ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Το ανεκδοτάκι της ημέρας...

Το ΠΑΣΟΚ είναι κατηγορηματικά αντίθετο στις μετατάξεις, τις απολύσεις και την μείωση μισθών των Δημοσίων Υπαλλήλων... Και ποιος το δηλώνει;;; Ο νυν αρχηγός του, Υπουργός Οικονομικών της μόλις προ ελαχίστων μηνών κυβέρνησης Παπαδήμου, που ψήφισε το β' μνημόνιο ( ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε ψηφίσει και το α') και που σκιζόνταν τρις ημεςρησίως να μας πείσει για τον μονόδρομο της επιλογής του ως ... σωτηρίας για τον τόπο...
Η προγραμματική αυτή δήλωση, μπορεί να αναδειχτεί σε φοβερό ανέκδοτο ή γοερό θρήνο για τον τόπο και τον λαό του... Κριτήριο είναι η μνήμη μας. Η ικανότητά μας δηλαδή να θυμόμαστε αυτά, που μας έλεγαν και μας έκαναν λίγο, πολύ λίγο καιρό πριν... Θα το αποδείξουμε στις 17 του Ιούνη...

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Όταν έχεις τέτοιους φίλους…

Αυτός είναι ο τίτλος του σημειώματος του φίλτατου της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκου Μητσιάλη. Επίκαιρος και ακριβολόγος πολιτικά ενώ πάντα ξεχειλίζει το κείμενό του από την φυσική συναισθηματική του φόρτιση. Ανεπιφύλακτη πρόταση για ανάγνωση...

Όταν έχεις τέτοιους φίλους…


«Η Ελλάδα είναι ένα αποτυχημένο κράτος, δίχως ηγέτες ικανούς να αντιληφθούν το διεθνές περιβάλλον».

Τάδε έφη Γιούργκεν Φίτσεν, συνδιευθύνων σύμβουλος της Deutsche Bank. Μαύρο κοράκι με νύχια γαμψά, ο κύριος με την ριγέ γραβάτα της διεθνούς κλίκας των τοκογλύφων, ο παραπάνω «Χερ» που αναφέρθηκε τοιουτοτρόπως για τη χώρα μας σε διεθνές συνέδριο στο Βερολίνο, μια ημέρα μετά την επίσκεψη – αστραπή στην Ελλάδα.
Μια επίσκεψη η οποία έμεινε "μυστική" και στο πλαίσιο της οποίας συνάντησε άτυπα, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εκπροσώπους της βιομηχανίας και του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών. Μεταξύ αυτών και η ομάς των ντόπιων κορακοειδών η οποία στο εσωτερικό της χώρας συνομιλεί συχνά, πυκνά με το υπαλληλικό προσωπικό της τρόικα προκειμένου να καταθέσει της γενικότερες απαιτήσεις της εργοδοσίας για τη κατακρεούργηση των εργασιακών-ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ντόπιων εργαζομένων…
Ο εν λόγω Γερμανός τραπεζίτης, είπε λοιπόν πως «η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα για την οποία νιώθω ότι μπορώ να πω πως απέτυχε σαν Κράτος..»
Ναι έχει δίκιο ο χερ κομαντάντ! Είναι όμως αυτό το ίδιο κράτος που «πέτυχε» αγοράζοντας από τις… έντιμες Γερμανικές επιχειρήσεις υποβρύχια που γέρνουν υπέρ κοστολογημένα από τις μίζες και της Ζήμενς τις πολυποίκιλες παραγγελίες δεκάδων δισεκατομμυρίων, με τα μπλε και πράσινα σούπερ μπόνους, σ’ είδος και σε παχύ ρευστές μιζάρες για την ενίσχυση του θεάρεστου έργου του δικομματισμού που παρά τα σημερινά εξαερωμένα εκλογικά ποσοστά του εξακολουθεί να μας κουνά διδακτικά τον «παχουλό» δεξιό του δείχτη…
Και πρόσθεσε σε ύφος προτεστάντη ιεροκήρυκα ο τραπεζίτης της Deutsche Bank : «Είναι μια διεφθαρμένη Πολιτεία τόσο όσο και οι πολιτικοί της και ξεκάθαρα θα πρέπει άλλοι άνθρωποι να την βοηθήσουν».Ίσως να υπονοούσε μια καθαρόαιμη γερμανική κυβέρνηση σε μια χώρα, χωρισμένη σε οικονομικές ζώνες, όπως σχεδιάζουν σε βάθος χρόνου οι σοβαροί σχεδιαστές τον διαμελισμό του ευρωπαϊκού νότου με αρχή βέβαια το πειραματόζωο τη πατρίδα μας…
Πάντως αυτή την διεφθαρμένη πολιτεία που τη ξεφωνίζει ο γερμαναράς τραπεζίτης, προς το παρόν δεν την κυβέρνησε ακόμα ο Τσίπρας και το κόμμα του Σύριζα και ως εκ τούτου δεν υπάρχουν υπογραφές, με εκσυγχρονισμένη «κόκκινη» μελάνη στις κομπίνες των παντός είδους κρατικών αγορών…Αυτά προς αυριανούς ψηφοφόρους , τουλάχιστον ως προς το φαγοπότι…
Τουναντίον μάλιστα πλήθος υπογραφών του δικομματισμού έχει στα συρτάρια του το κατά τα άλλα πετυχημένο Γερμανικό κράτος - που κρύβει πάνω από 7 «σάπια» τρις στα "Γερμανικά κιτάπια", και όταν κάποτε πέσει το οικοδόμημα Μέρκελ-Σόιμπλε θα φανεί ίσως η γύμνια τους - και που κάτω από τη σκέπη του λειτουργούν οι διεθνείς μπόσηδες των μιζών, προκειμένου οι εταιρείες να κλείνουν συμβόλαια (με το αναλογούν λιπαντικό) με τα κράτη «χοίρους» του ευρωπαϊκού νότου και της Αφρικής τα κράτη – αποικίες, που τα έχουν κουρσέψει σε έδαφος και υπέδαφος δημιουργώντας εκατομμύρια σκελετούς ιθαγενών υπάρξεων…
Οργανωτικοί όπως είναι έχουν λίστες ατελείωτες, ντόπιων «λαϊκών ηγετών» με ονόματα που εξακολουθούν να επιμένουν και σήμερα για λαϊκή επανέγκριση… Γνωστές οικογενειακές ράτσες και φάτσες που τάπιασαν χοντρά και που η μοναξιά του Άκη στο Κορυδαλλό είναι αδίκημα ασυγχώρητο για μια πολιτική δικαιοσύνη που πάσχει από χρόνια… επιπεφυκίτιδα.
Και συνεχίζει ο κύριος τραπεζίτης με τη ριγέ γραβάτα στη διάρκεια του διεθνούς συνεδρίου, σύμφωνα με το πρακτορείο Bloomberg: «Ρώτησα τους Έλληνες επιχειρηματίες, που άραγε είναι οι άνθρωποι εκείνοι που θα οδηγήσουν την Ελλάδα στο νέο περιβάλλον εμπιστοσύνης; Δυστυχώς οι συνομιλητές μου δεν μου έδωσαν έναν επαρκή αριθμό ονομάτων που εμπιστεύονται ως πολιτικούς ηγέτες σήμερα».
Ο Χερ Φίτσεν ως άλλος Διογένης ψάχνει λοιπόν με μανία τους «έντιμους» και πάλι της εμπιστοσύνης «τους», γιατί οι ΠαΣόΚοι και οι Νέο Δημοκράτες παρά σάπισαν και έγιναν ρόμπες μέσα και έξω απ’ την Ελλάδα… Αυτό τουλάχιστον εννοεί ο τραπεζίτης της Deutsche Bank και ποιος τολμά να τον αμφισβητήσει… (Όταν έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους οχτρούς…) Και αυτό προς αυριανούς ψηφοφόρους: H διαπίστωση του χερ Φίτσεν ότι παρά σάπισαν οι μέχρι χθες πράσινοι και μπλε δικοί του, είναι άξιο προσοχής… 
Είναι πασιφανές πως ψάχνουν εναγωνίως για…Τζήμερους σε καλλίτερη βεβαίως έκδοση. Θα προσπαθήσουν να τους κατασκευάσουν, ίσως για την επόμενη φορά… Λιγάκι δύσκολο πάντως, γιατί η εποχή είναι ανάποδη… Ο νέο φιλελευθερισμός τα ρουφάει όλα! Τα μόνα που μένουν δεν είναι παρά τα περιεχόμενα των… σκουπιδοτενεκέδων και μόνο!
Κλαυσίγελος: Μαθήματα εντιμότητας δηλαδή, από πρυτάνεις της αρπαγής του παγκόσμιου πλούτου, που εκτός των άλλων καθιστούν έναν περήφανο Ελληνικό Λαό κάθε τρις και λίγο πρεζόνι της δόσης… Παίζουν με την ημερομηνία της εκταμίευσης της, σε σχέση με το αν θα καθίσουμε φρόνιμοι ψηφίζοντας και πάλι αυτούς που βρίσκονται στις λίστες της μίζας και της λαμογιάς, δίνοντας παράλληλα δικαίωμα στο απαίσιο στόμα της Κριστίν Λαγκαρντ να το ανοίγει και να μας πετάει παγκόσμια τη χυδαία βρισιά της…
Νίκος Μητσιάλης τακτικός συνεργάτης περιοδικού «Πολίτες»

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Οι δυο ρεαλισμοί και η πιθανότητα του ΣΥΡΙΖΑ

Το κείμενο, που ακολουθεί έχει ωε συγγραφέα τον Νικόλα Σεβαστάκη και αποστολέα προς την ΦΑΙΑΚΙΑ πάλι τον Στέφανο Πάντο... Το προτείνουμε προς ανάγνωση, ως ένα κείμενο επίκαιρης κριτικής πολιτικής σκέψης, βαθξειά αισιόδοξο -κατά την γνώμη μας- χωρίς καμία θριαμβολογία και γεμάτο από όλες τις εύλογες επιφυλάξεις των σκεπτόμενων ή/και αγανακτισμένων πολιτών...


Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πιθανότητες να είναι πρώτη πολιτική δύναμη στις εκλογές του Ιουνίου. Ακόμα όμως και αν δεν συμβεί αυτό, το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας στρέφεται προς μια δύναμη της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει ιδιαίτερη σημασία
Το λέω αυτό αναλογιζόμενος κυρίως τις δύο, μάλλον χοντροκομμένες, «εξηγήσεις» για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως τις προτείνουν οι αντίπαλοί του εδώ και πολλές μέρες. Την εξήγηση που μιλά για «αυταπάτη των απελπισμένων», αλλά και την άλλη υπόθεση, αυτή της νοσταλγίας για κάποια φιλόστοργη παλαιοπασοκική μήτρα. Αμφισβητώ αυτές τις εύκολες προσεγγίσεις, μένοντας απλώς σε ένα και μόνο δεδομένο της κατάστασης: στο ότι οι άνθρωποι που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαΐου προέρχονται κατά κανόνα από τις λεγόμενες παραγωγικές ηλικίες και τις μεγάλες πόλεις. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρόκειται ακριβώς για κόσμο ο οποίος ένιωσε και νιώθει πάντα στο σαρκίο του τις δραματικές μεταβολές στην εργασία, τις ανατροπές της καθημερινότητας, την μετάλλαξη των συνθηκών ζωής. Κάτι δηλαδή τελείως διαφορετικό από την αργόσχολη τάξη, την οποία κατακεραυνώνουν ο Πάγκαλος και άλλοι. Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται, αντίθετα, στην κόψη του πικρού ενήλικου ρεαλισμού. Έχει ζήσει και την άνοδο και πτώση των παραμυθητικών εξάρσεων των προηγούμενων τριών δεκαετιών.
Γι’ αυτό και προσεγγίζει τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και κάθε «πολιτική προσφορά» διατηρώντας τις αμφιβολίες του, με χίλια-δυο ερωτήματα, με ανησυχίες και δεύτερες σκέψεις. Όχι μόνο λόγω των μοχθηρών πρωτοσέλιδων και της αρνητικής φημολογίας, αλλά γιατί οι άνθρωποι έχουν κουραστεί και είναι πλέον αθεράπευτα καχύποπτοι. Στην περίπτωση αυτή δεν δίνει τον τόνο κανένας συναισθηματικός λυρισμός. Αυτός αφορά κυρίως τον «μέσα κόσμο» της ριζοσπαστικής Αριστεράς, και όχι το νέο ακροατήριό της. Δεν ισχύει όμως και η ρηχή ιδιοτέλεια της προσδοκίας για κάποια επιστροφή στην «παλιά ευημερία». Γιατί οι περισσότεροι ξέρουν πολύ καλά τι έχει παρακμάσει και τι δεν μπορεί να νεκραναστηθεί. Έχουν συναίσθηση, έστω θολή και ανεπαρκώς «κοστολογημένη» όπως θα έλεγαν στο ΣΚΑΪ, ότι τα διάφορα συμβόλαια με τον λαό του παρελθόντος κατέπεσαν, μαζί με τις μορφές κράτους και οικονομίας που φτιάχτηκαν υπό το κράτος του δικομματισμού.
Στον ΣΥΡΙΖΑ προβάλλουν περισσότερο μια συγκεκριμένη και μετρημένη ελπίδα. Μια κοινωνική ελπίδα, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση που άρεσε στον Τζων Ντιούι. Δεν κάνουν όνειρα ούτε προετοιμάζονται για μαζικούς διορισμούς στις ΔΕΚΟ όπως κάποτε με το ΠΑΣΟΚ (και τούτο, μαζί με πολλά άλλα, κάνει όλη τη διαφορά). Φυσικά, για τους νεοεισερχόμενους ψηφοφόρους της, το πλησίασμα σε αυτή την Αριστερά δεν έχει το νόημα μιας ηθικής και διανοητικής μετατόπισης προς τον σοσιαλισμό. Η προσέγγιση των πολλών στις αριστερές ιδέες και αξίες είναι μια άλλη υπόθεση, ζήτημα το οποίο υπερβαίνει τα εκλογικά επείγοντα και τους κυβερνητικούς ορίζοντες. Νομίζω ότι το κοινωνικό ενδιαφέρον για την παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινάει από πολύ πιο απτά ερωτήματα, από μια βιομέριμνα την οποία περιφρονούν οι άμωμοι επικριτές, δεξιά και αριστερά: Ποιος μπορεί επιτέλους να πει και ένα όχι, να βάλει κάποια όρια στη μηχανή της οικονομικής και κοινωνικής εξουθένωσης, να ιεραρχήσει διαφορετικά δημόσιους στόχους, να συντηρήσει βασικά αγαθά. Ποιος μπορεί να διασώσει κάτι από το νόημα της κοινής αξιοπρέπειας σε μια εποχή όπου οι «οι πάνω» είναι όλο και πιο ανελέητοι στις απαιτήσεις τους, ενώ οι «κάτω» γεύονται συνεχείς ήττες και ταπεινώσεις.
Και η απάντηση στο ερώτημα δεν έχει τίποτα το παράδοξο: μια επιθετική και ακραία κοινωνικοοικονομική συνθήκη απαιτεί ενδεχομένως ασυνήθιστες και μη συμβατικές απαντήσεις. Αυτό οσφραίνονται οι άνθρωποι που ακούνε, θετικά, τον ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική του.
Το «Κέντρο» και οι παραλλαγές του αποδείχτηκαν ότι δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτούν κανένα μείζον κοινωνικό συμφέρον, ούτε των λαϊκών ούτε κι αυτών ακόμη των μεσαίων τάξεων. Το «Κέντρο» αγνόησε ακόμα και τη διάσταση των ταξικών συμβιβασμών, αφού πολιτεύτηκε σταθερά υπέρ των ολιγαρχικών άκρων. Και έρχεται τώρα η Δεξιά να υιοθετήσει την ταυτότητα του φύλακα της αστικής Ελλάδας, να προβληθεί ως η παράταξη των νοικοκυραίων εναντίον του χάους. Ξεχνώντας, φυσικά, ότι και οι νοικοκυραίοι έχουν, σε μεγάλο βαθμό, χάσει τη γη κάτω από τα πόδια τους.
Η στρατηγική του φόβου είναι φυσικά το κύριο όπλο εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τα δύο προηγούμενα χρόνια ο φόβος και η απειλή μετατράπηκαν σε καθημερινή ρουτίνα. Με τον φόβο της επικείμενης τιμωρίας και της παταγώδους πτώσης οργανώθηκε, όσο μπόρεσε να οργανωθεί, η απολύτως αποτυχημένη επικοινωνία των ελίτ και του λαού, των μηντιακών και πολιτικών κατεστημένων και του πολίτη. Επομένως, το θέμα (φόβος, απειλή) δεν έχει κάτι καινούριο να προσφέρει, εκτός από μια επιπλέον δραματοποίηση που μπορεί να λειτουργήσει απωθητικά και όχι συσπειρωτικά.
Η στρατηγική του φόβου έχει εξάλλου ένα ακόμα αδύναμο σημείο: προεξοφλεί μακαρίως ότι η Αριστερά κερδίζει από το αφηρημένο, από τη γλυκιά αυταπάτη, από τον πειρασμό της άρνησης της «πραγματικότητας». Λάθος. Όσοι χειρίζονται τον φόβο για να πλήξουν την Αριστερά έχουν τη βεβαιότητα ότι ο μόνος ρεαλισμός είναι αυτός της παραίτησης, της παραδοχής ότι τα σύνορα μεταξύ εφικτού και ανέφικτου είναι σταθερά και αμετάβλητα. Πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επωφελείται απλώς από την ασάφεια, απ’ τα θολά νερά. Αν «ξεσκεπάσουν» την ασάφεια πιστεύουν ότι θα κάψουν και την Αριστερά. Αλλά αυτή η βεβαιότητα παραβλέπει κάτι πολύ σημαντικό: ότι η εμπειρία της κρίσης έμαθε στους ανθρώπους έναν διαφορετικό ρεαλισμό από αυτόν της φοβικής παραίτησης και της αναδίπλωσης στα απλά και θλιβερά δεδομένα της ήττας τους. Οι εμπειρίες της απώλειας, η υλική και συμβολική απαξίωση της ζωής τους καθιστά πολλούς περισσότερο ανοιχτούς στην ιδέα μιας αγωνιστικής διαπραγμάτευσης με κληρονομημένες συνήθειες και επίσημες αλήθειες, με τα επαναλαμβανόμενα και κουραστικά κρατικά και επικοινωνιακά κηρύγματα. Με άλλα λόγια, δεν πάνε προς την Αριστερά για τα θολά της νερά, αλλά γιατί, απλά, υποψιάζονται ότι μόνο η «αναταραχή του έλους», το συγκεκριμένο momentum μιας ανατροπής των καθιερωμένων ισορροπιών του έθνους μπορεί να γεννήσει κάτι καλύτερο.
Με τις παραπάνω σκέψεις δεν εννοώ ότι η στρατηγική έντασης του φόβου θα χάσει στο τέλος. Διαθέτει μαζί της ισχυρούς μηχανισμούς και τη σύμπραξη κάθε λογής εσωτερικών και διεθνών πιέσεων. Σε αυτή τη στρατηγική συντονίζεται εν τέλει το σύνολο του μνημονιακού έθνους, από τους εθνικοσυντηρητικούς ως τους «μεταρρυθμιστές αντιλαϊκιστές» των social media.
Μετά την 6η Μαΐου, ωστόσο, η στρατηγική της έντασης των φόβων και ο ρεαλισμός του «τετελεσμένου» δεν είναι πια δίχως αντίπαλο. Απειλούνται πια ευθέως στο επίπεδο του κεντρικού πολιτικού συμβολισμού, πράγμα το οποίο πιστώνεται κυρίως στο μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκλογές του Ιουνίου, πέρα από όλα τα άλλα, θα καθορίσουν και αυτό: με ποιον πολιτικό και αξιακό συμβολισμό θα σφραγιστεί η νέα μεταπολίτευση και οι τεκτονικές αλλαγές που έρχονται στην ελληνική κοινωνία και δημοκρατία…

