ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Η τοπογραφία του τρόμου

Επειδή, βασικά, αυτό που επεδίωκαν τα ΜΜΕ και οι εντολείς τους με την Χρυσαυγειάδα, δηλαδή βομβαρδισμό μέχρι μπουκώματος και εξοικίωσης μέχρι ανίας μπορεί και να το πέτυχαν, δεν είναι άσκοπο να ερεθίζουμε την μνήμη μας (και των διπλανών μας)... Το ιστορικο-πολιτικό Alzheimer δεν είναι προς όφελός μας... Γι΄αυτό "κλέβουμε" την σπουδαία ανάρτηση ενός άγνωστου σε μάς ιστολογίου: του Πιγκουίνου (http://pigkouinos.blogspot.gr) με ημερομηνία Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012...Μας την κοινοποίησε ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανος Πάντος και σας την προτείνουμε θερμότατα... 

Η τοπογραφία του τρόμου




Το ότι εβδομηντατόσα χρόνια μετά, πρέπει να εξηγήσεις εξ αρχής τι σημαίνει φασισμός, δεν το λες και μεγάλη πρόοδο. Ένα μίγμα αμορφωσιάς, απόγνωσης και καφρίλας έχει καθηλώσει ένα αδικαιολόγητα ευμέγεθες κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας στην ευκολία των παράλογων επιχειρημάτων. Των βολικών γενικεύσεων. Των ασυνείδητων επιλογών.

Μεθαύριο είναι 28η Οκτωβρίου και λέω να σε πάω μία βόλτα. Έρχεσαι;



Στο κέντρο του Βερολίνου, υπάρχει μία μεγάλη έκταση που μετά το τέλος του πολέμου, παρέμεινε γιαπί. Βλέπεις, σε ετούτο το σημείο υψώνονταν κάποτες τα κτήρια της Γκεστάπο και των Ες Ες. Ακριβώς εδώ βρισκόταν το διοικητικό κέντρο του Χίτλερ και των συνεργατών του. Οι βομβαρδισμοί των συμμάχων ισοπέδωσαν το μέρος, που εν συνεχεία υπάχθηκε στο Δυτικό Βερολίνο και σχεδόν γιαπί παραμένει μέχρι τις μέρες μας.



Σα να μην του έφθαναν οι ήδη βεβαρυμένες ιστορικές του φορτίσεις, μερικά χρόνια αργότερα, πέρασε από δίπλα του και το τείχος, που έχτισαν οι Σοβιετικοί για να περιφράξουν τον παραλογισμό τους. Πίσω από το τείχος, παραμένουν θλιμμένα κάποια από τα κτήρια του ανατολικού ολοκληρωτισμού, σε μία πόλη με πολλαπλές ταυτότητες και σύνθετα ιστορικά συμπλέγματα.



Περπατώντας εντός της έκτασης και κατά μήκος του τείχους (που σε αυτό του το τμήμα, έχει παραμείνει σχεδόν ανέπαφο, ως ιστορικό τεκμήριο μνήμης και αναστοχασμού), συναντάς κάτω από ειδικές μεταλλικές κατασκευές, τα υπόγεια των κυβερνητικών κτηρίων των Ναζί.



Καλωσήρθατε στην "τοπογραφία του τρόμου". Πιαστείτε όλοι από το χέρι και ας κάμουμε μία σύντομη αναδρομή στην αδυσώπητη και αναπόδραστη αλήθεια της φασιστικής βίας.



Στο μέσον της έκτασης, οι Γερμανοί έχουν φτιάξει πολύ προσφάτως ένα λιτό μουσείο από μέταλλο και γυαλί, για να στεγάσουν το δύσκολο και ενοχικό θέμα του Ναζισμού. Μέσα από μία σειρά φωτογραφικών ντοκουμέντων και σύντομων κειμένων, επιστρέφουν σε μία από τις πλέον καταίσχυντες στιγμές της πανανθρώπινης ιστορίας: την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και την πραγμάτωση της φασιστικής ιδεολογίας.


Την ιστορία την ξεύρεις καλά. Όλα ξεκίνησαν μέσα στο χάος και την οικονομική δυσπραγία που επέβαλαν οι δυτικοί στην ηττημένη Γερμανία μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η υψηλή ανεργία, η ανέχεια και η απόγνωση των λαϊκών τάξεων αποτέλεσε το πρόσφορο έδαφος για την ανάδειξη του Χίτλερ και την ευρεία υποστήριξη των επιχειρημάτων του: μειονότητες όπως οι Εβραίοι μάς κατατρώνε τον πλούτο, η ανωτερότητα της φυλής μας αποδεικνύεται από τη λαμπρή ιστορία μας, όλοι οι υπόλοιποι λαοί είναι φυλετικά κατώτεροι και άρα θα πρέπει να παταχθούν, οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και αναποτελεσματικοί, η βία κατά πάντων είναι δικαιολογημένη όταν ενδύεται το μανδύα του εθνικού συμφέροντος, χρησιμοποιούμε τη δημοκρατία για να επιβάλουμε τον ολοκληρωτισμό.



Και κάπως έτσι ξεκίνησαν τα πρώτα ξεσπάσματα βίας. Κατά των "προφανών" εχθρών του λαού: των ξένων. Στην πάνω φωτογραφία, δεν σου κάμει τόσο εντύπωση το πλήθος των όσων συγκεντρώθηκαν για να χαζέψουν το σπάσιμο και την καταστροφή ενός εβραϊκού μαγαζιού. Σου κάμουν μεγαλύτερη εντύπωση, οι χαρούμενες, γελαστές φάτσες των ανθρώπων που γύρισαν να κοιτάξουν το φωτογραφικό φακό, ενόσω εκτυλισσόταν δίπλα τους μία πράξη απροκάλυπτης βίας.



Το ίδιο και στις επόμενες φωτογραφίες. Οι Ναζιστές έχουν καταλάβει την εξουσία και προχωρούν σε εκδιώξεις ή συλλήψεις Εβραίων και κατασχέσεις περιουσιών. Πίσω από το σκοινί, το φιλοθεάμων πλήθος παρακολουθεί και δεν λείπουν τα χαμόγελα.


Ντυμένες με τα καλά τους παλτουδάκια και τα καπέλα τους, οι Εβραίες εγκαταλείπουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, χωρίς να καλογνωρίζουν τι σχέδια έχει στο νοσηρό μυαλό του το νέο καθεστώς, για την περίπτωσή τους. Αστές της εποχής, αξιοπρεπείς στην εμφάνιση και σίγουρα θορυβημένες, έχουν βρεθεί ξαφνικά στο επίκεντρο μίας λαϊκής αρένας που στήθηκε για να τις δει να εξευτελίζονται.



Ηλικιωμένες κυρίες εν σειρά οδηγούνται στο άγνωστο. Εξιλαστήρια θύματα ενός λαού που διψάει για αίμα και αντεκδίκηση.



Οι Ναζί προχωρούν σε παραδειγματικές κατασχέσεις και συστηματικούς εκφοβισμούς. Πρόσεξε και πάλι το πλήθος που παρακολουθεί.



Με τα χαρτιά τους στο χέρι, σε μεγάλες ουρές, περιμένουν να ιδούν τι θα απογίνουν. Βλέπεις στα πρόσωπά τους την κούραση, κάποιο φόβο, ίσως και περιέργεια. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί που θα οδηγήσει το τρενάκι του φασισμού. Ξεκινάει έτσι απλά: από μερικές προσαγωγές, μερικές μικρές νίκες που ικανοποιούν και ανακουφίζουν το λαϊκό αίσθημα. Εν συνεχεία, κλιμακώνει τις δράσεις του, ξεδιπλώνει τα πλοκάμια του και στραγγαλίζει τις ελευθερίες. Στο τέλος, κατατρώγει τα σωθικά όλων όσων έρχονται σε επαφή μαζί του και διασπείρει το μίσος και τον τρόμο. Καταλήγει πάντοτε στην καταστροφή. Έτσι ακριβώς. Και τόσο προβλέψιμα.



Δες προσεκτικά τους ανθρώπους που κάθονται και περιμένουν με την καρτέλα περασμένη στο στήθος τους. Κοίταξέ τους πολύ προσεκτικά. Και ύστερα δες αυτό το παιδί.



Είναι μέρος μίας μεγαλύτερης φωτογραφίας που έχει ως θέμα την εκκένωση μίας συνοικίας Εβραίων. Αλλά έκαμα ζουμ. Και στάθηκα στο βλέμμα του και στην ανάταση των χεριών του. Από πίσω το όπλο του γερμανού στρατιώτη και μπροστά το παιδί. Αυτός είναι ο φασισμός και δεν έχει κανείς ούτε ένα ελαφρυντικό.



Έπειτα εστίασα σε αυτό το ειρωνικό χαμόγελο. Του στρατιώτη που παρακολουθεί με προφανή ικανοποίηση, τον εξευτελισμό ενός ανθρώπου.



Το επόμενο στάδιο είναι η διαπόμπευση. Των όσων δεν εκπληρώνουν τα κριτήρια. Όσων δεν ταιριάζουν στο προκρούστειο κρεβάτι του φαντασιακού ιδεότυπου.



Και η περιφορά τους μπροστά από τα αδηφάγο και αποκτηνωμένο πλήθος. Που συγκαλύπτει την ατομική του ευθύνη μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο.


Σφίχτηκε η καρδιά μου, ένιωσα αηδία. Διέκοψα για λίγο την ανάγνωση των φωτογραφιών και κατέφυγα στο εσωτερικό αίθριο του μουσείου για να πάρω μία ανάσα.


Κοίταξα κάτω τα βότσαλα. Ψιλόβρεχε έξω, έχουν αρχίσει και τα κρύα. Υγρές και γκρίζες οι πέτρες δεν αφήνουν να φυτρώσει τίποτα σε ετούτο εδώ το μέρος. 


Επέστρεψα στην έκθεση. Χάζεψα μερικές φωτογραφίες με στελέχη της Γκεστάπο να ποζάρουν γελαστά στη γερμανική ύπαιθρο. Διάβασα με προσοχή τις λεζάντες, τα ονόματα, τα κατορθώματα του καθενός. Άλλος κατέκαψε ανθρώπους, άλλος οδήγησε εκατοντάδες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, άλλος συμμετείχε σε δολοφονικές επιθέσεις κατά αμάχων.


Αναρωτήθηκα πώς έφθασαν σε αυτές τις θέσεις όλοι αυτοί. Κάποιος τους ψήφισε  κάποιος τους ανέδειξε, κάποιος παρέλειψε να τους εγκαλέσει όταν άρχιζαν να εκφράζουν δημοσίως τον παραληρηματικό λόγο τους.



Ύστερα μελέτησα την ενότητα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όχι, δεν υπάρχει κάτι που δεν ήξευρα ή που δεν φανταζόμουν. Έχω άλλωστε επισκεφθεί το Νταχάου (το σχετικό ποστ, εδώ) και ποτέ δεν θα το ξεχάσω όσο ζω. Εντούτοις, κάθε φορά, τη νιώθω τη γροθιά στο στομάχι.



Ο πατέρας μου που τον έχει ζήσει τον πόλεμο, μου έχει πει ότι κατά τη διάρκεια της κατοχής δεν είχαν ιδέα περί στρατοπέδων συγκέντρωσης. Δεν ήξευραν ούτε που οδηγούνταν όλοι όσοι συλλαμβάνονταν, ούτε βεβαίως γνώριζαν περί των φρικαλέων πειραμάτων, των βασανιστηρίων και των φούρνων. Όταν τελείωσε ο πόλεμος και γύρισαν γιομάτοι αγωνία οι όσοι επέζησαν από το Άουσβιτς και το Νταχάου, τότε μόνο αντιλήφθηκε ο κόσμος το μέγεθος του εγκλήματος. Τη συμφορά που προκάλεσε το μίσος.



Αυτός ο χάρτης δείχνει από που μεταφέρονταν συλληφθέντες προς το Άουσβιτς. Ναι, και από την Ελλάδα. Από τη Θεσσαλονίκη, τη Ρόδο, την Αθήνα, την Κέρκυρα και τα Γιάννενα.


Στην Ελλάδα, αφιερώνεται και μία πολύ ενδιαφέρουσα ενότητα. Που περιλαμβάνει φωτογραφίες από τις θηριωδίες στα ελληνικά χωριά, από την πείνα κατά τη διάρκεια της κατοχής και από τον ηρωικό -ναι, ηρωικό- τρόπο που απέκρουσε η χώρα μας το φασισμό.


Ένας ολόκληρος τοίχος καλύπτεται με καρτέλες των εργαζόμενων στα Ες Ες και τη Γκεστάπο. Πολύχρωμες χαρτονένιες καρτέλες. Θα μπορούσε να είναι και ένα εικαστικό αποτέλεσμα, μία σύνθεση ενός μοντέρνου καλλιτέχνη. Αλλά είναι απλώς τα φαντάσματα που στοιχειώνουν ετούτο εδώ το μέρος.


Δυο-τρία πράγματα θέλω να σου δείξω ακόμη και θα σε αφήσω. Το πρώτο είναι αυτές οι φυσιογνωμίες. Είναι γυναίκες δεσμοφύλακες και νοσοκόμες που υπηρέτησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Παρατήρησε τη σκληρότητα και την απανθρωπιά στα βλέμματά τους. Από ένα σημείο και μετά, εάν αφήσεις να σε καταλάβει το μίσος, η όποια ηθική σου υπόσταση ακυρώνεται. Ένα κτήνος γίνεσαι.


Επίσης να σου δείξω αυτή τη φωτογραφία από τις δίκες που ακολούθησαν μετά το τέλος του πολέμου. Οι θαρραλέοι παλικαράδες κρύβουν τώρα τα πρόσωπά τους από το φωτογραφικό φακό. Αλλά δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς καταλαβαίνεις για τι ανθρωπάρια πρόκειται.


Και κάτι ακόμα που θα βρεις πολύ ενδιαφέρον. Σε αυτό το πλήθος όλοι χαιρετούν ναζιστικά.


Όλοι εκτός από έναν.


Και ίσως αυτός ο ένας, να σώζει κάπως τα προσχήματα για τους Γερμανούς που δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν συνειδησιακά αυτή τη δυσβάσταχτη ιστορική ενοχή. Άλλοι είναι σε φάση άρνησης, άλλοι σε φάση αδιαφορίας, άλλοι ειλικρινώς ντρέπονται για τους μπαμπάδες ή τους παππούδες τους που συμμετείχαν σε αυτό το έγκλημα.


Για το τέλος, σου άφησα ετούτη τη φωτογραφία. Ένα ζευγάρι σε μία τρυφερή, ανθρώπινη στιγμή. Από πάνω του, τα σημαιάκια με τον αγκυλωτό σταυρό. Θα σου την αφήσω ασχολίαστη.


Ο βαρύς φθινοπωρινός ουρανός σκέπασε με θλίψη την πόλη. Βγήκα από το μουσείο συντετριμμένος. Αλλά εξαιρετικά σίγουρος. Ότι η ιστορική μνήμη είναι βαρύ καθήκον των λαών. Και ότι η υπευθυνότητα, η λογική και η ευθυκρισία δεν είναι καθόλου δεδομένες. Δυστυχώς, καθόλου δεδομένες.

Εάν είναι να υψώσεις στο μπαλκόνι σου τη σημαία μεθαύριο, ας ξεύρεις τουλάχιστον γιατί το κάμεις. Και ας το κάμεις για τους σωστούς λόγους.

Αφιερωμένη εξαιρετικά !!!

Η ΦΑΙΑΚΙΑ ουδεμία αμφιβολία είχε ή έχει για την απόλυτη επιτυχία του υπουργού Υγείας κ. Αδώνιδος Γεωργιάδη εις το έργον του... Παρά το ό,τι κάποιοι "κύκλοι" (πολύ μου αρέσει το "κύκλοι" και το υιοθετώ...) πίστευαν, ότι αποτελεί εξιλαστήριο θύμα ή αποδιοπομπαίο τράγο, η ΦΑΙΑΚΙΑ θεωρούσε, ότι ο υπερήφανος ως καραδεξιός Υπουργός της εθνικής διομισυκομματικής κυβερνήσεως θα συνεχίσει επάξια το έργο άλλων προκατόχων του στο επίμαχο Υπουργείο, όπως π.χ. του πάντοτε φερέλπιδος ολίγον μνημονιακού και ολίγον αντιμνημονιακού κ. Ανδρέου Λοβέρδου. 
Υστερα μάλιστα από την αποφασιστικήν στάσιν του κ. Υπουργού να ασκήσει πειθαρχικές διώξεις στους συνδικαλιστές της Ενωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Κέρκυρας η βεβαιότης της ΦΑΙΑΚΙΑΣ για τον νέον αναγεννητικόν, εκσυγχρονιστικόν μέχρι και αναπτυξαικόν, μη σου πω, άνεμον που θα πνεύσει υπεράνω της δημόσιας Υγείας κατέστη αδιαφιλονίκητος... Ελάχιστον δείγμα αυτής της νέας μαγαλοπρεπούς πραγματικότητος αποτελεί η φωτογραφία ληφθείσα κατά την εφημερίαν της 29ης Οκτωβρίου, μόλις χθές, εις την ναυαρχίδα των Νοσκομείων της χώρας, το Θεραπευτήριον ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ...
Όπως τονίζεται, σε ανακοίνωση του Συλλόγου των ιατρών του Νοσοκομείου "οι άρρωστοι πετιούνται σαν ανθρώπινα τσουβάλια ανάμεσα στα νοσοκομεία για να βρουν τις απαιτούμενες Ειδικότητες (Αττικό & Σισμανόγλειο -> Ευαγγελισμός) και εξετάσεις (Ευαγγελισμός -> Ιπποκράτειο -> Ευαγγελισμός). Το ΕΚΑΒ βουλιάζει στις εκατοντάδες διακομιδές, ενώ οι ασθενείς παίζουν την τύχη τους επί πολλών βασανιστικών ωρών μέχρι να αντιμετωπιστούν"... Τι σας λέει, τόσο καιρό, δηλαδή η ΦΑΙΑΚΙΑ... Οργασμός ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού... Πολύ λυπάται η ΦΑΙΑΚΙΑ για την αχάριστον αυτήν ανακοίνωσιν των ιατρών του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ... Εντάξει, μπορεί να ταλαιπωρούνται κάποιοι ασθενείς στο πήγαινε -έλα, μπορεί κάποιοι να μην προλάβουν κάν να αναταχθούν και να οδηγηθούν εις τόπον χλοερόν (έτσι αναφέρει η ανακοίνωση για κάποιο ατυχή) αλλά πώς, ερωτώ, πώς, θα επιτύχωμεν τον ιερόν στόχον του πρωτογενούς πλεονάσματος;;; 
Οσοι διδαχθήκαμε κατά τα έτη του ...πολύ σοσιαλισμού (1981-2013), ότι κάπου θα βρούμε την τρύπα να χωθούμε και να την βολέψουμε, φοβούμαι, ότι πρέπει να αναθεωρήσουμε... Διότι, εντάξει, σήμερα δεν είμαστε εμείς στην θέση των δύστυχων νοσηλευόμενων του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ...Μήπως αύριο, όμως... Μην τρέφουμε την αυταπάτη, ότι αλλού θα είναι καλύτερα... Η κυβέρνησή μας είναι σχεδόν κομμουνιστική και στο μέτρο του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ φροντίζει να "εκσυγχρονίσει" ΟΛΑ τα νοσηλευτήρια της χώρας... Είναι ζήτημα πρωτογενούς πλεονάσματος...
Αν εξακολουθήσουμε να επιμένουμε καναπέ, τότε ...καλή μας νύχτα....

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Κορφιάτικος Γιορτασμός...

Διαφορετικός γιορτασμός, μπροστά από το Δημαρχείο της Κέρκυρας από Φαίακες, εμπνευσμένους ερασιτέχνες.... Πόσοι τρόποι υπάρχουν, αλήθεια για να τιμήσεις την ιστορική σου μνήμη...



Για να γιορτάσουμε ουσιαστικότερα...

Μας τα έστειλε ο φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νώντας Φαρμάκης και με πολύ χαρά τα δημοσιεύουμε... Για να γιορτάσουμε, όπως γράφει διαφορετικά την 28η Οκτωβρίου αλλά και τον αντιφασιστικό αγώνα του Ελληνικού λαού γενικότερα...  Πέντε ρεμπέτικα του Μπαγιαντέρα, που είχε την καλοσύνη αφού έψαξε και τα βρήκε να μας τα στείλει:

ΝΑ 'ΝΑΙ ΓΛΥΚΟ ΤΟ ΒΟΛΙ (1942).
«Φόρεσ' αντάρτη τ' άρματα
ζώσε και το σπαθί σου
και σύρε για τον πόλεμο
κι η λευτεριά μαζί σου.

Σύρε και θέλω νικητής
παιδί μου να γυρίσεις
για τη γλυκιά τη λευτεριά
το αίμα σου να χύσεις.

Πολέμησε αντάρτη μου
πως πολεμάνε όλοι
και με τον Άρη αρχηγό
γλυκό να 'ναι το βόλι».

 ΕΑΜ (ΣΟΥ ΣΤΕΛΝΩ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΑΠ' ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΜΑΝΟΥΛΑ (1941 - 42).

«Σου στέλνω χαιρετίσματα απ' τα βουνά, μανούλα,
στο καραούλι βρίσκομαι, στην πιο ψηλή ραχούλα.

Έχω τ' αγρίμια συντροφιά, έχω και τα ζαρκάδια,
με τους συντρόφους περπατώ μέρες, αυγές και βράδια.

Τον ουρανό για σκέπασμα, τη γη έχω για στρώμα και το ΕΑΜ μέσ' στην καρδιά, γι' αυτό θα μπω στο χώμα».

 ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ
«Στη σκλαβωμένη Ελλάδα μας τα βράδια
βλέπεις στους δρόμους τους νεκρούς κοπάδια,
κανείς δε βρίσκεται κερί ν' ανάψει,
η μαύρη η σκλαβιά μάς έχει κάψει.

Και μόνο απ' τα βουνά ένα καντήλι
ανάβει κάθε μέρα με το δείλι,
τ' ανάβει ο ΕΛΑΣ και δε θα σβήσει,
της λευτεριάς το δρόμο να φωτίσει.

Κι η δόξα που μονάχη αργοδιαβαίνει
τα λίγα παλικάρια περιμένει,
προσμένει εκεί για να τα στεφανώσει,
της νίκης το στεφάνι να τους δώσει».

ΑΡΧΗΓΟ ΜΟΥ ΕΧΩ ΤΟΝ ΑΡΗ [ΜΠΑΓΙΑΝΤΕΡΑ] (1941 - 42).

«Για ντουφέκι δε με νοιάζει,
ούτε βάζω πια μαράζι,
αρχηγό μου έχω τον Άρη,
το λεβεντοπαλικάρι.

Συντροφιά μ' αυτόν νικάμε,
τους Κενταύρους δε φοβάμαι,
θαύματα μαζί του κάνω
στις βουνοκορφές απάνω.

Οι φασίστες σαν με δούνε,
ψάχνουν δρόμο για να βρούνε,
και τους στρώνω στο κυνήγι κι αυτοί όπου φύγει-φύγει».

ΧΑΙΡΕ, Ω, ΧΑΙΡΕ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ .
«Βροντούν κι αστράφτουν, πέρα ως πέρα,
τα δοξασμένα μας βουνά
και μια φωνή αντηχεί στη σφαίρα
το «Χαίρε, ω, χαίρε, λευτεριά».

Κι εκεί ψηλά στα σύνορά μας,
αθάνατος μένει φρουρός,
κρατάει στο χέρι αστροπελέκι,
ο Λαϊκός μας ο Στρατός.

Για αθάνατα έχει παλάτια
τα τιμημένα μας βουνά,
ελπίδα έχει το ντουφέκι
και το ΕΑΜ μεσ' στην καρδιά.
Για 'κείνο πάντα ξεσπαθώνει,

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Κατά της ιστορικής αμνησίας...

Δεν είναι βέβαια η ιστορική αμνησία των λαών, η μοναδική, ούτε καν η κύρια αιτία, πολλών κακοδαιμονιών τους... Εχει κι αυτή άλλα αίτια, που βρίσκονται πίσω από της... Πολλές φορές μάλιστα, την ενισχύει η υπερεπαναστατική μας "βεβαιότητα", ότι ο λαός δεν ξεχνά... Η ΦΑΙΑΚΙΑ έχει πλειστάκις καταγγείλει αυτή μας τη βεβαιότητα, που καταρρέει από την έκπληξή της μπροστά στην θεαματική άγνοια νέων ανθρώπων για πολύ πρόσφατα δεδομένα της ιστορίας μας, π.χ. ναζιστική κατοχή, ολοκαυτώματα, δολοφονίες, εξορίες, χούντα, Κυπριακή προδοσία... Γι' αυτό, ενόψει της 28ης Οκτωβρίου, που σηματοδοτεί την έναρξη μίας ηρωϊκής, αληθινά ενωτικής εποχής, ποτισμένης με αίμα πατριωτών και με ξεπουλήματα δοσιλόγων, η ΦΑΙΑΚΙΑ "κλέβει" από τον ιστότοπο enikos.gr το σχετικό σημείωμα του Νίκου Μπογιόπουλου, για το ΟΧΙ του Ελληνικού λαού, που οι απόντες προσπάθησαν να αποδώσουν στον ΜΕΤΑΞΑ, όταν στο τέλος του εμφυλίου ...εγύρισε καπάκι η ζωή...
Η ΦΑΙΑΚΙΑ πιστεύει βαθύτατα, ότι τέτοια κείμενα είναι απολύτως κατάλληλα προς ευρυτάτη κυκλοφορία και διάδοση...

Ποιος είπε το «Όχι»; Ο Μεταξάς;…

Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς. Όσο για τους  Γεωργιάδη – Βορίδη ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης». Η δε «Καθημερινή» δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι». Μάλιστα η «Καθημερινή» το έχει πάει και παραπέρα. Ειδικά σε εκείνο το αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, στις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») όταν και ισχυριζόταν ότι η διακυβέρνηση Μεταξά, εκτός από πατριωτική» που ήταν, πορεύτηκε και με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος...
Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι ο Μεταξάς είπε «Όχι» το 1940; Το δικό του «Όχι» γιορτάζουμε τη Δευτέρα; Η’ μήπως ισχύει εκείνο που έλεγε για τον Μεταξά ο κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης, ότι δηλαδή: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»; (1).
Όπως θα δούμε, το «Όχι» του Μεταξά δεν ήταν «Όχι» κατά του φασιστικού Άξονα. Δεν είχε φυσικά καμία σχέση με το «Όχι» του ελληνικού λαού. Το «όχι» του Μεταξά ήταν ένα τόσο δα … μικρούλι και ξέπνοο «όχι».

Το λέμε εξαρχής και θα το εξηγήσουμε:

Σε εκείνες τις ιστορικές συνθήκες το «όχι» του Μεταξά ήταν το «Ναι» του φασιστικού καθεστώτος της μεταξικής δικτατορίας υπέρ της Αγγλίας και όχι υπέρ των ελευθεριών του ελληνικού λαού. Και τούτο για δύο λόγους:
Πρώτον, διότι το ελληνικό κράτος, οι προύχοντες, οι κοτζαμπάσηδες του ελληνικού κράτους (και όχι φυσικά ο πένητας ελληνικός λαός) είχαν άρρηκτους δεσμούς διαπλοκής με το βρετανικό κεφάλαιο. Δεύτερον, διότι σε κρίσιμες στιγμές (όπως ένας Παγκόσμιος Πόλεμος) οι επιλογές στρατοπέδου από τους «Μεταξάδες» δεν γίνονται με βάση την ιδεολογία τους. Οι «Μεταξάδες» επιλέγουν συμμάχους σύμφωνα με τα ταξικά συμφέροντα που αυτοί εκπροσωπούν. Και τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούσε ο Μεταξάς και το καθεστώς του, ήταν απολύτως εξαρτημένα και διασυνδεδεμένα με την Αγγλία. Γεγονός που δεν θα μπορούσε να παραβλέψει ο – και κατά τα άλλα – πολύ καλός φίλος του Γκαίμπελς, ο Μεταξάς.

Για να αντιληφθεί κανείς τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που παίζονταν στην Ελλάδα και το μέγεθος της οικονομικής επιρροής της Αγγλίας στη χώρα είναι ενδεικτικό το εξής στοιχείο:
Το εξωτερικό χρέος της χώρας το 1932 έφτανε τα 1,022 δισεκατομμύρια χρυσά φράγκα, ενώ το εσωτερικό χρέος ήταν 144 εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Βασικοί δανειστές της χώρας και κάτοχοι των ελληνικών χρεογράφων ήταν ο οίκος «Hambro» του Λονδίνου, το συγκρότημα «Speyer and Co» της Ν. Υόρκης και η Εθνική Τράπεζα Αθηνών. Το 67,42% του εξωτερικού χρέους ήταν αγγλικά κεφάλαια, το 9,88% ήταν κεφάλαια των ΗΠΑ, το 7,52% ήταν γαλλικά κεφάλαια, το 5,40% σουηδικά, το 3,44% βελγικά. Μόλις το 1,7% ήταν γερμανικά και μόλις το 1,65% ήταν ιταλικά (2).
Επομένως, ήταν τέτοια η πρόσδεση της Ελλάδας στην Αγγλία, που το μεταξικό καθεστώς δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί να σταθεί απέναντί της. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που οι ίδιοι οι Άγγλοι αποτιμούσαν το (φασιστικό) καθεστώς Μεταξά, το οποίο με την εγκαθίδρυσή του όχι μόνο δεν περιόρισε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τις σχέσεις της χώρας με την Αγγλία. Ο υφυπουργός της Αγγλίας, Ρ. Βάνσιταρτ, έγραφε σε υπόμνημά του το Μάη του 1937 για τις ελληνοβρετανικές σχέσεις: «Βρήκαμε ότι το καθεστώς Μεταξά είναι πολύ πιο συνεννοήσιμο από πολλά από τα προϋπάρχοντα καθεστώτα» (3).
 Όσο για τον Μεταξά, τον Μάη του 1940, λίγους μήνες πριν την κήρυξη του πολέμου, έλεγε στην  «Ντέιλι Τέλεγκραφ»:«Είμεθα ουδέτεροι εφ' όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτα δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία και, τις περισσότερες φορές ό,τι κάνομε γίνεται κατά σύστασιν ή παράκλησιν της Αγγλίας. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης» (4)
Την ίδια εποχή, στις 6/5/1940, παραμονές του πολέμου, επαναλάμβανε: «Είναι φυσικό, κράτη παραθαλάσσια σαν εμάς να είμεθα φιλικά με τους Άγγλους και κράτη μεσόγεια σαν τη Βουλγαρία, με τους Γερμανούς. Η διαφορά των πολιτευμάτων δεν παίζει ρόλο (…). Και η Ιταλία στο βάθος, τη φιλία προς την Αγγλία ζητά. Μόνο που αυτή ακολουθεί το δρόμο του μεγάλου, ενώ εμείς είμαστε μικροί» (5)
Αλλά ακόμα και πριν από την κήρυξη της δικτατορίας του, ο Μεταξάς ήταν σαφής: «Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι» (6)
Το «Όχι» λοιπόν του Μεταξά δεν είχε τίποτα το «πατριωτικό». Ήταν… «συμφεροντολογικό». Και μάλιστα υπό την πιο ιταμή εκδοχή του «συμφέροντος». Δηλαδή του συμφέροντος ενός ταξικού καθεστώτος που, παρά τη διαφορά των πολιτευμάτων, συνέχιζε αδιατάρακτα την πρόσδεση της Ελλάδας υπό το «αγγλικό δόγμα» και αντιμετώπιζε τη χώρα ως «ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης».


Αυτή ήταν η σχέση του Μεταξά με τον «πατριωτισμό».
Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά για ένα καθεστώς που δολοφονούσε  εργάτες, όπως δολοφόνησε ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το '36. Για ένα καθεστώς που διέπραξε το αδιανόητο: Παρέδωσε στην Γκεστάπο (και μάλιστα μετά από το ιστορικό γράμμα του Ζαχαριάδη) τους πραγματικούς πατριώτες, τους Έλληνες δημοκράτες και κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, που ζητούσαν να πολεμήσουν τον εισβολέα. Που διέδιδε τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού» μέσω των πρακτικών του Έλληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου (και κατοπινού βουλευτή της ΕΡΕ) Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά, που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής. Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς, μέσω του οποίου, όπως ο ίδιος ο Μεταξάς έλεγε: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...». Ένα καθεστώς που μετά τη στάση πληρωμών του 1932, κι ενώ η Ελλάδα πλήρωνε μετά από συμφωνίες με τους δανειστές το 30% των τόκων που χρωστούσε, εκείνο - το καθεστώς Μεταξά  - εξασφάλισε σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους αποπληρωμές που έφτασαν μέχρι και το 43%. Δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό ένα καθεστώς που περιγράφεται ως εξής:
«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: του Μεταξά) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν. Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση "ομολογιών" και "δηλώσεως μετανοίας". Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο: Στο τραπέζι του ανακριτή - βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο. Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού. Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής - ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών. Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη "ανάκρισις" και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών. Σ' αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος. Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (...). Άλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Άλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (...). Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν "ομολογίες" ή "δηλώσεις" και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση. Άλλο μέσο ήταν η περίφημη "πιπεριά" που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η "γάτα" που καταξέσκιζε τις σάρκες. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η "φάλαγγα". Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ' ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας. Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (...). Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, 12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα. Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν "σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε". Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το "ζήλο" τους σε ορισμένα όρια. Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να "ξεπαστρέψει" και μερικούς για να φοβηθούν και να "σπάζουν" ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (...)» (7).
Από τις τάξεις αυτού, του φασιστικού και δολοφονικού μεταξικού καθεστώτος, από τις τάξεις εκείνων που διόρισαν πρωθυπουργό τον Μεταξά το 1936, τους απόντες από το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στα βουνά, στις πόλεις και στα χωριά, βγήκαν οι δοσίλογοι, οι γερμανοτσολιάδες και οι ταγματασφαλίτες. Αυτοί που όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε και απελευθέρωνε τη χώρα από τους κατακτητές, εκείνοι έδιναν τον παρακάτω όρκο:
«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ».

(Ο Όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας)…


Αντίθετα, οι πραγματικοί πατριώτες, αυτοί που μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έδωσαν τον αγώνα για το ψωμί, την τιμή και τη λευτεριά του λαού, ήταν οι άλλοι. Και οι όρκοι τους ήταν αυτοί:
   «Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του».
 (Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά).
«Ορκίζομαι στον Ελληνικό Λαό και τη συνείδησή μου, ότι θ’ αγωνισθώ έως την τελευταία σταγόνα του αίματός μου για την πλήρη απελευθέρωση της Ελλάδας από τον ξένο ζυγό. Ότι θα αγωνιστώ για την περιφρούρηση των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού και την αποκατάσταση και κατοχύρωση των ελευθεριών και όλων των κυριαρχικών δικαιωμάτων του. Για τον σκοπό αυτό θα εκτελώ ευσυνείδητα και πειθαρχικά τις εντολές και οδηγίες των ανωτέρων μου οργάνων και θ’ αποφεύγω κάθε πράξη που θα με ατιμάζη σαν άτομο και σαν αγωνιστή του Εργαζόμενου Ελληνικού Λαού».
(Ο Όρκος του Ελασσίτη, όπως δημοσιεύτηκε στον «Απελευθερωτή», όργανο της ΚΕ του ΕΛΑΣ,  Αθήνα 27 Απριλίου 1943)
Αυτοί ήταν οι πατριώτες που είπαν το «Όχι» στην Κατοχή. Αυτοί, οι κυνηγημένοι από το καθεστώς Μεταξά πριν τον πόλεμο, οι κυνηγημένοι ΕΑΜίτες από το μετά Βάρκιζα και από το μετεμφυλιακό καθεστώς. Αυτοί ήταν που όταν χρειάστηκε έδειξαν το πώς οι πατριώτες αγαπούν την Ελλάδα. Όπως ακριβώς το είχε πει ο Μπελογιάννης στους στρατοδίκες του:
 «Με την καρδιά τους και με το αίμα τους».  
****
(1) Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909 - 1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 4ος, σελ. 344
(2«Ιστορία Ελληνικού Εθνους», «Εκδοτική Αθηνών» τόμος ΙΕ, σελ. 335-338
(3)  Γ. Ανδρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις «ΔΙΟΓΕΝΗΣ», σελ 25
(4«Τα Μυστικά Αρχεία του Φόρεϊν Οφφις», ΒΙΠΕΡ, εκδόσεις «ΠΑΠΥΡΟΣ», σελ. 76
(5) Ιωάννου Μεταξά:  «Ημερολόγιο», εκδόσεις «Γκοβόστης», τόμος Δ', σελ. 467
(6) Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», τόμος Δ', σελ. 77.
(7) Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου», εκδόσεις «Θεμέλιο»


email: mpog@enikos.gr

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Κύκλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ…

Επειδή η ΦΑΙΑΚΙΑ έχει αποκτήσει  μία σημαντική (μη χέσω…) αναγνωρισιμότητα  απεφάσισε να προχωρήσει σε μία σειρά αναγκαία μέτρα, που αφενός θα αντιστοιχούν στο  …σοβαρόν δημόσιον κύρος της και αφετέρου θα της προσδίδουν την απαιτούμενη πολιτική ευελεξία ώστε να «θάβει» πάντα τον διαφωνούντα …με λαμπρότητα και χάρη… Σε αυτές, λοιπόν της περιπτώσεις η ΦΑΙΑΚΙΑ δεν θα απευθύνεται αυτοπροσώπως προς τους  αυτόχθονες ιθαγενείς αλλά θα αναθέσει αυτό το έργο εις τους κύκλους της… Ωε γνωστόν ο κύκλος είναι το σχήμα ισορροπίας με  το ελάχιστο ενεργειακό τίμημα, την ελάχιστη δυνατή εντροπία…
Ετσι, λοιπόν, κύκλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ σχολίαζαν ότι η ψήφος στο κοινοβούλιο μαζί με τους υπολοίπους του «συνταγματικού» τόξου αποτελεί έναν ανεπανάληπτο θρίαμβο όλων εκείνων των συνεπών συστημικών -εντός και εκτός- δυνάμεων, που νυχθημερόν μεριμνούν ώστε τα πράγματα να μην ξεφύγουν από τα… παραδεδεγμένα.  Οι δυνάμεις αυτές, που δεν παραλείπουν να εμφανίζονται ως μαϊντανοί συστημικότητας σε εκπομπές του κάθε κ. Ντερβεντέρη καλό θα είναι να κοιτάξουν επ’ ολίγον και προς την εκείθεν των Αλπεων Γαλατίαν, όπου ή προσφάτως εξελθούσα από ινστιτούτο ανακαινισμού κ. Μαρί Λεπέν έχει κάνει το συνταγματικό τόξο κόσκινο… Και καλά για τους «συνταγματικούς» δεξιούς ή τους πολύ «σοσιαλιστές» του κ. Φρνασουά Ολάντ…. Πολύ φοβούνται (οι κύκλοι της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, πάντοτε) ότι πικρά θα το μετανιώσουν και οι υπόλοιποι μηδέ εξαιρουμένων των κ.κ. Μελανσόν και Λωράν… Αφήνοντας την κ. Μαρί εκτός τόξου της προσδίδουν την αίγλη ποικιλόμορφων γεωμετρικών σχημάτων, που οι λαοί δικαιούνται να συγχέουν μέσα στην γενικότερη κρίση και εφόσον άλλα έχουν χάσει αίγλη και ελκυστικότητα… Είναι λοιπόν αρκούντως και δικαίως επίφοβον, ό,τι δεν επέτυχε ο πατήρ της, Ιωάννης-Μάριος να επιτύχει η χαριτόβρυτη κόρη του. 
Η υιοθέτηση του θεσμού των «κύκλων» είναι ασφαλώς πολύ παραδοσιακή και πολύ sic και ανέθρεψε γενεές και γενεές εις το κουτόχορτο … Ας προσέξουν, όμως οι υιοθετήσαντες αυτή την λογική, ότι τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους  κ..λους… Ειρήσθω εν παρόδω, ότι οι κ..λοι αυτοί ελάχιστη σχέση είχαν μέχρι σήμερα με την υπό ποικίλες αποχρώσεις αριστερά, ως δικαίως παρατηρεί και σχολιάζει ο σεβαστός Μανώλης Γλέζος…    

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Τα γενόσημα της δημοσιοκαφρίας…

Γράφει ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Μητσιάλης επ' ευκαιρία της χυδαίας επίθεσης, που δέχτηκαν και δέχονται οι εργαζόμενοι του Γ.Ν. Κέρκυρας, ώστε να εξυπηρτετηθεί ο βαθύτερος σκοπός της κινητικότητας και την διαθεσιμότητας... Τα συμβάντα (η ΦΑΙΑΚΙΑ σας τα έχει ήδη εκθέσει αναλυτικότερα στην ανάρτηση: "Ετσι χτίζεται το νέο ΕΣΥ") πρέπει να γενικευτούν από όσους έχουν νού και λόγο...

Τα γενόσημα της δημοσιοκαφρίας…
Δεν το καταλαβαίνω παρότι προσπάθησα να βρω δικαιολογίες και επιχειρήματα να «ντύσω» τον μαζοχισμό που διακατέχει όλους όσους βγαίνουν στις γνωστές τηλεοθόνες και τραβούν τον παθόν τους τον τάραχο από κεντρικούς και απόκεντρους Ντερμπεντέρηδες δημοσιοκάφρους, και τους λοιπούς Χασαποαναγνωστάκηδες που όταν κλείνουν την εικόνα του συνομιλητή τους, του τραβάν και μια ξεγυρισμένη βρισιά με το αναπάντητο περί «συνδικαλιστικής αλητείας…» Και αυτό δεν συμβαίνει σήμερα, χθες, προχθές, φέτος και πέρσι αλλά απ΄ την αρχή της μνημονιακής περιόδου και που όσο αγριεύουν τα δολοφονικά οικονομικά μέτρα στη χώρα, αυτή η σχολή που οι μαθητές της ξεπέρασαν και τους ορίτζιναλ Megaλοδασκάλους σε θρασύτητα, όχι όμως και σε εξυπνάδα, πρέπει να νοιώθει περήφανη που τα γενόσημα της δημοσιοκαφρίας υπηρετούν με τέτοιο κομπλεξικό πάθος την διαστρέβλωση των γεγονότων με αποτέλεσμα την συνεχή ύπνωση του καναπεδάτου, πυροδοτώντας παράλληλα και τον κοινωνικό κανιβαλισμό… Και είναι εύκολη γι΄ αυτούς αυτή η αποστολή αφού δεν είχαν ποτέ σχέση στη ζωή τους με την αλήθεια και το ήθος… Οι άλλοι όμως που εκ συστήματος κολλάν σαν βεντούζες στις γεμάτες σάλια οθόνες τους τι δουλειά έχουν σε ένα τέτοιο ανθυγιεινό για το προφίλ τους περιβάλλον ? Ρώτησαν τις χιλιάδες των ψηφοφόρων τους  ή τους συναδέλφους των σωματείων τους που εκπροσωπούν? Μέτρησαν την ηθική αξία των πτυχίων τους και τον όρκο που έδωσαν όταν τα παραλάμβαναν, αν τους επιτρέπεται να στέκονται μπρος από μια κάμερα για να τους εξευτελίζουν κατ΄ επανάληψη, ανθρωπάρια με ανακριτικές διαδικασίες και φτιαχτά σενάρια φωνάζοντας ή ακόμα και ουρλιάζοντας! Κουνώντας τους το δάκτυλο ή μειδιώντας απαξιωτικά και στο κρίσιμο σημείο το γνωστό: «ο τηλεοπτικός χρόνος είναι αμείλικτος» όταν η «ανάκριση» δεν οδηγεί εκεί που θέλουν… Ας απαντήσουν λοιπόν όλοι αυτοί που δεν είναι σύμφωνοι με την σημαία ευκαιρίας των κεντρικών και απόκεντρων βοθροκάναλων τι ανάγκη έχουν να τα επισκέπτονται ή να βγαίνουν στο τηλέφωνο και να δέχονται όλο αυτό το λούσιμο με το γνωστό σαμπουάν της βρισιάς και της παραπληροφόρησης, έχοντας  την αφέλεια αν όχι την ηλιθιότητα ότι έτσι κερδίζουν πόντους στη «μάχη» της αναγνωρισιμότητας… Σιγά τα ωα, όταν σε έχουν κάνει με τα κρεμμυδάκια του στημένου μονόλογου τα ιμιτασιόν των Πορτοσάλτε!
Βουλευτή της αριστεράς, συνδικαλιστή του αβέβαιου μεροκάματου, άνεργε αγωνιστή ψάξε επιτέλους που έχει φθάσει το τηλεοπτικό προφίλ σου μετά από μερικές τέτοιες «ευνοϊκές» τηλε-μεταχειρίσεις και σφαξίματα της πιο έσχατης ξεφτίλας… Από την άλλη μην τηλεφωνείτε οργισμένοι τηλεθεατές στους… εναγριοτές του Λαού  την ώρα αυτών των «ενημερωτικών» εκπομπών δεν πρόκειται να σας λάβουν υπ΄ όψη… Δεν θα σας βγάλουν στον αέρα… Το αντίθετο, το ψεύδος τους το χρησιμοποιούν σαν απόδειξη ότι εκφράζουν την πλειοψηφία της κοινής γνώμης!   Άλλο νυκτερινό ανέκδοτο και αυτό! Αλλού οπωσδήποτε πρέπει να κατευθυνθεί η οργή σας. Στους παραπάνω, στους  δικούς σας ανθρώπους, στα κόμματα και στα συνδικάτα που ανήκετε  σ΄ αυτούς που πρέπει να πάψουν επιτέλους να αποτελούν το εύκολο κρέας για να φτιάχνουν όλοι αυτοί οι δημοσιοκάφροι τα βραδινά τηλεοπτικά τους μπιφτέκια… Φτάνει πια μέχρι εδώ, τουλάχιστον οι αριστεροί, οι προοδευτικοί, οι ανιδιοτελείς, όσοι τέλος πάντων δεν κινούνται μετρώντας πόντους, μέτρα και…χιλιόμετρα αναγνωρισιμότητας, όσοι δεν επιθυμούν να εξευτελίζονται, ευτελίζοντας ταυτόχρονα ιδέες και αγώνες ή έστω κάτι ακόμα πιο απλό αλλά πολύ σπουδαίο: Oι έχοντες μια στάση ζωής έντιμης, ας σταματήσουν να φιγουράρουν στα πάνελ τους στηρίζοντας τις πανάθλιες οθόνες τους… Είναι βέβαιο πως τα βοθροκάναλα με σημαία ευκαιρίας θα ζημιώσουν από αυτές τις επιβεβλημένες απουσίες και μόνο η υπόθεση της αλήθειας και του καθαρού λόγου θα ωφεληθεί, είναι σίγουρο…
----------
Υ.Γ. Αγαπημένε Φίλε Γιάννη Ανδριώτη, ευτυχώς που η πολιτεία μερίμνησε στους βαθμούχους της, να μην χορηγεί γκλόμπς και έτσι έφαγες μόνο μια γονατιά περιποιημένη εκεί από κάτω στα σκέλια και πάντα στα μουλωχτά, διαφορετικά με την ανάποδη του γκλόμπς κατακέφαλα, ποιος ξέρει τώρα… 

Ζώμεν υπό στυγνόν κομμουνιστικόν καθεστώς...


Δεν φτάνει, λοιπόν, όλη αυτή η φορολογία που έχει επιπέσει επί των κεφαλών μας και των κατοικιών μας, όπως άλλωστε ανεμένετο από κομμουνιστάς, οι οποίοι κατ΄αρχήν στοχεύουν εναντίον της ατομικής ιδιοκτησίας;;; 
Ερχεται πλέον και η πλήρης ισοπέδωσις των συνταξιοδοτικών μας απολαβών, συνεπής προς τον κομμουνιστικόν φανατισμόν, ο οποίος χαρακτηρίζει το οικονομικόν επιτελείον της κυβερνήσεως, αρχής γενομένης από τον ίδιον τον Υπουργόν Οικονομικών !!! Η ΦΑΙΑΚΙΑ είναι υποχρεωμένη υπό τοιαύτας και τοσαύτας συνθήκας να σας παραθέσει το ακριβές κείμενον των δηλώσεων του κ. Στουρνάρα, αι οποίαι μας προεκάλεσαν ρίγη αντικομμουνιστικής φρίκης... «υπάρχουν περιθώρια στοχευμένων περικοπών» είπε και διευκρίνισε ότι μιλά για «κοστοβόρες εξαιρέσεις στο ασφαλιστικό σύστημα από τους γενικούς κανόνες. Εξαιρέσεις που δεν είναι κοινωνικά δίκαιες και χωρίζουν τους πολίτες σε πατρίκιους και πληβείους». Ορίστε!!! Καμαρώσατε τον "ερυθρόν" Υπουργόν που ανερυθρίαστος εφαρμόζει τα σκληρά δόγματα του Μαρξισμού-Λενινισμού...

Ελεος συνέλληνες!!! Ως πότε θα υφιστάμεθα αυτήν την ταξικήν ισοπέδωσιν και ταπείνωσιν, όλοι ημείς οι υγειώς σκεπτόμενοι;;; Ας μειωθούν αλλά όχι και να εξισωθούν...Δεν ημπορώ παρά να ενθυμηθώ την σοφήν λαϊκήν παροιμίαν: "αφεντικά και δούλοι τα ίδια σκατά γινήκαμε ούλοι" Και ετέραν εκ Μανδουκίου της Κερκύρας: " ίσα τα γουρούνια μας και τα γουρούνια ίσα μας".... 

Καιρός πλέον να ξεσηκωθώμεν!!! Μήπως και πνεύσει και εις την πατρίδα μας ολίγος άνεμος φιλελευθερισμού... Να απιτινάξωμεν επιτέλους αυτήν την στυγνήν δικτατορίαν του προλεταριάτου... 
Και έως τότε καλή μας νύχτα...  

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Συνιστούν κεντροαριστερά...

Και δεν είναι μόνον οι 58 υπογράψαντες... Δεν μπορείς να αγνοήσεις  π.χ τα θετικότατα σχόλια του πρωθυπουργού της χώρας επί Υπουργού Εθνικής Αμύνης κ. Ακη Τσοχατζόπουλου και επί θητείας εις το ταμείον του κινήματος του κ. Θόδωρου Τσουκάτου, δηλαδή του  κ. Κωνσταντίνου Σημίτη... Η όλη κίνηση μας φέρνει στο νου μία ομάδα άλλων διανοουμένων, που είχαν απαιτήσει ...τόλμη και αποφασιστικότητα από προηγούμενα κυβερνητικά μνημονιακά σχήματα, δικαιώνοντας τον ...βαθιά προοδευτικό ρόλο τους ως διανοούμενοι πολίτες... Δεν θυμόμαστε αλήθεια αν υπάρχουν επικαλύψεις μεταξύ των 58 και των παροτρυνάντων εις τόλμην... Τώρα, όμως που η "τόλμη" έχει οδηγήσει την κοινωνία σε ...Παρθενωνιακούς κολοφώνες αίγλης και μεγαλείου, καιρός είναι να σκεφτούμε ακόμη τολμηρότερα με όραμα την ανάπτυξη. Γι΄αυτό χρειαζόμαστε μία διευρυσμένη κεντροαριστερά... Μπορεί τα υλικά να είναι σχεδόν τα ίδια με εκείνα του "πατριωτικού" και αργότερα του "εκσυγχρονιστικού" σοσιαλιστικού φορέα, αλλά τώρα θα συμμετάσχουν και άλλοι... Από την "ανανεωτική" αριστερά... Και ας φωνάζει ο Φώτης... Προβεβλημένα στελέχη του χώρου του έχουν ήδη υπογράψει το αρχικό κείμενο... Τώρα, μάλιστα, που έχουν και τη ευλογία του πρώην πρωθυπουργού (η ΦΑΙΑΚΙΑ την θεωρούσε ήδη βεβαία, πριν την ανακοινώσει ο ίδιος) ποιός μας πιάνει...    

Δημοσιογραφικό ήθος και συνδικαλιστική αλητεία...

Πρωϊνό Σαββάτου και στην εκπομπή του MEGA συζητιώνται τα γεγονότα στο Γενικό Νοσοκομείο της Κέρκυρας... Στα γνωστά παράθυρα, οι δύο Δημοσιογράφοι, ο Πρόεδρος ελεγκτών Υγείας (δεν συγκράτησα το όνομά του), ο Νομικός Σύμβουλος Του Υπουργού Υγείας κ. Αδωνιδος Γεωργιάδη, κ. Αθανάσιος Πλεύρης (δεν το γνωρίζαμε αλλά να, που το μάθαμε...) και ο πρόεδρος της Ενωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Κέρκυρας Αντώνης Γεωργόπουλος... Πρακτικός συσχετισμός: 5 προς 1... Η επιθετικότητα των δημοσιογράφων υπερβαίνει κατά πολύ εκείνη των υπολοίπων προσκεκλημένων του πάνελ. Ο Αντώνης Γεωργόπουλος αν και παρακωλύεται συστηματικά να εκθέσει την δική του εκδοχή για τα συμβάντα επιδεικνύει υπερβολή ευγένεια και συστηματική αποφυγή κάθε όξυνσης παρά τις προκλήσεις... 
Κάποια στιγμή η σύνδεση με τον Αντώνη Γεωργόπουλο τελειώνει και παραμένουν για λίγο οι υπόλοιποι προσκεκλημένοι, οπότε ακούγεται ξεκάθαρα ο Χαρακτηρισμός του κ. Ιορδάνη Χασαπόπουλου για τον μόλις αποσυνδεδεμένο Αντώνη Γεωργόπουλο: συνδικαλιστική αλητεία... 
Σας το μεταφέρουμε ασχολίαστο ως υπόδειγμα δημοσιογραφικού ήθους...  

Για να θυμόμαστε...

Μας έστειλε την σχετική παρουσίαση, ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Ματζάκος και επιλέγουμε δύο από τις σελίδες της, κατάλληλες και ικανές για να υπενθυμίζουν εις τους αναγνώστες μας:
α. την σταθερή αμεροληψία των μεγάλων ΜΜΕ, που φροντίζουν μόνον για την πληρέστερη, ακριβέστερη και πάντοτε αντικειμενική πληροφόρηση του πολίτη.
β. την συμβολή πολιτικών παραγόντων και σημαντικών προσωπικοτήτων για την διαμόρφωση μίας νέας, σύγχρονης και ροζοσπαστικής κεντροαριστεράς...
Μπορείτε να το δείξετε και σε φίλους, γνωστούς κ.λ.π. Για να δούμε πόσο βαρύ είναι το πολιτικό Alzheimer, που μας έχει καταλάβει ως τόπο...














Ετσι «χτίζεται» το νέο ΕΣΥ…

Τα «επεισόδια» στο Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας κατά την επίσκεψη των ελεγκτών Υγείας είναι άκρως αποκαλυπτικά για την υιοθετημένη από την κυβέρνηση πολιτική μεθοδολογία στον χώρο της Δημόσιας Υγείας… Ασφαλώς δεν  ήταν τυχαία η ανάθεση των Υπουργικών ευθυνών του Τομέα στον κ. Αδωνι Γεωργιάδη, του οποίου, φαντάζομαι, το βιογραφικό σημείωμα θα έχει τόση σχέση με την πολιτική υπευθυνότητα των Υγειονομικών Υπηρεσιών της χώρας όση και ο φάντης με το ρετσινόλαδο… Από καιρό εξάλλου για όλες τις κυβερνήσεις, που καλούνταν να πουλήσουν …φύκια για μεταξωτές κορδέλες, το Υπουργείο Υγείας θεωρούνταν … «ηλεκτρική» καρέκλα… Σήμερα, λοιπόν, που οι περιορισμοί των κοινωνικών προϋπολογισμών είναι κυριολεκτικά απίστευτοι, που η ανθρώπινη και η υλικοτεχνική υποδομή τείνει να πιάσει πάτο (υπάρχουν και χειρότερα… περιμένετε!!!) οι προβληματισμοί της διομυσικομματικής κυβέρνησης δεν αφορούν την ποιότητα παροχής υπηρεσιών και την εύρυθμη λειτουργία των μονάδων Υγείας. Κάτι τέτοιο, σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας μοιάζει κακόγουστο ανέκδοτο… Είναι μάλλον βέβαιο, ότι Τρόϊκα, κυβέρνηση και υπουργείο προβληματίζονται αν ο ΕΟΠΥΥ θα είναι πάροχος ή αγοραστής Υπηρεσιών Υγείας, που θα τις μεταπωλεί στους "ασφαλισμένους"…
Για όλα αυτά βέβαια χρειάζεται ένας πανίσχυρος μηχανισμός προπαγάνδας, που να καταφέρει να  «αποδεικνύει» σε καθημερινή βάση και να πείθει, ότι ο … γάϊδαρος πετάει… Σε βαθμό, που οι υφιστάμενοι την απόλυτη απαξίωση της Δημόσιας Υγείας να την αποδεχτούν ή απλά να την ανεχτούν σαν αναγκαίο κακό… ‘Η (ακόμη καλύτερα) να τα βάζουν με τους εργαζόμενους στον χώρο. Μία τέτοια εκτόνωση είναι πολλαπλά ωφέλιμη αφού όχι μόνον αποτρέπει την φυσιολογική κοινωνική έκρηξη για το στοιχειωδέστερο κοινωνικό δικαίωμα αλλά ωθεί και το «εκλογικό σώμα» προς συντηρητικότερες επιλογές…
Η ΦΑΙΑΚΙΑ καθόλου δεν επιθυμεί να καθαγιάζει εκ των προτέρων κάθε αντίδραση των εργαζόμενων… Αντίθετα, έχει πολλές φορές καυτηριάσει συμπεριφορές που ρέπουν προς τον συντεχνιασμό, που είναι de facto συντηρητικές και που ασφαλώς δεν έχουν τίποτε να κάνουν με τον αγώνα των εργαζόμενων για τα απλά και καθημερινά ως την κοινωνική ανατροπή. 
Ασφαλώς οι τελευταίοι, που δικαιούνται να ομιλούν είναι οι καθιερώσαντες τις πλασματικές εφημερίες, ως μέθοδο νομιμοφανούς και στην ουσία νταβατζίδικης αμοιβής των νοσοκομειακών γιατρών για πραγματική εργασία. Αυτοί, που νομιμοποίησαν και επέβαλλαν την απουσία του εφημερεύοντα ιατρού από το Νοσοκομείο με την καθιέρωση των λεγόμενων μικτών εφημεριών (στο σπίτι ο γιατρός και υπό κλήση) όχι σε όφελος της παρεχόμενης εφημεριακής υπηρεσίας αλλά για την …μείωση του κόστους. Αυτοί, που διευκόλυναν με το νομικό και πολιτικό πλαίσιο, την αλλότρια ακολασία στις προμήθειες των Μονάδων Υγείας, πάντοτε προς όφελος …δικών μας παιδιών… Αυτοί που διαμόρφωναν οργανισμούς νοσοκομείων για την «στέγαση» ημετέρων». Αυτοί που ανέθεταν την διοίκηση των νοσηλευτηρίων της χώρας σε αποτυχόντες πολιτευτές του χώρου…  Αυτοί που εξαφάνισαν κάθε πραγματικό κίνητρο επιστημονικής εξέλιξης στον χώρο του ΕΣΥ, αποκόβοντάς το από την έρευνα και την ακαδημαϊκή ανάδειξη. Αυτοί, που μετέτρεψαν Ιατρικές-Υγειονομικές Σχολές και Εθνικό Σύστημα Υγείας σε δύο αλληλοσυγκρουόμενα βιλαέτια αντί για λειτουργικά συνδεόμενους χώρους που θα προσέφεραν τεράστιο κοινωνικό αλλά και οικονομικό όφελος.  Αυτοί, που τελικά, και κατά παράβαση των κατευθύνσεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας έχουν στερήσει την Κέρκυρα από ένα Τριτοβάθμιο Περιφερειακό, Πανεπιστημιακά συνδεδεμένο Νοσοκομείο.  (Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια!!!).
Όλα αυτά, που συμπυκνώνονται και εκφράζονται με τον συνεχή υποβιβασμό της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών έρχεται να αποκρύψει μεθοδευμένα ο «δήθεν» έλεγχος των εποπτών Υγείας στο Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας… Που καμία από τις κραυγαλέες ελλείψεις και δυσλειτουργίες δεν κατέγραψε (μία νοσηλεύτρια ανά 4 νοσηλευτικές μονάδες, μακροχρόνια χαλασμένος αξονικός τομογράφος, προκλητικές ελλείψεις σε υλικό κ.λ.π.) αλλά εστίασε στην παρουσία ή μη των εφημερευόντων Ιατρών… Αλλά και εδώ άνθρακες ο θησαυρός… Διότι και οι 3 αναζητηθέντες στα γραφεία τους βρισκόταν –σύμφωνα με την πληροφόρησή μας- σε υπηρεσία (ως απολύτως όφειλαν) μέσα στο Νοσοκομείο… Και είχαν τα γραφεία τους κλειστά ως επίσης όφειλαν, γιατί το γραφείο των ιατρών δεν είναι το σαλόνι τους αλλά χώρος φύλαξης ιατρικού, επιστημονικού υλικού και προσωπικών δεδομένων ασθενών… Αυτό εξάλλου το παραδέχονται όλοι… Εμείς όμως τους σημειώνουμε ως απόντες (ιδού πρότυπη και πρωτότυπη αντίληψη εύρυθμης λειτουργίας ενός Νοσοκομείου) και έτσι γίνονται υποψήφιοι για …κινητικότητα, διαθεσιμότητα ή σε απλούστερα ελληνικά για απόλυση…  Ινα εξυπηρετήσωμεν τον ιερό σκοπό του πρωτογενούς πλεονάσματος…
Ετσι, όμως υπάρχουν κάποια προπαγανδιστικά κενά… Μπορούμε να το δέσουμε καλύτερα… Δηλαδή;;; Θα τα βάλουμε και με τους συνδικαλιστές, που … παρακολουθούσαν τους επόπτες και τους παρεμπόδιζαν στην εκτέλεση του έργου τους… Αυτό είναι πολύ πιασάρικο. Γι΄αυτό και ΜΕΓΑλα αλλά και μικρότερα κανάλια και καναλέτα εστίασαν σχεδόν κατ' αποκλειστικόττα στους συνδικαλιστές… Τι δουλειά έχουν αυτοί;;; Από πού κι ως πού θα παρακολουθούν τους ελεγκτές κατά την ώρα άσκησης του έργου τους;;; Εδώ βέβαια πρόκειται για την πλήρη ανατροπή της πιο απλής λογικής… Και τι τον θέλει ο εργαζόμενος τον συνδικαλιστή;;; Να του χτυπάει φιλικά την πλάτη ή να στέκεται πλάϊ του όταν υπάρχει έστω και απλή αλλά εύλογη πιθανότητα ή ακόμη και απλή υποψία παραβίασης εργασιακών του δικαιωμάτων;;;  Ασφαλώς με ευπρέπεια, που δεν αναστέλλει και δεν μειώνει την σθεναρότητα…
Το σκηνικό το κλείνει ο Υπουργός… Του Αδώνιδος η εμπειρία τηλεπωλήσεων μπορεί να τον βοηθήσει ώστε να αναδειχθεί πρωτοπόρος και σε υποσχέσεις τηλεαπολύσεων…
Ο λόγος για το συμβάν σταματάει εδώ… Ο σχεδιασμός του, όμως και οι προεκτάσεις του δεν σταματούν… Το δημόσιο θάψιμο της Δημόσιας Υγείας θα γίνει μετά Βαΐων και κλάδων αν οι έχοντες λόγο δεν αντιληφθούν το μέγεθος και τις προοπτικές του τεράστιου προπαγανδιστικού «παιγνιδιού», που παίζεται… Παιγνίδι αυτονόητα γενικεύσιμο και γενικευταίο μάλιστα από τους κυβερνώντες… Μεταξύ αυτών, που έχουν λόγο αντίδρασης -θα το επαναλάβουμε μονότονα (ελπίζοντας όχι ανιαρά)- οι σχεδιάζοντες επαναστατικές τακτικές για την αντιμεθεπόμενη φάση κοινωνικής εξέλιξης, ελλιπώς ενδιαφερόμενοι για το τώρα και ολοσχερώς αδιαφορούντες για την σύνδεσή του με το αύριο…