ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Ολα δουλεύουν ρολόϊ...

Το ό,τι η κρατική μηχανή έχει βαθύτατα εκσυγχρονισθεί κατά τα χρόνια του μνημονίου και ιδιαίτερα κατά το τελευταίο έτος της τρικομματικής εμείς το ξέρουμε πολύ καλά... Είναι και αυτό ένα σαφές δείγμα της καλοπιστίας των προθέσεων και της συνέπειας λόγων και έργων... Αλλά, επειδή πάντα υπάρχουν και μερικοί αντιδραστικοί, που συνεχώς διαμαρτύρονται χωρίς λόγο και επειδή μία εικόνα - χίλιες λέξεις, σας παραθέτουμε αυτή την φωτογραφία από σημερινή διαδικασία χορήγησης σύνταξης σε ιθαγενείς, που είχαν κάνει λάθος με τον ΑΜΚΑ ή το ΑΦΜ τους. Τα περιβόητα ΚΕΠ, το διαδίκτυο είναι ...ξεπερασμένα και η χώρα βαδίζει ραγδαία προ το μετά-μέλλον της. Και μην τολμήσουν όλα αυτά γερόντια να μας διαμαρτυρηθούν!!! Δεν φτάνει, που έχει αυξηθεί τοι προσδόκιμο επιβίωσης και μας τρώνε λεφτά από εκείνα, που θα μπορούσαμε να επιστρέφουμε στους δανειστές-ευεργέτες μας και να οδηγηθούμε ταχύτερα στην ανάπτυξη, που δεν κρατιέται για να έλθει...

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, επαναδημοσιεύστηκε στην ISKRA, όπου μπορείτε να το διαβάσετε (άν δεν το έχετε κάνει ήδη). Η ΦΑΙΑΚΙΑ αισθάνεται την ανάγκη να αναδημοσιεύσει το κείμενο και όχι απλά να σας παραπέμψει στους ιστότοπους δημοσίευσής του γιατί:
Μας εκφράζουν απόλυτα οι διαπιστώσεις του:
1. Για την σύγχυση της Αριστεράς μετά την πτώση του (αν)υπάρκτου και η σχεδόν μοιρολατρική αποδοχή της απόλυτης και ανεμπόδιστης κυριαρχίας του καπιταλισμού, που θα πορευόνταν χωρίς μείζονες κρίσεις. Τις πιθανότητες κρίσης και μάλιστα δομικής, οι πλειοψηφούντες αριστεροί (κατά κονόνα μεταμορφωμένοι ή αμασκάρευτοι απόγονοι των κυρίαρχων Κ.Κ.) τις απέριπταν μετα βδελυγμίας στο όνομα της ...παταγώδους αποτυχίας του Μαρξ (έτσι ονόμαζαν τις τερατώδρεις του στρεβλώσεις στις χώρες του (αν) υπάρκτου).
2. Για τον "ευρωπαϊσμό" της αριστεράς, που έγινε ένδυμα-μονοφόρι του "εκσυγχρονισμού" της, παρόμοιο ενός άλλου μοντέρνου φραγκολεβαντινισμού, όπως πολλές φορές έχει υποστηρίξει η ΦΑΙΑΚΙΑ. Αυτόν το μοιρολατρικό φραγκολεβαντινισμό τον κουβαλάνε και αριστεροί, στελέχη σχηματισμών πέραν της ευρωλάγνας ΔΗΜΑΡ (...θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου...). 
3. Για τις ελπίδες, που δημιουργεί η τάση αναγέννησης του αριστερού ιδεολογικού προβληματισμού και πολιτικής δράσης μέσα από δύσκολες και επίπονες (πως θα μπορούσε να είναι και αλοιώς, μετά την αυτοκατεδάφιση του 1990) διεργασίες.
Αλλά καλύτερα διαβάστε το κείμενο με τις πολλές προεκτάσεις του...

Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Του Κ.ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ

Η παγκόσμια κρίση του 2008 και πολύ περισσότερο η κρίση της Ευρωζώνης που ξέσπασε το 2010 βρήκαν την ευρωπαϊκή Αριστερά απροετοίμαστη. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων, αλλά και τρία χρόνια μέσα στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, η Αριστερά ουσιαστικά δεν πίστευε πια ότι ολικές κρίσεις θα μπορούσαν να συμβούν σε ώριμες καπιταλιστικές κοινωνίες.
Τέτοια φαινόμενα ανήκαν στον αιματηρό 20ο αιώνα και στον ξεχασμένο 19ο αιώνα. Στον 21ο αιώνα, το πολύ να συνέβαιναν στις αναπτυσσόμενες χώρες λόγω κακοδιοίκησης και θεσμικών αδυναμιών.
Στην Ευρώπη το μόνο πραγματικό ζήτημα ήταν η διαχείριση των κανόνων της αγοράς, με τρόπο ώστε τα εργατικά και λαϊκά στρώματα να αποσπούν κάποια οφέλη. Όσο για το σοσιαλισμό…
Το επιστέγασμα αυτής της παθητικότητας ήταν ο «ευρωπαϊσμός», ένα συνονθύλευα αυθαίρετων θέσεων που πήρε τη διάσταση δόγματος. Η υπερβατική «Ευρώπη» ήταν ο χώρος της «μαλακής ισχύος» και της προστασίας των εργασιακών διακιωμάτων, σε αντιδιαστολή με τον ανελεύθερο και πολεμοχαρή ιδιωτικό καπιταλισμό των ΗΠΑ.
Για πιο ανήσυχους αριστερούς, η Ε.Ε ήταν μια καπιταλιστική «ολοκλήρωση», δηλαδή ένα εκ φύσεως προοδευτικό μόρφωμα, το οποίο ξεπερνούσε τα όρια του καταπιεστικού έθνους-κράτους. Μαζί με λίγη γαρνιτούρα περί «Ευρώπης των κινημάτων», ο στόχος μεγάλου τμήματος της Αριστεράς έγινε η παραπέρα «βελτίωση» της Ε.Ε.
Το ευρώ ήταν το επιστέγασμα αυτής της ιδέας, το κοινό πλέγμα που έδενε στην πράξη τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η ιστορική ήττα της ευρωπαϊκής Αριστεράς, με άλλα λόγια, την οδήγησε στο να κρατήσει την παλιά σοσιαλιστική ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, αλλά να της αφαιρέσει οποιονδήποτε ανατρεπτικό περιεχόμενο. Για να απαλλαγεί από τη βαριά κληρονομιά των μπολσεβίκων, η Αριστερά επέστρεψε στα λανθασμένα ιδεολογήματα της Δευτέρας Διεθνούς, ότι, δηλαδή, ο καπιταλισμός, δημιουργεί προοδευτικές «ολοκληρώσεις» και ο στόχος είναι να τις μετατρέπει σε προοδευτικά κοινωνικά μορφώματα.
Και τι θα μπορούσε να είναι πιο «αντικειμενικά» προοδευτικό από την Ε.Ε. και την ΟΝΕ; Υπερβαίνουν τα όρια του έθνους-κράτους, φέρνουν ειρήνη στην Ευρώπη, επιτρέπουν τον έλεγχο του κεφαλαίου και ούτω καθ’ εξής.
Ξέχασε η ευρωπαϊκή Αριστερά το κεντρικό δίδαγμα του 20ου αιώνα, δηλαδή ότι οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις δεν μετατρέπονται ειρηνικά και εκ των έσω σε προοδευτικές, γιατί είναι εκ φύσεως εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές. Μήπως δεν ήταν «ολοκληρώσεις» η Ρωσική, η Αυστροουγγρική και η Οθωμανική Αυτοκρατορία; Ποιος ο λόγος να στηρίζουν οι τότε σοσιαλιστές το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση;
Δεν θα ήταν καλύτερο να επεδίωκαν τη συνολική μετατροπή του «ολοκληρώματος» χωρίς διασπάσεις; Όπως όμως μας έμαθε ο Λένιν, μερικές φορές χρειάζεται να χωρίσεις τους λαούς ακριβώς για να τους ενώσεις.
Έπειτα από τρία χρόνια βαθύτατης κρίσης της ΟΝΕ, τα πράγματα άρχισαν επιτέλους να αλλάζουν μέσα στην ευρωπαϊκή Αριστερά. Σταδιακά γίνεται αντιληπτό ότι στην καρδιά της «ολοκλήρωσης» βρίσκεται ο νεοφιλελευθερισμός, που συντρίβει ανελέητα τα εργατικά δικαιώματα. Η «ολοκλήρωση» είναι εθνικά εκμεταλλευτική και καταπιεστική, με τη Γερμανία να δίνει εντολές απ’ άκρου εις άκρον της Ευρώπης.
Σταδιακά άρχισε να γίνεται αντιληπτό ότι αν η Αριστερά συνεχίσει να επιδιώκει ατελέσφορα την εκ των έσω μετατροπή της ΟΝΕ σε «καλή», θα αποκοπεί από τα λαϊκά στρώματα που χειμάζονται και θα αφήσει το πεδίο ελεύθερο στην άκρα δεξιά.
Η συζήτηση περί ΟΝΕ που πλέον διεξάγεται ανοιχτά στο “Die Linke” της Γερμανίας, είναι ελπιδοφόρα εξέλιξη. Επιτέλους η ευρωπαϊκή Αριστερά στις χώρες του κέντρου αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να τεθεί προς συζήτηση η ίδια η ύπαρξη του κοινού νομίσματος, το οποίο πνίγει τους λαούς της Ευρώπης.
Η νομισματική ένωση είναι μια «ολοκλήρωση» προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και κανενός άλλου. Οι χώρες της περιφέρειας πρέπει να αποκτήσουν τη δυνατότητα εξόδου χωρίς να καταστραφούν, ενώ οι μετέπειτα οικονομικές σχέσεις των ευρωπαϊκών χωρών δεν πρέπει να αφεθούν στο έλεος της ανοιχτής αγοράς.

