ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Ζυμώσεις και εκπτώσεις…

Γράφει ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Μητσιάλης και το δημοσιεύουμε προς ευρείαν ενημέρωση, συζήτηση και προβλημαστισμό... Σκέψου αλήθεια πριν κανένα χρόνο... Εκείνες τις διακηρύξεις για κυβέρνηση της αριστεράς... 

Ζυμώσεις και εκπτώσεις…
Ζυμώσεις για: «Προοδευτική συμμαχία με στόχο την έξοδο από την κρίση…» Το διάβασα σε κυριακάτικη Αυγή και έπαθα κρίση… Το ξανά, μανά συλλάβισα  το άρθρο από την αρχή προς το τέλος και τούμπαλιν, μπας και σκόνταψα σε φαντασίωση δική μου  προσθέτοντας ονόματα φαντασμάτων και σεσηπότων  πολιτικών πτωμάτων δικής μου νοσηρής επινόησης… Ατυχώς όχι…
Πολιτικοί σκελετοί από το πρόσφατο παρελθόν , οι οποίοι με συμμαχίες και μέτωπα προσπαθούν να ξανά ντυθούν με σάρκες Λαϊκές, ξεγελασμένες για πολλοστή φορά, από λόγους «δημοκρατικούς» ακόμα και «ριζοσπαστικούς» για ανατροπές! Που μόνο το αριστερό της ελπίδας μας, να ανατρέψουν επιθυμούν… 
Υπουργικά υλικά εκ κατεδαφίσεως, που οι υπογραφές τους μπήκαν τότε σε εκτελεστικές αποφάσεις  οικονομικού θανάτου για εκατομμύρια συμπατριωτών μας… Συνεργάτες τοκογλύφων στο πρώτο μνημόνιο… Υπηρετικό βουλευτικό και άλλο πολιτικό προσωπικό σε κόμματα που αποφάσισαν  την  κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και την υπαγωγή της χώρας μας σε αποικιακό καθεστώς με εγγλέζικο «δίκαιο»…
Στη συνέχεια «διαφώνησαν» ορισμένοι στην κατάλληλη γι’  αυτούς στιγμή, δίνοντας όμως παράλληλα ψήφο εμπιστοσύνης (04/11/2011) για να συνεχισθεί  η σφαγή του Λαού προκειμένου να «σώσουν» την προς πώληση πατρίδα… Και απομονώθηκαν για λίγο εις την έρημο της ένοχης «σιωπής», σαν εκείνον τον βιβλικό Σαούλ, για να επιστρέψουν σήμερα… απόστολοι της αντιμνημονιακής ενότητας! Πιστεύοντας έτσι  ότι  ο πρότερος μνημονιακός και όχι μόνο πολιτικός τους βίος, θα έχει ξεχαστεί, βοηθούντων βεβαίως και των γνωστών τηλεοπτικών και έντυπων διαμορφωτών της κοινής γνώμης… 
Και βέβαια το σύστημα το οποίο επιθυμεί μια τέτοια πολιτική εξέλιξη, με ποικίλους τρόπους: Γκάλοπ , άρθρα, ομιλίες «αναλυτών» και ειδημόνων κλπ. θα διευκολύνει  όσο το δυνατόν γρηγορότερα να υλοποιηθεί το μέτωπο… Το δίπολο το έχουν άμεση  ανάγκη… Το ερώτημα που μπαίνει όμως αμείλικτο είναι τι έχει να απαντήσει για όλα αυτά τα  ακατανόητα για τον αριστερό, ριζοσπαστικό κόσμο, η ηγετική ομάδα του Σύριζα?. Η συμμετοχή της Ριζοσπαστικής Κινηματικής Αριστεράς, με ομάδα επωνύμων της, τη θέση έχει σ’ αυτές τις συστημικές «Ζυμώσεις»?

Πιστεύει η ηγετική ομάδα του Σύριζα ότι το αριστερό κυρίως κομμάτι των ψηφοφόρων που εκτίναξε το κόμμα, από το παρ’  ολίγο σκαλοπάτι του υποβιβασμού του στο 27% μπορεί στα αλήθεια να ενωθεί μ’ όλα αυτά τα κατεδαφιστέα πρώην μνημονιακά υλικά και μ’ αυτά να υψώσει τη γροθιά της ανατροπής για να βαδίσει στον αριστερό δρόμο μιας νέας Ελλάδας? Πιστεύει ότι το ποσοστό που έλαβε το κόμμα έχει κατοχυρωθεί πλέον με συμβολαιογραφική πράξη και εξ αυτού ξεκινάει η ηγεσία να αλλάζει παρέες, συνθήματα και κυρίως στόχους προκειμένου να…κερδίσει συντηρητικούς ψηφοφόρους? Πιστεύει ότι  ο δρόμος για μια αριστερή εξουσία και όχι απλά κυβέρνηση, είναι υπόθεση πρόσθεσης ποσοστών και δημιουργίας μετώπων από πρόσωπα-παράγοντες που ο Λαός μας έχει χαραγμένη στη μνήμη του την πρόσφατη πολιτική , τραυματική γι’  αυτόν, πορεία τους?
 Ξέχασαν εντελώς ότι ο Λαός σοφά λέει: «Πες μου με ποιόν πας για να σου πω ποιος είσαι…»? Φαίνεται να πιστεύει η ηγεσία του Σύριζα ότι  είναι βολικότερο να συντηριτικοποιείς ένα κόμμα με την προσδοκία να μαζέψεις ψηφαλάκια όπου δει, επειδή πιστεύει ότι τα όσα αριστερά πιθανόν τα…μάζεψε, παρά να ριζοσπαστικοποιείς την κοινωνία ετοιμάζοντάς την για την πραγματική αριστερή ριζοσπαστική ανατροπή. Μια ανατροπή την οποία αυτή η ηγεσία την διακήρυξε, την είχε σημαία της, την είχε υποσχεθεί στο Λαό στο ξεκίνημα και εξ αυτού και το 27%… 
Ας έχουν κατά νου ότι τέτοιου είδους μικροβιακές ζυμώσεις και ενώσεις στη Γαλλία και στις  επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές για την έδρα της 3ης εκλογικής περιφέρειας της Λοτ-ε-Γκαρόν έφεραν τον ακροδεξιό (Λεπενιστή) υποψήφιο Ετιέν Μπουσκέ-Κασάν δεύτερο με  το φανταστικό, ασύλληπτο εκλογικό ποσοστό του 46,3%!!! Ας ψαχθούν μήπως και εδώ τα μαύρα ανεβασμένα του φασισμού ποσοστά οφείλονται  εν μέρει στις ίδιες αιτίες…
Όσο για τους συντρόφους του 902.gr που επιχαίρουν για το Σιριζαίικο συνέδριο διαπιστώνοντας ότι ήταν «ένα συνέδριο του διαδρομισμού, της λιστομαχίας και της σταυρομαχίας…» και όχι βεβαίως ένα τέτοιο της «ομοφωνίας» τύπου Βορείου Κορέας... Τους λέω ότι συμφωνώ, όχι με την υπερβολή αλλά με την ιστορική πλέον πραγματικότητα περί του εν λόγω συνεδρίου… Τα έχω γράψει άλλωστε χαρακτηρίζοντάς το ως «Συνέδριο σεισμό…» εννοώντας ότι με «σεισμούς και ανατροπές» προχωρά η ζωή και όχι με την «άκρα του τάφου σιωπή…» Θέλω όμως να προσθέσω πως όταν κάποτε ο ιστορικός απλά καταγράψει τους πολιτικά πραγματικά παρόντες , αρνητικά και θετικά, σ’  αυτή την τραγική αλλά παράλληλα πολύ ενδιαφέρουσα εποχή μας, τότε θα είναι αργά για διορθώσεις με… μπλάνκο !
Θα είναι επιεικώς απογοητευτικό μετά από χρόνια και πάλι οι μελετητές της ιστορίας να ανακαλύπτουν πως η τότε ιστορικά ηγέτιδα δύναμη του αριστερού χώρου, ανεξαρτήτως εκλογικών ποσοστών, δεν προσπάθησε να τραβήξει την πορεία της χώρας αριστερά… Αφήνοντας περιέργως αναξιοποίητες μετωπικά εκτός άλλων και τις γνήσιες μαρξιστικές  αριστερές δυνάμεις, που βρίσκονταν και μέσα στα ονομαζόμενα από τους ίδιους ρεφορμιστικά κόμματα, κυρίως σε μια εποχή που τα κατάμαυρα του φασισμού ποσοστά αγρίευαν απειλητικά… Και όλα αυτά  προς μεγάλη βεβαίως ικανοποίηση του κυρίαρχου συστήματος... Και ιδού η απορία, Γιατί? 

Οι ίδιοι το λένε...

Αν γράφονταν σε κάποια εφημερίδα ή ιστότοπο μη κυβερνητικής προτίμησης θα θεωρούνταν ... προβοκάτσια σε βάρος του εθνοσωτήριου έργου της κυβέρνησης... Πηγή, όμως της πληροφόρησης είναι η ίδια η επιτροπή της ΕΕ, από την οποία πήρε τα στοιχεία το Reuters και που αποκαλύπτουν, ότι:
  • Από το 2010 εως το 2014 η Ελλαδα θα έχει λάβει 236.8 εκατμύρια Ευρώ.
  • Προσθέτοντας και άλλα 25.6 ρκατομ. Ευρώ (ιδιωτική χρηματοδότηση, αποκρατικοποιήσεις κ.λ.π.) φτάνουμε αισίως τα 262.3 εκατομ. ευρώ.
  • Από τα 236,8 δισ. επίσημης βοήθειας που θα έχει λάβει την περίοδο 2010-2014 η Ελλάδα, τα 89,7 δισ. θα έχουν απορροφηθεί σε αποπληρωμές ομολόγων και μακροχρόνιων δανείων, τα 48,2 δισ. θα έχουν πάει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, 47,1 δισ. θα έχουν πάει για πληρωμές τόκων, τα 34,6 δισ. αφορούν το κόστος του PSI, τα 18 δισ. καλύπτουν βραχυχρόνιο δανεισμό (έντοκα γραμμάτια), τα 15,8 δισ. καλύπτουν το πρωτογενές έλλειμμα και τα 11 δισ. την επαναγορά ομολόγων.

Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει και η γαλλική μη κυβερνητική οργάνωση Attac αναφέροντας ότι τα χρήματα που κατευθύνθηκαν προς την Ελλάδα "βγήκαν από τη μία τσέπη και μπήκαν στην άλλη, χωρίς να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των πολιτών". "Ο στόχος των πολιτικών ελίτ δεν είναι η σωτηρία του ελληνικού πληθυσμού, αλλά του χρηματοπιστωτικού τομέα" ανέφερε το μέλος της Attac Λίσα Μετεντράιν, υποστηρίζοντας ότι το 77% των επίσημων δανείων κατέληξαν άμεσα ή έμμεσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
"Κλέψαμε" την παραπάνω πληροφόρηση από τον πληροφοριακό ιστότοπο NOOZ.gr, γιατί είναι απολύτως τεκμηριωτική, που αποβλέπουν οι μνημονιακές πολιτικές αλλά και αυτοί που τις στηρίζουν... 

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Πρωτοπόροι στον νεοφιλελευθερισμό...

Διαβάζουμε ορισμένα χαρακτηριστικά στοιχεία για τις Αεροπορικές συγκοινωνίες της χώρας, στον δικτυακό τόπο Υποδομές (http://www.ypodomes.com) και σας τα μεταφέρουμε επιγραμματικά:
-Η Aegean μετά και τις πρόσφατες καταργήσεις βασικών δρομολογίων της Olympic air (Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Ρόδο) γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος της εσωτερικής αγοράς μεταφορών.
-Και οι δύο εταιρείες μαζί κατέχουν ελάχιστο μέρος των πτήσεων εξωτερικού από και προς Ελληνικά αεροδρόμια... Το ποσοστό μόλις φτάνει στο 16%. Αρα, το 84% αυτής της αγοράς το κατέχουν ξένες αεροπορικές εταιρίες.
-Το αντίστοιχο ελάχιστο ποσοστό σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα είναι τουλάχοστον 40%... Ετσι το Ελληνικό 16% μας κατατάσσει πρώτους και καλύτερους ως χώρα εξαρτημένη στις διεθνείς της αερομεταφορές από μη Ελληνικούς αερομεταφορείς. Αν σκεφτεί κανείς, ότι ο τουρισμός αποτελεί την κυρίαρχη πηγή εισοδήματος, γίνεται εύκολα αντιληπτό το νόημα αυτής της εξάρτησης από κέντρα, που μπορούν να καθορίζουν ποσοτικά και ποιοτικά την ροή τουριστών προς την Ελλάδα.
Τα νούμερα αυτά έχουν και το εξής "καλό": Επιτρέπουν από...καλύτερες θέσεις την διεκδίκηση της επανενοποίησης Aegen & Olympic... Σε δουλειά να βρισκόμαστε... Πρώτα η ιδιωτικοποίηση της Olympic, μετά η συγχώνευσή της με την Aegean, μετά η απόρριψη της συγχώνευσης και τώρα η προοπτική νέας συγχώνευσης... Ολα αυτά βέβαια, δεν αποτελούν γραφειοκρατικές ανοησίες ενός ανίκανου δημόσιου, όπως θα ήθελαν πολλοί να μας ξαναπούν... Αυτό το δούναι λαβείν είναι μάλλον βέβαιο, πως θα συνοδεύεται με ανακύκλωση αρκετών δις του Ελληνικού λαού, που πληρώνει κάθε φορά το μάρμαρο... Και για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι μόνον οι ωφελούμενοι που στήνουν με τα ελεγχόμενα ΜΜΕ το χορό της παραπληροφόρησης... Τα θέλει μερικών και ο .... μας...
ΥΓ. Θυμόσαστε, καθόλου τις πριν από λίγα χρόνια επαγγελίες του και νυν Υπουργού Ανάπτυξης για το λαμπρό μέλλον της Ολυμπιακής μόλις ιδιωτικοποιούνταν;;; Με τα τεράστια οφέλη για το Ελληνικό Δημόσιο (ακόμη πληρώνουμε);;; Για προσπαθείστε... Ετσι για να προπονείτε τη μνήμη... Οι ειδικοί λένε πως η αξάσκηση της μνήμης καταπολεμάει το Alzheimer...  

Αποτελεσματικότητα θα έχουμε... Από δημοκρατία τι γίνεται;;;

Διαβάζουμε στο NOOZ, ότι με μία απλή τροποπογία ... επαναστατικοποιείται η διαδικασία με την οποία θα καταρτίζονται οι Οργανισμοί των υπουργείων, των αυτοτελών δημοσίων υπηρεσιών, των αποκεντρωμένων διοικήσεων αλλά και των ΝΠΔΔ. Ετσι, την μεθοδολογία των προεδρικών διαταγμάτων θα αντιμετωπίζεται το κεφαλαιώδες ζήτημα των απολύσεων και όχι μόνον... Σύμφωνα με την τροπολογία, με Προεδρικά Διατάγματα θα είναι δυνατό επίσης να αντικαθίστανται ή να τροποποιούνται οι Οργανισμοί, αλλά και να καταρτίζονται ενιαίοι οργανισμοί για κατηγορίες νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου. Προβλέπεται, επίσης, ότι είναι δυνατόν με τα ίδια Προεδρικά Διατάγματα να αντικαθίσταται, να καταργείται ή να τροποποιείται κάθε ισχύουσα διάταξη νόμου ή κανονιστικής πράξης, σχετική με την οργάνωση και λειτουργία των προαναφερόμενων φορέων.
Και καταλήγει η σχετική είδηση:...Πρόκειται ουσιαστικά για την καθιέρωση των Προεδρικών Διαταγμάτων ως πάγιας πρακτικής για την οργάνωση και λειτουργία του στενού δημόσιου τομέα και των ΝΠΔΔ, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη έγκριση της Βουλής. 
Δυστυχώς, υπάρει ακόμη το ...νομοθετικό κώλυμα της γνωμοδότησης του Σ.τ.Ε. για την συνταγματικότητα του αποφασιζόμενου προεδρικού διατάγματος... Μήπως, πρέπει να το ξεξερπάσουμε και αυτό;;; Να το χαρεί και η τρόϊκά... Να πάρουμε συγχαρητήρια από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ για την πρόοδό μας στην εργασιακή ευελιξία;;; Λέμε, τώρα...
Πάντως, πληροφοριακά, έχουμε κοινοβουλευτική Δημοκρατία... 

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Το μάθημα της Λοτ ε Γκαρόν

Η Lot et Garonne είναι ένας νομός στην Ακιτανία (Νοτιοδυτική Γαλλία), που η φήμη του τελευταία ανέβηκε κατακόρυφα εξαιτίας των εκλογικών αποτελεσμάτων σε αναπληρωματικές βουλευτικές εκλογές… Θεωρητικά προπύργιο των σοσιαλιστών επεφύλαξε σ’ αυτούς την 3η και καταϊδρωμένη θέση. Πίσω από τον υποψήφιο της παραδοσιακής δεξιάς (UMP) αλλά και πίσω από τον ακροδεξιό Λεπενιστή υποψήφιο, που κατέλαβε την 2η θέση… Η συνταγή του β’ γύρου κλασσική: «Δημοκρατική» συσπείρωση κομμουνιστών, σοσιαλιστών κ.λ.π. πίσω από τον υποψήφιο της κλασσικής δεξιάς για να αποκλειστεί ο Λεπενιστής…  Πράγμα που έγινε στο β’ γύρο, αλλά πώς;;; Με ποσοστό μόλις 53% ενώ ο Λεπενιστής, που διπλασίασε τις ψήφους του από τον α’ στον β’ γύρο έφτασε στο 47% !!!   
Επειδή όλα αυτά κάτι μας θυμίζουν, είμαστε υποχρεωμένοι να σχολιάσουμε, ότι το περιώνυμο «δημοκρατικό», «συνταγματικό» τόξο δείχνει να χάνει την αίγλη του επικίνδυνα…  Αντίθετα η φαιά «γοητεία» μιας «αντισυστημικής» δύναμης ανεβαίνει σε μία εποχή μαζικής και ραγδαίας εξαθλίωσης, όπου οι έσχατοι λαϊκισμοί, πασπαλισμένοι με ρατσισμό, ξενοφοβία, …μύδρους κατά του καπιταλισμού, των τραπεζών κ.λ.π. δημιουργούν …ελπίδες στα λαϊκά στρώματα, τα ισοπεδωμένα από μνημονιακές και παραπλήσιες πολιτικές των νεοφλελεύθερων εξουσιαστών της ΕΕ …
Οι εκ των υστέρων απαγορεύσεις (τώρα δηλαδή, που ανοίχτηκαν οι ασκοί του Αιόλου), μοιάζουν λίπασμα στις δημοσκοπικές και εκλογικές αναρριχήσεις της ακροδεξιάς… Είναι φανερό, πως εκείνο, που λείπει είναι μία άλλη πολιτική, ριζικά και διαμετρικά αντίθετη από εκείνη του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Και ο τελευταίος θα πρόδιδε την φύση του, την ουσία του, θα υπερέβαινε τις ιδιότητές του αν άλλαζε πολιτική… Εξάλλου η ακροδεξιά δεν είναι παρά η χρυσή εφεδρεία του συστήματος άλλοτε ως ροπαλοφόρος μπαμπούλας άλλοτε ως αυτοπροσώπως αναλαμβάνουσα τα ινία της εξουσίας, όπως έχει δείξει το πρόσφατο και ολίγο απώτερο παρελθόν της ίδιας της Ευρώπης και όχι μόνον.
Είναι επίσης φανερό, πως η βαθμιαία συντηρητικοποίηση αριστερών σχηματισμών, που καθιερώθηκαν στην συνείδηση μεγάλου μέρους του λαού χάρις στον Ριζοσπαστισμό των διακηρύξεων και της πολιτικής τους πρακτικής, όχι μόνον δεν αναστέλλει την ακροδεξιά στροφή και την πόλωση αλλά την επιταχύνει, αναγνωρίζοντας στις ακροδεξιές σειρήνες την «μοναδικότητά» τους σε… αντισυστημική συνέπεια και αγωνιστικότητα…  
Το μάθημα ή καλύτερα τα πολλά και σε διαφορετικά επίπεδα μαθήματα της Λοτ ε Γκαρόν μας αφορούν… Περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε ή κάνουμε, πως νομίζουμε… 

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

ΟΥΤΟΠΙΚΟΣ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

"Κλέβουμε" από την σημερινή Ελευθεροτυπία το σημείωμα του Στάθη Κουβελάκη, όχι μόνο για την ουσιαστική πολιτική του επικαιρική αξία σχετικά με τα τσυμβαίνοντα στον τόπο και ειδικότερα στην Αριστερά...  Πιστεύομε πως έχει μία ισχυρή διαχρονική αξία... Για την σύγκρουση ανάμεσα στο τυπικά εφικτό και στο αληθινά εφικτό... Στο πρόσκαιρα ρεαλιστικό και στο μακροχρόνια και ουσιαστική ρεαλιστικό... Ζητήματα, που κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος βρέθηκε αντιμέτωπος, περιγράφονται και οργανώνονται για ακλύτερη επεξεργασία και αφομοίωση στο σημείωμα... Διαβάστε το...

ΟΥΤΟΠΙΚΟΣ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ 
Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, η αίσθηση ενός αυξανόμενου κοινωνικού και πολιτικού αδιέξοδου εντείνεται καθημερινά. Αναπόφευκτα, λοιπόν, δημιουργείται σε τμήματα της κοινής γνώμης και των πολιτικών δυνάμεων η πεποίθηση ότι πρέπει να ανιχνευθεί η δυνατότητα μιας «ενδιάμεσης λύσης» της ελληνικής κρίσης.
Ενα τέτοιο σκεπτικό ξεκινά από την εξής παραδοχή: η επιστροφή στην προ-Μνημονίου κατάσταση είναι ανέφικτη αλλά και η συνέχιση της ως τώρα ακολουθούμενης πορείας οδηγεί σε σίγουρη αποτυχία και ακόμη καταστροφικότερες περιπέτειες. Η διέξοδος θα πρέπει λοιπόν να αναζητηθεί σε μια μερική τροποποίηση του Μνημονιακού πλαισίου, που θα σταθεροποιεί στα σημερινά επίπεδα κάποιες βασικές παράμετρους (μισθοί, συντάξεις, δημόσιες δαπάνες) αλλά θα ανακόπτει την περαιτέρω πτωτική τους πορεία. Η προοπτική της μελλοντικής τους βελτίωσης είναι ανοιχτή, αυστηρά εξαρτημένη όμως από την επίτευξη των επιδιωκόμενων ρυθμών ανάπτυξης. Παράλληλα, η αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος προς μια δικαιότερη κατεύθυνση θα επιτρέψει την παγίωση της δημοσιονομικής εξισορρόπησης και των πλεονασματικών προϋπολογισμών. Εν συντομία, ένα τέτοιο σχέδιο θα υποκαταστήσει το Μνημόνιο ενσωματώνοντας ωστόσο βασικά του «κεκτημένα».
Το δεύτερο επίπεδο της πρότασης αφορά την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους: εφόσον η αναδιάρθρωσή του είναι εν τέλει (δηλαδή μετά τις γερμανικές εκλογές) αναπόφευκτη, στόχος είναι ο βιώσιμος τρόπος αποπληρωμής του, που θα συνδυάζει κούρεμα μεγάλου μέρους του και συνέχιση της αποπληρωμής του υπόλοιπου υπό όρους συμβατούς με κάποιες κοινωνικές και οικονομικές ισορροπίες (ορισμένοι το ονομάζουν αυτό «ρήτρα ανάπτυξης»).
Μια τέτοια λύση προβάλλεται ως η πεμπτουσία του «ρεαλισμού» διότι ανταποκρίνεται στους υπαρκτούς συσχετισμούς δύναμης, εσωτερικούς και διεθνείς, που θεωρούνται απαγορευτικοί για οποιαδήποτε άλλη γραμμή πλεύσης. Γι αυτό και παρουσιάζεται ως εφικτή μέσω διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, αποφεύγοντας μια ρήξη με το ευρωπαϊκό πλαίσιο που θα οδηγούσε τη χώρα στην απομόνωση. Αυτό που της προσδίδει όμως πειστικότητα ίσως να βρίσκεται αλλού: στην φυσιολογική με μια έννοια θεώρηση που διακατέχει έναν παίκτη που καλείται να αντιμετωπίσει έναν ασύμετρα ισχυρό αντίπαλο και αισθάνεται δέος μπροστά στο κόστος μιας σύγκρουσης. Γεννιέται έτσι η ιδέα του «να τα βρούμε κάπου στη μέση», η αναζήτηση ενός ευπρεπούς συμβιβασμού παρόμοιου με αυτούς που ίσχυσαν – και έφεραν ενίοτε θετικά αποτελέσματα – στο παρελθόν.
Μόνο που η κατάσταση είναι πλέον εντελώς διαφορετική. Ο ισχυρός δεν αισθάνεται ότι έχει «αποτύχει», κάθε άλλο μάλιστα. Και τούτο διότι παρά τις αντιστάσεις η μνημονιακή θεραπεία-σοκ έχει ως τώρα εφαρμοσθεί στο ακέραιο και υλοποιήσει τους πραγματικούς της στόχους. Που δεν είναι άλλοι από την εγκαθίδρυση ενός καθαρόαιμου νεοφιλελεύθερου υποδείγματος στο εσωτερικό της χώρας και την υποβάθμιση της θέσης της διεθνώς – έτσι ώστε να παραμείνει άθικτη η επικυριαρχία του ευρωπαϊκού κέντρου, και ειδικότερα του γερμανικού κεφαλαίου. Οσο για το όποιο μελλοντικό κούρεμα του χρέους είναι εμφανές ότι θα συνοδευτεί με όρους δυσμενέστερους από αυτούς του επονείδιστου PSI. Μεταλασσόμενη σε μια «αποικία χρέους», η Ελλάδα έχει ήδη παραδοθεί στη λεηλασία του εγχώριου και του ξένου κεφαλαίου και απεμπολήσει θεμελιώδεις όψεις της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής λειτουργίας. Οσοι επιμένουν να μην βλέπουν το δομικό χαρακτήρα αυτών των επιλογών υποκαθιστούν τον «ρεαλισμό» με το αντίθετό του, την ουτοπία και τους ευσεβείς πόθους.
Υπάρχουν πράγματι συγκυρίες όπου η απέχθεια προς τη ρήξη αντί για τον προσδοκώμενο συμβιβασμό οδηγεί μοιραία στην ήττα και την συνθηκολόγηση. Ο ισχυρός ως γνωστόν δεν έχει λόγο να κάνει την παραμικρή παραχώρηση αν δεν τον εξαναγκάσει ένας συσχετισμός δύναμης. Αλλά επί του προκειμένου και ο αδύναμος δεν μπορεί να βελτιώσει τη θέση του αν δεν κάνει χρήση του αποφασιστικού όπλου που διαθέτει: την κίνηση που αλλάζει το ίδιο το πεδίο της αναμέτρησης. Σήμερα αφετηρία μιας τέτοιας αναγκαστικής στην ουσία επιλογής είναι η μονομερής κατάργηση των Μνημονίων. Αναμφίβολα, η κυβέρνηση που θα την αποφασίσει θα μπει σε μια τροχιά συνολικής σύγκρουσης με τις κυρίαρχες δυνάμεις, εγχώριες και διεθνείς. Αυτή είναι όμως και η μοναδική ρεαλιστική δυνατότητα για να ξεκινήσει ένα ευρωπαϊκό ντόμινο ανατροπών και να αλλάξει προς όφελός της το γενικότερο σκηνικό.
Υπάρχουν με άλλα λόγια συνθήκες όπου ένας επιφανειακός ρεαλισμός αποδεικνύεται ουτοπικός και όπου ο αυθεντικός δεν αντιβαίνει αλλά αντίθετα οδηγεί στην ριζοσπαστικότητα.

Νέο βιβλίο !!!

Η γνωστής και δόκιμη πλέον συντοπίτισσα συγγραφέας Αλέκας Μητσιάλη κυκλοφορεί στις εκδόσεις "Κυριάκος Παπαδόπουλος" το νέο της βιβλίο: "ΘΑ ΣΕ ΣΩΣΩ Ο,ΤΙ ΚΙ' ΑΝ ΓΙΝΕΙ". Ο πρόλογος του βιβλίου ανήκει στην έτι και εις βάθος χρόνου γνωστότερη Αλκη Ζέη... Τιμητικός πρόλογος για μία νέα άξια προσπάθεια της φιλτάτης Αλέκας. 

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Α π ο ρ ί α ! ! !

Πολύ μας προβλημάτισε στέλεχος της κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, που υπέβαλε την παραίτησή του λέγοντας, ότι δεν μπορεί να συνυπάρχει με Βορίδηδες... 
Καλά τόσο καιρό πώς τα κατάφερνε;;; Του γλύκαινε τον πόνο η παρουσία του Φώτη;;;

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Προς τι τοιαύτη σεμνότης !!!

Διαβάσαμε την δήλωση του Υπουργού κ. Στουρνάρα, προς τον κ. Βόλφγκαγκ Σόϊμπλε, πως είναι περισσότερα αυτά πους μας ενώνουν παρά αυτά που μας χωρίζουν και απορήσαμε!!! Τίποτε, καλέ, δεν σας χωρίζει... εξαπανέκαθεν... Γιατί το κρύβετε, καλέ;;; Η υπερβολική σεμνότητα βλάπτει...

Αφιερωμένο εξαιρετικά...

Είναι πολύ πιθανόν φίλοι αναγνώστες της ΦΑΙΑΚΙΑΣ να έχετε ήδη διαβάσει από διαφορετικές πηγές του διαδικτύου το κείμενο που ακολουθεί... Αισθανθήκαμε την ανάγκη να το παραθέσουμε και εμείς για να το αφιερώσουμε εξαιρετικά προς:
-Τον φίλτατο Βόλφαγκ (τον Σόϊμπε, καταλάβατε), που είναι καλός και εκσυγχρονιστής Χριστιανός (σαν Λουθηριανός).
-Την φιλτάτη Αγγέλα (την Μέρκελ, καταλάβατε), που και αυτή σήμερα διαπνέεται από τα φιλάνθρωπα, Χριστιανικά ιδεώδη (παλιότερα διεπνέετο και από τα ουμανιστικά ιδανικά της ΛΔ. Γερμανίας...).
-Τους απανταχού νεοφιλελεύθερους, που υπόσχονται σε όλους εμάς (τους εμβρόντητους αφελείς), πρόοδο ανάπτυξη, ευημερία...
Σε όλους εμάς, που διαπαιδαγωγημένοι επί 10ετίες στην "σοσιαλιστική" ιδεολογία και πρακτική της πάρτης μου, ελπίζουμε, πως και πάλι θα την βολέψουμε... Πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα... Που θα βιώνουμε νέες καταιγίδες από τον Οκτώβρη και θα νομίζουμε ότι ...ψιχαλίζει.
Διαβάστε το ή ξαναδιαβάστε το. Είναι αληθινό...

Γράφει ο Αγγελόπουλος Περικλής
Βρέθηκα  σε ένα νηπιοτροφείο στην Καλλιθέα όπου φιλοξενεί παιδιά, που αδυνατούν οι γονείς να τους προσφέρουν ακόμη και την απαραίτητη διατροφή!!!
Εκεί λοιπόν εκτυλίχθηκε το εξής περιστατικό:
Μια μητέρα επισκέφθηκε τα παιδιά της για να μείνει λίγο μαζί τους, πέρασε η ώρα με αγκαλιές χαρές και παιχνίδια.
Ήρθε η ώρα όμως που έπρεπε να φύγει.
Κλάματα, τα μικρά κρατούσαν την μανούλα με τα χεράκια τους τόσο σφιχτά, που την πονούσαν, ενώ εκείνη το μόνο που μπορούσε να δώσει ήταν υποσχέσεις ότι θα ξανάρθει την επομένη ημέρα Τότε ήταν που το μεγαλύτερο, με ποτάμι τα δάκρυα άρχισε να την παρακαλάει με δυνατή φωνή να τα πάρει στο σπίτι…
«Δεν μπορώ καρδούλα μου, δεν έχουμε τίποτα στο σπίτι ούτε να φάμε…»
Το πρόσωπο της μικρής σοβάρεψε, σκέφτηκε λίγο και έδωσε την πιο συγκλονιστική λύση στο πρόβλημα που έχω ακούσει στην ζωή μου:
«Πάρε μας μανούλα μου στο σπίτι και εμείς δεν θα πεινάμε ποτέ……»
Προς άπαντες υπευθύνους: Όλα εδώ πληρώνονται!   

...Ανησυχεί πολύ... μα πάρα πολύ...

... η επίτροπος αρμόδια για Εσωτερικές Υποθέσεις Σεσίλια Μάλμστρεμ, όπως  δήλωσε την Πέμπτη απο το Βίλνιους... Η  ΕΕ δεν είχε γνωρίσει ποτέ μέχρι σήμερα ένα τόσο μεγάλο κύμα ρατσισμού και ξενοφοβίας και ότι αυτό ενδέχεται να οδηγήσει σε άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων στις ευρωεκλογές.
Η ΦΑΙΑΚΙΑ μετά από ενδελεχή έρευνα είναι σε θέση να απορρίψει τεκμηριωμένα και κατηγορηματικά υποβόλιμες απόψεις, πως τάχα το ίδιο το σύστημα (ο καπιταλισμός στην φάση του νεοφιλελευθερισμού) είναι υπεύθυνο για τα δεινά των λαών, για το μαζικό ξεκλήρισμα της Αφρικής, της Μέσης και της Απω Ανατολής προς τους ...Ευρωπαϊκούς Παραδείσους. Πως τα δεινά των λαών -μετακινούμενων και μη- είναι το καλύτερο εκκολαπτήριο για τα αυγά του φιδιού... 
Είμαστε σε θέση να υποστηρίξουμε και να αποδείξουμε, πως το μόνο. που φταίει είναι ο ανάδρομος Ερμής...

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Ένα συνέδριο σεισμός!

Αυτός είναι ο τίτλος σημειώματος του φίλτατου της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκου Μητσιάλη, που αναφέρεται στο πρόσφατο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Σκέψεις, κρίσεις και φράσεις τολμηρές, κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων... Σας το προτείνουμε...

Ένα συνέδριο σεισμός!
Αλήθεια κέρδισαν όλοι αυτοί που αποφάσισαν να εκλεγεί αρχηγός από συνέδριο και όχι πρόεδρος από κεντρική επιτροπή?
Κέρδισαν που έφεραν τις συνεδριακές πολιτικές αποφάσεις στα μέτρα περίπου του συστήματος απλά με ένα σοσιαλδημοκρατικό περιτύλιγμα… Δείχνοντας έτσι πόσο έτοιμοι είναι να αναλάβουν κυβέρνηση από το σύστημα , κρατώντας αυτό την εξουσία…

Πόσο κέρδισαν όταν ομολογουμένως όχι μόνο δεν κατάφεραν να διαλύσουν άμεσα τις ενοχλητικές, για το σύστημα, συνιστώσες και να αδρανοποιήσουν τεχνητά την αριστερή πτέρυγα, αλλά αντίθετα με τα μύρια, όσα οπαδίστικα και πολωτικά χρησιμοποίησαν, βοήθησαν στην συσπείρωσή της και στην περαιτέρω υπολογίσιμη αύξησή της…

Πόσο κέρδισαν αλήθεια  με την βιάση τους να καθαρίσουν μία και καλή όχι μόνο την αριστερή πλατφόρμα αλλά και τους κοντινούς τους, εκείνους της «πλατφόρμας 2010» των Δημήτρη Παπαδημούλη, Γιάννη Μπαλάφα, Κώστα Πουλάκη, Ρένας Δούρου κ.α.

Απολύτως αγνώμονες φέρθηκαν ακόμα και σ΄ Εκείνον… Αποφεύγοντας να σταυρώσουν ούτε έναν από τους «Ενεργούς Πολίτες» του Μανώλη Γλέζου.
Ούτε καν τον βουλευτή της Β΄ Αθηνών Αποστόλη Αλεξόπουλο και την πρώτη αναπληρωματική βουλευτή στη Β΄ Πειραιώς, Εύη Καρακώστα.

Το άτιμο το μέτρημα των ψηφαλακίων μετά το άνοιγμα της κάλπης, αψευδής μάρτυρας, δείχνει το ρίξιμο που έγινε ακόμα και μεταξύ συντρόφων που λίγο πριν «πυροβολούσαν» όλοι μαζί εν αγαστή συνεργασία, εκείνους της αντιπερνής, αριστερής όχθης… 

Πόσο κέρδισαν λοιπόν από την λαιμαργία της ψηφολάγνιας που επέδειξαν με αποτέλεσμα να ωρύονται ακόμα και οι «πασοκογενείς», που στη μάχη της ΚΠΕ πέρασαν μόνο τρείς και με τον εργατολόγο σοσιαλιστή να έρχεται 103ος (!), μεταξύ των 135…Ενώ ο παν μέγιστος πρώην υπουργός του ΠαΣοΚ, Κοτσακάς να μένει εκτός νυμφώνος… 

Ωφέλιμο αποτέλεσμα πάντως το παραπάνω σαν αποτρεπτικό στο λεφούσι των πράσινων βαθμούχων «αλεξιπτωτιστών», που είδαν στο βάθος κυβερνητικό φως και αναμένουν να μπουκάρουν κεντρικά και περιφερειακά…
Αντιθέσεις υπάρχουν ακόμα και στον πυρήνα της ΑΡΕΝ, της παράταξης που αναφέρεται απευθείας στον Αλέξη Τσίπρα!

Απειρία, λαιμαργία στη ψηφοθηρία προκειμένου ο αρχηγός να φτιάξει εδώ και τώρα το επιτελείο του με εντελώς νέα στελέχη και μαζί και τις  εκλόγιμες λίστες στις αυριανές βουλευτικές, αφήνοντας απέξω όλους αυτούς τους χθεσινούς παλαίμαχους στον πάλε ποτέ Συνασπισμό «φίλους» του?

Φίλοι που τον βοήθησαν να βγει από το συνέδριο και όχι από την ΚΠΕ και ανεπιτυχώς να διαλύσει τις συνιστώσες, περιορίζοντας τις επικίνδυνες αριστερές κριτικές φωνές. Ή βιάση κατόπιν οδηγιών για το γενικό καθαρισμό του κόμματος από τα κατακόκκινα «σημαιάκια» εκείνων των ενοχλητικών συνιστωσών και κυρίως από τις συγκροτημένες απόψεις της αριστερής ριζοσπαστικής πλατφόρμας?
Καθαρισμός του  κόμματος ακόμα και για τις όποιες γερασμένες αμυδρές «αριστερές» κηλίδες, που έχουν μείνει από το μακρινό παρελθόν ?
 Ίσως και τα δύο μαζί…
Τελικά ήταν ένα ωφέλιμο για το κίνημα συνέδριο σεισμός από κάθε άποψη…
Το σχέδιο να εκβιαστεί η Αριστερή Ριζοσπαστική άποψη σε βουβή πειθαρχία χάρη της ενότητας, ενός αρχηγικού κόμματος Ανδρεϊκού τύπου, προκάλεσε θύελλα τελικά μέσα στο ίδιο το επιτελείο των σχεδιαστών της κατευθυνόμενης ψηφοφορίας εξ αιτίας των αποτελεσμάτων της καταμέτρησης… Εκτός αυτού και η πόλωση που διάλεξαν να επικρατήσει στο συνέδριο γύρισε μπούμερανκ σε βάρος των εμπνευστών της…
Στο κλίμα αυτό, πάντως, καθίσταται ιδιαίτερα κρίσιμη η εκλογή νέας Πολιτικής Γραμματείας, κατά την πρώτη συνεδρίαση της ΚΠΕ το προσεχές Σάββατο…

Ουρακοτάγκοι και ανθρωποειδή...

   
Ο χαρακτηρισμός της έγχρωμης Ιταλίδας υπουργού ως ουρκοτάγκου από  ακροδεξιό ρατσιστή γερουσιαστή της λίγκας του βορά στην Ιταλία μας μας υπενθυμίζει ότι όλο και αυξάνονται στον πλανήτη τα ανθρωποειδή όντα με εξαιρετικά επιτυχημένα τα ανθρωπόμορφα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά... Εχει όμως ενδιαφέρον μία σοβαρή ανατομική έρευνα στον εγκέφαλο των ανθρωποειδών... Υποψιαζόμαστε μία σχετική υστέρηση του φλοιού και μία υπεροχή του υποθαλάμου, που μπορεί να ερμηνεύει την υποχώρηση του ορθού λόγου και την επικράτηση μισάνθρωπων, διαφορετικόφοβων ενστίκτων... Οσο δηλαδή και αν μοιάζουν τέλεια προς ανθρώπους τα όντα αυτά δυσκολεύονται να αποδεχτούν την ποικιλομορφία στην φύση, που συνιστά και την ομορφιά της...  
Απορίες πάντως επιδημιολογικού χαρακτήρα δεν έχουμε... Γνωρίζουμε καλά πως τυγχάνουν γνήσια τέκνα του καπιταλισμού στην πιο "φιλελεύθερη" και ατομικίστικη εκδοχή του... Με την συνεπικουρία ...λογικών και ρεαλιστών σοσιαλφιλελεύθερων. Για την παραγωγή των σύγχρονων αυτών ανθρωποειδών δουλεύει χρόνια το σύστημα, τα πρότυπά του, τα ΜΜΕ του... Με αρκετή επιτυχία πρέπει να αναγνωρίσουμε... Ανάλογα δε με τις ανάγκες του, το σύστημα τους αναθέτει κυρίως το ρόλο του ρόπαλου και της γροθιάς... Αν όμως τα  πράματα σκουρήνουν δεν διστάζει να τους αναδείξει και σε κυβερνήτες... 
Γι' αυτό προσοχή... Μην σας μπερδεύει η εξωτερική εμφάνιση... Θέλει ψάξιμο το πράμα...

Αυτό θα πει δημοκρατία...

Μέσα στο τελευταίο 3μηνο 4000 νεκροί σε βίαια επεισόδια, διανθίζουν την καθημερινότητα του ΙΡΑΚ... Ετσι είναι η δημοκρατία... Ετσι είναι η ελευθερία... Θέλει θυσίες. Εμείς βέβαια είμαστε πιο αισιόδοξοι για τα αποτελέσματα της ... απελευθερωτικής επέμβασης των ΗΠΑ... Υπομονή... Ετσι κι' αλλιώς οι Ιρακινοί είναι πολλοί... 

Ιεροί χώροι...

Το αντιγράφουμε από τον "πιτσιρίκο", όπως μας το έστιλε ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανος Πάντος... Ωραίες σκέψεις πάνω στο κυρίαρτχο μικροαστικό ήθος της διπλοπροσωπίας...

Στο διπλανό τραπέζι, τσακώνονται για το αν θα ήταν σωστό να παίξει ο Σάκης Ρουβάς στην Επίδαυρο. Όχι για το αν είναι ο κατάλληλος να παίξει τον Διόνυσο στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, μόνο για την Επίδαυρο · τα άλλα αρχαία θέατρα δεν τους απασχολούν. Αυτοί που λένε «όχι και στην Επίδαυρο ο Σάκης» είναι περισσότεροι.
Κοιτάω τους Επιδαυρολάτρες και είναι όλοι σαν σκυλάδες. Είναι ικανοποιημένοι που ο Σάκης Ρουβάς δεν θα πατήσει τον «ιερό χώρο του θεάτρου της Επιδαύρου».
Η σκηνή μου θυμίζει μια άλλη σκηνή πριν από πολλά χρόνια στην Ομόνοια, όταν είδα κάτι ρακένδυτους να τσακώνονται για τα εκατομμύρια που έπρεπε να πάρει ο Δημήτρης Σαραβάκος. Τα έβρισκαν λίγα.
Η χώρα να έχει πρωθυπουργό τον Σαμαρά, υπουργό Υγείας τον Άδωνι Γεωργιάδη αλλά εσένα να σε πειράζει μην παίξει ο Σάκης Ρουβάς στην Επίδαυρο.
Γίνονται χρόνια αυτές οι συζητήσεις-κόντρες για το αν κάποιος είναι άξιος να παίξει στην Επίδαυρο ή να τραγουδήσει στο Ηρώδειο.
Και για την Επίδαυρο, άντε να το καταλάβω, αλλά για το Ηρώδειο που είναι ένα ρωμαϊκό ωδείο – «ρωμαϊκό πηγάδι» το έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης- δεν βλέπω τι το «ιερό» έχει. Μάλλον επειδή είναι κοντά στον Παρθενώνα.
Βέβαια, και το σπίτι του Άκη Τσοχατζόπουλου είναι κοντά στον Παρθενώνα. Αλλά κανείς δεν το θεωρεί «ιερό».
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το θέμα δεν είναι αν θα παίξει στην Επίδαυρο ο Σάκης Ρουβάς ή η Τζούλια Αλεξανδράτου.
Το θέμα είναι πως αυτοί οι «ιεροί» χώροι -σαν την Επίδαυρο- θα πρέπει να μεταφερθούν σε κάποια άλλη χώρα.
Μολύνονται στην Ελλάδα.
Γιατί αν στην σκηνή είναι οι Ρουβάδες -προκαλώντας οργή στους θαυμαστές της Πάολας-, στις κερκίδες κάθονται ένα σωρό λαμόγια της πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

Και ποτέ κανείς δεν ενοχλήθηκε που όλοι αυτοί οι σιχαμένοι βεβηλώνουν τον «ιερό χώρο της Επιδαύρου».

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Εκτιμήσεις για τον τύπο και την ουσία του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί στο σημείωμα, που αντιγράφουμε από την ISKRA ο Στάθης Κουβελάκης... Το αναδημοσιεύουμε, γιατί πιστεύουμε, πως ενδιαφέρουν οι έστω και εν θερμώ πρώτες διαπιστώσεις... Για ένα Συνέδριο, που κατα την γνώμη της ΦΑΙΑΚΙΑΣ έλειψε ο ιδεολογικός και πολιτικός λόγος και διάλογος, η φρσκάδα του ριζοσπαστιμού και επεκρέτησαν οι συσχετισμοί, οι οργανωτικισμοί και τα... ξεκαθαρίσματα... Μία δηλαδή από τα ίδια... Από τα πολύ παλιά ίδια... Τα συντηρητικά με τον "ανανεωτικό" μανδύα. Θα επανέλθουμε και θα επανερχόμαστε. Για την ώρα παραθέτουμε το σημείωμα...

Οι δραματικές εξελίξεις της χθεσινής προτελευταίας μέρας του συνέδριου του Σύριζα δυστυχώς επιβεβαίωσαν πλήρως και τις πλέον απαισιόδοξες εκτιμήσεις για τις συνέπειες της επιλογής της διεξαγωγής ενός συνέδριου βιαστικά οργανωμένου, εσωστρεφούς, επικεντρωμένου σε οργανωτικά θέματα, μακρυά από τα καυτά προβλήματα των εργαζόμενων και της κοινωνίας. Ενός παράδοξου ιδρυτικού συνέδριου που κατέληξε να δημιουργεί πολύ περισσότερα, και, προπαντός, πολύ σοβαρότερα προβλήματα απ’όσα έλυσε ή επιχείρησε να λύσει.
ΠΡΟΣ ΤΙ Η ΕΜΜΟΝΗ ΜΕ ΤΙΣ «ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ»;
Ας το επαναλάβουμε για μια ακόμη φορά: οι συνιστώσες ουδέποτε υπήρξαν το πρόβλημα του Σύριζα. Είναι αστείο να λέγεται ότι η ύπαρξη των «Ενεργών Πολιτών» του Μανώλη Γλέζου, ή τις Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς, ιδρυτικών συνιστωσών του Σύριζα και απόλυτα ενταγμένων στον ενιαίο του λόγο και σχέδιο, δημιουργούσε πρόσκομμα στη δράση των μελών του Σύριζα ή στα κοινωνικά στρώματα που έρχονται σε επαφή μαζί τους για να αναζητήσουν τη λύση για την επιβίωσή τους. Αντίθετα απασχολούσε με έναν υστερικό τρόπο τον κύριο Κεδίκογλου, το επικοινωνιακό επιτελείο τη ΝΔ και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, που είχαν αναδείξει τις «συνιστώσες» σε μέγα θέμα και εγκαλούσαν σε όλους τους τόνους τον πρόεδρο του Σύριζα να τις τιθασεύεσει και να αποδείξει με αυτόν τον τρόπο την αρχηγική του πυγμή. Κάτω από τον όρο «συνιστώσες» αναφέρονταν δε συλλήβδην από όσους εκφωνούσαν αυτόν τον λόγο τόσο διακριτές οργανώσεις όσο και απλές ενδοκομματικές τάσεις που έχουν για κακή τους τύχη επιλέξει να μην αποτελούν μέρος της πλειοψηφικού μπλοκ.
Σ’αυτή την (φαινομενικά μόνο) περίεργη λογική, το «Αριστερό Ρεύμα» του Συνασπισμού, ή η Αριστερή Πλατφόρμα του Σύριζα της οποίας αποτελεί μέρος, θεωρούνται «συνιστώσες» αλλά όχι, για παράδειγμα, η «Αριστερή Ενότητα», μια άλλη τάση επίσης προερχόμενη από το Συνασπισμό που αποτελεί όμως τον κορμό της προεδρικής πλειοψηφίας. Για να τα πούμε απλά, στον κυρίαρχο καθεστωτικό λόγο, οι «συνιστώσες» είχαν γίνει το κωδικοποιημένο όνομα της ύπαρξης ριζοσπαστικών, αριστερόστροφων απόψεων εντός του Σύριζα που δεν μπορούσαν και δεν έπρεπε να είναι ανεκτές σε ένα «υπεύθυνο» κόμμα που διεκδικεί κυβερνητική εξουσία.
Και εδώ ερχόμαστε βέβαια στην ουσία του ζητήματος. Διότι οι επιλογές που επιβλήθηκαν χθες στο Σύριζα και που στοχεύουν στην καθυπόταξη των μειοψηφιών, εις βάρος της εσωκομματικής δημοκρατίας και γενικότερα του ίδιου του πολιτισμού που είχε κατακτήσει αυτή η Αριστερά σε τέτοια θέματα, έχουν συγκεκριμένη πολιτική στόχευση: την ενίσχυση των δεξιόστροφων, διαχειριστικών απόψεων που καλλιεργούνται στο Σύριζα στο όνομα ενός κοντόθωρου και στην ουσία επιπόλαιου «ρεαλισμού».
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΧΘΕΣΙΝΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
Τα οργανωτικά θέματα των κομμάτων μοιάζουν ως γνωστόν με γρίφους στο μέσο πολίτη που αναρωτιέται σε τι θα πρέπει να τον αφορούν. Το πως λειτουργεί όμως ένα μεγάλο κόμμα, και μάλιστα της Αριστεράς, που διεκδικεί την κυβέρνηση δεν είναι δευτερεύουσας σημασίας ζήτημα. Η χώρα αυτή έχει υποφέρει για πολλές δεκαετίας από τον εκφυλισμό ενός κομματικού μορφώματος που υποσχέθηκε αρχικά την κοινωνική αλλαγή και μετατράπηκε γρήγορα σε ένα μηχανισμό νομής της εξουσίας και γενικευμένης διαφοράς της δημόσιας ζωής. Και δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι ο αρχηγοκεντρικός του χαρακτήρας, οι αφυδατωμένες, έως ανύπαρκτες, εσωτερικές του διαδικασίες, η μετατροπή του σε ένα αποϊδεολογικοιημένο κόμμα χειροκροτητών και μελών-ψηφοφόρων έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο σ’αυτή την εξέλιξη.
Τα όσα αποφασίστηκαν λοιπόν χθες στο συνέδριο του Σύριζα δεν αποτελούν λεπτομέρειες άξιες προσοχής μόνο για τα μέλη ή για κάποιους μυημένους στα εσωτερικά της Αριστεράς. Η διάλυση της οργανωτικά αυτοτελών συνιστωσών κατέληξε σε ένα συμβιβασμό που περιορίζει τον τελεσιγραφικό της χαρακτήρα, αφού όμως απέσπασε ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος των εργασιών του συνέδριου κυρίως μέσω της θεατρικής αντιπαράθεσης του Μανώλη Γλέζου με τον πρόεδρο του Σύριζα. Πολύ σοβαρότερο αποδείχθηκε το πρόβλημα με το θέμα γνωστό ως των «λιστών», δηλαδή του δικαιώματος των μειοψηφιών να αντιπροσωπεύονται με αναλογικό τρόπο στα όργανα του κόμματος, κάτι που αποτελούσε βασική δημοκρατική κατάκτηση του Συνασπιμού, της βασικής ιδρυτικής δύναμης του Σύριζα. Η αρχική πρόταση της πλειοψηφίας ήταν να προβλέπεται καταστατικά το δικαίωμα συγκρότησης ξεχωριστής λίστας από όσες απόψεις είχαν καταθέσει διακριτές θέσεις στις προσυνεδριακές διαδικασίες αλλά με ένα εκλογικό σύστημα που προφανώς αποθάρρυνε κάτι τέτοιο και νόθευε τη βούληση του συνεδριακού σώματος προσμετρώντας αυτομάτως στην πλειοψηφική άποψη τις ψήφους όσων δεν ήθελαν να επιλέξουν κάποια από τις υπάρχουσες λίστες.
Μπροστά στην εμπλοκή, ο πρόεδρος του Σύριζα, αφού έκανε, στο όνομα της «ενότητας του κόμματος», έκκληση για μη-χρήση αυτού του δικαιώματος συγκρότησης ξεχωριστών λιστών (εντός ενός και μόνου ψηφοδέλτιου) σ’αυτό το συνέδριο κατέθεσε πρόταση που μετέτρεπε τη δυνατότητα για ξεχωριστή λίστα σε ξεχωριστό ψηφοδέλτιο. Η διαφορά μπορεί να φαίνεται επουσιώδης αλλά δεν είναι: ξεχωριστό ψηφοδέλτιο σημαίνει ότι καταργείται το δικαίωμα επιλογής υποψηφίων και από τις δύο ή περισσέτερες λίστες που υπήρχε ως τώρα. Στεγανοποιεί δηλαδή τις διαφορετικές απόψεις. Και το κυριότερο: όπως ελέχθη σε όλους τους τόνους από τους εκπροσώπους του, το ψηφοδέλτιο της πλειοψηφίας δεν θεωρεί τον εαυτό του ως τέτοιο, δηλαδή ως συσπείρωση γύρω από ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο, αλλά ως άθροισμα «ατομικών» υποτίθεται υποψηφιοτήτων που αντιπροσωπεύουν όχι μια άποψη, ή έστω την κοινή συνισταμένη πολλών απόψεων, αλλά ένα είδος «νόμιμου τόξου» εντός του κόμματος, όπως μιλάμε για «συνταγματικό τόξο» στο αστικό πολιτικό σύστημα. Ενα «τόξο κομματικής νομιμότητας» απέναντι στο οποίο αντιπαρατίθενται κάποιες μειοψηφίες που εξωθούνται στο περιθώριο, και απλά γίνονται ανεκτές, κατά παραχώρηση.
Ο Σύριζα, ένα τύποις μόνο «δημοκρατικό-πολυτασικό» κόμμα;
Δεν πρόκειται με άλλα λόγια για ένα απλό θέμα τρόπου άσκησης ενός δημοκρατικού δικαιώματος αλλά για κάτι βαθύτατα πολιτικό. Με αυτή τη ρύθμιση, που ας σημειωθεί έγινε δεκτή έν μέσω έντασης και αποδοκιμασιών σε βάρος των εκπροσώπων της Αριστερής Πλατφόρμας και μιας σχεδόν γηπεδικής ατμόσφαιαρας που δεν τιμά ένα ιδρυτικό συνέδριο αριστερού κόμματος, το αντιπροσωπευτικό σώμα του Σύριζα δεν θα καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε διαφορετικές απόψεις που θα εκπροσωπώνται σε πολιτική βάση στα όργανα του κόμματος αλλά ανάμεσα σε ένα «ενιαίο» υποτίθεται ψηφοδέλτιο που θα εκπροσωπεί την κομματική «νομιμότητα», και όχι απλά μια εν δυνάμει πλειοψηφία, και μία ή περισσότερες «μειοψηφίες», με διακριτές και ανοιχτά διατυπωμένες θέσεις, που αντιμετωπίζονται ως κάποια «απολωλότα πρόβατα», στην ουσία ως «ξένο σώμα» εντός του κόμματος. Με άλλα λόγια ένα «πολυτασικό» κόμμα αλλά με κάποιες «τάσεις» πιο ίσες από τις άλλες, πρώτα και κύρια γιατί αρνούνται να πουν το όνομά τους, όπως συνήθως πράττουν όσες ομάδες εξουσιάζουν.
Η τομή είναι ολοφάνερη σε σχέση π.χ. με την πρακτική του πάλαι ποτέ Συνασπισμού, όπου σύνεδροι και μέλη καλούνται να τοθετηθούν ανάμεσα σε ισότιμες τάσεις, που εξέφαζαν διακριτές απόψεις που θεωρούσαν επαρκείς για να δικαιολογήσουν την ξεχωριστή τους έκφραση. Αντίθετα, η διαδικασία που θα ισχύει από τώρα στον Σύριζα οδηγεί αναπόφευκτα στην αποπολιτικοποίηση της όλης εσωκομματικής συζήτησης αλλά και στη θεσμοποίηση μιας ακραία υποκριτικής πρακτικής. Γιατί όλοι γνωρίζουν βέβαια ότι το «ενιαίο» ψηφοδελτίο της πλειοψηφίας αποτελεί συνοθύλευμα ομαδοποιήσεων και ρευμάτων, που διακινούν ξεχωριστές λίστες για τη σταυροδοσία των «δικών» τους υποψηφίων, όπως γίνεται ήδη κατά κόρον σε επίπεδο οργανώσεων μελών και στο ίδιο το συνέδριο. Μόνο που αυτά γίνονται υπόγεια, άρρητα και φυσικά έξω από κάθε έννοια πολιτικής επιλογής σύμφυτης όπως ξέρουμε με τη δημόσια και ανοιχτή έκφραση.
Με την επιλογή που επιβλήθηκε χθες ο «ενιαίος και πολυτασικός Σύριζα» που όλοι επικαλούνται μετατρέπεται σε ένα κόμμα διαιρεμένο, όπου καθιερώνονται διχαστικές πρακτικές και αυστηρές στεγανοποιήσεις και όπου η συλλογική έκφραση διαφορετικών απόψεων, και ειδικότερα της εκ’αριστερών κριτικής, αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο που πρέπει να καμφθεί και ως εστία προβλημάτων για την «προς τα έξω» (δηλαδή προς τα ΜΜΕ) «εικόνα» του Σύριζα ως «κόμματος εξουσίας». Και όμως ξέρουμε ότι όπως έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η δημοκρατία νοείται πάντα για εκείνον που σκέφτεται διαφορετικά.
ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ;
Οσοι νομίζουν ότι με οργανωτικίστικες μεθοδεύσεις ξεμπέρδεψαν με την Αριστερή Πλατφόρμα, τη βασική δύναμη που δίνει τη μάχη για τη ριζοσπαστικοποίηση και την αγκύρωση του Σύριζα σε αριστερές και ταξικές κατευθύνσεις θα διαψευστούν από την πραγματικότητα. Και τούτο γιατί οι δυνάμεις που τη συγκροτούν δεν αποτελούν κάποιο ξένο σώμα ή κάποια ομάδα γραφικών «ακραίων» αλλά ορισμένους τους από βασικούς πυλώνες που έχουν συνδημιουργήσει το όλο εγχείρημα και που έχουν βαθειές ρίζες στους μαζικούς και τους κοινωνικούς χώρους που αναπτύσσεται η δράση του Σύριζα και η επαφή του με τα χειμαζόμενα λαϊκά στρώματα.
Πέρα από την καταγραφή που αναμένεται να επιτύχει στις σημερινές ψηφοφορίες, η δύναμη της Αριστερής Πλατφόρμας βρίσκεται βεβαίως στις θέσεις της, που έχουν επιβεβαιωθεί από τις εξελίξεις και που απαντούν με σαφή τρόπο στα κρίσιμα θέματα που θέτει η προοπτική της αντιμνημονιακής ανατροπής και της απελευθέρωσης των εργαζόμενων και του λαού από τα δεσμά του χρέους, της εξάρτησης από την τροϊκανή χρηματοδότηση και της αντιδημοκρατικής καθεστωτικής μετάλλαξης. Μια προοπτική έξω από κάθε λογικής διαχείρισης του σημερινού μνημονιακού πλαισίου και του εγλωβισμού στα πλαίσια της ΟΝΕ στο όνομα του οποίας συντελέστηκε η λεηλασία της τελευταίας τριετίας.
Η δύναμη της Αριστερής Πλατφόρμας βρίσκεται επίσης στο ότι, σε αντίθεση με τα όσα θέλουν να πιστεύουν όσοι εμμένουν στις όλο και πιο ανυπόλυπτες πλέον ευρωπαϊστικές αυταπάτες, είναι σε επικοινωνία με την ευρύτερη συζήτηση στην ευρωπαϊκή ριζοσπαστική Αριστερά, που θέτει με αυξανόμενη ένταση τα θέματα του ευρώ, της γερμανικής καπιταλιστικής ηγεμονίας και των μη- μεταρρυθμίσημων δομών της ΕΕ ως τα κατ’εξοχήν προβλήματα που έχουν να επιλύσουν όσοι θέλουν να ανατρέψουν την εφιαλτική πραγματικότητα που βιώνουν σήμερα οι λαοί της Γηραιάς Ηπείρου. Δείχνει έμπρακτα ότι η διεθνιστική προοπτική που περισσότερο από ποτέ έχει ανάγκη η Αριστερά δεν μπορεί να έχει καμμία σχέση με την αποδοχή των πλαισίων της ΟΝΕ και της ίδιας της ΕΕ.

Η δύναμη της Αριστερής Πλατφόρμας πηγάζει τέλος από την προσήλωση στην προοπτική της ενωτικής  συμπαράταξης της Αριστεράς ως προϋπόθεση για την αγωνιστική αντεπίθεση του λαϊκών δυνάμεων και την ολοκλήρωσή της σε πολιτικό επίπεδο. Κομίζοντας την εμπειρία των ηττών του παρελθόντος, τόσο των συνθηκολογήσεων στις οποίες σύρθηκε όσο και των ηρωικών αλλά χαμένων μαχών που έδωσε το εργατικό κίνημα, δείχνει το μοναδικό ρεαλιστικό δρόμο για τη νικηφόρα έκβαση της μάχης του λαού μας με τους εγχώριους και τους ξένους δυνάστες του.

Χωρίς τίτλο ...

Καληνύχτα, σύντροφοι, καληνύχτα...

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2013

Και σ' ανώτερα!!!

Κλέβουμε την πληροφορία από την Κερκυραϊκή "ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ" (φύλο της Παρασκευής 12/7/13) αλλά αξίζει. Γράφει, λοιπόν, στην εφημερίδα ο Παύλος Παπαδάτος και αποκαλύπτει ότι ο λογότυπος της νέας, πολυαναμενόμενης, αξιοκρατικής, αντιρουσφετολογικής κ.λ.π. ΕΔΤ (Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση) είναι απλά ΚΛΕΜΜΕΝΟ από την πάλαι ποτέ Σοβιετική τηλεόραση !!! Και για του λόγου το ασφαλές, ιδού η φωτογραφία, που επιβεβαιώνει, ότι πίσω από τον Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς, βρίσκεται η ίδια ταπετσαρία σε άλλη απόχρωση... Αντε, σε λίγο στην θέση του Γκορμπατσώφ θα δούμε Καψή, Σαμαρά, Κεδίκογλου κ.λ.π. Και θάχουμε και ένα κύρος βρε παιδί μου!!! Να αντιγράφεις ολόκληρη σοβιετική τηλεόραση σου δίνει και ένα πρεστίζ...

Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Ετσι, μπράβο...

Η ΦΑΙΑΚΙΑ δεν είχε ποτέ την παραμικρή αμφιβολία για το ουσιαστικά εθνοσωτήριο και βαθειά εκσυγχρονιστικό έργο της μέχρι πρότινος τρικομματικής και νυν διομισυκομματικής κυβερνήσεως... Το είχαμε δει ολοφάνερα στην Παδεία, την Υγεία, την κοινωνική μέριμνα, τις δημόσιες Υπηρεσίες, την εξυπηρέτηση του Πολίτη και ασφαλώς στην Οικονομία... Γι' αυτό δεν μας προκάλεσε μεγαλύτερη ικανοποίηση και θαυμασμό η απόφαση να χρησιμοποιεί το προεδρικο-πρωθυπουργικό αεροπλάνο και ο Υπουργός Εθνικής Αμυνας... Η ΦΑΙΑΚΙΑ στηρίζει την απόφαση και δεν ανέχεται κάτι κόνξες που κάνει το ΠΑΣΟΚ. Γιατί, παρακαλώ;;; Μόνον ο Δικός σας ο αρχηγός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης θα παίρνει το αεραπλάνο... Και ο Μήτσος τι είναι δηλαδή;;; 
Μήτσο, μαζί σου!!! Μη λυγίζεις !!! 

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Συμφωνούμε απολύτως...

Η δήλωση του Φώτη Κουβέλη, ότι ο ίδιος προσωπικά και η ΔΗΜΑΡ συνέβαλαν στην πρωθυπουργοποίηση Σαμαρά μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους... Το έχουμε υποστηρίξει με φανατισμό σε πολλές παλιότερες αναρτήσεις της ΦΑΙΑΚΙΑΣ... Η Δήλωση αυτή λοιπόν, μας δικαιώνει και κυριολεκτικά... Και όχι μόνο την ΦΑΙΑΚΙΑ, φυσικά, αλλά και εκατοντάδες χιλιάδες άλλους. Καλό θα είναι πάντως να την ακούνε διάφοροι στον ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζοντες εσχάτως προβλήματα πρόσφατης μνήμης (αυτή διαταράσσεται πρώτη...) έχουν αρχίσει περίεργα κοιτάγματα προς των χώρο των πρωθυπουργοποιησάντων τον Σαμαρά...   

Αλήθεια, χρειαζόμαστε σχολικούς φύλακες και Δημοτική Αστυνομία;

Εξαρτιέται από ποια σκοπιά το βλέπει κανείς… Από την πλευρά των πολιτών, των ανθρώπων, δηλαδή, που ορίζουν το σύνολο λαός, είναι απαραίτητοι και πολύτιμοι, οι σχολικοί φύλακες, οι δημοτικοί αστυνομικοί… Όπως βέβαια είναι απαραίτητοι και οι εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί κ.λ.π. κ.λ.π.  Οι σχολικοί φύλακες, λοιπόν, είναι πολύτιμοι σε μία εποχή έξαρσης της ενδοσχολικής βίας, των ενδοσχολικών καταστροφών, της παρουσίας διάφορων κυκλωμάτων διακίνησης ουσιών κοντά ή/ και μέσα στο σχολείο κ.ο.κ. Η Δημοτική αστυνομία έχει πολλαπλό έργο ελέγχου εφαρμογής αποφάσεων του Δήμου και προστασίας του Δημότη… Κάποτε, βέβαια, όταν η κοινωνική εξέλιξη θα βηματοδοτείται από τους ενεργοποιημένους πολίτες και όχι από του μεσσίες εκπροσώπους και αρχηγούς η κοινωνική χρησιμότητα πολλών επαγγελμάτων, μεταξύ των οποίων οι σχολικοί φύλακες και η Δημοτικοί αστυνομικοί θα εκλείψει… Τότε, που την καταναγκαστική ισχύ του νόμου θα έχει αντικαταστήσει η φυσική ιστορικοκοινωνική νομοτέλεια της ελεύθερης επιλογής… Για την ώρα, λοιπόν τους χρειαζόμαστε… Εμείς, βέβαια… Οχι οι Υπουργοί-εντολοδόχοι της τρόϊκας, που κύριο ή καλύτερα αποκλειστικό τους μέλημα είναι η συγκέντρωση των χρημάτων για τα τοκοχρεολύσια και ο μαζικός αφανισμός ακόμη και των στοιχειωδέστερων εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων… Ούτε όλοι εκείνοι, που η οικονομική και κοινωνική τους ταξική θέση περιφρουρείται από στρατό φουσκωτών… Γι’ αυτούς … δεν χάθηκε ο κόσμος αν λείψουν μερικές χιλιάδες σχολικοί φύλακες και δημοτικοί αστυνομικοί… Εχουν απόλυτο δίκιο, από την μεριά τους…
Γι’ αυτό και καλό είναι και εμείς να μην κοιμόμαστε από την μεριά μας…
Τα όποια υπαρκτά φαινόμενα αργόσχολων και τσαμπουκάδων είναι φυσικό αποτέλεσμα της πολιτικής βούλησης και δράσης των σημερινών κυβερνώντων, που σε άλλες ώρες φρόντιζαν να:
1. Δημιουργούν θεσμούς με θολό και απροσδιόριστο το εργασιακό περιεχόμενο.
2.Διορίζουν δικούς τους με κυρίαρχο αν όχι αποκλειστικό κριτήριο το βόλεμα της εκλογικής τους πελατείας.
Οποιες ενστάσεις, λοιπόν, κριτική ή και εντέχνως καλλιεργούμενη οργή κατά επαγγελμάτων και εργαζόμενων θα έπρεπε να στρέφεται αποκλειστικά εναντίον της πολιτικής βούλησης και των πολιτικών φορέων και προσώπων, που τους δημιούργησαν… Αν δεν πάρουμε διαζύγιο με την κοινή λογική…

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

ΣΥΡΙΖΑ: Των πολιτών ή των μηχανισμών;

Αυτός είναι ο τίτλος σημειώματος του Στέλιου Ελληνιάδη. Το διαβάσαμε στον "Δρόμο της Αριστεράς" αλλά δεν σας παραπέμπουμε απλά εκεί στο εξαιρετικά ενδιαφέροντα διαδυκτιακό τόπο. Το μεταφέρουμε αυτούσιο σαν συμβολή της ΦΑΙΑΚΙΑΣ σε κρίσιμους προβληματισμούς για την πολιτική και την αριστερά ειδικότερα...

ΣΥΡΙΖΑ: Των πολιτών ή των μηχανισμών;

Εκλέχτηκα 15ος στην Κεντρική Επιτροπή, μεταξύ 711 υποψηφίων. Και τώρα προβληματίζομαι εάν θα ξαναθέσω υποψηφιότητα
Ο λόγος είναι ότι δεν έκανα τίποτα σαν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Για την ακρίβεια, δεν μου ζητήθηκε να κάνω τίποτα. Δεν με κάλεσε κανείς από τη γραμματεία, τη μικρή και τη μεγάλη, ούτε μου ανατέθηκε κάποιο καθήκον, κάποια αποστολή, κάποια δουλειά, τέλος πάντων. Ούτε καν ζητήθηκε η γνώμη μου για οτιδήποτε. Μάλιστα, δεν είχα ούτε την ευκαιρία να μιλήσω στις λίγες συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής, σε αντίθεση με άλλους που μίλησαν σε όλες και μάλιστα, μερικοί, κληρώνονταν πάντοτε να μιλήσουν στην αρχή ή στο τέλος που η αίθουσα των συνεδριάσεων ήταν γεμάτη, ενώ στις πάμπολλες ενδιάμεσες ώρες μιλούσαν –κατά κανόνα- οι σύνεδροι από την επαρχία, όταν οι καρέκλες ήταν άδειες.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ψηφίζω στο τέλος του διημέρου μια πολυσέλιδη διακήρυξη θέσεων γενικού περιεχομένου. Η αλήθεια είναι ότι νόμιζα ότι η εκλογή στην Κεντρική Επιτροπή ενός αριστερού κόμματος σήμαινε μεγαλύτερη συμμετοχή και περισσότερα καθήκοντα. Δεν ισχύει.
Αλλά και η διαδικασία εκλογής των μελών της Κεντρικής Επιτροπής είχε γίνει με παράδοξο τρόπο. Σχεδόν τα μισά της μέλη διορίστηκαν χωρίς να εκλεγούν. Είναι αυτό δημοκρατικό;
Και τώρα, με ανησυχεί ότι στον προσυνεδριακό μονόλογο του καθενός θέματα ζωτικής σημασίας δεν είχαν την προτεραιότητα που τους αξίζει.

Δημοκρατία
Κανένα «μεταβατικό στάδιο», καμία «ωρίμαση», κανένας «συμβιβασμός», δεν δικαιολογεί τη στρέβλωση της δημοκρατίας στο νέο φορέα. Η εκλογή της Κεντρικής Επιτροπής πρέπει να γίνει με τη μεγαλύτερη δυνατή δημοκρατικότητα και διαφάνεια. Να εκλέγονται όλα τα μέλη της ισότιμα, αφού ακουστούν. 200 εκλεγμένοι με τον ίδιο τρόπο. Τελεία. Όχι άλλοι με ψήφο, άλλοι με διορισμό κι άλλοι με ποσόστωση.
Ούτε, βεβαίως, με πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα. Η Αριστερά ανέκαθεν διεκδικούσε στον εθνικό στίβο την απλή αναλογική στην καθαρότερη της μορφή. Ώρα είναι να εφαρμόσει το πιο αντιπροσωπευτικό σύστημα χωρίς «πουσαρίσματα» και εξαιρέσεις στο δικό της στίβο. Κάθε άλλη επιλογή κρύβει σκοπιμότητες και συμφέροντα.
Είτε με ένα είτε με πολλά ψηφοδέλτια, θα πρέπει να μπορούμε να ψηφίζουμε όποιον επιλέγουμε (από ένα ή περισσότερα ψηφοδέλτια ή λίστες σε ένα ψηφοδέλτιο) με μόνο περιορισμό το όριο του αριθμού των σταυρών που συμφωνούμε και ο οποίος αριθμός πρέπει να μην είναι μεγάλος για να μην διολισθαίνει το σύστημα σε πλειοψηφικό.
Είμαστε σε μια πολύ κρίσιμη φάση. Ο τρόπος που λειτουργούμε δεν αντανακλάει μόνο το πώς σκεφτόμαστε, αλλά και το πώς θα κινηθούμε εφεξής. Ή θα είμαστε το σωστό παράδειγμα για την κοινωνία ή μία παραλλαγή από τα ίδια.
Δεν είμαι κατά των συνιστωσών και των τάσεων. Αναγνωρίζω τη συμβολή τους στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμώ τη δράση τους και χρειάζομαι την ξεχωριστή τους άποψη. Αλλά, αυτό σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εμποδίζει τον εκδημοκρατισμό, την αντιπροσωπευτικότητα και, εν τέλει, την ουσιαστική πολυφωνία και συμμετοχή των μελών του ΣΥΡΙΖΑ και της κοινωνίας ολάκερης. Αν η ύπαρξη των συνιστωσών και των τάσεων εξαρτάται μόνο από τη «μοιρασιά» που κάνουν μεταξύ τους, και όχι από το ρόλο τους και την ανάδειξη/αναγνώριση των αποτελεσμάτων της δουλειάς που κάνουν, το όλο εγχείρημα υπονομεύεται.
Κατ’ αρχήν, πρέπει πάση θυσία να διασφαλιστεί ο «ανώνυμος» Συριζαίος! Το μέλος που δεν είναι σε τάση και συνιστώσα, ούτε θέλει να είναι. Δηλαδή, τουλάχιστον το 90% των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που υποχρεούνται κάθε φορά να στριμωχτούν ανάμεσα στα μικρά κάστρα των συγκροτημένων παρατάξεων. Πόσοι Συριζαίοι που δεν ανήκουν σε τάση ή συνιστώσα, υπάρχουν στη γραμματεία της ΚΕ; Ίσως ούτε ένας!
Τότε, πώς θα φτιαχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών του και όχι των αλχημιστών του; Το ζήτημα δεν είναι στενά οργανωτικό, όπως εμφανίζεται. Ακόμα κι αν οι συνιστώσες μεταβληθούν σε τάσεις, τι θα αλλάξει, εάν συνεχίζουν να κυριαρχούν οι ίδιες αντιλήψεις και πρακτικές; Εξάλλου, ξέρουμε ότι οι μεγαλύτερες μεθοδεύσεις στον ΣΥΡΙΖΑ γίνονται από τις τάσεις του ΣΥΝ, από τις ομάδες μέσα στις τάσεις και από συνιστώσες που ακολουθούν αυτές τις λογικές. «Μαγειρέματα» που καθόλου δεν μειώθηκαν μετά την αυτοδιάλυση του Συνασπισμού. Εντάθηκαν, μάλιστα, στις εκλογές για τις νομαρχιακές επιτροπές και μεταφέρθηκαν στις οργανώσεις βάσης για την εκλογή των αντιπροσώπων στο Συνέδριο. Άρα;
Η δημοκρατία χτίζεται, επίμονα, επώδυνα και πάνω απ’ όλα συνειδητά. Σε απλά ελληνικά, πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να το θέλεις! Όταν οι μη δημοκρατικές «ρυθμίσεις» επικρατούν στην ηγετική σφαίρα, μεταφέρονται στο σύνολο του κορμού του φορέα αποσυνθέτοντάς τον. Η δημοκρατία πρέπει να λειτουργεί οριζοντίως και καθέτως, χωρίς τρικλοποδιές και παράθυρα.

ΠοιότηταΑπό το είδος της δημοκρατίας εξαρτάται και ο βαθμός της ποιότητας και αντιστρόφως. Η Αριστερά για να προκόψει χρειάζεται το καλύτερο ποιοτικά δυναμικό της χώρας. Ανθρώπους με έργο, με ιδέες, με διαθεσιμότητα, με κουλτούρα. Όμως, κανένας συνετός και άξιος άνθρωπος, στοιχείο καθοριστικό για την ποιότητα της Αριστεράς και για την ποιότητα της διακυβέρνησης, δεν θα μπορέσει να ενταχθεί ενεργά στον φορέα εάν οι «παρατάξεις» για λόγους διατήρησης της ισχύος τους τον αποκλείσουν ή το βάλει στα πόδια διαπιστώνοντας ότι η δημοκρατία στο εσωτερικό του κόμματος δεν λειτουργεί. Όσο πιο ποιοτικός είναι ένας πολίτης τόσο πιο ποιοτικές είναι και οι απαιτήσεις του. Και η ποιότητα πρέπει να είναι απαίτηση μέσα στην Αριστερά. Η ποιότητα και η αξιοκρατία είναι το βασικότερο πλεονέκτημα που μπορεί να διαφοροποιεί την Αριστερά σε μια κοινωνική δομή που πάσχει από πελατειακές σχέσεις, οικογενειοκρατία, ρουσφέτια, ημετέρους και μετριότητες. Η δημοκρατία δεν είναι μόνο θέμα αρχής, είναι και θέμα πρακτικής αναγκαιότητας.
Η σύγκρουση στον Συνασπισμό για τις εκλέξιμες θέσεις στο ψηφοδέλτιο για την Ευρωβουλή με είχε ενοχλήσει βαθύτατα. Όπως και η παραβίαση του όρου στο καταστατικό του ΣΥΝ για τη μέγιστη βουλευτική θητεία, μία παραβίαση που συνεχίζεται απρόσκοπτα μέχρι σήμερα.
Επίσης, η επιμονή στη συμμετοχή των γυναικών στα όργανα με ποσόστωση είναι ένας χοντροκομμένος αναχρονισμός. Καταστρατηγεί την ισοτιμία των μελών, αδικεί τα μέλη που εκλέγονται με ψήφους και προσβάλλει τη γυναίκα διαιωνίζοντας τη λογική του αδύναμου φύλου. Είναι πάρα πολλές οι συντρόφισσες που είναι αντίθετες μ’ αυτή την ποσόστωση, αλλά δεν εισακούονται. Και είναι πάρα πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν ότι εάν θεωρείται αναγκαία η δι’ αυτού του τρόπου ενίσχυση της συμμετοχής κάποιων ατόμων και ομάδων στο κόμμα, τότε, προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στις πιο περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες των οποίων, μάλιστα, η συμμετοχή είναι απολύτως αναγκαία για τη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας του κόμματος και την καλύτερη αντιπροσώπευση του λαού. Στην Κεντρική Επιτροπή έχουν εκλεγεί 40 γυναίκες και διορίστηκαν άλλες 60 με ποσόστωση. Στην ίδια Κεντρική Επιτροπή έχουν εκλεγεί 5 εργάτες και αγρότες εν συνόλω! Και πολλοί λίγοι φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι και άνεργοι. Εάν αυτό δεν είναι παραμόρφωση, τι είναι;
Δημοκρατία δεν είναι μόνο η ελευθερία να λες την άποψή σου. Δημοκρατία είναι να έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα και να μην υπάρχουν διακρίσεις. Ούτε είναι δημοκρατικό να κάνεις τα στραβά μάτια στις αντιδημοκρατικές συμπεριφορές επειδή αυτό μερικές φορές είναι βολικό. Ούτε είναι δημοκρατία η κυριαρχία των ισχυρών ατόμων ή ομάδων και η περιθωριοποίηση των μειοψηφιών. Στις δυτικές χώρες, ζούμε τη δικτατορική επιβολή αντιλήψεων και την κατάργηση θεμελιωδών αξιών και αρχών της δημοκρατίας στο όνομα της εκλογικής πλειοψηφίας και στην άρνηση δικαιωμάτων στις μειοψηφίες. Στην Αριστερά, τόσο οι αρνητικές εμπειρίες των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» όσο και ο εκφυλισμός των δημοκρατικών θεσμών στα καθεστώτα του καπιταλισμού, θα έπρεπε να έχει προ πολλού σημάνει τις καμπάνες του κινδύνου και της εγρήγορσης. Δεν μπορείς να μιλάς για ανατροπή στα κακώς κείμενα και να εξαιρείς τον εαυτό σου.
Σε μια φάση που το σύστημα καταρρέει όχι μόνο οικονομικά, αλλά και θεσμικά, πολιτισμικά και ηθικά, η πρόταξη της δημοκρατίας και της αξιοκρατίας, μέσα κι έξω από το κόμμα, είναι καθοριστική.

Δουλειά στην κοινωνία
Ένα άλλο ζήτημα που δεν συζητιέται ανάλογα με τη σημασία του, είναι η δουλειά μέσα στο κόμμα και η δουλειά του κόμματος μέσα στην κοινωνία. Όχι η αποσπασματική, αλλά η συστηματική, επίμονη, πολύμορφη, επεξεργασμένη και βαθιά. Δεν ασχολήθηκαν διεξοδικά οι Κεντρικές Επιτροπές με την κατάσταση στις οργανώσεις βάσεις. Είναι, όμως, δυνατόν να μην μας απασχολεί εντονότατα η κατάσταση των κομματικών οργανώσεων, το περιεχόμενο δουλειάς και η μικρή συμμετοχή των μελών μας; Είναι δυνατόν να μην έχουμε ένα πρόγραμμα δράσης που συζητιέται, διαμορφώνεται και εφαρμόζεται σε πανελλαδική κλίμακα; Οι κομματικές οργανώσεις υπολειτουργούν και αναλώνονται σε σκόρπιες δράσεις. Δεν υπάρχει κεντρικός συντονισμός ούτε σχέδιο δράσης. Συνήθως, τρέχουν πίσω από τα γεγονότα. Οι περισσότερες ενεργοποιούνται κάπως μόνο όταν υπάρχουν εκλογές.  
Δουλειά μέσα στην κοινωνία, σε βάθος, δεν γίνεται. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ούτε ακούμε την κοινωνία ούτε μπορούμε να συνεννοηθούμε ικανοποιητικά με την κοινωνία. Με εποχιακές αφισοκολλήσεις, διαδηλώσεις στην Πανεπιστημίου και μια φορά το χρόνο ανταλλακτικό παζάρι, δουλειά δεν γίνεται. Πηγαίνω σε χώρους εργασίας, σε γειτονιές, σε σχολεία, σε πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους, και δεν μας βλέπω. Αντί να πάμε εμείς στον κόσμο, περιμένουμε να έρθει εκείνος σε μας. Είναι αριστερό αυτό;
Στο σύνολό μας, είμαστε μακριά από τους πολίτες που είναι κλεισμένοι στα διαμερίσματά τους, μακριά από τους άνεργους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, μακριά από τους νέους, μακριά από τους καταστηματάρχες που βολοδέρνουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Δεν είναι καιρός να σκύψουμε και να μπούμε μέσα στα κοινωνικά στρώματα που δεινοπαθούν ή απειλούνται άμεσα, και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα πιο αποφασιστικά και πιο χειροπιαστά; Δεν πρέπει να είναι αυτό πρωτεύον στην πολιτική μας;
Ο κόσμος, παντού, ρωτάει, τι κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και πού είναι ο ΣΥΡΙΖΑ;
Δεν φτάνει να βγαίνουν τα στελέχη στην τηλεόραση ή να γράφουμε μακροσκελείς ανακοινώσεις και τυποποιημένα δελτία τύπου που κανένας από τα λαϊκά στρώματα δεν διαβάζει.
Δεν μπορεί να ανεχόμαστε να ορίζουν την πολιτική ατζέντα και να διαστρεβλώνουν τις θέσεις μας το Mega και το Sky. Δεν μπορεί να είμαστε όμηροι των εργολάβων. Πρέπει και σ’ αυτό να αντιδράσουμε με δικά μας αποτελεσματικότερα δίκτυα ενημέρωσης και επικοινωνίας.
Χρειάζεται να είμαστε παντού παρόντες. Να ενεργοποιήσουμε, κατ’ αρχήν, τα αδρανοποιημένα μέλη μας. Και τα στελέχη και οι βουλευτές μας να περιορίσουν τις ώρες στα γραφεία για να τρέχουν στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας. Από πολλά χωριά και κωμοπόλεις ακούω παράπονα. Δεν μπορεί ο βουλευτής να πηγαίνει σε ένα νησί της εκλογικής του περιφέρειας με 10 χιλιάδες κατοίκους, μια φορά το χρόνο! Πρέπει να οργώνουμε σε καθημερινή βάση την Ελλάδα ολόκληρη. Να σκονιζόμαστε και να ιδρώνουμε μέσα στην κοινωνία, όχι εξ αποστάσεως ούτε από πάνω.
Και, επίσης, να υπερβούμε τη ρουτίνα των ομιλιών σε συγκεντρώσεις που παρευρίσκονται μόνο οργανωμένα μέλη μας, ούτε καν όλα.

Εσωτερική διαφάνεια
Όλοι πρέπει να λογοδοτούν. Με πρώτους-πρώτους τους βουλευτές, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και τα στελέχη σε όλα τα επίπεδα. Ο καθένας να παρουσιάζει ανά πάσα στιγμή το έργο του και, κυρίως, το έργο του μέσα στην κοινωνία. Και μ’ αυτό το κριτήριο να επιλέγονται και να εκλέγονται τα στελέχη. Όχι με λίστες, όχι με σταυρωμένα ψηφοδέλτια, όχι με μηχανισμούς.
Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει ένα κόμμα που το «διαχειρίζονται» ΜΟΝΟ ή ΚΥΡΙΩΣ επαγγελματικά στελέχη που αμείβονται ισοβίως από τις συνδρομές των μελών, τις κρατικές επιχορηγήσεις, τους μισθούς από τις δημόσιες επιχειρήσεις που έχουν αποσπαστεί και τις βουλευτικές αποζημιώσεις, τότε θα μετεξελιχθεί σε μια απωθητική γραφειοκρατία.
Πού χωράει μέσα σε ένα τέτοιο κόμμα-δημόσια υπηρεσία ο αριστερός εθελοντής που δεν εντάσσεται για να λύσει το οικονομικό του πρόβλημα ή να κάνει πολιτική σταδιοδρομία, αλλά πληρώνει γι’ αυτή τη συμμετοχή από το υστέρημά του;
Για να μην χάσουμε τον αριστερό μας χαρακτήρα, πιστεύω ότι, εάν εξαιρέσουμε τον πρόεδρο και ένα πολύ μικρό αριθμό στελεχών στην κεντρική διοίκηση, αμειβόμενοι πρέπει να είναι μόνο όσοι έχουν υπαλληλική σχέση με το κόμμα, οι απλοί εργαζόμενοι. Οι έμμισθοι στο κόμμα δεν πρέπει να έχουν πολιτικές θέσεις. Τα στελέχη πρέπει να δίνουν το παράδειγμα του εθελοντισμού. Υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές που τρέχουν όλη τους τη ζωή, στερούνται και καταδιώκονται, σε δεινή οικονομική κατάσταση, φτωχοί και άνεργοι, χαμηλόμισθοι και απολυμένοι, που ποτέ δεν σκέφτηκαν να ζητήσουν μισθό. Αυτοί αποτελούν το πρότυπο της Αριστεράς.
Και τα οικονομικά του κόμματος πρέπει να είναι διαφανή. Να ξέρουμε τα έσοδα και τα έξοδα. Ουδέν κρυπτόν. Και, επίσης, να αποφεύγουμε τα δάνεια από τις τράπεζες. Κάνουν κακό στην υγεία μας.

Σχέδιο δράσης
Βασική μας δουλειά δεν είναι να βγάζουμε μακροσκελείς ανακοινώσεις χωρίς αντίκρισμα. Ποτέ κανείς δεν κέρδισε την κοινωνία με κατεβατά. Χρειάζεται η πολιτική μας, για κάθε θέμα και τομέα, να αντλεί υλικό από την κοινωνία, να απλοποιείται, να γίνεται εύκολα κατανοητή και να συνοδεύεται από την πρακτική της εφαρμογή, ατάκα κι επί τόπου.
Υπάρχουν ολόκληροι τομείς και κατηγορίες πολιτών που η επιρροή μας και η οργανωτική μας συγκρότηση είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Π.χ. στους αγρότες, τους εργάτες και τους φοιτητές. Είμαστε ικανοποιημένοι από τη δουλειά που κάνουμε σ’ αυτούς τους «χώρους»; Έχουμε μελετήσει σε βάθος τι φταίει και πώς θα το αντιμετωπίσουμε;
Σίγουρα χρειαζόμαστε ένα μίνιμουμ σχέδιο διακυβέρνησης, σαφές και πραγματιστικό, αλλά προηγουμένως χρειαζόμαστε ένα μίνιμουμ σχέδιο δράσης για την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης, με τρία-τέσσερα καθαρά σημεία. Μέχρι στιγμής, το σχέδιό μας είναι φλου και καθόλου αρτιστίκ. Ο Σαμαράς μιλάει για Νέα Ελλάδα. Εμείς;
Η Αριστερά δίνει σήμερα την εντύπωση ότι δεν έχει όραμα. Δεν είναι εύκολο μετά τις απογοητεύσεις και τις διαψεύσεις, αλλά είναι απαραίτητο. Όλες οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις, βίαιες και ειρηνικές, έχουν ένα όραμα. Ξεκινούν από κάτι χειροπιαστό, γήινο, έχουν μια αφορμή, συχνά τυχαία και περιστασιακή, αλλά προσβλέπουν σε κάτι μεγαλύτερο, πληρέστερο, κάτι για το οποίο αξίζει ακόμα και να θυσιαστείς.
Κανένας δεν κατεβαίνει να συγκρουστεί με την αστυνομία ή το στρατό διακινδυνεύοντας τη ζωή του μόνο για τη μείωση της τιμής των εισιτηρίων στα λεωφορεία ή για τη διάσωση δέκα δέντρων σε ένα πάρκο. Φανερά ή κρυφά, ο άνθρωπος χρειάζεται ένα απώτερο στόχο, μια καλύτερη προοπτική, κάτι πιο μεγάλο και πιο ωραίο. Στο ΚΚΕ προβάλλουν μετ’ επιτάσεως το σοσιαλισμό, αλλά δεν πείθουν γιατί ταυτίζονται με τον «υπαρκτό» που ναυάγησε και γιατί δεν βλέπουν τίποτα άλλο ενδιάμεσα. Στη δική μας Αριστερά, το όραμα είναι στην κρεμάστρα, δεν φοριέται πολύ. Μήπως ακόμα δεν έχουμε πειστεί ότι ο καπιταλισμός σάπισε και παραπαίει;

Συμμαχίες
Μόνοι μας θα βαδίσουμε; Όχι, αλλά, κατά τη γνώμη μου, το βάρος πρέπει να πέσει στη βάση των πολιτικών κομμάτων και όχι στα ίδια τα κόμματα. Μας ενδιαφέρει ο ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι ο Βενιζέλος. Μας ενδιαφέρει ο ψηφοφόρος, οπαδός, φίλος, συμπαθών της ΔΗΜΑΡ, αλλά όχι ο Κουβέλης. Θέλουμε συμμαχίες πολιτών και όχι παραγόντων και δη ναυαγισμένων. Εάν ανακατευτούμε με τα πίτουρα, θα μας φάνε οι κότες. Σε απόσταση ασφαλείας πρέπει να κρατάμε τους φθαρμένους στη συνείδηση του κόσμου πολιτικούς. Ο Κουβέλης είναι αποτυχημένος και απαξιωμένος. Το ίδιο κι ο Μανιτάκης. Ο εναγκαλισμός με τον Ψαριανό ισοδυναμεί με αυτοχειρία. Δεν χρειάζονται καν πρόωρες και αψυχολόγητες δηλώσεις που μας εμφανίζουν να έχουμε κιόλας δώσει άφεση αμαρτιών στους μνημονιακούς καιροσκόπους. Οι συμμαχίες συναρμολογούνται με πόνο και βάσανο, όχι με κόλλα ούχου.

Ναι, αλλά πώς;
Ο κόσμος έχει αγωνία και ανασφάλεια, σε υπέρτατο βαθμό. Πού θα βρείτε λεφτά για να πάρουμε μισθούς και συντάξεις; Πού θα στηριχτείτε για να αναδιοργανώσετε τη χώρα;
Λεφτά δεν μπορούμε να υποσχεθούμε ότι υπάρχουν, εννοείται. Μπορούμε, όμως, να αποσαφηνίσουμε δύο-τρία πράγματα. Ότι θα πάψουμε να ακολουθούμε εντολές αυτοκαταστροφής, ότι θα σταματήσουμε τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, ότι θα στηρίξουμε πρώτα ό,τι έχουμε και μετά θα περιμένουμε από το εξωτερικό, βοήθεια ή δάνεια. Ότι το βασικότερο εργαλείο ανάπτυξης σε μία χώρα δεν είναι ούτε τα ορυκτά ούτε οι ξένες επενδύσεις. Το βασικότερο ατού μιας χώρας είναι το ανθρώπινό της δυναμικό. Κι αυτό είναι το πιο απαξιωμένο και αχρησιμοποίητο από την άρχουσα τάξη. Η ελληνική οικογένεια έκανε μεγάλες θυσίες για να μορφώσει τα παιδιά της, κι αυτή η τεράστια επένδυση σπαταλιέται.
Η Ελλάδα διαθέτει εξαίρετο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο αγνοείται και εκδιώκεται. Είναι, όμως, τόσο σπουδαίο που αμέσως απορροφάται από τη Γερμανία, την Αγγλία, την Τουρκία ή την Αμερική. Με ένα σχέδιο ή με πολλά σχέδια, αξιοποιώντας το ανθρώπινό μας δυναμικό, στις σύγχρονες τεχνολογίες, την αγροτική παραγωγή, το εμπόριο, τον τουρισμό, την υγεία, την παιδεία και τον πολιτισμό, μπορούμε να βάλουμε μπρος μια εκπληκτική μηχανή ανάπτυξης, όπως έκαναν στη μικρή Φινλανδία ή τη μεγάλη Κίνα. Μπορούμε να δώσουμε φτερά ακόμα και στην κρατική μηχανή, εάν διδαχτούμε από την εμπειρία της ΕΡΤ. 2650 άνθρωποι που δυσφημίστηκαν ως άχρηστοι και διεφθαρμένοι, και απολύθηκαν χωρίς αποζημιώσεις, κρατούν υποδειγματικά σε λειτουργία ένα μεγάλο οργανισμό του δημοσίου, χωρίς καν να έχουν τηλέφωνα! Μεμιάς, απελευθερωμένοι από τα δεσμά της εξουσίας, βγάλανε τον καλύτερο εαυτό τους και δείξανε τι μπορούν να κάνουν!
Παλιοί και νέοι, οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν ανυπολόγιστες δυνάμεις, καταπιεσμένες και αχρησιμοποίητες. Η Αριστερά πρέπει να τις οργανώσει και να τις αξιοποιήσει. Μόνο τότε είναι όλα δυνατά.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ;
Κολλάει ο ΣΥΡΙΖΑ και κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Για να μην ψαχτούμε. Να μην θιχτούμε. Να μην κάνουμε αλλαγές. Γιατί, άραγε;
Σας μιλάω καθαρά. Δεν με νοιάζει εάν οι «Προεδρικοί» θα πάρουν 62% και το «Αριστερό Ρεύμα» 27%. Με νοιάζουν εκατομμύρια πολίτες που επίσης δεν τους νοιάζει τι θα πάρουν οι τάσεις και οι συνιστώσες και πώς θα διαμορφωθούν οι συσχετισμοί όχι στην κοινωνία, αλλά στους μηχανισμούς.
Για να τα καταφέρουμε, για να δώσουμε ρεύμα στην ψυχή της Ελλάδας, χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα απαλλαγεί από τις μιζέριες που ο χρόνος και οι ήττες συσσώρευσαν στην Αριστερά. Χρειαζόμαστε έναν ΣΥΡΙΖΑ δημοκρατικό, διαυγή, μαχητικό, σύγχρονο, ποιοτικό και οραματικό. Όλα τα άλλα είναι για αγρίους.
Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να παλέψουμε όλοι. Κάθε μέλος φέρει ακεραία την ευθύνη. Η ζωή δεν δίνει πολλές ευκαιρίες.

Στέλιος Ελληνιάδης

Τρίτη, 9 Ιουλίου 2013

Αλληλένδετα η οργανωτική δομή και το ιδεολογικό περιεχόμενο…

Θυμάμαι καλά από τα νεανικά χρόνια αυτή την «πατάτα», που κάναμε, να ξεχωρίζουμε δομή από λειτουργία, λέγοντας, πως… συμφωνώ με το τάδε φορέα ιδεολογικά αλλά δεν μ’ αρέσει η δομή του, ο τρόπος λειτουργίας του… Ηλθε, λοιπόν, η … ίδια η ζωή (άλλο ένα νεανικό στερεότυπο…) να μας πείσει, ότι αυτή η αντίφαση δεν υπάρχει παρά μόνον σε δικές μας αυθαίρετες και σχηματοποιημένες εκτιμήσεις… Γιατί δεν γίνεται να βιδώνεις με ένα σφυρί, ούτε να καρφώνεις με κατσαβίδι… Κι αν πάει να γίνει για λίγο το αποτέλεσμα θα είναι κωμικοτραγικό… Το κατάλληλο εργαλείο για την αντίστοιχη χρήση…  
Οι σκέψεις αυτές γεννήθηκαν με την ευκαιρία του ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο πολυτασικός, μετωπικός ενωτικός φορές της Αριστεράς, που τάραξε τα λιμνάζοντα στον χώρο ύδατα επί αρκετές 10ετίες, πραγματοποίησε το άλμα του, ασφαλώς πάνω στα κοινωνικά δεδομένα της κρίσης, αλλά σίγουρα χάρις στον κινηματικό, ριζοσπαστικό του χαρακτήρα, πρωτοπόρο και καινοτόμο στα πολιτικά δεδομένα της μεταπολίτευσης, που ανακαλούν στις μνήμες των παλιότερων τις καλύτερες μέρες και στιγμές ΕΑΜ και ΕΔΑ… Εκεί βρίσκεται ουσιαστικά και το «μυστικό» της μεγαλουργίας του στις περσινές εκλογικές αναμετρήσεις… Στις «συνιστώσες», στην ιδιαίτερη φωνή τους και λόγο, που το σύστημα επιχειρούσε να γελοιοποιεί συστηματικά και που συγκινούσε τους προοδευτικούς ανθρώπους, γιατί ήταν στην πράξη έκφραση ενεργού πολιτικού προβληματισμού εκτός μηχανισμών αγκίτ-προπ, ανοχής στο διαφορετικό, βήμα σύνθεσης και δημιουργίας… Στοιχεία, που τόσο πολύ είχαν λείψει από την πολιτική κουλτούρα του τόπου -της αριστεράς συμπεριλαμβανόμενης- και που είναι de facto προοδευτικά…
Όταν λοιπόν οραματίζεσαι την κοινωνία των πολιτών (των ενεργών δηλαδή και αυτόνομων υποκειμένων του πολιτικού βίου) είναι αδύνατο να μην χαίρεσαι για την παρουσία, την μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία, για την δημιουργική ανάπτυξη αυτών των συνιστωσών… Όταν οραματίζεσαι ριζοσπαστικές λύσεις, που εξ ορισμού συμπεριλαμβάνουν τον ενεργοποιημένο πολίτη δεν μπορεί παρά να προσβλέπεις με πραγματική αγωνία για την ανάπτυξη, για την «βλάστηση» αυτών των συνιστωσών, που συγκροτούν την «ομορφιά» του συνόλου σου. Αυτό μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την ηγεμονία των θέσεων της Αριστεράς με πολυμορφία και χωρίς καπέλα σε μία κοινωνία, που τις χρειάζεται απαραίτητα.
Όταν βέβαια, έχεις αποφασίσει για «λύσεις» χωρίς ρήξη και ριζοσπαστικότητα, με βαθμιαία προσαρμογή στα δεδομένα, με «ρεαλισμό» τότε χρειάζεσαι πειθαρχημένα σύνολα, όπου η διαφορετικότητα θα εμποδίζεται να οργανωθεί σε ξεχωριστή έκφραση και θα παραμένει στην καλύτερη περίπτωση η ευχή και η δυνητική επιθυμία κάποιων…Δεν  χρειάζεσαι συνιστώσες, που να τις λαμβάνεις υπόψη...Χρειάζεσαι Μεσσίες- Αρχηγούς...   
ΥΓ1. Κόμματα με τάσεις και όχι μετωπικά σχήματα με συνιστώσες ήταν και είναι πολλά σοσιαλαδημοκρατικά κόμματα- σούπα, όπου η ύπαρξη των τάσεων έχει χρησιμεύσει κατά κανόνα ως άλλοθι δημοκρατικοφανούς λειτουργίας.
ΥΓ2. Η ύπαρξη συνιστωσών στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τώρα δεν φαίνεται να έχει δημιουργήσει προβλήματα στο επίπεδο της λήψης και εφαρμογής αποφάσεων. Αντίθετα προβλήματα αξιοπιστίας καθημερινά δημιουργούν, δηλώσεις, που εκφράζουν απομάκρυνση ή και άρνηση προγραμματικών θέσεων (Αθηναΐδα).