ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Και τώρα οι δυό τους...

Μετά το αναπάντεχο στραπάτσο του Ντέϊβιντ (Κάμερον), απέμειναν οι δυό τους... Ο Μπάρακ και από κοντά ο Φρανσουά. Το ύφος του τελευταίου συμβολίζει και εκφράζει την σύγχρονη Γαλλική εξωτερική πολιτική έναντι των ΗΠΑ. Θα τρίζουν τα κόκαλα του Ντε Γκωλ... Φαίνεται, πάντως, πως κι' άλλοιι Ευρωπαίοι έχουν τον σκεπτικισμό τους και τουλάχιστον δηλώνουν, ότι ανακουφίστηκαν από την στάση του Βρετανικού Κοινοβουλίου. Δεν λέμε για μας, που κρατάμε την εθνικά υπερήφανη σιωπηρή αποδοχή της όλης ανθρωπιστικής επιχείρησης... 
Υπενθυμίουμε, ότι ο Φρανσουά Ολάντ είναι Σοσιαλιστής... Την επιλογή του μάλιστα, ως υποψήφιου προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, από το σοσιαλιστικό κόμμα επεσφράγισε ομαδικά ο Υμνος της Διεθνούς (εμπρός της γης οι καλοσμένοι κ.λ.π.), που -κατά την Γαλλική σοσιαλιστική παράδοση- τραγουδιέται στο τέλος μεγάλων κομματικών συμβάντων (συνεδρίων κ.λ.π.). 

Θρίαμβος !!! Και σ' ανώτερα !!!

Ζώντας καθημερινά την ...κοινωνικά ευαίσθητη και αναπτυξιακή πολιτική της διομυσικομματικής κυβέρνησης δεν μπορώ να παραβλέψω, πως οι ρυθμοί ανάπτυξης της ανεργίας συνεχίζονται ακάθεκτοι!!! 27.6% για τον Μάη έναντι 27% τον Απρίλη... Μπράβο, Μπράβο!!! Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται... Νάτοι οι πρώτοι σε όλη την Ευρώπη!!! Αν μάλιστα διαβάσετε και το ποσοστό της ανεργίας στους νέους τότε δεν μπορεί παρά να σας διαπεράσουν ρίγη εθνικής συγκίνησης και πολιτικής υπερηφάνειας... Στους νέους λοιπόν κάτω των 25 ετών η ανεργία φτάνει στο 62.9%. Σχεδόν δύο στους τρείς νέους είναι άνεργοι... 
Αν πάλι σχολιάσετε, ότι κακό πράγμα η ανεργία η απάντησή μας είναι, πως σημασία έχει το ...πρωτογενές πλεόνασμα... Αυτό που με αρκετές μανούβρες και κόλπα θα το παρουσιάσουμε ως θετικό (κάποτε!!!), για να χαιρετίσουμε περήφανοι τον θρίαμβο της πολιτικής των μνημονίων, της λιτότητας, του φιλελεύθερου καπιταλισμού... Και έως τότε καλή μας νύχτα...

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πολέμου…

Ηταν πια καιρός !!! Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Συρία βρίσκονται εδώ και χρόνια στην πρώτη γραμμή… Φυσικό θα πείτε, αφού η …Εσπερία έχει την γνωστή ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα… Εξ απανέκαθεν… Αν σας βρίσκεται κάπου στην βιβλιοθήκη ξαναδιαβάστε τον «μονόλογο του βασιλιά Λεοπόλδου» του  Μαρκ Τουαίν… Ως γνωστόν αποικιοκρατία και νεοαποικιοκρατία ήταν μορφές ανθρωπιστικής παρέμβασης υπέρ των λαών του τρίτου κόσμου, που ακόμη δεν μπορούν να συνέλθουν από αυτή την … φιλάνθρωπη καταλήστευση και εξόντωση…
Εκείνο, όμως που μου αρέσει τα τελευταία χρόνια είναι η πιστή εφαρμογή μίας συγκεκριμένης συνταγής…
Εμφανίζουμε καταπιεζόμενη και απειλούμενη από μαζικό αφανισμό συγκεκριμένη μειονότητα στα όρια της χώρας, που μας ενδιαφέρει… Αν δεν υπάρχουν πρόχειρα στοιχεία μαζικής εξόντωσης τα… κατασκευάζουμε. Κάτι τέτοιο θρυλείται πριν  την έναρξη του πολέμου στο Κόσσοβο με την εθνοσωτήριο παρέμβαση του UCK, που για τον ιερό σκοπό της ανεξαρτησίας των Κοσσοβάρων ανέλαβε ο ίδιος την εξόντωση μερικών, που θα αποτελούσε το πάτημα για την παρέμβαση της … ευαισθητοποιημένης διεθνούς κοινότητας (βλ. ΝΑΤΟ, ΕΕ και όπου χρειάζεται και ΟΗΕ). Στην πρώτη γραμμή της σχετικής προπαγάνδας τα περιβόητα χημικά όπλα, που ασφαλώς δικά μας παιδιά (πολεμική βιομηχανία) κατασκευάζουν και πωλούν για την …εμπέδωση της ελευθερίας της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα «χημικά» πλεονεκτούν… Δεν προαπαιτεί το όλο εγχείρημα την ύπαρξη κάποιας εθνικής μειονότητας για την εμπέδωση της προπαγάνδας… Επίσης, φαίνεται, ότι λειτουργούν αποτελεσματικά όταν πασιφανώς δεν υπάρχουν, όπως π.χ. στο ΙΡΑΚ… Γιατί, όταν το σύστημα, για ίδιους εσωτερικούς λόγους επιτρέπει την αποκάλυψη του ψέματος, εξασφαλίζει με αυτή την δημοσιοποίηση το άλλοθι της αντικειμενικότητας της πληροφόρησης…
Όλα αυτά ασφαλώς θα ήταν άχρηστα στην κατεύθυνση της μαζικής αποχαύνωσης και υποταγής λαών αν τα (και πάλι δικά μας) ΜΜΕ δεν επιφορτίζονταν με το απαραίτητο αυτό έργο… Διαπρεπείς δημοσιογράφοι και πολιτειολόγοι αναλαμβάνουν να κάνουν το κρέας ψάρι ενώ σημαντικά αστέρια του συστήματος βρίσκουν την ευκαιρία να αναδειχθούν σε …προσωπικότητες διεθνούς κύρους, που την κατάλληλη στιγμή θα ανταμειφθούν. Όπως π.χ. ο διάσημος και μη εξαιρετέος Μπερνάρ Κουσνέρ, που αγωνίστηκε με συνέπεια και απαράμιλλη αποφασιστικότητα υπέρ του μαζικού βομβαρδισμού των Σέρβων, αυτός ο Πρόεδρος της παγκόσμιας οργάνωσης των Γιατρών χωρίς Σύνορα.. Πρώτη ανταμοιβή του η ανάληψη των καθηκόντων του πρώτου αρμοστή (διοικητή) του Κοσσόβου μετά από την καταιγίδα των …φιλάνθρωπων και φιλελεύθερων βομβαρδισμών της Σερβίας… Ο ίδιος ο κ. Κουσνέρ, γνωστός για τα πολιτικά του άλματα (σήμερα σοσιαλιστής, αύριο Σαρκοζικός), προσάρμοσε και την Γαλλική εξωτερική πολιτική επί το φιλοΑμερικανικότερον  στα ζητήματα, Αφγανιστάν, Σομαλία, Μέση Ανατολή κ.λ.π. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι η θεωρία της «περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας», που έχει λανσαρισθεί ως το ιδεολογικό κάλυμμα απροκάλυπτων επεμβάσεων εναντίον κυρίαρχων εθνών-κρατών έχει παγκόσμια φίλους, που συμφωνούν, πως όταν μειονότητα καταπιέζεται (ποιος το κρίνει άραγε!!!) η διεθνής κοινότητα (βλ. ΝΑΤΟ,ΕΕ, ΟΗΕ) μπορεί και πρέπει να επεμβαίνει στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (όπως οι ίδιοι ασφαλώς τα ορίζουν, τα αντιλαμβάνονται και τα υπερασπίζονται)… Η ΦΑΙΑΚΙΑ είναι ιδιαιτέρως υπερήφανη, που και στην χώρα μας λαμπρά στελέχη του νεοφιλελευθερισμού, της «εκσυγχρονιστικής» σοσιαλδημοκρατίας και της «ανανεωτικής» αριστεράς έχουν ταχθεί παρά το πλευρό του Μπερνάρ Κουσνέρ και των ιερών επιδιώξεών του, από την εποχή της κατακρεούργησης της Γιουγκοσλαβίας.
Όταν όλα ετοιμαστούν, τότε προετοιμάζουμε τον παγκοσμιοποιημένο και οχλοποιημένο κοινό για την ώρα, την μορφή, τις τεχνικές λεπτομέρειες της επέμβασης.
Εμπρός, λοιπόν, μπροστά στις HD, 3D συσκευές μας !!! Όλα είναι έτοιμα για την Πέμπτη… Καλή θέαση και καλή μας νύχτα… 

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Πω, πω, πω !!! Τι πράματα είναι αυτά !!!

Καταστενοχωρήθηκα, που διάβασα σε ιστότοπους για την μήνυση Αβραμόπουλου κατά του εκπροσπώπου τύπου της ΔΗΜΑΡ, για τα γραφόμενά του στο περιοδικό "Μεταρρύθμιση" (ιδεολογικού και πολιτικού προσανατολισμού ΔΗΜΑΡ)... Ετσι, τόσοι κόποι, τόσες θυσίες, τόσες αγάπες και τόσοι έρωτες να καταλήξουν στα δικαστήρια... Και εμείς, που τόσο πολύ είχαμε επενδύσει στην διάσωση του τόπου από την τρικομματική... Δεν μας υπολογίζουν καθόλου;;; Τι πράματα είναι αυτά... Και αυτοί οι προχωρημένοι ανανεωτές, που από καιρό ζητάνε στενότερη και σταθερότερη συνεργασία με την κυβέρνηση και να μην τα σπάσουμε για κάτι ...επουσιώδη όπως η ΕΡΤ, γατί σιωπούν;;; Τώρα είναι, που πρέπει να δώσουν την μάχη της ανανέωσης και του εκσυγχρονισμού. Αυτοί, που συμμετέχουν στην ρηξικέλευθη απόπειρα δημιουργίας της "Νέας", "Δημόσιας" τηλεόρασης, τι κάνουν;;; Γιατί αδρανούν;;; Περιμένουμε με αγωνία την παρέμβασή τους... Προς Θεού μην χαλάσουμε έτσι επιπόλαια όσα λαμπρά χτίζαμε για έναν ολόκληρο χρόνο... Κρίμα είναι. Πολύ κρίμα...

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

Δεκαπενταύγουτος στην Ελλάδα του 2013

Κείμενο ελάχιστα ...τεχνοκρατικό, ελάχιστα αναπτυξιακό με το μειονέκτημα της κατάθεσης ψυχής και της διάχυσης ανθρωπιάς... Παρά το σοβαρά αυτά μειονεκτήματα η ΦΑΙΑΚΙΑ σας καταθέτει το κείμενο της Λιάνας Βραχλώτη και σας προτείνει την ανάγνωσή του... Αντιληπτό, ότι δεν το προτείνουμε σε "προοδευτικούς" και " τολμηρούς" διανοούμενους, που υπερασπίζονται τον τύπο της νομιμότητας στο όνομα τη αναπτυξιακής προσπάθειας των μνημονιακών Ελλήνων και φιλελλήνων... 
Εχουμε ξαναγράψει για το θέμα στην ΦΑΙΑΚΙΑ, γι' αυτό το συγκυριακά αλλά και διαχρονικά επίκαιρο ζήτημα...

Δεκαπενταύγουτος στην Ελλάδα του 2013  

Φέρνουν στη μάνα το μαντάτο.
- Ο γιός σου κυρία μου, είναι νεκρός
- Νεκρός; Μα είναι μόλις 18 χρονών. Λάθος κάνετε. Εμένα ο γιός μου είναι νέος και γερός. Και δεν έχει μηχανή αν και θέλει. Οι νέοι σκοτώνονται με τις μηχανές. Αλλά ο γιός μου μηχανή δεν έχει. Όταν είχαμε λεφτά, έπαιρνε το λεωφορείο. Τώρα, μόνο με τα πόδια. Με τα πόδια δεν κινδυνεύεις. Εκτός κι αν... Μήπως έπεσε πάνω του κανένα αυτοκίνητο;  Καμιά μηχανή από αυτές που 
θα θελε να είχε, αλλά δεν έχει;
- Όχι κυρία μου. Ο γιός σου μπήκε στο τρόλει.
-Δόξα το Θεό! Είδατε που σας το είπα; Λάθος κάνετε. Στο τρόλει δεν κινδυνεύει!
-Κι όμως κυρία μου! Στο τρόλει που μπήκε, δεν είχε εισητήριο. Και τον έπιασε ο ελεγκτής. Και ήθελε να του κόψει πρόστιμο. 40 ευρό το πρόστιμο κυρία μου. Γιατί έχει παραγίνει το κακό τελευταία με τους τζαμπατζήδες. Το ταμείο πάει 
να γίνει μείον. Οι έλεγχοι πρέπει να ενταθούν. Γιατί το ταμείο πρέπει να έχει λεφτά. Για να μπορεί να πληρώνει τους εργαζόμενους. Οδηγούς, εισπράκτορες, ελεγκτές.
Ο ελεγκτής κυρία μου, εκείνη την ώρα έκανε τη δουλειά του. Και σκεφτόταν τα έσοδα της εταιρείας, που μειώνονται από τους τζαμπατζήδες. Τη δική του θέση, που κινδυνεύει αν μειωθούν κι άλλο τα έσοδα της εταιρείας. 
Γινόταν και μια φασαρία εκείνη την ώρα! Να χει τον τζαμπατζή, ναχει τον καημό του για τη δουλειά του και την εταιρεία, να χει και τον κόσμο να του φωνάζει πως θα πληρώσουν αυτοί το εισητήριο του νεαρού για να τελειώσει 
το θέμα.
Αν είναι δυνατόν κυρία μου, να τελειώσει εκεί το θέμα. Πληρώνοντας οι επιβάτες το 1.40.
Ο ελεγκτής, κυρία μου, είναι ένας εργαζόμενος κι αυτός. Με μισθό κατά πάσα πιθανότητα κάτω του χιλιάρικου. Ίσως έχει κι αυτός γιό ή γυναίκα άνεργους. Ίσως πάλι να μην έχει ούτε γιό, ούτε γυναίκα.
Έχει όμως ευθύνη.
Και φόβο έχει. Για τα έσοδα της εταιρείας. Από τα οποία εξαρτάται η δική του μισθοδοσία. Από την οποία εξαρτάται ο δικός του γιός και η γυναίκα, αν έχει γυναίκα και γιό.
Γι αυτό κάνει σωτά τη δουλειά του. Και αυτοί οι περίεργοι του λένε να του δώσουν 1.40 και να τελειώσει εκεί το θέμα. Λες και το θέμα είναι το 1.40.
Όχι κυρία μου! Το θέμα είναι ο παραδειγματισμός. Γιατί οι τζαμπατζήδες πληθαίνουν τελευταία.
Ο ευσυνείδητος υπάλληλος της εταιρείας, ζήτησε από τον γιό σου το νόμιμο πρόστιμο των 40 ευρό. Ο γιός σου κάτι έπαθε όταν το άκουσε. Μετά, του είπε για την αστυνομία. Και ήρθαν στα χέρια. Κι αυτός, ο γιός σου, τότε τράβηξε το μοχλό κινδύνου. Και η πόρτα άνοιξε. Κι αυτός πήδηξε έξω.

Τα μαντάτα στις άλλες μάνες, ίσως να μην έφτασαν ακόμα. 
Είναι μακριά. Ίσως τα παιδιά τους να μην είχαν χαρτιά, ίσως εκεί που είναι οι μάνες τους να μην έχει φαξ, ίσως ούτε τηλέφωνο.
Κάποτε όμως θα φτάσουν. Και θα μάθουν κι αυτές, πως τα παιδιά τους μαχαιρώθηκαν επειδή ήταν μαύρα, από κάποιους λευκούς που φορούσαν μαύρα 
ρούχα. Σε ένα νησί, σε μια χώρα που το παραδοσιακό άσπρο αντικαθίσταται σταδιακά από το μαύρο. Στο θυμικό των ανθρώπων, στις καρδιές και το μυαλό μερικών, στις οθόνες.

Τέτοια μέρα πριν πολλά - πολλά χρόνια, πέθανε μια άλλη πονεμένη μάνα.
Αυτής τον γιό τον σκότωσαν, γιατί τόλμησε να τα βάλει με την αδικία της εποχής του και να ονειρευτεί έναν κόσμο χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς διακρίσεις χρώματος και φυλής, χωρίς τελώνες και φαρισαίους.
Αυτόν, τον σταύρωσαν.
Άλλες εποχές, άλλα έθιμα. Όχι όμως και ήθη.
Μπορεί να καταργήθηκαν οι σταυροί.
Όμως οι τελώνες αντικαταστάθηκαν από ευσυνείδητους ελεγκτές.
Οι φαρισαίοι από υπουργούς που συλλυπούνται.
Οι πειθήνιοι σταυρωτές από νομοταγείς πολίτες.
Οι Χριστοί βαστούν μολότωφ.
Και οι μάνες συνεχίζουν να κλαίνε.

14 Αυγούτου 2013

Λιάνα Βραχλιώτη 

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ

Ο Κώστας Λαπαβίτσας θα μας υποχρεώσει πολλές φορές να κλέβουμε την ISKRA ή/και την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, πιστεύοντας, ότι τα σημειώματά του είναι απολύτως παιδευτικής αξίας για τις αιτίες, τον χαρακτήρα, τις συνέπειες αλλά και τις προοπτικές της Ελληνικής κρίσης. Ετσι σας μεταφέρουμε αυτούσιο το δημοσίευμά του στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της Κυριακής 18ης Αυγούστου. Και προτείνομυε ένθερμα την προσεκτική ανάγνωσή του...

Η ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ

Την άνοιξη του 2010 η Ελλάδα αντιμετώπισε ένα στρατηγικό δίλημμα: παραμονή στην ΟΝΕ και συνακόλουθη «εσωτερική υποτίμηση» ή έξοδος από την ΟΝΕ, με άρνηση πληρωμής του χρέους. Χωρίς ουσιαστική συζήτηση και με εντυπωσιακή σύμπνοια όλων των πολιτικών κομμάτων – μη σας μπερδεύουν οι μετέπειτα φραστικές κορόνες, αριστερές ή δεξιές- η χώρα μπήκε στον πρώτο δρόμο.
Η καταστροφή που ακολούθησε επιβεβαιώνει ότι έγινε ιστορικό σφάλμα, που θα έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις.
Τι θα γίνει όμως από ‘δω και πέρα αν η Ελλάδα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο; Μια απάντηση μας δίνει η κατάσταση του βιομηχανικού ιστού της χώρας έπειτα από τρία χρόνια «εσωτερικής υποτίμησης». Αν πάρουμε τη βιομηχανική παραγωγή του 2005 ως βάση, με τιμή 100, τα στοιχεία δείχνουν ότι από το 2000 μέχρι το 2007, δηλαδή την περίοδο των υποτιθέμενων παχιών αγελάδων, η βιομηχανία λίμνασε, σχεδόν χωρίς καμία απόκλιση από το 100. Από το 2008 και μετά εμφανίστηκε ταχύτατη μείωση, για να πέσουμε περίπου στο 70 κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013.
Δηλαδή η Ελλάδα έχει χάσει σχεδόν το 30% της ήδη χαμηλής βιομηχανικής της παραγωγής, ενώ περίπου το 20% της απώλειας οφείλεται στην «εσωτερική υποτίμηση».
Τα αίτια δεν είναι δύσκολο να βρεθούν: κατάρρευση της τελικής ζήτησης λόγω της συντριβής των μισθών και συντάξεων, κατάρρευση των ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων, κατάρρευση της τραπεζικής πίστωσης και ρευστότητας, αδυναμία εξυπηρέτησης επιχειρηματικού δανεισμού, εξαφάνιση της εμπορικής πίστης, απόλυτη ανασφάλεια και δυσπιστία. Η «εσωτερική υποτίμηση» ήταν πραγματική πυρκαγιά που κατέκαψε το βιομηχανικό κορμό της χώρας.
Υπάρχουν ορισμένοι που κάνουν μια πρωτόλεια ανάγνωση του Καρλ Μαρξ, ή του μεγάλου Αυστριακού Οικονομολόγου Σουμπέτερ, και ισχυρίζονται ότι η πυρκαγιά ήταν φυσική απόρροια του καπιταλιστικού χαρακτήρα της οικονομίας. Πιστεύουν ότι πρόκειται για «δημιουργική καταστροφή» τη για βίαιη απαξίωση του κεφαλαίου, έτσι ώστε οι υγιείς επιχειρήσεις που απομένουν να ξεκινήσουν μια νέα δυναμική περίοδο συσσώρευσης.
Κάτι παρόμοιο ισχυρίζεται και η κυβέρνηση που βαφτίζει «εξυγίανση» την καταστροφή. Όποιος λέει τέτοια καταλαβαίνει πολύ λίγα από Μαρξ και Σουμπέτερ, κι ακόμη λιγότερα από τις σύγχρονες οικονομίες.
Στις μεγάλες καπιταλιστικές κρίσεις είναι κανόνας να καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά, να υπάρχει δηλαδή απώλεια και υγιούς παραγωγικού δυναμικού. Στην ελληνική κρίση που καθορίστηκε από το παράλογο πλαίσιο της ΟΝΕ, όπου η Ελλάδα δεν είχε καμία δυνατότητα ανεξάρτητης δημοσιονομικής παρέμβασης και νομισματικής παρέμβασης, ενώ οι τράπεζες βρέθηκαν επί ξύλου κρεμάμενες, η πυρκαγιά κατέφαγε ό,τι βρήκε μπροστά της.
Δεν υπήρχε απολύτως καμία «νομοτέλεια» στην κατάρρευση της βιομηχανικής παραγωγής. Η «εσωτερική υποτίμηση» προκάλεσε ζημιά στον παραγωγικό ιστό, που πολύ δύσκολα θα αντιστραφεί.
Οι εξ επαγγέλματος υποστηρικτές της τρόικας έχουν ήδη αρχίσει να ισχυρίζονται ότι τα χειρότερα πέρασαν, νέοι ορίζοντες ανοίγονται και καινούργιες δραστηριότητες εμφανίζονται, ιδίως στη γεωργία. Με την πτώση των μισθών και τις προσδοκώμενες ξένες επενδύσεις, το ελληνικό δαιμόνιο θα κάνει πάλι θαύματα.
Η εικόνα αυτή θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα. Η σωτηρία της Ελλάδας θα έρθει από τα γεωργικά προϊόντα που οι εξ Ανατολών γείτονες θα αξιοποιούν στις αξιοποιούν στις ανθούσες βιομηχανίες τους, καθώς και από τις ξένες επενδύσεις που θα κάνουν Γερμανοί, Άραβες και Κινέζοι…
Καμία οικονομία του μεγέθους της ελληνικής δεν μπορεί να έχει καλές προοπτικές ανάπτυξης χωρίς ισχυρό δευτερογενή τομέα, ο οποίος φυσικά δεν θα προκύψει μέσω χαμηλών μισθών, αποκρατικοποιήσεων και ξένων επενδύσεων. Για να αντιμετωπιστεί η βιομηχανική καταστροφή που προκάλεσε η «εσωτερική υποτίμηση» θα χρειαστεί δημόσια παρέμβαση στο πεδίο της τεχνολογίας, νέοι μηχανισμοί μακροχρόνιας πίστωσης για παραγωγικούς σκοπούς, εκτενείς δημόσιες επενδύσεις και στοχευμένη παρέμβαση στο χώρο της Παιδείας.
Θα χρειαστεί επίσης νέα σχέση του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα, που σημειώνει πολύ μέτριες επιδόσεις για δεκαετίες. Αυτές είναι οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα και όχι η κωμωδία που παίζεται σήμερα.
Κάποια ανάκαμψη της βιομηχανικής παραγωγής φυσικά θα υπάρξει όταν η ύφεση φτάσει στο τέλος της. Τα στοιχεία του Ιουνίου 2013, για παράδειγμα, είναι ενθαρρυντικά. Αποκλείεται όμως να έχει δυναμισμό και διάρκεια, αν δεν ξεφύγουμε από τα νύχια της τρόικας. Όπως και δεν θα υπάρξει δυναμική παραγωγική ανάκαμψη αν δεν τεθεί ξανά επί τάπητος και με σοβαρότητα το θέμα της συμμετοχής μας στην ΟΝΕ.
Η εξωτερική υποτίμηση θα άρει την πίεση στους μισθούς και θα δώσει νέα πνοή στο δευτερογενή τομέα, διευκολύνοντας σε πρώτη φάση την ανάκτηση της εγχώριας αγοράς και πιο μεσοπρόθεσμα την παραγωγική αναδιάρθρωση.
Ύστερα από τρία χρόνια «εσωτερικής υποτίμησης» το δίλημμα του 2010 δεν εξέλιπε, αλλά εμφανίζεται με πολύ πιο σκληρούς όρους, ακριβώς γιατί η οικονομία είναι γονατισμένη.

Η παρούσα κυβέρνηση είναι ανίκανη να ακολουθήσει οποιαδήποτε άλλη πορεία. Η επόμενη κυβέρνηση, που μάλλον θα είναι της Αριστεράς, θα πρέπει να αντιμετωπίσει την καμένη γη με ψυχραιμία και χωρίς καμία ιδεοληψία περί ΟΝΕ. Είναι η μόνη ελπίδα για τη χώρα. 

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΠΑΛΑΦΑ(;)

Θα μπορούσαμε να σας παραπέμψουμε στην ISKRA, απ΄όπου και κλέβουμε το κείμενο του Στάθη, που κι' αυτό αναδημοσιεύτηκε από τον ιστότοπο: enikos.gr. Επειδή, όμως το σχόλιο είναι εξαιρετικά επίκαιρο και αντιστοιχεί σε προβληματισμούς, που έχουν κατατεθεί πρόσφατα και παλιότερα στην ΦΑΙΑΚΙΑ, και επειδή ο κρινόμενος (Γιάννης Μπαλάφας) μας είχε πριν λίγους μήνες διαβεβαιώσει, πως μία τέτοια συνεργασία αποκλείεται, επιλέξαμε την ατόφια αναδημοσίευση του σχολίου... Μαζί και τις σχετικές ερωτήσεις και απαντήσεις του Γιάννη Μπαλάφα της συνέντευξής του στην REAL NEWS όπως και αυτές υπάρχουν στην ISKRA. 

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΠΑΛΑΦΑ(;)

Με συνέντευξή του στη «Real News» (στο φύλλο πριν από τον Δεκαπενταύγουστο) ο κ. Μπαλάφας, από τα επιτελικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, «άφησε παράθυρο συνεργασίας με τη ΔΗΜΑΡ», όπως επεσήμανε στον τίτλο της συνέντευξής του η εφημερίδα, χωρίς να προδίδει ουδόλως το πνεύμα αυτής της συνέντευξης. Πράγματι, ο κ. Μπαλάφας προτείνει μετεκλογική (ή μήπως και προεκλογική;) συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ, φθάνοντας και ως τις παρυφές του ΠΑΣΟΚ ή και ως το ΠΑΣΟΚ το ίδιο. Το «όλον» ΠΑΣΟΚ που λέμε.
Εις ποιους την προτείνει αυτήν τη συνεργασία ο κ. Μπαλάφας; Στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Στον ΣΥΡΙΖΑ εν σώματι; Στους Ελληνες πολίτες και ψηφοφόρους; Για την ώρα αδιευκρίνιστο! Διότι εξ όσων γνωρίζω, ούτε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει θέσει θέμα συνεργασίας με τη ΔΗΜΑΡ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ εν σώματι. Μπορεί να το θέσουν βεβαίως ορισμένοι Ελληνες πολίτες - ου μην και ψηφοφόροι. Δικαίωμά τους. Λογικόν. Ηθικόν και νόμιμον.
Μήπως λοιπόν και ο κ. Μπαλάφας εκφράζει αυτούς τους πολίτες, ή ένα μέρος των ψηφοφόρων της ΔΗΜΑΡ, ή ένα μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ κάνοντας την πρόταση συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ - ΔΗΜΑΡ; Πολύ πιθανόν! Δικαίωμά του. Επίσης νόμιμον και ηθικόν.
Το πράγμα αρχίζει να περιπλέκεται, εφ’ όσον ο κ. Μπαλάφας προτείνει ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ελληνες πολίτες τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - ΔΗΜΑΡ - (ΠΑΣΟΚ) και λοιπόν «δημοκρατικών δυνάμεων».
Στο σημείο αυτό ας «αφήσουμε στην άκρη» τους ψηφοφόρους, διότι όλα τα κόμματα απευθύνονται σε όλους τους ψηφοφόρους (δικαιούνται και υποχρεούνται), και ας σημειώσουμε ότι ο κ. Μπαλάφας δεν απευθύνεται απλώς στους ψηφοφόρους της ΔΗΜΑΡ ή του ΠΑΣΟΚ καλώντας τους να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, αλλά προτρέπει τον ΣΥΡΙΖΑ να συνεργασθεί με τη ΔΗΜΑΡ (άντε κι όσο πατάει η γάτα με το ΠΑΣΟΚ).
Εν πρώτοις: είναι βέβαιος ο κ. Μπαλάφας ότι η ΔΗΜΑΡ θα εισέλθη στη νέα Βουλή;
Κι αν εισέλθη, θα κολυμπήσει δέκα φορές πάνω-κάτω την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και από δύναμη που στήριξε τον Μνημονιακό Αρμαγεδδώνα θα μεταμορφωθεί σε Ουρσουλίνα της φιλολαϊκής πολιτικής που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Κατά δεύτερον: τι είναι ΔΗΜΑΡ; Ενα κόμμα πολιτικών στελεχών, μηντιανθρώπων και ολίγων πανεπιστημιακών που, όσον ενδημούσε στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, ο τελευταίος εκινείτο στα πέριξ του 4%. Όποτε η ΔΗΜΑΡ, ως πολιτικός απόγονος του ΚΚΕ εσωτερικού, κινήθηκε εκλογικώς από μόνη της και κατέγραψε ποσοστά της τάξεως του 1,5%. Βεβαίως όλα αυτά αποτελούν παρελθόν. Δεν αποτελούν όμως παρελθόν ούτε η πολιτική στάση ούτε η ιδεολογία αυτού του κόμματος.
Επί «εκσυγχρονισμού» η ώσμωσή του με τον Σημιτισμό δεν υπήρξε μικρότερη από τη σύμπλευση του σήμερα (ως χθες) με τη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ.
Κρατώντας τη μύτη της για τον «λαϊκισμό» που προσέδωσε στον Συνασπισμό η διεύρυνσή του σε ΣΥΡΙΖΑ, δεν αποχώρησε η ΔΗΜΑΡ από τη ριζοσπαστική Αριστερά; Τι προτείνει λοιπόν στον ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Μπαλάφας; Να συνεργασθεί ξανά με τον κ. Μπίστη; Και σε τι είναι καλύτερος ο κ. Μπίστης από την κ. Διαμαντοπούλου; Οσον πατάει ο Μόσιαλος;
Τι προτείνει ακριβώς ο κ. Μπαλάφας; Να πάρει πίσω τον δρόμο που άνοιξε για τις απολύσεις ο κ. Μανιτάκης; Να κάνει καρατζαφέρειο κωλοτούμπα ο ΣΥΡΙΖΑ και να βρεθεί στο ίδιο πλευρό με εκείνους που την κρίσιμη στιγμή έδωσαν στον μονοκομματικό δικομματισμό το άλλοθι που χρειαζόταν για να σπρώξει τον κόσμο σε μεγαλύτερη ανεργία, περισσότερες αυτοκτονίες και μόνιμη απελπισία; Το πιστεύει ο κ. Μπαλάφας; Οτι απαλλαγή της χώρας απ’ τα Μνημόνια χωρίς το κόμμα της κυρίας Ρεπούση δεν γίνεται; Ή μήπως νομίζει ότι οι αριστεροί υπάρχουν για να κάνει στην καμπούρα τους καριέρα στη Δημόσια(!) Τηλεόραση ο κ. Μπράμος;
Αυτό το νέο(!) ήθος διακυβέρνησης προτείνει ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στους Ελληνες εργαζόμενους ο κ. Μπαλάφας; Μια από τα ίδια; τον κ. Χωμενίδη; Με τέτοιους πολιτικούς θα συγκρουσθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με τους «θεούς και τους δαίμονες» που του την έχουν στημένη, αν ο λαός του δώσει την εντολή να κυβερνήσει;
Ωστόσο, όσον και αν με εκπλήσσουν αυτά που λέει ο κ. Μπαλάφας, με εκπλήσσει ακόμα περισσότερο η άνεση με την οποίαν τα λέει: σε ποιον αλήθεια προτείνει τον κομπογιαννιτισμό που επέδειξε η ΔΗΜΑΡ συναγελαζόμενη με τους Βοριδογεωργιάδηδες; στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ ή σε κάποιο παρεάκι άκακων τυχάρπαστων;
Τι λέει στους Ελληνες πολίτες που τους έφαγαν τον μισθό; ότι αυτοί που σας έφαγαν τον μισθό θα μας βοηθήσουν να μην σας τον ξαναφάμε;
Όμως, να σοβαρευτούμε. Έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές θα κληθεί να κυβερνήσει. Ακόμα κι αν λάβει αυτοδυναμία, θα πρέπει να σχηματίσει μια κυβέρνηση ευρέος φάσματος, σε εθνική βάση, ικανή να αντιμετωπίσει την αναμενόμενη εγχώρια και ξένη αντίδραση σε ένα πρόγραμμα λαϊκής σωτηρίας.
Η δημιουργία νέων θεσμών που θα μπορέσουν να αναδείξουν το «καλό» όπου υπάρχει στην ελληνική κοινωνία είναι εκ των ων ουκ άνευ, αν ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθήσει να κυβερνήσει εκτός της (παγιδευμένης άλλωστε) πεπατημένης της μεταπολίτευσης.
Προς τούτο, κόμματα, προσωπικότητες και πολίτες θα κληθούν να συνεισφέρουν σε ταξική και πατριωτική βάση σε μια νέα και αναγκαία πολιτική: ένα πρόγραμμα σωτηρίας του λαού και αναγέννησης της πατρίδας. Τούτο δεν μπορεί να γίνει ούτε με φθαρμένα κόμματα ούτε με αναξιόπιστα πρόσωπα, ούτε με μνημονιακού τύπου πολιτικές, όπως αυτοί στους οποίους απευθύνθηκε ο κ. Μπαλάφας. Ο κ. Μπαλάφας άνοιξε «ένα παράθυρο συνεργασίας με τη ΔΗΜΑΡ», για να πηδήσει απ’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ. Απ’ τον τέταρτο όροφο.
Όμως, οι καιροί ου μενετοί- το ενδεχόμενο των εκλογών ελαύνει και ο λαός πρέπει να γνωρίζει: Τι ακριβώς του προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Μπαλάφας δεν μπορεί να ’ναι ο αποδιοπομπαίος τράγος μιας ατυχούς κατά τη γνώμη πολλών κι όχι μόνων αριστερών πρότασης, ούτε «λαγός», ούτε καβάντζα - στο βλέποντας και κάνοντας.
Τι ακριβώς λέμε στους Ελληνες (κι εδώ βάζω και τον εαυτόν μου μέσα, ως υποστηρίζοντα τον ΣΥΡΙΖΑ). Τι τους λέμε; Ότι λέμε και καμιά κουβέντα με τον κ. Ψαριανό για να περάσει η ώρα; Ή ότι προτείνουμε στον λαό ένα πρόγραμμα ικανό να αντιμετωπίσει και στη συνέχεια να ανατρέψει τη συμφορά που μας έχει βρει.
Κι αν ο λαός δεν δικαιούται να γνωρίζει με το νι και με σίγμα όλα όσα αφορούν στη χάραξη αυτής της νέας εθνικής στρατηγικής, ποιος δικαιούται;
Γνωρίζω τις προσπάθειες που καταβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ για τη διαμόρφωση μιας στέρεης και ικανής να αποδώσει οικονομικής, κοινωνικής, εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Οταν αυτή η πολιτική γίνει γνωστή στον λαό ως και στην τελευταία της λεπτομέρεια, τότε οι ψηφοφόροι της Ν.Δ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΔΗΜΑΡ, του ΠΑΣΟΚ, της Χρυσής Αυγής, των Ανεξάρτητων Ελλήνων, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και κάθε άλλης πολιτικής δύναμης θα πάρουν τις αποφάσεις τους.

Το φάσμα των μνημονιακών δυνάμεων, Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ (συν η  χρήσιμη στη δεξιά, ακροδεξιά της Χρυσής Αυγής) έχουν φέρει τη χώρα στο κατώφλι του ξαφνικού θανάτου ή στην κόλαση του αργόσυρτου θανάτου. Ποια απεύθυνση προς αυτές τις δυνάμεις μπορεί να ’ναι χρήσιμη και να ωφελήσει τον λαό; 

_____________
Ερ: Μετά την αποχώρησή της από την κυβέρνηση, θα βλέπατε τη ΔΗΜΑΡ ως προνομιακό σας σύμμαχο;
Απ: Η δημοκρατική ανατροπή στην οποία προσβλέπει και για την οποία αγωνίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, περνάει μέσα από τη συγκρότηση μιας νέας, μεγάλης, κοινωνικής αλλά και πολιτικής πλειοψηφίας. Αναφερόμαστε σε μια πλειοψηφία αντιμνημονιακή, δημοκρατική, προοδευτική και πατριωτική. Μια ήρεμη δύναμη ανατροπής.
Σε αυτήν την στόχευση, εντάσσουμε και την σχέση μας -την ισότιμη σχέση μας- με τη ΔΗΜΑΡ. Γνωρίζοντας τις ευαισθησίες του συγκεκριμένου κόμματος, επισημαίνω την πρόσφατη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα σε μεγάλο ρωσικό κανάλι: «Εμείς είμαστε φιλοευρωπαϊκό κόμμα».
Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα μπορούσαν να μετάσχουν σε μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Το ΠΑΣΟΚ, ή έστω πρώην στελέχη του;
Απ: Μέσα από την αποσύνθεση του παλιού πολιτικού συστήματος, μέσα από τις νέες ανάγκες που αναδεικνύονται, παρατηρούμε μια αξιοσημείωτη πολιτική κινητικότητα. Το νέο πολιτικό τοπίο βρίσκεται σε εξέλιξη, δεν μπορεί να αναλύσεις τα πράγματα σε χρόνο ενεστώτα. Από αυτήν την άποψη, ο ΣΥΡΙΖΑ, μετεκλογικά, σε κάθε περίπτωση, θα επιδιώξει τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράταξη, στη βάση του προγράμματος που θα έχουν υπερψηφίσει οι Έλληνες πολίτες

Και ολίγη ποίηση...

Εχοντας ευαισθησία η ΦΑΙΑΚΙΑ για την καλλιτεχνική δημιουργία και ιδιαίτερα για κάθε έργο με υψηλής ποιότητας καλαισθησία παραθέτει το ποίημα του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, που έγραψε και απηύθυνε στον πρωθυπουργό της χώρας Αντώνη Σαμαρά, στην Πύλο:
 "Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός / στς Αμερικής τ' αλώνι / κι έλαμψες και ήρθες νικητής / και σ' αγαπάμε όλοι"
Τι να πει κανείς...

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2013

Οι «τζαμπατζήδες» του τρόλεϊ και η «διανοούμενη…»

Γράφει ο Νίκος Μητσιάλης και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναδημοσιεύει προθυμότατα. Δεν είμαστε ούτε αυτόπτες μάρτυρες ούτε γνωρίζουμε την αλληλουχία των συμβάντων. Γνωρίζουμε, όμως, ότι η ανθρώπινη ζωή είναι υπέρτατο αγαθό, μη διαπραγματεύσιμο. Η απλή σωματική ακεραιότητα δεν μπορεί να είναι τίμημα οποιασδήποτε μικροπαραβατικότητας... Και ακόμη γνωρίζουμε και ανησυχούμε, ότι αρκετοί είναι οι "διανοούμενοι", που έχουν χάσει τον μπούσουλα και υπερασπίζονται την "ευταξία" πάνω από αξίες σαν την κοινωνική αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στην δουλειά, την κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Θα τους έκανε καλό μία αναδρομή στην ιστορία της δημοκρατίας της Βαϊμάρης... Σε κάθε περίπτωση, όσο και αν "τολμούν" δεν τους περιμένει τίποτε καλύτερο από μία θέση σε κάποιο διοικητικό συμβούλιο τύπου Δημόσιας Ελληνικής Τηλεόρασης κ.λ.π. Η ιστορία τους βγάζει από τώρα την γλώσσα κοροϊδευτικά...

Οι «τζαμπατζήδες» του τρόλεϊ και η «διανοούμενη…»
Τελικά ήταν σταματημένο ή εν κινήσει το τρόλεϊ ? 
Τράβηξε το μοχλό ακινητοποίησης,  κάποιος από μάς χθες νεκρός ναι ή όχι?
Υπάρχουν και εθελοντές ελεγκτές? 
Αυτοί παίρνουν και μπόνους όταν συλλαμβάνουν έναν από εμάς που αδυνατεί να πληρώσει εισιτήριο?      
Αυτά μας απασχολούν ή ότι η ζωή μας κοστίζει γενικά πλέον όσο το ένα ελάχιστο από την αξία που έχει το στρογγυλό σκουλαρίκι  που φοράτε στο αριστερό σας αφτί κυρία διανοούμενη και μέλος της επιτροπής για τα δικαιώματα του ανθρώπου Έλενα Διβάνη… Σκεφθείτε το λίγο, είστε μέλος της επιτροπής ακόμα και για τα δικαιώματα των αποκαλούμενων από εσάς τζαμπατζήδων! Φοβερό δεν είναι? 
Και βέβαια δικαίωμά σας αναφαίρετο είναι να κρεμάται ότι θέλετε στα αφτιά σας… Όμως δεν είναι δικαίωμά σας να κρεμάτε με δηλώσεις σας τον άταφο ακόμα νέο νεκρό στο τσιγκέλι του τζαμπατζή και καλώς κλαμένο…
Δεν ξέρω αν στο Κολέγιο Κινγκς του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, όπου εκπονήσατε τη διδακτορική σας διατριβή είχατε την ευτυχή σύμπτωση να συναντήσετε διανοούμενους - όχι μέσα σε εισαγωγικά - που είχαν μάθει τουλάχιστον να δαγκώνουν την γλώσσα τους  και να παρατούν την γραφίδα τους μπρος σε τέτοιου είδους άγριου κοινωνικού κανιβαλισμού, περιστατικά… Γνωρίζοντας ότι οι μακάβριοι εξυπνακισμοί μπρος σε ένα νεκρό παιδί και το πλέον ανατριχιαστικό, απευθυνόμενοι σε μια κοινωνική πλειοψηφία που συνωστίζεται στις ουρές τις συνεχούς απελπισίας, βοηθούν μόνο τα μαύρα φαντάσματα της ψυχονευρωτικής ναζιστικής υστερίας…
Γνωρίζω ότι με κάποιο τρόπο επιθυμείτε να βοηθήσετε το σύστημα, ανταποδίδοντας του την αναγνώρισή που κατά καιρούς σας έδειξε προσφέροντάς σας τις στήλες της εφημερίδας του συγκροτήματος «Τα Νέα», τη θέση  της αντιπροέδρου του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και του μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΡΤ. Εσάς λοιπόν σας καταλαβαίνω το χρωστούσατε στο σύστημα το ίδιο φαντάζομε θα επαναλάβετε και στους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας που οσονούπω θα ακολουθήσουν.
Τους ανθρώπους που θα χάνουν τα σπίτια τους δεν θα τους αποκαλέσετε βεβαίως Τζαμπατζήδες αλλά κακοπληρωτές που εκμεταλλεύονται την κρίση για να αποφύγουν την εξόφληση… Αυτά ακριβώς που λέει και ο Άδωνις… Απλά γιατί σύμφωνα με το «συστημικό δίκαιο» που ως νομικός υποστηρίζετε μπρος ακόμα και σε άταφους νεκρούς του τρόλεϊ, όλοι αυτοί είναι παράνομοι , κακοπληρωτές και λαμόγια και όχι άνεργοι, νεόπτωχοι και ανάμεσα σ’  αυτούς και αρκετοί μάλιστα μελλοντικοί αυτόχειρες…

Εκείνο όμως που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι την αντίδραση του βουλευτή του Σύριζα  Τατσόπουλου… Που προσπαθώντας να μαλακώσει την ύβρη της συγγραφέως είπε το ποιητικό: «Λάθος λέξη στη λάθος στιγμή…» Έτσι αντάμωσε ίσως άθελά του με την ίδια προσπάθεια αθώωσης της κ. Διβάνη, του μόλις διορισμένου στο δοτό συμβούλιο του εκτρώματος της λεγόμενης «δημόσιας» τηλεόρασης του Καψή, κειμενογράφου κ. Χωμενίδη κάνοντας λόγω περί «ανθρωποφαγικού λυντσαρίσματος» στο διαδίκτυο…

 Όσο για την έκπληξη που εκφράζουν οι σαλονάτοι για τον ποταμό των «διαδικτυακών ύβρεων» που ακολούθησε το μακάβριο σχόλιο της συγγραφέως και πανεπιστημιακής καθηγήτριας, ήταν φυσικό επακόλουθο κάτι τέτοιο…Ο καθένας από ότι έχει δίνει!  Όμως ας το αναλογισθεί αυτός που  ήρξατο χειρών αδίκων, προσβάλλοντας μέσω ενός  άταφου νέου παιδιού, μια κοινωνία νεόπτωχων ολόκληρη…  Περισσότερα σχόλια είναι περιττά…
Το φοβερό στρίμωγμα της ζωής των περισσοτέρων μας, κάνει να ξεχωρίζει αναπόφευκτα το  «σιτάρι» από την βολεμένη «συστημική ήρα», με οποιοδήποτε ένδυμα παρουσιάζεται αυτή, όλο και με τον πιο σκληρό, από την κάθε πλευρά, τρόπο… Έτσι ας φροντίσει ο Σύριζα να επιστρέψει το γρηγορότερο στις γνωστές διακηρύξεις της Αθηναϊδας και  όχι στις συστημικές γέφυρες που κτίζουν με παλιά εκ κατεδαφίσεως πολιτικά υλικά οι γνωστοί κύκλοι των κέντρων εξουσίας και όχι μόνο, πριν ο καυτός της φτώχειας ο χειμώνας τα σαρώσει όλα…
Υ.Γ. Εκείνοι οι… επαναστάτες είχαν και πούλησαν σε οφσόρ των παρθένων νήσων, για να αντιμετωπίσουν όπως λεν τη φτώχεια τους!!! Ο Λαός τι να πουλήσει για να ζήσει , που είναι ολόκληρος σε πλειστηριασμό… 

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΛΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΕ

Είπαμε διακοπές αλλά το εξαιρετικά ενδιαφέρον και αναλυτικό σημείωμα του Κώστα Λαμπαβίτσα στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής, μας κάνει να παραβιάσουμε την προσωπική δέσμευση για διακοπές και σας το παραθέτουμε "κλέβοντάς" το από την ISKRA, που το "έκλεψε" από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Το συνιστούμε, ιδιαίτερα σε όσους ταλαντεύονται, πως τάχα το μπάχαλο του ελληνικού κρατικού μηχανισμού και άρα οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι οι υπεύθυνοι της κρίσης... Ο Κώστα Λαμπαβίτσας τοποθετεί το ζήτημα στις διαστάσεις του...

ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΟΛΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΕ

Ο Γατόπαρδος του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα είναι έργο που ανάγλυφα αποδίδει την κοινωνική αναταραχή στην Ιταλία του δέκατου ένατου αιώνα. Σε μια από πιο χαρακτηριστικές του σκηνές ο νεαρός Τανκρέντι λέει στο θείο του Ντον Φαμπρίτσιο, πρίγκιπα Σαλίνας: αν θέλουμε να μην αλλάξει τίποτε, πρέπει όλα ν’ αλλάξουν. Η φωνή του απηχεί τη βαθιά υπεροψία της σικελικής αριστοκρατίας, την καταφρόνια της για τους νέους ισχυρούς του χρήματος και τον ταξικό της κυνισμό. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την κοινωνική μας υπεροχή, θα πρέπει να δεχτούμε αλλαγές σε όλα, ακόμη και γάμους εξ ανάγκης.
Η επίσημη φιλολογία για την ελληνική κρίση αποδίδει την ευθύνη της κυρίως σε δύο κοινωνικές ομάδες: τους δημόσιους υπάλληλους και τους μικρομεσαίους φοροφυγάδες. Δηλαδή στον κορμό της ελληνικής κοινωνίας, όπως υποδηλώνει κι εκείνο το θρασύτατομαζί τα φάγαμε’. Παράλληλα απαιτεί ‘μεταρρυθμίσεις’, αλλαγές σε όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλέον ένθερμοι οπαδοί των ‘μεταρρυθμίσεων’ είναι άνθρωποι που κατείχαν καίριες θέσεις όταν η χώρα έτρεχε με ορμή προς την καταστροφή. Όλα πρέπει ν’ αλλάξουν, για να μην αλλάξει τίποτε.
Την ευθύνη για την κρίση δεν την έχουν φυσικά ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε οι μικρομεσαίοι φοροφυγάδες. Αυτοί βρέθηκαν σε ένα σύστημα πολύ πιο πέρα από τα προσωπικά τους μέτρα και προσαρμόστηκαν όπως μπορούσαν. Το σύστημα φτιάχτηκε από το ανώτερο αστικό στρώμα με συμφέροντα στις τράπεζες, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, τα ΜΜΕ, το εμπόριο, κι αλλού. Αυτοί οικοδόμησαν το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, αυτοί διαμόρφωσαν τους μηχανισμούς διαφθοράς και διαπλοκής, αυτοί εξασφάλισαν φορολογική ασυδοσία, αυτοί στήριξαν τις βασικές στρατηγικές επιλογές της Ελλάδας, όπως την ένταξη στην ΕΕ και την ΟΝΕ. Αυτοί έχουν και την κύρια ευθύνη της κρίσης.
Πρόκειται για στρώμα διακριτικό και σιωπηλό που έχει μάθει να πετυχαίνει αυτό που θέλει μέσω της δύναμης του χρήματος, αλλά και με λίγες αποφασιστικές κουβέντες στον εκάστοτε υπουργό. Ο χαρακτήρας του είναι βαθιά κοσμοπολίτικος, πράγμα φυσικό για τους απογόνους της πρώτης ιστορικά αστικής τάξης της Ανατολικής Μεσογείου. Για τον ίδιο λόγο, έχει περιφρόνηση για το λαϊκό στοιχείο και πονηρή δουλικότητα προς τον ισχυρό ξένο.
Ακούγεται συχνά ότι η ελληνική αστική τάξη έχει γίνει σκιά του εαυτού της γιατί πια περιέχει βαρκάρηδες και μαυραγορίτες, πολιτικούς αναρριχητές και τυχάρπαστους επαρχιώτες. Πως θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει το ρόλο αυτών των λαμπρών κοινωνικών τύπων στις γραμμές του ελληνικού αστισμού; Είναι όμως λάθος να πιστεύεται ότι υπήρξε κάποιο μυθικό παρελθόν που οι νεήλυδες αμαύρωσαν. Οι καταβολές κάθε αστικής τάξης είναι ακριβώς τέτοιας ολκής, κι όταν πάψει να αντλεί από αυτές τότε βρίσκεται δυο βήματα πριν την κατάρρευση. Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος για τον ελληνικό αστισμό.
Η αστική τάξη διαμόρφωσε την πολιτική πραγματικότητα της Μεταπολίτευσης, η οποία, αντίθετα από ότι λέγεται, αποδείχτηκε επιτυχημένη γιατί εξασφάλισε απαράμιλλη σταθερότητα για δεκαετίες. Οι πολιτικοί φρόντισαν για την ενσωμάτωση των μικρομεσαίων στρωμάτων μέσω παράπλευρων μηχανισμών διαφθοράς και διαπλοκής, όλο αυτό το ατέλειωτο αλισβερίσι φορολογικών απαλλαγών, επιδοτήσεων, παροχών, προγραμμάτων και διορισμών που σφράγισε τη χώρα. Τα μικρομεσαία στρώματα παρείχαν το πολιτικό προσωπικό, αλλά κι επάνδρωσαν αυτό που οι Άγγλοι αποκαλούν τις ‘φλύαρες τάξεις’ – τα ΜΜΕ, τα πανεπιστήμια, τα ερευνητικά κέντρα. Το ωραίο αυτό σύστημα περιβλήθηκε τον ιδεολογικό μανδύα του ευρωπαϊσμού και πίστεψε ότι βρήκε την ιστορική του δικαίωση όταν η Ελλάδα υιοθέτησε το ευρώ.
Το πρόβλημα ήταν φυσικά η αδυναμία ανταγωνισμού εντός της ΟΝΕ, άρα η τρομακτική συσσώρευση χρέους και εν τέλει η αποτυχία. Τα Μνημόνια, τα οποία σύσσωμη επέλεξε η αστική τάξη, επιχειρούν τώρα να τα αλλάξουν όλα, ώστε να μην αλλάξει τίποτε. Ο πέλεκυς έπεσε βαρύς στη μισθωτή εργασία που συντρίφτηκε από την ανεργία και τη μείωση των μισθών. Έπεσε όμως και στα μικρομεσαία στρώματα που ρημάχτηκαν από την ύφεση και τη φορολογική καταιγίδα.
Δεν υπάρχει πλέον επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς. Για να παραμείνει στην ΟΝΕ, η αστική τάξη πρέπει να δημιουργήσει ένα νέο σύστημα όπου θα κυριαρχεί απόλυτα το μεγάλο κεφάλαιο, η εξάρτηση από τους ξένους θα είναι πλήρης, η ανεργία υψηλή, οι μικρομεσαίοι εξουθενωμένοι, η φτώχεια διάχυτη και οι προοπτικές κοινωνικής ανέλιξης τελείως περιορισμένες. Έτσι θα παραμείνει αλώβητη η δικιά της κυριαρχία. Απομένει να δούμε τι θα δεχτεί η ελληνική κοινωνία κι αν πραγματικά υπάρχουν αντισυστημικές δυνάμεις.
*Δημοσιεύθηκε στην "Ελευθεροτυπία" την Κυριακή 11 Αυγούστου 2013

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Το καλοκαιράκι...

...χτύπησε και την ΦΑΙΑΚΙΑ και τις επέφερε ολιγοήμερες διακοπές σιωπής... Η θερινή ραστώνη βλέπετε... Σε λίγες μέρες ξαναρχόμαστε... 
Για την ώρα σας χαρίζουμε τον Νίκο Πορτοκάλογλου στο ομώνυμο διάσημο τραγούδι με ηλικία ολίγων 10ετιών αλλά πάντοτε δροσερό...