ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

"Εγκληματικό λάθος"...

Πολύ μας άρεσαν οι συγκυβερνώντες κ.κ. Βενιζέλος και Κουβέλης, που χαρακτήρισαν εγκληματικό λάθος την απόφαση του Eurogroup για κούρεμα των Κυπριακών καταθέσεων... Ετσι είναι... Με την εκδοχή του λάθους θολώνεις το τοπίο, και αποκρύπτεις την σταθερή και συνεπή πολιτική των Ευρωπαίων να ποδοπατήσουν τους λαούς, τις καταχτήσεις τους και τις οικονομίες τους... Μία αφελής ερώτηση μας ανέβηκε στα χείλη μετά αυτές τις σχετικές δηλώσεις.... Καλά, αυτό που έκανε το Eurogroup για την Κύπρο είναι λάθος... Τότε, αυτά, που κάνει 4 χρόνια τώρα στην Ελλάδα τι είναι;;;

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Το μικρόν αλλά έντιμον Λουξεμβούργον ...

Η δύναμη της προπαγάνδας από τα σύγχρονα ΜΜΕ είναι ως γνωστόν  Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Η !!! Την εποχή μας αυτή την αλήθεια την βιώνουμε με ιδιαίτερη ένταση... Ετσι π.χ. τα Γερμανικά και άλλα ΜΜΕ κατάφεραν να πείσουν ακόμη και μας, ότι δεν υπάρχουν πιο διεφθαρμένοι από τους Ελληνες... Ούτε λόγος βέβαια για τους μεγάλους Γερμανικούς κολοσσούς, που έχουν αναλάβει ως Κίρκες το έργο της εξαγοράς ακόμη και κυβερνήσεων πολλών Ευρωπαϊκών κρατών... Βλέπετε, η εξαγορά και το λάδωμα υπέρ των Γερμανικών συμφερόντων είναι ...πράξις αγία και ευλογημένη... Πρόσφατη λοιπόν είναι η εκστρατεία "πληροφόρησης" για το διεφθαρμένο Κυπριακό Τραπεζικό Σύστημα, που κύριο αμάρτημά του είναι η φιλοξενία ανταγωνιστικών προς τους Γερμανούς καταθέσεων... Για όσους, λοιπόν είναι πρόθυμοι (από συνειδητό ή ασυνείδητο φραγκολεβαντιμισμό) να αποδεχτούν την θεωρία των οργανωμένων, έντιμων και αυστηρά νομιμόφρονων  κρατών και κυβερνήσεων της Βόρειας και Δυτικής Ευρώπης παραθέτουμε το παρακάτω κείμενο, που αφορά το Λουξεμβούργο. Γράφτηκε στα ΝΕΑ από τον Ρούσσο Βρανά και έφτασε στην ΦΑΙΑΚΙΑ από τον φίλτατο Στέφανο Πάντο...Διαβάστε το... Αξίζει...

Λουξεμβουργο...

Στα σκοτεινά...... βάθη της Ευρώπης βρίσκεται μια χώρα διεφθαρμένη μέχρι το μεδούλι. Μαύρο χρήμα ξεπλένεται στις τράπεζές της, όπου ο βορειοκορεάτης ηγέτης Κιμ Γιονγκ Ιλ είναι γνωστό πως έχει κρύψει δισεκατομμύρια από τον μόχθο του λαού του. Το κατά κεφαλήν εξωτερικό χρέος της χώρας είναι τουλάχιστον εκατό φορές περισσότερο από το αντίστοιχο χρέος των προβληματικών χωρών της ευρωζώνης. Η δημοκρατία της είναι της πλάκας, με έναν κληρονομικό και μη αιρετό αρχηγό κράτους που μπορεί όχι μονάχα να διαλύει τη Βουλή αλλά και να διορίζει μέλη της. Πού βρίσκεται λοιπόν αυτό το καρκίνωμα; Στην Ιβηρική; Στα Απέννινα; Στα Βαλκάνια; Οχι. Στην καρδιά του ευρωπαϊκού χάρτη και ονομάζεται Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου.
Ποδηλάτες...
... και πεζοπόροι απολαμβάνουν τα βουκολικά τοπία αυτής της χώρας και τραπεζίτες μετρούν με αγαλλίαση τα θεαματικά πλούτη της. Το Λουξεμβούργο περηφανεύεται για το υψηλότερο κατά κεφαλήν ακαθάριστο εγχώριο προϊόν στον κόσμο: 108.832 δολάρια το 2010. Ομως, το κατά κεφαλήν εξωτερικό χρέος ξεπερνά τα 3,7 εκατομμύρια δολάρια. Κάτι σαν να μην πηγαίνει καλά σε αυτήν τη χώρα. Οι πολίτες της νιώθουν το ίδιο «ευτυχισμένοι» όσο και οι κάτοικοι του σπαραγμένου από τον εμφύλιο πόλεμο Σουδάν (σύμφωνα με τον δείκτη Χάπι Πλάνετ). Το έχουν ρίξει στο τσιγάρο και στο πιοτό. Και ωστόσο δεν παύουν να επαναλαμβάνουν: «Θέλουμε να μείνουμε όπως είμαστε». Ομως, άλλα λέει στο αμερικανικό περιοδικό «Φόρεϊν Πόλισι» ο συγγραφέας Ζορζ Χαουζέμερ, το βιβλίο του οποίου «Πάνω από το νερό» μοιάζει με καθρέφτη του μυστικού κόσμου των τραπεζιτών και της κοινωνίας της χώρας του: «Είμαστε κάπως χαμένοι. Γίναμε μια χώρα εμπόρων και τραπεζιτών και έχουμε χάσει όλα τα άλλα».
Κάτι μεγάλο...
... πολύ μεγάλο, θα συμβεί σύντομα σε αυτήν τη χώρα. Μπορεί να μην κάνει τους πολίτες της πιο ευτυχισμένους, αλλά σίγουρα θα κάνει τους τραπεζίτες της πιο πλούσιους. Επειδή εκεί, στο Λουξεμβούργο, θα εγκατασταθεί ένας νέος ευρωπαϊκός οργανισμός που θα μοιάζει με εταιρεία και που θα συγκεντρώνει και θα εκποιεί τα περιουσιακά στοιχεία των υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης. Σύμφωνα με γερμανικό σχέδιο, μέρος του οποίου αποκάλυψε η γαλλική εφημερίδα «Λα Τριμπούν», αυτός ο οργανισμός - εταιρεία θα συσταθεί στο πρότυπο της Τρόιχαντ, που διαχειρίστηκε την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας της Ανατολικής Γερμανίας, ξεπουλώντας 8.500 δημόσιες επιχειρήσεις και απολύοντας 2,5 εκατομμύρια εργαζομένους. Πλάι στους τραπεζικούς κωδικούς που κρύβουν τα δισεκατομμύρια του Κιμ Γιονγκ Ιλ, θα προστεθεί και ο κωδικός αυτού του οργανισμού στον οποίο θα κατατίθενται τα έσοδα από την εκποίηση του πλούτου των χωρών.
Τι θα απογίνει...
... με το χρέος του Λουξεμβούργου; Τίποτα. «Μπορεί να μην παράγουμε τίποτα, αλλά διαχειριζόμαστε μια τεράστια ποσότητα χρημάτων που είναι για εμάς πακτωλός», λέει στο «Φόρεϊν Πόλισι» ο Λουσιάν Τιλ, πρώην πρόεδρος της Ενωσης Τραπεζιτών. «Οποιον και αν ρωτήσεις εδώ τι επιθυμεί στη ζωή του, αυτός θα σου πει: "Να παραμείνουμε πλούσιοι"». Με τα λεφτά των άλλων. 