Έστω και τώρα, η ευρωπαϊκή Αριστερά οφείλει να καταθέσει προτάσεις που απορρίπτουν την ΟΝΕ, κλείνουν το δρόμο στο φασισμό και ανοίγουν δρόμο προς τη σοσιαλιστική αλλαγή. Αυτές είναι οι πραγματικές παραδόσεις της Αριστεράς και όχι ο ανεκδιήγητος «ευρωπαϊσμός». Όσο γρηγορότερα τις ξαναβρεί τόσο καλύτερα για όλους μας. 

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

...Στο πλευρό του

Στηρίζουμε σθεναρά το αίτημα του Ακη για κλήση του τότε πρωθυπουργού και άλλων πολιτικών προσώπων και υπηρεσιακών παραγόντων της εποχής των παραγγελιών... Τι ήταν ο Ακης... Μονοκράτορας των ενόπλων δυνάμεων και δεν ενημέρωνε ούτε τον πρωθυπουργό του!!! Και ο τελευταίος δεν είχε καμία πηγή πληροφόρησης για μία αγορά, που κόστιζε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ;;; Εντάξει είμαστε οι αυτόχθονες ιθαγενείς... Με φτερά στο κεφάλι, ψάθες στη μέση και φύλα φοινικιάς στην κρίσιμη περιοχή... Αλλά και πάλι... Οχι κι΄έτσι... 

Φαγωθήκατε να τον φέρετε πίσω...

Να δώ τι θα καταλάβετε, τώρα που ο ΓΑΠ επιστρέφει για συχνότερη παρουσία στα κοινωνικά και πολιτικά πράματα της χώρας... Αναφέρομαι σε όλους εσάς που γκρινιάζατε, γιατί δεν υπάρχει στο κοινοβούλιο (μήπως ο μόνος είναι...), γιατί καλοπερνάει στις ΗΠΑ, όπου δίδασκε σε Αμερικάνικα Πανεπιστήμια, το πώς έσωσε την Ελλάδα...  Δεν σας άρεσε, ε! Λουστείτε τον τώρα....
ΥΓ. Ποιός ξέρει άραγε τι νέα αποστολή θα κληθεί να φέρει εις πέρας....

Συμφωνούμε απολύτως μαζί της...

Σε συνέντευξή της σε κρατικό κανάλι η κ. Αννα Διαμαντοπούλου, ιστορικό πλέον στέλεχος του ΠΑΣΟΚ (ιδιαίτερα του "εκσυγχρονιστικού")  δήλωσε, ότι " δεν έχει λόγο ύπαρξης πλέον το ΠΑΣΟΚ"... 
Υπερθεματίζουμε και εμείς αφού  πιστεύουμε το ίδιο εδώ και 4 δεκαετίες... Εν πάσει περιπτώσει αρκετά μας έχει κάνει... Ο αγώνας έχει δικαιωθεί.... Το δείχνουν άνθρωποι και αριθμοί αυτής της χώρας.
ΥΓ. Η αναγγελία της δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα από την δηλώσασα μας προβλημάτισε... "Επιδημία" νέων κομμάτων στο προσκήνιο... Μήπως άραγε χρειαστεί να ξαναενωθούν για... την σωτηρία της πατρίδος όταν τα πράματα θα σφίξουν περισσότερο και η τρικομματική δεν θα μπορεί από μόνη της... 

Εφυγε ήσυχα...

Οπως έζησε.... Διακριτικά, απλά... Ο Αιγυπτιώτης Εβραίος από Κερκυραίους γονείς, γνώστης πολύ λίγων Ελληνικών λέξεων, υμνητής της Μεσογείου και των λαών της έσβησε στα 79 του χρόνια... Κάνοντας μία λαμπρή καριέρα σαν Γάλλος τραγουδοποιός μας διηγήθηκε την περιπέτεια της ζωής στον "μέτοικο". Δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε έναν άλλο "star", που έζησε και δημιούργησε αν απόλυτος αντιστάρ... Κατέχει επάξια και σταθερά τη θέση του στη μνήμη και την καρδιά του κόσμου.

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Να θυμόμαστε και κυρίως να θυμίζουμε...

Πέρασαν 50 χρόνια από τότε, που ο κρατικός και ο παρακρατικός βόρβορος της Θεσσαλονίκης σχεδίασαν και υλοποίησαν την στυγερή δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Το έγκλημα του: αγωνιστής της ιδέας της πανανθρώπινης Ειρήνης... Και το σύστημα δεν συγχρωρούσε τέτοιες αναρχοκομμουνιστικές ιδέες...
Πενήντα χρόνια μετά, ίσως έχει αξία περισσότερη να θυμίζουμε το έγκλημα, και τους όρους διάπραξής του. Γιατί τώρα είναι που πάνω στην ιστορική αμνησία επιχειρείται το ξαναγράψιμο της ιστορίας... Για τον εμφύλιο, τα μετεμφυλιακά χρόνια και τη χούντα... Για τα αίτια και τους ενόχους, που συσπειρώνονται και αντεπιτίθενται... Οι νέοι πρέπει να ξέρουν πριν επιλέξουν. Γι' αυτό κάθε προσφορά μνήμης προς την νεολαία είναι de facto πράξη εξαιρετικά προοδευτική... Ασυγκρίτως προοδευτικότερη από τις προοδευτικόμορφες μεγαλοστομίες, που μάλλον απέχθεια προκαλούν με τον τετριμμένο λόγο και την στενή λογική... Γνώση χρειαζόμαστε, για να μην κλωσσάει το φίδι τα αυγά του...

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Μετά τον Ερημίτη έρχεται η λαίλαπα...

Ετσι, είναι... Στην νήσο των ΦΑΙΑΚΩΝ, αφού πέρασε - ακόμη και μετ' επαίνων Κερκυραϊκών φορέων- η εκποίηση του ΕΡΗΜΙΤΗ (μίας περιοχής πρωτοφανούς κάλλους και περιβαλλοντικής σημασίας) οι πωλούντες ενθαρρύνθηκαν και ετοιμάζουν δύο άλλα σημαντικά "φιλέτα" Κερκυραϊκής γης. Τον Ισσο και το χτήμα Bimbelli, όπου και το ομώνυμο θαυμάσιο Κτίσμα το Castello και το μικρότερο αδελφάκι του, το Castellino... Η εκποίηση των τελευταίων μοιάζει  ...ανακουφιστική αφού μετά από 30 χρόνια "σοσιαλιστικής" κοροϊδίας το Castello Bimbelli κινδύνευε με κατάρρευση. Στο μεταξύ έχει υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές ο αρχιτεκτονικός και ο διακοσμητικός θησαυρός του οικήματος... Πάντως, η λύση δεν είναι "πονάει κεφάλι-κόβει κεφάλι"... 
Η παραλία του Ισσου είναι από τις κυριολεκτικά ελάχιστες πανέμορφες ακτές, που έχουν μείνει χωρίς "αξιοποίηση" δηλαδή μπούκωμα στο χτίσιμο οικοδομημάτων... Τον κλαίμε λοιπόν κι αυτόν... Οσοι προσδοκούν ανάπτυξη της τουριστικής οικονομίας μέσα από ακόμη πυκνότερη οικοπεδοποίηση και οικοδόμηση στο νησί μάλλον δεν θέλουν να βλέπουν τα αποτελέσματα της τελευταίας 30ετίας, όπου η Κέρκυρα  υποβιβάστηκε μέσω της μαζικής οικοδόμησης. Οι υποσχέσεις για ωραία σχέδια και τήρηση περιβαλλοντικών όρων σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της Κέρκυρας, που απαιτεί αραίωση του οικιστικού περιβάλλοντος σαν πρώτη πράξη αναβάθμισης... 

Για την ώρα παραθέτουμε την ανακοίνωση του περιβαλλοντικού Συλλόγου Κέρκυρας της 16ης Μάη, που εκδόθηκε ενόψει της αναγγελίας για Ισσο και Καστέλλο.
Κορισσίων, Καστέλλο, η β’ φάση του Ερημίτη
Η παραχώρηση στο ΤΑΙΠΕΔ, και μάλιστα κατά κυριότητα, τόσο του περιώνυμου Καστέλλου της Κορακιάνας (που φέρεται ως αγροτεμάχιο στη σχετική απόφαση!), όσο και του «Ίσσου» στη λιμνοθάλασσα Κορισσίων είναι η β’ φάση του σχεδίου αξιοποίησης σειράς κερκυραϊκών ακινήτων που ξεκίνησε από τον Ερημίτη. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις μεθοδεύεται η εκποίησή τους υπό την πίεση των «ειδικών συνθηκών» της παρούσας πολιτικής συγκυρίας, επειδή συντρέχουν βάσιμοι νομικοί λόγοι που κρατούν τα ακίνητα «μπλοκαρισμένα».
Ο χαρακτηρισμός «αγροτεμάχιο» για το ακίνητο στην Κάτω Κορακιάνα συνιστά αοριστία ανεπίτρεπτη για κάθε είδος μεταβίβασης, πολύ περισσότερο όταν αυτή έχει μορφή νόμου. Είναι σκανδαλώδες εξ ορισμού να ονομάζεται «αγροτεμάχιο» τεμνόμενο από οικισμό οικόπεδο 84 στρεμμάτων με χτισμένα 800 τετραγωνικά! Επίσης η κυβέρνηση οφείλει να διευκρινίσει: εκχωρεί μόνο το Καστέλλο – ή και τα Καστελλίνο-Καστελλέτο; Καταργεί δηλαδή το Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης;
Στον «Ίσσο», η ονομασία και η έκταση του ακινήτου (1788 στρέμματα) καθιστούν εύλογη την επικάλυψή του από την έκταση της κηρυγμένης και προστατευόμενης περιοχής NATURA 2000 της λιμνοθάλασσας Κορισσίων. Νεκρανασταίνουν σχέδια «αξιοποίησης» με καταστροφικές συνέπειες για τον υγρότοπο και την οικολογική ισορροπία ολόκληρης της νήσου – αν μάλιστα «ευοδώσουν» οι σχεδιασμοί «αξιοποίησης» του Ερημίτη. Εάν οι υποθέσεις αυτές επιβεβαιωθούν συντρέχουν λόγοι διερεύνησης ευθύνης υπουργών για παράβαση καθήκοντος εφόσον παραχωρούνται προς εκμετάλλευση προστατευόμενες από την κείμενη νομοθεσία και το Σύνταγμα περιοχές – χωρίς να έχει προηγηθεί η έκδοση Προεδρικού Διατάγματος θέσπισης ζωνών προστασίας και φορέα διαχείρισης. Αναμένουμε άλλωστε με ενδιαφέρον τη στάση των αυτόκλητων απολογητών των κυβερνητικών μεθοδεύσεων στον Ερημίτη, που κόπτονταν να διαχωρίσουν την περιοχή εκείνη από τις περιοχές NATURA 2000. Θα μεταμεληθούν τώρα, έστω και αργά;
Χάρη στις μεθοδεύσεις των κυβερνήσεων, και χάρη σε δικούς μας «χρήσιμους ηλίθιους», οι Κερκυραίοι έχουμε γίνει η «χλεύη των ηττημένων» – γιατί αυτό συμβαίνει όταν σε προβοκάρει η Daily Telegraph ότι δήθεν πουλάς το Μον Ρεπό… Η διασφάλιση των τοπικών και εθνικών συμφερόντων, και η διασφάλιση της αξιοπρέπειας της δημοκρατίας μας, περνάει από ριζοσπαστικές προτάσεις, όπως εκείνη της Α. Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου που αντιπροτείνει την υψηλού συμβολισμού κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ.
ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ ΤΟ ΣΥΝΗΜΜΕΝΟ Δ.Τ.
ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ http://www.prosper-corfu.gr 
ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ 


Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Περί ωρών εργασίας

Μία από τις ισχυρότερες αποδείξεις του καπιταλιστικού παραλογισμού και βαρβαρότητας είναι η συνεχής - τους τελευταίους καιρούς- αύξηση του εργάσιμου χρόνου, ημερήσιου, εβδομαδιαίου και ολόκληρης της ζωής.... Την ώρα, που η τεχνολογική πρόοδος - κατάχτηση του μυαλού και του ιδρώτα των εργαζόμενων όλης της ανθρωπότητας - εξασφαλίζει την δυνατότητα γενναίων περικοπών του εργάσιμου χρόνου, το κυνήγι του κέρδους απαιτεί "ελαστικοποίηση"  των σχέσεων εργασίας που μεταξύ των άλλων επιβάλλει εξοντωτικά, δουλοκτητικά ωράρια...  Δυστυχώς, οι βιοτικές ανάγκες αλλά και η πλύση εγκεφάλου, που εφαρμόζουν φιλελεύθεροι και "σοσιαλιστές" εκσυγχρονιστές έχουν κάνει ουτοπικό το πιο ρεαλιστικό δικαίωμα των εργαζόμενων. Παραθέτουμε, λοιπόν ως εξαιρετικά επίκαιρο το σχετικό σημείωμα του Γιώργου Ρούση.

Περί ωρών εργασίας
Η κοινή λογική λέει ότι όσο προοδεύει η ανθρωπότητα τόσο λιγότερο θα έπρεπε να εργάζονται  οι άνθρωποι για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους.
Άλλωστε  από την αρχαιότητα βλέποντας την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και πιο συγκεκριμένα των υφαντουργικών  μηχανών του Ήφαιστου,  ο Αριστοτέλης εκτιμούσε ότι αυτές θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κατάργηση της δουλείας, αντικαθιστώντας την ζωντανή εργασία των δούλων.
 Πιο πρόσφατα ουτοπικοί στοχαστές θεωρούσαν ότι στις ιδανικές τους πολιτείες θα αρκούσε να δουλεύουν οι άνθρωποι το πολύ 4-6 ώρες την ημέρα για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους, ενώ για τον Μαρξ η μείωση της εργάσιμης μέρας αποτελούσε θεμελιακή  προϋπόθεση για την επίτευξη της κομμουνιστικής χειραφέτησης.
Και πράγματι με τους αγώνες των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο ένα μεγάλο τμήμα της ανθρωπότητας οδηγήθηκε στην καθιέρωση του 8ωρου, της αργίας της Κυριακής και σε ορισμένες χώρες και του βδομαδιάτικου 37ωρου .
Να όμως που η λογική του καπιταλισμού είναι αντίθετη από την κοινή λογική. Έτσι η ζωώδης κατάσταση, εκείνη δηλαδή που συνδέει τη ανθρώπινη δραστηριότητα με την αναγκαιότητα,  αντί να ξεπερνιέται επεκτείνεται, και αντί η ανθρωπότητα να ξεμπερδεύει με τη προϊστορία και να περνάει στην πραγματική ιστορία της , φαίνεται να επιστέφει στην κατάσταση της περιόδου της πρωταρχικής συσσώρευσης, οπότε οι άνθρωποι δούλευαν μέχρι να φθάσουν τα όρια της εξάντλησης τους.
Δια του λόγου το αληθές, πέρα από το τι συμβαίνει γύρω μας με την παράλληλη με την ανεργία, επέκταση της εργάσιμης μέρας χιλιάδων εργαζομένων, οι οποίοι το πιο συχνά δεν πληρώνονται καμία υπερωρία, πέρα από τους εργαζόμενους που δουλεύουν δίχως να πληρώνονται με την ελπίδα ότι κάποτε αυτό θα συμβεί, παραθέτω τρία περιστατικά που μου έγιναν γνωστά κατά τη διάρκεια των Πασχαλινών διακοπών.
Το πρώτο έχει να κάνει με την εμπειρία κόρης φίλων που για ένα διάστημα δούλευε ως αρχιτεκτόνισσα στην Ιαπωνία. Ωράρια εργασίας από τις 9 το πρωί  μέχρι  τη διέλευση του τελευταίου μέσου μαζικής μεταφοράς, δηλαδή μέχρι περίπου τα μεσάνυχτα.
Και όταν ζήτησε να φεύγει λίγο πιο ενωρίς, δηλαδή κατά τις 10 το βράδυ, οι εργοδότες της  στραβομουτσούνιασαν. 
Το δεύτερο έχει να κάνει με φίλο που δουλεύει ως στέλεχος σε μεγάλη χρηματιστηριακή εταιρία στο Λονδίνο. Σύνηθες ωράριο εργασίας, δώδεκα ώρες την ήμερα, το οποίοι συχνά   επεκτείνεται και σε αρκετά περισσότερες. Μάλιστα το δέλεαρ για να αποδέχεται αυτούς τους όρους, είναι μεταξύ άλλων ότι μετά από ένα χρονικό διάστημα απασχόλησης του στην εν λόγω εταιρία, θα μπορέσει να γίνει και μικρομέτοχος  της.
Το τρίτο περιστατικό έχει να κάνει με μια αρβανιτοπούλα απασχολούμενη στην Κέρκυρα. Εργασία σε εστιατόριο . Ωράριο δεκατρείς  ώρες την ημέρα: Δέκα το πρωί με έντεκα το βράδυ, με ένα μικρό διάλλειμα γύρω στις πέντε.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες όχι μόνον το δικαίωμα στην τεμπελιά του Λαφάργκ δεν μπορεί να ασκηθεί, αλλά ούτε το ευρύτερο δικαίωμα της στοιχειώδους απόλαυσης της ζωής.  Για να μην μιλήσουμε για την «πολυτέλεια» της όποιας πολιτιστικής δραστηριότητας, ή ακόμη για την ακόμη μεγαλύτερη «πολυτέλεια»  μιας δραστηριότητα που ξεφεύγει από τον καταστροφικό για την ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας  στενό καταμερισμό της εργασίας.
Και όμως όλα αυτά είναι άμεσα πραγματοποιήσιμα, αν φύγουν από τη μέση οι ώρες εργασίας που δαπανώνται για το κέρδος, αν υπήρχε μια    σχεδιοποιημένη οικονομία, οπότε και δεν θα υπήρχαν άνεργοι και συνεπώς όσοι δούλευαν θα δούλευαν λιγότερο,  αν καταργούνταν οι περιττές για την ανθρωπότητα  δαπάνες όπως οι στρατιωτικές , αν καλύπτονταν οι  πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και όχι εκείνες που διαμορφώνονται με μοναδικό σκοπό το κέρδος, αν υπήρχε εκμηχανισμός της αγροτικής παραγωγής των υποανάπτυκτων οικονομικά  χωρών.
Αν δηλαδή τελειώναμε μια και καλή με τον παραλογισμό του μονοθεισμού του χρήματος και του κέρδους.   
Μήπως λοιπόν και από αυτήν την οπτική γωνία ήλθε η ώρα να σκεφτούμε ότι υπάρχει  άλλος εκτός των τειχών δρόμος;
                                                                                                      Γιώργος Ρούσης 

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Η ΚΑΜΨΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ...

Θα μπορούσαμε να σας παραπέμψουμε κατευθείαν στον ιστότοπο ISKRA, όπου το διαβάσαμε το εξαιρετικά ενδιαφέρον του νέου σε ηλικία συγγραφέα (δεν τον γνωρίζουμε, έτσι τον δείχνει η φωτογραφία του). Επειδή, όμως χαρήκαμε ιδιαίτερα τον καθαρό, χωρίς κενολογίες αλλά μεστό λόγο του  το αναδημοσιεύουμε...



Η ΚΑΜΨΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ 

Του ΠΑΝAΓΙΩΤΗ ΜΩΡΑΚΗ
Το πρόβλημα:
Το τελευταίο καιρό παρατηρούμε όλοι και όλες μας μία «καθίζηση» του κινήματος στην Ελλάδα. Το ανέφερε πρόσφατα και ο υπουργός οικονομικών με τον δικό του τρόπο δηλώνοντας πως διαψεύστηκαν όσοι περίμεναν πως θα καεί η Αθήνα. Ο Στουρνάρας συνέχισε λέγοντας πως ο Ελληνικός λαός δεν αντιδρά επειδή αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης αλλά και επειδή βλέπει φως στο τούνελ . Φυσικά όσοι και όσες συνομιλούμε καθημερινά με κόσμο (που δεν ανήκει στις κομματικές γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά τον στηρίζει ή ενδέχεται να τον στηρίξει) αντιλαμβανόμαστε πως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Αυτό που έχει κυριεύει τον κόσμο δεν είναι αισιοδοξία αλλά απαισιοδοξία για το αν τελικά μπορεί κάτι να αλλάξει.
Σίγουρα τα κινήματα έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους. Σίγουρα τα ΜΜΕ και οι υπόλοιποι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους βρίσκουν κάθε μέρα νέους τρόπους για να μας παρουσιάζουν την υπάρχουσα κατάσταση ως αναπόφευκτη και κάθε εναλλακτική πρόταση ως εν δυνάμει καταστρεπτική. Όμως ποιες είναι και οι δικές μας ευθύνες ως αξιωματική αντιπολίτευση και μάλιστα Αριστερή; Κατά τις παρεμβάσεις που κάνουμε στους διάφορους κοινωνικούς χώρους λαμβάνω συνεχώς την ίδια απάντηση: «Εγώ ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσω στις εκλογές αλλά και εσείς βρε παιδάκι μου μία μας τα λέτε έτσι και μία αλλιώς». Η ουσιαστική διαφορά λοιπόν σε σχέση με τις τελευταίες εκλογές είναι πως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό ένα βασικό του χαρακτηριστικό: Να μπορεί να δίνει ελπίδα. Αυτό οφείλεται σε δύο λόγους.
Ο πρώτος είναι η διγλωσσία σε διάφορα ζητήματα. Με δική μας ευθύνη πολλές φορές έχουμε προκαλέσει σύγχυση για την πρόθεση μας να καταργήσουμε το μνημόνιο ή για το αν θα τηρήσουμε διάφορες δεσμεύσεις μας όπως το να αυξήσουμε τους μισθούς σε επίπεδα προ-μνημονίου. Με δική μας ευθύνη έχουμε πολλές φορές βρεθεί στο ίδιο φιλικό τραπέζι με ανθρώπους που υπηρετούσαν και υπηρετούν το σύστημα που εναντιωνόμαστε (Κατσέλη, Αρσένης, Ξενογιαννακοπούλου, Ιδιοκτήτες ΜΜΕ). Γνωρίζω ότι πολλοί θα πουν πως όλα τα παραπάνω ήταν αποτέλεσμα χάλκευσης των ΜΜΕ ή ότι δεν έχει σημασία με ποιον κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι αλλά τι λες. Το σίγουρο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θεώρησε μετά τις εκλογές πως «μάζεψε» ότι μπορούσε να μαζέψει από τα αριστερά του και ότι έπρεπε πλέον να προσεγγίσει τον μεσαίο χώρο. Αυτός ήταν ο λόγος στρογγυλέματος διάφορων θέσεων ώστε να είναι περισσότερο προσιτές. Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν υπάρχει πλέον μεσαίος χώρος καθώς ο τελευταίος προλεταριοποιήθηκε βίαια. Ο κόσμος λοιπόν που όλο και φτωχαίνει και αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, περισσότερο απογοητεύεται όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποκλίνει προς τα δεξιά πάρα συγκινείται.
Ο δεύτερος λόγος είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε μετά τις εκλογές του Ιουνίου να αναβαθμίσει το αίσθημα ελπίδας που είχε δημιουργήσει σε ένα συλλογικό όραμα για μία νέα κοινωνία. Αντ'αυτού εμμένουμε στη ρητορική ότι εμείς θα επαναδιαπραγματευθούμε την δανειακή σύμβαση καλύτερα από τον Σαμαρά αφού καταργήσουμε το μνημόνιο και ότι γενικά εμείς είμαστε οι σοβαροί διαπραγματευτές. Το πρόβλημα με την συγκεκριμένη γραμμή, μεταξύ πολλών άλλων, είναι η γενικότητά της. Όλοι και όλες μπορεί να ξέρουμε ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές μας, τι δηλαδή δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε. Πόσοι και πόσες όμως ξέρουμε ποια πράγματα έχουμε αφήσει μέσα στα όρια της διαπραγμάτευσης; Έχουμε άλλα διαπραγματευτικά χαρτιά πέρα της ψευδαίσθησης ότι δεν μπορούν να μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη; Όσο και να βεβαιώνουμε την κοινωνία ότι εμείς θα το κάνουμε καλύτερα, παραμένουμε γενικοί σε μία εποχή που το συγκεκριμένο κερδίζει.

Η λύση:
Εάν ένα πράγμα μας δίδαξε η ιστορία είναι πως ο καπιταλισμός και η αστική τάξη έχουν ένα και μόνο όριο, μία κόκκινη γραμμή: Την αναπαραγωγή τους. Γι'αυτόν το λόγο δεν δίστασαν, όταν ήρθαν τα δύσκολα με την κρίση, να θυσιάσουν κομμάτια της δικής τους αστικής δημοκρατίας και οικονομικών κανόνων που με φροντίδα έχτιζαν δεκαετίες. Γι'αυτό δεν διστάζουν να καταστρέψουν ολόκληρες οικονομίες όπως η Κυπριακή. Γι'αυτό και άφησαν στο παρελθόν (και αν χρειαστεί θα το ξανακάνουν) να αναλάβει ο ναζισμός. Είναι λοιπόν ανακόλουθο της μαρξιστικής μας παράδοσης να θεωρούμε πως η ευρωπαϊκή αστική τάξη έχει ως όριο το ευρώ.
Η δική μας απάντηση πρέπει να είναι συνολική και συγκεκριμένη, χωρίς αυταπάτες, χωρίς πλάνο Α και πλάνο Β. Οφείλουμε να συγκεκριμενοποιήσουμε συνθήματα μας όπως το «καμία θυσία για το ευρώ» ώστε να μην μείνουν κενά περιεχομένου. Να καταλήξουμε σε ένα τελικό μοντέλο παραγωγικής ανασυγκρότησης με κριτήριο τις ανάγκες του λαού, το σεβασμό στο περιβάλλον και όχι τους κανόνες τις ευρωζώνης. Να καταλήξουμε μία και καλή πως το τραπεζικό σύστημα θα περάσει υπό δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία. Να καταλήξουμε στην αναμόρφωση της αγροτικής παραγωγής ώστε να καλύπτει βασικές βιοποριστικές ανάγκες. Με άλλα λόγια να καταλήξουμε σε ένα αριστερό ριζοσπαστικό πρόγραμμα που όχι μόνο θα δίνει απάντηση στα άμεσα προβλήματα του λαού αλλά θα είναι δομικά προσηλωμένο στο να καλύπτει τις ανάγκες τις κοινωνίας για την ίδια την κοινωνία και όχι να στοχεύει σε ένα καλύτερο μίγμα καπιταλισμού.
Όλοι συμφωνούμε πως μία κυβέρνηση της Αριστεράς δεν θα καταφέρει τίποτα χωρίς την στήριξη ενός μεγάλου λαϊκού κινήματος. Αλήθεια όμως, πως περιμένουμε να δημιουργηθεί καν λαϊκό κίνημα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ως ηγεμονική Αριστερή δύναμη δεν προτάξει ένα συγκεκριμένο όραμα για μία άλλη κοινωνία; Ο κοινωνικός παράγοντας δεν θα στηρίξει άκριτα μία κυβέρνηση της Αριστεράς αν η τελευταία δεν του έχει πει τι ακριβώς στηρίζει. Ο λαός έχει ανάγκη να του περιγράψεις πως θα είναι η ζωή του, συμπεριλαμβανομένων και των δυσκολιών που μπορεί να προκύψουν. Θα ήταν λοιπόν προτιμότερο αντί να δίνουμε άνισες μάχες στα παράθυρα των καναλιών, να παίρναμε πχ το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την αγροτική παραγωγή και να αλωνίζαμε την Ελλάδα από άκρη σε άκρη συνομιλώντας με τους αγρότες. Εκεί το σχέδιο της κυβέρνησης της Αριστεράς θα δοκιμαζόταν, εκεί θα βελτιωνόταν, εκεί θα γινόταν κτήμα της κοινωνίας δημιουργώντας το όραμα για μία άλλη κοινωνία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν χρειάζεται να ενισχύσει τα Αριστερά και Ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του εμπεδώνοντας πως ο στρατηγικός στόχος είναι ο Σοσιαλισμός και όχι ένα νέο σημείο ισορροπίας με τις δυνάμεις της εργασίας σε καλύτερο επίπεδο. Οφείλουμε να προτάξουμε στην κοινωνική πλειοψηφία ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα και ένα πολιτικό σχέδιο τα οποία θα δοκιμαστούν και θα γίνουν δικό της κομμάτι δημιουργώντας έτσι το όραμα για μία νέα εναλλακτική κοινωνία και ένα ευρύ πολιτικό και εργατικό κίνημα που θα την διεκδικήσει.

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

Αριστερά και συνέπεια λόγων και έργων...

Το σημείωμα, που παραθέτουμε έφερε την μνήμη μας αρκετά χρόνια πίσω... Τότε, που η αριστερή κουλτούρα και ιδεολογία μας τράβηξε... Ανάμεσα σε πολλά άλλα στοιχεία θυμόμαστε σαν ισχυρό ελκτικό παράγοντα την συνέπεια και την σταθερότητα της αριστεράς και των αριστερών, που τους έκανε πρότυπα στις υπαρξιακές μας αναζητήσεις... Αυτές οι αρετές δεν ήταν πείσμα και εγωισμός αλλά καθαρότητα και εγρήγορση συνείδησης, αυταπάρνηση και υπέρτατη κοινωνικότητα, αφοσίωση και δύναμη ψυχής, που υπερέβαινε τις βιοτικές δυσκολίες και απειλές ως την θυσία της ίδιας τη ζωής... Απέναντι λοιπόν στους τσαρλατανισμούς, στις εύκολες μεταπηδήσεις, στα είπα-ξείπα και στους μαυρογιαλουρισμοιύς αστών πολιτικών και κομμάτων το μοντέλο της αριστερής πολιτικής ηθικής έμοιαζε εγγύηση για την υλοποίηση του οράματος. Κι αυτή τη δύναμη και τη λάμψη δεν κατάφεραν να την μειώσουν ούτε προπαγάνδες και συκοφαντίες ούτε καν οι ίδιες οι σεχταριστικές αγκυλώσεις, που μετέτρεπαν σκεπτόμενους σε άκριτους αποδέκτες "αιώνιων" αναπόδεικτων αληθειών... 
 Η πτώση του "υπαρκτού" σαν χάρτινου πύργου δεν άλλαξε την άποψή μας, πως η πρόσβαση στην μελλούμενη κοινωνία των ποιητών και της αναγκαιότητας πάνω από την ανάγκη, προϋποθέτει διαλεκτική συνέπεια ήθους, που θα διαπνέει τις εμπνεύσεις αλλά και τη δράση πολιτών και οργανώσεων... 
Αυτά περίπου σκεφτήκαμε όταν το τελευταίο τεύχος του Hot Doc μας θύμισε μία ανακοίνωση του γραφείου τύπου της ΔΗΜΑΡ, της 19ης Απριλίου 2012... Την παραθέτουμε ασχολίαστη...

Το γραφείο τύπου της ΔΗΜΑΡ με ανακοίνωσή του σχολιάζει τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει το προηγούμενο βράδυ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος στους δημοσιογράφους του Mega Channel Ο. Τρέμη και Π. Τσίμα: "ο κ. Βενιζέλος, δέσμιος και εκφραστής της πολιτικής που άσκησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η παρούσα κυβέρνηση, όταν μιλά για "προοδευτική διακυβέρνηση" εντάσσει σ' αυτή και την ΝΔ. Πρόκειται στην ουσία για πρόταση συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για τη συνέχιση της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής. Με αυτή την πολιτική η Δημοκρατική Αριστερά είναι αντίπαλη. Στην προωθούμενη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, των υπεύθυνων της σημερινής κατάστασης της χώρας, η Δημοκρατική Αριστερά δεν θα δώσει καν΄να δημοκρατικό άλλοθι". 

Θυμηθήκαμε επίσης, όταν πέρσι, ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, είπαμε σε γνωστό μας φίλο της ΔΗΜΑΡ, πως όλα δείχνουν, ότι θα συγκυβερνήσουν, αυτός χαρακτήρισε τα λεγόμενά μας "άθλια προβοκάτσια"...  Σήμερα υπερασπίζεται με "σθένος" την κυβερνώσα Τρόϊκα...

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Ρακέλ Βαρελά: "Ζούμε σαν πολιτικοί κρατούμενοι, καθηλωμένοι στην τηλεόραση!"

Στην αλλοτροιωτική δύναμη της οργανωμένης παραπληροφόρησης  αναφέρεται η Πορταγαλέζα καθηγήτρια ιστορίας Ράκελ Βαρελά σε συνέντευξή της στην κυριακάτικη ΑΥΓΗ, όπου και μπορείτε να την διαβάσετε... Την μνημονεύουμε στην ΦΑΙΑΚΙΑ κάνοντας ειδική αναφορά στην εισαγωγή της συνέντευξης, όπου η Ρακελ Βαρελά αποκαλύπτει, πως ότι λένε σε μας για τους Πορτογάλους (πειθαρχικοί, πρόθυμοι στην μείωση του εργατικού κόστους κ.λ.π.) τα ίδια λένε σε εκείνους για μας.... Η ιδέα, πως κάποιοι άλλοι υφίστανται τα δεινά σου με ... αξιοζήλευτη υπομονή, είναι η καλύτερη συνταγή για την δική σου πειθαρχημένη και μοιρολατρική υποταγή...  

Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Η δική μας Ανάσταση

Δημοσιεύεται στην Πασχαλινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και το αναδημοσιεύουμε ως εξαιρετικά ενδιαφέρον χάρις στις διαχρονικές αναφορές του στην συντηρητική δύναμη της συνήθειας, της αποδοχής και εν τέλει της υποταγής... Αφορμή, πιθανότατα για τον Γιώργο Ρούση, η "κοιλιά" στις αντιδράσεις του λαού...
Στην ΦΑΙΑΚΙΑ είχαμε μιλήσει από καιρό για την μεθοδευμένη και συστηματική προπαγάνδα τύπου Ναστραντίν Χότζα,  έτσι ώστε η προαποφασισμένη "απαλλαγή" από κάποιο από τα επαχθή μέτρα να εκλαμβάνεται σαν ... πνοή απελευθέρωσης από τους καταπιεσμένους.... 
Το κείμενο είναι εξαιρετικά χρήσιμο από ιστορική και κοινωνιολογική άποψη... Είναι ακόμη για μας μία πρόκληση επίκλησης του τελευταίου βιβλίου του Γιώργου Ρούση για τον Γκραμσιανό πόλεμο θέσεων και ηγεμονία στο πεδίο των ιδεών... Γιατί, θεωρούμε, φανερό, πως όσο θα προσδοκούμε την "ανάσταση" μόνον στις αντικειμενικές συνθήκες της εξαθλίωσης θα περιμένουμε πολύ... Το ζήτημα της ηγεμονίας των θέσεων είναι ανοικτό μπροστά μας σαν βασική τακτική υποχρέωση... Διαβάστε το...

Η δική μας Ανάσταση

Για να επιτευχθεί η δική μας  Ανάσταση, ως  συλλογική ανατροπή- απελευθέρωση, του ίδιου του λαού εν ζωή, είναι αναγκαίο να υπερβούμε τη δύναμη της συνήθειας και τη συνεπαγόμενη εθελοδουλία, σε θεούς αλλά και σε άλλους ανθρώπους.
Θυμίζω ενδεικτικά ότι αυτές οι βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις έχουν αναδειχτεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι σήμερα από σημαντικούς στοχαστές.
Ο Πλάτωνας στην παραβολή του σπηλαίου των δεσμωτών αναφέρεται στην τρομερή δυσκολία που θα συναντήσουν όσοι δουν την πραγματικότητα ως έχει, για να πείσουν εκείνους οι οποίοι έχουν εθιστεί να βλέπουν τα είδωλα της.
Διαπρεπείς ιστορικοί μας επισημαίνουν ότι οι εξεγέρσεις του Σπάρτακου δε στόχευαν στην κατάργηση  του δουλοκτητικού συστήματος γενικά, αλλά στο να πάψουν να είναι δούλοι οι ίδιοι οι εξεγερμένοι.
Ο Λα Μποεσί  το 16 αιώνα  αναφέρεται στην εθελοδουλία και στον «απεριόριστο αριθμό ανθρώπων, οι οποίοι όχι μόνον υπακούουν αλλά υπηρετούν, όχι μόνον κυβερνώνται άλλα τυράννιονται ».
Ο Ντέιβιντ Χιούμ  επισημαίνει ότι «εθιζόμαστε  τόσο έντονα στην υπακοή και την  υποταγή που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναζητούν να πληροφορηθούν περισσότερα για την προέλευση ή την αιτία της, παρά  όσο για τις αρχές της βαρύτητας, της αδράνειας ή για τους πιο γενικούς νόμους της φύσης».
Ο Ρουσσώ κάνει λόγο για δειλία που διαιωνίζει τη σκλαβιά, για δούλους που  χάνουν τα πάντα μέσα στα δεσμά τους, ακόμα  και τον πόθο να ξεσκλαβωθούν, για ανθρώπους που αγαπούν τη σκλαβιά τους, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωση τους.
Ο Ροβεσπιέρος και ο Μπαμπέφ μιλούν για τον αρνητικό ρόλο της  μεγάλης  δύναμης των προκαταλήψεων.
O Ένγκελς  μας υπενθυμίζει ότι όταν στην Πρωσία καταργήθηκε η  δουλοπαροικία  και μαζί με αυτήν η υποχρέωση για τα αφεντικά να βοηθούν τα υποκείμενα τους στην μιζέρια τους, την αρρώστια και τα γηρατειά, οι αγρότες απηύθυναν έκκληση στο βασιλιά, ζητώντας του να  διατηρήσει την δουλοπαροικία.
Την ίδια αντίδραση είχαν και οι Ρώσοι  κολήγοι  μετά την απελευθέρωση τους από τον Τσάρο Αλέξανδρο το Δεύτερο  το 1864 όταν ελεύθεροι πια συνέχιζαν να κουρνιάζουν  έξω από τα αρχοντικά των αφεντάδων τους.
Ο Μαρξ επισημαίνει ότι όπως «αυτός ο άνθρωπος είναι[…] βασιλιάς μόνο γιατί άλλοι άνθρωποι φέρονται απέναντι του σαν υπήκοοι», έτσι και το κεφάλαιο θα συνεχίσει να βασιλεύει όσο το προλεταριάτο θα υπακούει στα κελεύσματα του και δεν θα εξεγείρεται.
Ο Μπακούνιν ερμηνεύει  την απογοητευτική βραδύτητα της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας με τη δουλοπρέπεια, τη ρουτίνα, την έλλειψη πρωτοβουλίας και πνεύματος εξέγερσης που κυριαρχεί στα πνεύματα των ανθρώπων.
Ο Λένιν πέρα από την επισήμανση της τρομερής δύναμης της συνήθειας, κάνει λόγο  για ένα τμήμα του προλεταριάτου  των αναπτυγμένων χωρών, που αντιδρούν σαν «ευχαριστημένοι  σκλάβοι  που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς»,  
και συμφωνεί με τον Μπουχάριν όταν αυτός επισημαίνει ότι όσο  «η εργατική τάξη στο σύνολο της [….] «συγκατατίθεται» σιωπηρά να εκπληρώνει την καπιταλιστική λειτουργία», ο καπιταλισμός θα συνεχίζει να κυριαρχεί.
Το ίδιο και ο Γκράμσι, όπως έχουμε ξαναγράψει, μας λέει ότι πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο  που είχε το αλογάκι Ντιαμαντίνο, το οποίο  επειδή γεννήθηκε σε μια σκοτεινή στοά, του ήταν αδύνατον να φανταστεί ότι θα μπορούσε να ζήσει στο φως  του ήλιου. Στο ίδιο μήκος κύματος ο Βιλχελμ Ράϊχ μιλά για το μίσος στο φως του ήλιου του Ανθρωπάκου του.    
Ο Νίτσε με τη σειρά του  μας θυμίζει ότι πρέπει «να θελήσουμε ν’ αφανιστούμε για  να μπορέσουμε να ξαναγίνουμε». Και ο Ερνστ Μπλοχ μιλά για τη συνήθεια σαν ναρκωτικό. 
Τέλος ο  Ανδρέας Κάλβος με τον πλέον έξοχο τρόπο μας προειδοποιεί και μας προτρέπει:  
«Ὅσοι τὸ χάλκεον χέρι

βαρὺ τοῦ φόβου αἰσθάνονται,
ζυγὸν δουλείας, ἂς ἔχωσι·
θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην
ἡ ἐλευθερία.» 

Καλή  κόκκινη Ανάσταση –Επανάσταση.
  Γιώργος Ρούσης

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

Ο πόνος της μάνας

Σήμερα, που "γιορτάζει" ο υπέρτατος πόνος της μάνας μπροστά στο πάθος του παιδιού της, θυμηθήκαμε τον λόγο του ποιητή... 









Η μάνα του Χριστού 


Πως οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι 
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες! 
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει 
και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει. 

Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα, 
των αλλώνε τα μίση καιρό τηνε θρέφαν 
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα, 
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα! 

Α! πώς είχα σα μάνα κ΄εγώ λαχταρήσει 
(ήταν όνειρο κ΄΄εμεινεν, άχνα και πάει) 
σαν και τ΄άλλα σου αδέρφια να σ΄είχα γεννήσει 
κι΄από δόξες αλάργα κι αλάργ΄από μίση! 

Ένα κόκκινο σπίτι σ΄αυλή με πηγάδι... 
και μιά δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι... 
νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ, 
το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι. 

Κι άμ΄ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι, 
με τα ρούχα γεματα ψιλό ροκανίδι, 
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι 
ν΄ανασενει βαθιά τ΄όλο κέδρον αγέρι. 

Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει 
τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέρα κι Αφέντη, 
η ακριβή σου να βγαίνει νερό να σου χύσει, 
ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν΄αρχίσει. 

Κι ο κατάχρονος θάνατος θα΄τανε μέλι 
και πολλή φύτρα θ΄άφηνες τέκνα κι αγγόνια 
καθενού και κοπάδι, χωράφι κι αμπέλι, 
τ΄αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει. 

Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρη ομπόλια, 
γιά να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει... 
Ξεφαντώνουν τ΄αηδόνια στα γύρω περβόλια, 
λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβόλια. 

Φευγεις πάνου στην άνοιξη, γιέ μου καλέ μου, 
Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν εχεις. 
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη γιέ μου, 
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου! 

Καθώς κλαίει, σαν της πέρνουν το τέκνο, η δαμάλα, 
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια. 
Στύλωσέ μου τα δυό σου τα μάτια μεγάλα: 
τρέχουν αίμα τα στήθια, που βύζαξες γάλα. 

Πώς αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου 
στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νά μπεις! 
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!) 
δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιό τ΄όνομά σου! 

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη... 
Δολερά ξεσηκώσανε τ΄άγνωμα πλήθη 
κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά΄ρθει το δείλι, 
το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κ΄οι φίλοι. 

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι΄ακόμα, 
σα ρωτήσανε:"Ποίος ο Χριστός;" τ είπες"Να με"! 
Αχ! δεν ξέρει, τι λέει το πικρό μου το στόμα! 
Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ΄έμαθ΄ακόμα!  

Κώστας Βάρναλης

Θα μας τρελάνουν τελείως !!!

Από την πρωτομαγιάτικη ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ:


Η εργατική πρωτομαγιά αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μία περίοδο που στην Ευρώπη κυριαρχεί το δόγμα της λιτότητας και η αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους και η συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων.


Σε αυτή τη συγκυρία, οι πολίτες δεν μπορούν παρά να ενώσουν τις φωνές τους με τις προσπάθειες που γίνονται για συνολική αλλαγή πορείας της Ευρώπης. Αγωνιζόμαστε, για την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη, ώστε και η χώρα μας να καταφέρει να βγει από την κρίση και να οδηγηθεί στην ανάπτυξη και την ανάκαμψη. Είναι ο μόνος δρόμος, για να σταματήσει ο κατήφορος της ανεργίας και να προστατευθούν τα εργασιακά δικαιώματα. 

Εμείς το λέγαμε αλλά δυστυχώς οι πολίτες δεν μας άκουσαν... Ψηφίστε ΔΗΜΑΡ, μπας και συγκυβερνήσει και επιτέλους εφαρμοστεί μία συστηματική και ασυμβίβαστη αντινεοφιλελεύθερη πολιτική!!! 

Ισως φταίνε τα ληγμένα ...