ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Ας το προσέξουν…

Με αυτό τον τίτλο γράφει ο Νίκος Μητσιάλης και συνυπογράφουμε το κείμενό του... Δεν είναι τωρινό το πρόβλημα... Πάει καιρός, που ο ενοχλητικός ΣΥΡΙΖΑ -πλην ελαχιστότατων εξαιρέσεων- αντιμετωπίζεται με πυρ ομαδόν από εκπροσώπους 4-5 κομμάτων και την πλειοψηυφία των παρευρισκόμενων δημοσιογράφων... Και είναι καρό, που έχει φανεί η ανάγκη πολύ πιο οργανωμένης παρουσίασης της δημόσιας εικόνας του σε θέσεις, εκτιμήσεις, προτάσεις...Δεν μιλάμε γιά κάτι ανέλπιστα αυτογκόλ, που σημειώνουν οι ... επιθετικοί του από την μέση του γηπέδου... Μιλάμε για την καθημερινή δημόσια εικόνα του... Υπάρχει και πρόβλημα προσώπων... Κάτι αξιόλογοι και συμπαθέστατοι νέοι, που είχαν φανεί και στην προεςκλογική περίοδο σαν να έχουν εξαφανιστεί ενώ στην θέση του πληθαίνουν εκείνοι, που διαθέτουν αρκετά ξύλινο και αρκετά προσαρμοστικό λόγο... 
Εν πάσει περιπτώσει, διαβάστε το κείμενο του Φίλτατου Νίκου... 

  
Ας το προσέξουν…
Πολύ έξυπνα το επικοινωνιακό επιτελείο της Νέας Δημοκρατίας οργάνωσε από καιρό σε συνεργασία πάντα με τους ιδιοκτήτες των μεγάλων κεντρικών καναλιών που συμφέρον έχουν να μην δουν τον Σύριζα στα κυβερνητικά έδρανα, αλλά και των μικρότερων καναλιών, την σε καθημερινή βάση βρώμικη επίθεση εναντίον του κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Από τα «πρωινάδικα» και στις ειδήσεις των οκτώ και των εννέα και κυρίως στα πάνελ του δήθεν «πολιτικού προβληματισμού» δημοσιογράφοι, που εν τη αφελεία του προχθές ο Σπηλιωτόπουλος βουλευτής της Ν.Δ. καλεσμένος του Παπαδάκη στον Αντένα, τους αποκάλεσε «καθοδηγητές της κοινής γνώμης…»
Με μπαράζ ερωτήσεων που στην ουσία αποπροσανατολίζουν από τα πραγματικά προβλήματα, στη πλειοψηφία τους αυτοί, βοηθούν στην πράξη τους προσκεκλημένους των  τριών κυβερνητικών κομμάτων να επιτεθούν με τη σειρά τους στον εκπρόσωπο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης…
Μεγάλο το επίτευγμα της μηντιακής δημοκρατίας να κατορθώσει η πραγματική ζωή μας να αντικατασταθεί από το τηλεοπτικά εικονικό και συνήθως κακά σκηνοθετημένο, το οποίο ξετυλίγεται στο τηλεοπτικό γυαλί των «ενημερωτικών» εκπομπών και στα πάνελ των Πρετεντέρη, Καμπουράκη, Ευαγγελάτου και άλλων τηλεοπτικών αστέρων και που εξαντλείται με το τέλος των μεταμεσονύκτιων ειδήσεων…
Παιγνίδι άνισο για τον Σύριζα αφού τα τηλεοπτικά τραπέζια είναι πάντα «στρωμένα» κατά τέτοιο τρόπο ώστε ο εκπρόσωπος του να «πυροβολείται» κατά ριπάς ανηλεώς από τουλάχιστον πέντε ή και έξη καλεσμένους ταυτοχρόνως…
Τρεις κυβερνητικοί με τον σοβαροφανή κ. Βορίδη ή με τον κραυγάζοντα Άδωνι  συχνά, πυκνά καλεσμένους να σέρνουν το χορό από πλευράς Νέας Δημοκρατίας και να ακολουθούν από κοντά οι δύο εκπρόσωποι των κυβερνητικών συνιστωσών, του ΠαΣοΚ δηλαδή και της ΔημΑρ, ο δημοσιογράφος συντονιστής του τηλεοπτικού σταθμού και ακόμα ένας  ή και δύο καλεσμένοι «αμερόληπτοι» δημοσιογράφοι…
Προχθές στο κρατικό κανάλι της ΝΕΤ υπήρχε ακόμα ένας εμβόλιμος, εκείνος της εταιρείας δημοσκοπήσεων ο οποίος μεταξύ άλλων είδε και αυτός φως στο τούνελ, οικονομική ανάκαμψη και το Σαμαρά… Μέγα Αλέξανδρο!
Μετά από αυτή τη σύνθεση του πάνελ καταλαβαίνει ο καθένας τι τον περιμένει τον εκπρόσωπο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς όσο καλός χειριστής του λόγου και αν είναι αυτός, κάτι που δεν συμβαίνει φυσικά σ’  όλες τις περιπτώσεις…
Όταν έχεις λοιπόν πέντε ή έξη να σε «πυροβολούν» αλλάζοντάς σου συνεχώς θέμα και ερωτήσεις και το κυριότερο προβοκάροντάς σε με «αναρχικές και τρομοκρατικές» κακοστημένες παγίδες, βοηθώντας  όλον αυτόν τον αχταρμά με συνεχείς διακοπές σου ο «συντονιστής» δημοσιογράφος, είναι ευνόητο πως το να επιμένει κανείς να επικοινωνεί με τον λαό μέσω αυτών των τηλεοπτικών προγραμμάτων,  είναι κατά τη γνώμη πολλών μια συνεχής αυτοκτονική πολιτική προσπάθεια…
Ας το ομολογήσουμε αναλογιζόμενοι τα παραπάνω και όχι μόνο, ότι στο γήπεδο αυτού του βρώμικου μηντιακού «παιγνιδιού» με στημένη τη σύνθεση των πάνελ και με αυτούς τους «δημοσιογράφους – συντονιστές» το «κέρδος» για τη Ριζοσπαστική Αριστερά θα είναι δυστυχώς μια συνεχής φθορά από την συστηματική τηλεοπτική αλλοίωση της εικόνας της.-
Νίκος Μητσιάλης
Κέρκυρα 30-1-2013

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Το λάθος που "απογείωσε" τη λιτότητα στην Ελλάδα

Πολύ αμφιβάλλουμε ότι πρόκειται για λάθος... Αντίθετα πολύ πιστεύουμε, πως πρόκειται για συνιδητή πολιτική μεγάλων κοινωνικών αναδιαρθρώσεων σε βάρος των λαών και υπερ της πλουτοκρατίας... Εντούτοις σας αναδημοσιεύουμε το σημείωμα από τον ιστότοπο NOOZ (http://www.nooz.gr). Γιατί ακόμη και έτσι να είναι αφήνει ριζικά έκθετους τόσο τους εμπνευστές όσο και τους εγχωρίους δεξιο-κεντρο-αριστερούς κουβαλητές των μνημονίων ή για αφέλεια σε βαθμό ηλιθιότητας ή για άλλες βαθύτερες σκοπιμότητες... Διαλέγετε και παίρνετε αλλά καλύτερα διαβάστε το...

 Με τίτλο «Λιτότητα: Έχουμε κάνει λάθος εφ' όλης της ύλης», το εβδομαδιαίο περιοδικό «Μarianne» δημοσιεύει μεγάλο αφιέρωμα στο «απίστευτο λάθος των ειδικών του ΔΝΤ». Είναι το πρώτο από τα γαλλικά έντυπα που προσπαθεί να ρίξει φως και να κατανοήσει την έκθεση του Ολιβιέ Μπλανσάρ, επικεφαλής του ερευνητικού τμήματος του ΔΝΤ, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 3 Ιανουαρίου. 
Από τα γαλλικά μίντια μόνο το κρατικό κανάλι France2 είχε κάνει μια σύντομη αναφορά, ενώ κατά τα άλλα το θέμα έχει περάσει στα ψιλά της έντυπης δημοσιογραφίας.
Στο πολυσέλιδο αφιέρωμα της «Μarianne» γίνεται συνεχής αναφορά στις συνέπειες που έχει υποστεί η Ελλάδα από την επιβολή της λιτότητας που επέβαλαν οι «ειδικοί» του ΔΝΤ και αυτό, όπως λέει, εξ αιτίας ενός λάθος στους υπολογισμούς...
«Πρόκειται για την απίστευτη ομολογία!», γράφουν οι συντάκτες του άρθρου.
«Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της μεγάλης κρίσης που κλυδωνίζει τις δυτικές οικονομίες, ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς οικονομολόγους του πλανήτη, ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, διευθυντής του ερευνητικού τμήματος του ΔΝΤ, έδωσε στη δημοσιότητα μια μελέτη στην οποία ομολογεί ότι το ΔΝΤ και μαζί του το σύνολο των Ευρωπαίων ηγετών, των υπουργών οικονομίας, της Κομισιόν και της ΕΚΤ, έκαναν σοβαρό λάθος στους υπολογισμούς τους. Υποτίμησαν τις καταστροφικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας που επέβαλαν στα υπερχρεωμένα κράτη».

Το απίστευτο αυτό κείμενο της 43σέλιδης έκθεσης του Ολιβιέ Μπλανσάρ έχει τίτλο: «Τα λάθη των προγνωστικών ανάπτυξης και οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές». 

Το λάθος αφορά σε έναν συντελεστή, γνωστό στην οικονομία με την ονομασία «πολλαπλασιαστής» (multiplicateur). 

Μεταξύ του 1970 και του 2007, οι ασχολούμενοι με τις προβλέψεις είχαν διαπιστώσει ότι η μείωση κατά 1% στις δημόσιες δαπάνες, ή κατά 1% επιπλέον έσοδα από τη φορολογία, οδηγούσαν, κατά μέσον όρο, σε 0,5% μείωση της ανάπτυξης στις προηγμένες χώρες. 

Εξ αυτού διαμόρφωσαν τον πολλαπλασιαστή 0,5 τον οποίο και χρησιμοποίησαν στις προκαταρκτικές εργασίες τους για τα προγράμματα που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Πορτογαλία. 

Το πρόβλημα είναι ότι τα δεδομένα αυτά ίσχυαν πριν από την κρίση, η οποία με την ανασφάλεια που έφερε στις χώρες, επηρέασε τη συμπεριφορά των καταναλωτών. 

Στο «Πανόραμα της Παγκόσμιας Οικονομίας» που δημοσίευσε το ΔΝΤ τον περασμένο Οκτώβριο, αναγνωρίζει ότι με τις σημερινές συνθήκες, οι πολλαπλασιαστές κινούνται ανάμεσα στο 0,9 έως και το 1,7 (!) ήτοι δύο με τρεις φορές μεγαλύτεροι από το 0,5.

Την πληροφορία αυτή το ΔΝΤ την έχει γράψει στα ψιλά του «Πανοράματος» και μόνο οι ιδιαίτερα έμπειροι αναλυτές μπορούσαν να αντιληφθούν το μέγεθος της σημασίας της. 

Αβυσσαλέες συνέπειες 

Ο Ολιβιέ Μπλανσάρ αναγνωρίζει αυτό που κάθε πολίτης μπορούσε να αντιληφθεί περπατώντας για λίγο στις ρημαγμένες από τη λιτότητα αγορές των πόλεων της νότιας Ευρώπης –που όμως οι μεγάλοι εξπέρ στα γραφεία τους με τα κομπιουτεράκια τους φάνηκαν ανάξιοι να αντιληφθούν.
Υποχρεώνοντας τις κυβερνήσεις της νότιας Ευρώπης σε δραστική μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και των συντάξεων, αναγνωρίζει η έκθεση, προκλήθηκε μια πτώση της εσωτερικής ζήτησης δύο με τρεις φορές ταχύτερη απ' ό,τι αναμενόταν.
Οι συνέπειες ήταν αβυσσαλέες: σειρά πτωχεύσεων, εκτίναξη της ανεργίας, τεράστιες διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας και της Λισαβόνας.
«Ο πολλαπλασιαστής δεν είναι κάτι που πέφτει εξ ουρανού», εξηγεί ο Ερίκ Εγέρ, οικονομολόγος στο Γαλλικό Παρατηρητήριο Οικονομικών Συγκυριών (OFCE). 

«Μεταβάλλεται ανάλογα με τις συγκυρίες: εξαρτάται από το σημείο του οικονομικού κύκλου στο οποίο βρισκόμαστε πάνω ή κάτω, από την πολιτική των γειτονικών χωρών, από το εάν μπορούμε να κάνουμε υποτίμηση στο νόμισμά μας. Μόνο συνυπολογίζοντας όλα αυτά τα στοιχεία μπορούμε να εκτιμήσουμε τις συνέπειες μιας θεραπείας λιτότητας –και όχι εφαρμόζοντας έναν πολλαπλασιαστή επειδή λειτούργησε προηγούμενα, όταν η ανάπτυξη ήταν στο ραντεβού», υποστηρίζει.
Κι όμως, αυτά έκαναν τα λαμπρά μυαλά του ΔΝΤ. Τώρα που η ομολογία είναι και γραπτή, απομένει να πεισθούν Κομισιόν και ΕΚΤ, χωρίς αυτό να θεωρείται άμεσα εφικτό, σημειώνουν οι συντάκτες της «Μarianne». 

Παρατηρούν ότι τόσο στις Βρυξέλλες όσο και στο Βερολίνο συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η θεραπεία θα έλθει μέσα από τη θεραπεία λιτότητας και συνεχίζουν να υποτιμούν τις αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη. 

Το άρθρο καταλήγει λέγοντας ότι τέλος πάντων δεν υπάρχει έρευνα χωρίς να γίνονται λάθη, το νοητικά σοβαρό όμως, είναι η επανάληψη του λάθους. Το δε ασυγχώρητα σοβαρό, είναι η διαιώνιση του λάθους.

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Το χιούμορ... μακραίνει τη ζωή...


Η Λίστα Λαγκάρντ ή ο κλέψας του κλέψαντος

Αυτός είναι ο τίτλος σημειώματος του Γιώργου Ρούσση, που δημοσιεύτηκε ως πρώτη συνεργασία του στην επανεκδιδόμενη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Το δημοδιεύουμε γιατί -μεταξύ άλλων- το θεωρούμε υπόδειγμα της Γκραμσιανής συλλογιστικής και μεθοδολογίας, που ο Γιώργος παρουσιάζει αναλυτικά στο τελευταίο του βιβλίο: Από την κρίση ως την επανάσταση. σας το προτείνουμε αδιαφιλονίκητα προς ανάγνωση και κρίση...

Η Λίστα Λαγκάρντ ή ο κλέψας του κλέψαντος

Απέναντι σε σκάνδαλα τύπου λίστας Λαγκάρτντ εμφανίζονται δυο εξίσου λαθεμένες στάσεις.
Η πρώτη η οποία είναι και κυρίαρχη, υπερτονίζει τη σημασία αυτών των σκανδάλων. Στόχος είναι να αποδειχτεί ότι για την κρίση υπεύθυνη είναι η κακή διαχείριση με αποκορύφωμα τα σκάνδαλα. Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται να οδηγηθεί η κοινή γνώμη στο συμπέρασμα ότι η κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί από  μια χρηστή διαχείριση ,με την εφαρμογή των νόμων, δίχως απάτες και λοβιτούρες, ή με άλλα λόγια ότι για να αντιμετωπιστεί η κρίση και να επανέλθουμε στους κανονικούς μας ρυθμούς, το κύριο αν όχι το άπαν, είναι  η αλλαγή του πολιτικού προσωπικού από ένα άλλο πιο ικανό και έντιμο. Με αυτόν τον τρόπο περισώζεται το κύρος του υπεύθυνου για την κρίση καπιταλιστικού  συστήματος. Αποσιωπάται το γεγονός ότι η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου αποτελεί θεμελιακή αρχή της ΕΕ καθώς επίσης και το ότι  στο βασίλειο του χρήματος-Μαμωνά, του κέρδους και της κλοπής ξένης εργασίας,  η «νόμιμη» κλοπή αποτελεί  θεμελιακή αξία.
Αποσιωπάται ότι όπως επισημαίνει ο Μπρεχτ, όσο κλέφτης είναι ο ληστής των τραπεζών, άλλο τόσο ίσως και περισσότερο είναι ο τραπεζίτης. Αποσιωπάται ακόμη το γεγονός ότι η μίζα ισχύει για περίπου το 80% των διεθνών συναλλαγών, και ότι ο τζίρος από τη διαφθορά είναι μεν τεράστιος σε σχέση με τις απολαβές του πλήθους που λιμοκτονεί, είναι όμως αμελητέος σε σχέση με το νόμιμο τζίρο του κεφαλαίου.
Εξίσου λαθεμένες είναι όμως και οι απόψεις που αντιμετωπίζουν υποθέσεις όπως εκείνη της λίστας Λαγκάρντ μόνον ως «πυροτέχνημα αποπροσανατολισμού» και την αλλοίωση της ως «ανούσια λεπτομέρεια».
Αυτού του τύπου οι τοποθετήσεις εντάσσονται στην  ευρύτερη αδιέξοδη πολιτική του «όλα ή τίποτα». Παραγνωρίζουν τη λαϊκή απαίτηση για κάθαρση, και διευκολύνουν με αυτήν τους τη στάση, δυνάμεις όπως η «Χρυσή Αυγή», να εμφανίζονται ως ο μοναδικός εκφραστής αυτού του λαϊκού αιτήματος.
Παραβλέπουν ότι  σε τέτοιες περιπτώσεις  ακόμη και η τήρηση της αστικής νομιμότητας έχει τη σημασία της, και ότι η αποκάλυψη της σαπίλας του αστικού πολιτικού κόσμου είναι σημαντική.
Το ζητούμενο δεν είναι να απαξιώνεται παντελώς η αναγκαιότητα αποκάλυψης και τιμωρίας των ενόχων τέτοιων σκανδάλων. Το ζητούμενο είναι  να καταδεικνύεται  το γεγονός ότι το σύστημα δεν έχει κανένα πρόβλημα να πετάξει  σαν στημένες λεμονόκουπες πολιτικούς του υπηρέτες, φτάνει να διασωθεί συνολικά το ίδιο, ότι η αποκάλυψη της λίστας Λαγκάρντ είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στις πάμπολλες άλλες παρόμοιες που υπάρχουν, και τέλος ότι εκτός από τα παράνομα σκάνδαλα κυριαρχεί το «νόμιμο» καπιταλιστικό σκάνδαλο το οποίο και τα εκτρέφει.
Αυτό, όπως απέδειξε και η σχετική αρνητική εμπειρία του «υπαρκτού σοσιαλισμού», σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι αυτά τα σκάνδαλα θα πάψουν να υπάρχουν,  με την ανατροπή του καπιταλισμού,  αν δεν υπάρξει ουσιαστική λαϊκή συμμετοχή και έλεγχος των διαχειριστών, σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης. 
Αν το καλοσκεφτούμε, η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ο κλέψας του κλέψαντος.  Αποτελείται από στοιχεία που κάποιος υπέκλεψε από τα αρχεία μιας κλέφτρας –τράπεζας, και τα οποία αποκαλύπτουν μεταξύ άλλων ορισμένους κλέφτες φόρων και ίσως κατόχους κλεμμένου-μαύρου χρήματος, μια λίστα που μας παρέδωσε η τότε υπουργός οικονομικών της Γαλλίας και μετέπειτα γενική διευθύντρια του ΔΝΤ γνωστού τοκογλυφικού –άρα κατά Αριστοτέλη κλέφτη – οργανισμού, από την οποία κάποιοι πολιτικοί  υπερασπιστές του συστήματος νόμιμης κλοπής, απέκρυψαν -«έκλεψαν» κάποια ονόματα….
Ας ανατρέψουμε λοιπόν  και ας τιμωρήσουμε όπως τους αξίζει τους παράνομους και «νόμιμους» κλέφτες.
Καλώς σας ξαναβρίσκω από τις στήλες της Ελευθεροτυπίας.
Γιώργος Ρούσης,  grousis@ath.forthnet.gr