O ρεαλισμός του σκότους


Τούτες τις ξεχωριστές ώρες για την Ελλάδα και την Κύπρο, αναλογίζεται κανείς,  πώς γράφεται η ιστορία… Αναλογίζεται, δηλαδή, ιστορικές στιγμές του παρελθόντος, όπως π.χ. τον πατριωτικό Ελληνοϊταλικό πόλεμο την κατοχή, την αντίσταση, τον εμφύλιο, την χούντα, την προδοσία της Κύπρου, τα μνημόνια… Και είναι καιρός να σκεφτούμε, πως όσα γεγονότα μας υποβάλλουν σε δέος, βιώθηκαν από ανθρώπους σαν και μας, στον ίδιο τόπο, στο ίδιο βιοκλιματικό και οικιστικό περιβάλλον… Με ασήμαντες μικροδιαφορές εξαιτίας της απλής ροής του χρόνου… Δεν αναφερόμαστε λοιπόν σε διαφορετικές οντότητες, όταν μιλάμε για Γερμανοτσολιάδες, για προσκυνημένους ή από την άλλη για ήρωες, για περήφανους πατριώτες. Δεν τους ξεχωρίζουν βιολογικά χαρακτηριστικά, γονιδιώματα….  Ισως μάλιστα σε κάποια φάση πέρασαν τα ίδια σκαλοπάτια λογικού και ηθικού προβληματισμού. Ο κεντρικός ήρωας στο συγκλονιστικό από υπαρξιακή άποψη έργο του Ιονέσκο: «ο Ρινόκερος», βρίσκεται αντιμέτωπος με τα ίδια ερωτηματικά, που βρέθηκαν όλοι οι φίλοι του και συγγενείς του, που επέλεξαν την «ρινοκεροποίηση»… Γι’ αυτόν μάλιστα, τον τελευταίο άνθρωπο, τα ζωτικά, επιβιωτικά προβλήματα (διατροφή, σχέσεις, φιλίες, έρωτας κ.λ.π.) είναι απίστευτα πιο οξυμένα… Τελικά  κάθαρση του έργου είναι η κατηγορηματική και θριαμβευτική του επιλογή να παραμείνει άνθρωπος, έστω και μόνος επί της γης. Η ρεαλιστική αποτίμηση των πραγμάτων θα του επέβαλλε να επιλέξει να γίνει ρινόκερος, όπως όλοι οι άλλοι… Θα ήταν πολύ εύκολο, απλό και βολικό… Κι αυτός επέλεξε κόντρα σ΄αυτόν τον ρεαλισμό… Μήπως δεν ήταν «ρεαλιστική» επιλογή  η υποταγή, η υπακοή ακόμη και η συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής, με τους ΑγγλοΑμερικάνους, με την χούντα με τους Τροϊκάνους…  Εκανα αυτές τις σκέψεις σήμερα το πρωΐ, όταν έβλεπα και άκουγα ένα προβεβλημένο στέλεχος της συγκυβερνώσας «αριστεράς», διάσημο για τα «πάω κι‘ έρχομαι στην αριστερά»… Δύο εκδοχές υπάρχουν μας δήλωσε: ή μνημόνιο ή κούρεμα των καταθέσεων… Ρεαλιστική εκτίμηση, όταν μονόδρομός σου είναι η χωρίς δισταγμό υποταγή στα κελεύσματα της ηγεσίας της ΕΕ. Όταν η άρνηση αυτού του μονόδρομου, συνεπάγεται ταλαιπωρίες, θυσίες, αγώνα… Όταν τα ιδανικά του πατριωτισμού, του διεθνισμού και της πανανθρώπινης αξιοπρέπειας δεν μεταφράζονται σε χρηματιστηριακές αξίες…
Ξανακοιτάζοντας πάντως προς τα πίσω, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, ότι αυτοί οι «ρεαλισμοί» δεν έγραψαν την ιστορία… Στην καλύτερη περίπτωση κατάφεραν να την λερώσουν… Την ιστορία την έγραψαν οι αρνήσεις υποταγής και εξανδραποδισμού. Αυτές την έγραψαν και χτες στο κοινοβούλιο της Κύπρου, στους δρόμους των Κυπριακών πόλεων. Στις καρδιές βέβαια των ανθρώπων, που σπρώχνουν το κάρο της ανθρωπότητας στην ανηφοριά και όχι εκείνων, που απεγνωσμένα παλεύουν να το κρατάνε κολλημένο στη λάσπη και στο σκοτάδι… 

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Ενα σκίτσο, χιλιάδες λέξεις...

Πρωΐ Τρίτης 19 Μαρτίου 2013 και η Κύπρος ετοιμάζεται για το κρεματόριο... Την ίδια ώρα, που στα τηλεοπτικά κανάλια, ΜΕΓΑλα και μικρότερα, διακινείται ο ... ορθολογισμός, η ...συγκράτηση, η ...απειλή των αδιεξόδων, ο ...τρόμος της ανυπακοής και κάθε είδους οπλισμός από το ιδεολογικο-υπαρξιακό οπλοστάσιο των νεοφιλελευθερο-εκσυγχρονιστικο-δηθεναριστρερών... Σε όλους αυτούς αφιερώνουμε την παρακάτω γελιογραφία, που βρήκαμε στο διαδίκτυο...


Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Ηξερε ο Κατίδης ;;;

Η όλη κίνηση του Κατίδη δείχνει αρκετή προετοιμασία προβολής... Τρέξιμο, σταμάτημα, προσοχή και ναζιστικός χαιρετισμός, που παρέμενε σταθερός παρά τον μεγάλο convoy πανηγυριζόντων συμπαικτών και άλλων. Εξάλλου στην πρώτη δήλωσή του αναγνωρίζει, ότι ο  χαιρετισμός αυτός αφορά το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Αρα, όσο και αν είναι απολιτικός ο ίδιος, κάτι θα έχει ακούσει για το τι είναι, τι πρεσβεύει, τι πρακτικές εφαρμόζει αυτό το κόμμα... Δεχόμαστε, κατά βάση και μέχρι απόδειξης του αντίθετου το σκεπτικό της δήλωσης του προπονητή   του Λίνεν, που είναι ένας γνωστός ενεργός πολίτης... Αν λοιπόν, δεχτούμε, ότι δεν ήξερε, τότε τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα... Γιατί, αν ήξερε, θα δικαιούνταν να ήταν ένας από εκείνους που ψήφισαν ή σκέφτονται να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή...Σύμφωνα δε με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις 1 στους 10 Ελληνες... Η άγνοιά του όμως και η εύκολη υιοθέτηση ενός ακραίου ναζιστικού συμβολισμού (του Ρωμαϊκού Χαιρετισμού) δείχνει μέρος του απύθμενου βάθους ανεκτικότητας, ακόμη και ελκυστικότητας, που μπορεί να διαθέτουν στην χώρα μας οι φιλοναζιστικές απόψεις... Και το χειρότερο: στην νέα Γενιά... Που δεν είναι μόνο φορτωμένη από την αηδία και την αγανάκτηση απέναντι σε μία βρώμικη πολιτική τάξη, υπεύθυνη για τον πόνο και το ζόφο της βάρβαρης πτωχοποίησης  εκατομμυρίων Ελλήνων. Κουβαλάει ακόμη στις πλάτες της τις βαρύτατες συνέπειες μιας άθλιας Παιδείας, είτε από τον ξύλινο λόγο και τις αναχρονιστικές πρακτικές των "προοδευτικών" είτε από την πονηρή αποσιώπηση των νεοφιλελεύθερων. Ετσι χτίστηκε με σταθερότητα και συνέπεια το οικοδόμημα της ιστορικής άγνοιας και άνοιας. Που αποτελεί εξαιρετικά ευνοϊκή περιβαλλοντική συνθήκη για να μεγαλώσει και εκκολαφθεί το αυγό του φιδιού... Μετατρέποντας το μάθημα της ιστορίας σε καρικατούρα του εκπαιδευτικού μας συστήματος δώσαμε Χρυσή Ευκαιρία στην ιστορική και πολιτική παραπλάνηση... Ετσι, η χούντα των βασανιστηρίων και της Κυπριακής προδοσίας ξαναγίνεται ανεκτή, συζητήσιμη, ελκυστική... 
Αυτή είναι η βαθύτερη θλίψη, που γεννάει ο πανηγυρισμός του Κατίδη...Καλό θα ήταν, λοιπόν, να γνώριζε και αυτός και η συνάδελφός του πρωταθλήτρια στίβου, πως φοράνε τη φανέλα μιας ομάδας, που αγκαλιάστηκε και αγαπήθηκε στις πονεμένες προσφυγικές γειτονιές της Νέας Φιλαδέλφειας, της Νέας Χαλκηδόνας, της Ριζούπολης, της Νέας Ιωνίας κ.λ.π. Ακόμα και η στοιχειώδης γνώση της οπαδικής ιστορίας της ομάδας θα μπορούσε να είχε κάνει τον Κατίδη περισσότερο ενημερωμένο... Και ο ενημερωμένος πολίτης είναι λιγότερο θύμα και περισσότερο πρωταγωνιστής της δικής του της ζωής... 
ΥΓ. 1 Ο υπογραφόμενος, που ΔΕΝ είναι οπαδός της ΑΕΚ θυμάται με πολύ συγκίνηση της στιγμή εισόδου του Ασλανίδη (Γ.Γ. αθλητισμού της Χούντας) για να παρακολουθήσει ένα ντέρμπυ μπάσκετ ΠΑΟ-ΑΕΚ... Στην δεξιά κερκίδα κάθονται οι φίλοι του ΠΑΟ και στην αριστερή οι φίλοι της ΑΕΚ... Η δεξιά κερκίδα χειροκροτεί και μάλιστα αρκετά θερμά... Από την αριστερή κερκίδα ούτε ένα χειροκρότημα...
ΥΓ 2  Μας ξάφνιασε ευχάριστα η οργάνωση των οπαδών της ΑΕΚ: original... Μπράβο για την ανακοίνωσή τους. Σταράτη, σαφής και κατηγορηματική...      

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Ο Λευκός καπνός…

Γράφει το επίκαιρο σημείωμά του ο Νίκος Μητσιάλης και σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα... Για την εμπεριστατωμένη αναδρομή του στην αγωνιζόμενη καθολική Λατινική Αμερική και τους μάρτυρες-ήρωές της. Για τις αναζητήσεις του σήμερα στους κόλπους των λαϊκών πιστών αλλά και φυσικά και των μη πιστών αφού τα δισεκατομύρια των θρησκευόμενων ανά τον πλανήτη δεν αντιμετωπίζονται με προγραφές και ειρωνίες... Την επιτυχία τέτοιων τακτικών την είδαμε... Την βλέπουμε... 
Διαβάστε το!!!

Ο Λευκός καπνός…
Ο  Αργεντίνος Καρδινάλιος Χόρχε Μάριο Μπερκόλιο  είναι από την περασμένη Τετάρτη ο θρησκευτικός ηγέτης των δύο περίπου δισεκατομμυρίων χριστιανών καθολικών…
Ο  Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο θα έχει εφεξής το όνομα Πάπας Φραγκίσκος, που ίσως προσπαθεί να θυμίζει μ’ αυτό, τον Φραγκίσκο της Ασίζης, τον Φτωχούλη του Θεού δηλαδή…
Είναι λοιπόν ο πρώτος Ποντίφικας από μια αμερικανική ήπειρο που καλύπτει το 40% του συνόλου των πιστών του Βατικανού…
Αυτό το σημαντικό, για τον καθολικισμό και όχι μόνο, γεγονός της εκλογής του προκαθήμενου της Αγίας Έδρας από την περιοχή της Λατινικής Αμερικής, γυρίζει αναπόφευκτα τη μνήμη μας στη δεκαετία του 60.
Τότε που η Θεολογία της Απελευθέρωσης του περουβιανού κληρικού Γκουστάβο Γκουτιέρρες, επηρεάζει καθοριστικά μεγάλες μορφές όπως του Χέλντερ Καµάρα, των Αντόνιο Φραγκόζο, Όσκαρ Ροµέρο, Φράι Μπέττο και άλλων, που μάχονται καθηµερινά με όπλο αυτή τη θεωρία μαζί με το ουσιαστικό «αγαπάτε αλλήλους»  για τα δίκαια των καταπιεσμένων λαών. Μαζί τους χιλιάδες κληρικοί, λαϊκοί, µοναχοί, µοναχές. Είναι φυσικό ο αγώνας τους να κατασυκοφαντείται από τους ανθρώπους των αυταρχικών καθεστώτων της περιοχής τους και από υποστηρικτές ρασοφόρους και μη στο εξωτερικό. Αυτοί όµως δεν δειλιάζουν, δεν υποχωρούν. Ο πατέρας της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, Γκουστάβο Γκουτιέρρες γεννήθηκε το 1929 στη Λίμα, σπούδασε ιατρική και λογοτεχνία στην πατρίδα του, φιλοσοφία και ψυχολογία στη Λουβαίν και θεολογία στη Λυών, ενώ το 1959 έγινε ιερέας σε μια φτωχογειτονιά της Λίμας, γεγονός που επηρέασε καθοριστικά τη θεολογική του σκέψη!
«Είµαι µια φωνή γι’ αυτούς που δεν έχουν καµιά» έλεγε ο Καµάρα.
Άλλοι απ’ αυτούς φυλακίζονται, άλλοι περιθωριοποιούνται, άλλοι δολοφονούνται, άλλοι συλλαµβάνονται και βασανίζονται χωρίς έλεος.
Ο Αρχιεπίσκοπος του Σαλβαδόρ Όσκαρ Ροµέρο δολοφονείται κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας από παρακρατικές ακροδεξιές οµάδες. Στην κηδεία του θα δώσουν το παρόν περισσότερα από 100.000 άτοµα. Παρακρατικοί και δυνάµεις ασφαλείας θα επιτεθούν στο πλήθος. Περισσότεροι από 20 άτοµα θα δολοφονηθούν και άλλοι 200 θα τραυµατιστούν σοβαρά.
 Η δράση των ανθρώπων της Θεολογίας της Απελευθέρωσης και ο ριζοσπαστισµός τους θα προκαλέσει το θαυµασµό του προοδευτικού πολιτικού κόσµου, των στοχαστών και των φιλοσόφων σε παγκόσµια κλίµακα και θα οδηγήσει τον Φιντέλ Κάστρο να δηλώσει τότε, πως «ζούµε σ’ ένα παράξενο κόσµο, όπου οι Καθολικοί γίνονται ριζοσπάστες και οι Κοµµουνιστές αντιδραστικοί». Την άποψη αυτή του Κάστρο θα υιοθετήσει λίγο αργότερα και ο Χέρµπερτ Μαρκούζε στη συνέντευξη που έδωσε σε µια οµάδα συντακτών του παρισινού περιοδικού L’ Express. Στην ίδια συνέντευξη θα συµπληρώσει µεταξύ των άλλων:«Μου φαίνεται ότι εδώ (στο χώρο της Εκκλησίας) διαφαίνονται εκπληκτικά ρεύµατα φιλελευθερισµού. Πριν από καιρό διάβασα ένα ντοκουμέντο, που υποβλήθηκε στο αρχιερατικό συνέδριο της Λατινικής Αµερικής. Μιλούσε για µια αναθεώρηση πάνω στο δικαίωµα της επανάστασης εναντίον της τυραννίας. Έλεγε πως η τυραννία δεν είναι απαραιτήτως προσωποπαγής, αλλά ότι µπορεί να εδραιωθεί επίσης και πάνω στις βάσεις µιας κοινωνικής διάρθρωσης, όπου µια µονάχα κοινωνική τάξη έχει τη δυνατότητα να καταπιέζει ολόκληρη την κοινωνία… Η καθολική εκκλησία – κι όχι µόνο αυτή – διαπνέεται από απελευθερωτικές τάσεις»
Βέβαια η θεωρία αλλά κυρίως η  πράξεις της Θεολογίας της Απελευθέρωσης συνάντησε λυσσαλέα αντίδραση  μέσα στους οργανωμένους εκκλησιαστικούς κύκλους προκειμένου να τεθεί αυτή τελικά «εκτός επίσημης ζωής του καθολικισμού και καθημερινής ιεραποστολικής πράξης…»
Όμως η σπορά του Γκουστάβο Γκουτιέρρες που ποτίστηκε στη συνέχεια με το αίμα του δολοφονημένου αρχιεπίσκοπου του Σαλβαδόρ, μάρτυρα Όσκαρ Ρομέρο καθώς και με την συνεχή προσφορά των Καμάρα, Φραγκόζο, Μπέττο κ.ά. ανώνυμων χιλιάδων κληρικών και μοναχών και των δύο φύλων, βλάστησε καρπούς απελευθέρωσης, αγκαλιάζοντας τους κοινωνικούς αγώνες των Λαών της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής  μέσα στη διαδρομή μισού και πλέον αιώνα…
Από την άλλη η αγαστή συνεργασία αξιωματούχων του καθολικισμού με τα εκεί δικτατορικά καθεστώτα ήταν η άλλη όψη της συνεργασίας κράτους και εκκλησίας για την…πρόοδο των πολυεθνικών!!!
Μένει λοιπόν να δούμε αν η εκλογή του νέου Αργεντινού ποντίφικα έχει κάποια σχέση και με τις πολιτικό οικονομικές εξελίξεις στον ευαίσθητο αυτόν γεωγραφικό χώρο. Κυρίως δε με τις συνεχείς ριζοσπαστικές αλλαγές που συντελούνται εκεί, καθιερώνοντας τα χαμηλά στρώματα του πληθυσμού σε καθοριστικό παράγοντα αυτών των εξελίξεων… 
Ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε το αληθινό χρώμα του καπνού!

Κυριακή, 10 Μαρτίου 2013

Διαχρονικά επίκαιρο...

... Το σημείωμα του Γιώργου Ρούση στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής. Θερμή η σύσταση της ΦΑΙΑΚΙΑΣ για ανάγνωση και προβληματισμό... 

Δυσφήμιση του κομμουνισμού

Στις 5 τούτου του  μήνα έκλεισαν 60 χρόνια από το θάνατο του Στάλιν.
Το όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ τούτη τη φορά –για την ώρα- επέλεξε να αναφερθεί σε αυτήν την επέτειο με το ακόλουθο τρόπο.
Παρέθεσε στοιχεία για την θετική περί Στάλιν άποψη μιας σημαντικής μερίδας των Ρώσων, και ταυτόχρονα μια σύντομη δική του περί Στάλιν εκτίμηση και μια του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας.
Ιδού η εκτίμηση του «Ριζοσπάστη» : «η ντόπια και ξένη αστική τάξη, μην μπορώντας να του συγχωρέσει ότι επί ηγεσίας του μπήκαν οι βάσεις του σοσιαλισμού και συντρίφτηκε η ντόπια αντίδραση και ο ναζισμός, εδώ και δεκαετίες χύνει τόνους δηλητηρίου εναντίον του.»
Ιδού και εκτίμηση του Ρώσικου κόμματος η οποία και αναπαράγεται δίχως κανένα άλλο σχόλιο :  «Ο Στάλιν, αποδείχτηκε άξιος συνεχιστής του έργου του Λένιν. Η καθυστερημένη τσαρική Ρωσία έγινε η Σοβιετική Ένωση, μια υπερδύναμη, που σε μεγάλο βαθμό ξεπέρασε τα επιτεύγματα των προηγμένων καπιταλιστικών χωρών. Παρά τις προσπάθειες να αμαυρωθεί η μνήμη του Στάλιν, αυτός παραμένει στα μάτια του σοβιετικού λαού και των εργαζομένων του κόσμου ως μια μεγάλη πολιτική φυσιογνωμία της εποχής μας, ως ένας αλύγιστος επαναστάτης κομμουνιστής».

Με αυτόν τον τρόπο όμως δυσφημείται, αντί να προωθείται η υπόθεση του κομμουνισμού. Και αυτό διότι  πέρα από τη ντόπια και ξένη αστική τάξη, οι ίδιοι οι κομμουνιστές έχουν καταγγείλει ότι κατά την Σταλινική περίοδο έγιναν φρικαλεότητες που καμιά σχέση δεν είχαν  με τον κομμουνισμό. .
Όχι λοιπόν  με βάση δυτικές πραχτόρικες πηγές, αλλά με βάση τα επίσημα στοιχεία του ίδιου του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος μήπως γνωρίζει  το όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ,  τι απέγιναν τα 98 από τα 139 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που εκλέχτηκε από το 17ο Συνέδριο του  ΚΚΣΕ ; Και επίσης τι απέγιναν  οι περισσότεροι από τους μισούς αντιπροσώπους αυτού του Συνεδρίου; Πως εξηγείται ένα Συνέδριο και μάλιστα επονομαζόμενο «των νικητών» στο βαθμό που θεωρήθηκε ότι σε αυτό δέχτηκαν το τελικό χτύπημα όλα τα τροτσκιστικά και άλλα «βδελυρά» στοιχεία, να αποτελείται το ίδιο από Συνέδρους προδότες του λαού (1.108 στους 1966) και να εκλέγει μια Κεντρική Επιτροπή που να αποτελείται και αυτή στην μεγάλη της πλειοψηφία από προδότες;

Κι’ αν όσα παραθέτω παραπάνω θεωρηθεί ότι προέρχονται από «ρεφορμιστικές» Σοβιετικές πηγές, τότε μήπως έτσι πρέπει να αυτοχαρακτηριστεί και ο ίδιος ο Ριζοσπάστης ο οποίος πολύ πιο πρόσφατα από το 20 Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το 1989  αναπαρήγαγε την Πράβντα γράφοντας : «Ο σταλινισμός ουσιαστικά διαστρεβλώνει και απορρίπτει το ουμανιστικό δημοκρατικό περιεχόμενο του μαρξισμού-λενινισμού».  [Εκείνη  την περίοδο] «φοβερές διώξεις υπέστησαν ξένοι κομμουνιστές [μεταξύ των οποίων και Έλληνες] , διώξεις «ιδιαίτερα ανατριχιαστικές [….] όταν μάλιστα ήταν αναγκαία η συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων για την απόκρουση του φασίστα επιδρομέα»[1];
Και ακόμη ισχύουν ή όχι κατά το όργανο της ΚΕ, όσα υποστηρίζει  ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης, υποψήφιος του ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές, ότι δηλαδή  «το 45% των ανώτατων στελεχών του στρατού και του ναυτικού διώχθηκαν και συνήθως εκτελέστηκαν», «με κατηγορίες που «είναι ελάχιστα πιθανό να είχαν κάποια πραγματική βάση»[2];  
Και  τέλος τι ήθελε να πει ο  Νίκος Ζαχαριάδης, όταν έγραφε στην τελευταία του επιστολή του 1973 λίγο πριν αυτοκτονήσει :
«… Κάποτε θα πρέπει να ζητείστε- ακόμα και με απόφαση συνεδρίου-, όλα τα χαρτιά της ΚΔ, της Τσεκά του KΠCC, του ΚΓΜπε (κρατική ασφάλεια) που αφορούν το ΚΚΕ και το κίνημα, τους αγωνιστές μας που χάθηκαν εδώ στη Σιβηρία (σαν τον Κλειδωνάρη, Φλαράκο, Χαϊντά κ.ά. πολλούς). Αφτή είναι ιερή υποχρέωσή μας. Το 1947 εγώ ζωντανούς βρήκα μονάχα δυο: το Χαλκογιάνη και το Δημητρίου…»[3].

                                                                                  Γιώργος Ρούσης




[1] Ριζοσπάστης, Σάββατο 8 Απρίλη 1989, σελίδα 30
[2] Γιώργου Μαργαρίτη,  Οι «εκκαθαρίσεις» του σώματος των αξιωματικών τοου Κόκκινου Στρατού.1937-1938, στο Οι μεγάλες δίκες , Οι δίκες της Μόσχας,  Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία Ιστορικά , σελίδα 86
[3] Βλέπε Πέτρος Ανταίος, Ν. Ζαχαριάδης- Θύτης και θύμα, εκδόσεις Φυτράκη, Αθήνα 1991, σελ. 511

Θεέ μου, τι αγωνία !!!

Οπως κάθε φορά, που πλησιάζει η δόση του δανείου, αρχίζουν ...σκληρές διαπραγματεύσεις της Τρόικας εσωτερικού με την Τρόϊκα εξωτερικού και εμάς μας λούζει κρύος ιδρώτας... Βέβαια, υπάρχει η σιγουριά, ότι με αυτή την αποφασιστικότητα, σκληρότητα και αδιασάλευτη επιμονή, που διαπραγματεύονται οι ημεδαποί με του αλλοδαπούς Τροϊκάνους τα αποτελέσματα θα είναι εξαιρετικά για τον Ελληνικό λαό... Οσο κακοπροαίρετος να είναι κανείς και καχύποπτος, τον διαψεύδουν οι συνεχείς επιτυχίες της τελευταίας 4ετίας των εθνικών δικομματικών και τρικομματικών κυβερνήσεων... 
Το ζήτημα δεν αφορά τους κυβερνώντες. Αυτή την δουλειά τους την κάνουν με μονότονη συνέπεια... Εμας λοιπόν αφορά η διαχείριση των πολιτικών πραγμάτων... Οχι μόνο γιατί απολαμβάνουμε τις επιτυχίες της αλλά και γιατί μας έχουν προγραμματίσει στον κωδικό: "Ναστραντίν Χότζας". Δηλαδή την γνωστή ιστορία, που για να μεγαλώσει το σπίτι βάλαμε μέσα το μουλάρι, την κατσίκα, την αγελάδα και του γαϊδούρι... Και όταν στο τέλος βγάλαμε το μουλάρι, το διαμέρισμα μας φάνηκε ανάκτορο... 
Αυτό να μην το ξεχνάμε!!! Αυτό είναι το πρόγραμμα για τους αυτόχθονες ιθαγενείς... Θα κριθούμε, λοιπόν...

Τρείς Φωτογραφίες, ολόκληρη ιστορία...


Οι λαοί δεν είναι αμέτοχοι ευθυνών... Εχουν -τις πιο πολλές φορές- τους ηγέτες, που τους αξίζουν...

Μαζί τους...





Οταν τα λόγια περιττεύουν...

Καλά κάνουν... Δεν είναι δικός τους... Είναι δικός μας

Ξέσπασαν οι έγκριτοι των MEGAλων και άλλων καναλιών και γενικότερα ΜΜΕ, για τον ... λαϊκιστή, αυταρχικό, άξεστο Ούγκο Τσάβες.... Μαζί τους και πολλοί ...εξίσου έγκριτοι Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι με πρώτους και καλύτερους διάφορους  εκσυγχρονιστές σοσιαλδημοκράτες, που βιώνουν -ηδονικά και αυτάρεσκα- την εν θερμώ σύντηξή τους με τους αγριοφιλελεύθερους της Ευρώπης, του Πλανήτη... Εύλογη η ενόχληση ή και απέχθεια των "ανανεωτών", των "εκσυγχρονιστών" και λοιπών, που δικαίως αισθάνονται, ότι ο Τσάβες τους χάλαγε την σούπα... 
Είναι οι ίδιοι, που ενοχλούταν -40 χρόνια πριν- από τις ... "ακρότητες" του Αλιέντε στην Χιλή, που μόλις και δειλά-δειλά πρόλαβε κάποιες εθνικοποιήσεις ληστρικών εταιριών χαλκού, πριν αναλάβει το εθνοσωτήριο και φιλελευθεροσωτήριο έργο του ο αιμοσταγής τύραννος Πινοσέτ... Τότε βέβαια έγιναν και αυτοί ( οι σοσιαλδημοκράτες) ... οπαδοί του Αλλιέντε και ζητούσαν με δάκρυα Κροκοδείλια την αποκατάσταση της δημοκρατίας... Μία τέτοια στάση ...χάριζε πόντους στην δημόσια εικόνα τους.
Μαζί τους αλλά από εντελώς αντίθετη (υποτίθεται τουλάχιστον) άποψη όλοι οι ανά τον κόσμο καθαροί και ορθοτομούντες τον λόγο της δικής τους μοναδικής αλήθειας, που διαπιστώνουν μύριες όσες αποκλίσεις του Ούγκο ...κατά τας γραφάς...
Ολοι αυτοί κάνουν πολύ καλά και ενοχλούνται και σοχαδιάζονται... Ο Comandante δεν ήταν δικός τους... Δεν είναι δικός τους... Είναι δικός μας... Καταδικός μας ... 
Ανήκει σε όσους κρατάνε την καρδιά τους ζεστή με το όραμα της πανανθρώπινης ελευθερίας, πέρα από φορμαλιστικές αποξενώσεις... Αυτούς που είχαν επίγνωση των εγκλημάτων -παρελθόντων παρόντων και επικείμενων- ενός συστήματος, που εξαχνώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ύπαρξη στον βωμό του παναγιώτατου κέρδους. Αυτούς, που έγκαιρα έκρουσαν τον κώδωνα της επικείμενης καταστροφής, όταν άλλοι δοξολογούσαν του ανύπαρκτους και στην καλύτερη περίπτωση ...ανακάλυψαν την Αμερική μόλις το έτος 2010, σαν γνήσιοι Επιμηθείς... Αυτούς, που και σήμερα, την ώρα της παγκόσμιας αγωνίας κρατάνε ψηλά την σημαία της ... καθαρότητάς τους... 
Ο Comandante Caves είναι δικός μας... Γιατί μας θυμίζει, μας επιβεβαιώνει και βροντοφωνάζει, πως η ζωή είναι γεμάτη από αντιφάσεις και συνεχείς αναμορφώσεις και ανανεώσεις λόγου και πράξης. Εδώ κρίνεται η συνέπεια -στον χώρο και στον χρόνο δηλαδή- και όχι στα κείμενα, που τα έχουν μετατρέψει σε μετρικό και "νομικό" σύστημα ιδεολογικής  αστυνόμευσης. Γιατί μας επιβεβαιώνει, πως το διαφορετικό εμπεριέχει τον σεβασμό στην διαλεκτική της ζωής και την δυναμική της προόδου... Πέρα από σχήματα αιωνίως εφήμερα, η ζωή προχωράει και ο Ούγκο Τσάβες ανήκει σε αυτούς, που βημάτισαν γοργά στους δρόμους της...   

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

Η αξία μιας ζωής

Το λάβαμε από τον φίλτατο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκο Μαντζάκο και το αναδημοσιεύουμε. Συγκινημένοι, που ο λόγος του Γιάννη Βαρουφάκη είναι ριζικά διαφορετικός από εκείνο των στυγνών νεοφιλελεύθερων γιάπηδων, που μετρούν τους ανθρώπους σαν αριθμούς και όχι τους αριθμούς για τους ανθρώπους...



Η αξία μιας ζωής
...και γιατί δεν πρέπει ποτέ να ρωτάτε τους οικονομολόγους να την
Υπολογίσουν

Στον καιρό της Κρίσης πολλοί ρωτούν: Υπάρχει τρόπος να υπολογιστεί το ανθρώπινο κόστος της; Όταν π.χ. κάποιος αυτοκτονεί επειδή δεν μπορεί να ανταπεξέλθει ψυχολογικά, αδυνατώντας να συντηρήσει την οικογένειά του, ή όταν κάποιος άλλος λυγίζει κάτω από το βάρος του άγχους το οποίο του κόβει το νήμα της ζωής, μπορούμε να ποσοτικοποιήσουμε την απώλεια αυτή εκφράζοντάς την σε ευρώ και λεπτά;

Η συνετή και ανθρώπινη απάντηση είναι ένα τεράστιο «όχι». Οποιαδήποτε προσπάθεια «τιμολόγησης» μιας ανθρώπινης ζωής ανοίγει το ηθικό Κουτί της Πανδώρας από το οποίο δραπετεύουν σωρός ολόκληρος σκοτεινές σκέψεις και απάνθρωπες πράξεις. Όταν η ζωή κοστολογείται, η εγκατάλειψη του συνανθρώπου, ακόμα και η δολοφονία του, «δικαιολογείται» εφόσον η τιμή της ζωής που χάνεται κριθεί αρκετά χαμηλή.

Κι όμως, η ψευδο-επιστήμη που θεραπεύω, τα οικονομικά, διδάσκουν τους φοιτητές μας ότι υπάρχει τρόπος. Ιδού τι σκέφτηκαν οι οικονομολόγοι ως μέθοδο υπολογισμού της χρηματικής αξίας μιας ζωής: Τι θα απαντούσατε αν σας ρώταγα: «Πόσα χρήματα θα θέλατε προκειμένου να με αφήσετε να σας σκοτώσω;» Αν δεν είστε εντελώς ανόητοι, η σωστή απάντηση είναι να πάω να πνιγώ! Φανταστείτε όμως ότι δεν σας ρωτώ αυτό ακριβώς αλλά ότι λέω τα εξής σε δέκα χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες που διαλέχθηκαν τυχαία:

«Φαντάσου ότι η πιθανότητα να πεθάνεις κατά την διάρκεια της επόμενης Δευτέρας ισούται με ένα στα δέκα εκατομμύρια. Με άλλα λόγια, είναι ως εάν, ως έχουν τα πράγματα, το αν θα πεθάνεις την επόμενη Δευτέρα να καθορίζεται από την ακόλουθη κλήρωση: Έχουμε μια κληρωτίδα που περιέχει δέκα χιλιάδες λαχνούς εκ των οποίων ένας μόνο είναι μαύρος και οι υπόλοιποι 9.999 λευκοί. Η «ζωή» τραβάει τυχαία έναν από αυτούς. Αν τύχει να κληρώσει ο μαύρος λαχνός, τότε η επόμενη Δευτέρα θα είναι η τελευταία σου (π.χ. θα σε πατήσει αυτοκίνητο).
Τώρα, φαντάσου ότι σου κάνουμε την εξής προσφορά: Αν δεχθείς να αντικαταστήσουμε έναν από τους 9.999 λευκούς λαχνούς με έναν (δεύτερο) μαύρο λαχνό, θα σου δώσουμε 100. Με άλλα λόγια σου προσφέρουμε το ποσό των 100 για να αποδεχθείς μια πολύ μικρή αύξηση της πιθανότητας να πεθάνεις την επόμενη Δευτέρα. Δέχεσαι;»

Έστω, θεωρητικά, ότι και οι δέκα χιλιάδες Ελληνίδες κι Έλληνες που ρωτήθηκαν, ιδίως στον Καιρό της Κρίσης, αποδέχονται αυτή την προσφορά. Τότε, σύμφωνα με το σκεπτικό του οικονομολόγου που σκαρφίστηκε αυτό το νοητικό πείραμα, υπολογίσαμε αντικειμενικά την χρηματική αξία μιας ανθρώπινης ζωής! Ισούται με 1 εκ! Πως; Για να δούμε πώς προκύπτει αυτή η τιμολόγηση της ζωής, θυμηθείτε ότι κάθε ένα από τα δέκα χιλιάδες άτομα που ρωτήσαμε αποδέχθηκε 100 για μία επί πλέον πιθανότητα θανάτου (την επόμενη Δευτέρα) στις δέκα χιλιάδες. Ως «ομάδα» οι δέκα χιλιάδες αυτοί συμπολίτες μας συναίνεσαν σε έναν επιπλέον θάνατο με αντίτιμο, συνολικά, 1 εκ!

Απόδειξη: Η αποδοχή μίας επί πλέον πιθανότητας θανάτου από τον κάθε ένα και την κάθε μία αυτής της ομάδας των δέκα χιλιάδων ατόμων ισοδυναμεί με έναν επί πλέον θάνατο (κατά μέσον όρο) μεταξύ των μελών αυτής της ομάδας των δέκα χιλιάδων ατόμων. [Το γινόμενο του αριθμού 10.000 επί του κλάσματος 1 προς 10.000 μας κάνει... τον αριθμό 1.] Ουσιαστικά, λοιπόν συναίνεσαν, ως ομάδα (και εφόσον δεν γνώριζαν ποιος ή ποια από αυτούς θα πεθάνει την επόμενη Δευτέρα ως απόρροια αυτής τους της επιλογής), ότι ένας ή μία εξ αυτών που δεν θα πέθαινε κανονικά την επόμενη Δευτέρα τώρα θα πεθάνει. Και με τι αντίτιμο πρόσφεραν στην συναίνεσή τους σε αυτόν τον επί πλέον θάνατο οι δέκα χιλιάδες ερωτηθέντες; Με το συνολικό αντίτιμο των 100 επί 10.000 ατόμων, δηλαδή για 1 εκ. Άρα, η χρηματική αξία μιας ζωής εκτιμάται από το κοινωνικό σύνολο ως ισοδύναμη ενός εκατομμυρίου ευρώ. Όπερ έδει δείξαι!

Ότι τα «κόλπα» των οικονομολόγων είναι ευφυή δεν υπάρχει αμφιβολία. Όμως δεν παύουν να είναι άκρως επικίνδυνα καθώς εμφανίζουν ποιοτικές, ηθικές και απόλυτα υποκειμενικές εκτιμήσεις ως «επιστημονικούς» υπολογισμούς υπεράνω υποψίας. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί μας ποθούν τέτοιες «φόρμουλες» που τους επιτρέπουν να παίρνουν δύσκολες αποφάσεις απαλλαγμένοι από ηθικά διλήμματα, δήθεν «αντικειμενικά». Π.χ. αξίζει να δοθούν 2 εκ. επί πλέον σε μια μονάδα θεραπείας που σώζει μία ζωή τον χρόνο; Ο πιο πάνω υπολογισμός απαντά: «όχι», καθώς η υποκειμενική τιμή που (υποτίθεται ότι) δίνει η κοινωνία μας σε μια ζωή υπολογίστηκε «αντικειμενικά» στο 1 εκ!
Ο λόγος βέβαια που αυτές οι φόρμουλες είναι άκρως επικίνδυνες, και συνεπώς απαράδεκτες, είναι ότι αποκρύβουν από την κοινή θέα την απόλυτη υποκειμενικότητα της τιμολόγησης, παρουσιάζοντάς την ως δήθεν «αντικειμενική». Έστω ότι ως υπουργός υγείας, π.χ., προτιμώ διαφορετική «τιμή» της μιας ζωής από το 1 εκ που «βρήκαμε» προηγουμένως. Ότι π.χ. στο πλαίσιο της λιτότητας και της «εσωτερικής υποτίμησης» που ζητά η τρόικα θέλω να την εμφανίσω «φθηνότερη». Ή ότι, για να δικαιολογήσω την αγορά ενός πανάκριβου μηχανήματος από «φιλική προς εμέ εταιρεία», θέλω να αυξήσω την «τιμή» της μίας ζωής που μπορεί να σώσει το εν λόγω μηχάνημα.
Τότε αντί να θέσω το πιο πάνω ερώτημα σε δέκα χιλιάδες άτομα, προσφέροντάς τους 100 για μια περισσότερη πιθανότητα θανάτου στις δέκα χιλιάδες, μπορώ να ρωτήσω Ν άτομα προσφέροντας Χ στον κάθε ένα τους για μια περισσότερη πιθανότητα θανάτου στις Ν, αλλάζοντας το Ν και το Χ συνεχώς έως ότου βρω το γινόμενο ΝΧ που με συμφέρει (ως τιμολόγηση της μίας ζωής)!

Να λοιπόν γιατί όταν με ρωτούν αν υπάρχει τρόπος να υπολογιστεί σε ευρώ το ανθρώπινο κόστος της Κρίσης, των χαμένων ζωών των συμπολιτών μας, ανατριχιάζω: Επειδή σκέφτομαι ότι η ψευδο-επιστήμη μου ευκαιρία ζητά να απαντήσει και αυτό το ερώτημα με τρόπο που συμφέρει τους έχοντες την εξουσία – την εξουσία να καταστρέφουν ζωές κρυπτόμενοι πίσω από «αντικειμενικές» φόρμουλες που αγιάζουν τις πράξεις και τις πολιτικές τους.

18 Φεβρουαρίου 2013 

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Διότι δεν συνεμορφώθει…

Οπως συχνότατα συμβαίνει, συνυπογράφουμε το κείμενο του φίλτατου της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκου Μητσιάλη. Κριτικό σημείωμα για τις Ιταλικές εκλογές. Κριτικό προς όλες τις κατευθύνσεις... Και τις προοδευτικές... Προς τα εκεί αξίζει περισσότερο... Οποιαδήποτε αναλογία με δικά μας συμβαίνοντα, φαντάζομαι καθόλου τυχαία... Διαβάστε το...

Διότι δεν συνεμορφώθει… 
Προς τας υποδείξεις του Σόιμπλε ο Ιταλικός Λαός και έτσι με το εκλογικό αποτέλεσμα τις περασμένης Δευτέρας έβαλε σε μπελάδες τόσο το διευθυντήριο των Βρυξελλών αλλά πρωτίστως τους Γερμανούς επικυρίαρχους…  Ο  θρίαμβος του Κινήματος (MS5) του Μπέμπε Γκρίλο,  είναι αυτός που τους χαλάει προς στιγμή την ομαλή συνέχιση της πορείας στη εξοντωτική άγρια λιτότητα - αφού είναι πολύ πιθανόν και στην Ιταλία για την…σωτηρία της πατρίδος να δούμε μέχρι 15 Μάρτη να συνάπτεται η μεγάλη συμμαχία Μπερσάνι – Μπερλουσκόνι ! Σ΄ αυτή την περίπτωση χαρά ο Γκρίλο!!! Δεν ήταν λοιπόν κεραυνός εν αιθρία, ή μια παραξενιά των Ιταλών που αγγίζει  το όμοιο της… Τσιτσιολίνας,  όπως προσπαθούν να γελοιοποιήσουν τα ξένα και εγχώρια ΜΜΕ, αλλά και «σοβαροί αριστεροί» αναλυτές, τη νίκη Γκρίλο. Και αυτό γιατί μια σειρά από σημαντικές επιτυχίες αυτού του κινήματος στις προηγούμενες τοπικές εκλογές οδηγούσαν στο συμπέρασμα, όχι βέβαια για το ύψος του αποτελέσματος, αλλά για τον καθοριστικό ρόλο που θα έπαιζε  αυτό στα πολιτικά πράγματα της χώρας του.  Το MS5 λειτουργώντας από τα μέσα του 2009 αρχίζει να επικοινωνεί και να οργανώνεται κυρίως μέσα από το διαδίκτυο αλλά και από τις τοπικές συνελεύσεις με κορμό πάντα τη νεολαία… Λαϊκές συνελεύσεις που απλώνονται με ταχύτητα σε ολόκληρη την Ιταλία… Παράλληλα η σπουδαιότητα χρήσης του ηλεκτρονικού εργαλείου άμεσης επικοινωνίας είναι προφανής… Φάνηκε ο ρόλος του και στην Αιγυπτιακή άνοιξη και γενικότερα στις πρόσφατες νεολαιίστικες κατά βάση αραβικές μαχητικές κινητοποιήσεις, αλλά και στις Ισπανικές πλατείες! Σύμφωνα με το «μη-καταστατικό» λοιπόν του MS5, το αρχηγείο του κινήματος είναι η ιστοσελίδα του Γκρίλο, η οποία κατά κοινή ομολογία είναι το πιο πολυδιαβασμένο ιστολόγιο στην Ιταλία. Η επιλογή αυτού του κινήματος να ακολουθήσει επιθετική πολιτική κόντρα στα ΜΜΕ της διαπλοκής, από την αρχή της εμφάνισής του, καθώς και η γραμμή της αποχής  των μελών του από τηλεοπτικές εμφανίσεις κατά την πρόσφατη προεκλογική περίοδο αποδείχθηκε  εκ του αποτελέσματος, επιτυχής. Ο Μπέμπε Γκρίλο και το επιτελείο του με αυτό τον τρόπο άφηναν σ΄ αυτούς το πρώτο λόγο να διαλέγουν το χώρο και τον χρόνο που θα δίνουν την μάχη της επικοινωνίας ενάντια στο ληστρικό τραπεζικό σύστημα, στο σάπιο πολιτικό σύστημα και στη πολιτική άγριας λιτότητας και πάντα μακριά από τα τηλε-πάνελ προπαγάνδας των Ιταλών Πρετεντέρηδων… Πολλά λέγονται γύρω από την προσωπικότητα του αρχηγού αυτού του κινήματος και τα ΜΜΕ της διαπλοκής είναι φυσικό μετά και την άρνησή του Γκρίλο να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στον Μπερσάνι, να τον «πυροβολούν» με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία… Έτσι από τον ειρωνικό προσδιορισμό του κλόουν, πέρασαν στον ψίθυρο του κρυπτό φασίστα ή του μηδενιστή ή ακόμα και του ανισόρροπου…Βεβαίως όταν κάποιος δεν προσκυνά το «ναό» της λαμογιάς  και τους «ιερείς» της ξεφτίλας, ανεξαρτήτως  πολιτικού χρώματος, και αρνείται  το καθιερωμένο  της κωλοτούμπας την επομένη των εκλογών τότε είναι οπωσδήποτε ύποπτος για το σύστημα… Πάντως δίπλα στον Γκρίλο βρέθηκε από την αρχή αυτού του πολιτικού του εγχειρήματος, ο Ντάριο Φο! Ο συγγραφέας  εκτός των πολλών, αλλά και εκείνου του βιβλίου, «Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού» που το 1973 στις 8 Μαρτίου μια νεοφασιστική ομάδα απήγαγε τη σύντροφό του Φράνκα Ράμε, βασανίζοντάς την και βιάζοντάς την… Πως θα μπορούσε λοιπόν να βρίσκεται δίπλα στον Γκρίλο μαζί και με άλλους Ιταλούς διανοούμενους έστω και αν υπήρχε μια στο εκατομμύριο, τέτοια υποψία? Ας μην βιάζονται λοιπόν να ρίχνουν λάσπη ακολουθώντας και το παράδειγμα του σοσιαλδημοκράτη Στάινμπρουκ, υποψηφίου για την Γερμανική καγκελαρία, που χρησιμοποίησε το απαξιωτικό του «κλόουν»,  δείχνοντας πόσο εκνευρισμένος είναι γιατί δεν ήρθαν τα Ιταλικά εκλογικά αποτελέσματα σύμφωνα με τα Γερμανικά σχέδια… Κανείς δεν πρέπει να προτρέχει κατηγορώντας τους Γκρίλο του νότου, τους αγανακτισμένους των πλατειών, τους αριστερούς ανένταχτους ακτιβιστές κ.τ.λ… Όλοι και όλα θα κριθούν όχι από τις ταμπέλες, τα λάβαρα και τα ξύλινα «επαναστατικά» λόγια αυτή τη φορά, αλλά από τη στάση που θα κρατήσουν τα κόμματα, τα συνδικάτα, οι κοινωνικές και επιστημονικές οργανώσεις και το είδος των αγώνων που θα ακολουθήσουν… Χόρτασαν πλέον οι κολασμένοι από 24ωρες απεργίες και  από χωριστές πορείες-λιτανεύσεις που διευκολύνουν στην ουσία το σύστημα και δικαιώνουν τη λειτουργία της «δημοκρατίας» του… 

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Hasta siempre Comandante...

Βαρειά η απώλεια για τους φτωχούς και τους αδικημένους του πλανήτη, ο θάνατος του Ούγκο Τσάβες... Σε εποχές μαζικών καταρρεύσεων ανύπαρκτων στην ουσία μοντέλων, Ο Βενεζουελάνος συνταγματάρχης δίδαξε την ανθρωπότητα, πως προοδευτικό δεν είναι ό,τι μετριέται και ζυγίζεται με βάση προεγκατεστημένα συστήματα μέτρων και σταθμών αλλά ό,τι η ζωή μπορεί να καταξιώσει ακόμη και έξω από ... τις γραφές. Δίδαξε ακόμα σεβασμό στην Δημοκρατική νομιμότητα, ιδιαίτερα, όταν πειθάρχησε μέχρι κεραίας στην λαϊκή ετυμηγορία στο Δημοψήφισμα αλλαγής του Συντάγματος... Δίδαξε ακόμα το καθήκον της εγρήγορσης, όταν οι Αμερικάνοι εφάρμοσαν με συνταγή καρμπόν από την Χιλή την απόπειρα πραξικοπήματος, που απέτυχε εδώ χάρις στην Δημοκρατική ευιασθησία Βενεζουελάνων Αξιωματικών, συμμαθητών του Ούγκο... 
Οι λαοί του κόσμου γονατίζουν ευλαβικά στη μνήμη του και εμπνέονται από το έργο του...

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Νάτος, Νάτος ο πρωθυπουργός !!!

Το ανανεωμένο, εκσυγχρονισμένο, αναβαθμισμένο και έχον κάνει την αυτοκριτική του ΠΑΣΟΚ, υποδέχθηκε εν Συνεδρίω τον ΓΑΠ, κραυγάζον επι 10λεπτο ως σώμα τα συνθήκατα: "Παπανδρέου, Παπανδρέου», "το ΠΑΣΟΚ είν' εδώ, ενωμένο, δυνατό» και «Να΄τος, να΄τος ο πρωθυπουργός». Τέτοιος ήταν ο ενθουσιασμός, που και ο τότε ομιλών τέως Υπουργός και πάντοτε στενός φίλος του ΓΑΠ κ. Γερουλάνος αναγκάστηκε να διακόψει την ομιλία του για να επιτρέπει την χωρίς κωλύματα απόδοση τιμής και έκφραση ενθουσιασμού προς τον τέως πρωθυπουργό... 
Αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε, για να θυμόμαστε και να θυμίζουμε στους ανανεωτές, φίλους των "ευρέων" και "προοδευτικών" συμμαχιών, περί τίνος πρόκειται... Χτές είναι που υπογράφτηκε το μνημόνιο και μόλις προχτές, που ..."τα λεφτά υπάρχουν" και σταθερά σήμερα μπροστά μας τα ... ευνοϊκά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής...