ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Αλήθεια, χρειαζόμαστε σχολικούς φύλακες και Δημοτική Αστυνομία;

Εξαρτιέται από ποια σκοπιά το βλέπει κανείς… Από την πλευρά των πολιτών, των ανθρώπων, δηλαδή, που ορίζουν το σύνολο λαός, είναι απαραίτητοι και πολύτιμοι, οι σχολικοί φύλακες, οι δημοτικοί αστυνομικοί… Όπως βέβαια είναι απαραίτητοι και οι εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί κ.λ.π. κ.λ.π.  Οι σχολικοί φύλακες, λοιπόν, είναι πολύτιμοι σε μία εποχή έξαρσης της ενδοσχολικής βίας, των ενδοσχολικών καταστροφών, της παρουσίας διάφορων κυκλωμάτων διακίνησης ουσιών κοντά ή/ και μέσα στο σχολείο κ.ο.κ. Η Δημοτική αστυνομία έχει πολλαπλό έργο ελέγχου εφαρμογής αποφάσεων του Δήμου και προστασίας του Δημότη… Κάποτε, βέβαια, όταν η κοινωνική εξέλιξη θα βηματοδοτείται από τους ενεργοποιημένους πολίτες και όχι από του μεσσίες εκπροσώπους και αρχηγούς η κοινωνική χρησιμότητα πολλών επαγγελμάτων, μεταξύ των οποίων οι σχολικοί φύλακες και η Δημοτικοί αστυνομικοί θα εκλείψει… Τότε, που την καταναγκαστική ισχύ του νόμου θα έχει αντικαταστήσει η φυσική ιστορικοκοινωνική νομοτέλεια της ελεύθερης επιλογής… Για την ώρα, λοιπόν τους χρειαζόμαστε… Εμείς, βέβαια… Οχι οι Υπουργοί-εντολοδόχοι της τρόϊκας, που κύριο ή καλύτερα αποκλειστικό τους μέλημα είναι η συγκέντρωση των χρημάτων για τα τοκοχρεολύσια και ο μαζικός αφανισμός ακόμη και των στοιχειωδέστερων εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων… Ούτε όλοι εκείνοι, που η οικονομική και κοινωνική τους ταξική θέση περιφρουρείται από στρατό φουσκωτών… Γι’ αυτούς … δεν χάθηκε ο κόσμος αν λείψουν μερικές χιλιάδες σχολικοί φύλακες και δημοτικοί αστυνομικοί… Εχουν απόλυτο δίκιο, από την μεριά τους…
Γι’ αυτό και καλό είναι και εμείς να μην κοιμόμαστε από την μεριά μας…
Τα όποια υπαρκτά φαινόμενα αργόσχολων και τσαμπουκάδων είναι φυσικό αποτέλεσμα της πολιτικής βούλησης και δράσης των σημερινών κυβερνώντων, που σε άλλες ώρες φρόντιζαν να:
1. Δημιουργούν θεσμούς με θολό και απροσδιόριστο το εργασιακό περιεχόμενο.
2.Διορίζουν δικούς τους με κυρίαρχο αν όχι αποκλειστικό κριτήριο το βόλεμα της εκλογικής τους πελατείας.
Οποιες ενστάσεις, λοιπόν, κριτική ή και εντέχνως καλλιεργούμενη οργή κατά επαγγελμάτων και εργαζόμενων θα έπρεπε να στρέφεται αποκλειστικά εναντίον της πολιτικής βούλησης και των πολιτικών φορέων και προσώπων, που τους δημιούργησαν… Αν δεν πάρουμε διαζύγιο με την κοινή λογική…
Δημοσίευση σχολίου