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

Η χώρα πεδίο σύγκρουσης και αναδιάταξης διεθνών ισορροπιών

Αυτός είναι ο τίτλος άρθρου του Ρούντι Ρινάλντι, του οποίου την αναλυτική σκέψη εκτιμάμε αλλά και για την θεματολογία του συγκεκριμένου ενδιαφερόμαστε, αφού τοποθετεί το Ελληνικό "ζήτημα" στις διεθνικές του συντεταγμένες. Το αναδημοσιεύουμε, όπως μας το έστιλε ο πάντοτε εξαιρετικός φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανος Πάντος.

Δεν είναι μόνο οι φόβοι των φαινομένων ντόμινο που μπορεί να ανησυχούν τα διάφορα διεθνή κέντρα και τις ισχυρές χώρες. Δεν είναι απλά το ζήτημα των οικονομικών αναταράξεων ή κλυδωνισμών που τροφοδοτεί το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Η χώρα μας έχει βρεθεί στο επίκεντρο διεθνών διεργασιών-ανταγωνισμών και είναι λάθος να φαντάζεται κανείς έναν αυτόματο πιλότο που οδηγεί τις εξελίξεις, ανεξάρτητα από παρεμβολές, «παίκτες», στρατηγικές, τακτικές, παγίδες, αναδιατάξεις, νέες συμμαχίες, προκλήσεις, διπλά παιχνίδια και ένταση της δράσης πάσης φύσεως μηχανισμών.

Αντικειμενικά, το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου δημιούργησε ένα νέο περιβάλλον. Η απώλεια της διακυβέρνησης στην Ελλάδα είναι ένα πλήγμα στην ευρωπαϊκή πολιτική διαδικασία υπό τον μερκελισμό. Η Ελλάδα δεν είναι Ουγγαρία, αλλά είναι στο επίκεντρο του πλέγματος των κεντρικών αντιθέσεων του διεθνούς συστήματος, σημείο συνάντησης και σύζευξης των αντιθέσεων αυτών. Ο απρόσκοπτος έλεγχος έχει ιδιαίτερη σημασία για τη χειραγώγηση των πολιτικών εξελίξεων. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο ένα πειραματόζωο για εξαγωγή πολιτικών, αφού θα δοκιμαστούν πάνω του. Έχει, επίσης, κεντρική σημασία ως παράγοντας βασικών ισορροπιών στις διεθνείς σχέσεις.

Επομένως, η σημασία της διακυβέρνησης στην Ελλάδα είναι κρίσιμη και για τους μεγάλους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς που γίνονται τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ανατολική Μεσόγειο.

Λαϊκός παράγοντας και ισορροπίες

Το νέο, το καινούργιο και ίσως αναπάντεχο, είναι η παρεμβολή του λαϊκού παράγοντα, που με την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε νέα δεδομένα και αναγκάζει σε αναπροσαρμογές όλες τις ασταθείς ισορροπίες, όλα τα σενάρια και όλους τους ανταγωνισμούς. Επομένως αν έχουν έτσι τα πράγματα, είναι χρήσιμο να βλέπουμε πίσω από τις ρητορικές ποιες είναι οι πραγματικές επιδιώξεις. Θέλουν οι ΗΠΑ μια ενίσχυση της γερμανικής Ευρώπης; Η αναδιάταξη των συμμαχιών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και νοτιο-ανατολική Μεσόγειο σε ποιες πολιτικές οδηγούν τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, το Ισραήλ και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις; Ο παράγοντας «αγορές» και η ασύμμετρη δράση του, σε ποιο βαθμό τέμνεται και σε ποιο αυτονομείται από τις στρατηγικές επιδιώξεις διαφόρων παικτών;

Κυρίως, όμως, γιατί όλοι έχουν ενωθεί ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ; Και τι σημαίνει αυτός ο νέος εχθρικός συνασπισμός; Ποιοι οι στόχοι του απέναντι στη χώρα και ιδιαίτερα απέναντι στο λαϊκό κίνημα και την Αριστερά. Μέσα από ποια σενάρια θα προχωρήσουν τις προσπάθειες να το εξολοθρεύσουν, να το εκμηδενίσουν; Οι μοχλοί και οι μηχανισμοί για να στήσουν τις πολιτικές τους είναι πολλοί. Δεν είναι μόνο ο οικονομικός εκβιασμός. Είναι αφελές να νομίζουμε πως όλα θα κριθούν γύρω από οικονομικές διευθετήσεις. Το πολιτικό στοιχείο, ο πολιτικός έλεγχος, η εξουδετέρωση της Αριστεράς και μιας πιθανής κυβέρνησής της, έχουν τεθεί ήδη στους σχεδιασμούς και ήδη εκτυλίσσονται πλευρές σεναρίων και ψυχολογικού-πολιτικού πολέμου. Το συντονισμένο μπαράζ επιθέσεων και πιέσεων προς τον ΣΥΡΙΖΑ (ως πιθανό νικητή των επόμενων εκλογών) είναι το προοίμιο όσων επόμενων «σκηνών» θα παρακολουθήσουμε στο άμεσο μέλλον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει σε κίνδυνο τον πολιτικό έλεγχο που είχαν και τις ισορροπίες που είχαν πετύχει οι δυτικές δυνάμεις στο εσωτερικό της χώρας. Οι τριγμοί στην Ευρωζώνη, οι πολιτικές αναδιατάξεις στην Ευρώπη, το βάθεμα της κρίσης, η εμπλοκή του G8 και οι αντιθέσεις στο επίπεδο αυτό, η πορεία του αμερικανογερμανικού ανταγωνισμού, οι βλέψεις της Ρωσίας και της Κίνας συνδέονται με την απώλεια του πολιτικού ελέγχου στην Ελλάδα σε μια κρίσιμη στιγμή. Η ανάσχεση του ΣΥΡΙΖΑ με κάθε κόστος αποτελεί βασικό στόχο και ήδη στήθηκαν τα δόκανα, οι παγίδες, τα μυστικά όπλα, ο πόλεμος της προπαγάνδας, οι πιέσεις και οι εκβιασμοί. Ο πρώτος στόχος είναι να μην κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές και άρα με χίλια-μύρια κόλπα να ξαναστηθεί ένα μνημονιακό πολιτικό σκηνικό που να επιτρέπει τη συνέχιση της ισορροπίας που είχε εξασφαλιστεί στα δύο προηγούμενα χρόνια.

Αν αυτό δεν επιτευχθεί, τότε θα ασκηθεί πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να κινηθεί στα όρια μιας μνημονιακής πολιτικής με ολίγες επιδιορθώσεις. Αν και αυτό δεν γίνεται, τότε να σκάσουν στα χέρια μιας αριστερής κυβέρνησης «βόμβες» όπως η ανοικτή χρεοκοπία, η αποβολή από την Ευρωζώνη, η έξοδος από το ευρώ κ.λπ. με στόχο το γρήγορο διώξιμο της κυβέρνησης αυτής και φυσικά την καταστροφή της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Οξύτατη σύγκρουση

Η επανάκτηση επομένως μιας ισορροπίας στην Ελλάδα, η αποδοχή ενός νέου συσχετισμού, περνά μέσα από μια οξύτατη σύγκρουση στο εσωτερικό, ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα, το μνημονιακό και το αντιμνημονιακό. Η επανατοποθέτηση διεθνών δυνάμεων θα γίνει με βάση και την έκβαση αυτής της διαμάχης αλλά και τα τραντάγματα που θα προκαλέσει σε Ευρώπη, Ανατολική Μεσόγειο, Βαλκάνια. Επομένως ρομαντικές, αφελείς, φαντασιόπληκτες θεωρήσεις, κοντά σε δογματικές αγκυλώσεις και κατηγορηματικές καταγγελτικές, συνθηματολογικές πολιτικές δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα.

Η πραγματική δύναμη του λαϊκού αντιμνημονιακού στρατοπέδου βρίσκεται στην ορμή και τη δυναμική που έχει, στην πείρα που έχει αποκτήσει στα δύο χρόνια αγώνων στη χώρα μας αλλά και στην τωρινή μετατροπή του σε πολιτικό ρεύμα. Διαδικασία που συντελείται, κυρίως, γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα μέσα από το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.

Παράλληλα, η πολιτική έκφραση του μνημονιακού στρατοπέδου είναι διάτρητη, απονομιμοποιημένη. Ο ελληνικός αστισμός βρίσκεται κατακερματισμένος και χωρίς σοβαρές πολιτικές εφεδρείες. Η δυναμική που διαθέτει το λαϊκό ρεύμα, τα σοβαρά προβλήματα, το αστικό μπλοκ και η επικείμενη εκλογική διαδικασία, δημιουργούν δυνατότητες ώστε να ξεπεραστούν στην πράξη πολλές ανισομετρίες ανάμεσα στο βαθμό προετοιμασίας και τη δυναμική, ανάμεσα στην πολιτική και την οικονομική ισχύ. Για να γίνουν όμως αυτά πράξη, δηλαδή να εκτυλιχθούν προς όφελος του λαϊκού μπλοκ οι εξελίξεις, είναι απαραίτητο να σημειωθεί και να χωνευτεί πως η πολιτική ρήξεων (που είναι αναγκαία προϋπόθεση, απαραίτητος παράγοντας, ζωογόνα πηγή και πολλαπλασιαστής) οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν του το συσχετισμό δύναμης και όχι να στηρίζεται σε στοιχεία ενός απλού βολονταρισμού.

Η κρισιμότητα της στιγμής και το διακύβευμα της εκλογικής αναμέτρησης (αλλά και της σύγκρουσης των δύο μπλοκ στη χώρα) απαιτούν επιτακτικά τη συνειδητοποίηση των διεθνών διαστάσεων της σύγκρουσης αυτής, της μεγάλης σημασίας που έχει και για εξωελλαδικές δυνάμεις που δεν θα μείνουν άπραγες, αλλά αντίθετα θα εμπλακούν άμεσα. Όχι, βεβαίως, στο πλευρό του λαϊκού μπλοκ.