Δύο λόγια για μία ταινία που αξίζει

Και αυτό το σημείωμα ανήκλει στον φίλτατο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανο Πάντο και αναφέρεται στην πρόσφατα παρουσιασμένη (14/1/2013) στις Αθηναϊκές αίθουσες τελυταίας ταινίας του Κώστα Γαβρά : Κεφάλαιο. Θέμα της: το χρηματηστιριακό κεφάλαιο μέσα από την διαδρομή ενός απλού συνηθισμένου ανθρώπου μέχρι τον αδίστακτο τραπεζίτη στον οποίο μεταμορφώνεται  (τον υποδύεται ο Γκαντ Ελμαλέχ). 
Στην Στέγη γραμμάτων και τεχνών, που ο σκηνοθέτης του Ζ προλόγισε την ταινία του είπε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα μεταξύτων οποίων τα παρακάτω:

- «Πίσω από την γοητεία ενός τραπεζίτη, τη μόρφωση και την καλλιέργειά του, κρύβεται μια σκοτεινή πλευρά, αυτή των επιχειρήσεων. Κι αυτό προσπάθησα να βρω και να διηγηθώ στην ταινία μου».
-«Ζούμε σ΄ έναν άγριο καπιταλισμό, γυρίσαμε πίσω πολλά χρόνια, στον 19ο αιώνα».
- «Οι έννοιες ναι, φυσικά έχουν αλλάξει και κυρίως έχει παραμεριστεί η ηθική. Στο βιβλίο «Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός», ο συγγραφέας του, τραπεζίτης Ζαν Πιερλεβάντ, περιγράφει τη δημοκρατία σαν placebo, (πλασματική) . Ότι δηλαδή, οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών και των επιχειρήσεων διευθύνουν τον κόσμο. Νομίζω ότι του ξέφυγε σε μια στιγμή ειλικρίνειας».
- «Στη Γαλλία οι ομαδικές απολύσεις γίνονται υπό τον τίτλο του «κοινωνικού προγραμματισμού» (plans sociaux). Σαν να πρόκειται για δώρο στους ανθρώπους».
- «Tη λύση στα τεράστια προβλήματα, δεν θα τη δώσει μια ταινία. Δεν είναι αυτός ο ρόλος ούτε του κινηματογράφου ούτε του σκηνοθέτη. Εμένα μ' ενδιαφέρει η αντίσταση στην καταστροφή».
- «Η λύση θα έρθει από τους ανθρώπους που ψηφίζουμε. Πρέπει να ξέρουμε ποιους διαλέγουμε και γιατί τους διαλέγουμε. Αυτό είναι το πρόβλημα. Και κυρίως είναι πρόβλημα ελληνικό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια».
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, προβλήθηκε το τρέιλερ της ταινίας «Το τσεκούρι», καθώς και αποσπάσματα της ταινίας «Το Κεφάλαιο». Μεγάλη ήταν η συμμετοχή και το ενδιαφέρον του κοινού, το οποίο έθεσε στο σκηνοθέτη αρκετές ερωτήσεις, τόσο για την νέα του ταινία, όσο και για την επικρατούσα οικονομική κατάσταση. Από τη μεριά του, ο Κώστας Γαβράς συνέστησε αντίσταση, ακόμα και στα μικρά θέματα της ζωής.

