίδια ώρα παρουσίαζε σχεδόν αναλυτικά ότι συνέβαινε στο Μπαχρέιν”, δήλωσε χαρακτηριστικά ο Χασίμ.
Ο ίδιος συνεχίζει λέγοντας, ότι η διεύθυνση του καναλιού ήταν αυτή που πραγματικά αποφάσιζε την ατζέντα του και ότι δημιούργησε τη δική της εκδοχή της Συριακής κρίσης.«Πήγαμε στα σύνορα μεταξύ Λιβάνου και Συρίας. Εκεί διαπιστώσαμε καθαρά, ότι οι μαχητές μπήκαν στη Συρία από το Λίβανο, προκειμένου να συγκρουστούν με το συριακό τακτικό στρατό, που βρίσκονταν 3 χιλιόμετρα μακρυά από τα σύνορα » και «Πήραμε φωτογραφίες αυτών των ανθρώπων, αλλά το κανάλι τις αγνόησε. Μου ζητήθηκε να ξεχάσουμε την υπόθεση και να επιστρέψουμε στη Βηρυτό », πρόσθεσε ο Χασίμ στη RT.Σε προηγούμενη συνέντευξη του στη λιβανική εφημερίδα As-Safir, ο Χασίμ είχε χαρακτηρίσει τη πολιτική του Al Jazeera σαν «επικοινωνιακή αυτοκτονία.»
Η συριακή κυβέρνηση έχει επανειλημμένα διαμαρτυρηθεί την έλλειψη ισορροπίας, όσον αφορά στη κάλυψη της εξέγερσης από ορισμένα αραβικά κανάλια ειδήσεων. Αλλά ο Χασίμ έκανε τη σημαντική παρατήρηση, ότι και οι δύο πλευρές αυτής της σύγκρουσης παίζουν βρώμικα: ενώ ορισμένα μέσα ενημέρωσης είναι με το μέρος των ανταρτών, παραλείποντας να εκθέσουν τις φρικαλεότητες τους, εναντίον των αμάχων, τα μέσα ενημέρωσης του συριακού καθεστώτος συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχουν διαμαρτυρίες για τη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα και αιτήματα όσον αφορά τις ελευθερίες και τις μεταρρυθμίσεις .Είναι πολύ δύσκολο να εξακριβωθεί η πραγματική κατάσταση στη χώρα, όσο η πρόσβαση να εξακολουθεί να παραμένει αδύνατη, για τους περισσότερους ξένους δημοσιογράφους. Παρ 'όλα αυτά, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ πάνω από 9.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέχρις στιγμής στις συγκρούσεις. Οι συριακές αρχές ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται ενάντια σε υποκινούμενη από το εξωτερικό εξέγερση, η οποία έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 2.000 στρατιώτες.
Την ίδια στιγμή, εντείνονται οι δραστηριότητες των “ Φίλων της Συρίας”.
Οι πρωτοβουλίες αυτής της οργάνωσης, την οποία αποτελούν μια ομάδα κρατών Δυτικές, αραβικές, ΗΠΑ, Τουρκία κλπ), υπονομεύει τις διεθνείς προσπάθειες για τον τερματισμό της βίας στη Συρία, δήλωσε ο Ρώσος υπουργός του ΥΠΕΞ, Sergey Lavrov.
Πρόσθεσε επίσης, ότι με τον τρόπο αυτό, θέτουν σε κίνδυνο την υλοποίηση του σχεδίου του ΟΗΕ για την ειρήνη στη χώρα.
"Όλοι υποστηρίζουν το ειρηνευτικό σχέδιο του Κόφι Ανάν " τόνισε. “και ξαφνικά μια νέα συνάντηση της ομάδας των “Φίλων της Συρίας” λαμβάνει αποφάσεις, ζητώντας από τη συριακή αντιπολίτευση να αρνηθεί τη συμμετοχή της στις διαπραγματεύσεις και το χέρι, δημιουργώντας μια κατάσταση που υπόσχεται νέες κυρώσεις [ενάντια στη Συρία]."Αυτό που γίνεται υπονομεύει τις προσπάθειες που καταβάλλονται για να σταματήσει η βία στη χώρα. Όπως φαίνεται, οι “φίλοι της Συρίας” θέλουν να ασχοληθούν μόνο με τη συριακή αντιπολίτευση, δημιουργώντας ένα αδιέξοδο χωρίς λύση.Ενώ ο ΟΗΕ προσπαθεί να λύσει ειρηνικά τη κατάσταση στη Συρία, η ΗΠΑ που συμμετέχουν στους “Φίλους της Συρίας”, ανακοίνωσαν ότι θα αυξήσουν τη βοήθεια προς τη συριακή αντιπολίτευση σε 12 εκατ. $, δηλαδή στο διπλάσιο από αυτό που είχαν αρχικά υποσχεθεί. Η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ εξέφρασαν την προθυμία τους να πληρώσουν τους μισθούς των ενόπλων μελών της αντιπολίτευσης, κάνοντάς τους να φαίνονται περισσότερο σαν ένας στρατός μισθοφόρων, παρά ακτιβιστές της αντιπολίτευσης. Νωρίτερα, οι δύο αυτές χώρες τάχθηκαν υπέρ του εξοπλισμού της Συριακής αντιπολίτευσης, έτσι ώστε να μπορεί να "υπερασπίσει" η ίδια τον εαυτό της, από τον τακτικό στρατό της Συρίας.Οι Φίλοι της Συρίας στη σύνοδο κορυφής που πραγματοποίησαν, αναγνώρισαν επίσης το Εθνικό Συμβούλιο της αντιπολίτευσης, που έχει την έδρα του στην Τουρκία, σαν τον μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του συριακού λαού, χωρίς στην πραγματικότητα να λαμβάνουν υπ' όψη τους, τη γνώμη του.Η συριακή κυβέρνηση έχει εκφράσει τη δέσμευσή της για το ειρηνευτικό σχέδιο του Κόφι Ανάν. Η κυβέρνηση του προέδρου Μπασάρ Άσαντ συμφώνησε για την κατάπαυση του πυρός με την προθεσμία που καθορίσθηκε για τις 10 Απριλίου, και έχει ήδη αρχίσει να αποσύρει τα στρατεύματα από τις πόλεις που επικρατεί ηρεμία.Όσον αφορά την αντιπολίτευση, παραμένει ασαφές εάν η κύρια ένοπλη ομάδα της αντιπολίτευσης, “ο ελεύθερος συριακός στρατός”, θα τηρήσουν τη συμφωνία για τη κατάπαυση του πυρός.
Υ.Γ. (*) σχετικά με την “ξετσίπωτη” υπάρχει προηγούμενο σχετικό άρθρο : http://newstrap.gr/m-kosmos/me-eu/12642-2012-04-01-13-39-31.html. Ο σύνδεσμος για να δείτε ολόκληρο το video με τη μαρτυρία του Ali Hashim στο κανάλι RT, της ρωσικής τηλεόρασης :
http://rt.com/news/al-jazeera-rebels-phones-lebanon-281/.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Ε! και τι έγινε….



Δυσκολεύομαι να κατανοήσω τον θόρυβο, που έχει ξεσπάσει με αφορμή την αυτοκτονία του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού… Και για τις άλλες καθημερινές αυτοκτονίες ανά την επικράτεια… Για καμία 700αριά γίνεται λόγος… Ε! και!!! Πως θα πετύχουμε την εξυγίανση των οικονομικών του τόπου !!! Πως θα υπερβούμε τις εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος ώστε να αρθούμε στις απαιτήσεις των περιστάσεων, που επιβάλλουν καθαρό, πεντακάθαρο, ανόθευτο και γνήσιο φιλελευθερισμό!!! Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι κάποιες …παράπλευρες απώλειες μας προκαλούν ορισμένα προβλήματα κυρίως στην δημόσια εικόνα της ανορθωτικής μνημονιακής (ακόμη και της όψιμης ή και ολίγον αντιμνημονιακής) προσπάθειας, που τρία χρόνια τώρα επιχειρούν οι υγιείς δυνάμεις του τόπου. Αυτές, που … καμία σχέση δεν έχουν με το όργιο υποταγής, λαϊκισμού, ρουσφετολογίας, παροχολογίας, συντεχνιασμού… Αυτές οι δυνάμεις, που από την τέφρα τους συνεχώς αναγεννούμενες τους, ανέλαβαν το δύσκολο έργο του …απόλυτου, του μακροχρόνιου, του εγγυημένου εξανδραποδισμού. Πάντοτε … «τοις κείνων ρήμασι πεπεισμένοι». Των εις την Εσπερίαν σχεδιαστών αυτού του χρησιμότατου για το σύστημα πειράματος ραγδαίας κοινωνικής υποβάθμισης και μακροπρόθεσμης ουσιαστικής εθνικής υποδούλωσης…
Δεν μπορούν …ανόητοι μικροσυναισθηματισμοί να παρεμποδίσουν την επέλαση των …φιλελεύθερων αγοραστών, που καλούνται να επιπέσουν στον λεηλατημένο κοινωνικό ιστό της χώρας για να «επενδύσουν»… Όπως π.χ. στην Βουλγαρία, που ο ίδιος ο Πρόεδρός της ομολόγησε, ότι η ανάκαμψη της οικονομίας δεν επήλθε ποτέ παρ’ όποιες επενδύσεις με μισθολόγια αυστηρής φτώχιας… Ποιος χε…κε για τα εκατομμύρια των πεινώντων και διψώντων άρτον και δικαιοσύνην… Αρκεί να δουλεύουν, να πειθαρχούν και να υποτάσσονται… Μερικές αυτοκτονίες μπορούν να ενεργοποιήσουν αντανακλαστικά φιλανθρωπίας, που προσφέρονται ιδιαίτερα για το μασκάρεμα της πιο αποτρόπαιης ανθρωποφαγικής όρεξης των αφεντικών… Κι αν τα πράγματα, παρ’ ελπίδα, δυσκολέψουν υπάρχουν και τα ΜΑΤ και κάθε λογής μηχανισμοί άγριας καταστολής, που μπορούν να αναλάβουν -με όποιο τίμημα- την περιφρούρηση των αγορών.
Συμπλήρωμα του σκηνικού η «εκσυγχρονιστική» ευρωλαγνεία ορισμένων, που οι προσδοκίες τους από την Εσπερία ανταγωνίζονται ισάξια σε δογματισμό, φανατισμό και κενότητα λόγου εκείνους, που επί 10ετίες έτρεφαν οράματα στραμμένοι προς την Ανατολή… Ασφαλώς δεν είναι η συμβολικά ατυχής συγκυρία Μέρκελ και Σαρκοζί γεννήτρια των δεινών των Ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) λαών αλλά ένα ολοκληρωμένο και άψογα λειτουργούν σύστημα διαπλεκόμενων θεσμών Τραπεζοοικονομικής Κυριαρχίας και αντιπροσωπευτικής δήθεν δημοκρατίας. Συμπλήρωμα ακόμη, η απαξιωτική περιφρόνηση των αναγκών του σήμερα στο όνομα υψιπετών ιδεωδών του … εκεί και τότε… Χωρίς καμία «γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς Ουρανόν» εξασφαλίζουμε με τον αποτελεσματικότερο τρόπο την καθήλωση στο τώρα ωφελούμενοι μόνον ως προς την … ιδεολογική μας καθαρότητα…
Αγανακτισμένος σε βαθμό έσχατης συνέπειας ο αυτόχειρας. Πολιτικοποιημένος και προφανώς όχι κομματικά φανατισμένος, γιατί όλα τα κόμματα θα του πρότειναν … αγώνες από τις γραμμές τους, για να …δικαιωθούν τα ιδανικά του. Μεγιστοποίησε την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ζωής, στερώντας την από τον εαυτό του. Δεν είμαστε κριτές αυτής της μορφής διαμαρτυρίας του. Απλά υπενθυμίζουμε, ότι χειρίστηκε την δική του ζωή και δεν τόπαιξε …θεός με δικαιώματα στις ζωές άλλων.
Ούτως ή άλλως στεκόμαστε με σεβασμό στη μνήμη του.