Να ξανακούσουμε το μήνυμα

Το Μνημόνιο ήταν μια κατακτητική πολιτική υπό τη γερμανική Ευρώπη. Η ανατίναξη της Ευρωζώνης είναι πιο κοντά από ποτέ. Από αυτήν το τι θα μείνει ως «Ευρώπη» ή μάλλον πόσες «Ευρώπες» θα έχουμε (του Βορρά, του Νότου κ.λπ.) είναι ένα ανοικτό ζήτημα. Υπάρχουν όλα τα σημάδια της προετοιμασίας για αυτά τα σκηνικά. Ποιος θα βρεθεί ωφελημένος από αυτές τις εξελίξεις είναι κι αυτό ανοικτό ως ζήτημα. Ποιες πολιτικές δυνάμεις θα ενισχυθούν ή θα αναδειχθούν; Η ελληνική ιδιομορφία συμπυκνώνεται πρώτα απ’ όλα γύρω από την ανάδειξη ενός μαζικού λαϊκού ρεύματος που παίρνει πολιτικά χαρακτηριστικά, αλληλοτροφοδοτείται και συνδέεται με την Αριστερά αποτελώντας κόκκινη σφήνα στο «μαλακό υπογάστριο» της Ευρώπης. Όλες οι πολιτικές, όλες οι πρακτικές πρέπει να οδηγήσουν στην ενδυνάμωση, ωρίμανση και ανάδειξη, αυτού του προοδευτικού λαϊκού μπλοκ. Το σύνθημα «Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη» πρέπει να υποστασιοποιηθεί προγραμματικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά. Για να υπάρξει διέξοδος για την χώρα και το λαό.

Ένα χρόνο μετά τις πλατείες, ας ξανακούσουμε τα μηνύματά τους: Πραγματική δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική χειραφέτηση. Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από δω! Μια άλλη μέρα, μια άλλη προοπτική, μια άλλη ελπίδα μπορεί να ανατείλει. Για να την προϋπαντήσουμε πρέπει να δούμε πιο σφαιρικά, πιο συνολικά, πιο χειραφετημένα και ρεαλιστικά τις αντιθέσεις που διαπερνούν αυτή την ανεμοδαρμένη γωνιά της Ευρώπης που τη λένε Ελλάδα και που «οι εμπόροι την μισούνε».

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

ΠΑΡ΄ΟΛΑ ΟΣΑ: ΨΗΦΟ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης δεν χρειάζεται συστάσεις, πιστεύουμε, για τους αναγνώστες της ΦΑΙΑΚΙΑΣ. Οχι μόνο γιατί υπήρξε ένας βαθύς γνώστης της Μαρξικής Φιλοσοφίας αλλά και των Φυσικών Επιστημών, που υπηρέτησε. Οχι μόνο γιατί υπήρξε και είναι ένας ακέραιος αγωνιστής-υπερασπιστής των απόψεών του. Οχι μόνο γιατί μας έκανε αληθινά περήφανους τα χρόνια, που το μεγαλύτερο μέρος της δικής μας διανόησης είχε αυτοενταχτεί στην λογική του μηχανισμού αγκίτ-προπ... Ισως για όλα αυτά και πολύ περισσότερο, γιατί και σήμερα ο υπερογδοηκοντούτης έφηβος έχοντας τις δικές του θέσεις, εκφράζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο -εδώ και πολύ καιρό- την αγωνία του για την ενότητα της Αριστεράς. Οποιος γνωρίζει ή όποιος διαβάζει τον Ευτύχη Μπιτσάκη ξέρει πόσο ξένες από τον λόγο του και το ήθος του είναι οι ευκαριακότητες και οι αχταρμάδες. Γι' αυτό η συμβολή του τούτη την κρίση ώρα είναι σπουδαία... Απευθύνεται σε όλους μας αλλά ίσως αφορά περισσότερο τους υπερασπιστές της κάθε τύπου "ορθοδοξίας"... Τους  διαθέτοντες την λυδία λίθο μέτρησης της καθαρότητας τους. Τους διϋλίζοντες τον κώνωπα έστω και αν δεν καταπίνουν την κάμηλο... Το αναδημοσιεύουμε "κλέβοντας" τον "Δρόμο" του Σαββάτου 26 Μάη 2012...

ΠΑΡ΄ΟΛΑ ΟΣΑ: ΨΗΦΟ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Η ελπίδα για έξοδο από την κρίση, το πρόγραμμα και η διαλεκτική στρατηγικής και τακτικής

Το «αόρατο χέρι της Αγοράς», οδηγημένο από τα δόγματα του «νεοφιλελευθερισμού», προκάλεσε τη σημερινή παγκόσμια κρίση. Η Ελλάδα ήταν ένας από τους «αδύναμους κρίκους». Εντούτοις, η κρίση ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί με αξιοποίηση εγχώριων πηγών. (Βλ. σχετικό άρθρο μου, Ουτοπία, τ. 95, 2011). Αλλά ο Παπανδρέου, οι συν αυτώ και οι μετά απ' αυτόν, δεν θέλησαν: παρέδωσαν αμαχητί τη χώρα στα όρνεα του ΔΝΤ. Αναίσθητοι, θρασείς και ανήθικοι, τολμούν τώρα να ισχυρίζονται ότι θα σώσουν την Ελλάδα! Απειλούν και υβρίζουν. Την ίδια στιγμή επιχειρούν να ανασυγκροτήσουν το αστικό μπλοκ εξουσίας: την υποτελειακή Δεξιά! Μιλάν για τέλος της «μεταπολίτευσης».

Άλλη διαστροφή εννοιών: Κανένα τέλος και καμιά μεταπολίτευση. Πρόκειται για τη χρεοκοπία της χώρας, και την αντίστοιχη χρεοκοπία των αστικών κομμάτων: Οικονομική κρίση, κρίση εξουσίας, άνοδος της Αριστεράς. Αφύπνιση και κίνηση του λαϊκού παράγοντα. Μιλούσαμε για εργασιακό μεσαίωνα. Αλλά τον Μεσαίωνα υπήρχε σχετική σιγουριά: συντεχνίες, κοινοτική γη, αγρότες ελεύθεροι παραγωγοί. Ο Μεσαίωνας προετοίμασε την Αναγέννηση και μ' αυτή, την προλεταριοποίηση των αγροτικών πληθυσμών. Και σήμερα; Κατακτήσεις αιώνων πρέπει να ακυρωθούν. Ειδικά σε μας: Οι Έλληνες πρέπει να μετατραπούν σε εξουθενωμένο, ταπεινωμένο, ανέστιο λαό, με σκυμμένο κεφάλι.

Υπάρχει ελπίδα; Η μόνη δύναμη η οποία μπορεί να αγωνιστεί για έξοδο από την κρίση και για την προοδευτική ανασυγκρότηση της χώρας είναι η Αριστερά. Ποιά Αριστερά; Και με ποιό πρόγραμμα; Με ποιά διαλεκτική της στρατηγικής και της ταχτικής;

Το ΚΚΕ συνεχίζει το μοναχικό του δρόμο. Ο πολυφασικός ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε τη νεκρή πλέον ιδεολογία του Ευρωκομμουνισμού, αλλά δεν έχει επεξεργαστεί μια συγκεκριμένη στρατηγική απέναντι στην Ευρώπη του Κεφαλαίου. Η έννοια «Ευρώπη των Λαών» είναι ψευδοέννοια: δεν επιστρέφει στη γη του συγκεκριμένου. Ως προς την «εξωκοινοβουλευτική» Αριστερά: Κράτησε την ταξική της όραση αυτά τα χρόνια της καταστροφής. Μετέχει στους κοινωνικούς αγώνες. Όμως, δεν κατόρθωσε να υπερβεί τις καταγωγικές αγκυλώσεις της.

Λοιπόν; «Ενότητα μέσα στη διαφορά» (Λένιν). Η σημερινή κρίση αποτελεί μια ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά. Αλλά, πολυδιασπασμένη, θα βρει τη δύναμη να υπερβεί τον σημερινό εαυτό της; Η δική μας Αριστερά καταφέρνει να κερδίζει τις μάχες και να χάνει τον πόλεμο: 1944,1974. Και σήμερα; Το ΚΚΕ, χωρίς στρατηγική, χωρίς πολιτική συμμαχιών, μόνο, άσπιλο και αμόλυντο, ονειρεύεται ένα άλμα στο κενό: από το σήμερα, στη λαϊκή οικονομία και εξουσία. Επανάσταση, λοιπόν, χωρίς συμμάχους, με στόχο δύο ψευδοέννοιες: λαϊκή οικονομία και λαϊκή εξουσία. Φυσικά ακούγεται και η λέξη σοσιαλισμός, αλλά κάτι, σαν «τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε»!

Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μια ενωτική πολιτική χωρίς επεξεργασμένη στρατηγική και χωρίς μια ριζική τομή από τη σοσιαλδημοκρατική παράδοση. Η ανένδοτη στάση της «εξωκοινοβουλευτικής» Αριστεράς είναι άξια σεβασμού, αλλά επικαλούμενη συνεχώς την «ανατροπή, την επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση» δεν κάνει πολιτική. Δεν γίνεται δημιουργός γεγονότων. Δεν συμβάλλει στο ξεπέρασμα του σημερινού κατακερματισμού.

Λοιπόν; Ας θυμηθούμε τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Γκράμσι, τη θεωρητική και πρακτική παράδοση της οργανικής συσχέτισης της στρατηγικής με την τακτική: επιμονή στο συγκεκριμένο στρατηγικό στόχο (στην περίπτωση μας, στον σοσιαλισμό) και ευλυγισία στην κοινή δράση, στις ουσιαστικότερες συγκλίσεις, στην κατάκτηση της οργανικής ενότητας της Αριστεράς, η οποία δεν θα αποκλείει την ποιοτική πολυμορφία. Τι έλεγε ο Λένιν: Συνεργαστείτε σε ένα, σε δύο, σε τρία σημεία. Συνεργαστείτε μ' αυτούς που θα σας εγκαταλείψουν στην πορεία. Συνεργαστείτε με τους ρεφορμιστές. Συνεργασίες στις «κορυφές», σε αντιστοιχία με την κίνηση των μαζών.

Ακόμα: Ας θυμηθούμε τις γκραμσιανές έννοιες της πολιτικής, ιδεολογικής, πολιτισμικής και ηθικής ηγεμονίας ή το κλασικό απόφθεγμα: χωρίς επαναστατική θεωρία η επαναστατική πράξη είναι τυφλή. Τί κάνουμε λοιπόν; Πρώτος, άμεσος, και δυνάμει εφικτός στόχος: Μέτρα για να αποφύγουμε τη μαζική πείνα και την εξαθλίωση. Καταγγελία της δανειακής σύμβασης. Στάση πληρωμών. Εκδίωξη της Τρόικας. Ποιος όμως θα τα κάνει αυτά; Μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Το σύνθημα είναι καλό και απέδωσε προ ημερών. Όμως: Το υπηρετικό προσωπικό της αστικής τάξης είχε βρει προσωρινή λύση και τώρα προετοιμάζει τη δεξιά - υποτελειακή ανασυγκρότηση του. Λένε: Αν δεν σκύψουμε το κεφάλι, «θα μας διώξουν». Θα μας διώξουν; Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα. Η «Ευρώπη» είναι το πρόβλημα. Συνεπώς: Σήμερα, το ελάχιστο εφικτό, δηλαδή η κοινή δράση της Αριστεράς να αποτελέσει ισχυρό ανάχωμα στην καταστροφική πολιτική των κομμάτων της υποτέλειας.

Σταματάμε στο ελάχιστο; Προφανώς όχι! Την ίδια στιγμή επιχειρούμε την οργανωτική, ιδεολογική και πολιτική ανασυγκρότηση της Αριστεράς, ώστε, μαζί με την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, να διεκδικήσει ρεαλιστικά την εξουσία. Εξουσία μέσα ή έξω από την Ε.Ε.; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ούτε οι «ευρωπαϊστές», ούτε οι αντίθετοι, έχουν επί του παρόντος, επιστημονικά και πολιτικά συγκεκριμένη απάντηση. Ας αφήσουν λοιπόν οι καθοδηγητές μας τις κλειστές συναντήσεις και την ανταλλαγή επιστολών, και ας ξεκινήσουν έναν ανοιχτό διάλογο μπροστά στο λαό και με το λαό, γι' αυτόν τον ενδιάμεσο στόχο.

Δηλαδή: Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης της τεχνολογίας και της οικονομίας, είναι η οικονομία μας βιώσιμη έξω από την Ε.Ε.;

Γενικότερα: με τη διάλυση της Ε.Ε. του Κεφαλαίου, επιστρέφουμε στην ιστορικά ξεπερασμένη μορφή του 'Εθνους-Κράτους;

Μήπως λοιπόν η Αριστερά πρέπει να θέσει έναν ευρύτερο στόχο, σύμφωνο με το κλασικό: «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε»;

Μήπως η ανάπτυξη και ο συντονισμός του εργατικού και του κομμουνιστικού ευρωπαϊκού κινήματος πρέπει να θέσει ως στρα¬τηγικό σχέδιο τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ευρώπης;

Τούτη τη στιγμή: Κοινή δράση, ανοιχτό διάλογο, θεωρητική και οργανωτική σύγκλιση των δυνάμεων της Αριστεράς με στόχο την ανασυγκρότηση της οικονομίας μέσα από μια ενιαία επαναστατική διαδικασία με τελικό στόχο τον σοσιαλισμό. Ας είμαστε προσγειωμένοι: Η κρίση δεν οδηγεί νομοτελειακά στην επανάσταση. Στη χώρα μας έχει ήδη αναπτυχθεί ένας αντιδραστικός εθνικισμός, ένας τυφλός ρατσισμός και ένα ρεύμα νεοναζιστικό. Πώς θα αντιπαλέψουμε αυτές τις τάσεις; Έχοντας ως βασική αρχή έναν υγιή διεθνικό πατριωτισμό. Η Αριστερά, εξ ορισμού πατριωτική, δεν μπόρεσε σε κρίσιμες στιγμές να συνδυάσει διαλεκτικά το ταξικό με το εθνικό. Στην κατοχή, το εθνικό επικάλυψε το ταξικό. Σήμερα πολλοί μιλούν για νέα κατοχή και για νέο ΕΑΜ.

Αλλά η βασική, θεμελιακή αντίθεση σήμερα είναι η αντίθεση εργασίας και κεφαλαίου. Το εθνικό αναδύεται ως παράγωγη αντίθεση, εξαιτίας της υποτελειακής και προδοτικής πολιτικής των αστών. Ας μην υποτιμήσουμε συνεπώς το εθνικό. Ας μην αφήσουμε τον πατριωτισμό, λάφυρο στην αντιδραστική ιδεολογία: Ο Παπαδήμος χτες και ίσως ο Σαμαράς αύριο, δεν δρουν «ως εντολοδόχοι των ξένων». Είναι, πριν απ' όλα, εντολοδόχοι της εγχώριας αστικής τάξης. Οι ξένοι καλούνται κάθε φορά να υπηρετήσουν, μαζί με τα δικά τους, και τα συμφέροντα του εγχώριου κεφαλαίου το οποίο, αν και «εγχώριο», δεν έχει ούτε πατρίδα, ούτε πατριωτισμό, ούτε ηθική.

Και στην 17η Ιουνίου; Ούτε αποχή, ούτε λευκό. Κριτική, αγωνιστική ψήφο στην Αριστερά. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Δημοκρατία δεν έχουμε;;;

Πως λοιπόν θα στερήσουμε το δικαίωμα εντίμων και πατριωτών επιχειρηματιών, τραπεζιτών, βιομηχάνων να καλούν τους εργαζόμενους να ψηφίσουν ...ορθά, εθνικά, πατριωτικά, όπως μας πληροφορούν κάποιοι, ελάχιστοι δημοσιογράφοι... Δεν είναι, δηλαδή,  δημοκρατικό τους δικαίωμα; Ε; Ρωτάω...
Δεν είναι δικαίωμα των ΜΜΕ να καλούν όποιον θέλουν και καμιά φορά και έναν διαφορετικό και όλοι μαζί-προσκεκλημμένοι και δημοσιογράφοι- να του τα χώνουν;;; Ε; Ρωτάω...
Δεν είναι δικαίωμα η "ελεύθερη ερμηνεία" δηλώσεων κάποιων πολιτικών στελεχών του "τρισκατάρατου" χώρου από "ανεξάρτητους" δημοσιογράφους, ώστε να δημιουργείται το αντίστοιχο κλίμα πανικού για υφαρπαγή των καταθέσεων, κ.λ.π. Ε; Ρωτάω...
Δεν είναι δικαίωμα η πλήρης παρασιώπηση των ατελεύτητων σκανδάλων αλλά και των πολιτικών εγκλημάτων και εγκληματιών, που μας έφεραν εδώ, που είμαστε τώρα; Ε; Ρωτάω...
Δεν είναι δικαίωμα κάποιων "πολιτών", που έχουν ξαμοληθεί να "προειδοποιούν" για τα σφυροδρέπανα, τις δημεύσεις περιουσιών, και άλλα δεινά που μας περιμένουν αν δεν ψηφίσουμε σωστά; Ε; Ρωτάω...
Δεν είναι δικαίωμα, κάποιων πολιτικών να καμαρώνουν στις φωτογραφίες πλάΐ στους εμπνευστές των πρόσφατων δεινών της χώρας, υποσχόμενοι την ίδια ώρα ανακούφιση και στήριξη του Ελληνικού λαού; Ε; Ρωτάω...
Ποιός νόμος, ποιό σύνταγμα απαγορεύει το δούλεμα;;; Ε; Ρωτάω...
Κανένας νόμος, κανένα σύνταγμα δεν απαγορεύουν όλα τα παραπάνω, που περιγράφουν και τα αληθινά πλαίσια της δημοκρατίας μας... Ισως η ψήφος μας να μπορεί να επηρεάσει τα πράματα...
ΥΓ1. Οταν πιστεύεις στην λύση Α και είσαι προοδευτικός, αριστερός, συνεπής δεν ζητάς παρέα για την υποστήριξή της... Παρέα, μάλιστα, που της αλλάζεις τον αδόξαστο στο υβρεολόγιο νυχθημερόν. Δεν πολιτεύεσαι με κριτήριο το πολιτικό κόστος αλλά την ορθότητα της άποψής σου και το συμφέρον λαού και τόπου...
ΥΓ2 Κάποιοι μαϊντανοί στα σκηνοθετημένα τηλεοπτικά μοιρολόγια, ίσως να ντρέπονται, όταν θα ξαναηρεμήσουν... Ισως λέμε, δεν είμαστε σίγουροι... 

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Ερώτηση κρίσεως...

Μετά την εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου συμβαίνουν πράματα και θάματα ... Απίστευτα, δηλαδή.
ΠΡΩΤΟΝ, οι εδώ λάτρεις το μνημονιακού μονόδρομου έγιναν ξαφνικά πρόθυμοι συζητητές της πιο τολμηρής διαπραγμάτευσης για την αναθεώρηση του... Βέβαια κάτι τέτοιο δεν γίνεται και πρόκειται απλά για χοντρό δούλεμα των ...αυτοχθόνων ιθαγενών... Η συζήτηση μπορεί και πρέπει να μπεί από την αρχή και δεν πρέπει να περιοριστεί μόνον στους όρους των δανειακών συμβάσεων αλλά -ΚΥΡΙΩΣ- στο σύμφωνο δημοσιονομικής σταθερότητας, που αποελεί το νέο ουσιαστικό Σύνταγμα της χώρας. Και, που ασφαλώς χρειάζεται αναλυτική συζήτηση και κριτική και τελική έγκριση ή απόρριψη (ελπίζουμε) από τον ίδιο τον λαό... Αυτό το δημοψήφισμα χρειαζόμαστε και όχι το επίπλαστο, κενό περιεχομένου και άκρως συσκοτιστικό για την ουσία των πραγμάτων, που ευαγγελίστηκε ο ΓΑΠ. 
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, οι εις την Εσπερίαν ταγοί της υποταγής της χώρας (Μέρκελ, Ρεν, Σόϊμπλε, Λαγκάρντ) αυτοί, που οι μέχρι τώρα δηλώσεις τους σήμαιναν πόνο και οδυρμό για τον τόπο και τον λαό έγιναν μελιστάλαχτα πρόθυμοι για αναπτυξιακές αναθεωρήσεις... Χωρίς βέβαια δέσμεση, χωρίς τίποτε το συγκεκριμένο... Ισα-Ισα για την προεκλογική περίοδο.
ΤΡΙΤΟΝ, οι ημεδαποί παροικούντες την δεξιά Ιερουσαλήμ, αποφάσισαν να συνενώσουν τις σκόρπιες δυνάμεις τους... Χωρίς ντροπή για τις πολύ πρόσφατες αμοιβαίες ύβρεις και τα πιο μακροχρόνιες διαφορές ενώνονται ραγδαία μπροστά στον ...κοινό εχθρό,  τον ...κοινό κίνδυνο. Αυτοί, που αισθάνονταν άκρως ήσυχοι, σύμφωνα μάλιστα και με ανοιχτή δήλωση κάποιων από αυτούς, για την κατάσταση της αριστεράς τρέχουν πανικόβλητοι και πανικοβάλλοντες. Η "δημοκρατική τάξη", που λειτουργούσε "άψογα" μέχρι τις εκλογές της 6ης του Μάη άρχισε να δείχνει τα όρια της. Καθησυχασμένη από την διαιωνιζόμενη σταθερότητα των πολιτικών πραγμάτων και την μεταφορά της ρήξης στο εκεί και τότε ανησυχεί πλέον ολοφάνερα και κηρύσσει πανστρατιά, που δεν είναι πρόθυμη να ανασταλεί μπροστά σε ...τυπικές δημοκρατικές νομιμοφάνειες... 
Ολα αυτά τα θεαματικά και απίστευτα, που θα κλιμακώνονται μάλιστα κάθε μέρα που περνάει μέχρι την 17η Ιουνίου, που να οφείλονται άραγε;;; Ισως δεν μας χρειάζεται δείκτης υψηλής νοημοσύνης για να απαντήσουμε το ερώτημα... Μας χρειάζεται όμως ΜΝΗΜΗ... Οχι πολύ ισχυρή αλλά ικανή να μας θυμίζει την σωστή απάντηση στις 17 του Ιούνη ... Αυτή τη μνήμη προσπαθούν να αδυνατίσουν και να θολώσουν μύριες δυνάμεις, πολιτικές και μιντιακές. Είναι ηλίου φανεινότερο, ότι το αποτέλεσμα της 6ης του Μάη τους χάλασε τα ίσια... Τι θα κάνει το αντίστοιχο της 17ης του Ιούνη;;;
Κοντός ψαλμός, Αλληλούϊα.     

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Περί μετώπων...

Η ανάπτυξη μετωπικών σχηματισμών υπήρξε σχεδόν αποκλειστικότητα των προοδευτικών δυνάμεων στην διαδρομή των δύο τελευταίων αιώνων… Όχι γιατί δεν υπήρξαν «μαύρα», αντιδραστικά μέτωπα. Συνήθως, όμως αυτά δεν έπαιρναν την οργανωτική μορφή ενός πολιτικά ενιαίου σχηματισμού… Ισα-ίσα, που ο επιφανειακός τους πολυκερματισμός μπορούσε να είναι πολύ πιο αποδοτικός για το σύστημα εξουσίας, που με την …πολλαπλότητα της έκφρασής του εξασφάλιζε μεγαλύτερη παγίδευση και αποπροσανατολισμό…
Η δημιουργία, η ανάπτυξη, η δράση, η αποτελεσματικότητα αλλά και τα σφάλματα, οι εκφυλισμοί κ.λ.π. αυτών των μετώπων θα έπρεπε να είναι πολύτιμο σχολείο των προοδευτικών κινημάτων… Πολύ απλά, για να αξιοποιούνται οι θετικές και να προλαμβάνονται και να αποφεύγονται οι αρνητικές πλευρές τους… Μία τέτοια όμως ιστορική κριτική θεώρηση της κοινωνικής δράσης προϋποθέτει βαθειά αμερόληπτους και διαλεκτικούς κριτές… Όχι αδιάφορους και παγερούς… Αντίθετα θερμούς και διψασμένους για τα μηνύματα, που μία τέτοια διερεύνηση του παρελθόντος συνεπάγεται…  Δυστυχώς, όμως ο τυφλός δογματισμός αναδείχθηκε σε κυρίαρχο σαράκι των συντριπτικά περισσότερων κομματικών και πολιτικών σχηματισμών αλλά και των από αυτούς επηρεαζόμενων ιδεολογικά και πολιτικά. Καθόλου τυχαία, π.χ. η ύπαρξη τόσων τάσεων, κομμάτων, κινημάτων, κ.λ.π., που παρά το αντικειμενικά περιορισμένο χρονικά παρελθόν τους υπερβαίνουν κατά πολύ τον αριθμό των αιρέσεων, που έχουν προκύψει από θρησκείες με ηλικία χιλιετιών… Και βέβαια, όπως και στις θρησκευτικές αιρέσεις, η αλληλοεξόντωση τάσεων του ίδιου φιλοσοφικού, ιδεολογικού και πολιτικού χώρου υπήρξε η πιο σκληρή, η πιο απάνθρωπη η πιο φρικαλέα -σε εκφράσεις και μέσα- σύγκρουση… Θυμάμαι, με πικρό χαμόγελο, την δήλωση Μαοϊκού φίλου, την 3η μέρα επιβολής της «εθνοσωτηρίου», πως …προηγείται η ρήξη με τους ρεφορμιστές και μετά θα ακολουθήσει η αντιδικτατορική πάλη… Δήλωση, που φαντάζομαι θα δημιουργούσε ανακούφιση και χαρά σε κάθε «εθνοσωτήριο». Κι άλλες τέτοιες χιλιάδες τοποθετήσεις, που πολύ ευχαρίστηση θα προσέφεραν στους εκάστοτε κρατούντες, τους θεωρητικά απειλούμενους με ανατροπή.
Ασφαλώς, καθόλου περίεργος αυτός ο δογματισμός… Απόδειξη ακράδαντη του δρόμου, που έχει ακόμη να διανύσει η ανθρωπότητα ως την απελευθέρωσή της… Φυσικό, νομοτελειακό αποτέλεσμα μιας βαθύτατα δογματικής, μεταφυσικής παιδείας και εκπαίδευσης από τα γεννοφάσκια ως την μεταπτυχιακή έρευνα, που εγγυάται την δημιουργία «οπαδών», ειδωλολατρών. Αρκετές φορές αυτός ο ασύλληπτης έντασης φανατισμός, η καθύβριση και ο εξευτελισμός του διαφορετικού και η επιθυμία εξοντωτικής υποταγής του έως τον αφανισμό του γίνεται  …στο όνομα της διαλεκτικής. Εννοιες αυτονόητες για το γνωστικό αντικείμενο της διαλεκτικής, όπως η ανανέωση, ο εκσυγχρονισμός, η εξέλιξη απέκτησαν φόρτιση και σημασιολογία προδοσίας. Το άγος και το άγχος της καθαρότητας δημιούργησαν και δημιουργούν σέχτες και αντίστοιχες λογικές με εκείνες, που επικράτησαν στο μεσαίωνα σε Βυζάντιο και Δύση… Αυτή η καθαρότητα μετατρέπεται σε condition sine qua non για την ίδια την υπαρξιακή οντότητα και την ηθικοκοινωνική επιβίωση του φέροντα… «Αν ενσταλλάξεις την αμφιβολία σε έναν δογματικό, κινδυνεύει να γίνει αιώνια σκεπτικιστής» γράφει ο Ιλιένκωφ, σημαντικός Σοβιετικός φιλόσοφος, που αυτοκτόνησε επί Μπρέζνιεφ.  Στην ουσία πρόκειται για μία διεργασία υποστήλωσης ενός τραυματισμένου εγώ, που όσο καθαρότερο αισθάνεται και αναγνωρίζεται από τους γύρω του σαν τέτοιο τόσο ανετότερα αισθάνεται στο καθημερινό γίγνεσθαι…  Πρόκειται για μία εν τοις πράγμασι συντηρητικοποίηση, που αντί του οράματος ενός συναγωνιστικού και συντροφικού ξεδιπλώματος της διαφορετικότητας (όπως γίνεται στην αληθινή ζωή και στη φύση) εξαντλείται στην χυδαιότητα μιας ισοπεδωτικής ομοιομορφίας και μίας άγρυπνης ιεροεξεταστικής αντιμετώπισης του άλλου.
Σ’ αυτά τα πλαίσια η αναπτυσσόμενη από ορισμένους χώρους ή άτομα «φιλολογία» περί μετώπων, σε κρίσιμες ώρες, σαν τις σύγχρονες στιγμές αυτού του τόπου, καταντάει σχεδόν γραφική καρικατούρα με μπόλικο ιδεολογικόμορφο φτιασίδωμα. Κυρίαρχη στους κύκλους αυτούς είναι η αντίληψη, πως ένα μέτωπο εξαντλείται ανάμεσα σε χώρους αυστηρότατα συγγενικούς, αφού προηγηθεί εξαντλητικό «ιδεολογικό» και «πολιτικό» κοσκίνισμα.  Στην πραγματικότητα πρόκειται για εξασφάλιση συναισθηματικών και ψυχολογικών ισορροπιών, που στηρίζονται στον συστηματικό αποκλεισμό φορέων και ατόμων, που θα μπορούσαν να συμμετέχουν και που στολίζονται με διάφορες ιδεολογικόμορφες και επαναστατικόμορφες βρισιές. Υπάρχουν πολλοί, που όταν καθυβρίζουν με πολιτικό φρασεολόγιο αισθάνονται μικροί Μαρξ ή Λένιν. Την ίδια ώρα, με την αποφορά του καταγγελτικού τους λόγου οραματίζονται τις «μάζες» να υιοθετούν το τσιτάτο τους σαν όπλο της «Επαναστατικής πάλης». Εχουν υπάρξει και συνέχεια δημιουργούνται βραχύβια και ανακυκλούμενα τέτοια σχήματα, τέτοια «μέτωπα», που συντηρούν το τέλμα και την αδράνεια…
Αυτοί οι χώροι δεν είναι μόνον ακατάλληλοι για την δημιουργία πραγματικών μετώπων αλλά συστηματικά παρεμποδίζουν την δημιουργία τους… Μέλη, φίλοι και οπαδοί διαπαιδαγωγούνται στον απομονωτισμό και τον σεχταρισμό και η μετατροπή τους σε δραστήριους και αποτελεσματικούς προπαγανδιστές της συγκρότησης μετώπων απαιτεί την …παρέμβαση θείων δυνάμεων… Εξάλλου, παρά τις αντίθετες διακηρύξεις για ενότητα από τα κάτω, η βάση καλείται συνήθως να επιδοκιμάσει την όποια αλλαγή πολιτικής γραμμής εμπνέεται η «φωτισμένη» ηγεσία... Ετσι, διευρύνεται και συντηρείται ο φαύλος κύκλος του δογματισμού και του σεχταρισμού, γιατί οι ελιγμοί των ηγεσιών δεν παρακολουθούνται καθόλου εύκολα από ένα σύνολο, που μέχρι χτες διδασκόταν και ασκούταν στην εφαρμογή του αντίθετου και καταριόταν αυτό, που τώρα καλείται να υπηρετήσει… Μέρος,  λοιπόν εκείνων, που καλούνται να παρακολουθήσουν την ηγεσία σε αιφνίδιες μεταστροφές 180ο διαθέτουν, όπως είναι φυσικό,  αρκετά υψηλό συντελεστή αδράνειας και αδυνατούν ή/και αρνούνται να την ακολουθήσουν. Ετσι, προκύπτει μέσα από οδυνηρές διαδικασίες διάσπασης ένα νέο σχήμα, που συγκρούεται θανάσιμα με το μητρικό, που μπορεί να φέρει και το ίδιο όνομα με την προσθήκη κάποιων αρχικών, που αποδίδουν στην συνείδηση των φίλων τους υψηλότερα καράτια καθαρότητας κ.ο.κ. Γεμάτη από τέτοια παραδείγματα και η σχετικά πρόσφατη (μέχρι προ 30ετίας) πολιτική ιστορία αυτού του τόπου…
Με μία απλή αποστασιοποίηση, τα παραπάνω μπορεί και να θυμίζουν παράσταση θεάτρου σκιών…  Αν η απόσταση είναι μεγαλύτερη, τότε δημιουργούν αίσθημα χαράς, ανακούφισης και ασφάλειας… Δεν το έκρυψε και πρόσφατα αρχηγός ακροδεξιού σχηματισμού…  Είναι όμως πηγή πόνου και πίκρας, όταν αισθάνεσαι κοντά, δίπλα, μέσα…
ΥΓ. Οποιαδήποτε σκέψη και προβληματισμός σχετικοί με τα τωρινά συμβαίνοντα στην πολιτική ζωή του τόπου είναι απολύτως επιθυμητή.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Τον Γεράσιμο τι τον θέλατε;;;

Αρκετοί έως πολλοί είναι εκείνοι, ένθεν κακείθεν, δηλαδή αριστερότερα και δεξιότερα, που αποδίδουν πρόθεση δημιουργίας …ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ. Από απλώς επιφυλακτικοί έως καχύποπτοι και βάλε, περιμένουν στην γωνία… Το δικαιούνται!!! Για όλους και για όλα … χρόνος έσται ο κρίνων. Κανένας δεν διαθέτει την εκ των προτέρων μαρτυρία. Στην πράξη θα δούμε και θα κρίνουμε… Και αυτή η πρόταση για τον Γεράσιμο Αρσένη ως υπηρεσιακό πρωθυπουργό μας …κούφανε… Καταρχήν, ποιος ο λόγος της πρωτοβουλίας πρότασης για υπηρεσιακό πρωθυπουργό; Τι χρειάζονταν… Θα μπορούσε μόνον να υπάρχει εύλογη αντίρρηση σε περίπτωση προώθησης κάποιου, που θα γεννούσε σοβαρές επιφυλάξεις για την διασφάλιση του «αβίαστου» της λαϊκής ετυμηγορίας. Θα μπορούσε, έστω, να υπάρχει πρόταση πασιφανούς αποδεκτικής ισχύος, ώστε να μην αφήνει περιθώριο συζητήσεων, αντιρρήσεων, επιφυλάξεων, κριτικής κ.λ.π. μέσα στην κοινωνία. Ο «κάτσε καλά» Γεράσιμος όμως –και χωρίς διάθεση ιστορικοπολιτικού απολογισμού- δεν πιστεύουμε, ότι ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Εμείς θυμόμαστε καλά έναν πολιτικό με έντονα συστημικά χαρακτηριστικά, που και στα πάνω του και στα κάτω του ήταν με τα μπούνια μέσα στην εξουσία και στις πολιτικές της επιλογές. Αυτές τις επιλογές, που είναι ουσιαστικά ένοχες και υπεύθυνες για την σημερινή πραγματικότητα κοινωνίας, οικονομίας και πολιτικής. Ετσι, λοιπόν και σε επίπεδο συμβολισμού αδυνατούμε να κατανοήσουμε την πρόταση… Και αυτή η …περιορισμένη μας ικανότητα κατανόησης είναι, που γεννά δεύτερες και τρίτες σκέψεις… Μήπως π.χ. η πρόταση συνιστά αντιπροσφορά σε προοπτική συνεργασίας προς την «Κοινωνική Συμφωνία»… Αν από τώρα αρχίζουν οι εκχωρήσεις, τότε … κλάφτα Χαράλαμπε !!! Χώρια, που η περίπτωση θυμίζει γκάφα, που διορθώνεται με άλλη χειρότερη γκάφα… Γιατί οι προσδοκίες από …δυναμική τυχόν προσεταιρισμού της «Κοινωνικής Συμφωνίας» συνιστούν, κατά την γνώμη μας, ανέκδοτο… Τρίτη συνιστώσα της γκάφας αποτελεί η (εξαιτίας της εισήγησης για υπηρεσιακό πρωθυπουργό), εξαφάνιση από το προσκήνιο της σημαντικότατης πρότασης για δέσμευση της Υπηρεσιακής κυβέρνησης, ότι δεν θα εφαρμόσει καμία από τις τρέχουσες συνέπειες-υποχρεώσεις του μνημονίου. Πρόταση, που απέρριψε μετά … βδελυγμίας το μνημονιακό δίδυμο, που κατά τα άλλα σκίζεται να αποδείξει πόσο έτοιμο και πρόθυμο είναι να …. επαναδιαπραγματευθεί τους όρους του μνημονίου. Ετσι μία σημαντική κατάθεση αντιμνημονιακής πολιτικής συνέπειας και μία ταυτόχρονη επιβεβαίωση … φιλομνημονιακής σταθερότητας εκ μέρους των δύο πρώην μεγάλων έχασαν την δημόσια πολιτική τους εμβέλεια…
Αυτό στην καθομιλουμένη και με τις καλύτερες των προθέσεων λέγεται αυτογκόλ !!! Βάζουν και οι καλοί παίκτες αυτογκόλ… Κάτι τέτοιο συνήθως συμβαίνει σε συνθήκες αυξημένης κούρασης και υποχρεωτικής κατανάλωσης από τον οργανισμό γαλακτικού οξέος, που αυξάνει την πιθανότητα απρόσφορων αντιδράσεων. Προσοχή, λοιπόν, στην άμυνα… Γιατί τυχόν άλλα τέτοια αυτογκόλ θα μας γεννήσουν άλλες πονηρές, κακές σκέψεις… Συνήθως οι παίχτες, που άδολα βάζουν αυτογκόλ σκίζονται στην συνέχεια για να συμβάλλουν με το παιγνίδι τους στην άρση των συνεπειών του αυτογκόλ…
ΥΓ. Ακόμη και η φρασεολογία των συνεντεύξεων, που μπορεί να μας θυμίζει τις μπαλκονάτες κενολογίες του μακαριστού, μπορούν να αποδειχτούν αυτογκόλ… Ή παιδαριώδη πέναλτυ…

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Εσύ γιατί δεν είσαι εγέρθητος;

Πρόκειται για σημείωμα του γνωστότατου Κώστα Βαξεβάνη, που ο φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, Στέφανος Πάντος είχε την καλοσύνη να μας κοινοποιήσει...

Και ξαφνικά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ανακάλυψε πως μπορεί η Ελλάδα να πάει σε επαναδιαπραγμάτευση όλων όσα ο ίδιος έχει υπογράψει. Το κατεστραμμένο ΠΑΣΟΚ είναι μάλλον πιο πειστικό από μια κατεστραμμένη Ελλάδα.



Δεν πέρασαν ούτε 24 ώρες από τις εκλογές και ο αρχηγός του τρίτου πολιτικού σχηματισμού, που, απ’ ό,τι φαίνεται, καταχρηστικά κυβερνούσε τη χώρα, παρουσίασε μεγάλη πολιτική ευελιξία.


Το ίδιο περίπου έγινε και με τον Σαμαρά. Ανακάλυψε την αναγκαιότητα για μια «εθνική» κυβέρνηση, που ενδεχομένως θα μετατόπιζε τις κόκκινες γραμμές οι οποίες, μέχρι πριν από τις εκλογές, αν μετατοπίζονταν έστω κι ένα χιλιοστό, θα πέφταμε στον γκρεμό. Τελικώς, η απειλή της πτώσης ήταν όπως οι εικονικές εκτελέσεις με την κουκούλα. Δεν σε ρίχνουν από καμιά ταράτσα, δεν υπάρχει γκρεμός.


Να, λοιπόν, που το Μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις μπορεί να τις επαναδιαπραγματευτεί η Ελλάδα, κατά τα λεγόμενα αυτών που εμφάνιζαν την επιβολή τους ως μια ανελαστική απαίτηση των δανειστών. Να, λοιπόν, που γίνεται κι αλλιώς. Να που ξαφνικά ευρύτερες δυνάμεις έχουν δικαίωμα στη «σωτηρία». Και να που η κυβέρνηση που πήρε αυτές τις καθοριστικές αποφάσεις για την Ελλάδα δεν είχε καμιά πολιτική νομιμοποίηση. Κανένα δικαίωμα και καμιά λαϊκή άδεια.


Τα τελευταία 3 χρόνια τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα έκαναν ό,τι η εμφυλιοπολεμική Δεξιά. Ταύτιζαν το «εθνικό» με τον εαυτό τους και τους άλλους με την καταστροφή. Όποιος είχε άλλη άποψη ήταν δραχμολάτρης, ανθέλληνας, επικίνδυνος. Δεν ήταν κολλημένα μυαλά. Υπεράσπιζαν τον εαυτό τους.


Όσοι διαχειρίστηκαν την κρίση στην Ελλάδα υπερασπίστηκαν ό,τι αποφάσιζε μια οικονομική ευρωπαϊκή ελίτ, θεωρώντας πως, αν την υπερασπίσουν σωστά, ως κυρίαρχη, θα εξασφάλιζε το δικό τους μέλλον. Αν είναι αλλιώς, ας βγάλουν ένα από τα πρακτικά των κυβερνητικών συναντήσεων, όπου να φαίνεται πως υπήρξε κάποια στιγμή που εξετάστηκε επιστημονικά ένα άλλο σενάριο, έστω κι αν απορρίφθηκε.


Τώρα που οι εκλογές απειλούν την ύπαρξή τους, αναρωτιούνται μήπως ο ξένος παράγοντας δεν είναι τόσο ισχυρός και τόσο μεγάλη εγγύηση γι’ αυτούς. Στην Ευρώπη ήδη εκφράζονται δύο απόψεις. Η μία λέει ανοιχτά πως πρέπει να ξαναδεί η Ευρωπαϊκή Ένωση το «ελληνικό πρόβλημα» και η άλλη ασκεί με ευθεία επίθεση εκφοβισμό για την Ελλάδα που καταστρέφεται εξαιτίας των πολιτικών εξελίξεων. Και οι δύο είναι αρκετά εκφραστικές στο ότι δεν μπορούν να χειριστούν αυτό που προέκυψε από τις εκλογές.


Αν οι εξελίξεις στην Ελλάδα αναδείξουν κυβέρνηση που αμφισβητεί όσα έχουν συμφωνηθεί (sic), τότε πραγματικά απειλείται η σταθερότητα. Όχι της χώρας αλλά των σχεδιασμών. Δεν νομίζω πως υπάρχει σοβαρός Έλληνας ο οποίος να θεωρεί πως η χώρα κινδυνεύει επειδή δεν εξελέγη ο γίγας της πολιτικής Τόνια Αντωνίου ή γιατί ο Βενιζέλος θα είναι αρχηγός ενός κόμματος που θα μοιάζει περισσότερο με το ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ, παρά με το ιστορικό ΠΑΣΟΚ. Και πολύ περισσότερο, να αποδέχεται πως πρέπει να υπάρχει μια πεφωτισμένη ανησυχούσα ηγεσία που έχει δικαίωμα να στέκεται πάνω από τη λαϊκή ετυμηγορία, εκπροσωπώντας τη σωτηρία την ίδια.


Αυτό που θα προκύψει μπορεί να είναι χειρότερο, αλλά θα το κρίνει η πράξη. Ούτε ο Βενιζέλος, ούτε ο Σαμαράς, ούτε οι εταιρείες δημοσίων σχέσεων με τους πολιτικούς αναλυτές Μυκόνου που αποφαίνονται για το μέλλον με την ίδια αυτοπεποίθηση που παραγγέλνουν το κοκτέιλ τους.


Δεν καταστρέφεται η Ελλάδα επειδή καταρρέουν ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και μερικά παρωχημένα κόμματα με επαγγελματίες εξουσιολάγνους. Διαμορφώνονται απλώς μια νέα πολιτική κατάσταση και νέοι συσχετισμοί. Ναι, η ψήφος του κόσμου ήταν ψήφος θυμού και οργής. Αλλά πάντα η πολιτική συνειδητότητα με αυτά τα υλικά φτιάχνεται. Η αμφισβήτηση γεννά τη σκέψη. Αν ο δρόμος δεν σε βγάζει πουθενά, δεν περιμένεις ν’ αλλάξει ο δρόμος. Αλλάζεις εσύ διαδρομή.


Ο θυμός του ανθρώπου που του στερούν τη σύνταξη είναι ουσιαστικότερο κίνητρο για πολιτική σκέψη από την ανησυχία ενός καλοζωισμένου συνταγολόγου «σωτηρίας».


Σε αυτή την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού συμπεριλαμβάνεται η αύξηση των δυνάμεων της Χρυσής Αυγής. Η άνοδος του νεοφασισμού σε όλη την Ευρώπη είναι από τα πιο ανησυχητικά φαινόμενα που ευνοεί η κρίση. Φόβος, λαϊκισμός, υποσχέσεις χωρίς πολιτικό κόστος, συνθέτουν το στεροειδές της πολιτικής που φουσκώνει δίπλα στον Μιχαλολιάκο.


Ο μπρατσωμένος στρατολάγνος που μπροστά στις κάμερες διέταζε τους δημοσιογράφους «εγέρθητι», αποδεικνύοντας πως η αρχαιολατρία του έχει τόση αγραμματοσύνη για να γελάσει ακόμη και ο Παττακός με τις τελετές της Χούντας, για τους περισσότερους ήταν ένα εκφοβιστικό φαινόμενο. Αλλά αυτός είναι ο φασισμός. Αφού ασχημονήσει, θα καεί στο φως της μέρας, μέσα στην αποκάλυψη για τη φύση του. Οι λεβεντοάριοι του Μιχαλολιάκου ίσως σε λίγο δεν θυμίζουν στρατό φασιστών αλλά τον γνωστό ήρωα του Χάρρυ Κλυνν, λοχία από τα Γράβαρα, που ρωτάει με βλαχοστρατιωτικά ελληνικά «εσύ γιατί δεν είσαι εγέρθητος;».
Οσοι φοβούνται τους φασίστες, και πολύ καλά κάνουν, είναι χρήσιμο να θυμούνται πως τους έφεραν στο φως και τους έκαναν να φαντάζουν αντί για γραφικοί, χρήσιμοι, συγκεκριμένες πολιτικές. Ένα δυσώδες πολιτικό σύστημα. Και το γεγονός ότι κανένας μας δεν ήταν «εγέρθητος».

Τι σου κάνει μια σφαλιάρα!

Αυτός είναι ο τίτλος χτεσινού σημειώματος του Θανάση Καρτερού. Πολύ μας άρεσε το πνεύμα του θεωρήσαμε σκόπιμο να το αναπαράξουμε... Οχι γιατί, όπως φαίνεται συμφωνεί με σχετικό γράψιμο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ αλλά γιατί πιστεύουμε ότι είναι χρησιμότατο να συνειδητοποιήσουμε τι στήσιμο είχε γίνει τόσο καιρό, όταν υπογράφονταν τα μνημόνια...  


Τελικώς δεν είναι τόσο γρανιτένιο το Μνημόνιο όσο μας το παρουσίαζαν. Ούτε τόσο ανελαστικό όσο μας είχαν πάρει τʼ αυτιά να λένε. Ούτε βεβαίως-βεβαίως και τόσο εθνικά απαραίτητο και ωφέλιμο όπως το διαφήμιζαν -δυσφημώντας τον εαυτό τους- οι αλλοδαποί νονοί και οι εγχώριοι προαγωγοί του.

Πόθεν το συμπέρασμα, ότι το επίμαχο τεφτέρι των δανειστών, που γράφει τη μαύρη μοίρα μας για εκατό χρόνια, δεν είναι "τζάνεμ" και Magna karta; Μα δεν χρειάζεται σοφία - άρκεσε μια γερή σφαλιάρα από τις ελληνικές κάλπες και μια απειλητική χειρονομία από τις γαλλικές για να πιάσουν άλλο τραγούδι οι μνημονιολάτρες. Εγχώριοι και ξένοι, παρακαλώ.
Ψέματα; Ο «Έλληνες κουράγιο» Όλι Ρεν ανακάλυψε ξαφνικά -σύριζα του ήρθε η επιφοίτηση- ότι χρειαζόμαστε και ανάπτυξη στην Ευρώπη. Πιο θαρραλέος ο Γιούνκερ, έκανε ένα βήμα παραπέρα λέγοντας ότι οι ελληνικές εκλογές έδειξαν ότι η Ευρώπη πρέπει να δώσει μια ελπίδα στους Έλληνες! Σφιχτή αλλά σαφής στα γαλλικά της και η Λαγκάρντ, εξομολογήθηκε ότι δεν πρέπει να χαθεί μια γενιά -Φίλη διαβάζει;- και πρέπει να συνδυαστεί η εξυγίανση με την ανάπτυξη.
Και οι εγχώριοι υμνωδοί; Ο Βενιζέλος προσχώρησε ασμένως στην άποψη ότι το Μνημόνιο πρέπει και μπορεί να τροποποιηθεί - κι ας το έχει υπογράψει μόλις προχτές. Κι ο Σαμαράς το συζητάει ότι πρέπει να υπάρξει αναδιαπραγμάτευση - κι ας έβαλε την τζίφρα του κι αυτός για να σώσει το έθνος. Όλοι μαζί αγάπησαν ξαφνικά τον εξτρεμιστή Τσίπρα και εμφανίζονται σαν έτοιμοι από καιρό να δώσουν μια ευκαιρία στις «δυνάμεις της ανευθυνότητας» - θυμάστε τι έλεγαν προχτές;
Θα πεις ότι ανάμεσα στο προχτές και στο σήμερα μεσολάβησαν οι εκλογές. Σωστό. Ακόμα πιο σωστό όμως αποδεικνύεται αυτό που έχει μαλλιάσει η γλώσσα των αριστερών να λέει από την πρώτη μνημονιακή μέρα: Δεν μπορείς με οποιοδήποτε δίλημμα, οποιαδήποτε τρομοκρατία, οποιαδήποτε απάτη, να περάσεις σε έναν λαό μια πολιτική που τον εξουθενώνει. Θα το βρεις μπροστά σου.
Αν όμως μια γερή αντιμνημονιακή σφαλιάρα κι ένα 17% στον ΣΥΡΙΖΑ έκανε τέτοιο θαύμα, είναι παράλογο να περιμένεις μια μεγάλη ανατροπή αν στις επερχόμενες εκλογές το 17% μεγαλώωωωωσει και τα όχι στην αριστερή σύμπραξη μικρύυυυυνουν; Καλά, καλά, δεν έχουμε κοινοβουλευτικές αυταπάτες, όλα θα γίνουν με τη συνδρομή του κινήματος, σύντροφοι...

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

E, όχι και να υπογράψωμεν δήλωσιν μετανοίας...

Η απαίτησις του κ. Τσίπρα για να δηλώσουν ενυπογράφως εις τους Ευρωπαίους Εταίρους, οι δύο αρχηγοί των μνημονιακών σχηματισμών την άρση στήριξής τους εις το μνημόνιο προεκάλεσε μήνιν και οργήν εις τους ...πολιτικώς ορθούς κομματικούς σχηματισμούς της πατρίδος, διότι:
1) Το αποκλειστικό προνόμοιο της απαιτήσεως δηλώσεως μετανοίας το επιφυλάσσομεν εις ημάς, αξίους πολιτικούς απογόνους προγόνων, οι οποίοι είτε με την ακραίαν είτε με την κεντρώαν έκφρασιν εφρόντιζον για την ηθικοπιλιτική διαπαιδαγώγηση του παραστρατημένου Ελληνικού λαού... Είναι εξάλλου πασίγνωστα τα αμιγώς κσι εξόχως παιδαγωγικά μέσα που εφαμρόζοντο στη Μακρόνησο, στα Γιούρα, στον Αη Στράτη, στις φυλακές Αβέρωφ, στην Κέρκυρα, στην Αλικαρνασσό, στις στρατιωτικές φυλακές για να συνέλθουν εθνοπατριωτικώς οι παρασυρμένοι... Δεν συζητάμε βέβαια για τους αμετανόητους, πολλοί των οποίων στήθηκαν στα στρατιωτικά αποσπάσματα με σύντομες διαδικασίες.  Τότε μία απλή δήλωση αποκήρυξης της ιδεολογίας του κομμουνισμού και των παραφυάδων αυτής, που έφταναν μέχρι την στοιχειώδη αστική δημοκρατία ήταν απαραίτητη για την ίδια την επιβίωση...Επαναλαμβάνομεν, λοιπόν, όπως είπε ανώτερο πράσινο στέλεχος: ντροπή στην αριστερά να ζητάει δηλώσεις μετανοίας... Και εμείς συμπληρώνουμε: αυτό αποτελεί κατάχτηση και προνόμοιο δικό μας.

2) Μπορεί αυτό που ζητήθηκε να μην έχει καμία σχέση προς δήλωση ιδεολογικής μετάνοιας αλλά απλή άρση δέσμευσης προς συγκεκριμένο σύνολο μέτρων και κανόνων, που εξανδραποδίζουν τόπο και λαό, αλλά εμάς έτσι μας συμφέρει να το λέμε: δήλωση μετανοίας.

Μετά, λοιπόν την απειλή για ...δήμευση της περιουσίας μας έρχεται και η απαίτηση δηλώσεων μετανοίας... Θεέ μου, τι κατάπτωσις ( που θα έλεγε και η μανταμ Σουσού...

Το Δούλεμα πάει σύννεφο…

Ουρανομήκεις οι κραυγές πολιτικών και δημοσιογράφων, που απαιτούν … την συγκρότηση κυβέρνησης από τις αριστερές δυνάμεις… Την ίδια ώρα βέβαια, που η δήλωση Στρατούλη για την αξιοποίηση του κοιμώμενου επενδυτικού δυναμικού των Ελληνικών Τραπεζών μετατράπηκε σε … απειλή για δήμευση των καταθέσεων του Ελληνικού λαού… Πόση αγωνία έχουν οι δήθεν αγωνιούντες για τις καταθέσεις του Ελληνικού λαού είναι δύσκολο να το ξεχάσουμε αφού τουλάχιστον τα τρία τελευταία χρόνια (και όχι μόνον) έχουν φροντίσει να κάνουν ότι μπορούν για να τις εξαϋλώσουν… Δεν είναι εκεί το ζήτημα… Προβοκάτσιες αυτού του τύπου και ακόμη χειρότερες είναι λογικά αναμενόμενες… Οι λαοί όλου του κόσμου έχουν πλούσια πείρα. Μακάρι να την μετατρέπουν και σε σοφία… Μερικά ΜΜΕ φαίνονται να παπαγαλίζουν μεθόδους CIA και Χιλιανών αντιδραστικών δυνάμεων πριν ο Πινοσέτ αναλάβει το … εθνοσωτήριο και καθαρτήριο φιλελεύθερο έργο του … Η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά ως φάρσα…
Εδώ, όμως, στην μετεκλογική Ελλάδα του 2012, το ενδιαφέρον εστιάζεται σε δύο σημεία:
1) Η διαφαινόμενη προθυμία Ευρωπαϊκών, ιδιαίτερα Γερμανικών, οικονομικών και πολιτειακών κύκλων να προχωρήσουν σε χαλάρωση των όρων του μνημονίου και κυρίως
2) Η μέγιστη προθυμία των εντοπίων υπηρετών των μνημονίων πρώϊμων και όψιμων, αρχικών και τελικών να προχωρήσουν σε επαναδιαπραγματεύσεις, διεκδικήσεις αλλαγών των όρων, παρατάσεων της πληρωμής του χρέους κ.λ.π.
Ισως, μόνον στην δική μας ανοχή μπορεί κανείς να αποδώσει το περίσσευμα θράσους… Είναι δύσκολο να έχουμε ξεχάσει ακόμη και αν διαθέτουμε μνήμη τρωκτικού, ότι μόλις χτες η παρέα των Μέρκελ, Σόϊμπλε, Σαρκοζί κ.λ.π. επαναλάμβανε με τραγική μονοτονία, ότι το μνημόνιο αποτελεί …ιστορική αναγκαιότητα για την διάσωση της Ελλάδας…
Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε την δήλωση ...έκπληξης του Ελληνα πρωθυπουργού, που δήλωνε το 2009, ότι αγνοούσε το μέγεθος του Ελληνικού χρέους, όταν προχωρούσε σε ασύστολες προεκλογικές υποσχέσεις παροχών, κατά την υπερεικοσαετή παράδοση της παράταξής του να εφαρμόζει …κοινωνική πολιτική με δανεικά, τοκογλυφικά χρεωμένα στις πλάτες του δήθεν ευεργετούμενου Ελληνικού λαού…
Eίναι δύσκολο να ξεχάσουμε τις θριαμβολογίες για την υπογραφή του 1ου μνημόνιου, που αποτελούσε …την σωτηρία του τόπου και που μόλις σε 1-2 χρόνια θα μας ξαναέβγαζε στις αγορές… Ακόμη και πρόσφατα, ο τότε πρωθυπουργός μας θύμιζε τις θετικές επιπτώσεις του μνημονίου α’ κατά περίεργη συνήθεια παραδοξολογιών…
Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε την τότε (μέχρικ προ λίγων μηνών) … αντιμονοπωλιακή, αντιϊμπεριαλιστική αξιωματική αντιπολίτευση, που κατά … Οβιδιακό τρόπο μετατράπηκε από σαλπιγκτή αγώνων σε θεραπενίδα της συντεταγμένης υποταγής στο β’ μνημόνιο, ασυγκρίτως επαχθέστερο του ήδη καταστροφικού α’.
Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε τις κατηγορηματικές δηλώσεις των μετόχων στην τελευταία προεκλογική κυβέρνηση, πως η υπογραφή του μνημονίου β’ ούτε λίγο ούτε πολύ, αποτελεί υπερήφανη νίκη της Ελληνικής πολιτικής, γιατί … τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα…
Και σήμερα… Σήμερα όλα έχουν αλλάξει… Ακόμη και ο τότε διαπραγματευόμενος Υπουργός Οικονομικών, που μας τόνιζε κυριολεκτικά σε καθημερινή βάση το απολύτως αναπόφευκτο της υπογραφής του μνημονίου β’ είναι έτοιμος -ως αρχηγός σήμερα- να προσχωρήσει …σε αντιμονοπωλιακή συμμαχία δυνάμεων… Βλέπει ως απολύτως εφικτή της παράταση αποπληρωμής του χρέους ή και την ελάφρυνση των μέτρων, που μας περιμένουν από Ιούνιο, ως φυσική συνέχεια εφαρμογής του μνημονίου β’. Αυτών, που αποσιώπησαν πλήρως οι δύο πρώην μεγάλοι κατά την προεκλογική περίοδο…
…Κακοήθεις και καχύποπτοι κύκλοι πιστεύουν, ότι:

-Η πρεμούρα για την αποφυγή νέων εκλογών και η συγκρότηση πολυκομματικής κυβέρνησης από τον παρόντα συσχετισμό είναι ολοφάνερη με ιδιαιτέρως πολυπόθητη την συμμετοχή και, κατ’ επέκταση, την έκθεση του ΣΥΡΙΖΑ.

-Στον ΣΥΡΙΖΑ εξάλλου θα αποδοθεί και η ευθύνη της …ακυβερνησίας όπως και η ευθύνη …μυρίων άλλων κακών μέχρι την νεότερη εκλογική αναμέτρηση όποτε αυτή χρειαστεί… Αφού η κατά άλλα σαφής δήλωση Στρατούλη μετατράπηκε σε απειλή κατά του Τραπεζικού μας συστήματος και των καταθέσεών μας καταλαβαίνετε τι μας περιμένει… Όλα τα ΜΕΓΑλα ΜΜΕ να είναι καλά και μαζί και… άλλες δημοκρατικές δυνάμεις…

-Η διαπραγμάτευση της πολιτικής ηγεσίας του τόπου σε όλες τις στιγμές αυτής της 2ετίας έγινε σε κλίμα σιωπής αμνών, σε περίεργες σωματικές στάσεις μπροστά στα πρόθυμα σαγόνια και τα ασίγαστα πάθη των Hannibal Hectors της ΕΕ και ΔΝΤ… Εμείς, ως αφελείς δεν το πιστεύαμε, αλλά ατυχώς μας το επιβεβαιώνουν οι ίδιοι οι πολιτικοί μας, που τόσο εύκολα σήμερα είναι πρόθυμοι να … αποτάξουν τον Σατανά…

Και για να σοβαρολογήσουμε: Ζούμε στιγμές, που μας φέρνουν πίσω στα παιδικά μας χρόνια, όταν ένα μετωπικό σχήμα κομμουνιστικών, αριστερών και άλλων δημοκρατικών δυνάμεων, η τότε Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, σε ώρες άγριων διώξεων, εξοριών και φυλακίσεων έγραφε μία από τις πιο σημαντικές σελίδες στην ιστορία του λαϊκού και προοδευτικού κινήματος του τόπου…
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε με πολλή μεγάλη ικανοποίηση, ότι η στάση του λαού στις 6 του Μάη, ξεπέρασε τις αμφιβολίες μας, τις αμφιθυμίες μας και τον πεσιμισμό μας. Και δεν το λέμε με αφελή ενθουσιασμό… Ισα-ίσα, που θυμόμαστε, ότι το 1958 ήταν μία μεγάλη νίκη αλλά και ταυτόχρονα μία επιτάχυνση των σχεδίων ανασύνταξης του υποσχόμενου την προς τα αριστερά ανάσχεση κεντρώου χώρου αλλά και του σχεδίου Προμηθέας, πού αργότερα μας έφερε την … εθνοσωτήριο… Οι καιροί έχουν αλλάξει βέβαια. Οροι, αναλογίες και προϋποθέσεις έχουν αλλάξει αλλά τα πολυπόθητα σχέδια υποταγής του λαού και μακροχρόνιας ευτελιστικής εξαγοράς του τόπου παραμένουν ακέραια και μάλλον ενισχυόμενα…

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

...Υπεράνω όλων η πατρίς...

Προκλήθηκε σε πρωϊνή ραδιοφωνική εκπομπή (δυστυχώς πολύ πρωΐ, γιατί άξιζε τον κόπο να την ακούσουν περισσότεροι) ο εμπνευστής του ισχύσαντος εκλογικού νόμου Προκόπης Παυλόπουλος, για τον καλπονοθευτικό χαρακτήρα του, αφού χαρίζει στο πρώτο κόμμα (πρώτο έστω και με ελάχιστη διαφορά) 50 ολόκληρες έδρες... Δηλαδή το ένα έκτο της δύναμης της Βουλής... Προκλήθηκε μεν αλλά έβαλε ...τα πράματα στην θέση τους τονίζοντας τους κινδύνους της ακυβερνησίας αν δεν ίσχυε ένας τέτοιος νόμος...  Εχει πλάκα να χαρακτηρίζεις με αρνητική φόρτιση την πολυποίκιλη έκφραση της λαϊκής ψήφου (με και χωρίς εισαγωγικά) ως δαμόκλεια σπάθη ακυβερνησίας.
Την αγωνία του συστήματος για την εξασφάλιση νομιμαφανούς διακυβέρνησης την κατανοούμε, την ερμηνεύουμε... Γι' αυτό, καλή η Δημοκρατία αλλά καλύτερες οι ανάγκες του συστήματος. Ειναι προφανές, πως αυτό το "μπόνους" (έτσι ονομάζεται αυτή η προκλητική για την στοιχειώδη ανθρώπινη λογική καλπονόθευση) θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια να να δοθεί "ρεαλιστική" και "συμφέρουσα" λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης... Λίγη καλή θέληση και το δωράκι των 50 μπορεί να μας βοηθήσει ...ινα ευνοήσωμεν ημας αλλήλους και την κοινωνίαν...

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Διαβάστε την !!!

Μιλάμε για την συνέντευξη του Γιώργου Ρούση στην τηλεόραση χωρίς σύνορα (tvxs)... Την συνιστάμε να την διαβάσετε όχι γιατί συμφωνάμε με τις πολιτικές θέσεις του Γιώργου ή γιατί επιθυμούμε την προβολή του... Εκτιμάμε, πως δεν έχει ανάγκη από την δική μας προβολή... Εχουμε εμείς, όμως, ανάγκη από ένα διαφορετικό λόγο, που να προέρχεται από έναν διανοούμενο της αριστεράς και που να θίγει με τεκμηριωτικό λόγο τα μεγάλα ζητήματα της αριστερής πρακτικής σήμερα εκ των οποίων ΕΝΑ το μέγιστο... Η συγκρότηση μετώπου δηλαδή δράσης ανάμεσα σε δυνάμεις, που στο παρελθόν, με πολύ μεγαλύτερη ευρύτητα σκέψης και πράξης συνένωσαν τις δυνάμεις τους με θαυμαστά και απροσδόκητης επιτυχίας αποτελέσματα... Κάπως έτσι -τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών χώρου και χρόνου- συγκροτήθηκε το ΕΑΜ. Δυστυχώς, σε δύσκολες συνθήκες με υψηλότατες επίσης απαιτήσεις, στην αριστερά εξακολουθούν οι ...διαγωνισμοί καθαρότητας σε βαθμό αμφισβήτησης του χαρακτηρισμού του αριστερού από τους συγκατοικούντες τον χώρο.  Καθαροί εναντίον ρεφορμιστών ή αλλοιώς " των θυρών ημών εμπεπραμένων, ημείς άδωμεν"... Η άλλοιώς "μπήκαν στην πόλη οι εχθροί και εμείς κοιτούσαμε σαν τα παιδιά την πρώτη μέρα". Τέλος πάντων διαβάστε την... Αξίζει προσεκτικής ανάγνωσης...

Γιατί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τι διαφορά έχει από τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς;


Αν και η προεκλογική περίοδος προσφέρεται για να αναδειχτούν οι διαφορές ανάμεσα στις συνιστώσες της Αριστεράς, οι οποίες είναι υπαρκτές, εκτιμώ ότι η κρισιμότητα της κατάστασης επιτάσσει να προβάλλονται εκείνα τα στοιχεία που μπορεί να προωθήσουν την αναγκαία συνεργασία αυτών των δυνάμεων.
Από αυτήν λοιπόν τη σκοπιά, δηλαδή τη σκοπιά της συνεργασίας και της μετωπικής στρατηγικής, η διαφορά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τις στον α’ ή β’ βαθμό αντικαπιταλιστικές-αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις –διότι οι δυνάμεις της Αριστεράς ή θα είναι τέτοιες ή δεν θα είναι αριστερές- είναι οι ακόλουθες:
Απέναντι στη λογική του ΚΚΕ, «το μοναστήρι να είναι καλά», της ηγεσίας του -διότι άλλες οι βουλές του κόσμου του -, το ΚΚΕ, αρνείται όχι μόνον το μέτωπο, όχι μόνον την όποια συντονισμένη κοινή δράση, όχι μόνον την όποια συνεργασία, όχι μόνον την κοινή παρουσία ή και τον διάλογο με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά ακόμη –κατά δήλωση του Μάκη Μαϊλη- και την έννοια της Αριστεράς, Απέναντι σε ένα ΣΥΡΙΖΑ του οποίου από τη μια ο ηγετικός του πυρήνας, και δη ο πρόεδρος του, στην κυριολεξία οπορτουνιστικά, υιοθετεί μια δίχως αρχές ετερόκλητη συνεργασία με τους πάντες-προχθές ακόμη και με τον Καμμένο- φτάνει να γευτεί λίγη κυβερνητική εξουσία , και από την άλλη η αριστερή του τάση είναι εγκλωβισμένη σε μια σχιζοφρενική αντίφαση ανάμεσα στην προηγούμενη κυρίαρχη τάση και τις δικές της διακηρύξεις, απέναντι σε διάφορες άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που προτάσσουν την καθαρότητα τους και την αντιπαραθέτουν με μια μετωπική πολιτική. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Μέτωπο η ίδια δυνάμεων με διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές-και αυτό από μόνο του έχει την αξία- πρότεινε , η αλήθεια είναι με καθυστέρηση ένα κοινό πλαίσιο άμεσης δράσης και ευρύτερης μετωπικής στάσης με τα ακόλουθα 5 σημεία:
α) Κατάργηση όλων των Μνημονίων και των νόμων που τους συνοδεύουν. β) Άμεση παύση πληρωμών προς τους πιστωτές, μη αναγνώριση και μονομερή διαγραφή του χρέους. γ) Έξοδο από ευρώ, ΟΝΕ και Ευρωπαϊκή Ένωση. δ) Εθνικοποίηση-κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και όλων των μεγάλων επιχειρήσεων που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο. ε) Εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου και υπέρ του εργατικού – λαϊκού εισοδήματος, με αυξήσεις στους μισθούς, ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερές συλλογικές συμβάσεις, προστασία των ανέργων, ριζική μείωση της φορολογίας των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, ριζική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου.»
Στόχος μας λοιπόν είναι και μέσω των εκλογών, όχι όμως κυρίως μέσω αυτών, να προωθήσουμε αυτήν την μετωπική πολιτική, και να εκμεταλλευτούμε και την προεκλογική περίοδο, για να συμβάλλουμε στην αφύπνιση της λαϊκής συνείδησης και στην υπέρβαση εκ μέρους της, της φοβερής δύναμης της συνήθειας, σε μια κατεύθυνση ανατροπής και ανταρσίας, ενάντια στη βάρβαρη κυρίαρχη καπιταλιστική τάξη πραγμάτων.

Η διαφοροποίηση «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» αρκεί σε αυτή την εκλογική μάχη; Είναι εν τέλει το διακύβευμα αυτών των εκλογών;
Η διαφοροποίηση αυτή, όχι μόνον είναι ανεπαρκής και παραπλανητική μια και διαχωρίζει τις πολιτικές δυνάμεις με βάση τη στάση τους μόνον απέναντι στα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης και όχι τις αιτίες της, αλλά είναι και άκρως επικίνδυνη διότι τοποθετεί στο ίδιο μετερίζι εχθρικές μεταξύ τους δυνάμεις.
Το γεγονός ότι δυνάμεις φασιστικές, ακροδεξιές, εθνικιστικές τοποθετούνται κατά του μνημονίου, σε καμιά περίπτωση δεν τις καθιστά δυνάμεις αντίστασης και προόδου. Θα έλεγα μάλιστα ότι ορισμένες από αυτές είναι ακόμη χειρότερες από μνημονιακές δυνάμεις, οι οποίες αν μη τι άλλο έστω κατ’ επίφαση στέκονται στα αστικοδημοκρατικά πλαίσια.
Αντί λοιπόν της διαφοροποίησης σε «μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς», εκείνο που θα πρέπει να προβάλλουν οι δυνάμεις της αριστεράς είναι η διαφοροποίηση σε φιλοκαπιταλιστές και αντικαπιταλιστές κι’ ακόμη σε εκείνους που τοποθετούνται κατά ή υπέρ της ρήξης με τον ιμπεριαλισμό και τους εκφραστές του όπως η Ευρωζώνη και η ΕΕ.
Και αντί ενός επικίνδυνου αντιμνημονιακού εθνικισμού –ρατσισμού να προβάλλουν τη συναδέλφωση των λαών και το διεθνισμό.
Παρά την αρχική συστράτευση πολιτικών δυνάμεων το σχήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει παγιωθεί. Τελικά αυτή η συνεργασία έχει όρια; Υπάρχουν άλλα σχήματα με τα οποία θα μπορούσε να συνεργαστεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Γενικά μεγάλο κομμάτι της βάσης της Αριστεράς επιθυμεί την ένωση-συστράτευση δυνάμεων του χώρου ενώ και η κοινωνία φαίνεται να περιμένει κάτι τέτοιο...;
Το Μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μεν ένα μικρό επίτευγμα, αλλά σαφέστατα ανεπαρκές, και αν δεν επιδιώξει να υπερβεί το σημερινά του όρια, θα οδηγηθεί στη σήψη, και θα αναπαράγει σεχταρισμούς που πολύ ορθώς καταγγέλλει.
Ναι, υπάρχουν δυνάμεις με τις οποίες μπορεί να συνεργαστεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη βάση της πρότασης που προανέφερα. Αυτές είναι το ΚΚΕ, δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ όπως μεταξύ άλλων το αριστερό ρεύμα του ΣΥΝ, δυνάμεις του Μετώπου του Αλέκου Αλαβάνου, δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ανένταχτοι αριστεροί, τμήματα του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου , δυνάμεις που προέρχονται από τα διάφορα επί μέρους κινήματα όπως το οικολογικό, το κίνημα δεν πληρώνω κλπ.
Τελικά η Αριστερά έχει εγκλωβιστεί σε «σεχταριστικές» αντιλήψεις;
Η Αριστερά είναι και αυτή κομμάτι της κοινωνίας, η οποία διαποτίζεται στο ένα ή τον άλλο βαθμό από την κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Μια από τις βασικές αξίες, αρχές, αυτής της ιδεολογίας είναι ο ατομισμός ο οποίος δεν αφήνει ούτε τα στελέχη της Αριστεράς αλώβητα. Και αυτό είναι κάτι που εκτρέφει το σεχταρισμό.
Επίσης εκτρέφει τον σεχταρισμό η γραφειοκρατική δομή πολλών αριστερών σχηματισμών που προσδίδουν κύρος στα στελέχη τους μόνον και μόνον λόγω της ιεραρχικής τους θέσης, ένα κύρος που κινδυνεύουν να χάσουν αν ανοιχθούν σε ευρύτερα σχήματα.
Από την άλλη, αυτός ο σεχταρισμός είναι και δείγμα μιας αγνότητας της αριστεράς. Εξηγούμαι. Από τη μια οι δυνάμεις της Αριστεράς δεν έχουν εξαρτήσεις από ξένα κέντρα όπως τα αστικά κόμματα, που να τις ωθούν ή και να τις εκβιάζουν να τα βρουν μεταξύ τους , διαφορετικά κινδυνεύουν να χάσουν την αναγκαία για αυτά «έξωθεν καλή μαρτυρία», για να το πω ευγενικά. Από την άλλη τις αριστερές δυνάμεις δεν τις συσπειρώνει όπως τις δυνάμεις της αστικής εξουσίας αυτή η πόρνη εξουσία, από την οποία το πολιτικό προσωπικό των αστικών κομμάτων προσβλέπει να αποκομίσει ιδιοτελή οφέλη.
Στην κάθε περίπτωση ιδιαίτερα σήμερα που δεν έχουμε λεπτό για χάσιμο η μάχη κατά του σεχταρισμού θα πρέπει να αποτελεί βασικό στόχο της Αριστεράς.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει την έξοδο από την ΕΕ και το Ευρώ. Το σενάριο αυτό από πολλές πολιτικές δυνάμεις περιγράφεται ως καταστροφικό, ενώ και ο κόσμος είναι αρκετά επιφυλακτικός. Υπάρχει μέλλον για τη χώρα εκτός ευρώ και ΕΕ; Υπάρχει πρόγραμμα;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τη μια στηρίζει εδώ και τώρα, και δεν παραπέμπει στο σοσιαλισμό, την έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ, από την άλλη θεωρεί ότι αν αυτή δεν ενταχθεί σε ένα ευρύτερο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα όπως εκείνο που ανέφερα παραπάνω σε συνδυασμό με μια παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας δεν οδηγεί πουθενά.
Γιατί προτείνουμε αυτές τις εξόδους-ρήξεις με ευρώ και ΕΕ:
1.Διότι λόγω και αυτών οδηγηθήκαμε εκεί που οδηγηθήκαμε .
2. Διότι με τον βιαστή του σώματος και της ψυχής σου δεν κάνεις καμιά διαπραγμάτευση.
3. Διότι το Ευρώ –που δεν είναι απλώς ένα τεχνικό, αλλά ένα πολιτικό μέσο- και η ΕΕ, που είναι ένας κατεξοχήν ιμπεριαλιστικός σχηματισμός και όχι βεβαίως μα Ένωση λαών, αποτελούν θηλιές στο λαιμό μας που αν τις αφήσουμε είναι αδύνατον να κάνουμε την οποιαδήποτε κίνηση
4. Διότι είναι παντελώς αντιφατικό να κάνεις λόγο για μέτρα όπως πχ οι κοινωνικοποιήσεις, ή ακόμη και για συλλογικές συμβάσεις, ή ακόμη και για έλεγχο κίνησης κεφαλαίων, ή για αποκλειστικά δημόσια υγεία και παιδεία….. όταν όλα αυτά τα απαγορεύει η ΕΕ.
5. Διότι σήμερα ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, αλλά και δυνάμεις της Αριστεράς, που μέχρι πρότινος δεν ήταν σύμφωνες, συμφωνούν με αυτούς τους στόχους, και ρόλος μας είναι να λάβουμε υπόψη μας αυτό το θετικό βήμα συνειδητοποίησης και να το προωθήσουμε παραπέρα .
6.Διότι μόνον πάνω σε αυτήν τη βάση της ρήξης με την ΕΕ, είναι δυνατόν να διαμορφωθεί ένα διεθνιστικό –πανευρωπαϊκό λαϊκό κίνημα, απαραίτητο για να οδηγηθούμε σε ένα αναγκαίο ριζοσπαστικό μετασχηματισμό.
 Θα είναι αυτός ο δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα; ΟΧΙ. Όμως είναι ο μοναδικός που οδηγεί σε διέξοδο, εκτός από εκείνο της βαρβαρότητας στον οποίο οδηγεί ο δρόμος, που ακολουθούν οι κυρίαρχοι, όχι λόγω ανικανότητας ή σαδομαζοχισμού, αλλά λόγω του ότι είναι ο μοναδικός για να σώσουν το καπιταλιστικό σύστημα που έχει φτάσει στα όρια του.
Και ο δρόμος αυτός αν και για ένα σύντομο διάστημα επίπονος, δεν θα είναι η καταστροφή –δίχως φάρμακα, καύσιμα, κλπ- όπως έχουν το θράσος να μας τον εμφανίζουν οι κυρίαρχοι, την ώρα που οι ίδιοι μας προτείνουν τα γεννόσημα φάρμακα, έχουν οδηγήσει την τιμή των καυσίμων στο ιστορικά μέγιστό της, και σημαντικά τμήματα του πληθυσμού στην εξαθλίωση .
Υπάρχει ένα λεπτομερές πρόγραμμα για την επόμενη μέρα; Όχι και θα ήταν λάθος να έχει φτιαχτεί από κάποιους ειδικούς σε κάποια γραφεία. Άλλωστε, ήδη ο λαός μας αρχίζει και γίνεται αλλεργικός στα προγράμματα, μια που αποδεικνύεται στην πράξη ότι «εφαρμόζονται» από την ανάποδη.
Επίσης μια τέτοια λεπτομερής επεξεργασία θα σήμαινε υποτίμηση των δυνατοτήτων της λαϊκής αυτενέργειας, η οποία ιστορικά, αλλά και πιο πρόσφατα εδώ, με διάφορες πρωτοβουλίες αποδείχνει ότι είναι ικανή να καλύψει σε ένα βαθμό αυτήν την ανάγκη.
Έτσι λοιπόν αντί να φτιάχνουμε συνταγές για τα μαγειρεία του μέλλοντος προτείνουμε ένα αν κι’ ακόμη ανεπαρκή άξονα, γύρω από τον οποίο θα πρέπει να κινηθούμε έξω από το Ευρώ και την ΕΕ, λαμβάνοντας υπόψη μας από τη μια το γεγονός ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και δεν θα πει όχι στην τροφοδότηση μας, και από την άλλη ότι και άλλοι λαοί θα ακολουθήσουν το δικό μας δρόμο.
Και αυτός ο άξονας κινείται γύρω από:
- την παραγωγική ανασυγκρότηση η οποία θα μας δώσει πίσω τις δυνατότητες που μας πήρε η αποδιοργάνωση όλου του παραγωγικού ιστού μας από την ΕΕ,
- τις κοινωνικοποιήσεις οι οποίες θα μας δώσουν τη δυνατότητα μιας σχεδιοποιημένης και όχι αφημένης στο έλεος των αγορών ανάπτυξης, και ταυτόχρονα θα επιτρέψουν στο λαό μας να καρπώνεται τον πλούτο που σήμερα ληστεύουν τα μονοπώλια
- Την αύξηση των αποδοχών και την ενσωμάτωση των ανέργων στην παραγωγή με μείωση των ωρών των ήδη εργαζομένων και φυσικά των κερδών κάτι που θα τονώσει την αγοραστική δύναμη της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού.
- τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος αλλά και της κίνησης των κεφαλαίων μέσω των εθνικοποιημένων τραπεζών.
-Την αύξηση των εξαγωγών μας και τη μείωση των περιττών σπάταλων εισαγωγών λόγω υποτίμησης, και ορισμένα προστατευτικά μέτρα.
- Τον δραστικό περιορισμό των στρατιωτικών δαπανών-η Ελλάδα χρόνια τώρα είναι στους δέκα πρώτους αγοραστές όπλων παγκοσμίως- που μόνο τους κατασκευαστές όπλων εξυπηρετούν
- Τη δήμευση και αξιοποίηση από το λαό της εκκλησιαστικής περιουσίας.
- Το άνοιγμα των εμπορικών σχέσεων με άλλες χώρες πέρα από εκείνες που μας επιβάλλει η ένταξη μας στην ΕΕ ιδιαίτερα όσων αφορά στην προμήθεια
- Την κατ’ αναλογία της Κούβας λόγω του αποκλεισμού της , ανάπτυξη τομέων όπως οι οικολογικές καλλιέργειες, οι εγχώριες πήγες ενέργειας, ακόμη και φαρμακοβιομηχανιών –η Κούβα εξάγει εμβόλια στον Καναδά-….

Έχει νόημα μία έξοδος της Ελλάδας από την ΕΕ και το Ευρώ αλλά διατήρηση του ίδιου οικονομικού συστήματος;
Η έξοδος αυτή θα πρέπει να εντάσσεται σε μια σοσιαλιστική-κομμουνιστική προοπτική και να αντιμετωπίζεται ως μια κατάκτηση ενός σημαντικού οχυρού σε ένα πόλεμο θέσεων που βελτιώνει τη θέση του λαϊκού κινήματος μέχρι την τελική ρήξη με το κυρίαρχο σύστημα.

Η κρίση τελικά βαραίνει τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το πολιτικό σύστημα ή πρόκειται για μια εν γένει συστημική κρίση;
Η κρίση είναι γενική, παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, κρίση που οφείλεται κυρίως στη αποπομπή ζωντανής εργασίας, στην οποία οδηγεί η ανταγωνιστική ανάπτυξη αυτού του συστήματος. Στην Ελλάδα προσλαμβάνει και ιδιαίτερες μορφές που οφείλονται στο μέσο επίπεδο ανάπτυξης της, και στον εξαρτημένο χαρακτήρα της.
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι υπεύθυνα ως τα κόμματα που εκφράζουν τα συμφέροντα αυτού του συστήματος.

Κόμματα της Αριστεράς εκτιμούν πως θα πρέπει η Ελλάδα να επιδιώξει μία αλλαγή στην πολιτική σκέψη της Ευρώπης. Εν ολίγοις να αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί σε επίπεδο ΕΕ... Είναι δυνατή μία τέτοια προοπτική;
Αυτό που πρέπει να αλλάξει στην Ευρώπη είναι το επίπεδο συνειδητότητας των λαϊκών δυνάμεων και πρωτίστως της εργατικής τάξης εν δυνάμει πρωτοπόρας δύναμης και να αναδειχτεί η θαμμένη επαναστατικότητα της.
Σε αυτό συμβάλλει η κρίση διότι υποσκάπτει τις αντικειμενικές βάσεις πάνω στις οποίες μέχρι σήμερα στηρίζονταν η συναίνεση. Αυτό όμως δεν γίνεται αυτόματα και μηχανιστικά, αλλά μέσα από τους αγώνες, την ιδεολογική-θεωρητική πάλη , τη συμβολή του συλλογικού διανοούμενου ή κόμματος της εργατικής τάξης.
Αυτή η αλλαγή είναι που θα επιτρέψει όχι τον αδύνατο εξανθρωπισμό, αλλά το γκρέμισμα το τσάκισμα–κάτι άλλωστε που ισχύει και για το αστικό κράτος- της ΕΕ που αποτελεί προϋπόθεση μιας Ευρώπης των λαών . Όπως δεν μπορούμε να έχουμε ΝΑΤΟ ή ΔΝΤ των λαών, έτσι δεν μπορούμε να έχουμε και ΕΕ των λαών. Ας το καταλάβουμε καλά. Ήλθε η ώρα, ή θα βγούμε από το λάκκο των λεόντων, ή θα μας φάνε τα λιοντάρια.

Πολλοί λένε πως η Αριστερά με τη στάση της έφερε την κατάσταση στα όρια με το μεταναστευτικό... Ποια είναι η πολιτική κατά τη γνώμη σας που θα έπρεπε να εφαρμοστεί για το μεταναστευτικό;
Προφανώς και για να μην ξεχνάμε και πάλι τις αιτίες, δεν φταίει η Αριστερά ούτε για τους πολέμους ούτε για τις διώξεις, ούτε για την πείνα και τη δυστυχία που προκαλούν τη μετανάστευση.
Επίσης δεν φταίει η Αριστερά για τη συμφωνία του Δουβλίνου που μας υποχρεώνει να εγκλωβίζουμε τους μετανάστες, παρά και τη δική τους θέληση στη χώρα μας. Αν τώρα θεωρείται ότι η Αριστερά φταίει, γιατί αντιμετωπίζει τους μετανάστες ως ανθρώπους και δεν αποδέχεται τον ρατσιστικό περιορισμό της ελεύθερης διακίνησης παρά μόνον για την «ανώτερη» ευρωπαϊκή φυλή, ναι τότε φταίει η Αριστερά.
Το μεταναστευτικό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί στη ρίζα του και οι μετανάστες ως άνθρωποι όμοιοι ακριβώς με μας και όχι μέσα από ένα ρατσιστικό ανταγωνισμό Χρυσοχοϊδη, ΝΔ, και εθνικοφασιστών. Αυτή είναι και η μόνη πολιτική που μπορεί να μειώσει και τα όποια προβλήματα δημιουργεί τμήμα των μεταναστών, όπως άλλωστε και τμήμα των περιθωριοποιημένων κοινωνικά Ελλήνων.

Την άνοδο της Χρυσής Αυγής πως τη σχολιάζεται; Τι θα λέγατε σε κάποιον που θα σας έλεγε πως θα ψηφίσει τη Χρυσή Αυγή;
Ότι επιλέγει ότι πιο ανθελληνικό υπάρχει, μια και επιλέγει τους θαυμαστές των ναζί σφαγέων του λαού μας, και των διαφημιστών του έργου του αρχιμακελάρη Χίτλερ, ότι επιλέγει μια δύναμη που ενώ καμώνεται ότι αρνείται το τέταρτο γερμανικό Ράιχ, έχει ως πρότυπο του το τρίτο, ότι τελικά επιλέγει τις αξίες του κυρίαρχου συστήματος (ανταγωνισμό, βία, ρατσισμό αυταρχισμό κρατισμό,….) που τον έριξαν στην κρίση την οποία βιώνει , τραβηγμένες στα άκρα τους.

Τελικά η Αριστερά έχει ευθύνες για την κατάσταση της χώρας;
Καμιά απολύτως άλλη ευθύνη δεν έχει η αριστερά-εννοώ η ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική αριστερά - παρά μόνον την ευθύνη ότι δεν συνέβαλε όσο θα μπορούσε στην ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος. Τώρα, για όσους εντάσσουν στην Αριστερά και την κατ’ όνομα πράσινη δεξιά, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, αυτό είναι ο κύριος εγχώριος υπεύθυνος του σημερινού δράματος του λαού μας.

Πολλοί κατηγορούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την Αριστερά γενικότερα για «στείρα κρητική». Ποια η απάντησή σας;
Η απάντηση μου με βάση και όσα προανέφερα είναι ότι αυτή είναι μια παντελώς αστήριχτη κατηγορία. Και αυτό όχι διότι η άρνηση της άρνησης είναι εν μέρει και θέση, αλλά διότι και στρατηγική-οραματική προοπτική έχει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και τακτική που τη συνδέει με την στρατηγική της.

Τι θα σήμαινε για εσάς μία πτώση των ποσοστών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τι θα σήμαινε αν τελικά δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή;
Δεν θα έπρεπε να σημάνει σε καμιά περίπτωση απαξίωση, της έτσι κι’ αλλιώς όχι πρωτεύουσας, συμβολής των εκλογών στην προώθηση των θέσεων μας. Θα σήμαινε απόδειξη των άνισων όρων κάτω από τους οποίους διεξάγουμε τον αγώνα μας, Θα σήμαινε επιβεβαίωση της τρομερής δύναμης της συνήθειας και του ακόμη χαμηλού επιπέδου συνειδητότητας. Θα αναδείκνυε τις δικές μας αδυναμίες να συμβάλουμε πιο αποτελεσματικά στην υπερνίκηση των παραπάνω. Στην κάθε περίπτωση εκτιμώ ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αν και προφανώς δεν θα αποτελέσει κάποιο εκλογικό τσουνάμι, έχει κάποια αύρα για να μην πω ρεύμα που θα εκφραστεί και εκλογικά και αυτό θα είναι πολλαπλά ευεργετικό για το λαϊκό κίνημα.

Ένα τελευταίο μήνυμα στον κόσμο που στις 6 Μαϊου θα προσέλθει στις κάλπες να ψηφίσει;
Να επιλέξει την πιο συνεπή, αγωνιστική, μετωπική, αδογμάτιστη , αγνή, αριστερή δύναμη, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ . Μετά την παρένθεση των εκλογών όποιο κι’ αν είναι  το αποτέλεσμα τους να επανέλθει πιο μαζικά, μετωπικά και σθεναρά στο πεδίο των δύσκολων αγώνων που μας προσμένουν.