Το αναδημοσιεύουμε γιατί αξίζει...

Το λάβαμε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από τον φίλτατο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανο Πάντο και το αναδημοσιεύουμε... Το συνοδεύει και η αφίσσα του σημειώματος...

Ερωτικό γράμμα σε παλιούς συνοδοιπόρους

Είναι καιρός που θέλω να σου πω μερικά πράγματα αλλά συνεχώς το αναβάλλω. Πάντα μεσολαβεί κάτι άλλο, πιο επίκαιρο ή πιο επιτακτικό.
Εντάξει, έχουμε διαφορετικές απόψεις. Εσύ θέλεις να σώσεις τη χώρα συνεργαζόμενος με τα κόμματα του μνημονιακού τόξου, γιατί πιστεύεις ότι πρόκειται για μονόδρομο και για την τελευταία ευκαιρία προς αποφυγήν της ανοιχτής χρεοκοπίας και της μαζικής εξαθλίωσης. Κι εγώ πάλι βλέπω ότι όλ’ αυτά δεν οδηγούν πουθενά, ότι το σπιράλ της λιτότητας συνεχώς βαθαίνει, ότι η διάλυση του κοινωνικού ιστού είναι νομοτελειακή και κατακλυσμιαία, ότι ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει ούτε σε τρία ούτε σε εκατό τέρμινα, ότι οι επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις αποτελούν μονάχα πρόσχημα απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, ότι το πολιτικό σύστημα έχει χάσει τη στοιχειώδη ικανότητα να αυτοκαθαρθεί και να βγει από το αδιέξοδό του.
Εντάξει, έχουμε διαφορετικές απόψεις, αλλά μέσα σ’ αυτές τείνει να εξαφανιστεί εντελώς η κοινή μας αφετηρία.
Ναι, μιλάγαμε κάποτε μαζί για την Ευρώπη, έχουμε υπάρξει η πιο συνεπής ευρωπαϊκή πολιτική δύναμη και έχουμε πληρώσει, στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, το τίμημα γι’ αυτό. Δεν ήταν όμως άνευ όρων η επιλογή μας, λέγαμε «ναι στην Ευρώπη των εργαζομένων, όχι στην Ευρώπη των μονοπωλίων». Μιλούσαμε για την αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων, για την ευρωπαϊκή Αριστερά, για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μέσα από διαρθρωτικές αλλαγές και δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Πώς έφτασες να υπερασπίζεσαι την Ευρώπη του κεφαλαίου, του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, της λιτότητας, της αυταρχικής στροφής; Πώς έφτασες να συμπορεύεσαι με τη Μέρκελ και με τους ακραίους συντηρητικούς, όταν το θέμα είναι να νικηθεί ακριβώς η δική τους πολιτική για να ανασάνουν και να αναπτυχθούν οι κοινωνίες; Λέγαμε ότι η Ευρώπη δεν είναι ούτε κόλαση ούτε παράδεισος, δεν είναι λούνα παρκ αλλά πεδίο ταξικής πάλης. Σύμφωνοι, αλλά το σε ποιο μετερίζι αυτής της πάλης ανήκουμε το είχαμε λυμμένο, έτσι δεν είναι;
Μιλάγαμε μαζί για μεταρρυθμίσεις. Πώς κλείνεις τώρα τα μάτια στο γεγονός ότι βαφτίζονται «μεταρρυθμίσεις» όλα τα μέτρα απορρύθμισης του κοινωνικού κράτους και εξαθλίωσης των εργαζομένων και της μεσαίας τάξης, ενώ οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις, λειτουργικό και αναδιανεμητικό φορολογικό σύστημα, αλλαγή του αναπτυξιακού μοντέλου σε οικολογική κατεύθυνση, αποκέντρωση της εξουσίας, αποδόμηση της τραπεζοκρατίας, αποκομματικοποίηση του κράτους, απογείωση της παιδείας, μηχανοργάνωση, πάνε συνεχώς στις καλένδες;
Και το Μνημόνιο; Επί δύο χρόνια (2010-2012) ψήφιζες στη Βουλή σε όλες τις ψηφοφορίες μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις. Τι άλλαξε έκτοτε και έκανες στροφή 180 μοιρών και ψηφίζεις τα ακριβώς ανάποδα, πέρα από τη συμμετοχή του κόμματός σου στην κυβέρνηση; Και πόσο αυτό διαφέρει από τη στροφή του Σαμαρά, που από το Ζάππειο πέρασε εν μια νυκτί στην Αλεξάντερπλατς;
Και ο νυν υπέρ πάντων αγών για τη διάσωση του Βενιζέλου τι σου λέει; Πόσα μπορεί να καταπιεί κανείς προκειμένου να σώσει κάποιον ο οποίος είναι καταδικασμένος να καταστραφεί;
Έπειτα, δεν καταλαβαίνω αυτή την άρτι εκδηλωθείσα εμμονή σου με την ανομία. Αυτή τη μονομερή υστερία σου με τα κακώς κείμενα. Εντάξει, στην Ελλάδα οι νόμοι υπάρχουν για να παραβιάζονται: Φορολογικοί νόμοι, νόμοι για την πολεοδομία, για το πολιτικό χρήμα, για τη λειτουργία των θεσμών, για τα πανεπιστήμια, ακόμα και για το κάπνισμα. Ούτε κι εμένα μ’ αρέσει αυτό το χύμα, αυτό το «γιατί έτσι γουστάρω», αυτός ο χυλός όπου βυθίζονται οι πολίτες και οι φτωχοδιάβολοι, ενώ επιπλέουν τα παντός είδους λαμόγια – μεγάλα και μικρά.
Αλλά το επιλεκτικό κόλλημά σου με την ανομία δεν το καταλαβαίνω. Εντάξει, σε ενοχλούν τώρα αυτά που ενοχλούσαν ανέκαθεν τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, φυσικό είναι με όλη αυτή την όσμωση της συγκυβέρνησης, αν και με προβληματίζει το γεγονός ότι όλο και περισσότερο σε ενοχλούν κι εκείνα που ενοχλούν τη Χρυσή Αυγή, η οποία επιβάλλει σταδιακά την ατζέντα της. Όχι μονάχα στην κυβέρνηση, αλλά και σε σένα.
Από την άλλη, δεν βλέπω πια να σε ενοχλούν αυτά που ενοχλούν κυρίως εμένα, αυτά που μέχρι πρό τινος ενοχλούσαν κι εσένα: Η ανομία των καναλιών, η ανομία του τραπεζικού συστήματος και των διεθνών αγορών, η ανομία των μεγάλων φοροφυγάδων, η ανομία των φοροελεγκτικών μηχανισμών που χρηματίζονται, που αδρανούν σκόπιμα, που μονίμως αλληθωρίζουν υπέρ των μεγάλων συμφερόντων. Η ανομία στον ΕΟΤ, η ανομία με τη Siemens, η ανομία των πολεμικών εξοπλισμών, η ανομία του πελατειακού συστήματος, η ανομία της μίζας, η ανομία της αστυνομικής βίας.
Πάντως, ανάμεσα σ’ αυτά που με ενοχλούν, που σε ενοχλούσαν, ουδέποτε συγκαταλεγόταν η «ανομία των καταλήψεων». Άκουγα τις προάλλες τον εκπρόσωπο Τύπου της ΔΗΜΑΡ να μιλάει για την ανομία στη βίλλα Αμαλία και ξαφνικά δεν καταλάβαινα τίποτα, ερχόταν από άλλον πλανήτη, όχι από τον πλανήτη της Αριστεράς, από το πρώην κοινό μας σπίτι. Ουδέποτε η Αριστερά, ούτε η ΔΗΜΑΡ, είχε στο πρόγραμμά της και στην ατζέντα της ως πρόβλημα τις μακροχρόνιες καταλήψεις άδειων σπιτιών στην Αθήνα από ελευθεριακές ομάδες.
Για την Αριστερά, η οποία ουδέποτε πρωτοστάτησε ή συμμετείχε σ’ αυτές, το φαινόμενο υπήρξε στοιχείο της βιοποικιλότητας του αστικού οικοσυστήματος. Ένας κοινωνικός αυτοσχεδιασμός, μια γόνιμη παρέκκλιση, ένα εργαστήριο συλλογικού πειραματισμού, όπως αυτά που υπάρχουν σε όλες τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις χωρίς να αντιμετωπίζονται ως άντρα ανομίας. Καμιά φορά μπορεί και να ενοχλούν, είναι λάθος όμως να δαιμονοποιούνται και να καταστέλλονται άκριτα. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα ευρύτερο σχέδιο αποπροσανατολισμού και εμπέδωσης του αυταρχισμού.
Και εν πάση περιπτώσει, πού πήγε η συνέπεια λόγων και έργων; Εγώ αγωνιώ κάθε μέρα με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, να μη μαξιμαλίζει, να μην υπόσχεται πράγματα που δεν θα μπορέσει μετά να υλοποιήσει. Και ξέρεις γιατί; Γιατί πρώτιστο μέλημα για την Αριστερά πρέπει να είναι η συνέπεια λόγων και έργων! Εσύ πότε πρόλαβες να ασπαστείς το δόγμα ότι στην πολιτική άλλα λέμε και άλλα κάνουμε, ότι υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται; Αυτά ανήκουν σε άλλη πολιτική κουλτούρα από τη δική μας – δεν νομίζω να διαφωνείς σ’ αυτό…
Και η στάση σου απέναντι στους παλιούς συντρόφους σου, του ΣΥΡΙΖΑ, σου φαίνεται εσένα φυσιολογική; Τόσα χρόνια μαζί, στο ίδιο κόμμα, και τώρα ξαφνικά ανακάλυψες στο πρόσωπό τους τον πιο μισητό αντίπαλο;
Τώρα, εκ των υστέρων, αντιλαμβάνομαι ότι τόσα χρόνια πρέπει να καταπίεζες μεγάλο θυμό μέσα σου. Αλλά και πάλι, θυμήσου ότι και ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος δεν ήταν καθόλου ήπιος όταν επρόκειτο για πολιτικές αντιπαραθέσεις, μιλούσε για «συντρόφους της άλλης πλευράς», όχι με τη φρασεολογία που χρησιμοποιείς εσύ σήμερα και το μένος που βγάζεις προς τα έξω. Και δεν απευθυνόταν σε όμορους χώρους στο πλαίσιο της ανανεωτικής Αριστεράς αλλά στους ανθρώπους του ΚΚΕ, που ούτε λίγο ούτε πολύ μας κατηγορούσαν ως προδότες, αναθεωρητές, δεξιούς, αν όχι και πράκτορες.
Πρόσεξε, δεν θα σου βγάλω εγώ την ταμπέλα του αριστερού από πάνω σου αν δεν θέλεις. Αρκεί να μην το κάνεις εσύ πρώτος, μόνος σου, με τα λάθη σου και με τις παραλείψεις σου. Λύσε το εσύ το θέμα μέσα σου, και πες μας και σ’ εμάς για να ξέρουμε. Ό,τι αποφασίσεις θα το δεχτώ, όπως λένε τα μοντέρνα ζευγάρια.
16 Ιανουαρίου 2013 
Χριστόφορος Κάσδαγλης

