ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Η εικόνα της Ουρανίας Μιχαλολιάκου δεν είναι για ρατσιστικά και φασιστικά σχόλια . . . είναι για κλάμματα.

Γράφει ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανος Πάντος και δημοσιεύουμε προθυμότατα... Οχι βέβαια γιατί συμφωνούμε κατά γράμμα.... Θα δημοσιεύαμε έτσι και αλλιώς... Αλλά συμφωνούμε απόλυτα... Και ιδιαίτερα με την παρατήρηση της μεταχείρισης της κόρης Μιχαλιολάκου... Είμαστε αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες των σχολίων γνωστών μεσημεριανάδικων life style, (έγινανα εσχάτως πολύ αντιφασιστικά!!!)  με παρομοιώσεις προς την Μαρία Λουκά κ.λ.π. Ολοι αυτοί μας επιβεβαιώνουν το αυτονόητο: ο φασισμός δεν καταπολεμιέται με τον "δικό" μας φασισμό... Απλά πολεμιέται και συντρίβεται κάθε φασισμός...
Διαβάστε το.

 Η εικόνα της Ουρανίας Μιχαλολιάκου δεν είναι για ρατσιστικά και φασιστικά σχόλια . . . είναι για κλάμματα.
Μέσα στην χαρά μου, που έβλεπα τους εγκληματίες ναζιστές της Χρυσής Αυγής με χειροπέδες να παίρνουν επιτέλους τον δρόμο για την φυλακή,   μια εικόνα με μελαγχόλησε. . .Η στιγμή που η Ουρανία Μιχαλολιάκου αγκαλιάζει το κάθαρμα που είναι όμως  και  πατέρας της. . .Η μόνη ανθρώπινη στιγμή μέσα στα  φασιστικά τέρατα.
Ομως πολύ σοβαρά και πολύ περισσότερο με στενοχώρησαν οι κοροιδίες για αυτήν και οι κάθε λογής αηδίες που γράφτηκαν για την εμφανισή της ,αποδεικνύοντας πως ο ρατσισμός και ο φασισμός έχει πολύ   βαθειές ρίζες .
Αγωνιζόμαστε για την ουσιάστικη απελευθέρωση όλων των ανθρώπων και  είμαστε σίγουροι  ότι η ανθρωπιά, το ήθος και η ευαισθησία έλειπαν και στην οικογενειά της,   στην οικογένεια που η Ουρανία Μιχαλολάκου ανατράφηκε  όπου μόνο το φασιστικό και ρατσιστικό μίσος κυριαρχούσαν. Και να μη ξεχνάμε το τέλος που είχαν από τους ίδιους τους γονείς τους, τα παιδιά των ναζιστικών καθαρμάτων στη Γερμανία του Χίτλερ ,όπως τα μικρά παιδιά του Γκαίμπελς . 
 Επίσης δεν ξεχνάμε ότι στην επιστολή της η Ουρανία Μιχαλολιάκου  ζήτησε από τα μέλη της ΧΑ  " να ετοιμαστούν ακόμα και να πεθάνουν γι αυτά που πιστεύουν " . .  Αλλά σε τι ακριβως πιστεύουν ;; Στο μίσοςστο ναζισμόστο ρατσισμό στο αίμα - τιμή  - Χρυσή Αυγή και στο έγκλημα ;; Η   μήπως   σε ανθρώπινες αξίες  και στην πατρίδα μας;;  Η καλύτερη απάντηση  είναι τα λόγια του Μητροπολίτη από την Σιάτιστα  "Ο Ναζισμός δεν έχει φίλους, έχει μόνον θύματα"  

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Αγοράστε το

Η ΦΑΙΑΚΙΑ δεν σας έχει μέχρι σήμερα καταθέσει προτιμήσεις για έντυπα, βιβλία κ.λ.π. Ομως αυτή την φορά σας προτείνει ολόθερμα την αγορά του περιοδικού HOT DOC (B' τεύχος Σεπτεμβρίου). Σπουδαίο από άποψη επικαιρότητας, σχολιασμών, πολύτιμης ιστορικής πληροφόρησης... Δεν θα το μετανιώσετε... 

Το Βέλος του «δημοκρατικού τόξου»

Γράφει ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Μητσιάλης και προθυμότατα δημοσιεύουμε το σχετικό σημείωμα, που πηγαίνει πίσω και κάτω από τα επιφαινόμενα... Τέτοια κείμενα χρειαζόμαστε, τώρα, που η ευφορία της "δημοκρατικής νίκης" και ο φόβος για τον "εξολοθρευμένο" μπαμπούλα μας παροτρύνει να εναποθέσουμε όλες μας τις ελπίδες στο σύστημα και τους διαχειριστές του... Συνταγή κλασσική με ιστορικό ...λαμπρών επιτυχιών ανά την Ευρώπη και τον κόσμο... Διαβάστε το...

Το Βέλος του «δημοκρατικού τόξου»

Γέννησαν το τέρας του φασισμού, το τάισαν, το κανάκευαν με στοργή και φροντίδα γιατί το χρειάζονται! Τώρα αυτό το τέρας ενηλικιώθηκε…  Παράλληλα φρόντιζαν να το εφοδιάζουν κατά καιρούς και με τα απαραίτητα πολύμορφα «υλικά»…Θεωρητικούς του φασισμού κρυφοφάνερους αλλά και  «σοβαρούς» και όχι λαϊκάντζες, αφού βεβαίως παράτησαν μερικοί από αυτούς και τα τσεκούρια της νιότης τους, τους δέχθηκαν μέσα από τις διαδοχικές τους κωλοτούμπες  και τους πέρασαν στα ψηφοδέλτιά τους, σε εκλόγιμες θέσεις και σε υπουργικούς θώκους…

Αυτοί είναι οι «δημοκράτες»… τοξοβόλοι που μας καλούν τώρα σε συσπείρωση στο νεοεφεύρημα του «δημοκρατικού τόξου»! Μέτωπο με τους βιαστές της ζωής μας, εναντίον των ναζιστών δολοφόνων μας!!!   Αυτοί ήταν από πάντα τέτοιοι ρηχοί  φαρισαίοι που ενώ απαθείς παρακολουθούσαν φόνους εν ψυχρώ… Εκατοντάδες τραυματισμούς και βιαιοπραγίες από χρυσαυγίτες ναζιστές σε ανθρώπους χωρίς όνομα, πατρίδα και μοίρα αλλά με μόνο τον «Ξινό Δια» για κρατική…φροντίδα, περίμεναν τη δολοφονία του αντιφασίστα Φύσα για να «θυμηθούν» ότι είχαν 32 σκονισμένους φακέλους με εγκληματικές πράξεις της χρυσής αυγής! Αμνησία ή σκοπιμότητα?

Και βεβαίως αποκλείεται η περίπτωση της αμνησίας, περίμεναν μάλλον το αίμα του Παύλου στοχεύοντας πάντα ότι το ζεστό αίμα του ναζιστικού εγκλήματος  θα σκεπάσει το διαρκές μνημονιακό οικονομικό και κοινωνικό έγκλημα που διαπράττεται όλα αυτά τα χρόνια από τις κυβερνήσεις τους, που άλλα είπαν προεκλογικά και άλλα έπραξαν μετεκλογικά… Αλίμονο αν η ηγεσία της ριζοσπαστικής αριστεράς δεχθεί να «γευματίσει» παρέα τους τη αντιφασιστική «σούπα» που μαγείρεψαν οι Σαμαροβενιζέλοι και το ακροδεξιό επιτελείο του Αντώνη. Μια «σούπα» με κάλυμμα πάντα το λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο» και με την απειλή των δύο άκρων που το βέλος του σημαδεύει μονομερώς τον Σύριζα.

Είναι γνωστό ότι το ΚΚΕ έχει καταγραφεί από το σύστημα ως ένα σοβαρό κόμμα που απέχει από κάθε πρωτοβουλία δημιουργίας ενός Μετώπου Αριστερής Ανατροπής με συμμετοχή σ΄ αυτό, κομμάτων και κινημάτων χωρίς βεβαίως την κατάθεση πιστοποιητικών αριστερής ορθοδοξίας… Και αν μέσα λέω, αν υπάρχουν τέτοιες τάσεις στο Σύριζα για αντάμωμα σ΄ αυτή την «αντιφασιστική» σούπα, ας θυμηθούν οι πιο παλιοί στην ηγεσία αυτού του κόμματος την «πατάτα» τηςΕθνικής Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Ενότητας”. Τότε η ηγεσία του ΚΚΕ εσωτερικού με αυτό το εφεύρημα έκανε ένα κομμάτι του αριστερού κινήματος παράρτημα και τσόντα του καραμανλισμού, σ΄ εκείνη τη περίοδο της μεταπολίτευσης σφραγίζοντας αρνητικά την  προσπάθεια αυτού του κομματικού χώρου και όχι μόνο…

Πολλές φορές ορκίστηκαν όλοι αυτοί οι κεντροδεξιοί όψιμοι διώκτες σήμερα του φασισμού, ότι θα βάλουν χέρι στο φασιστικό παρακράτος… Όρκοι συνήθως μετά από κάποιες στυγνές δολοφονίες μέρα, μεσημέρι μπροστά στα αλλήθωρα συνήθως μάτια του κράτους… Τεμπονέρας, Κουμής, Κανελλοπούλου και πλήθος άλλοι… Το βέβαιο αποτέλεσμα ήταν ότι τελικά την επομένη, το «χέρι» αυτό του κράτους  έπεφτε βαρύ μόνο στους απεργούς, στους διαδηλωτές, και στη κάθε ελεύθερη και αριστερή φωνή. Πάλι αυτό θα συμβεί χωρίς χρονοτριβή και με συνοπτικές διαδικασίες… Και όποιος θέλει ας τολμήσει διαμαρτυρηθεί, όπως λέει και ο Άδωνις «η βία δεν έχει χρώμα…» Βλέπεις το έχουν από καιρό ετοιμάσει και το σλόγκαν… Βία το μαχαίρωμα στην καρδιά, «βία» και η διαδήλωση που καταλαμβάνει τον πεζόδρομο και εμποδίζει την καφετερία…  

Το σύστημα δεν ιδρώνει με τη σύναξη των πολιτικών αρχηγών ούτε ασφαλώς  ταράζεται απειλώντας το με τη…νομιμότητα! Σιγά που ανατριχιάζει ακούγοντας για νομιμότητα, την έχει γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων του και ακόμα ψηλότερα… Με συνοπτικές διαδικασίες οι κυβερνώντες απολύουν, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου ρίχνουν χιλιάδες πεινασμένους στις ουρές των συσσιτίων  !

Σ΄ αυτό το σημείο έχει αξία να δούμε δύο ημερομηνίες με απόσταση τριών χρόνων η μια από την άλλη … 5 Μάη του 10, φωτιά στη “Μαρφίν” δολοφονίες των εργαζομένων εκεί, παράλληλα εμπρησμοί καταστημάτων, επιθέσεις ΜΑΤ κλπ. Όλα αυτά σε μια περίοδο που οι απεργίες, οι διαδηλώσεις και γενικά οι λαϊκές κινητοποιήσεις φουντώνουν και ανταμώνουν με τις πρωτοφανείς λαϊκές συγκεντρώσεις στη  πλατεία Συντάγματος… 2013 με τους απολυμένους της ΕΡΤ στην πρώτη γραμμή, σαν ζωντανή αντίσταση στη μαύρη πρόκληση, ξεκινά μια ενιαιομετωπική δράση στο μαζικό κίνημα με αποτέλεσμα η μια απεργία - παρ΄ όλες τις φανερές αδυναμίες και τις γνωστές συνδικαλιστικές αλλά και κομματικές τρικλοποδιές - να ακουμπά την άλλη! Σκηνικό που προδιαγράφει καυτό φθινόπωρο πράγμα επικίνδυνο για το σύστημα…17 Σεπτέμβρη 13 ο Παύλος Φύσας πέφτει δολοφονημένος από μαχαιροβγάλτη χρυσαυγίτη…  

Σ΄ αυτή ακριβώς τη χρονική στιγμή έρχονται τα ηλεκτρονικά αλλά και τα έντυπα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης  με τα εντεταλμένα δημοσιοκαφρικά παπαγαλάκια τους και αλλάζουν εκ βάθρων το σκηνικό. Αρχίζουν και κουνάν εκ νέου το δάκτυλο σ΄ αυτούς που δεν συντάσσονται απριόρι με το νεοεφεύρημα του «συνταγματικού τόξου» υπονοώντας ότι αυτοί υποθάλπουν τη βία ταυτίζοντάς τους εμμέσως πλην σαφώς με  τους  ναζιστές χρυσαυγίτες… Αναπτύσσοντας τη θεωρία των δύο άκρων επιχειρούν ισοπεδωτικά να εξισώσουν το γιαούρτωμα και το γιουχάισμα με το μαχαίρωμα…

Είναι μια καλό σχεδιασμένη επιχείρηση με βάση τη «στρατηγική της έντασης» βασικός τους στόχος πάντα ο Σύριζα  προκειμένου να πειθαρχήσει και να προσχωρήσει το ταχύτερο στην «αντιφασιστική» σούπα… Αλίμονο αν υπερισχύσουν τέτοιες φωνές και απόψεις μέσα στο Σύριζα και όχι ο διμέτωπος συνεχής και ανειρήνευτος αγώνας. Αγώνας ενάντια στη Βία κατά του Φασισμού από όπου και αν προέρχεται, ανεξάρτητα αν αυτός είναι ντυμένος με ρούχα παραλλαγής και σκοτώνει καίγοντας την “Marfin” και μαχαιρώνοντας στο Κερατσίνι ή φορά γραβάτα και εκτελεί οικονομικά και βιολογικά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου έναν Λαό ολόκληρο…

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Το σύστημα ξέρει…

Αφού, λοιπόν μαθαίνουμε και ανακαλύπτουμε τα … γνωστά, τα πασίγνωστα  για τον ρόλο, τον χαρακτήρα, την δράση και τις διασυνδέσεις της Χρυσής Αυγής με την κρατική μηχανή μένουμε …συγκλονισμένοι για την …έκπληξη, την οργή και την ιερή αγανάκτηση, που έχει καταλάβει το σύνολο κυβερνώντων και συγκυβερνώντων πολιτικών και ΜΜΕ… Δεν παραλείπουν βέβαια να συνεχίζουν τον διμέτωπο αγώνα για τα δύο άκρα... Σαν κι’ αυτόν που έκανε η Ενωση Κέντρου του μακαρίτη Γεωργίου Παπανδρέου τις παραμονές της χούντας, με τον Παπαδόπουλο να ετοιμάζει ουσιαστικά ανενόχλητος την …εθνοσωτήριο…
Και ω του θαύματος! Ήρθε και η κατάλληλη πρόταση ενόψει ενδεχόμενων εκλογικών εκβιασμών της Χ.Α: Κοινή κάθοδος όλων των κομμάτων του … «συνταγματικού τόξου» με μοναδικό υποψήφιο στις περιφέρειες, που θα χρειαστούν επαναληπτικές εκλογές απέναντι στον υποψήφιο της Χρυσής Αυγής…  Πρόταση, που ακούστηκε από την κ. Μπακογιάννη και βρήκαν πολύ θετική το MEGA, το STAR  και πιθανόν και άλλοι… Πρόταση, που ασφαλώς θα επανέλθει στο προσκήνιο ως λογική, δημοκρατική,  ηθική, πολιτικά επιβεβλημένη κ.λ.π.
Μήπως αγνοούν άραγε οι προτείνοντες και υποστηρίζοντες την πρόταση τα πρόσφατα (Ιούλιος 2013) δεδομένα της Γαλλίας στον Νομό της Lot et Garrone, όπου στον β’ γύρο των επαναληπτικών εκλογών ο υποψήφιος της Λεπέν πήρε μόνος του 47% έναντι του «νικητή» κοινού υποψήφιου του «δημοκρατικού τόξου, που έλαβε 53%... Μιλάμε μάλιστα για μία χώρα, που καλώς ή κακώς, υπάρχει η παράδοση της υποστήριξης στον β’ γύρο του κοινού υποψηφίου της Αριστεράς από ΚΚ, ΣΚ και άλλους κεντροαριστερούς… Γιατί, βέβαια, το παραμύθι του ακραιφνή δημοκράτη και του φιλολαϊκού σοσιαλιστή έχουν ξεθωριάσει πολύ μέσα από την σχεδόν απόλυτη ταύτισή τους στην υπηρεσία του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύεται το Εθνικό Μέτωπο, που λουστράροντας λίγο την όψη του επί Μαρί Λεπέν παρουσιάζεται σαν δήθεν συνεπής αντισυστημική δύναμη, αξιοποιώντας βέβαια παλιές και νέες …αμαρτίες της αριστεράς, που της έχουν περικόψει σημαντικότατα την εμβέλειά της στην εργατική τάξη και τον Γαλλικό λαό.
Οι προτείνοντες ασφαλώς γνωρίζουν σε βάθος το νόημα της πρότασής τους. Μία ενδεχόμενη υιοθεσία τους από δυνάμεις της αριστεράς θα ήταν η ταφόπλακα κάθε αντιμνημονιακού, αντιφιλελεύθερου, αντικαπιταλιστικού αγώνα με ταυτόχρονη ουσιαστική μετάθεση ολόκληρου του πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά… Το σύστημα θα αξιοποιούσε έτσι ιδανικά την Χρυσή Αυγή…  
Η καταρχήν αρνητική απάντηση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης στην ζυμωνόμενη πρόταση,  είναι θετική… Και ασφαλώς ανεπαρκής  στον βαθμό, που δεν οργανώνεται ένα μέτωπο από τα κάτω… Γιατί αυτό είναι στην πράξη, που θα σφραγίζει τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα της πολιτικής πρακτικής και όχι οι αυτάρεσκες, επαναστατικόμορφες και «συνεπείς» κουραστικά επαναλαμβανόμενες μεγαλοστομίες, που συγκροτούν τον de facto συντηρητισμό μας… 

ΤΟ «ΘΕΡΜΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ» ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Το ό,τι ο φασισμός είναι το φυσικό και ώριμο τέκνο του καπιταλισμού ή/και το μακρύ του χέρι σε αναγκαίες για το σύστημα περιστάσεις, αποτελεί πλέον σχεδόν αξιωματική γνώση ακόμη και για έναν αδαή περί τα κοινωνιολογικά. Δυστυχώς όμως και πολλοί μαρξίζοντες ή "μαρξιστές" αρκούνται στο αναμάσημα παρόμοιων διατυπώσεων με μπόλικη επαναστατικόμορφη φρασεολογία, κατευχαριστημένοι που κερδίζουν πόντους "καθαρότητας"...Ετσι, η ερμηνευτική ικανότητα στενεύει και οδηγείται σε υπεραπλουστεύσεις και γενικόλογους βερμπαλισμούς, που δεν βοηθάνε και πολύ για την αναλυτική κατανόηση των συμβαινόντων... Η αρετή της μαρξικής μεθοδολογίας σκέψης είναι η συμβολή στην πληρέστερη και ακριβέστερη κατανόηση της πραγματικότητας, που ασφαλώς είναι απαραίτητη για το ...δια ταύτα...
Η ΦΑΙΑΚΙΑ, λοιπόν "κλέβει" το σημείωμα του Στάθη Κουβελάκη και σας το προετείνει, πιστεύοντας, ότι ξεφεύγει από τα τετριμμένα...



ΤΟ «ΘΕΡΜΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ» ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ 

Ας ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση που αφορά το ίδιο το συμβάν: η στενή σύνδεση της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα με την επίθεση κατά του ΚΚΕ στο Πέραμα, τα γεγονότα που προηγήθηκαν στον Μελιγαλά, αλλά και ο ίδιος ο τρόπος που διεξήχθη ο φόνος (με τον δράστη να δρα κατόπιν εντολής, εντελώς ανοιχτά και χωρίς καμμιά προσπάθεια να αποφύγει τη σύλληψη) αποτελούν ισχυρές ενδείξεις της ύπαρξης ενός γενικότερου σχεδίου της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) για κλιμάκωση της δράσης της. Λόγω της δομής μια οργάνωσης σαν την ΧΑ είναι εξαιρετικά πιθανό αυτοί οι σχεδιασμοί να έχουν αποφασιστεί κεντρικά, σε επίπεδο ηγεσίας, και στη βάση συγκεκριμένου πολιτικού σκεπτικού.
Ανεξάρτητα πάντως από το που συγκεκριμένα αποφασίστηκε η δολοφονία του Παύλου,και περιμένοντας το αστυνομικό ρεπορτάζ να μας διαφωτίσει περισσότερο επί του θέματος, ας τονίσουμε το εξής: αυτή η δολοφονία δεν πρέπει να αντιμετωπισθεί απλά ως ένα μοιραίο γεγονός, το οποίο ούτως ή άλλως θα συνέβαινε λόγω της φύσης της ΧΑ. Ούτε φυσικά ως ένα «παραστράτημα», μια «τυχαία» ή «υπερβολική» κίνηση ξένη προς την φύση αυτής της οργάνωσης. Πρόκειται για το αντίθετο: η δολοφονία δείχνει το πραγματικό πρόσωπο της ΧΑ ακριβώς επειδή εγγράφεται και σε μια συγκεκριμένη συγκυρία, σε ένα πλαίσιο κινήσεων και τάσεων εντός του οποίου η ΧΑ επιχειρεί να παρέμβει με τη δική της ατζέντα.
Γι αυτό και αποκτά ιδιαίτερη σημασία η ανάλυση του γενικότερου σχεδιασμού που ακολούθησε ο συλλογικός δράστης και των στόχων που επεδίωκε. Με άλλα λόγια, ένας τέτοιος σχεδιασμός δεν πρέπει να εκληφθεί ως κάποια σκοτεινή συνομωσία αλλά ως έκφραση μιας συγκεκριμένης στρατηγικής, στους αντίποδες μιας τυφλής και άλογης κορύφωσης της βίας. Εκτός αν νομίζουμε ότι η ΧΑ είναι μόνο ενός εσμός ανορθόγραφων τραμπούκων και φονιάδων (είναι βεβαίως και αυτό), ότι δεν διαθέτει ηγεσία, γραμμή και στόχευση.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΧΑ
Η ΧΑ σχεδίασε λοιπόν το δικό της "θερμό φθινόπωρο". Τι επεδίωκε;
Οχι την κατάληψη της εξουσίας, αυτός ο στόχος θα ήταν αναντίστοιχος με τον συσχετισμό δύναμης, τις δυνανότητες και την επιρροή της. Κατά τη γνώμη μας κεντρικός και μεσοπρόθεσμος στόχος της ΧΑ ήταν να αναβαθμίσει τη δράση της και να καταστεί κεντρικός παίχτης στην πολιτική σκηνή. Για να το πούμε διαφορετικά, η ΧΑ επιδιώκει πρωτ'απ'όλα τη μετάθεση της βασικής διαχωριστικής γραμμής στο πολιτικό σκηνικό από το Μνημόνιο/αντιμνημόνιο, ευρώ ή δραχμή κλπ. στο με ή ενάντια στη ΧΑ. Αυτό σημαίνει επίσης, είτε αποτελεί συνειδητό μέρος του σχεδιασμού είτε όχι, ότι, συντασσόμενος με το "συνταγματικό τόξο", ο Σύριζα υποβαθμίζει (ή και ακυρώνει) την ατζέντα της "ανατροπής" ως στρατηγικό στόχο της συγκυρίας. Εαν συμβεί κάτι τέτοιο, η ΧΑ θα έχει δείξει την ικανότητά της να ασκεί επιρροή ή και καταλυτικό ρόλο στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, για την ακρίβεια στο επίπεδο των κινήσεων του συνόλου των πρωταγωνιστών του (εφόσον μιλάμε εδώ για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης). Και το κυριότερο: μια τέτοια αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού σημαίνει ότι όλες οι δυνάμεις ενοποιούνται στη μίνιμουμ βάση ότι είναι "κατά της ΧΑ", μέρος του λεγόμενου "δημοκρατικού" ή "συνταγματικού τόξου", και ότι απέναντί τους στέκεται η ΧΑ και ουδείς άλλος. Εαν το επιτύχει αυτό η ΧΑ κατοχωρώνει στην πράξη τη θέση της ως ο μόνος αντίπαλος του συστήματος που αποτελεί βασική, «ταυτοτική» της εξαγγελία.

Η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου όμως δεν είναι εξαρτάται απλά από πολιτικές κινήσεις, απαιτεί στηρίγματα στο επίπεδο της κοινωνικής δυναμικής.
Από αυτήν την άποψη, η στιγμή που επιλέγεται για την υλοποίηση του σχεδίου κλιμάκωσης μόνο τυχαία δεν είναι. Το "θερμό φθινόπωρο" της ΧΑ αποτελεί απάντηση και αντίδραση στο "θερμό φθινόπωρο" που είχαν αναγγείλει τα συνδικάτα, με την πολιτική κάλυψη του Σύριζα αυτή τη φορά, και που άρχισε να ξετυλίγεται από τις 16 Σεπτέμβρη με το απεργιακό κύμα στο Δημόσιο.
Εδώ επιτυχία του σχεδίου σημαίνει αποδυνάμωση της απεργιακής κινητοποίησης δια της μετάθεσης της συγκρουσιακής δυναμικής σε ένα άλλο επίπεδο. Εαν επιτύχει κάτι τέτοιο η ΧΑ, τότε θα έχει καταφέρει να αναδειχθεί ως η μόνη δύναμη που μπορεί προοπτικά να αντιμετωπίσει μια κοινωνική σύγκρουση μεγάλης έκτασης, σε μια πρώτη φάση παρεκτρέποντας τη δυναμική της, σε μια δεύτερη αντιμετώπιζοντάς την μετωπικά (όπως επιχειρεί να κάνει σε τοπικό επίπεδο με το ΚΚΕ στις γειτονιές του Πειραιά).
Αυτοί οι στόχοι όμως πρέπει να αυμπληρωθούν και από ένα άλλο στοιχείο: το "μπετονάρισμα" της μαζικής βάσης της ΧΑ στην κοινωνία και, κυρίως, τη ριζοσπαστικοποίησή της, πέρα από το σχετικά περιορισμένο κύκλο των παραστρατιωτικών της τμημάτων. Ο υπολογισμός της ΧΑ φαίνεται εδώ σχετικά απλός και διόλου παράλογος. Η δολοφονική επίθεση κατά της Αριστεράς θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Η ΧΑ θα στοχοποιηθεί και θα αναβαθμίσει την «αντισυστημικότητά» της. Αυτό θα έχει ένα κόστος από πλευράς δημοσκοπικής επιρροής αλλά μάλλον περιορισμένο, ίσως και παροδικό – ας σκεφτούμε π.χ. τι σκηνικό ενδέχεται να διαμορφωθεί σε περίπτωση που σε κάποια μελλοντική επίθεση των τραμπούκων της υπάρξει αυτοάμυνα και θύμα από την πλευρά της ΧΑ. Το προσδοκόμενο όφελος όμως είναι σημαντικό και μακροχρόνιο: όποιος εφεξής συντάσσεται με τη ΧΑ δηλώνει ότι είναι διατεθειμένος να τραβήξει στα άκρα την αντιπαράθεση με το «σύστημα», μη διστάζοντας να υποστηρίξει ακόμη και δολοφονική βία εναντίον πολιτικών αντιπάλων, και πιο συγκεκριμένα εναντίον της Αριστεράς (και όχι μόνο εναντίον των "ξένων"). Αυτή η ριζοσπαστικοποιημένη βάση, που οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εκτιμούν ότι παρά την υποχώρηση κινείται περίπου στα επίπεδα των περυσινών εκλογών (ή και πιο πάνω), μπορεί πλέον να στραφεί όχι απλά σε μια "στρατηγική της έντασης" αλλά σε κάτι που πλησιάζει περισσότερο με εμφύλιο πόλεμο.

ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Ας ξεκαθαρίσουμε κατ'αρχήν ότι θεωρούμε λανθασμένες τις απόψεις που κατανοούν τη ΧΑ και την άνοδό της ως προϊόν προμελετημένου σχεδίου του πολιτικού συστήματος ή των καπιταλιστών. Ασφαλώς ο φασισμός αποτελεί, σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης, λύση ύστατης καταφυγής για το καπιταλιστικό σύστημα. Ασφαλώς υπάρχει, εδώ και πολλά χρόνια και με εντεινόμενους ρυθμούς, διάβρωση τμημάτων του κρατικού μηχανισμού, και ειδικότερα των δυνάμεων καταστολής, από τη ΧΑ. Ασφαλώς και το πολιτικό σύστημα χρησιμοποίησε την ενίσχυση της ΧΑ ως όπλο για να αναχαιτίσει την επιρροή της Αριστεράς (η «θεωρία των δύο άκρων») όπως είναι βέβαιο ότι κάποιοι επιχειρηματίες χρηματοδοτούν τη ΧΑ και τη χρησιμοποιούν ως ένοπλο βραχίονα κοινωνικής πειθάρχησης. Ενα τμήμα του συστήματος θα εξέταζε ακόμη και μια μορφής πολιτικής συνεργασίας με αυτό το χώρο ή με τμήμα του. Ολα αυτά όμως δεν καθιστούν τη ΧΑ πειθήνιο πιόνι που το «σύστημα» χειρίζεται κατά το δοκούν, ούτε, κυρίως, εξηγούν την εκτίναξη της επιρροής της στην κοινωνία.
Η ΧΑ είναι ένας σχετικά αυτόνομος παίκτης, με δική του στρατηγική και στόχευση. Η άνοδός της είναι αποτέλεσμα ενδογενούς δυναμικής και όχι κάποιου «κόλπου» του συστήματος. Η ανάδειξή της σε δύναμη με μαζική απήχηση στην κοινωνία τη διαφοροποιεί από έναν απλό παρακρατικό μηχανισμό και εξηγείται μόνο ως σύμπτωμα οξύτατης κρίσης του πολιτικού συστήματος, διάλυσης των παγιωμένων σχέσεων εκπρόσωπησης και χρεοκοπίας του παραδοσιακού πολιτικού προσωπικού. Αποτελεί ένδειξη της ιδεολογικής μετάλλαξης και αντιδραστικής ριζοσπαστικοποίησης μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Γι αυτό και η ΧΑ είναι, με αυτήν την έννοια, δύναμη αποσταθεροποίησης, ή μάλλον ποιοτικής επιτάχυνσης της συντελούμενης αποσταθεροποίησης του κοινωνικο-πολιτικού οικοδομήματος, αποσταθεροποίηση την οποία θέλει να οδηγήσει σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης περιόδου είναι βέβαια το κατά πόσο η διαφαινόμενη στρατηγική της ΧΑ είναι σε θέση να υλοποιήσει τους στόχους της. Δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι η ΧΑ θα μπορέσει να αντέξει ως σύνολο την πίεση που δημιουργεί η επιλογή της κλιμάκωσης. Δεν μπορεί να αποκλειστεί ούτε εσωτερική διαφοροποίηση, με ένα τμήμα της να επιχειρήσει να παίξει το χαρτί του «κατευνασμού», ούτε και μια συνολικότερη και μονιμότερη υποχώρηση της επιρροής της. Σίγουρα πολλά θα εξαρτηθούν από τους συσχετισμούς που θα διαμορφωθούν από τη δράση τόσο του κράτους όσο και του αντιφασιστικού κινήματος και της Αριστεράς. Στο βαθμό όμως που η πολιτική αντιπαράθεση αναδιατάσσεται γύρω από την αντιμετώπιση της ΧΑ, που τίθενται σε κίνηση λογικές σύμπτυξης των πολιτικών δυνάμεων σε «συνταγματικό τόξο», που η Αριστερά σύρεται σε μια τέτοια εξέλιξη, που υποχωρούν οι κοινωνικές κινητοποιήσεις, τότε καθίσταται απόλυτα υπαρκτός ο κίνδυνος να βγει η ΧΑ κερδισμένη από τη συγκυρία που δημιουργείται από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
Δεύτερος κερδισμένος σε μια τέτοια εξέλιξη θα είναι βέβαια το κράτος, το οποίο θα έχει επιτύχει μια μίνιμουμ αλλά ευρεία βάση νομιμοποίησης μέσω της επίδειξης πυγμής έναντι της ΧΑ, την οποία εξ'άλλου ζητούν όλο και πιεστικά οι Ευρωπαίοι. Είναι προφανές όμως ότι μια τέτοια στρατηγική εντείνει τις αντιθέσεις στο εσωτερικό του αφενός διότι τμήματα των κρατικών μηχανισμών λειτουργούν σε όσμωση με την ΧΑ και αφετέτου διότι η εμμονή στη «θεωρία των δύο άκρων» σηματοδοτεί το ακροδεξιό άνοιγμα ως συνεχίζομενη επιλογή του κυβερνητικού μπλοκ.
Παρόλα αυτά θα ήταν κρίσιμο λάθος εάν η Αριστερά κατανοήσει το ρόλο της ως υποβοηθητικό της επίλυσης της παραπάνω αντίφασης προς όφελος μιας λογικής συγκρότησης «συνταγματικού τόξου», ή «αντι-ΧΑ» συννενόησης κορυφής των πολιτικών δυνάμεων, παρουσιάζοντάς την μάλιστα ως επιτυχία που θα σηματοδοτεί την εγκατάλειψη της «θεωρίας των δύο άκρων» και την αποδοχή της ως πλήρως νόμιμης δύναμης εντός πολιτικού συστήματος. Εαν ενσωματωθεί σε αυτή τη λογική είναι αυτονόητο ότι η Αριστερά θα έχει χάσει κρίσιμο μέρος της αυτονομίας της, δηλαδή της ικανότητάς της να αποτελέσει εναλλακτική λύση σε ένα σύστημα που βρίσκεται σε παροξυστική κρίση. Θα έχει αποδεχθεί επίσης ότι τον πρώτο λόγο στην αντιμετώπιση της φασιστικής απειλής το έχει το κράτος και η πολιτική συννενόηση κορυφής και όχι το κίνημα. Η εμπειρία διδάσκει ότι τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο από την αναδίπλωση και την ατολμία σε μια στιγμή κορύφωσης της κρίσης, όταν κλιμακώνεται η ένταση και η επιθετικότητα των αντιπάλων.

Αυτή είναι η στιγμή ενός μέγιστου κινδύνου. Στα δίπολο βίαιης αποσταθεροποίησης που εκπροσωπεί ο φασισμός και σταθεροποίησης με συστημικούς/θεσμικούς όρους που προτάσσουν οι κυρίαρχες δυνάμεις, η Αριστερά πρέπει να απαντήσει με το δικό της σχέδιο δημοκρατικής ανατροπής και κινηματικής αντεπίθεσης. Μια αντεπίθεση που θα αναδεικνύει το μαζικό αντιφασιστικό κίνημα, ριζωμένο στην κοινωνία και τα λαϊκά στρώματα, ως το βασικό αντίπαλο της ΧΑ. Μια αντεπίθεση που θα ενοποιεί τις κοινωνικές αντιστάσεις και τους αγώνες γύρω από μια συγκεκριμένη πολιτική πρόταση: την ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος ως θεμελιακής προϋπόθεσης για την αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας και την ανάδειξη κυβέρνησης της Αριστεράς.
* O Στάθης Κουβελάκης είναι Πανεπιστημιακός στο King's College του Παν/μιου του Λονδίνου και μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΟΒΟΣ


Το κείμενο του Θανάση Καρτερού, το λάβαμε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο από τον φίλτατο της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανο Πάντο... Το αναδημοσιεύουμε προθυμότατα... Και όπως πάντοτε, η αναδημοσίευση δεν δηλώνει και αποδοχή των απόψεων του γράφοντα εν όλω ή εν μέρει... Το παρόν κείμενο έχει όμως ενδιαφέρον εκεί, που θίγει θέματα ..."ακεραιοφροσύνης", παδικής ασθένειας, όπως την χαρακτήριζε και ο Βλαδίμηρος... Θέματα, δύσκολα και λεπτά αλλά κρίσιμα και αποφασιστικά για την ριζοσπαστική δράση, που μπορεί να μετατραπεί σε αριστερό συντηρητισμό ή -από την άλλη- σε εκσυγχρονιστική πρεμούρα ευκαιριών...   

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΟΒΟΣ
Στις γραμμές της ποικιλώνυμης και ποικιλόχρωμης Αριστεράς, παλιότερης, νεότερης, δογματικής και ανανεωτικής, υπήρξε ανέκαθεν και είναι και σήμερα δημοφιλής ένας Μεγάλος Φόβος. Αρχέγονος και εν πολλοίς ανθρωποφάγος: Ο Φόβος μήπως η Αριστερά γλιστρήσει προς τα δεξιά, μήπως ρίξει νερό στο κρασί της, μήπως συμβιβαστεί με τον εχθρό, μήπως γίνει μια αριστερή Δεξιά. Μήπως τελικώς καταντήσει να προσβλέπει στο μεγάλο βόλεμα αντί στη μεγάλη ανατροπή.
Αυτός ο φόβος που κατατρύχει πολλές αριστερές ψυχές έχει την ικανότητα να μετατρέπει σε εμφύλιο τις πολιτικές αντιθέσεις και διαμάχες. Βρίσκεται πίσω από καταστροφικές κρίσεις. Υποκινεί ανοιχτούς ή μουλωχτούς εσωτερικούς πολέμους εν ονόματι της αριστερής αρετής. Δίνει ηθική διάσταση στην άρνηση κάθε ιδέας για συνεργασία. Υπαγορεύει κινήσεις και τακτικές ακόμα και στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ, που υποτίθεται ότι έχει απαλλαγεί από παλιά σύνδρομα.
Αυτός ο Φόβος είναι πολυμήχανος και πανταχού παρόν. Όπως τώρα, αυτές τις μέρες, που στην αναγκαία συζήτηση για το πώς θα αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η φαιά πανούκλα έχωσε πάλι την ουρά του. Και άρχισε μια ιδιόρρυθμη πολεμική -του ταμ ταμ. Των προειδοποιήσεων. Μήπως με τα αντιφασιστικά μέτωπα βρεθεί η Αριστερά παρέα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, μήπως εν ονόματι της ομαλότητας ανακοπεί η "ανωμαλία" των αγώνων, μήπως μέσα στην αντιφασιστική σούπα πνιγεί το κουνέλι του αριστερού ριζοσπαστισμού. Μήπως...
Το θέμα δεν είναι οι απόψεις -είναι ο Φόβος. Και υπό το κράτος αυτού του Φόβου, που είναι έτοιμος να γεννήσει βαριές κατηγορίες, δεν μπορεί να γίνει συζήτηση. Διότι καθένας καταλαβαίνει ότι ο φασισμός και τα μνημόνια είναι κεφάλια της ίδιας Λερναίας Ύδρας. Το θέμα είναι πώς, με ποια τακτική, με ποιες συμμαχίες, θα κόψεις το καθένα. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει με το ένα μάτι στον Μιχαλολιάκο και στην τρόικα και το άλλο στην αριστερή παρθενία -μήπως τη χάσουμε με τίποτε άτσαλες ενωτικές κινήσεις.
Αλλιώς μπορούν μια χαρά να βρουν άκρη. Και πείρα υπάρχει και διάθεση και γνώσεις. Και ο εχθρός έχει κάνει φανερή τη μούρη, τις προθέσεις και τις αδυναμίες του. Αρκεί να μην του προσφέρουν το γνωστό δώρο: Να κουμαντάρει την Αριστερά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο Μεγάλος Φόβος για να πολιτεύεται αυτός με μεγαλύτερη άνεση....

Λόγια από έναν άξιο Λεβίτη...

Η ΦΑΙΑΚΙΑ έχει ξαναφιλοξενήσει κείμενο του μητροπολίτη Σιάτιστας Παύλου... Και πάλι με το ίδιο θέμα. Μας είχε εκπλήξει ευχάριστα ο άξιος κληρικός, που δεν μάσαγε τα λόγια του για τον φασισμό, που δεν δίστασε να καταγγείλει τα απάνθρωπά του χαρακτηριστικά... Και αρκετά έγκαιρα. Οταν άλλοι χαμογελούσαν καθησυχαστικοί για την ... περιορισμένη έκταση του φαινομένου, διαβεβαιώνοντάς μας για το ...αδιάβλητο της κρατικής μηχανής. Βέβαια δεν ξεχνάμε, πως η σιωπή πρώην ιεράρχη για τα εγκλήματα της χούντας αποδόθηκε από τον ίδιο στην... μελετηρότητά του. Και πως πιο πρόσφατα άλλος ομογάλακτος του μακαριστού εξυμνούσε ...τα χρυσά παιδιά...Γι' αυτό το κείμενο του μητροπολίτη Παύλου έχει την αξία του... Απόλυτη σαν καθαρός λόγος, που δεν αρκείται σε περιγραφές αλλά προχωράει σε ερμηνείες της πρόσφατης δολοφονίας... Που τις συσχετίζει με τις αβελτηρίες των αρμοδίων... Και ακόμη βαθύτερα... Διαβάστε το   

«Όταν την «Χρυσή Αυγή» την χαρακτήριζα «μαύρη νύκτα» δεν έψαχνα να βρω δύο λέξεις για να εντυπωσιάσω. Χρησιμοποίησα δύο λέξεις με στόχο να αποδώσω με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια αυτό που έβλεπα τότε με βάση την ιδεολογία, τις πρακτικές καθώς και την συνολική εμφάνιση του νεοναζιστικού μορφώματος, όσον αφορά την πραγματική ταυτότητα του και στάθηκα ιδιαίτερα απόλυτος και αυστηρός, όσον αφορά κάθε εναγκαλισμό της Χ.Α από χριστιανό η ιερωμένο.
Τότε κάποιοι θεώρησαν υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς μου, νομίζω πλέον ότι κανείς δεν αμφιβάλλει για την ακρίβεια των λέξεων. Πιθανώς όμως και αυτές ακόμη οι λέξεις σήμερα να υπολείπονται πλέον της αληθείας γιατί η δολοφονία, πρώτον εν ψυχρώ και δεύτερον κατόπιν εντολής, δεν παραπέμπει μόνο στην νύκτα, αλλά κυρίως στην κόλαση. Υπάρχει κάτι που με τρομάζει πιο πολύ από το έγκλημα. Είναι ο τρόπος του εγκλήματος. Η ψυχρότητα της εκτέλεσης. Ούτε ένα δάγκωμα της ψυχής, ούτε ένας προβληματισμός της τελευταίας στιγμής, ούτε η παραμικρή νύξη της συνείδησης, ενός υποτιθέμενου φιλήσυχου πολίτη;
Ποιά λοιπόν είναι η οργάνωση και πόσο κολασμένη είναι, που μπορεί να κάνει ένα «φιλήσυχο»πολίτη» σε αδίστακτο εγκληματία; Το έγκλημα ήταν αποτέλεσμα μιας λεηλατημένης από κάθε αξία και ισοπεδωμένης ψυχής η ήταν καρπός ενός φόβου απέναντι σε εκείνους που τον διέταξαν να σκοτώσει; Με την ύπαρξη τόσων ντοκουμέντων και μαρτυριών για τη σχέση του με την εγκληματική οργάνωση η προσπάθεια να παρουσιασθεί ότι έχει χαλαρή σχέση μήπως και αυτή είναι αποτέλεσμα μιας εντολής η και ενός φόβου για την δική του την ζωή; Αλλά και η γελοία προσπάθεια των βουλευτών της Χ.Α να αποτινάξουν από πάνω τους και τον άνθρωπο και το έγκλημα δεν οδηγεί τον ταλαίπωρο και δυστυχή εγκληματία να καταλάβει ποιά τύχη τον περιμένει και τον ίδιο;
Και τα ερωτήματα συνεχίζονται: Άργησε η πολιτική ηγεσία να αντιληφθεί τι είναι η Χρυσή Αυγή η σιώπησε εν γνώσει της, έχοντας άλλες σκέψεις στο πίσω μέρος του εγκεφάλου της; Αν άργησε, τότε είναι επικίνδυνη για τον τόπο λόγω αδυναμίας και ανικανότητας να συλλάβει την κρισιμότητα των στιγμών και να αξιολογήσει τα δεδομένα. Αν σιώπησε ένοχα γιατί νόμιζε ότι μπορεί να διαχειρισθεί το πρόβλημα, τότε θυσιάζει την πατρίδα στα πολιτικά της παιγνίδια.
Έπρεπε να φθάσουμε στο αίμα για να καταθέσει ο Υπουργός όσα κατέθεσε στον Εισαγγελέα του Αρείου; Αυτά δεν ήταν γνωστά; δεν ήταν δεδομένα; καθ’εαυτά δεν συνιστούσαν αδικήματα; είχαν αντιμετωπισθεί σαν αδικήματα; Αυτά δεν έδειχναν ότι πρόκειται για εγκληματική οργάνωση; Τις ορδές των βαρβάρων δεν τις έβλεπαν; Τις εικόνες των σύγχρονων ΕΣ-ΕΣ που γυρνούσαν στους δρόμους για να τρομάξουν τους Έλληνες δεν τις είχαν δει; Αυτές οι εμφανίσεις οι ομαδικές και ο τρόπος τους, δεν πιστοποιούσαν ότι πρόκειται για παραστρατιωτική οργάνωση.
Η διαφαινομένη αποφασιστικότητα του Υπουργού και της Πολιτείας θα έχει συνέχεια και συνέπεια η είναι ένα πυροτέχνημα λόγω του εκτάκτου των γεγονότων; Βλέπετε δεν μας έχει πείσει η πολιτική ηγεσία ότι μπορούμε να της έχουμε εμπιστοσύνη. Πόσες φορές ακούσαμε από υπεύθυνα, υποτίθεται, πολιτικά χείλη ότι «το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο», αλλά αυτό δεν ακούμπησε ούτε το δέρμα; Το ακόμη θλιβερότερο. Η διχοστασία της πολιτικής ηγεσίας και η απουσία καθαρού πολιτικού λόγου, η αδυναμία συνεννόησης σε μια τόσο κρίσιμη ώρα, δείχνει μια πολιτική ηγεσία ανάξια της πατρίδος και των περιστάσεων.
Ευρισκόμενος αυτές τις ημέρες εις την πατρικήν οικίαν λόγω ασθενείας άκουσα τον αρχηγίσκο του ναζιστικού μορφώματος να μιλάει με τόση αηδία για το Κοινοβούλιο και για το πολίτευμα, με το γνωστό του χιτλερικό παραλήρημα. Διερωτώμαι: Δεν τον άκουσε κανένας εισαγγελικός λειτουργός. Δεν συνιστούν οι λόγοι του προσβολή του δημοκρατικού πολιτεύματος; Ποιά αγωγή δίνει στα νέα παιδιά, τα οποία στερημένα ουσιαστικής παιδείας και από το σχολείο και από την οικογένεια γίνονται μα άμορφη μάζα από την οποία θα επιλέγονται οι αυριανοί εκτελεστές;
Δύο λόγια ακόμη γι’αυτούς που ψήφισαν τον Ναζισμό. Ίσως δεν ξέρατε. Ίσως παρασυρθήκατε; Τώρα καταλάβατε; Τώρα ξυπνήσατε; Τώρα δεν μπορείτε να επικαλείσθε ούτε την άγνοια, ούτε την διαμαρτυρία, ούτε την απόγνωση.
Μεγαλύτερη απόγνωση από το Ναζισμό δεν υπάρχει.
Αλλιώς ετοιμασθείτε να κλάψατε και το δικό σας το παιδί!
Γιατί ο Ναζισμός δεν έχει φίλους, έχει μόνον θύματα».

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

ΔΥΟ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

Γράφει και αναλύει ο φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑ Θόδωρος Αζούδης και προθυμότατα αναδημοσιεύουμε το εξαιρετικά ενδιαφέρον άθρθρο του τόσο για τις επισημάνσεις όσο και για τις προοπτικές, που φωτίζει.



ΔΥΟ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
του Θόδωρου Αζούδη, μέλους της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΡΩΤΗ

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν καταγράφεται αυθόρμητα στη συνείδηση των ανθρώπων ως φασιστική συμπεριφορά και δεν παράγει με κάποιου είδους αυτοματισμό αντιφασιστική στάση. Μπορεί να εκτραπεί σε άλλες ιδεολογικές κατευθύνσεις κάτω από την επίμονη συστημική προπαγάνδα, η οποία εκμεταλλεύεται την ανασφάλεια και το φόβο των ανθρώπων και στηρίζεται τόσο σε ένα κενό μνήμης αναφορικά με τη σύγχρονη ελληνική ιστορία όσο και σε μια διαστρεβλωμένη εικόνα γι’ αυτήν, που έχει συστηματικά καλλιεργηθεί από την κυρίαρχη ιδεολογία των «δύο άκρων».  Εκτός αυτού στην παρούσα ιστορική στιγμή απουσιάζει εκκωφαντικά εκείνο το αξιακό και ιδεολογικό υπόβαθρο, που σε άλλες εποχές θα χρησίμευε ως το αυτονόητο ανάχωμα στο φασισμό.

«Δε χρειαζόμαστε ούτε ταγματασφαλίτες ούτε ελασίτες» βροντοφώναζε γνωστός δημοσιογράφος από τα ερτζιανά την Πέμπτη το πρωί, μια μόλις νύχτα αφ’ ότου ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, γραμματέας του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού, εισήγαγε τη γραμμή των δύο άκρων. Προσβλητική προσπάθεια εξομοίωσης των δυο πλευρών, ακόμα μια αδιανόητη παραχάραξη της ιστορίας, γραμμή με χυδαία στόχευση τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ως αναγκαία συνέχεια  ακούγεται  η κραυγή αγωνίας «να μην αρχίσουμε να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας», που μας μετατρέπει όλους σε ένα  ενιαίο έθνος, σε μια οικογένεια με κοινά συμφέροντα, σε παραστρατημένα αδέλφια που καιρός να δουν ότι δεν υπάρχει τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους. Προσπάθεια να κρυφτεί η ουσία της δολοφονίας, να αλλοιωθεί το πολιτικό της περιεχόμενο, να υποβαθμιστεί στο επίπεδο ενός αδελφοκτόνου ελληνικού λαού που βάδιζε πάντα διαιρεμένος, εγωιστής και ξεροκέφαλος. Ο γνωστός χυδαίος βιολογισμός, η ασέλγεια στο κουφάρι μιας ιστορίας (εθνική αντίσταση-εμφύλιος), που μαγαρίστηκε επανειλημμένα και επαναληπτικά από το κράτος της Δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ, του οποίου η χυδαιότητά γινόταν διαχρονικά τόσο πιο αποκρουστική και επικίνδυνη όσο περισσότερο απειλούνταν τα συμφέροντά του.

Και βέβαια αν τα δύο άκρα είναι αυτά τι απομένει στον υπόλοιπο χώρο; Μα αλίμονο, οι δυνάμεις της «λογικής», οι εκφραστές του «κοινού αισθήματος», η πολιτική του «αναγκαίου κακού» που φορά τη στολή της ουδετερότητας για να πείσει με την υποτιθέμενη μεσότητά της τους πολλούς. Χρυσή ευκαιρία για την κυβέρνηση να παίξει ένα παιχνίδι με διπλή απεύθυνση. «Απεταξάμην» τη Χρυσή Αυγή, διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ο Σαμαράς, προκειμένου, ξεπλένοντας τα χέρια του από το αίμα, να εξιλεωθεί έστω την τελευταία στιγμή από σχέδια ακόμα και κυβερνητικής συνεργασίας με αυτήν και να μη ζημιωθεί πολιτικά από το αυγό του φιδιού. «Απεταξάμην» γιατί η εξομοίωση της Χρυσής Αυγής με τον ΣΥΡΙΖΑ  αρχικά μπορεί να βάλει στο στόχαστρο του κοινοβουλευτικού αποκλεισμού τη Χρυσή Αυγή αλλά σε δεύτερο χρόνο θα στραφεί ενάντια σ’ εκείνη την αριστερά που το σύστημα θα εμφανίσει ως επικίνδυνη για την «κοινωνική ομαλότητα».

Αν παράλληλα δεχτούμε ότι σημαντικό πολιτικό διακύβευμα είναι να κερδηθούν τα λεγόμενα μεσαία στρώματα, τότε είναι κεφαλαιώδους σημασίας για τη ριζοσπαστική αριστερά να κερδίσει την ιδεολογική αυτή μάχη όχι απλά απορρίπτοντας τη λογική των δύο άκρων –πράγμα που ήδη κάνει- αλλά πολύ παραπάνω να αποκαλύψει την πολιτική φύση της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και να την καταγγείλει ως το κατεξοχήν άκρο. «Είστε το άκρο, είστε η ανομία, είμαστε η δημοκρατία!» Η συνοχή της κοινωνίας, τα πολιτικά δικαιώματα, η ίδια η δημοκρατία κινδυνεύει από την νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική που επιβάλλεται στη χώρα από την κυβέρνηση και την τρόικα και εκτρέφει τους νεοναζί, όπως το 1930 στη Γερμανία. Ας μην τους επιτρέψουμε να χρησιμοποιήσουν ακόμα μια φορά το πολυκαιρισμένο σκιάχτρο του «διχασμού» φοβίζοντας και απομονώνοντας τους ήδη φοβισμένους ανθρώπους. Ας αποκαλύψουμε την προπαγάνδα τους, ας τους αφαιρέσουμε τα δημοκρατικά προσχήματα, ας αδειάσουμε την Κολυμπήθρα του Σιλωάμ που επίμονα προσπαθούν να γεμίσουν. Αυτοί είναι ο φασισμός της στέρησης των κοινωνικών μας δικαιωμάτων, ο φασισμός της φτώχειας και της εξαθλίωσης, ο φασισμός που στερεί τα παρόν και το μέλλον από εμάς και τα παιδιά μας. Εμείς είμαστε η δημοκρατία της δικαιοσύνης και της ισότητας, η δημοκρατία του σεβασμού του ανθρώπου και των δικαίων του. Εμείς έχουμε το δημοκρατικό ηθικό πλεονέκτημα, γιατί η δικαιοσύνη είναι η βάση κάθε ηθικής!

Απέναντι στο αντιφασιστικό μέτωπο που δυναμικά επιχειρούν να συγκροτήσουν εμείς πρέπει να αντιτάξουμε εξίσου αποφασιστικά το αντιμνημονιακό μέτωπο. Η προσπάθεια του συστήματος για τη δημιουργία δήθεν «συνταγματικού τόξου» απέναντι στο φασισμό επιχειρεί στην πραγματικότητα να ρυμουλκήσει και να ενσωματώσει τη ριζοσπαστική αριστερά στην αστική νομιμότητα. Αν τα καταφέρουν, τότε στη συνείδηση του λαού θα «είναι όλοι ίδιοι» και η ριζοσπαστική αριστερά θα έχει απωλέσει τον αντισυστημικό της χαρακτήρα. Και τότε η απώλεια θα είναι διπλή: αφενός ο λαϊκός και εργατικός ριζοσπαστισμός θα αναζητήσει άλλη πολιτική έκφραση -ίσως και στο φασισμό, που έστω δολοφονώντας, θα εμφανίζεται ως η μοναδική αντισυστημική δύναμη- και αφετέρου τα «μεσαία στρώματα» θα στραφούν προς την κυβέρνηση ως τον πιο αυθεντικό εκφραστή του κέντρου και της «ομαλότητας».

Ταυτόχρονα να καταγγείλουμε το επωαζόμενο νομοθετικό πλαίσιο, ως τη θεσμοθέτηση της θεωρίας των δύο άκρων και ως προσπάθεια του Σαμαρά να εξοπλιστεί θεσμικά και νομοθετικά για την αντιμετώπιση του κοινωνικού και πολιτικού ριζοσπαστισμού. Διότι αυτό που επιχειρείται είναι μια καθοριστική ποιοτική τομή για το πολιτικό σύστημα του αστικού κοινοβουλευτισμού, ένα βήμα πριν το «γύψο». Η κυβέρνηση επικαλείται το σύνταγμα για να εξοπλιστεί νομοθετικά και να νομιμοποιηθεί ως η προστάτιδα δύναμη της δημοκρατίας, η οποία εν ανάγκη ασκεί και «συνταγματική» βία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, «η οργάνωση και δράση των κομμάτων οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος». Όπως το ερμηνεύουν «έγκριτοι» συνταγματολόγοι: «Αυτό σημαίνει ότι κάθε κόμμα που δεν πληροί αυτές τις προδιαγραφές βρίσκεται εξ ορισμού εκτός συνταγματικού πλαισίου. Αρκεί ο νομοθέτης να προσδιορίσει με σαφήνεια τους όρους και τις προϋποθέσεις που εξειδικεύουν τη συνταγματική διάταξη (π.χ. ρητή δήλωση για αποφυγή ρατσιστικών, ξενοφοβικών, μισαλλόδοξων, ολοκληρωτικών και βίαιων πολιτικών πρακτικών), κατά τρόπον ώστε: Πρώτον, ένα κόμμα που δεν αποδέχεται αυτούς τους όρους να μην είναι δυνατόν να κατέλθει στις εκλογές. Δεύτερον, ένα κόμμα που κατέρχεται μεν στις εκλογές, αλλά στη συνέχεια παραβιάζει στην πράξη αυτούς τους όρους και αυτές τις προϋποθέσεις, δηλαδή δρα αντιδημοκρατικά, να τίθεται αυτόματα εκτός νόμου, με ταυτόχρονη έκπτωση των βουλευτών του από το αξίωμά τους.» (Γιώργος Χ. Σωτηρέλης καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών )

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Είναι βέβαιο ότι το μεγάλο απεργιακό μέτωπο δοκίμασε το όριο ανοχής και αντοχής του συστήματος. Δικαιώνεται, επομένως, η επιλογή του παρατεταμένου απεργιακού αγώνα, ικανού να συνεγείρει τον λαϊκό ριζοσπαστισμό, να προκαλεί μεγάλα κοινωνικά γεγονότα, να ενεργοποιεί την κρίσιμη κοινωνική μάζα και να προετοιμάζει το κοινωνικό μπλοκ εξουσίας. Απέναντί του κυβέρνηση και σύστημα νιώθουν την απειλή και εκδηλώνουν την αντεπίθεσή τους. Αυτός που δεν έχει τίποτα να μοιράσει στους κολασμένους καταφεύγει στην πολιτική τρομοκρατία. Άλλωστε, όπως αποδεικνύεται ιστορικά, ο εκφασισμός και η στρατηγική της έντασης επιλέγεται όταν δεν υπάρχουν περιθώρια για πολιτικές αναδιανομής του πλούτου - ένα «new deal»-  και ταυτόχρονα όταν το εργατικό κίνημα και η αριστερά θέτουν στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας. Επιχειρούν, λοιπόν, να εμφανίσουν τους απεργιακούς αγώνες και ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών ως μια «αντιδημοκρατική ακρότητα», ως έναν κίνδυνο για την «ομαλότητα» και την «κοινωνική ειρήνη». Είναι φανερό, λοιπόν, ότι αν καταφέρουν να σπείρουν το φόβο, να διαβάλουν και να ενοχοποιήσουν τις διαδηλώσεις του λαού και τις απεργίες ως αντιδημοκρατική «ακρότητα» θα έχουν καταφέρει να πετύχουν τον άμεσο, τακτικό τους στόχο: να κάμψουν το μεγάλο απεργιακό μέτωπο.

Πέρα όμως και από τις τακτικές στοχεύσεις υπολανθάνει το στρατηγικό διακύβευμα, να δημιουργήσουν μια υγειονομική ζώνη ανάμεσα στις δυνάμεις της εργασίας και τους εν δυνάμει συμμάχους της, τα καθημαγμένα από τα μνημόνια μεσαία και μικροαστικά στρώματα. Η μεγάλη αυτή ιδεολογική διαπάλη έχει ως πολιτικό διακύβευμα τη δυνατότητα συγκρότησης κοινωνικού συνασπισμού εξουσίας από το εργατικό κίνημα και τη ριζοσπαστική αριστερά. Γνωρίζουν ότι, αν το καταφέρουν, θα είναι αδύνατη η ανατροπή. Εξάλλου ένα μείζον ιστορικό δίδαγμα για την αριστερά είναι ότι ο φασισμός τουλάχιστον σε μια πρώτη περίοδο απευθύνεται προνομιακά σ’ αυτά ακριβώς τα κοινωνικά στρώματα.

Τέλος, η εναλλακτική πολιτική πρόταση της ριζοσπαστικής αριστεράς δεν θα φανεί πραγματοποιήσιμη παρά μόνο αν η δύναμή για την υλοποίησή της έχει ήδη εν δυνάμει αποδειχτεί, αν ο συσχετισμός των κοινωνικών δυνάμεων έχει ανατραπεί με άμεσες μαζικές κινητοποιήσεις, οι οποίες οργανωμένες και καθοδηγημένες από τον πολιτικό φορέα της εργασίας θα αμφισβητήσουν την πολιτική της υπάρχουσας κυβέρνησης. Με άλλα λόγια η δύναμη υπολοίησης ενός προγράμματος καταχτιέται πρωταρχικά από την αποδεδειγμένη ικανότητα του κινήματος των εργαζομένων να θέτουν σε κρίση και να ακυρώνουν την μνημονιακή πολιτική αλλά και πολύ παραπάνω να προσδιορίζουν μια άλλη που να αντιστοιχεί στον νέο και κατακτημένο συσχετισμό δυνάμεων. Ελλείψει μιας αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στις τάξεις, ελλείψει μιας ρήξης της οικονομικής και κοινωνικής ισορροπίας του συστήματος ως αποτέλεσμα του αγώνα των εργαζομένων θα επικρατήσει η κοινοβουλευτική λογική της θεσμικής αντιπολίτευσης, η οποία μοιραία θα τείνει σε μια διαχείριση της κρίσης και την ενσωμάτωση των εργαζομένων. Στην περίπτωση αυτή η ριζοσπαστική αριστερά θα έχει απωλέσει το αντισυστημικό της φορτίο.

Για όλους αυτούς τους λόγους το απεργιακό μέτωπο δεν πρέπει να σπάσει! Αντίθετα είναι απαραίτητο να διευρυνθεί και να κλιμακωθεί περιλαμβάνοντας στα αιτήματά του την  υπεράσπιση της δημοκρατίας. Το εργατικό κίνημα αποδεικνύεται ότι είναι η πιο αποτελεσματική άμυνα της κοινωνίας απέναντι στα μνημόνια και στο φασισμό. Το παράδειγμα της ΕΡΤ μας οδηγεί: νικάμε όταν ο αγώνας μας αφορά όλη την κοινωνία, όταν οι δυνάμεις της εργασίας υπερασπίζονται την ίδια τη δημοκρατία. Στη λογική αυτή πρέπει να υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις την ηρωική απεργία των εκπαιδευτικών, γιατί έχει για το σχέδιο της ανατροπής στρατηγικό χαρακτήρα. Ναι, με ενωτικό πνεύμα πρέπει να καλέσουμε όλα τα συνδικάτα, τα πρωτοβάθμια σωματεία, όλες τις ομοσπονδίες -και τις αμαρτωλές ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ-  σε έναν μεγάλο πανεργατικό ξεσηκωμό με αίτημα την ανατροπή των μνημονίων και τη δημοκρατία. Ναι, να στήσουμε λαϊκές επιτροπές παντού και να τις καταστήσουμε ασπίδα όχι μόνο των εργασιακών μας δικαιωμάτων αλλά τώρα πια και της δημοκρατίας.

Η μάχη του δρόμου να κερδηθεί από τα συνδικάτα και το συντεταγμένο εργατικό κίνημα και όχι από τις δυνάμεις του τυφλού θυμού. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αφήσουμε το πεδίο του αντιφασιστικού αγώνα βορά στην εκτόνωση του μαινόμενου πλήθους αλλά να το μετατρέψουμε σε μια οργανωμένη και συστηματική πάλη των δυνάμεων της εργασίας ενάντια στο φασισμό. Μόνο σε αυτά τα πλαίσια ο φασισμός μπορεί να αποκαλυφθεί στο βάθος του ως μνημονιακός φασισμός, που εκτρέφει τέρατα και συνδαυλίζει εγκληματικές συμπεριφορές, με μεγαλύτερο όμως και διαρκές έγκλημα τον εξευτελισμό και την ολόπλευρη απαξίωση του ελληνικού λαού και της ζωής του.

Επιμένουμε στο πολιτικό σχέδιο της ανατροπής!

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

Γράφει ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Δήμος Μακατσώρης σχετικά με το κυρίαρχο θέμα της επικαιρότητας και προθύμως δημοσιεύουμε...

            

ΙΣΤΟΡΙΚΗ      ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

Κοινή διαπίστωση  της συντριπτικής  πλειοψηφίας των Ελλήνων είναι  το ότι  η «χρυσή αυγή»  δεν είναι  πολιτικό κόμμα αλλά εγκληματική  συμμορία.
Η διαπίστωση τους στηρίζεται στις πράξεις  τους :
-          Στους οικονομικούς  μετανάστες.
-          Στην αντιποίηση  αρχής .
-          Στις επιθέσεις τους σε Έλληνες  αντιφασίστες.
-          Στιις επιθέσεις  τους σε πολιτικά πρόσωπα  με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την επίθεση ενόπλου βουλευτή της κατά του Δημάρχου της Αθήνας.
-     Στις επιθέσεις  τους κατά μελών στελεχών και οπαδών αριστερών κομμάτων με αποκορύφωμα την δολοφονική επίθεση κατά μελών του ΚΚΕ.
-        Στις επιθέσεις τους κατά πλανοδίων μικροπωλητών σε λαϊκές αγορές με πρόφαση τον έλεγχο τους, για τον οποίο δεν έχουν καμμία αρμοδιότητα.
- Την χρήση δολοφονικών αντικειμένων όπως γκλόμπς, σιδερολοστούς, σιδερογροθιές και μαχαίρια –στιλέτα.
Αποκορύφωμα  όλων αυτών των πράξεων τους  αποτέλεσε η προσχεδιασμένη επίθεση και δολοφονία του αριστερού αντιφασίστα στην Αμφιάλη. Παράλληλα πρέπει να καταγγελθεί:  
-   η στρατιωτικού τύπου  οργάνωση τους  και  οι τύπου στρατιωτικές παρελάσεις τους.
-         Η έκθίαση ολοκληρωτικών καθεστώτων όπως του χιτλερισμού, της 4ης Αυγούστου, της δικτατορίας των συνταγματαρχών και άλλων.
Έχουν μετατραπεί επίσης σε θιασώτες καθεστώτων βίας και ανελευθερίας και απειλούν τους Έλληνες πολίτες με φυλακές, εξορίες και εκτοπίσεις. Όλες αυτές οι διαπιστώσεις έπρεπε να είχαν πείσει όλους  τους βουλευτές του συνταγματικού  τόξου αλλά και όλους τους αυτοδιοικητικούς παράγοντες πως η εγκληματική συμμορία της  «χρυσής αυγής» αντιβαίνει το σύνταγμα και τους ποινικούς νόμους και έπρεπε να ζητήσουν από τον Άρειο Πάγο να την θέσει εκτός νομιμότητας.
Παράλληλα να απαγορευτεί  σ’ όλα τα μέλη της «χρυσής αυγής» να συστήσουν νέο κόμμα.
Οφείλει επίσης ο Άρειος Πάγος να καταδικάσει την ηγεσία της «χρυσής αυγής» όχι μόνο για την σύσταση εγκληματικής συμμορίας αλλά και για ηθική αυτουργία σε εγκληματικές πράξεις.
Είναι ώρα ευθύνης για ιστορικές αποφάσεις και όχι για ημίμετρα.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ... ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΦΩΤΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ

Σας προτείνουμε το κείμενο του φίλου της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νώντα Φαρμάκη προς ανάγνωση και ..."συμμόρφωση". Το σακάλισμα της ιστορικής μνήμης έλειψε προκλητικά, αυτάρεσκα, "αγωνιστικά" (το ξέρουν όλοι, δεν χρειάζεται...) και μαζί έλειψε η πολιτική κρίση, η κριτική και η αυτοκριτική για τα ξαφνάσματα...  Διαβάστε το λοιπόν...

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ... ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΦΩΤΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ

Η φράση που ακούμε δεκάκις ημερησίως από τους τηλεοπτικούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης, από τότε που τα ορκ του Μιχαλολιάκου έριχναν νεκρό τον νεαρό αντιφασίστα, είναι: “Τώρα δεν δικαιούται κανείς να λέει δεν ήξερα” Αλήθεια δεν δικαιούται κανείς να λέει δεν ήξερα; Αν ναι πρέπει να μας πει κάποιος ποιοι και πότε μας είπαν την αλήθεια.
Επαίρονται τα σύγχρονα Ορκ1 πως είναι απόγονοι των αρχαίων Σπαρτιατών θαυμάζοντας από την σπαρτιατική ζωή,την κρυπτεία2.( Αλήθεια σε ποιο μαθητικό βιβλίο της ιστορίας διδάχτηκε κάποιος από εμάς τι είναι η κρυπτεία);
Επαίρονται πως είναι οι επίδοξοι αναβιωτές του 4ο αυγουστιανού καθεστώτος , αναπολώντας την θλιβερή εικόνα του βασανισμένου που ήπιε ρετσινόλαδο, των εξορισμένων αγωνιστών της ζωής και μάχονται να μας επιβάλλουν την μεταξική αισθητική3.( Αλήθεια ποιο υπουργείο παιδείας φρόντισε να εντάξει στην διδακτέα ύλη την περιγραφή της 4ης Αυγούστου);
Διατυμπανίζουν πως είναι παιδιά των ταγματασφαλιτών και των χιτών .( Ποιος τολμάει να καταμετρήσει πόσοι μαθητές ξέρουν πως οι ταγματασφαλίτες ορκίζονταν πίστη στον Αδόλφο Χίτλερ4;
Πόσοι δάσκαλοι αφέθηκαν ελεύθεροι να διδάξουν ότι οι χίτες χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ των άλλων, για να ξεθάψουν νεκρούς από τα νεκροταφεία της Αθήνας, να αφαιρέσουν τα μάτια τους και να τα φωτογραφίσουν για να τα παρουσιάσουν στην κοινή γνώμη ως θύματα των κομμουνιστών5;
Σε ποιο μάθημα μας είπαν πως η Χούντα των συνταγματαρχών στηρίχτηκε αποκλειστικά στους βασανιστές της, σε ποιο σχολικό βιβλίο αναγράφονται τα ονόματά τους και τα θύματα τους και σε ποιο πρόχειρο διαγώνισμα ζητήθηκε ( σε εμάς ή τα παιδιά μας) η αναφορά σε αυτή την περίοδο;
Ας αρχίσουν λοιπόν να ενημερώνουν την κοινωνία για την ιστορία της. Η απλή καταγραφή της ύπαρξης και της δράσης των φασιστών δεν θα τους σταματήσει.Είναι χρέος όλων μας να μιλήσουμε. Η σιωπή είναι ανοχή και η ανοχή είναι ενοχή.
                                                                                                            
1.Ορκ είναι τερατόμορφα ανθρωποειδή, που επινόησε ο Τόλκιν στα μυθιστορήματα του, “Ο άρχοντας των δακτυλιδιών” και “Χόμπιτ”. Κατά τον Τόλκιν πλάστηκαν από βρώμικη λάσπη και ανθρώπινα μέλη νεκρών και είναι εκπαιδευμένα μόνο στο να σκοτώνουν. Δεν διαθέτουν σκέψη, κρίση και συναισθήματα. Μιλούν μια φτωχή γλώσσα που αποτελείται σχεδόν μόνο από σύμφωνα και ζουν αποκλειστικά με τον κανιβαλισμό σε σκοτεινά, ανήλιαγα μέρη. Κύρια αποστολή των Ορκ είναι η κατάληψη της “μέσης γης”και η εξολόθρευση του πληθυσμού της.Ο Τόλκιν με την μέση γη περιγράφει κόσμους αποτελούμενους από φιλειρηνικά ανθρώπινα όντα που κατοικούν σε ηλιόλουστα μέρη όπου εργάζονται, παράγουν, διασκεδάζουν και λατρεύουν τους θεούς τους. Σήμερα με τον όρο Ορκ, εννοούμε άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, που τρομοκρατούν με το παρουσιαστικό τους και που η συμπεριφορά τους επιβεβαιώνει τους φόβους.Τα Ορκ δεν δρουν μόνα τους αλλά πάντα σε ομάδες και ποτέ χωρίς την κάλυψη της άνωθεν εντολής.
2. Κρυπτεία, είναι αρχαίος σπαρτιατικός θεσμός, μάλιστα και συνταγματικά κατοχυρωμένος, κατά τον οποίο η εκπαίδευση των νέον σπαρτιατών τελείωνε με την μυστική δολοφονία οποιου είλωτα τύχαινε μπροστά του. Αν είχαν την ευκαιρία επιλογής, προτιμούσαν τους θαρραλέους και γυμνασμένους είλωτες ( αυτούς που ταν επικίνδυνοι για στάση)
Νύκτωρ δε κατιόντες εις τας οδούς τον αλισκόμενον απέσφαττον, πολλάκις δε και τους αγρούς επιπορευόμενοι τους ρωμαλεωτάτους και κρατίστους αυτών ανήρουν”. (Πλάτων. Νόμοι. βιβλίο Α 633C)
“ Και αναμένουνε τη στιγμή της μεγάλης αντεπίθεσης βαδίζοντας στα χνάρια της αρχαίας κρυπτείας...” (Ομιλία Κασιδιάρη . Ιούλιος 2008 σε εκδήλωση της ΧΑ στις Θερμοπύλες.)
3.«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της αστυνομίας εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν.
Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση ομολογιών και δηλώσεως μετανοίας. Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο:
"Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο. Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, το φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής ανακριτής το θεωρούσε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμίων. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμίων. Σε αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελλί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος....” ( Σ. Λυναρδάτου 4η Αυγούστου)
(«Εμείς ήμασταν το καθεστώς εκείνο το οποίο εμείς εκφράζουμε ιδεολογικά, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά». – Ν. Μιχαλολιάκος, ΣΚΑΙ).
4. Ο όρκος των ταγμάτων ασφαλείας :«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον,
ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ.
Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου.
Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ”
“Τα τάγματα ασφαλείας αποτέλεσαν έλληνες εθνικιστές που πολέμησαν εναντίον του κομμουνισμού” (Από δηλώσεις του Μιχαλολιάκου).
5.μετά το τέλος των μαχών στην Αθήνα, «η πτωματολογία», η εκταφή και εύρεση πτωμάτων πήρε διαστάσεις επιδημίας. Σχεδόν παντού υπήρχαν πρόχειροι τάφοι. Κάποιοι ξέθαβαν τους νεκρούς, ενδεχομένως βεβήλωναν σκοπίμως τα σώματά τους και τους άφηναν άσκεπους επί μέρες, με πρόσχημα την εξακρίβωση των στοιχείων από τις οικογένειες τους. Οι δε φωτογράφοι κατόπιν αποτύπωναν τα ευρήματα... Οι φωτογραφίες αυτές κατέληξαν να γίνουν σημαίες για τις εφημερίδες της δεξιάς παράταξης και με λεζάντες όπως «Τα θύματα της κομμουνιστικής θηριωδίας» σκόπευαν κατευθείαν στην εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου. Η δε προπαγανδιστική μηχανή των Εγγλέζων έφερε από την Αγγλία μία επιτροπή από στελέχη εργατικών συνδικάτων με επικεφαλής το στέλεχος του εργατικού κόμματος Σιτρίν για να ελέγξει τα γεγονότα. Η επιτροπή αυτή συνέταξε μια ανάλυση-λίβελλο κατά του ΕΛΑΣ «για τις θηριωδίες» που διέπραξε.
Το 1945 κυκλοφόρησε ένα τρίγλωσσο προπαγανδιστικό λεύκωμα 48 σελίδων με τίτλο: «Αυτό είναι το ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα» ( Φωτογραφίζοντας τον Δεκέμβρη του '44 . Αντώνης Κασιμάτης Φωτοτυπογράφος.)

Περί της ψυχολογίας του φασίστα…

Μας λείπει  ο θαρραλέος, ξεκάθαρος και δομημένος λόγος του Βασίλη Ραφαηλίδη, που μας έχει αφήσει -τέτοιες μέρες- εδώ και 13 χρόνια... Ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Μητσιάλης μας έστειλε το κείμενο που το παρουσιάζουμε προθυμότατα υπογραμμίζοντας την ψυχολογική διάσταση του φασιστικού ανθρωποειδούς, που έχει αφήσει για καλά το αυγό του στοις μέρες μας.


Περί της ψυχολογίας του φασίστα…
«Είναι αδύνατο να εξηγήσουμε το φασιστικό φαινόμενο μόνο με τα δεδομένα της κοινωνιολογίας και της πολιτικής οικονομίας. Σίγουρα στον φασίστα υπάρχει και μια πλευρά καθαρά ψυχολογική, μας αρέσει δεν μας αρέσει ο Βίλχελμ Ράιχ. 

Η άρνηση της ψυχολογίας εδώ είναι εκ του πονηρού: Κάπου βαθιά ή λιγότερο βαθιά μέσα μας πρέπει να κοιμάται ένα φασιστάκι, που το στρίμωξαν εκεί μυριάδες ευνουχισμοί και αποστερήσεις, αρχής γενομένης από τη σεξουαλική αποστέρηση, όπως θέλει να πιστεύει ο Ράιχ, και μαζί-του και ο υπογραφόμενος, που δε θα πάψει να θεωρεί και τον μικρομεσαίο και τον προλετάριο και τον αστό φασίστα σαν ανθρώπους ολικά ευνούχους: Πνευματικά, νοητικά, συναισθηματικά, ενστικτώδικα.

Ο φασίστας είναι μια μούμια που της φύγαν όλοι οι χυμοί της ζωής, είναι ένας νεκροζώντανος, ένα ζόμπι που πρέπει να ταφεί το ταχύτερο, καταρχήν για λόγους δημόσιας υγείας. Ο φασίστας είναι το άγος και το όνειδος της ράτσας των ανθρώπων, ένα άγος κι ένα όνειδος που ξαπλώνεται σ’ ολόκληρο το ταξικό φάσμα, αλλά που εγκαθίσταται με εντελώς ιδιαίτερη προτίμηση στο κέντρο του, δηλαδή στην περιοχή που καλύπτεται από τον ποικιλότροπο ερμαφροδιτισμό των μικρομεσαίων, απ’ όπου εκπορεύονται ακτινωτά όλες οι συμφορές του κόσμου τούτου.
Ο Αρτούρο Λαμπριόλα βάζει τα πράγματα στην ακριβή τους θέση όταν λέει: «Στην αρχή ο φασισμός δεν ήταν ούτε αστικός ούτε συντηρητικός. Έγινε τέτοιος κάτω από την πίεση των περιστάσεων». Ωστόσο επιμένουμε στο “κάτω από την πίεση των περιστάσεων”, στην περίοδο δηλαδή που ο φασισμός συγκροτείται σε κόμμα και καταλαμβάνει την εξουσία, και ξεχνούμε ή κάνουμε πως ξεχνούμε τι ήταν στο ξεκίνημά του, και κυρίως τι συνεχίζει να είναι τώρα που περιέπεσε σε παρακμή σαν μαζικό κίνημα και που έγινε υπόθεση μιας χούφτας ηλιθίων και ανώμαλων νοσταλγών.
Ε, λοιπόν, στην αρχή του ο φασισμός ήταν αυτό που συνεχίζει να είναι και σήμερα: Υπόθεση μιας χούφτας ανώμαλων και ηλιθίων, που αποτέλεσαν το προζύμι που έκανε να φουσκώσει η ανθρώπινη βλακεία και κακοήθεια σ’ όλο το φριχτό της μεγαλείο. Η φασιστική φύτρα ήταν και είναι πάντα το αποτέλεσμα της αμάθειας, της ψυχανωμαλίας, του φόβου, της στέρησης (σ’ όλες τις μορφές της και καταρχήν της σεξουαλικής), της μικρόνοιας, της κακοήθειας, της έλλειψης ειλικρίνειας.
Ο φασισμός είναι η συνισταμένη όλων των κακών ποιοτήτων του ανθρώπου. Και επειδή η συνισταμένη, σαν γεωμετρική έννοια, ενέχει ήδη μέσα της και την έννοια του κέντρου, είναι πολύ φυσικό ο φασισμός, σαν κοινωνικό πια γεγονός, (και όχι μόνο ψυχολογικό) να εμφανίζεται καταρχήν και κατά κύριο λόγο στη μικρομεσαία περιοχή του κοινωνικοπολιτικού φάσματος.
Οι μικρομεσαίοι λοιπόν πρέπει να μπαίνουν σε μόνιμη καραντίνα. Διότι είναι η διαρκώς πυορροούσα εστία πολλών και ποικίλων κοινωνικών μολύνσεων, η καταστροφικότερη από τις οποίες είναι ο φασισμός».
 

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Kι' εμείς κοιτάζουμε σαν τα παιδιά....

Οι φωτογραφίες της καθημερινότητάς μας:  ένα κοριτσάκι ρομά υφίσταται την... φιλική διαπαιδαγωγητική επαφή με την κλοτσιά ευηπόληπτης, καθώς πρέπει, πιθανόν σταυροκοπούμενης μπροστά από εκκλησίες, κυρίας... Το πρόβλημα με τους ρομά καλά κρατεί, χρόνια τώρα, και βέβαια κλιμακώνεται καθώς και οι ελάχιστες και τρομερά καθυστερημένες στην Ελλάδα κοινωνικές υπηρεσίες και θεσμοί έχουν καταξεσκιστεί προς όφελος της συνέπειας απέναντι στα κελεύσματα των μνημονίων και γενικότερα του φιλελεύθερου καπιταλισμού, που ετοιμάζεται να απογειωθεί στην χώρα του ... πρωτογενούς πλεονάσματος... Οι ρομά με τα προβλήματα και την παρουσία τους δοκίμαζαν και δοκιμάζουν  την ανθρωπιστική μας παιδεία, την αγαπητική μας αγωγή, τελικά την κοινωνικότητά μας... 
Και ο πιτσιρικάς, ο ροκάς της φωτογραφίας, δεν υπάρχει πιά... Πήγε και έπεσε με την καρδιά του πάνω στο μαχαίρι ...ευγενούς νέου μέλους ευγενικότερης παρέας, εμπνεόμενης από ...υψηλά ιδανικά... 
Το δημοσιογραφικά αναφερόμενο επιχείρημα παρευρισκομένων (;) μελών της ομάδας ΔΙΑΣ "Τι να κάνουμε, να αρχίσουμε να πυροβολούμε;", (σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες που μίλησαν στον ΣΚΑΪ) μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους... Νάτανε τίποτα Κνίτες, Συριζαίοι, Ανταρσίτες, Αυτόνομοι κ.λ.π. τότε μάλιστα.. Να πιάσει και το ξύλο τόπο...
Και οι δύο φωτογραφίες αφιερώνονται σε παλιούς συντρόφους, που εκτιμούν, ότι καλύτερα να μην ασχολείται κανείς μαζί τους... Υπάρχει και η εκδοχή του ανιστόριστου λεγκαλισμού, που η ασθενική του μνήμη δεν φτάνει μέχρι την Βαϊμάρη ή που κι' άν φτάσει διακρίνει αμέσως τις διαφορές και παρασιωπά τις -κατά την γνώμη μας- κραυγαλέες ομοιότητες... Αφιερώνονται ακόμη στην ...βαθειά δημοκρατική και ανησυχούσα ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που δεν μπορεί να κλείσει μάτι από την άνοδο του φασισμού και του ναζισμού στην Ελλάδα και ίσως υποχρεωθεί να επιβάλλει ένα ακόμη σωτήριο μνημόνιο... 
Αφιερώνεται ακόμη στους συντρόφους, που σχεδιάζουν την τακτική τους και προσβλέπουν στην στρατηγική τους, πάντοτε ...με υψηλό πνεύμα ακεραιοφροσύνης, απολυμασμένης ιδεολογικής αντισηψίας (μη μας πούνε ρεφορμιστές...) και προεμβολιασμένης καθαρότητας... Η ιδέα του αντιφασιστικού μετώπου θέλει -γι΄αυτούς- πολλή κουβέντα... Πάρα πολλή... Τόση πολλή που μπορεί να μας βρούνε τα χειρότερα κουβεντιάζοντας...   

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΧΙΛΗ ΚΑΙ Η ΑΔΙΕΞΟΔΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Πέρασαν 40 χρόνια από το ματοβαμένο Χιλιανό πραξικόπημα, την πιο ξετσίπωτη και βάρβαρη επίδειξη των αρετών του νεοφιλελευθερισμού. 
Η εισήγηση του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ, που παραθέτει η ΦΑΙΑΚΙΑ (την κλέβουμε από την ISKRA) ίσως αδικείται από την φυσιολογική γενικότητα του τίτλου. Γιατί, κατά τη γνώμη μας, πρόκειται για κείμενο πλούσιο σε πληροφόρηση για τα γεγονότα της Χιλής, τις ιδιαιτερότητές τους και την γενικευμένη σημασία τους και όχι κάποιο στερεότυπο, που αναμασά εκφράσεις και ιδέες μηχανισμών αγκίτ- προπ.  
Πριν την παράθεση του κειμένου θεωρούμε σκόπιμο να θυμίσουμε, ότι το Σοσιαλιστικό κόμμα της Χιλής δεν είχε καμία σχέση με τα κλασσικά σοσιαλδημορκατικά κόμματα και τον γνωστό εκφυλισμό τους. Αντίθετα προς τα συνηθισμένα, το ΣΚ δημιουργήθηκε το 1932 ενώ το ΚΚΧ είχε πρωτοδημιουργηθεί το 1921 από τον Αναρχικό Συνδικαλιστή Λούις Εμίλιο Ρεκαμπάρεν. Το ΣΚΧ δεχόταν στο καταστατικό του την "δικτατορία του προλεταριάτου", που ονόμαζε "οργανωμένη εξουσία της εργατικής τάξης". Τέλος, πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι η "γραμμή" της Unidad Popular για επιστροφή των εργοστασίων στους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους (μετά τα σαμποτάζ, τα κλεισίματά τους από την εργοδοσία και την συνέχιση της παραγωγής από τις "εργατικές επιτροπές") ανήκει στον Υπουργό των Οικονομικών Τόμας Μίλιας μέλος του Π.Γ. του ΚΚΧ. 
Ενδιαφέρουσα είναι -κατά τη γνώμη μας- η διάκριση του ειρηνικού από το δημοκρατικό, που γίνεται στο κείμενο αλλά και πολλές άλλες επισημάνσεις. Διαβάστε το... 

Ο ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ
Όπως τραγούδαγε πριν από αρκετά χρόνια ο γερμανός μουσουργός Βολφ Μπίερμαν αμέσως μετά την τραγωδία της Χιλής, η Χιλή έδειξε ότι «η δύναμη βγαίνει από τα στόμια και όχι από τα στόματα». Το ζήτημα της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της τέθηκε με δριμύτητα στη Χιλή του 1970-1973 και λύθηκε καταστροφικά για την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα με την επικράτηση του στρατιωτικού πραξικοπήματος, την επιβολή της δικτατορίας Πινοσέτ για περίπου 20 χρόνια και τη θανάτωση και βασανισμό χιλιάδων αγωνιστών της Αριστεράς. Αυτά συνέβησαν τον Σεπτέμβριο του 1973, σε μια ιστορική περίοδο πλούσια σε γεγονότα, όταν ξεκίναγε η διεθνής καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης με την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, όταν ο αμερικάνικος και διεθνής ιμπεριαλισμός αντιμετώπιζε σοβαρές προκλήσεις και κρίσεις όπως η αποχώρηση των Αμερικάνων από το Βιετνάμ, ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ στη Μέση Ανατολή, η καταστολή του φοιτητικού κινήματος στην Ταϋλάνδη και λίγο αργότερα η κινητοποίηση των φοιτητών και του λαού της Αθήνας κατά της δικτατορίας, το Πολυτεχνείο.
Το ζήτημα της Χιλής έχει δυο ιστορικές και θεωρητικές διαστάσεις εξαιρετικά σημαντικές για την εργατική τάξη και το λαό σε διεθνή κλίμακα. Η πρώτη αφορά τη στρατηγική κατάκτησης της εξουσίας και η δεύτερη αφορά το ζήτημα της συμμαχίας της αστικής τάξης με τον ιμπεριαλισμό.
Η «Λαϊκή Ενότητα», το πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς στη Χιλή , αποτελούμενο από το ΣΚ του Σαλβαδόρ Αλιέντε, το ΚΚ, το Ριζοσπαστικό Κόμμα, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το MAPU (κόμμα της χριστιανικής Αριστεράς) και άλλα μικρότερα αριστερά κόμματα, κυβέρνησε τη χώρα από τις προεδρικές εκλογές του 1970 ως τα πραξικόπημα του Σεπτέμβρη 1973. Το Μέτωπο αυτό, που είχε τη μορφή μιας ριζοσπαστικής και «αριστερής» εκδοχής του Λαϊκού Μετώπου, εμπεριείχε μια σοβαρή αντίφαση: από τη μια πλευρά  η κυβέρνησή του ήταν δεσμευμένη να προχωρήσει σε μέτρα πολύ ριζοσπαστικά για τις συνθήκες της Χιλής, όπως η εθνικοποίηση των ορυχείων χαλκού και σιδήρου καθώς και ορισμένων μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών, η αύξηση των μισθών και το προχώρημα της αγροτικής μεταρρύθμισης. Τα μέτρα αυτά, όπως σωστά έχει επισημανθεί   (2) δεν υπερέβαιναν το πλαίσιο εθνικοποιήσεων που πραγματοποιούνταν την ίδια περίοδο στην Ευρώπη. Όμως, σε διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, όπως αυτές της Χιλής και της Λατινικής Αμερικής του 1970-όπου οι ταξικές αντιθέσεις ήταν ιδιαίτερα οξυμμένες και υπήρχαν δυο καθαρά ανταγωνιστικά κοινωνικά μπλοκ- και απέναντι σε μια ντόπια αστική και διεθνή ιμπεριαλιστική τάξη αδιάλλακτη και με στενά περιθώρια διαπραγμάτευσης, οι πολιτικές αυτές ενίσχυαν ένα κοινωνικό ρεύμα λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης, εργατικού ελέγχου και μαχητικής ταξικής διεκδίκησης, που υπερέβαινε συχνά τα πολιτικά όρια της αριστερής διακυβέρνησης. Συνεπώς, στο βαθμό που πραγματοποιήθηκαν και ιδίως μέσα από τη σύγκρουση της κυβέρνησης με τη βορειοαμερικάνικη πολυεθνική ITT, τα μέτρα αυτά προκάλεσαν μια έντονη ταξική αντισυσπείρωση και πόλεμο από τη σκοπιά της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Προτού η αστική τάξη προχωρήσει στην επιλογή της δικτατορίας, είχε προχωρήσει σε έναν πόλεμο φθοράς κατά της κυβέρνησης, εκμεταλλευόμενη οικονομικά προβλήματα και επιμέρους συγκρούσεις της περιόδου και συγκροτώντας τους οδηγούς φορτηγών και άλλα μικροαστικά και αστικά στρώματα ( «κίνημα της κατσαρόλας») σε μια πορεία σύγκρουσης με την κυβέρνηση της Αριστεράς. Είναι φανερό ότι το κεφάλαιο είχε προκρίνει πριν από τον πόλεμο κινήσεων (το πραξικόπημα) έναν φθοροποιό πόλεμο θέσεων.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση Αλιέντε κινήθηκε στα πλαίσια μιας λαϊκομετωπικής ρεφορμιστικής στρατηγικής, του ειρηνικού δρόμου προς το σοσιαλισμό, του αργού και ειρηνικού περάσματος. Όμως, ο ειρηνικός δρόμος του μαρξιστή προέδρου Αλιέντε δεν ταυτιζόταν καθόλου με τη σοσιαλδημοκρατία ακόμη και της εποχής του, η οποία μετά τον πόλεμο είχε διολισθήσει σε μια καθαρή διαχείριση του καπιταλισμού. Μιλώντας για έναν μαρξιστικό ρεφορμισμό, δεν το κάνουμε λέμε τόσο για να ψέξουμε το ΣΚ και το ΚΚ Χιλής, με δεδομένο μάλιστα ότι ο Αλιέντε υπήρξε μια ευγενής και ηρωϊκή μορφή, ή ένας από τους ελάχιστους αριστερούς σοσιαλιστές ηγέτες ( με τρόπο που θυμίζει στον ισπανικό Εμφύλιο τη μορφή του Λάργο Καμπαλέρο) με μαρξιστική τοποθέτηση και μεγάλο ηθικό κύρος που κατανόησαν   τον ειρηνικό δρόμο όχι ως μια στρατηγική διαχείρισης του κεφαλαίου αλλά ως μια πραγματική στρατηγική δυνατότητα και επιλογή. Το λέμε για να επικυρώσουμε την αίσθηση ότι όποιος μεν καταχράται την έννοια του ειρηνικού δρόμου απλώς για να διαχειριστεί τον καπιταλισμό (όπως οι Μιτεράν και Παπανδρέου λίγο αργότερα στην Ευρώπη) καταλήγει σε μια πλαστογραφία και μια φάρσα του σοσιαλισμού, ενώ όποιος προχωρά πραγματικά με τα μέσα του ειρηνικού δρόμου προς το σοσιαλισμό, ενώ έχει ήδη εξαπολύσει πολιτικές ταξικού πολέμου και σύγκρουσης και απελευθερώσει το λαϊκό παράγοντα καταλήγει σε μια αιματηρή τραγωδία. Αν η Νότια Ευρώπη στη δεκαετία του 1980 υπήρξε το πεδίο της φάρσας, η Χιλή του 1973 υπήρξε το αιματοβαμμένο πρόσωπο της τραγωδίας. Με έναν τρόπο που θυμίζει έντονα τόσο την Ισπανία του 1936 αλλά και την ελληνική κοινωνία και Αριστερά της δεκαετίας του 1940.
Η βασική επιλογή της «Λαϊκής Ενότητας», όσον αφορά τα όρια του ειρηνικού δρόμου, ήταν η προώθηση των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων και ρήξεων χωρίς μια συνολική κατανόηση του προβλήματος του αστικού κράτους και των δομικών του ορίων και χωρίς μια στρατηγική ρήξης και διάλυσης του σκληρού πυρήνα του αστικού κράτους, με τους λενινιστικούς όρους της «συντριβής» τουλάχιστον αυτού του σκληρού πυρήνα. Η βασική λογική του Αλιέντε και των κομμάτων της Λαϊκής Ενότητας ήταν να μην υπάρξει στο ζήτημα των κατασταλτικών μηχανισμών μια πολιτική συνολικού ελέγχου τους και δραστικών παρεμβάσεων στη δομή τους, με τη ριζική αντικατάσταση της ηγεσίας τους και τη διάλυση ιδίως των μηχανισμών των ειδικών δυνάμεων του στρατού και της αστυνομίας και της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, οι οποίες πρωτοστατούν πάντοτε στην ανάληψη της αστικής εξουσίας από το στρατό[3]. Αντίθετα, ο Αλιέντε δεν αμφισβήτησε βασικά ούτε το πλαίσιο συνταγματικής και νομοθετικής νομιμότητας στη λειτουργία των ενόπλων δυνάμεων ούτε, ακόμη περισσότερο, τη «νομιμοφροσύνη» των στρατηγών, ως προς δε τον Πινοσέτ είχε εκφρασθεί και επαινετικά, θεωρώντας τον ως «προστάτη του δημοκρατικού καθεστώτος». Ακόμη και μετά τη δολοφονία του στρατηγού Σνάιντερ, που προσέκειτο στη δημοκρατική κυβέρνηση από πράκτορες της εκτροπής και των υπηρεσιών των ΗΠΑ, η εκτίμηση του Αλιέντε δεν τροποποιήθηκε ριζικά. Όμως, αν ο Αλιέντε δεν υπήρξε λενινιστής, είχε να αντιμετωπίσει μια «λενινιστική» αστική τάξη, η οποία γνώριζε με ακρίβεια το «ποιός-ποιόν» και οργάνωσε μια στρατηγική πολέμου φθοράς και τελικά πολέμου κινήσεων. Θεωρούσε , λοιπόν, ο Αλιέντε ότι κάτω από την πίεση της κυβέρνησης και των μαζών η άρχουσα τάξη σταδιακά θα εκχωρούσε δημοκρατικά την εξουσία της και θα αποσυρόταν στο περιθώριο της Ιστορίας. Άρα, ο στενός πολιτικός έλεγχος στους κατασταλτικούς μηχανισμούς και η τάση αφοπλισμού και διάλυσης του πιο επιθετικού τους τμήματος κατανοήθηκε εσφαλμένα ως «αριστερίστικος τυχοδιωκτισμός». Λίγα χρόνια αργότερα, ο υπ’ αριθμόν 2 του ΚΚ Χιλής Βολόντια Τέιτελμποιμ (μετά τον γραμματέα του Λουίς Κορβαλάν) , ο οποίος είχε διαφύγει στη Μόσχα, παραδέχθηκε ότι και η ΛΕ αλλά και ειδικά το ΚΚ Χιλής υποτίμησαν δραματικά την ένοπλη στρατηγική του αντιπάλου και την ανταγωνιστική δομή του καπιταλιστικού κράτους [4]
Η στρατηγική της Αριστεράς στη Χιλή ήταν κατά κάποιο τρόπο μια εναλλακτική στρατηγική προς τον ένοπλο αγώνα, που εκείνη την εποχή ακολουθούνταν σε μια σειρά χώρες της ΛΑ, όπως το Περού, η Βραζιλία ή η Κολομβία και ιδίως προς τη γκεβαρική στρατηγική του «φοκισμού» . Από μια άποψη, η εκτίμηση ότι σε μια χώρα τόσο σχετικά αναπτυγμένη καπιταλιστικά όσο και με μια μεγάλη δημοκρατική παράδοση όπως η Χιλή έπρεπε να περάσει από ένα δημοκρατικό πλειοψηφικό μπλοκ που θα καταλάμβανε την κυβερνητική εξουσία αλλά και θα προχωρούσε στη συνέχεια και στην κατάληψη της κρατικής εξουσίας δεν ήταν καθ’ εαυτήν εσφαλμένη. Επρόκειτο κατ’ αρχήν για μια στρατηγική δημοκρατικού δρόμου, η οποία διέφερε από τη στρατηγική του παρατεταμένου λαϊκού πολέμου, αλλά δεν κατέληγε αναγκαστικά σε μια στρατηγική ειρηνικού-κοινοβουλευτικού δρόμου. Παρ’όλα αυτά, η ΛΕ κατανόησε, δυστυχώς, το δημοκρατικό δρόμο ως ειρηνικό δρόμο. Όμως, τόσο η μεγάλη εμπειρία του εργατικού κινήματος διεθνώς όσο και η ιδιαίτερη σχέση όλης της Λατινικής Αμερικής με τον παράγοντα ΗΠΑ έπρεπε να καθορίσουν ένα σχέδιο πολέμου θέσεων ανοιχτό και αλληλοσυμπληρούμενο με την εναλλακτική του πολέμου ελιγμών ή κινήσεων. Μόνο αυτού του τύπου ο γκραμσιανισμός θα μπορούσε να νικήσει στη Χιλή αλλά και μπορεί να νικήσει διεθνώς και μέχρι σήμερα, όπου και όποτε δοκιμάζεται το πλειοψηφικό- δημοκρατικό πείραμα προς το σοσιαλισμό. Η προσκόλληση στο λεγκαλισμό και στην μη παραβίαση των ορίων του αστικού κράτους όχι μόνο απέτυχε αλλά και οφείλει να προβληματίσει όλους όσους νοιάζονται ακόμη και σήμερα για τη σοσιαλιστική μετάβαση.
Τι θα μπορούσε να έχει κάνει η ΛΕ ; Σίγουρα, δεν υπάρχουν ασφαλείς απαντήσεις. Υπάρχουν, όμως, κάποιες λογικές που υποστηρίχθηκαν κυρίως από το MIR, το MAPU και την Αριστερά του ΣΚ (περιλαμβανομένου και του γραμματέα του Αλταμιράνο) και ήταν αντίθετες στην εξειδίκευση της στρατηγικής από την τάση Αλιέντε και το ΚΚ . Κατ’ αρχήν, η ΛΕ θα μπορούσε να εμπιστευθεί περισσότερο και να οργανώσει συστηματικά τις δομές εργατικής και λαϊκής αντιεξουσίας απέναντι στο κεφάλαιο, όπως ήταν οι αναδυόμενες εργατικές επιτροπές και συμβούλια στα μεγάλα εργοστάσια ( cordones industriales) και στον αγροτικό τομέα (comandos communales), να τους δώσει θεσμική υπόσταση και να προετοιμάσει μέσω αυτών μια γενικευμένη εξέγερση σε περίπτωση στρατιωτικού πραξικοπήματος. Αυτή ήταν η κύρια πλευρά, να οργανώσει δηλαδή την κινηματική ριζοσπαστικοποίηση έναντι της ριζοσπαστικοποίησης των αστικών και μεσαίων στρωμάτων από το κεφάλαιο και το κράτος του. Θα μπορούσε, ακόμη, να προετοιμασθεί μετά από τις πρώτες ενδείξεις της μετάβασης στην εκτροπή και να οργανώσει έναν ισχυρό παράνομο μηχανισμό της Αριστεράς , ανοιχτό και προετοιμασμένο και για το ενδεχόμενο της ένοπλης πάλης και του εξοπλισμού του λαού. Αυτό δεν έγινε και, επίσης, πληρώθηκε ακριβά.
Επίσης, είναι αρκετά ανεξήγητο το πώς και το πόσο υποτιμήθηκε η παρέμβαση του αμερικάνικου ιμπεριαλιστικού παράγοντα. Αντίθετα προς μια λογική που λέει ακόμη και σήμερα ότι η ιμπεριαλιστική αλυσσίδα είναι απλώς μια παράθεση εθνικών καπιταλισμών, η εμπειρία της Χιλής απέδειξε ότι όπου διακυβεύονται με πραγματικό τρόπο σημαντικά οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, η απάντησή της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης    σε συνεργασία με τις εθνικές αστικές τάξεις δεν μπορεί παρά να είναι αμείλικτη και να αναπαράγει βίαια τις σχέσεις διεθνούς ιεραρχίας και υποταγής . Από αυτό μπορεί να συναχθεί και ένα ακόμη συμπέρασμα : δεν μπορεί να υπάρξει νικηφόρα σοσιαλιστική διέξοδος αν δεν ανατραπούν σημαντικές θέσεις, δομές και μοχλοί εξουσίας όχι μόνο του εθνικού κεφαλαίου αλλά και του στενά συνεργαζόμενου με αυτό ιμπεριαλιστικού παράγοντα.

2.Η ΧΙΛΗ ΚΑΙ Ο ΕΥΡΩΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ
Παρά το ότι όσα συνέβησαν στη Χιλή θα έπρεπε να αποδεικνύουν ότι ο δημοκρατικός δρόμος δεν μπορεί να είναι βασικά ένας ειρηνικός και κοινοβουλευτικός δρόμος προς το σοσιαλισμό και ότι ένα μεταβατικό πρόγραμμα ρήξεων δεν μπορεί παρά να οδηγεί τελικά στην ανατροπή των μορφών και ορίων του καπιταλιστικού κράτους και των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων ή, αντίθετα, στην ήττα, ένα σημαντικό τμήμα της ευρωπαϊκής κομμουνιστικής Αριστεράς, το ΙΚΚ , προέβη σε μια ριζικά άλλη ανάγνωση, σε μια «δεξιά» ερμηνεία της Χιλής. Ο ευρωκομμουνισμός, στην κυρίαρχη δεξιά του εκδοχή, διάβασε τη Χιλή δια του ίδιου του Ενρίκο Μπερλίνγκουερ ως την ανάγκη ματαίωσης κάθε δυνατής σύγκρουσης με το κεφάλαιο. Τα κείμενά του τού 1973 για τον Ιστορικό Συμβιβασμό ξεκινούν από την εμπειρία της Χιλής. Το πρόβλημα δεν ήταν πια το πόσο προχώρησε η σύγκρουση και τι έπρεπε να γίνει αλλά το ότι υπήρξε σύγκρουση ανάμεσα στην Αριστερά και στην παράταξη του κεφαλαίου. Κατά τον Μπερλίνγκουερ, η Χιλή απέδειξε ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει απέναντι στη Δεξιά ούτε καν με το 51 %. Θα πρέπει να συγκυβερνήσει με κάποιο τρόπο μαζί με τη Δεξιά στην Ιταλία για να αποφύγει μια γενίκευση της «στρατηγικής της έντασης» . Ή έστω, η Δεξιά θα μπορούσε να κυβερνήσει με την συναίνεση της Αριστεράς. Με την ίδια λογική ο Αλιέντε ή θα έπρεπε να παραιτηθεί ή θα έπρεπε να τα βρει με τη χιλιανή Χριστιανοδημοκρατία και να εγκαταλείψει τα μέτρα που με θετικό τρόπο προχώρησε.
Η θέση του Μπερλίνγκουερ όχι μόνο χαρακτηρίζεται από αφέλεια και θεωρητική ένδεια αλλά και συνιστά μια αποφασιστική μετάβαση από τη στρατηγική των Λαϊκών Μετώπων (η οποία, αν και εξιδανίκευε την αστική δημοκρατία, παρέμενε κάπως σε μια λογική ανταγωνιστική μεταξύ των δυο κοινωνικών μπλοκ) προς το «εθνικό μέτωπο» και την «εθνική ενότητα» με την αστική τάξη. Λίγο αργότερα, θα συμπράξει στη δημιουργία του «συνταγματικού τόξου των έξι κομμάτων» (1977) και θα στηρίξει τις αστικές κυβερνήσεις του Αντρεότι επιφέροντας τραγικά αποτελέσματα στην ιταλική Αριστερά και στο ιταλικό εργατικό κίνημα, ιδίως κατά την περίοδο της επίθεσης του κεφαλαίου κατά των εργαζομένων στην ΦΙΑΤ (1980). Θα στηρίξει τη λιτότητα ως «αξία του εργατικού κινήματος» και την ανάδυση μιας σιδερένιας κρατικής καταστολής στο όνομα της αντιμετώπισης των «Ταξιαρχιών»-ιδίως μετά τη δολοφονία του Μόρο. Θα στηρίξει, ακόμη, και τη θέση της Ιταλίας στο ΝΑΤΟ ως ανάχωμα απέναντι στην πιθανή επιθετικότητα του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού». Φτάνοντας στα όρια της εκλογικής του επιρροής (35 % το 1973, ), το ΙΚΚ μετατοπίζεται καθαρά προς μια κομμουνιστικής αναφοράς σοσιαλδημοκρατία, η οποία μετά από δεκαπέντε χρόνια θα προσαρμόσει τη φυσιογνωμία της στα πραγματικά προγραμματικά της χαρακτηριστικά.
Σήμερα στην Ελλάδα θα πρέπει να οδηγηθούμε σε μα ριζικά άλλη ανάγνωση της Χιλής από εκείνη του Ε.Μπερλίνγκουερ λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα. Το πρώτο συμπέρασμα είναι αυτό της αναγκαίας φθοράς, αποδόμησης και τελικά ανατροπής του καπιταλιστικού κράτους και των μηχανισμών του σε οποιοδήποτε πείραμα σοσιαλιστικής μετάβασης και της αναγκαίας εξέλιξης του πολέμου θέσεων σε έναν πόλεμο ελιγμών και σε μια περίοδο αποφασιστικών αναμετρήσεων, που θα αμφισβητεί και θα διαλύει την νομιμότητα και τα δομικά όρια των μηχανισμών του αντιπάλου και μόνο έτσι θα αποτρέψει έναν εμφύλιο πόλεμο από την πλευρά του «εχθρού». Το δεύτερο συμπέρασμα είναι αυτό της οργάνωσης του λαϊκού παράγοντα χωρίς όρια και της έντασης της δυαδικοποίησης της εξουσίας, όσο ο αντίπαλος προετοιμάζει τις δικές του κινήσεις. Το τρίτο είναι αυτό της αναμονής κάθε δυνατής και πιθανής αντίδρασης , περιλαμβανόμενης και της βίαιης εκτροπής, από τον καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό παράγοντα και την θωράκιση και προετοιμασία απέναντι σε αυτήν- στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό συμπεριλαμβάνει και έναν τεράστιο οικονομικό πόλεμο από την πλευρά της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, που θα συνοδέψει μια ειλικρινή και συνεπή αντιμνημονιακή πολιτική. Το τέταρτο και τελευταίο συμπέρασμα είναι αυτό που συνδέει τον Γκράμσι με τον Λένιν αλλά και με αυτήν ακόμη την παράδοση των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων και σύμφωνα με το οποίο κάθε επανάσταση που φτάνει στη μέση και σταματά είναι υποχρεωμένη να ζήσει την εξόντωση και το σβήσιμο από την ιστορία. Το γεγονός ότι σήμερα μιλάμε για την 11η Σεπτέμβρη και σκεφτόμαστε βασικά τους «δίδυμους πύργους» και όχι τη Χιλή αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
*Το παρόν κείμενο αποτελεί την εισήγηση του Δ. Μπελαντή στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Iskra και το Rproject για τα 40 χρόνια μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ στη Χιλή.

Βλ. σε Ρ.Ντεμπρέ «Ο δρόμος της Χιλής», «Χιλή , η ταξική αναμέτρηση», Αθήνα 1975, εκδόσεις Βέργος.
Βλ. σε Α.Νταβανέλου «Χιλή 1970-1973:Κυβέρνηση της Αριστεράς, κράτος και εξουσία», Rproject, 10-9-2013.
Βλ. και σε Π.Άντερσον «Οι αντινομίες του Αντόνιο Γκράμσι», Αθήνα 1979, Μαρξιστική Συσπείρωση.
Βλ. σε Ερ..Μαντέλ «Κριτική του Ευρωκομμουνισμού», Αθήνα 1981, Νέα Σύνορα.