ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Εφυγε ένας μεγάλος...

Οι φίλοι του κινηματογράφου όλου του κόσμου μπορούν να χαιρετίσουν τον Μίκλος Γιάντσο στο ... μεγάλο ταξείδι για τον Σείριο σε ηλικία 92 χρόνων.  Ο δημιουργός του "κόκκινου ψαλμού" (1972) ανήκει σε εκείνους τους λίγους και σπουδαίους δημιουργούς, που παρουσιάζουν εικόνες για να εκθέσουν σκέψεις, όπως οι μεγάλοι του είδους... Η διαλεκτική της επανάστασης σε πρώτο πλάνο και το πρόβλημα του συγχρονισμού των συνιστωσών της... 
Δικά του έργα και οι Αστραφτεροί άνεμοι (1969),  Ηλέκτρα (1974), Ουγγρική Ραψωδία (1979). Δεν είναι μόνο η μεγάλη του επιρροή στην Ευρωπαϊκή και την παγκόσμια κινηματογραφική αισθητική... Η παρουσία του και το πέρασμά του από την τέχνη και τη ζωή μας θυμίζει καιρούς γεμάτους ελπίδα και ζωντάνια, χωρίς μιζέριες και κλεισίματα. Με μία αίσθηση βαθιάς ανθρωπιάς και υπεροχής μακρυά από κατωτερότητες και μίση...

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Τι ωραία, που θα ήταν άν...

Μία θεματικά ενδιαφέρουσα ημερίδα πραγματοποιήθηκε στην Θεσσαλονίκη για τον Δυτικό Προαστιακό σιδηρόδρομο της πόλης.... Μς δύο λόγια: μεγάλες περιοχές του Δυτικού αστικού ιστού της πόλης θα είχαν "εύκολη" πρόσβαση στο κέντρο της πόλης άν χρησιμοποιούνταν ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ σιδηροδρομικές γραμμές σε λειτουργία ή αχρηστευμένες για να αναπτυχθεί ένας "τοπικός" προαστειακός... Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο υλοποιήσιμο είναι το έργο αφού υπάρχει η βασική υποδομή: οι γραμμές... Βεβαίως, αντιλαμβάνεστε γιατί δύσκολα θα πραγματοποιηθεί, αφού την χώρα εξουσιάζουν μεταπράτες φιλελεύθεροι, που ανάγουν ως υπέρτατο αγαθό το ίδιον όφελος και το κοινωνικό καλό ως χαλάκι για τα παλιότερα των υποδημάτων τους... Την ίδια ώρα που ο προαστιακός της Πάτρας, παρά τα πολλά λειτουργικά κουσούρια και ανεπάρκειες (πυκνότητα δρομολογίων, ποιότητα σταθμών και στάσεων, μήκος διαδρομής, ευπρέπεια του έργου κ.λ.π.) που κουβαλάει τα πάει περίφημα. Ο ραγδαίος και απαράδεκτος καθημερινός υποβιβασμός του Προαστειακού της Αθήνας επιβεβιώνει του λόγου το ασφαλές και συνεχίζει το θεάρεστο και "εθνικό" έργο ιδιαίτερα των μετεμφυλιακών κυβερνήσεων, που σαμπόταραν με χίλιους τρόπους τα μέσα σταθερής τροχιάς στη χώρα, για να προωθήσουν τα "δικά μας παιδιά" στα ΚΤΕΛ... 
Είμαστε η χειρότερη χώρα στην Ευρώπη από άποψη σιδηροδρομικών συγκοινωνιών δηλώνουν ανερυθρίαστα πρωθυπουργός και αρμόδιοι Υπουργοί, την ώρα, που κάνουν ό,τι μπορούν για να σταματήσουν κάθε προοπτική αναβάθμισης του καθοριστικού αυτού κλάδου συγκοινωνιών... Και βέβαια, αυτή η θεσμοθετημένη υποβάθμιση, ένα happy end μπορεί να έχει... Την παραχώρησή τους στους ιδιώτες για να την "εκσυγχρονίσουν" με τις ...ευλογίες των αγανακτισμένων...

ή όλοι θα νικήσουμε ή όλοι θα πεθάνετε...

Αυτή η ρήση διατυπωμένη ανοιχτά ή -συνηθέστερα- συγκαλυμένα εκφράζει με πολύ γλαφυρό τρόπο το χοντρό δούλεμα, που ασκείται σε βάρος πολλών καταπιεζόμενων για να ωφεληθούν ολίγοι εξουσιάζοντες...
Την θυμηθήκαμε λοιπόν διαβάζοντας σχετικά με την έκθεση του γραφείου του προϋπολογισμού του κράτους στην Βουλή. Γράφει πολλά ενδιαφέροντα, που θα μπορούσαν να συνοψιστούν, στο ότι: Το μόνο "επιτυχές" έργο της μνημονιακής πολιτικής είναι η δημοσιονομική "μεταρρύθμιση", που έγινε μονόπλευρα σε βάρος του κόστους εργασίας... Τα υπόλοιπα -γραφειοκρατία, διαφθορά, φοροδιαφυγή καλά κρατούν... 
Και για το επίμαχο θέμα των κοινωνικών ανισοτήτων: ... οι φτωχότεροι Έλληνες ήταν κατά μέσο όρο 56,5% πιο φτωχοί το 2012 σε σύγκριση με όσους βρίσκονταν σε ανέχεια το 2009. «Το συμπέρασμα της ανισοκατανομής της ύφεσης και της λιτότητας, ενισχύεται ακόμη περισσότερο από την εκτίμηση ότι το πλουσιότερο 20% των Ελλήνων είναι σήμερα ακόμη πιο πλούσιο από το φτωχότερο 20%».
Επειδή, λοιπόν τώρα, που διαθέτουμε και πρωτογενές πλεόνασμα και πολλά χτυπηματάκια στην πλάτη για το πόσο καλά παιδιά είμαστε και είμαστε αισιόδοξη κοιτάζοντας μπορστά, σας το ξεκαθαρίζουμε: Η θα πορευτούμε στην ανάπτυξη ή κακό που σας βρήκε... Οσο για μας όλο και κάτι θα τσιμπήσουμε... 20%  πλουσιότεροι σε μία 3ετία και έχουμε πολύ δρόμο μέχρι να ισιώσουμε... Εως τότε, καλά μας κέρδη και καλή σας νύχτα... 

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Κόλπα ...εκσυγχρονισμένων αναπτυξιακών...

Για την πρόσφατη τραγωδία στο Αιγαίο, που μετετρέπεται σε ρουφήχτρα ζωών με την... ευεπίφορη δράση των αρμοδίων γράψαμε πρόσφατα... Και ξαναγράφουμε, λοιπόν, γιατί υπάρχει εξήγηση για την τόσο γρήγορη και ... αποστομωτική απάντηση των Υπουργών μας... Μας την δίνει ο Παναγιώτης Δημητράς, νομικός από το Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, που έχει χειριστεί αρκετές παρόμοιες περιπτώσεις που έχουν φτάσει στα δικαστήρια... Ιδού την γράφει αυτολεξί, όπως σας το μεταφέρουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr.


«Κλιμάκιο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες μετέβη το μεσημέρι της Τρίτης 21 Ιανουαρίου στη Λέρο, όπου μεταφέρθηκαν οι διασωθέντες από το Λιμενικό, και συνομίλησε μαζί τους καθώς και με τις Λιμενικές Αρχές. Σύμφωνα με πληροφορίες των Λιμενικών Αρχών, το πλοιάριο είχε εντοπιστεί τα μεσάνυχτα της Κυριακής 19 Ιανουαρίου, ακινητοποιημένο και χωρίς φώτα ναυσιπλοΐας, από σκάφος του Λιμενικού Σώματος, το οποίο, συνεκτιμώντας την κατάσταση και τις κακές καιρικές συνθήκες, ξεκίνησε επιχείρηση διάσωσης με ρυμούλκησή του προς το Φαρμακονήσι

Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, μεγάλος αριθμός των επιβαινόντων συγκεντρώθηκε στη μία πλευρά του πλοιαρίου, με αποτέλεσμα την ανατροπή και τη βύθισή του. Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων στην Ύπατη Αρμοστεία, το σκάφος του Λιμενικού που ρυμουλκούσε το πλοιάριό τους κατευθυνόταν με μεγάλη ταχύτητα προς τις τουρκικές ακτές, όταν συνέβη το τραγικό συμβάν εν μέσω θαλασσοταραχής. Οι ίδιες μαρτυρίες αναφέρουν ότι οι άνθρωποι φώναζαν για βοήθεια, δεδομένου ότι στο πλοιάριο υπήρχε μεγάλος αριθμός παιδιών.» 
Τρεις ημέρες αργότερα «Ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης ισχυρίστηκε πως έχει στα χέρια του μαρτυρίες διασωθέντων ναυαγών που εξαίρουν την προσπάθεια των ανδρών του λιμενικού. Δήλωσε ενοχλημένος από τις δηλώσεις του αρμόδιου Ευρωπαίου Επιτρόπου και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι κατά την άποψη του προβαίνουν σε πρόωρα συμπεράσματα, με στόχο να πλήξουν την εικόνα της κυβέρνησης.» 
Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου, «επισήμανε ότι ήταν και δύο λιμενικοί πάνω στο σκάφος και πρόσθεσε λέγοντας ότι θα ήθελα να μην ρίχνουμε τόσο εύκολα λάσπη σε ανθρώπους που δίνουν όλο τους το είναι για να προστατεύσουν τα σύνορά μας». 
Λίγο αργότερα το Λιμενικό Σώμα έδωσε στη δημοσιότητα 15 σελίδες καταθέσεων. Για κάθε άτομο γνωρίζει να τις διαβάζει είναι εμφανές πως πρόκειται για αναξιόπιστες και πλαστές καταθέσεις (πέρα από κάτι ανορθογραφίες που βγάζουν μάτι). Αναξιόπιστες γιατί δόθηκαν στα στελέχη του Λιμενικού που σε ό,τι αφορά την ανθρώπινη τραγωδία ήταν άμεσα ή έμμεσα εγκαλούμενα. 
Αναξιόπιστες γιατί ακόμα και αν υπάρχουν υπογραφές (δεν φαίνονται στο δημοσιευμένο αρχείο) οι φερόμενοι ως Αφγανοί μεταφραστές προφανώς αδυνατούσαν να τις διαβάσουν στα ελληνικά ώστε να ξέρουν τι υπογράφουν, για παράδειγμα πως ο ένας Αφγανός μεταφραστής είπε μεταξύ άλλων και τη λέξη «ρέλι» που ούτε εγώ γνώριζα στην ελληνικά γλώσσα. 
Πλαστές γιατί είναι αδύνατο για παράδειγμα μέσα σε μόλις 15 λεπτά, μεταξύ 16:45-17:00 της 22/1/2014, οι Πλωτάρχης ΣΚ και Σημαιοφόρος ΚΠ με τη διερμηνεία από και προς τη Φαρσί (αλήθεια αυτή είναι η γλώσσα αυτών των Αφγανών;) του Αφγανού RR να πήραν και να κατέγραψαν ταυτόχρονα τις καταθέσεις των δύο διασωθέντων KB και ΑΟ ακόμα και αν δίνονταν σε ταχύτατο ρυθμό υπαγόρευσης και ταυτόχρονης μετάφρασης
Ούτε είναι δυνατό την ίδια ημέρα να εμφανίστηκε στους δύο ανακριτές του Λιμενικού ο GS στις 18:55 και να έδωσε στη συνέχεια κατάθεση μεταξύ 18:00-18:10. 
Τέλος, είναι αξιοσημείωτο ότι οι καταθέσεις της 20 και 21/1/2014 δεν έχουν αναφορά στο πώς βούλιαξε η βάρκα. Μόνο μετά το σάλο που προέκυψε από την ανακοίνωση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ στις 21/1/2014 προστέθηκαν επί τροχάδην «καταθέσεις» στις 22/1/2014 με τους επαίνους για το Λιμενικό Σώμα που επικαλέστηκε ο Υπουργός Ναυτιλίας χωρίς όμως αναφορά στο απίστευτο ψέμα του κυβερνητικού εκπροσώπου για δήθεν παρουσία δύο λιμενικών στη βάρκα. 
Πάντως, μετά τη δημοσιοποίηση από το Λιμενικό Σώμα των καταθέσεων που φέρεται να διαψεύδουν τις καταθέσεις των διασωθέντων στην Ύπατη Αρμοστεία, η τελευταία οφείλει να δημοσιοποιήσει το περιεχόμενο των μαρτυριών που συνέλεξε στις 21/1/2014 και στις οποίες βάσισε την ανακοίνωσή της. 
Γιατί στα δικά της στοιχεία βασίστηκαν ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Συμβούλιο της Ευρώπης και ο ΣΥΡΙΖΑ, τους οποίους κατηγόρησε ο Υπουργός Ναυτιλίας ότι ήθελαν να πλήξουν την εικόνα της Ελλάδας: αξιοσημείωτο είναι πως η επίθεσή του δεν στράφηκε και κατά της Ύπατης Αρμοστείας. 
Έχοντας την εμπειρία δώδεκα από τις δεκατέσσερις εγχώριες δικογραφίες στις υποθέσεις βίας αστυνομικών και λιμενικών για τις οποίες καταδικάστηκε η Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Μακαρατζής, Καραγιαννόπουλος, Celniku, Λεωνίδης, Μπέκος-Κοτρόπουλος, Alsayed Allaham, Ζελίδης, Πετροπούλου-Τσακίρη, Γκαλότσκιν, Στεφάνου, Zontul) και της Επιτροπής Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (Κουϊδης, Καλαμιώτης, Κατσαρής) και μερικών άλλων που δεν χρειάστηκε να πάνε στα διεθνή δικαστήρια, μπορώ να διαβεβαιώσω υπεύθυνα πως σε αυτές υπήρχαν πάντα «βολικές» καταθέσεις για την αστυνομία και το λιμενικό που είχαν φυσικά δοθεί σε αστυνομικούς και λιμενικούς. 
Η Εισαγγελία του Ναυτοδικείου Πειραιά, που όπως και άλλες Εισαγγελίες Ναυτοδικείων, έχει δείξει μεγαλύτερο επαγγελματισμό από τις Εισαγγελίες Πρωτοδικών της χώρας, καλείται τώρα να διαπιστώσει τον πλαστό χαρακτήρα των «καταθέσεων» που πήρε το Λιμενικό Σώμα και να ασκήσει αμέσως δίωξη κατά όλων των υπευθύνων όχι μόνο για τον θάνατο τόσων ανθρώπων αλλά και για την προσπάθεια συγκάλυψης με πλαστές καταθέσεις. 
Οι δε Υπουργός Ναυτιλίας και κυβερνητικός εκπρόσωπος οφείλουν να ζητήσουν συγγνώμη όχι μόνο για τους θανάτους αλλά και για τις αδικαιολόγητες έως συκοφαντικές επιθέσεις κατά όσων βασίστηκαν στις πληροφορίες της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες αλλά και στην κοινή λογική για να καταγγείλουν την ανθρώπινη τραγωδία".  

... Μερικές μαϊμούδες παρακολούθησαν το παιγνίδι Ξάνθη - Ολυμπιακός

Δεν είναι πρωτοφανές αλλά παραμένει άξιο αναφοράς το γεγονός ότι στα ποδοσφαιρικά γήπεδα εμφανίζονται μεταξύ των θερατών και μαϊμούδες !!! Εξυπνες ως μαϊμούδες, γιατί μπορούν και σηκώνουν και το δεξί τους χέρι τεντωμένο προς τα μπρός και άνω... Μερικές φορές κάνουν και παρελάσεις ομαδικές... Βγάζουν και ανθρωπόμορφες φωνές και μπορεί να σε μπερδέψουν αλλά η αλήθεια είναι ότι από μόνες τους προδίδονται, γιατί δεν τους αφήνουν τα ένστικτά τους. Κλωτσάνε, βρίζουνε, μαχαιρώνουν και κάνουν ένα σωρό άλλα κτηνώδη...
Αυτές, λοιπόν οι μαϊμούδες θέλησαν να ..."χαιρετίσουν" τον ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Γκετάν Μπόγκ, ο οποίος δεν ξεχώρισε καλά τον χαιρετισμό τους, Να τι γράφει ο ίδιος: Σήμερα άκουσα ήχους πιθήκου από το κοινό της Ξάνθης, αλλά στο τέλος δυσκολευόμουν να ακούσω γιατί είχαν μπανάνες στο στόμα τους... 
Εμείς, επειδή είμαστε υπέρ των διακρίσεων των ειδών θα περιμέναμε μία ανακοίνωση οργανωμένων φιλάθλων της Ξάνθης, που να τους αυτοδιαχωρίζει από τα ανθρωποειδή... Και από τους δικούς μας τους "Ολυμπιακάρες" πολύ περισσότερο... 

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

5% ΠΙΟ ΜΑΛΑΚΑ (ΠΟΥ ΘΑ ’ΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ)

Ο Στάθης Σταυρόπουλος είναι γνωστός και μη εξαιρετέος... Η ΦΑΙΑΚΙΑ έχει αρκετές φορές "κλέψει" κείμενά του δημοσιευμένα αλλού. Είναι το ύφος, είναι και το περιεχόμενο που μας αρέσει... Και φυσικά δεν θα χάναμε την ευκαιρία να σας παρουσιάσουμε το πρόσφατο κείμενό του (Παρασκευή 24/1/14 στον ιστότοπο: enikos.gr) για εκείνο το καταραμένο το χρέος... Που μας στοιχίζει και μας στοιχειώνει... Συμμεριζόμαστε την σκωπτική του διάθεση αλλά -δυστυχώς- και την λανθάνουσα απαισιοδοξία, που αποπνέει ιδιαίτερα το υστερόγραφό του...

5% ΠΙΟ ΜΑΛΑΚΑ (ΠΟΥ ΘΑ ’ΛΕΓΕ ΚΑΙ Ο ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ) 

Περί τις 58.000 σελίδες έχουν γραφεί έως τώρα για την κίνηση των 58, κυρίως απ’ τις εφημερίδες που γράφουν μία έως δύο σελίδες τον χρόνο για τα μεροκάματα, ή για τον πόνο των ανθρώπων.
Στη σελίδα 56.752 οι 58 προβληματίζονταν αν είναι 57 ή 59, ενώ στη σελίδα 58.001 το πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Εκ των 58 οι 34 απεφάνθησαν ότι είναι 59, οι 13 επέμεναν ότι έχουν απομείνει 32, ενώ οι υπόλοιποι 11 περιορίσθηκαν στο «δεν ξέρω, δεν απαντώ».
Ευτυχώς η γνώμη της μειοψηφίας έγινε σεβαστή κι έτσι οι ελπίδες για μια ώσμωση των απόψεων, παίζουν την κολοκυθιά με εκείνους που μαδούν τη μαργαρίτα, παραμένουν ζωντανές.
Καλημέρα σας. Προσωπικώς δεν με ενόχλησε η άποψη του σ. Σταθάκη (υποστηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ, άρα μπορώ να τον αποκαλώ σύντροφο) για το ποσοστό 5% που θεώρησε επαχθές απ’ το σύνολο του χρέους. Διότι εξακολουθώ να πιστεύω στη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη απ’ το Συνέδριό του, ότι προτίθεται να αγωνισθεί με την υποστήριξη του λαού για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Με διαπραγματεύσεις και, αν χρειασθεί, με μονομερείς ενέργειες.
Αλλωστε και ο κ. Σταθάκης, για να μην τον αδικήσουμε τον σύντροφο, δεν ταύτισε το επαχθές (ας το λέμε απεχθές για να είμαστε μέσα) μέρος του χρέους που ο ίδιος εκτίμησε στο 5% με το «μεγαλύτερο μέρος του χρέους» που θα πρέπει να διαγραφεί. Μάλιστα, όλο αυτό το διευκρίνισε σε νεότερες δηλώσεις του στον «Αλφα», που ακολούθησαν τις αρχικές δηλώσεις του στο «Κόκκινο 105,5 FM». Ομως εγείρεται ένα ερώτημα: πώς ο σ. Σταθάκης εκτίμησε ότι το απεχθές μέρος του χρέους είναι στο 5% κι όχι στο 1% ή το 32% ή το 28% ή το 47,5%;
Συνεκλήθη μήπως μια επιτροπή σοφών, εγνωσμένου κύρους, επιστημόνων και ειδικών με εθνική και διεθνή σύνθεση (όπως, λόγου χάριν, έκαμε η κυβέρνηση του Ισημερινού) και απεφάνθη για το σύννομο ή το δόλιο, το απεχθές ή το ηθικόν του χρέους; Εξ όσων γνωρίζω, όχι! εκτός κι αν χρείαν άλλων σοφών, επιστημόνων και ειδικών ουκ έχομεν, πλην εμού του ιδίου, ο οποίος, λόγου χάριν, εκτιμώ ότι το απεχθές του χρέους ανέρχεται στο 66,6%! Το τρισκατάρατο.
Λέει βεβαίως ο σ. Σταθάκης, και για να το λέει θα το γνωρίζει καλώς, ότι το απεχθές ποσοστό του χρέους ορίζεται απ’ το μέρος εκείνο που αφορά τους εξοπλισμούς - μίζες κι έναν εξηλεκτρισμό που δεν έγινε. Δηλαδή
να ’ναι απεχθές μέρος του χρέους οι διογκώσεις που επέφεραν οι δανειακές συμβάσεις; Αποκλείεται να έχουν παραγάγει απεχθές μέρος του χρέους τα «λάθη» που έχει παραδεχθεί ακόμα και το ΔΝΤ ότι έγιναν; Αποκλείεται να προσδίδονται απεχθή ή μάλλον ειδεχθή χαρακτηριστικά σε ένα χρέος στο οποίον η χώρα οδηγήθηκε εξ αρχής δολίως, όταν την υπήγαγαν στο Μνημόνιο που φόρτωσε δισεκατομμύρια ευρώ χρέος στην ίδια και δισεκατομμύρια ευρώ κέρδη (μέσω των CDS κι όχι μόνον) σε όσους τη σκλάβωσαν;
Μπορεί τα ερωτήματα που θέτω να ’ναι λάθος, άλλωστε δεν είμαι μόνος μου μια επιτροπή σοφών, ώστε να μπορώ να διακριβώσω το ακριβές ή το σχετικόν του ποσοστού κατά το οποίον το χρέος είναι επαχθές, παράνομο, σκόπιμο ή τοκογλυφικό.
Η εξέταση του οικονομικού χρέους είναι εθνικό χρέος.
Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ μόνος του μπορεί να ανταποκριθεί σε ένα τέτοιο καθήκον. Που απαιτεί εθνικές κινήσεις διεθνούς κύρους. Ανάλογες με εκείνες που απαιτεί και η διεκδίκηση του κατοχικού δανείου.
Και των πολεμικών αποζημιώσεων.
Ομως, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ο σ. Σταθάκης με την εκτίμησή του για το 5% (που μας θύμισε εκείνο το ηρωικό ποσοστό 5% που έπαιρνε προ ολίγου καιρού και ο ΣΥΡΙΖΑ) ενίσχυσε και το 5% του ποσοστού του ΚΚΕ. Δεν θα έλεγα ότι έδωσε το φιλί της ζωής στα επιχειρήματα Κουτσούμπα εναντίον της αξιοπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όσο να ’ναι ενίσχυσε τις αμφιβολίες για αυτήν την αξιοπιστία κάποιων εξ εκείνων των αριστερών που αμφιταλαντεύονται ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Προσωπικώς δεν αμφιταλαντεύομαι, διότι οι Εταιρείες Αξιολόγησης Τραπεζών με αφήνουν το ίδιο παγερά αδιάφορο όσον οι «κόκκινες» offshore, αλλά ορισμένοι φίλοι μου, ΣΥΡΙΖαίοι και Κουκουέδες κάτι τέτοια τα παίρνουν βαρειά. (Και καλά κάνουν.)
Τους παρηγορεί η ταπεινότης μου και τους (ξανα)λέει: ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ακόμα κι αν τοποθετήσεις όπως αυτή του σ. Σταθάκη ενισχύουν το ΚΚΕ, μια τέτοια πίεση απ’ τα αριστερά του ο ΣΥΡΙΖΑ τη χρειάζεται.
Μάλιστα, αν αυτή η πίεση ήταν σε συμπαράταξη των δύο δυνάμεων καθώς και άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, θα ήταν ευχής έργο για τον λαό και συμφορά για τους διαπλεκομενοδιεφθαρμένους Δυνατούς. Πού όμως τέτοια τύχη; αριστεροί είμαστε, δεν είμαστε τέλειοι.
Αλλά ακόμα κι έτσι, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται αυτήν την πίεση απ’ τ’ αριστερά του, έστω την όχι κατά συμπαράταξιν, αλλά την κατ’ αντίθεσιν. Αρκεί αυτή η αντίθεση να μη συμπίπτει με τη δεξιά, ούτε να «βγαίνει απ’ τα δεξιά», όπως όταν ισχυρίζεται ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σκορπά αυταπάτες (ότι «γεννήθηκε για την καταστροφή», που λέει και το λαϊκό άσμα). Διότι έτσι ο λαός απογοητεύεται. Από τώρα, για να μην απογοητευθεί αργότερα(!!)
Παραλογισμοί που οδηγούν στα έσχατα, όπως όταν ορισμένοι κατηγορούν τον λαό γιατί εγκαταλείπει ποταμηδόν τον δικομματικό μονοκομματισμό κι έρχεται στην Αριστερά, χωρίς να πηγαίνει αριστερότερα. Συμπαθάτε με, σύντροφοι, αλλά τίποτα δεξιότερο απ’ αυτήν την κριτική. Εν πρώτοις τίποτα δεν εμποδίζει τον λαό να πάει αύριο αριστερότερα (εφ’ όσον για σήμερα τα έχει στυλώσει και δεν εννοεί να «διορθώσει»την ψήφο του) και δεύτερον: γιατί αύριο κι όχι σήμερα; Αύριο θα είναι αργά για όσα πρέπει να σωθούν τώρα. Και, τέλος, η διαδικασία για να αναταχθεί το παρόν, μάλιστα απ’ τον ίδιο τον λαό, είναι ακριβώς εκείνη που θα τον μάθει να έχει το αύριο στα χέρια του...
ΥΓ.: Πλην όμως, με κάτι τέτοια κι άλλα σαν κι αυτά, πολύ φοβάμαι ότι αύριο θα χρειασθεί να συγκαλέσουμε μια επιτροπή σοφών για να μας εξηγήσουν πού πάλι σφάλαμε, γιατί πάλι αποτύχαμε...

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Τον βίο αβίωτο στην κυριολεξία...

Αντιγράφουμε από το NOOZ.gr
«Έβλεπα το ενός χρόνου μωρό μου να πνίγεται, να φωνάζει ‘μαμά’, ‘μπαμπά’ αλλά δεν το βοήθησε κανείς. Πέθανε εκεί». Μία από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες, των εξαθλιωμένων επιζώντων από την τραγωδία στο Φαρμακονήσι – μία υπόθεση με πολλά ερωτηματικά που έχει προκαλέσει διεθνή κατακραυγή.
Με δάκρυα στα μάτια και σπασμένη φωνή, ο πρώτος πρόσφυγας που μίλησε μπροστά στις κάμερες στο λιμάνι του Πειραιά, ανέφερε πως έχασε τα τέσσερα παιδιά του και τη γυναίκα του. Είπε πως όσοι έπεσαν στο νερό προσπαθούσαν να ανέβουν στις βάρκες του λιμενικού αλλά εκείνοι τους χτυπούσαν για να πέσουν στο νερό.
Ο δεύτερος άνδρας, είπε πως έχασε την κόρη του, τα δύο του αγόρια και τη γυναίκα του. Τα παιδιά ήταν ηλικίας εννιά, έντεκα και δεκατριών ετών. «Επίτηδες τους πέταξαν στη θάλασσα» πρόσθεσε. 
Άλλη μαρτυρία ανέφερε πως μία γυναίκα προσπάθησε να ρίξει ένα ξύλο στο νερό για να πιαστεί ένα παιδάκι που πνιγόταν αλλά ένας λιμενικός την κλώτσησε για να μην το κάνει.
«Ούτε στα ζώα δεν φέρονται έτσι, είχαμε μαζί μας μωρά και δεν μας βοήθησαν» είπε ένας τρίτος άνδρας που κρατούσε στην αγκαλιά ένα νεογέννητο μωρό, ενώ ένας νεαρός άνδρας έδειξε στις κάμερες τις φωτογραφίες της γυναίκας και του παιδιού του που πνίγηκαν. Το παιδί ήταν δέκα χρόνων και η γυναίκα ήταν 28.
Οι άνθρωποι που επέζησαν αυτής της φοβερής τραγωδίας, που σημειώθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας υποστήριξαν φρικτά πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με όσα υποστηρίζει το Λιμενικό, ότι επρόκειτο για ατύχημα και ότι τα μέλη τους κατέβαλλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να σώσουν όσους βρέθηκαν στο νερό. 
Ανέφεραν πως το λιμενικό τους εντόπισε στα εκατό μέτρα από την ελληνική ακτή και έδεσαν το φουσκωτό τους για να τους ρυμουλκήσουν προς την τουρκική. Υποστηρίζουν ότι ενώ οι καιρικές συνθήκες ήταν άσχημες, έτρεχαν με μεγάλη ταχύτητα με αποτέλεσμα η βάρκα τους να αναποδογυρίσει και να πέσουν αρκετοί στη θάλασσα.
«Είχαν όπλα, πυροβολούσαν και φώναζαν ‘όλοι κάτω’» ανέφερε ένας επιζών, ενώ αρκετοί είπαν πως όσοι προσπαθούσαν να μπουν στη βάρκα του λιμενικού για να σωθούν τους χτυπούσαν για να ξαναπέσουν στη θάλασσα.
Τονίζουν ότι όταν έφτασαν κοντά στις τουρκικές ακτές έσβησαν τους προβολείς για να μην γίνουν αντιληπτοί από τις τουρκικές αρχές και ότι το πλοίο του λιμενικού είχε κάμερα που κατέγραφε τα πάντα."
Φαίνεται, πως η αρχηγική σύσταση για να τους κάνουν το βίο αβίωτο υλοποιείται...
Ενδεκα άνθρωποι κατά πλειοψηφία μωρά, παιδιά και γυναίκες είναι οι εχθροί του έθνους, που μας επιβουλεύονται... Οχι οι Τροϊκάνοι, η ΕΕ και η κομπανία... Αυτοί οι ένδεκα... Μαζί με τους χιλιάδες άλλους, που κάθε χρόνο χάνονται στον Μεσόγειο υγρό τάφο, θύματα του Μολώχ της φιλελεύθερης βαρβαρότητας... Μέχρι και ο ΟΗΕ -αυτός ο μαϊμού ΟΗΕ- ζήτησε να γίνουν ανακρίσεις. Μόνον ο Υπουργός μας βγήκε πριν αλέκτωρ φωνήσαι μίαν και τα ξεκαθάρισε τα πράγματα... Καμία ευθύνη, Τίποτε το στραβό... Αυτό θα πεί ταχύτητα αντίδρασης μνημονιακά εκσυγχρονισμένης δημόσιας διοίκησης... 
Σκεφτείτε αυτόν που έβλεπε το μωράκι του σε ηλικία 1 έτους να προσπαθεί -με τι δυνάμεις- να σωθεί φωνάζοντας: μπαμπάααα, μαμάααα... Κι΄ύστερα το στόμα μπούκωσε νερά και το κορμί βάρυνε... Αν το αντέχετε, πηγαίνετε να καταταχθείτε εθελοντές για να προστατέψετε το έθνος από τέτοιους εχθρούς...
Τα πράματα χοντραίνουν και πρέπει να διαλέξουμε...  

ΑΒΙΩΤΗ ΖΩΗ-ΒΙΩΣΙΜΟ ΧΡΕΟΣ; OΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Περί χρέους και πάλι, αφού μία πρόσφατη κωλοτούμπα το ξαναέφερε στην επικαιρότητα... Είχαμε καιρό να ακούσουμε νέα από την επιτροπή πρωτοβουλίας για τον έλεγχο του χρέους και το είχαμε γράψει πριν μερικές αναρτήσεις... να, λοιπόν, που διαβάσαμε στην ISKRA τα νέα της και  σας τα μεταφέρουμε...

Η Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση σχετικά με τα περί απεχθούς χρέους.
«Η παταγώδης αποτυχία των πολιτικών διαχείρισης του δημόσιου χρέους σε συνεννόηση με τους δανειστές, από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου μέχρι την σημερινή του Α. Σαμαρά, ανοίγει εκ νέου τη συζήτηση για το τι μέλλει γενέσθαι για αυτό το ζήτημα υπό πολύ πιο δραματικούς όρους. Το βεβαιώνουν η εκτίναξη του δημόσιου χρέους και ως ποσοστό (από 129% στο 175% του ΑΕΠ) και ως απόλυτο μέγεθος (από 299 σε 321 δισ. ευρώ) από το 2009 που ξεκίνησε η "διάσωσή" μας μέχρι σήμερα. Επίσης, το αποδεικνύουν και οι διαστάσεις παροξυσμού που έχει λάβει το κοινωνικό ζήτημα με την έκρηξη της ανεργίας, της φτώχειας, της μετανάστευσης, της καταστολής κ.λπ.

Σε αυτό το πλαίσιο προβάλει ως επιτακτική ανάγκη για τη διάσωση του λαού και της χώρας η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους-ακόμη και όλου- του δημόσιου χρέους. Είναι στόχος που τέθηκε και αγκαλιάστηκε από το κίνημα ενάντια στα Μνημόνια και τη λιτότητα. Επίσης αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ όρο για να μην ζήσουμε σαν δούλοι.

Η Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, από την ίδρυσή της, τον Μάρτιο του 2011, δεσμεύτηκε να υπηρετήσει αυτόν ακριβώς το στόχο, με την κινητοποίηση των εργαζομένων που πλήττονται από την κρίση, τη διεθνή εμπειρία που συγκέντρωσε και την τεχνογνωσία των επιστημόνων που την πλαισιώνουν. Η αλλαγή του προφίλ του δημόσιου χρέους, καθώς πλέον τα δύο τρίτα του οφείλονται στην Τρόικα και δεν έχουν ομολογιακή μορφή, διευκολύνει τα μέγιστα την υλοποίηση μιας απόφασης μονομερούς διαγραφής αυτού του τμήματος του χρέους, χωρίς καμία συνεννόηση με τους δανειστές. Στη συνέχεια και του ομολογιακού, που αντιπροσωπεύει το 23,7% του χρέους με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία (30 Σεπτέμβρίου 2013, Εισηγητική Έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2014). Ο λαός ευτύχησε να έχει μαζί του πλήθος συνταγματολόγων, οικονομολόγων και ιστορικών οι οποίοι επεσήμαναν έγκυρα και με επάρκεια τον επαχθή, αντισυνταγματικό και ασύμβατο με το διεθνές δίκαιο χαρακτήρα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Πρόσφεραν έτσι την απαραίτητη τεκμηρίωση.

Στη βάση αυτού του κεκτημένου, τοποθετήσεις όπως του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Σταθάκη, στις 21 Ιανουαρίου στον ρ/σ Στο κόκκινο, που προσδιορίζουν το απεχθές χρέος στο 5%, περιορίζοντάς το μόνο σε περιπτώσεις ακραίας διαφθοράς, είναι αβάσιμες. Επίσης, δεν συμβάλλουν στην αναγκαία πάλη για διαγραφή του χρέους και ακυρώνουν εκ προοιμίου την προσπάθεια απονομιμοποίησης του δημόσιου χρέους, που είναι το πρώτο βήμα για την μη πληρωμή του. Αντίθετα, είναι όλο και μεγαλύτερη η αναγκαιότητα για άνοιγμα των βιβλίων του ελληνικού χρέους, για τη δημιουργία μίας ανεξάρτητης Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου από εκπροσώπους κινημάτων, συνδικαλιστικών οργανώσεων, οικονομολόγους και άλλους προκειμένου επιτέλους να μαθευτεί η αλήθεια για το πώς φθάσαμε στην ελληνική-ευρωπαϊκή υπερχρέωση και ποιος είναι ο ρόλος των ξένων και εγχώριων τραπεζών, των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και των άλλων ευρωπαϊκών θεσμικών φορέων.
Όταν μία χώρα βουλιάζει σε μία πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση, όταν κλείνουν νοσοκομεία και σχολεία, όταν η ανεργία χτυπάει κόκκινο και μεγάλο τμήμα του πληθυσμού στερείται ακόμη και της στοιχειώδους ιατροφαρμακευτικής κάλυψης, δεν προέχει η αποπληρωμή του χρέους αλλά η εξοικονόμηση πόρων για τη στοιχειώδη λειτουργία της κοινωνίας, κάτι άλλωστε που προβλέπεται και από σχετικές διακηρύξεις των Ηνωμένων Εθνών.

Η Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου καλεί τον ελληνικό λαό να παλέψει ενάντια στο χρέος, την Τρόικα και τις κυβερνήσεις τους. Μόνο η λαϊκή πάλη μπορεί να εγγυηθεί την ανατροπή του καθεστώτος της χρεοκρατίας!»

Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2014

Απεχθές και σίγουρα επαχθές...

Γράφει ο Γιώργος Μητραλιάς και προθυμότατα αναδημοσιεύουμε το σημείωμά του, που είχε την καλοσύνη να μας στείλει ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Γιάννης Λύχρος.


Το απεχθές –και όχι επαχθές- χρέος και η άμεση ανάγκη εντοπισμού του από τους «από κάτω»

Και μόνο το γεγονός ότι το νιοστό περί το ελληνικό δημόσιο χρέος διακομματικό μαλλιοτράβηγμα γίνεται στο όνομα του «επαχθούς» χρέους, είναι ενδεικτικό της άγνοιας –αν όχι της ασχετοσύνης και του ερασιτεχνισμού- που εξακολουθεί να χαρακτηρίζει το πολιτικό προσωπικό της χώρας όταν αυτό καταπιάνεται με το ζωτικής σημασίας ζήτημα του ελληνικού χρέους. Πράγματι, η χρησιμοποίηση της λέξης «επαχθές» για ένα χρέος που δεν μπορεί να είναι –αν βέβαια είναι- παρά απεχθές, δεν συνιστά ένα απλό γλωσσικό μπέρδεμα. Σημαίνει κάτι πολύ πιο σημαντικό και σημαδιακό, επειδή προδίδει μια βαθύτερη άγνοια του προβλήματος. Δηλαδή, άγνοια του διεθνούς δικαίου, καθώς και της διεθνούς και εσχάτως και ελληνικής, βιβλιογραφίας (1), αλλά και –κυρίως- των αγωνιστικών εμπειριών που είχαν και έχουν για αντικείμενό τους την ταυτοποίηση του απεχθούς χρέους προκειμένου αυτό να καταγγελθεί και να μην πληρωθεί!
Γεγονός είναι λοιπόν ότι είτε το διεθνές δίκαιο και η σχετική βιβλιογραφία είτε οι αγωνιστικές εμπειρίες, δεν καταπιάνονται με κάποιο «επαχθές», δηλαδή αφόρητο ή δυσβάσταχτο χρέος, αλλά για αυτό που αποκαλείται σε όλες τις γλώσσες odious (αγγλικά), odieux (γαλλικά), odioso ( ισπανικά, ιταλικά, πορτογαλικά), και μεταφράζεται στα ελληνικά σε απεχθές  (χρέος). Και αυτό είναι εντελώς φυσικό καθώς επαχθές, δηλαδή δυσβάσταχτο είναι περίπου… κάθε χρέος  για εκείνον που πρέπει να το ξεπληρώσει. Ενώ αντίθετα, απεχθές, δηλαδή αποτρόπαιο, ή αποκρουστικό, είναι προφανώς κάποιο χρέος που δεν είναι σαν όλα τα άλλα, που πάσχει και είναι «ανώμαλο», και για αυτό το λόγο πρέπει να εντοπιστεί, να ταυτοποιηθεί από πολίτες που συνδυάζουν τη γνώση του αντικειμένου με την ανεξαρτησία τους από πολιτικά, οικονομικά και κομματικά κέντρα εξουσίας.
Νάμαστε λοιπόν στη καρδιά του προβλήματος που δεν είναι άλλη από τη συγκρότηση ανεξάρτητης –και δη διεθνούς- επιτροπής πολιτών με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, που έχει ως αποστολή της να ταυτοποιήσει το επαχθές μέρος του ελληνικού χρέους. Με άλλα λόγια, ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα! Αντί να λέει ο κάθε άσχετος -και μη- το μακρύ και το κοντό του περί του χρέους, ας κάνουμε το αυτονόητο: να συγκροτήσουμε το ταχύτερο δυνατό αυτή τη διεθνή επιτροπή πολιτών για να εντοπίσουμε, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, τα τμήματα εκείνα του χρέους που είναι είτε άνομα, είτε παράνομα, είτε επαχθή…
Μια και φτάσαμε όμως μέχρι εδώ, και χωρίς να θέλουμε να μπούμε στην ουσία του προβλήματος, δηλαδή, στον εντοπισμό του άνομου, παράνομου και επαχθούς τμήματος του χρέους που είναι της αρμοδιότητας μιας τέτοιας διεθνούς επιτροπής, ας τελειώσουμε με κάτι χρήσιμο για την κατανόηση της τεράστιας σημασίας του ελέγχου του χρέος από τους «από κάτω». Στ’αλήθεια,  τι είναι και τι θέλει ο ανεξάρτητος λογιστικός έλεγχος του χρέους;
 «Ο πρώτος στόχος ενός λογιστικού ελέγχου (Λ.Ε) είναι να ξεκαθαρίσει το παρελθόν, να ξεμπλέξει το κουβάρι του χρέους, νήμα προς νήμα, μέχρι να ξαναφτιάξει το κουβάρι των γεγονότων που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Τι απόγινε το χρήμα του τάδε δανείου, με ποιους όρους συνάφθηκε το δείνα δάνειο; Πόσοι τόκοι πληρώθηκαν, με ποιο επιτόκιο, πόσο τμήμα του δανείου ήδη αποπληρώθηκε; Πώς διογκώθηκε το χρέος παρόλο που δεν είδαμε το χρώμα του χρήματος; Ποιο δρόμο πήραν τα κεφάλαια; Σε τι χρησίμεψαν; Ποιο μέρος τους καταχράστηκε και γιατί;»
Και όχι μόνον όλα αυτά, αλλά επίσης:
«Ποιος δανείστηκε και στο όνομα ποιανού; Ποιος δάνεισε και ποιος ήταν ο ρόλος του; Πώς βρέθηκε μπλεγμένο το Κράτος, με ποια απόφαση, που λήφθηκε με ποια αρμοδιότητα; Πώς τα ιδιωτικά χρέη έγιναν «δημόσια»; Ποιος προώθησε σχέδια μαϊμούδες, ποιος έσπρωξε, ενθάρρυνε, ποιος κέρδισε από αυτά; Ποια εγκλήματα διαπράχτηκαν με αυτά τα χρήματα; Γιατί δεν αποδίδονται αστικές, ποινικές και διοικητικές ευθύνες; (2)
Και αν λόγοι προφανέστατοι εμποδίζουν τη σημερινή κυβέρνηση και τους υποστηρικτές της να συμφωνήσουν με ένα τέτοιο έλεγχο του ελληνικού χρέους, άραγε τι κάνει όλους τους άλλους, αρχής γενομένης από το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς, να μην τον ενθαρρύνουν και έμπρακτα να τον στηρίξουν άμεσα;

(1): Βλέπε ειδικότερα τα κείμενα της CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου) και του στελέχους της Eric Toussaint, όπως και αρκετά άλλα που δημοσιεύονται τακτικά στις ιστοσελίδες της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (www.elegr.gr) και της Ελληνικής Επιτροπής Ενάντια στο Χρέος της CADTM (www.contra-xreos.gr), χωρίς να ξεχνάμε και το μνημειώδες πια ντοκυμαντέρ των Άρη Χατζηστεφάνου - Κατερίνας Κιτίδη - Λεωνίδα Βατικιώτη  «Debtocracy».

(2) «Ανοίγουμε τα βιβλία του χρέους – Τι είναι και πώς γίνεται ο λογιστικός έλεγχος του δημόσιου χρέους» των E.Toussaint, M.L. Fatorelli, CADTM, Jubilee South., σε επιμέλεια, προλεγόμενα και μετάφραση Γιώργου Μητραλιά. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Μάιος 2011.

37 χρόνια χωρίς τον Μενέλαο Λουντέμη...

Ο Φίλος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νώντας Φαρμάκης είχε την καλοσύνη να μας θυμίσει την συμπλήρωση χρόνων από την απώλεια του με το εξαιρετικό κείμενο, που σας παραθέτουμε:

Ο ΑΕΡΑΣ ΦΥΣΑΓΕ ΣΑΝ ΓΥΦΤΟΣ
Σαν σήμερα πριν 37 χρόνια ( 22/1/1977) πέθανε ο λογοτέχνης Τάκης Βαλασιάδης γνωστός με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Μενέλαος Λουντέμης.. Αγωνιστής της ζωής, διώχθηκε από το μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς και ακολουθώντας την κοινή πορεία της αφρόκρεμας της ελληνικής διανόησης εκπατρίζεται στο Βουκουρέστι. Από εκεί εγκαθίσταται στο χωριό Durohoi λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ιάσιο της Ρουμανίας όπου έζησε ως τον επαναπατρισμό του στην Ελλάδα το 1976.
Πολλοί ισχυρίσθηκαν πως η γραφή του Λουντέμη είναι ερασιτεχνική Ο ίδιος όμως μας διαβεβαίωνε πως δεν τον ενδιαφέρει η τέχνη άλλα η ωμή καταγραφή της πραγματικότητας, εντάσσοντας έτσι τον εαυτό του στο πάνθεον τω λογοτεχνών του σοσιαλιστικού ρεαλισμοί πλάι στον Γκόρκι και τον Χάμσουν.
Είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ το σπίτι του στο Durohoi το 1983 διαπιστώνοντας πως είχε μετατραπεί σε ένα αξιόλογο μουσείο της ελληνικής διωκόμενης λογοτεχνίας. Με έκπληξη πληροφορήθηκα πως κάποια έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες αλλά σε τιμητική θέση βρίσκονταν το πολυδιαβασμένο “ Ένα παιδί μετράει τ' άστρα”μεταφρασμένο στα Κινέζικα αλλά και Βιετναμέζικα.
Ο Μέλιος των παιδικών μας χρόνων έγινε σε 20 γλώσσες η εμβληματική μορφή μέσα από το ταξίδι της οποίας ο κόσμος γνώρισε τον ταξικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, τον κοινωνικό ρατσισμό, την ανθρώπινη μοναξιά, τον ανεκπλήρωτο έρωτα άλλα και τον διαρκή και ασυμβίβαστο αγώνα του περιθωριακού και του καταπιεσμένου.
Ο Μελιος ενηλικιώθηκε και έσπευσε να ακολουθήσει τον μονόδρομο των επιλογών του καταγράφοντας τους πότες του κρασιού των δειλών και κατονομάζοντας τους δυνάστες του λαού μας που τον κράτησαν δεσμώτη στη οδό αβύσσου αριθμό 0 .Δυστυχώς ( όχι μόνο για τον Μέλιο) τα πλοία δεν άραξαν. Οι ελπίδες όμως έμειναν άσβεστες γιατί οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος

Να τους το χαρίσουμε βρε αδελφέ και το 5%...

Εμείς στην ΦΑΙΑΚΙΑ είχαμε πιστέψει και είχαμε υποστηρίξει την προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους... Την θεωρούσαμε ατελή αλλά εν πάσει περιπτώσει ελπιδοφόρα... Ταυτόχρονα είχαμε χαιρετίσει ως θετική την πρωτοβουλία για την απογραφή και σε βάθος ανάλυση του χρέους σε μακροχρόνια βάση σαν ουσιαστική ενέργεια χάραξης μίας άλλης πολιτικής χωρίς τα δεσμά της υποτέλειας... Από τότε βέβαια πέρασε λίγος χρόνος και πολύ νερό στο αυλάκι... Και για την δημιουργία ή το έργο της ομάδας εργασίας για το χρέος ουδέν νεώτερον έχει υποπέσει στην αντίληψή μας... Τώρα, όπως, που μάθαμε από τον καθηγητή και κεντρικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Σταθάκη , ότι τελικά επαχθές είναι μόνον το 5% η ΦΑΙΑΚΙΑ προτείνει μία εθνικά περήφανη στάση... Να τους το δώσουμε και το 5%... Για να μην σας πω και με λίγα πανωτόκια...Να μην μας περάσουνε και για φτωχολιγούρηδες και μας κουβεντιάσουνε μετά σε όλες τις βεγγέρες... Ε! όχι!!!

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Το σύστημα είναι αυτό που τον άφησε ελεύθερο...

Μεταφέρουμε αυτούσια την δήλωση του Μανώλη Γλέζου για την "απόδραση" Ξηρού... Και την αναρτούμε με τονισμένα γράμματα... Ισως δεν εξαντλεί το ζήτημα και τις ενδεχόμενες προοπτικές αξιοποίησής του από το σύστημα αλλά το βάζει σε σωστά -κατά τη γνώμη μας- θεμέλια...

Ποιόν συμφέρει η διαφυγή του δολοφόνου της 17 Ν; Το σύστημα και μόνο, διότι αποπροσανατολίζει από την τραγωδία του λαού, και είναι αυτό που τον άφησε ελεύθερο.
Όσο για την απόπειρα του αυτόκλητου δικαστή και τιμωρού να βρει κοστούμι για να δικαιολογήσει το μίσος και τις δολοφονικές προθέσεις του, μια είναι η απάντηση. Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής δεν έχει ιδεολογική επένδυση

Εν τη εννοία της εννοίας και ούτως ειπείν...

... Ελεγε με τις ανεπανάληπτες Ελληνικούρες του ο πρωτοδικτάτορας της 21ης Γ. Παπαδόπουλος, θαυμαζόμενος και χειροκροτούμενος από την Ακαδημαϊκή ελίτ της εποχής... Εν τη εννοία αυτή και ημείς θαυμάζουμε τον βουλευτή κ. Δημήτρη Χριστογιάννη, που ...τοποθετήθηκε "εθνικοφρόνως" και χαρακτήρισε την χούντα ως επανάσταση. Αποκαλυπτικός ο ΒορειοΕλλαδίτης κοινοβουλευτικός άνδρας μας επιβεβαίωσε, ότι στο εσωτερικό της ΝΔ υπήρχαν και υπάρχουν στελέχη, που συμπαθούν τη χούντα και τους χουντικούς... 
Είχαμε και εμείς την ίδια υποψία, που μεταξύ άλλων, μας ενίσχυαν οι πολύ τρυφερές εκφράσεις στελεχών του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος για την Χρυσή Αυγή αλλά διστάζαμε να το πανηγυρίσουμε... Αλλο όμως να υποψιάζεσαι, άλλο να πιθανολογείς και άλλο να σε διαβεβαιώνει ο κατάλληλος και αρμόδιος, που γνωρίζει τα πράματα από μέσα και από πρώτο χέρι... Η σιγουριά μας τότε ενισχύεται και η χαρά μας γιγαντώνεται... Για την δημοκρατία και τον φιλελευθερισμό δηλαδή...

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Τα "αγαθά" του καπιταλισμού (2)

Το "Αμερικάνικο όνειρο" συμβόλιζε (και συμβολίζει στα μυαλά μερικών υπερβολικά αφελών πλέον) την προοπτική οικονομικής εξασφάλισης και κοινωνικής καταξίωσης μέσα από την σκληρή δουλειά... Γι' αυτό, λοιπόν η τρέχουσα ειδησεογραφία για την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα στις ΗΠΑ είναι εξόχως ενδιαφέρουσα και διδακτική... Γιατί είναι ελάχιστα ταιριαστή με την υλοποίηση του ονείρου η οκτάωρη αναμονή στην ουρά στο Χέρφορντ της Βόρειας Καρολίνας για λίγα φασόλια και ζυμαρικά από την κοινωνική τράπεζα τροφίμων...
Η Βόρεια Καρολίνα ως Πολιτεία βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση και για να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση, περικόπτει τα Πολιτειακά επιδόματα ανεργίας, βυθίζοντας εκατομμύρια πολιτών της στην απόλυτη ανέχεια... Στις 28 Δεκεμβρίου σταμάτησαν να ρέουν και οι σταγόνες του ομοσπονδιακού κρουνού επιδόματος ανεργίας. Οι δημοκρατικοί επιθυμούν την διατήρηση των ομοσπονδιακών επιδομάτων και οι ρεπουμπλικάνοι αντιστέκονται... Θέατρο του παραλόγου και φαρσοκωμωδία αν δεν επρόκειτο για ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ζωή... 
Ο καπιταλισμός στα μεγαλεία του και η ανθρωπότητα στον Γολγοθά της... 

Τα "αγαθά" του καπιταλισμού (1)

Η OΧFΑΜ είναι μία Βρετανική μη κυβερνητική "ανθρωπιστική" οργάνωση....  Από εκείνες, που επιχειρούν να θεραπεύσουν τα κακά και τα πάθη του συστήματος, εντός του συστήματος... Η ΦΑΙΑΚΙΑ αμφισβητεί ευθέως και πλήρως μία τέτοια προοπτική, πιστεύοντας στο πολύ απλό και εξαιρετικά τετριμμένο ότι πρόκειται για χαπάκια ασπιρίνης, που φιλοδοξούν να θεραπεύσουν γενικευμένες μορφές βαρείας κακοήθειας... Η καλή πρόθεση κάποιων από τους συμμετέχοντες δεν ανεβάζει την αποτελεσματικότητα αυτών των ΜΗ.ΚΥ.Ο. ούτε μπορεί να επισκιάσει την πονηρή συμμετοχή αρκετών άλλων, πρωταγωνιστών σε παιγνίδια δημοσίων σχέσεων και μαζικού αποπροσανατολισμού... 
Η εισαγωγή αυτή είναι χρήσιμη για να υποστηριχθεί το αδιάβλητο των καταγγελιών της OXFAM όσον αφορά στην κατανομή του παγκόσμιου πλούτου, τουλάχιστον από πλευράς ιδεολογικοπολιτικής προτίμησης της συγκεκριμένης οργάνωσης, που τεκμηριώνει, ότι:
χεδόν ο μισός παγκόσμιος πλούτος κατέχεται σήμερα από το 1% του πληθυσμού. Οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο διαθέτουν όλοι μαζί τόσα όσα αντιστοιχούν στο ήμισυ των φτωχότερων του παγκόσμιου πληθυσμού.
-Αυτό το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων αύξησε κατά την ίδια περίοδο τα εισοδήματά του σε 24 από τις 26 χώρες για τις οποίες κρατούνται στοιχεία από το 1980 έως το 2012. Από αυτούς, σχεδόν επτά στους δέκα ζουν σε χώρα όπου η οικονομική ανισότητα αυξήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια, γράφει η Oxfam.
 -Αυτό το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων αύξησε κατά την ίδια περίοδο τα εισοδήματά του σε 24 από τις 26 χώρες για τις οποίες κρατούνται στοιχεία από το 1980 έως το 2012. Από αυτούς, σχεδόν επτά στους δέκα ζουν σε χώρα όπου η οικονομική ανισότητα αυξήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια, γράφει η Oxfam.
 -Ακόμη κι αν η κρίση προς στιγμήν περιόρισε το μερίδιο του παγκόσμιου πλούτου που κατέχουν οι πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο, οι τελευταίοι ανέκτησαν ευρύτατα τα κέρδη τους.
-το πλουσιότερο 1% στην Κίνα, την Πορτογαλία και τις ΗΠΑ έχει υπερδιπλασιάσει το μερίδιό του στο εθνικό εισόδημα από το 1980. Ακόμη και στις χώρες που φημίζονται για το σύστημα ισότητάς τους, όπως η Σουηδία και η Νορβηγία, το μερίδιο των εισοδημάτων που πηγαίνει στο πλουσιότερο 1% αυξήθηκε κατά τουλάχιστον 50%.
-Χωρίς την ανάληψη πραγματικής δράσης για τον περιορισμό των ανισοτήτων αυτών, τα προνόμια και τα μειονεκτήματα θα μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, όπως στην αρχαιότητα. Συνεπώς θα ζούμε σε έναν κόσμο όπου η ισότητα των ευκαιριών δεν θα είναι παρά μια ψευδαίσθηση.

Η ΦΑΙΑΚΙΑ, αντί σχολιασμού επιθυμεί να υπενθυμίσει και να υπογραμμίσει, ότι το γενεσιουργό σύστημα αυτής της με παρελθόν, παρόν και μέλλον (;) αθλιότητας αποκαλείται δημοκρατία... Πολλές φορές ο χαρακτηρισμός εμπλουτίζεται με τον επιθετικό προσδιορισμό: φιλελεύθερη...

Καλοτάξιδος

Ο υπογραφόμενος αυτής της ανάρτησης είχε σχεδόν αρχίσει την συγγραφική του δραστηριότητα σε έντυπα της αριστεράς το 1974 ασκώντας κριτική στον Κώστα Φιλίνη και στην ερμηνεία του για τις αιτίες της δικτατορίας και την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική προετοιμασία της αριστεράς γι' αυτήν. Κριτική, διανθισμένη με φανατισμό και επιθετικότητα, που ταίριαζε στα ήθη της εποχής και στο νεαρό της ηλικίας... Εκτοτε δεν συμπέσαμε ποτέ ιδεολογικά και πολιτικά με τον Κώστα Φιλίνη... 
Ο πρόλογος αυτός αναγκαίος σε ένα τόπο, όπου η καχυποψία, ο δογματικός φανατισμός, η άκρατη και πολλές φορές ιδιοτελής υποκειμενικότητα της κριτικής, η ευκολία προς πολιτικόμορφες υβρεολογίες εξακολουθούν να κυριαρχούν και να αποδεικνύουν του μικροαστισμού την κυριαρχία...  Γράψαμε την σύντομη αυτή εισαγωγή για να ξεκαθαρίσουμε (όπως δεν θα έπρεπε να οφείλουμε), ότι ο με σεβασμό χαιρετισμός στον αποχωρήσαντα Κώστα Φιλίνη δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ιδεολογική συνταύτιση... Αποτελεί χρέος τιμής προς την αδιαμφισβήτητη αγωνιστικότητά του σε χρόνους εξαιρετικά χαλεπούς...Προς την σεμνότητά του διαχρονικά, όταν το πνευματικό του έργο θα μπορούσε εύκολα να τον εκτρέψει προς την ίηση και τον ναρκισσισμό... Προς τον πολιτικό λόγο, που τιμούσε τον διάλογο και τον αντίλογο. 
Αξίζει επίσης να σημειώσει κανείς την ώριμη θέση του Κώστα Φιλίνη, ότι σοσιαλισμός χωρίς δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει... Εχοντας σοβαρές αντιρρήσεις στο περιεχόμενο, που ο ίδιος προσέδιδε στην δημοκρατικότητα δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε, πως καταρχήν η θέση αυτή είναι ασυγκρίτως ορθολογικότερη από εκείνη την ευρέως διαδεδομένη και "εξόχως" δήθεν ανανεωτική για τον "σοσιαλισμό" με ελευθερία και δημοκρατία... Λες και υπάρχει και άλλο υποείδος του σοσιαλισμού χωρίς δημοκρατία και χωρίς ελευθερία... 
Πλατιάσμε, ίσως για έναν χαιρετισμό, που ανήκει ακέραιος στον Κώστα Φιλίνη...  

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Για να θυμόμαστε...

...την  "ευγενή' δράση των ανθρωποειδών προγόνων εκείνων που φάγανε τον Παύλο Φύσσα... Πρόκειται για τους Εβραίους της Κέρκυρας συγκεντρωμένους στην Σπιανάδα, έτοιμους να ταξιδέψουν στους "Αγιους Τόπους" της τευτονικής καθαρτήριας γης. Την φωτογραφία, που προέρχεται από το προσωπικό αρχείο του κ. Περικλή Λάσκαρι δημοσίευσε η Κερκυραϊκή εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ στο φύλο της Παρασκευής 17/1/2014 και από εκεί την ξεσηκώσαμε και σας την παρουσιάζουμε. Η Εβραϊκή κοινότητα της Κέρκυρας, ίσως η αναλογικά πολυπηθέστερη στην Ελλάδα υπέστη και αυτή τις συνέπειες της "ανθρωπιστικής" δράσης των Ναζί, μετά την κατάληψη της Κέρκυρας στις 14 Σεπτέμβρη του 1943... Μετά από την μαζική καταστροφή των σημαντικότερων μνημείων της πόλης με εμπρηστικούς βομβαρδισμούς (Δημοτικό Θέατρο, ξενοδοχείο: Bella Venezia κ.λ.π.) το "ευεργετικό" έργο τους επεκτάθηκε και στο ανθρώπινο υλικό του νησιού... Γλύτωσαν ελάχιστοι Εβραίοι... Οσοι δέχτηκαν την γεναία στήριξη και προστασία ευγενικών συμπολιτών, με την πρωτοπορειακή δράση της αλληλεγγύης του ΕΑΜ... Αν είχαμε μαζί μας την Γεωργία Ρούση θα είχε να μας διηγείται... 
Κοιτάξτε τα πρόσωπα και αναλογιστείτε -μέσα από την επίγνωση της μαρτυρικής τους πορείας- τα όρια της ανθρωπόμορφης ηλιθιότητας και κτηνωδίας... 

Ελληνες και όχι "Ελληναράδες"

Την πρόταση την έκανε ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Γιάννης Λύχρος. Τό ειδαμε και θερμότατα σας προτείνουμε το βίντεο, που θα προκαλούσε ασφαλώς βαρύτατο αλλεργικό σύνδρομο σε Χρυσαυγίτες... Είναι σύντομο και χρήσιμο...

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Στάση προσοχής στον κόκκινο ίλαρχο...

Οι χουνταίοι τον ονόμασαν κόκκινο ίλαρχο... και τον τίμησαν ..."ανάλογα" γι' αυτό τον χαρακτηρισμό.... Οπως ταιριάζει σε φασιστικά καθάρματα από την μία και σε περήφανους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ από την άλλη... Η ζωή δικαίωσε αυτό τον τίτλο  και οι φίλοι και  σύντροφοι του αγώνα και του πόνου τον ονόμασαν και αυτοί κόκκινο ... Εφυγε λοιπόν από την ζωή ο Μιχάλης Βαρδάνης σε ηλικία 77 ετών και αφήνει στη μνήμη μας την σιωπηρή χαρά της ανθρωπιάς του και την περηφάνια για έναν δικό μας, που μετράει περισσότερο απ΄όλους τους... Τότε και τώρα...
Ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Νίκος Ματζάκος είχε την καλοσύνη να μας κοινοποιήσει το νεκρολογικό σημείωμα της φίλτατης Νάντιας Βαλαβάνη στην ΑΥΓΗ. Το αναδημοσιεύουμε με πραγματική συγκίνηση...


Μιχάλης Βαρδάνης: Ο «κόκκινος ίλαρχος» της χούντας, ο δικός μας «κόκκινος στρατηγός»

Στις 14 Ιανουαρίου έφυγε σχεδόν ξαφνικά από κοντά μας σε ηλικία 77 ετών ο πρόεδρος όλων μας, επί μια δεκαετία μέχρι το 2005, στον ΣΦΕΑ '67-74: ο συναγωνιστής, σύντροφος και φίλος Μιχάλης Βαρδάνης, υποστράτηγος ε.α. Μαζί με τον Μιχάλη Βαρδάνη έφυγε μια σελίδα της ελληνικής ιστορίας, που χρειάζεται ακόμα χρόνο για να καταγραφεί πλήρως
Ο Μιχάλης ήταν άνθρωπος απ' αυτούς που, ελάχιστα να τους γνωρίσεις, παραμένει αξέχαστος. Όσοι τον αγαπήσαμε και είχαμε συναίσθηση του ρόλου που έπαιξε στη στρατιωτική και πολιτική του διαδρομή, κυριολεκτικά δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ: Όσο βρισκόμαστε οι ίδιοι στη ζωή, ένα κομμάτι απ' τον Μιχάλη, η μνήμη του, θα επιβιώνει ακόμα μαζί μας - με την αίσθηση ενός γλυκού πόνου.
Ακούγοντας στην κηδεία του τον εκπρόσωπο των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να απαριθμεί τα επιχειρησιακά και επιτελικά πόστα, απ' τα οποία πέρασε κατά τη στρατιωτική του καριέρα, συνειδητοποίησα ότι μαζί του έφυγε μια σελίδα της ελληνικής ιστορίας, που χρειάζεται ακόμα χρόνο για να καταγραφεί πλήρως. Ίσως όταν θα ‘χουμε φύγει όλοι όσοι τη ζήσαμε από μεγαλύτερη ή μικρότερη απόσταση, να έχει ωριμάσει ο καιρός για να μιλήσουν πια άλλοι, οι ιστορικοί του μέλλοντος, γι' αυτήν.
Η στρατιωτική του καριέρα, που συνδέθηκε με όλες τις φουρτούνες και τα γυρίσματα της ελληνικής ιστορίας απ' τη δεκαετία του '60, ήταν «τρικυμισμένη» ήδη απ' τα πρώτα του βήματα: Απέκτησε τους πρώτους «ατιμωτικούς» χαρακτηρισμούς στον στρατιωτικό του φάκελο από τότε που, πολύ νεαρό ακόμα αξιωματικό της Σχολής Ευελπίδων, ουσιαστικά τον προσήγαγαν ως μάρτυρα κατηγορίας εναντίον του διοικητή του και άλλων κατηγορούμενων αξιωματικών στη Δίκη του «Ασπίδα» κι αυτός μετατράπηκε σε αυτόκλητο μάρτυρα υπεράσπισης. Τον είχαν ήδη όμως τότε μετακαλέσει από την Κύπρο, όπου υπηρετούσε ως εθελοντής, μαζί με όλους τους δημοκρατικούς αξιωματικούς, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της απόσυρσης της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο, που θα πραγματοποιούσε τελικά η χούντα το 1968.
Η στρατιωτικοφασιστική δικτατορία της 21ης Απριλίου τον βρήκε να υπηρετεί ως ίλαρχος (λοχαγός) των τεθωρακισμένων στο Πολύκαστρο Χαλκιδικής: Θα έπρεπε κανονικά να διοικεί μια ίλη τανκς, στο στρατόπεδο βρισκόταν όμως περιορισμένος, χωρίς καθήκοντα, σε γραφείο σ' ένα κορφοβούνι. Όχι για πολύ: Την επαύριο του πραξικοπήματος εμφανίστηκε στην ερημιά ένας ουλαμός τανκς, απ' αυτά που είχαν γίνει το «σήμα κατατεθέν» της «εθνοσωτηρίου επαναστάσεως», για να τον μεταφέρει «συνοδεία» στο στρατόπεδο «μην τυχόν κάψω το βουνό», όπως ανέφερε με τη γνωστή του περιπαιχτική διάθεση σε συνέντευξη στα «Επίκαιρα» αμέσως μετά τη δικτατορία. Εκεί, χωρίς να του απαγγελθεί οποιαδήποτε κατηγορία, θα τεθεί ουσιαστικά σε «απομόνωση» - μέχρι την αλλαγή διοικητή: Ο αντισυνταγματάρχης Σταύρος Κακαβέλας θα του αναθέσει και πάλι τη διοίκηση της 1ης ύλης αρμάτων και θα τον μυήσει στο κίνημα των βασιλικών αξιωματικών. Εν αναμονή του κινήματος, ο Βαρδάνης θα οπλίσει τα άρματα της ύλης του με πραγματικά πυρομαχικά, πράγμα που απαγορευόταν αυστηρά. Μετά από «κάρφωμα» μέσα απ' το στρατόπεδο, αξιωματικοί του 2ου Γραφείου της Μεραρχίας θα διενεργήσουν αιφνιδιαστικό έλεγχο στις 25.10.1967 και θα βρουν «αρματωμένα» τα τανκς. Ο μεν διοικητής του μετατίθεται σε μονάδα επιστράτευσης επειδή έδωσε διοίκηση ίλης στον «κόκκινο ίλαρχο» (το παρατσούκλι των χαφιέδων θα υιοθετηθεί με αγάπη από τους φίλους του στην υπόλοιπη ζωή του), ο δε Βαρδάνης θα αποστρατευτεί την επόμενη ως «επικίνδυνος» για τις Ένοπλες Δυνάμεις λόγω εμπλοκής με τον «Ασπίδα»: Ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να στήσουν στρατοδικεία ενάντια σε εν ενεργεία αξιωματικούς, πιστοποιώντας ότι υπάρχει «εσωτερική αντίσταση» στους κόλπους του στρατεύματος. Όμως, 2.500 μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί αποστρατεύτηκαν για πολιτικούς λόγους στα χρόνια της δικτατορίας.
Από τις 26 Οκτωβρίου 1967 μέχρι το τέλος της δικτατορίας ο Μιχάλης, απότακτος πλέον, θα σπουδάσει και θα πάρει το πτυχίο της Νομικής και θα δικηγορήσει, επίσης, για σύντομο χρονικό διάστημα. Πρακτικά όμως θα συμμετάσχει στον κεντρικό πυρήνα όλων των παράνομων αντιδικτατορικών οργανώσεων αξιωματικών και σε όλες τις προσπάθειες για «κινήματα» στις Ένοπλες Δυνάμεις: Στους «Ελεύθερους Έλληνες» του Συνταγματάρχη Δημήτρη Οπρόπουλου. Στην «Α-Α-Α» (Αντίσταση-Απελευθέρωση-Ανεξαρτησία») του αντισμήναρχου ε.α. Τάσου Μήνη. Στο Κίνημα του Ναυτικού, στο οποίο θα τον μυήσει ο μαρτυρικός Σπύρος Μουστακλής.
Για τη δράση του αυτή θα συλληφθεί τον Απρίλη του 1972 ως μέλος της «Α-Α-Α» μαζί με τον Μήνη.
Απελευθερώνεται για να ξανασυλληφθεί τον Σεπτέμβριο του 1972, αυτή τη φορά για την (πρωϊμότερη) συμμετοχή του στους «Ελεύθερους Έλληνες». Θα παραμείνει βασανιζόμενος επί μήνες στο ΕΑΤ/ΕΣΑ: Αλύγιστος. Θα οδγηθεί τελικά στον Κορυδαλλό, απ' όπου θ' αφεθεί ελεύθερος τον Δεκέμβριο του 1972.
Στο Κίνημα του Ναυτικού είχε αναλάβει ως καθήκον την κατάληψη της Σύρου, ο πολεμικός ναύσταθμος της οποία θα γινόταν το κέντρο των ναυτικών τους επιχειρήσεων. Το σχέδιο προδίδεται και στις 1.6.1973 θα συλληφθεί μαζί με τον Μουστακλή και δεκάδες άλλους αξιωματικούς και πολίτες. Ο (Ανθυποπλοίαρχος τότε) και φίλος του Αντώνης Κακαράς θα γράψει στο τρίτομο έργο του για τη σύγχρονη ιστορία των ενόπλων δυνάμεων: «Ο Μουστακλής κι ο Βαρδάνης βασανίζονται απάνθρωπα. Ο Μουστακλής σέρνει τη βαριά αναπηρία του μέχρι τον θάνατο του και γίνεται το σύμβολο της αντίστασης. Ο Βαρδάνης βασανίζεται και πάλι επί τρίμηνο στην απομόνωση στο ΕΑΤ ΕΣΑ.» Μέσα απ' την, ακόμα φοβερότερη αυτή τη φορά, μάχη με τους βασανιστές του, θα βγει το ίδιο παλληκάρι. Θ' αποφυλακιστεί και πάλι τέλος Αυγούστου 1973, αυτή τη φορά με τη γενική πολιτική αμνηστία που έδωσε ο Παπαδόπουλος προκειμένου να διεξάγει το «δημοψήφισμα», που θα τον ανακήρυσσε «Πρόεδρο της Δημοκρατίας» και να δρομολογήσει την «πολιτικοποίηση» της χούντας με την Κυβέρνηση Μαρκεζίνη - σχέδια που τίναξε στον αέρα η εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Στη δίκη των βασανιστών του ΕΑΤ/ΕΣΑ ο Μιχάλης θα δώσει μια απ' τις πιο συγκλονιστικές καταθέσεις βασανισμένου. Απαντώντας ωστόσο σε ερώτηση στρατοδίκη, θα δηλώσει ότι «δεν ήρθα με κέφι να καταθέσω». Κι ότι δεν αισθάνεται μίσος για τους βασανιστές του, αλλά μόνο «βαθιά μελαγχολία», για το πώς κατάφερναν να βασανίζουν ανθρώπους, ανάμεσα τους «κι αυτούς που φορούσαν την ίδια στολή».
Μετά τη δικτατορία ο Μιχάλης Βαρδάνης ήταν ανάμεσα στα πρώτα ονόματα, που υπέγραψαν την ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτέμβρης 1974 και παραβρέθηκε στην παρουσίαση της - για ν' αρχίσει να παίρνει αποστάσεις ήδη μερικούς μήνες αργότερα. Εξαιρέθηκε μαζί με ένα μικρό αριθμό αξιωματικών (μαζί κι ο Αντώνης Κακαράς) απ' την αποκατάσταση των αντιστασιακών αξιωματικών του 1975: Χρειάστηκαν ένα χρόνο κινητοποιήσεις για ν' αναγκαστεί ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ με ειδική νομοθετική ρύθμιση να τους επανεντάξει στις τάξεις του στρατού, μόλις το 1976, αποδίδοντας τους και όλους τους βαθμούς που είχαν χάσει.
Ο Μιχάλης υπηρέτησε σε κρίσιμα, για το λαϊκό κίνημα, επιτελικά πόστα κατά τη δεκαετία του ΄80 - και το βοήθησε όσο μπορούσε. Αρχές της δεκαετίας γνωρίστηκε υπό ειδικές συνθήκες με τον Χαρίλαο Φλωράκη, μια φιλία που άλλαξε τη ζωή του και συνεχίστηκε μέχρι τον θάνατο του προέδρου, πλέον, του ΚΚΕ. Μιλώντας το 2008 στην εκδήλωση της Κ.Ε. του ΚΚΕ για τα 3 χρόνια από τον θάνατο του Χαρίλαου, ανέφερε: «Κάθε φορά που μιλούσα μαζί του, είχα την αίσθηση πως συνομιλούσα με τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας.» Και πρότεινε, μεταξύ άλλων, η στρατιωτική τακτική που ακολούθησε ο Καπετάν Γιώτης ως αρχηγός του στρατιωτικού σχηματισμού του ΔΣΕ από τον Όρθρυ στον Όλυμπο και στον Γράμμο, καθώς κι η δεύτερη αποστολή του μετά τον Εμφύλιο, για να περάσει μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού έξω απ' τα σύνορα, να διδάσκεται στις στρατιωτικές ακαδημίες ως υπόδειγμα τακτικής και στρατηγικής (νομίζω ότι διδάσκεται σήμερα στη Σχολή Πολέμου).
Ο Μιχάλης αποστρατεύτηκε το 1990 (κυβέρνηση Μητσοτάκη) με τον βαθμό του υποστρατήγου. Έκτοτε συμμετείχε σε όλες τις περιπέτειες του κινήματος και τους αγώνες της Αριστεράς στο πλευρό του ΚΚΕ.
Τη δεκαετή περίοδο της θητείας του (1995-2005) ως πρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων κι Εξορισθέντων '67-'74 έδωσε μάχη για να κρατηθεί ο σύνδεσμος ενιαίος, με συμμετοχή όλων των αγωνιστών ανεξάρτητα απ' την πολιτική τους τοποθέτηση, σε όχι εύκολες συνθήκες. Κι αυτά τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερης βαρβαρότητας που ζούμε, θεωρούσε ότι αν είναι δύσκολη η συμπόρευση της Αριστεράς «από τα πάνω», είναι ανάγκη να προωθηθεί η κοινή της δράση τουλάχιστον «από τα κάτω». Όταν την άνοιξη του 2011 του πρότεινα να υπογράψει τη Διακήρυξη της ΕΛΕ, της Επιτροπής για το Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους, δέχθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα να συμπεριληφθεί στα 100 ιδρυτικά της μέλη και παραβρέθηκε στην Ιδρυτική της συνέλευση στις 10 Μαρτίου στην ΕΣΗΕΑ. Όποτε τον έβλεπα, συνήθως σε εκδηλώσεις του Συνδέσμου, κατά κανόνα εξαιρετικά «χαμηλού προφίλ», αθόρυβος, με το μόνιμο πονηρό του μισό χαμόγελο - μισό γελάκι στα χείλη και το ιδιόμορφο χιούμορ του κρεμασμένο απ' το τσεπάκι, συνεννοούμασταν περισσότερο με τα μάτια παρά με λόγια. Τέτοιος ήταν ο άνθρωπος που χάσαμε.
Για τους φίλους του στρατιωτικούς, για τον αρχιπλοίαρχο ε.α. και συγγραφέα Αντώνη Κακαρά, που μαθαίνοντας τον θάνατο του του έγραψε αποχαιρετιστήρια «επιστολή» με τίτλο «Ίλαρχος Μιχάλης Βαρδάνης! Παρών!», ο Μιχάλης θα παραμείνει στην αιωνιότητα καθηλωμένος στον βαθμό του ιλάρχου - ο «κόκκινος ίλαρχος». Για μένα θα είναι πάντα ο «κόκκινος στρατηγός». Και κάποτε η ιστορία θα γράψει και για τα υπόλοιπα.
Καλό ταξίδι, Μιχάλη

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Γράφουν οι Financial Times...

...και εμείς αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz. gr. Προσέξτε, παρακαλώ, την πηγή... Financial Times... Το τονίζουμε, γιατί ακόμη και τούτη την ώρα, που σε ολόκληρη την Ευρώπη μεθοδεύεται η απειλή των στοιχειωδών επιβιοτικών δικαιωμάτων-προϋποθέσεων, υπάρχουν μερικοί -"ανανεωτές", εκσυγχρονιστές και φιλελεύθεροι- που μας καταθέτουν την αισιοδοξία τους για σύντομη επέλευση της ανάπτυξης στα πλαίσια πάντοτε της Ε.Ε. κι άλλα φλιναφήματα, που φιλοδοξούν να επενεργούν κατασταλτικά και υπναγωγά στην δύναμη των λαών...

Το βιοτικό επίπεδο στην ΕΕ "θα γυρίσει στο 60"

Με ταχείς ρυθμούς επιδεινώνεται το βιοτικό επίπεδο στην ΕΕ σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, που φαίνεται να μην έχουν επηρεαστεί τόσο δραματικά από την κρίση, σύμφωνα με έρευνα της Κομισιόν «που πρέπει να βρίσκεται στον τοίχο του γραφείου κάθε ευρωπαίου ηγέτη» αναφέρουν οι Financial Times
Σύμφωνα με την αναφορά το 2023 το βιοτικό επίπεδο στην ΕΕ θα είναι κατώτερο από αυτό που ήταν το 1960.
Όπως αναφέρουν οι Financial Times, η πρόβλεψη αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα «καθησυχαστικά παραμύθια» για οικονομική ανάκαμψη και σταθερότητα των αγορών, με τα οποία «οι ευρωπαίοι ηγέτες συγχαίρουν τους εαυτούς τους». Επιπλέον, θέτει το ερώτημα κατά πόσο παραμένει σημαντικός ο ρόλος της Ευρώπης στον κόσμο.
Σύμφωνα με τους FT πριν από 50 χρόνια υπήρχε ένα μεγάλο κενό μεταξύ του βιοτικού επιπέδου στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος καταρράκωσε τις ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά ενίσχυσε την αμερικανική.
Ωστόσο κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 60 και του 70 η Ευρώπη άρχισε να προλαβαίνει τους αμερικανικούς ρυθμούς ανάπτυξης και τη δεκαετία του 80 και του 90, τα βιοτικά επίπεδα σε ΕΕ και ΗΠΑ βρέθηκαν στο ίδιο επίπεδο.
Η έκθεση της Κομισιόν υποστηρίζει ότι -αντίθετα με τις προβλέψεις ευρωπαίων ηγετών - η παραγωγή στην ΕΕ πέφτει με ραγδαίους ρυθμούς και το 2023 το βιοτικό επίπεδο θα φτάνει το 60% του αμερικανικού δηλαδή θα βρίσκεται σε επίπεδα που βρισκόταν στα μέσα της δεκαετίας του 60. 
Σύμφωνα με αυτήν, σε αντίθεση με την ΕΕ, οι ΗΠΑ θα βγουν δυνατότερες από την κρίση.

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Λίγο πιο πριν να τα έλεγες...

Σύντροφε Θανάση Καρτερέ ... Δεν γινόταν αυτές τις οδηγίες να μας τις αποκάλυπτες λίγο νωρίτερα;;; Ας πούμε λίγο πριν από τις εκλογές των μελών της Νομαρχιακής Επιτροπής Κέρκυρας του ΣΥΡΙΖΑ... Γιατί, οι συστάσεις σου σε θέματα πολιτικού ήθους -που κατά την ταπεινότητά μας είναι και μέγα πολιτικό ζητούμενο- λες και έχουν γραφτεί φωτογραφικά για το νέο εκλεγμένο καθοδηγητικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ στο νησί, όπου στις εκλογές του 2012 είχε αναδειχτεί πανηγυρικά πρώτο κόμμα... Το μυρίστηκαν, λοιπόν και διάφοροι πατενταρισμένοι καιροσκόποι και πήραν στα χέρια τους καθοδηγητική ντουντούκα και έκτοτε και παρά την μακρά τους απουσία σημειώνουν μεγάλες νίκες γνήσια παλαιοκομματικού τύπου στις εκλογές οργάνων και ετοιμάζονται να απογειωθούν και στον μαζικό χώρο... Ινα ευνοήσουν εαυτούς και αλλήλους... 
Η ΦΑΙΑΚΙΑ, λοιπόν αναδημοσιεύει τις συστάσεις του Θανάση Καρτερού, αισιοδοξώντας ότι τις ...συμμερίζεται και ο καθοδηγητικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ και ... θα πράξει τα δέοντα... Εως τότε όμως, οι Κερκυραίοι (εμείς πιστεύουμε, πως όχι μόνον αυτοί) ας διαβάσουν προσεκτικά την υπό τύπο άνωθεν δεκαλόγου εντολών. Και ας είναι βέβαιοι, ότι κάθε ομοιότητα αναφοράς ή περιγραφής με υπαρκτά πρόσωπα μέσα και έξω από την οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ ΔΕΝ είναι καθόλου τυχαία... Και φυσικά καθόλου τυχαία ΔΕΝ είναι και η επωαζώμενη "ανάδειξή "τους σε αξιώματα...

Σταυρώνετε σωστά, ίνα μη σταυρωθείτε μετά

Λοιπόν: Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ παραμεγάλωσε. Επειδή βλέπει εξουσία και τον βλέπουν ως εξουσία. Επειδή η εξουσία είναι όπως και να το κάνεις πιο γλυκιά από τη ματωμένη, πεινασμένη, κυνηγημένη, καρπαζωμένη και πολύ ήσσονα αντιπολίτευση. Επειδή έχουμε υποστεί ως ψηφοφόροι διάφορα τελευταία από διακεκριμένους που αφού τους σταυρώσαμε μας σταύρωσαν εν συνεχεία με καρφιά του τύπου "ότι του φανεί του λωλο-Στεφανή". Και επειδή είναι σίγουρο ότι στις επερχόμενες εκλογές θα υπάρξει ανακάτωμα ήρας και ηρώων, οφείλουμε, πριν βάλουμε τον σταυρό μας:
Πρώτον, να κάνουμε τον σταυρό μας για να αντέξει ο εκλεκτός μας τη γοητεία της εξουσίας, τη γοητεία της δημοσιότητας, τη γοητεία των προνομίων και τη γοητεία του εαυτού του.
Δεύτερον, να τον υποβάλουμε σε πολιτικά εργομετρικά, για να διαπιστώσουμε αν αντέχει το βάρος της εκπροσώπησης εκείνων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, καθώς κι εκείνων που δεν έχουν ήλιο στη μοίρα τους.
Τρίτον, να τον κοιτάξουμε καλά στα δόντια -μεταφορικώς εννοείται- για να δούμε αν οι κυνόδοντές του είναι υπεραναπτυγμένοι. Αν είναι, πάμε παρακάτω.
Τέταρτον, να διαγνώσουμε με προσοχή αν πιστεύει ότι μας κάνει χάρη που συνεργάζεται με την Αριστερά. Αν είναι έτσι, ας φερθούμε φιλάνθρωπα κι ας μην τον σταυρώσουμε τον άνθρωπο.
Πέμπτο, εφόσον μιλάμε για προσωπικότητες από άλλους χώρους, πολιτικώς κατά κάποιο τρόπο off shore, να εξετάσουμε αν διαθέτουν το απαιτούμενοι ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο, ή αν πρόκειται για κερδοσκόπους.
Έκτο, αν πρόκειται για διασημότητες των media, αγαπημένους των media, διαφημισμένους των media, να τους υποβάλουμε στη δοκιμασία της γάτας, γιατί μεταξύ τους υπάρχουν πολλά ποντίκια. Ακίνδυνα ίσως ως υποψήφιοι, αλλά επικίνδυνα ως βουλευτές.
Έβδομο, να ρίξουμε μια ματιά στα πεπραγμένα του υποψηφίου. Χρήσιμο είναι να ξέρουμε τις επαγγελματικές επιδόσεις του, αλλά και πόσες μάχες έδωσε, πόσα δύσκολα όχι είπε - για να μη βαφτίζουμε τις χήνες ψαριανούς.
Όγδοο, προσοχή στον πολιτικό τους λόγο. Πολλά επίθετα, πολλή λογοδιάρροια, πολλή ακαμψία, πολλή ευκαμψία, πολλές φωτογραφίες δεν είναι καλά σημάδια.
Ένατο, μια ματιά στις τσέπες δεν βλάφτει. Όχι για ευρώ, όπως είναι της μόδας. Αλλά για να διαπιστωθεί αν έχουν φυλαγμένους λίγους από τους παλιούς σπόρους - εφόσον ονειρευόμαστε άνθη βέβαια.
Και δέκατον, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από την κάλπη.

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Πόσα θες να μας τρελάνεις…

"...Το πραγματικό δίλημμα των Ευρωεκλογών δεν είναι εντός η εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πραγματικό δίλημμα είναι με ποια πολιτική θα αντιμετωπιστεί η κρίση που μαστίζει την Ευρώπη και ειδικά τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Είναι το πώς θα αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης στην Ελλάδα. …Οι Ευρωεκλογές πρέπει να στείλουν μήνυμα αλλαγής της πολιτικής, με άξονα τη σταθερή ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας, με δημοκρατία και κοινωνική συνοχή. …Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κ. Κουβέλης στην αναμενόμενη, τις επόμενες εβδομάδες, άφιξη των μελών της επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που διερευνά τις ενέργειες της τρόικας και την εφαρμογή των Μνημονίων, λέγοντας ότι είναι μια δυνατότητα για να αναδειχθούν οι παραλείψεις, τα λάθη, το μεγάλο κοινωνικό κόστος, αλλά κυρίως τα αδιέξοδα της πολιτικής της μονόπλευρης, άδικης και αναποτελεσματικής πολιτικής λιτότητας που εφαρμόζεται...".

Αυτά εδήλωσε ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ κ. Φώτης Κουβέλης και μας υποχρέωσε να ξύνουμε το κεφάλι μας, να μετράμε τα δάχτυλά μας, να τρώμε τα νύχια μας… Διότι δύο αμείλικτα ερωτήματα μας προκύπτουν…
1. Την πολιτική λιτότητας κ.λ.π. κ.λ.π. την επέβαλλαν οι λαοί ή τα αφεντικά της ΕΕ;;;
2. Αν αυτή η πολιτική είναι κακή και χρειάζεται αλλαγή, γιατί συμμετείχε η ΔΗΜΑΡ στην απόφαση και την υλοποίησή της;;;
Ασφαλώς η πολιτική αυτή δεν ήταν ο δρόμος για τον παράδεισο και χάλασε μόλις έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ, το οποίο ήταν αναπόσπαστο κομμάτι συνολικού σχεδιασμού για εξανδραποδισμό, τρομοκράτηση και υποταγή των ιθαγενών…
Αποδεικνύεται τελικά και για πολλοστή φορά, ότι κριτήριο της προοδευτικότητας δεν είναι οι βαρύγδουπες, «επαναστατικές» ή « εκσυγχρονιστικές» παρλαπίπες αλλά ο βαθύς, ανιδιοτελής και  σταθερός σεβασμός του πολίτη, ακόμα και όταν ο ίδιος έχει απαρνηθεί ή έχει αποξενωθεί από μερικές από τις πιο βασικές του ιδιότητες σαν κοινωνική οντότητα… Αυτός είναι και ο μοναδικός δρόμος -πέρα από βραχυπρόθεσμους ή και μεσοπρόθεσμους τακτικισμούς και μικροσκοπιμότητες -  προς την τελική απελευθέρωση πολιτών και κοινωνίας. 
Είναι δηλαδή η προοδευτικότητα και η αριστεροσύνη θέμα ήθους πρωτογενώς...

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Οι ...φωνές της λογικής

Ο κ. Παντελής Καψής είναι Υπουργός ραδιοτηλεόρασης, που αν δεν με απατά η πρόσφατη μνήμη μου ...δεν είχε πληροφορηθεί την εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής. Γράφει λοιπόν στον ιστότοπο Protagon για τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ψευδαισθήσεις... Μπορείτε να ανατρέξετε για να διαβάσετε το πλήρες κείμενο. Η ΦΑΙΑΚΙΑ θα παραθέσει ασχολίαστες τις δύο τελευταίες παραγράφους του κειμένου... Το απευθύνουμε ιδιαίτερα στις "λογικές" φωνές μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρώντας το αποκαλυπτικό για το πως σκέφτονται και τι σχεδιάζουν εκείνοι, που αποφασίζουν και διατάζουν... 

...Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πετύχει αυτά που επιδιώκει - μια αναστολή πληρωμών για το χρέος, στην πραγματικότητα δηλαδή πρόσθετη γενναία χρηματοδότηση και μάλιστα χωρίς όρους; Ή πάλι αν στην πορεία επικρατήσουν μετριοπαθέστερες και ρεαλιστικότερες απόψεις στον ΣΥΡΙΖΑ και η μετάβαση σε μια νέα συμφωνία γίνει ομαλά; Κανείς δεν μπορεί θεωρητικά να το αποκλείσει. Άλλωστε από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν λείπουν φωνές της λογικής με τις καλύτερες των προθέσεων. Το αντίθετο. Η Ιστορία, όμως, δεν γράφεται με προθέσεις. Και στον ΣΥΡΙΖΑ εδώ και καιρό η ηγεσία του είναι αιχμάλωτη της ρητορείας της. Περιθώρια ουσιαστικών ελιγμών χωρίς να χαρακτηριστούν προδοσία, δεν υπάρχουν. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που μια συνεργασία κεντροαριστερών δυνάμεων με τον ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία προσβλέπουν ορισμένοι, θα μπορεί να γίνει μόνο με όρους πολιτικής υποταγής της κεντροαριστεράς.
Θα κάνουμε λοιπόν το άλμα στην αβεβαιότητα; Μέχρι σήμερα στις κρίσιμες στιγμές η χώρα έχει κάνει τις σωστές επιλογές. Κι όσο βελτιώνονται οι συνθήκες στην οικονομία τόσο η πολιτική της κυβέρνησης θα γίνεται πιο πειστική. Είναι άλλωστε εντυπωσιακό ότι όλο αυτό τον καιρό, παρά τα οριακά κέρδη, ο ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά βρίσκεται δημοσκοπικά καθηλωμένος. Το πιο δύσκολο ερώτημα είναι αν ο χώρος της κεντροαριστεράς θα καταφέρει να ανασυγκροτηθεί. Και αν οι δυνάμεις που σήμερα εκ των πραγμάτων υπερασπίζονται την ευρωπαϊκή προοπτική μπορεί να ανακτήσουν την αναγκαία μεταρρυθμιστική δυναμική παρουσιάζοντας ένα ρεαλιστικό αλλά και κοινωνικά δίκαιο σχέδιο ανασυγκρότησης για τη μετά το Μνημόνιο εποχή.