Μην το ξεχάσετε!!!

Εξαιρετική -κατά την γνώμη μας- πρωτοβουλία απόδοσης τιμής στην μνήμη του τραγικότερου ίσως -κατά τον Βασίλη Ραφαηλίδη- Ελληνα της σύγχρονης ιστορίας. Με μοναδικό υπαρξιακό ήθος δεν κρύφτηκε πίσω από κομματικές πειθαρχίες ή άλλες σκοπιμότητες και ξεμπρόστιασε τους δολοφόνους του Νίκου Μπελογιάννη. Κατηγορήθηκε από το κόμμα του με το πιο βδελυρό τρόπο, ως πράκτορας... Και αυτός το υπερασπίστηκε ως την ώρα της εκτέλεσής-δολοφονίας του. Τέτοιο ήθος, που λυγίζει γόνατα και βουρκώνει μάτια. Στις 26/1/2013, ημέρα Σάββατο και ώρα 11.30 έξω από το Δημόσιο Ψυχιατρείο, στο Δαφνίμ πλάϊ στην Μονή...
ΥΓ. Η μετά 60ετία βασική αποκατάσταση της κομματικής του τιμής, αποδεικνύει χροναξία (ταχύτητα αντανακλαστικών) ισότιμη προς εκείνη της καθολικής εκκλησίας, που πριν λίγα χρόνια συμφώνησε με τον Γαλλιλαίο, ότι η γή είναι στρογγυλή και κινείται γύρω από τον ήλιο...

Θα ξαναγράφουμε...

Και το 2013 ελπίζουμε, ότι θα επικοινωνούμε... Με τα σημειώματά μας και τα σημειώματα τον φίλων της ΦΑΙΑΚΙΑΣ. Καλή χρονιά λοιπόν... Ολα να πάνε καλύτερα... Και μην ξεχνάτε, πως για ό,τι κακό θά φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ...