ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Δημοκρατικές ανησυχίες...

Τελευταίες πληροφορίες για την Ουκρανία από τον ιστότοπο Nooz.gr αναφέρονται στις ανησυχίες της κ. Αγγελα Μέρκελ... Αντιγράφουμε:

Η γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ συνεχάρη τον Αρσένι Γιατσένιουκ, ο οποίος διορίστηκε πρωθυπουργός της Ουκρανίας, και τον διαβεβαίωσε για την υποστήριξή της, όπως ανακοίνωσε σήμερα μια εκπρόσωπός της.
Η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της καγκελαρίας Κριστιάνε Βιρτς υπογράμμισε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ότι ο διορισμός του Γιατσένιουκ «ήταν ένα σημαντικό βήμα», αλλά κι «ένα ενθαρρυντικό σημάδι για την ικανότητα της νέας κυβέρνησης να δρα».
Η Μέρκελ σημείωσε ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Γερμανία θα κάνουν ό,τι μπορούν για να υποστηρίξουν τη νέα ουκρανική κυβέρνηση».
Εξάλλου η Βιρτς επανέλαβε ότι η γερμανίδα καγκελάριος είναι «ιδιαίτερα ανήσυχη για τα γεγονότα στην Κριμαία», ενώ πρόσθεσε ότι στη διάρκεια συνομιλίας του με τη Μέρκελ ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δεσμεύθηκε να διατηρήσει την ακεραιότητα της Ουκρανίας. «Τώρα είναι σημαντικό όλοι οι εταίροι της Ουκρανίας να υποστηρίξουν την εδαφική της ακεραιότητα μέσω των πράξεών τους», σημείωσε ο Βιρτς.

Ετσι,είναι... Οταν είσαι πολύ δημοκράτης, φανατικός δημοκράτης, αρρωστημένος δημοκράτης δεν σε χαλάει το φασισταριό, που έχει αναλάβει την εξουσία με τους παρακρατικούς  στους δρόμους να την ασκούν... Δεν σε χαλάει ο χαιρετισμός του δημοκράτη δοτού "πρωθυπουργού". Ασε, που μπορεί και να σου κρυφοαρέσει... Η ανησυχία σου εστιάζεται στην Κριμαία... Εκεί, που οι πολίτες αρνούνται πιο μαζικά να συμβιβαστούν με τους φασίστες τυχοδιώκτες, οχήματα της Αγίας Δυτικής Δημοκρατίας... Ας μην αδικούμε την Αγγελα... Και ο αγριοσοσιαλιστής Φρανσουά στο Παρίσι και ο φιλελεύθερος Κάμερον στο Λονδίνο το ίδιο βιολί βαράνε... 

"Θεμελιώνεται" η δημοκρατία στην Ουκρανία υπό την σκέπη της Δύσης...

Οι δημοκρατικές ευαισθησίες της ΕΕ είναι καλά περασμένες στο υποσυνείδητό μας χάρις στην συστηματική προπαγάνδα, που γίνονταν και γίνεται εδώ και 10ετίες... Εξάλλου στον τομέα αυτό έχει βοηθήσει και η comme il faut αριστερά με τα συνθήματά της για την Ευρώπη των λαών και δεν συμμαζεύεται... Για τις αντίστοιχες ευαισθησίες του Υπερατλαντικού Εταίρου, ούτε λόγος... Δεν έχει μείνει τετραγωνικό μέτρο χώματος του πλανήτη, που να μην έχει γνωρίσει -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο-τα ευαγή αποτελέσμτα αυτής της ...προστατευτικής ευαισθησίας. 
Τα τελευταία δεδομένα του δράματος, που εξελίσσεται σε βάρος του Ουκρανικού λαού και με την συμμετοχή του, μας αποκαλύπτουν όχι απλά τις ευαισθησίες αλλά και το βάθος τους... 
Δέστε, λοιπόν, στην φωτογραφία, πως χαιρετά, ο εκλεκτός της Δύσης Αρσένι Γιάτσενιουκ, μεταβατικός πρωθυπουργός, περιστοιχιζόμενος από τον ...φανατικό δημοκράτη φιλοευρωπαίο, πρωτοπυγμάχο Κλίτσκοφ, ηγέτη του ακροδεξιού κόμματος Σβόμποντα. Είναι ο γνωστός ...χαρετισμός τιμής...  
Αλλά επειδή μπορεί να είματε καχύποπτοι εμείς οι αντιδραστικοί της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, σας εκθέτουμε σε συντομία τα νομοθετήματα της νέας κάργαδημοκρατικης φιλοευρωπαϊκής κυβέρνησης της Ουκρανίας...
-Τίθεται εκτός νόμου το Κομμουνιστικό κόμμα.
-Αποποινικοποιείται η ναζιστική προπαγάνδα.
-Καταργείται το δικαίωμα των μειονοτήτων να χρησιμοποιούν την δική τους γλώσσα (Κάτι ακούστηκε και για την Ελληνική μειονότητα, που αριθμεί περί τις 150 χιλιάδες στην Ουκρανία αλλά ...ψύχραιμες δικές μας κυβερνητικές φωνές μας διαβεβαιώνουν ότι ...εντάξει). Η Ουγγρική πάντως ακροδεξιά κυβέρνηση έδειξε περισσότερο ανήσυχη και οργισμένη για την δική τους περίπου ισάριθμη μειονότητα. 
Ο νόμος έχει περάσει στα χέρια ακροδεξιών συμμοριών, που έχουν πλήρως υποκαταστήσει τα σώματα ασφαλείας στους δρόμους αλλά και στα Υπουργεία... Το εξέχον μέλος του κόμματος Σβόμποντα Α. Μαχνίτσκογκο διορίζεται στο γραγείο του Γενικού Εισαγγελέα ενώ άλλος διαπρεπής φασίστας, ο Β.Α. Ναλιβαϊτσένκο ο αναλαμβάνει καθήκοντα επόπτη της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας.
Πάντως, μέχρι στιγμής οι κυβερνήσεις Γαλλίας, Αγγλίας, Πολωνίας και Γερμανίας με τον ένα ή άλλο τρόπο στηρίζουν την ...δημοκρατική μεταρρύθμιση στην Ουκρανία, ενώ το ΔΝΤ είναι έτοιμο να απλώσει την γνωστή ...στοργική του αγκάλη στον Ουκρανικό λαό. Ολα αυτά δεν τα παραβλέπει ο νέος πρωθυπουργός της Ουκρανίας, που χαιρετά τιμητικά... Είμαστε, περίεργοι, να δούμε, πως θα αντιδράσουν οι διάφορες ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου... Ετσι κι αλιώς για την τιμή των όπλων θα είναι η αντίδρασή τους αλλά απλά περιμένουμε να καταγράψουμε το μέγεθος της δημοκρατικής ευαισθησίας, που διαθέτουν, ειδικότερα, οι "προοδευτικοί" φιλοΕυρωπαϊστές... Ακόμα και αυτοί της χώρας μας, που τελευταία το έχουν ρίξει στην ...αγροτική ζωή φυτεύοντας Ελιές και ανοίγοντας ποτάμια... 

Αλίμονο, τώρα...

"Οι 58 είναι ακόμη εδώ" μας πληροφορεί η σχετική ειδησεογραφία... Δεν νοιώσαμε καμία έκπληξη... Και βέβαια είναι εδώ ... Και θα είναι ... Θα παραμείνουν ακόμη όσο χρειάζεται... Εχουν ΜΕΓΑλες αγάντες οι 58... Και τα ποτάμια... Τα ποταμάκια... τα ήσυχα ποταμάκια, που μπορείς να βουτήξεις με αφέλεια και να χαθείς στην ρουφήχτρες τους... 
Χρειάζεται πολύ προσπάθεια και "αγώνας" για να πείσεις τους ιθαγενείς, ότι ο ...γάϊδαρος πετάει... Γιατί, βλέπετε, το σενάριο της σοσιαλφιλελεύθερης ερμηνείας της κρίσης δεν αναφέρεται ουδόλως στα εγγενή χαρακτηριστικά του καπιταλισμού αλλά ... σε κακή διαχείριση, σπατάλες, μίζες κ.λ.π. Ολα αυτά βέβαια υπήρξαν, γιατί είναι και αυτά από τις σύμφυτες αρετές του καπιταλισμού... Οι τελευταίοι, όμως, που δικαιούνται να μιλάνε είναι όλοι αυτοί που πήραν μέρος, που ενέκριναν, που εκάπλυπταν ή σιωπούσαν την ώρα από το μεγάλο φαγοπότι...  
Αυτή την καθαρή αλήθεια δεν την γνωρίζουμε μόνον εμείς, οι "έξυπνοι". Την γνωρίζουν καλύτερα όλοι αυτοί που εξουσίαζαν τον τόπο τα χρόνια του χρηματιστηρίου, της Ολυμπιάδας, των μεγάλων έργων (Αεροδρόμιο, Ρίο-Αντίρριο κ.λ.π.) και μας τάϊζαν το κουτόχορτο της εξέλιξης, της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού...
Και σήμερα; Σήμερα έχουν ανακαλύψει τις τεράστιες, ευθύνες, την κακοδιοίκηση, τις αρπαχτές...  Αλήθεια τίνος;;; Α!.. Ναι... Ξεχάσαμε...Ηταν ο Ακης... Αυτός και άλλοι δύο τρείς... Τους βρήκαμε τους ένοχους.... τους σαμποτέρ... Λοιπόν τώρα έχουμε τις λύσεις... Λύσεις ωραίες, νοικοκυρεμένες, τακτοποιημένες και τακτοποιητικές... Οχι έξαλλα πράματα και ανατροπές... Είναι δύσκολη βέβαια η κατάσταση αλλά είπαμε... Φταίει ο Ακης και μερικοί ακόμη Ακηδες. Εμείς οι άσπιλοι και αμόλυντοι θα αναλάβουμε να φτιάξουμε το ωραίο τοπίο  της ηρεμίας σας... Με ελιές και ποταμάκια...  Και θα δείτε, αν είσαστε καλοί, τι όμορφα θα σας πάρει ο ύπνος... Σαν να έχετε πιεί παπαρουνίτσα...

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Μία σπάνια ιστορία ανθρωπιάς...

...από εκείνες, που μα επιτρέπουν ή καλύτερα μας επιβάλλουν να οραματιζόμαστε... Μας την κοινοποίησε ο φίλτατος τς ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανος Πάντος και σας την παρουσιάζουμε με χαρά και συγκίνηση... Διαβάστε την

Το αγγλικό βομβαρδιστικό B-17 και το γερμανικό μαχητικό ΜΕ-109 . . .Μια αληθινή ιστορία.


Κοιτάξτε προσεκτικά το βομβαρδιστικό B-17 και προσέξτε πόσο χτυπημένο είναι - ένας κινητήρας νεκρός, η ουρά, το οριζόντιο σταθεροποιητικό πτερύγιο και η μύτη του κατατρυπημένα. Ήταν έτοιμο να πέσει στο έδαφος. (Η εικόνα ζωγραφίστηκε από καλλιτέχνη με βάση τις περιγραφές των δυο πιλότων πολλά χρόνια μετά.) Έπειτα προσέξτε ότι δίπλα του πετάει ένα Γερμανικό μαχητικό ME-109. 




Ο Charlie Brown (πάνω) ήταν πιλότος ενός Ιπταμένου Φρουρίου B-17 στην 379η Ομάδα Βομβαρδιστικών στο Kimbolton της Αγγλίας. Το B-17 του ονομαζόταν 'Ye Old Pub' και βρισκόταν σε τραγική κατάσταση καθώς είχε χτυπηθεί από αντιαεροπορικά πυρά και από καταδιωκτικά. Η πυξίδα του ήταν κατεστραμμένη, και αντί να επιστρέφει προς το Kimbolton πετούσε όλο και βαθύτερα στο εχθρικό έδαφος.
Όταν το B-17 πέρασε πάνω από ένα εχθρικό αεροδρόμιο, ένας Γερμανός πιλότος που λεγόταν Franz Steigler (κάτω) διατάχθηκε να απογειωθεί και να το καταρρίψει. Όταν πλησίασε το B-17, δεν πίστευε στα μάτια του. Όπως λέει ο ίδιος, 'ποτέ δεν είχε δει αεροπλάνο σε τέτοια άσχημη κατάσταση. Η ουρά και το οπίσθιο τμήμα είχαν βαριές ζημιές, και ο πίσω πυροβολητής ήταν πληγωμένος. Ο πάνω πυροβολητής κειτόταν νεκρός πάνω στην άτρακτο. Η μύτη του σκάφους ήταν τσακισμένη και υπήρχαν τρύπες παντού. Αν και είχε πυρομαχικά, ο Franz πλησίασε το B-17 και κοίταξε τον Charlie Brown, τον πιλότο... Ο Brown ήταν τρομαγμένος και πάλευε να ελέγξει το τραυματισμένο και αιματοβαμμένο αεροπλάνο του.

Καταλαβαίνοντας ότι δεν είχε ιδέα προς τα πού πήγαινε, ο Franz έκανε νόημα στον Charlie να στρίψει 180 μοίρες. Ο Franz συνόδευσε και οδήγησε το χτυπημένο αεροπλάνο μέχρι πάνω από τη Βόρεια Θάλασσα, προς την Αγγλία. Έπειτα χαιρέτισε τον Charlie Brown και γύρισε πίσω στην Ευρώπη.
Όταν ο Franz προσγειώθηκε, είπε στον Διοικητή του ότι το αεροπλάνο είχε καταρριφθεί πάνω από τη θάλασσα, και ποτέ δεν είπε την αλήθεια σε κανέναν. Ο Charlie Brown και οι υπόλοιποι του πληρώματός του τα είπαν όλα στην αναφορά τους, αλλά διατάχθηκαν να μη μιλήσουν ποτέ για το συμβάν. 

Πέρασαν 40 χρόνια από τότε, και ο Charlie Brown ήθελε να βρει τον πιλότο της Luftwaffe που έσωσε το πλήρωμά του. Μετά από χρόνια ερευνών, ο Franz βρέθηκε. Δεν είχε μιλήσει ποτέ για το επεισόδιο, ακόμη και σε μεταπολεμικές συναντήσεις. Συναντήθηκαν στις ΗΠΑ σε μια συνάντηση της 379ης Ομάδος Βομβαρδιστικών, μαζί με 25 άλλους που επέζησαν. διότι ο Franz δεν χρησιμοποίησε τα πυροβόλα του εκείνη τη μέρα. 
Από αριστερά) ο Γερμανός πιλότος Franz Steigler, ο καλλιτέχνης Ernie Boyett, και ο πιλότος του B-17 Char

Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν τους κατέρριψε, ο Steigler αργότερα είπε: "Δεν μου έκανε καρδιά να αποτελειώσω εκείνους τους γενναίους άνδρες. Πετούσα δίπλα τους για πολλή ώρα. Προσπαθούσαν απεγνωσμένα να γυρίσουν στην βάση τους, και θα τους άφηνα να το κάνουν. Δεν θα μπορούσα να τους ρίξω. Θα ήταν το ίδιο σαν να πυροβολούσα κάποιον που έπεφτε με αλεξίπτωτο."
Και οι δυο άνδρες πέθαναν το 2008.

Στη Γερμανία η πλέον άνιση κατανομή πλούτου

Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr την πληροφόρηση, που αναφέρεται στην κοπινωνικο-οικονομική διαστρωμάτωση στην Γερμανία... Το κάνουμε κυρίως για δύο λόγους:
1) Για να ξέρουμε τα όρια του .... παραδείσου της ανάπτυξης, που μας υπόσχονται, αν σφίξουμε έως θανάτου τα ζωνάρια...
2) Για να μην κατηγορούμε συλλήβδην τους Γερμανούς, όπως θέλουν διάφοροι Ελλαναράδες, δήθεν ή όψιμοι αντιμνημονιακοί... Η ύπαρξη τάξεων στον καπιταλισμό δεν ... ξεπεράστηκε... Κι' ας είχε απαγορεύσει την πάλη των τάξεων ο Λάσκαρης (για΄όσους δεν τον θυμούνται, Υπουργός της ΝΔ στις πρώτες μεταλοπιτευτικές κυβερνήσεις)...

Ο ιδιωτικός πλούτος είναι πιο άνισα κατανεμημένος στη Γερμανία —τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης— από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο κράτος της ευρωζώνης, κατέδειξε μια μελέτη για το θέμα αυτό η οποία δημοσιεύθηκε την Τετάρτη.
Ενώ το πλουσιότερο 1% των πολιτών της Γερμανίας έχει προσωπική περιουσία αξίας που ανέρχεται σε τουλάχιστον 800.000 ευρώ, πάνω από το 25% του πληθυσμού δεν έχει καμιά περιουσία ή αρνητικό πρόσημο περιουσίας λόγω του χρέους του, σύμφωνα με την μελέτη του ινστιτούτου μελετών DIW.
«Πουθενά στην ευρωζώνη ο πλούτος δεν είναι τόσο άνισα κατανεμημένος όσο στη Γερμανία», ανέφερε ο Μάρκους Γκράμπκα, συνεργάτης και ερευνητής του DIW, σε μια ανακοίνωση του ινστιτούτου.
Σύμφωνα με την έρευνα αυτή ο δείκτης συγκέντρωσης πλούτου —ή ανισότητας— Gini ανήλθε στο 0,78 το 2012. Ο δείκτης στη Γαλλία έφθασε το 0,68, στην Ιταλία το 0,61 και στη Σλοβακία το 0,45. Το 0 καταδεικνύει την μικρότερη δυνατή ανισοκατανομή του πλούτου, ενώ το 1 την μέγιστη πιθανή ανισότητα στην κατανομή του.
Οι διαφορές στη συγκέντρωση πλούτου ανάμεσα στην άλλοτε Ανατολική και στην άλλοτε Δυτική Γερμανία συνεχίζουν να υφίστανται δύο δεκαετίες και πλέον μετά την ενοποίηση, σύμφωνα με την ίδια μελέτη.
Κατά μέσον όρο οι ενήλικες στην δυτική Γερμανία, την άλλοτε ΟΔΓ, έχουν περιουσία αξίας 94.000 ευρώ, ενώ στην άλλοτε ΓΛΔ έχουν περιουσία που μόλις υπερβαίνει τις 41.000 ευρώ.
Το καθαρό σύνολο της περιουσίας των Γερμανών ανέρχεται σε 6,3 τρισεκ. ευρώ, με τη γη και τα ακίνητα να αποτελούν τα 5,1 τρισεκ. ευρώ εξ αυτών. Κατά μέσον όρο κάθε Γερμανός έχει περιουσία που ανέρχεται σε περίπου 83.000 ευρώ, κατά το DIW.
Στην μελέτη αυτή ο υπολογισμός των περιουσιών συμπεριέλαβε ακίνητα, χρηματοοικονομικούς πόρους, τιμαλφή και δάνεια. Το ποσοστό ιδιοκτησίας κατοικιών στη Γερμανία συγκαταλέγεται ανάμεσα στα χαμηλότερα στην Ευρώπη.

Μια μελέτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία είχε δημοσιευθεί πέρυσι είχε δείξει ότι σε πολλές χώρες της λεγόμενης περιφέρειας της ευρωζώνης, κατά μέσον όρο οι πολίτες εμφανίζονται να είναι πλουσιότεροι από ό,τι στις χώρες του λεγόμενου πυρήνα της ΕΕ, γεγονός που είχε προκαλέσει έντονες αντεγκλήσεις.

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Ενα αλλιώτικο τουρνουά ποδοσφαίρου...

Στην Καισαριανή, στο γήπεδο της Νήαρ Ηστ, οργανωμένο από τον Δήμο Καισαριανής και την πρεσβεία της Μπολιβοριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην μνήμη του Ούγκο Τσάβες, που συμπλήρωσε ένα χρόνο απουσίας... Διαβάζουμε λοιπόν στον ιστότοπο: Nooz.gr
 
Στο ποδοσφαιρικό τουρνουά συμμετείχαν οι ομάδες «Venceremoς» της Πρεσβείας της Βενεζουέλας και των ομάδων παλαιμάχων του «Απόλλων Ριζούπολης», «Εθνικός Αστέρας», της Διεθνούς Εκστρατείας «Hasta la Victoria Siempre» και της ερασιτεχνικής ομάδας της Κέρκυρας «Corfu F.C» που αναμετρήθηκαν σε τέσσερις φιλικούς αγώνες ποδοσφαίρου.
Ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές ξεχώρισαν οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές Νίκος Σαργκάνης, Χουάν Ραμόν Ρότσα, Ηλίας Ατματζίδης, Σάββας Κωφίδης και Νίκος Μάλλιαρης.
Η Πρεσβεία της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα, σε συνεργασία με το δήμο Καισαριανής ήταν οι διοργανωτές του τουρνουά, στο πλαίσιο της παγκόσμιας κινητοποιήσης «Ο Τσάβες πέρασε από εδώ», με αφορμή την πρώτη επέτειο του θανάτου του ηγέτη της Μπολιβαριανής Επανάστασης.
Νικήτρια αναδείχθηκε η Hasta la Victoria Siempre που επικράτησε της Venceremoς στον τελικό. Η Hasta la Victoria Siempre προηγουμένως είχε νικήσει τις ομάδες της Κέρκυρας και του Εθνικού Αστέρα, ο οποίος είχε επικρατήσει του Απόλλωνα Ριζούπολης στο μεταξύ τους παιχνίδι.
Σημειώνουμε με ιδιαίτερη "τοπικιστική" χαρά την παρουσία της ομάδας Corfu FC, που όπως ξέρουμε σκίζει στον Β΄ όμιλο της τοπικής Β κατηγορίας και είναι φαβορί για άνοδο στην Α.
Θετική ακόμη η παρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα...

H TV στην πολιτική

Το σημείωμα, που ακολουθεί ανήκει στον "πιτσιρίκο" και μας το κοινοποίησε ο φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Στέφανος Πάντος... Το βρήκαμε εξαιρετικά ενδιαφέρον και σας το παρουσιάζουμε... Και συμπληρωματικά προς τα γραφόμενα του σημειώματος σας εκθέτουμε αποψινή πληροφορία παρουσιασμένη από τον Νίκο Χατζηνικολάου στο δελτίο του STAR... Πριν λίγο καιρό ο Νίκος Μπίστης είχε προτείνει τον Σταύρο Θεοδωράκη ως πρόεδρο της "Ελιάς", που μόλις μας ξεράθηκε...

Το μπαζωμένο ποτάμι...το χαρτί «Σταύρος Θεοδωράκης» είναι μια κίνηση απελπισίας. Είναι μια αποδοχή της ήττας...
Ο Σταύρος Θεοδωράκης ανακοίνωσε την πρωτοβουλία για την δημιουργία Κίνησης που θα κατέλθει στις ευρωεκλογές. Το όνομα της Κίνησης θα είναι «Το Ποτάμι» αλλά αυτό δεν είναι και πολύ έξυπνο, αφού είναι γνωστό πως στην Ελλάδα τα ποτάμια τα μπαζώνουν.

Εντελώς συμπτωματικά, η ανακοίνωση της πρωτοβουλίας του Σταύρου Θεοδωράκη για συμμετοχή στις ευρωεκλογές γίνεται την επομένη της αποχώρησης της πρωτοβουλίας των 58 από την Ελιά.

Επίσης, εντελώς συμπτωματικά, πριν από μερικές ημέρες, ο Σταύρος Θεοδωράκης κατήγγειλε μέσω του δελτίου του Mega –παρέα με τον Πρετεντέρη, την Τρέμη και τον Τσίμα- πως πρωτοδίκης από την Κω άσκησε λογοκρισία στην εκπομπή του και στο Mega για το Φαρμακονήσι.

Τον κυνηγάει το σύστημα τον Σταύρο Θεοδωράκη γιατί είναι πολύ επικίνδυνος. Τα αποκαλυπτικά άρθρα του και οι εκπομπές του μετά την χρεοκοπία της χώρας είναι γροθιά στο στομάχι και προκαλούν έντονες συζητήσεις στα κομμωτήρια ανάμεσα στις κομμώτριες και τις πελάτισσες, με αποτέλεσμα να μην στρώνει η περμανάντ.

Είδα από περιέργεια την εκπομπή για το Φαρμακονήσι που ήταν ένα ωραιότατο πλυντήριο για τους λιμενικούς.

Διάβασα την ανακοίνωση του Σταύρου Θεοδωράκη για την ίδρυση του κινήματος και σκέφτομαι πως δεν μπορεί να είναι τόσο αφελής.

Όταν έχεις υπηρετήσει το σύστημα Σημίτη και τον Λαμπράκη, δεν περιμένεις να πάρει κάποιος στα σοβαρά όλα αυτά που εσύ ξαφνικά ανακάλυψες τον Φεβρουάριο του 2014.

Ο συστημικός Σταύρος Θεοδωράκης ζητάει απ’ όλους να ξεχάσουν ποιος είναι και για ποιους εργάζεται. Ζητάει να ξεχάσουμε το Mega, τον Ψυχάρη, τον Μπόμπολα και τους άλλους ολιγάρχες.

Τον ενοχλεί τον Σταύρο Θεοδωράκη που δεν υπάρχει Δικαιοσύνη στη χώρα –έτσι γράφει στην ανακοίνωση- αλλά δεν τον ενοχλεί που δουλεύει, ως πρωτοπαλίκαρο, σε ένα κανάλι που επί 24 χρόνια δεν έχει άδεια.

Ούτε τον ενοχλεί που έχει γίνει πλούσιος από αυτό το κανάλι.

Τόσες λέξεις έγραψε στην ανακοίνωση ο Σταύρος Θεοδωράκης αλλά ούτε μια για τα ΜΜΕ και τους ολιγάρχες ιδιοκτήτες. Για να μην έχει κανείς απορία, ποιοι είναι πίσω του.

Τα πράγματα είναι απλά: ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία κάηκαν, οι ολιγάρχες καταρρέουν και προσπαθούν να αποτρέψουν την πτώση τους.

Πετάνε κι έναν Σταύρο Θεοδωράκη, μπας και τσιμπήσουν οι απολιτίκ και οι χαζογκόμενες, αλλά το χαρτί «Σταύρος Θεοδωράκης» είναι μια κίνηση απελπισίας. Είναι μια αποδοχή της ήττας.

Τα τηλεοπτικά πρόσωπα είναι καμένα. Πλούσια αλλά καμένα.

Βέβαια, αν ζούσε ο Λαμπράκης, μπορεί τα πράγματα να ήταν αλλιώς.

Ο Λαμπράκης κατάφερε να κάνει δημοσιογράφο τον Κακαουνάκη, οπότε τον Θεοδωράκη –που είναι συμπαθής και ευγενής- θα τον έβγαζε σίγουρα πρωθυπουργό.

(Σταύρο, ήσουν για μεγαλύτερα πράγματα. Αρκεί να θυμόσουν πού και πού το παιδάκι που πουλούσε κουλούρια στα δικαστήρια της Πανεπιστημίου. Το ξέχασες. Καλή τύχη. Φιλικά.)

Pitsirikos

Ας μας συγχωρέσουν οι "αλλόθρησκοι"


Σήμερα είναι η μέρα μας για να χαρούμε, να πανηγυρίσουμε... Μπορούν και αυτοί άν θέλουν να γιορτάσουν μαζί μας...

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Ας είναι καλά οι άνθρωποι...

... που στις δύσκολες ώρες, που περνάμε μας χαρίζουν και λίγο γέλιο... 
Σας μεταφέρουμε αυτούσια την ...συγκλονιστική είδηση από τον ιστότοπο Nooz.gr... 
Παρακαλούμε κρατείστε την ψυχραιμία σας... Δεν χρειάζονται σπασμωδικές αντιδράσεις... Και στην ΦΑΙΑΚΙΑ μας κόπηκαν τα πόδια αλλά βαστάμε...Ολα θα ξεπεραστούν... Κάθε εμπόδιο για καλό... 

Αποχωρούν από την Ελιά οι "58"

Ραγδαίες εξελίξεις στο χώρο της κεντροαριστεράς. Οι "58" αποφάσισαν να αποχωρήσουν από την προσπάθεια συγκρότησης της "Ελιάς", όπως ανακοίνωσε ο Γιάννης Βούλγαρης σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ευ. Βενιζέλο, το μεσημέρι της Τρίτης.
Σύμφωνα με πληροφορίες των Νέων, οι "58" δεν θα πάρουν μέρος στο ευρωψηφοδέλτιο, ούτε θα συμμετάσχουν στη συνδιάσκεψη της Κεντροαριστεράς και στην οργανωτική επιτροπή, αλλά θα συμμετέχουν μόνο ως παρατηρητές.
Αφορμή για τη ρήξη στάθηκαν οι ενστάσεις της πρωτοβουλίας των "58" για τη μορφή του ευρωψηφοδελτίου.
Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πυρήνας της ένστασης τους εντοπίζεται στην απόφαση για σταυρό στο ευρωψηφοδέλτιο.
Το τελευταίο διάστημα, εξάλλου, οι επαφές ανάμεσα στις δύο πλευρές είχαν παγώσει και το "διαζύγιο" είχε αρχίσει να διαφαίνεται στον ορίζοντα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, αρκετοί στην Χ. Τρικούπη αντιμετώπισαν την εξέλιξη με... χαμόγελο.

Υγειονομική βόμβα η Ελλάδα...

Οτι τα οφέλη της μνημονιακής φιλελεύθερης πολιτικής είναι πολλαπλά για την χώρα και τον λαό της είναι πασίγνωστο και μόνο μερικοί ...αντιδραστικοί δεν το παραδέχονται.... Φαίνεται, ότι στην τελευταία κατηγορία ανήκουν ορισμένοι Βρεττανοί και Ελληνες επιστήμονες, οι οποίοι δημοσίευσαν στο διάσημο και υψηλότατου κύρους διεθνές ιατρικό περιοδικό Lancet στοιχεία, που προκαλούν τρόμο... Τα αναδημοσιεύουμε προς ενημέρωση όλων μας και ιδιαίτερα ορισμένων "ανανεωτικών" και "εκσυγχρονιστών", που δυσκολεύονται να δούν την κρίση...  Παρακαλούμε συγκρατήστε τα...
-Τα περιστατικά AIDS μεταξύ των χρηστών ναρκωτικών υπερδιπλασιάστηκαν κατά την περίοδο 2009-2012 (από 15 σε 484).
- Τα περιστατικά φυματίωσης μεταξύ των χρηστών ναρκωτικών υπερδιπλασιάστηκαν το 2013 σε σχέση με το 2012 (με βάση προκαταρκτικά στοιχεία).
- Η κρατική χρηματοδότηση για την ψυχική υγεία μειώθηκε κατά 55%, μεταξύ 2011 και 2012.
- Η κατάθλιψη αυξήθηκε περίπου δυόμιση φορές μεταξύ 2008-2011 (από 3,3% του πληθυσμού το 2008 σε 8,2% το 2011).
- Οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν κατά 45% μεταξύ 2007-2011.
- Η βρεφική θνησιμότητα, που προηγουμένως εμφάνιζε πτωτική τάση, αυξήθηκε κατά 43% μεταξύ 2008-2010, ενώ κατά 19% αυξήθηκαν την ίδια περίοδο οι γεννήσεις παιδιών χαμηλού βάρους.
- Επανεμφανίστηκε η ελονοσία μετά από 40 χρόνια.

Η μελέτη έχει εκπονηθεί από τα πανεπιστήμια Cabridge & Oxford καθώς και από την Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής Σχολής του Λονδίνου... ...Τα στοιχεία δείχνουν ότι το ελληνικό κράτος πρόνοιας έχει αποτύχει να προστατεύσει τους ανθρώπους σε μια εποχή που χρειάζονται κατ' εξοχήν αυτή την υποστήριξη. Ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός Ελλήνων χάνουν την πρόσβασή τους στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη λόγω των περικοπών του προϋπολoγισμού και της ανεργίας», δήλωσε ο Κεντικελένης, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του "Lancet".

Είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι παραπάνω δείκτες υγείας, που οδόλως ενδιαφέρουν τους κυβερνώντες, τους συμπαθούντρες τους και τα αφεντικά τους, θα επιδεινωθούν ραγδαία τα επόμενα χρόνια, αφού ακόμη δεν έχουμε "απολαύσει" σαν κοινωνία τους  καρπούς της τελευταίας μεταρρύθμισης του υγειονομικού συστήματος, που εξεπόνησε ο Αδωνις ...τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος... Η ανησυχία, λοιπόν αγκαλιάζει και την υπόλοιπη γηραιά Ηπειρο, που επειλείται -έμμεσα για την ώρα- με την εκθετική επέκταση των λοιμωδών νοσημάτων στην Ελλάδα... Κάτω από αυτές τις συνθήκες η χώρα μας αναλαμβάνει τον ρόλο υγειονομικής βόμβας...
Εχουμε έναν και μόνο τρόπο να αντιδράσουμε: ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ !!! Αλλιώς, καλή μας νύχτα...

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Ερχεται η σειρά της Ουκρανίας....

Πριν ακόμα μπούν οι τίτλοι τέλους στην παρούσα τραγική (από άποψη ανθρώπινων συνεπειών) κρίση της Ουκρανίας, οι γνωστοί σωτήρες ετοιμάζονται να ...πιάσουν δουλειά... Σας μεταφέρουμε αυτούσια την πληροφόρηση από το Nooz.gr...


Η Βρετανία είναι έτοιμη να προσφέρει οικονομική βοήθεια στην Ουκρανία εντός πλαισίων που θα τεθούν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ενωση, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Τζορτζ Οσμπορν απευθυνόμενους στους δημοσιογράφους στη Σιγκαπούρη.

"Είναι οι πρώτες ημέρες, οι πρώτες ώρες, αλλά ο λαός της Ουκρανίας φαίνεται να δείχνει τη βούληση να οδηγήσει τη χώρα στο μέλλον, στην οικοδόμηση ισχυρότερων δεσμών με την Ευρώπη, και δεν νομίζω ότι αυτό πρέπει να το αποκρούσουμε, πρέπει να το ενθαρρύνουμε", είπε.

"Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να χορηγήσουμε οικονομική βοήθεια μέσω οργανισμών όπως το ΔΝΤ, και φυσικά μεγάλο μέρος αυτής θα λάβει τη μορφή δανείων, αλλά θα υπάρξουν καλές επενδύσεις στην οικονομία της Ουκρανίας".

Ο υπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών Τζακ Λου από την πλευρά του κάλεσε την Ουκρανία να αρχίσει συνομιλίες με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για τη διαμόρφωση πακέτου οικονομικής βοήθειας το συντομότερο δυνατόν μετά την εγκατάσταση της μεταβατικής κυβέρνησης στο Κίεβο.

Ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών μίλησε με τον Αρσένι Γιατσενιούκ, μέλος της προσωρινής ουκρανικής ηγεσίας κατά την επιστροφή του στην Ουάσινγκτον από τη σύνοδο της Ομάδας των 20 στο Σίδνεϊ, όπου διαμορφώθηκε ευρεία συναίνεση για τη χορήγηση πακέτου οικονομικής βοήθειας μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σύμφωνα με αμερικανό αξιωματούχο, ο οποίος διαβεβαίωσε ότι οι ΗΠΑ, μαζί με την Ευρώπη και άλλες χώρες της διεθνούς κοινότητας είναι έτοιμες να χορηγήσουν οικονομική βοήθεια μέσω του ΔΝΤ για να αμβλύνουν τις συνέπειες της εφαρμογής οικονομικών μεταρρυθμίσεων για τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα του ουκρανικού πληθυσμού.


Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάθριν Αστον θα επισκεφθεί εντός της ημέρας την Ουκρανία, όπου αναμένεται να συζητήσει μέτρα για την υποστήριξη της ουκρανικής οικονομίας.

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά... Με την ίδια συνταγή, όπως βλέπετε... Δάνεια του ΔΝΤ (άρα και μνημόνια) και ... επενδύσεις... Ωραία...Να περιορίζεται και η εθνική μας μοναξιά... Εθνος ανάδελφον... αλλά στις σφαλιάρες συνάδελφον...

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Η διατλαντική συμφωνία, ένας τυφώνας που απειλεί τους Ευρωπαίους

Εφτασε στην ΦΑΙΑΚΙΑ με τον ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Δημήτρη Πατέλη, αναπληρωτή καθηγητή φιλοσοφίας, το κείμενο, που δημοσιεύτηκε στην Monde Diplomatique.... Θέμα μέγιστης σημασίας, που κινδυνεύει να καλυφθεί από την σημαντική πάντοτε τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά, που κατά τη γνώμη μας αποτελεί ποιοτικό σταθμό στην πορεία του καπιταλισμού προς την ακραία βαρβαρότητα... Το αναδημοσιεύουμε μαζί με τον πρόλογο του Δημήτρη Πατέλη, που ολόθυμα συνυπογράφουμε...
Μην σας κουράσει η έκταση του κειμένου.... Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε...

εμβαθύνοντας την υπαγωγή της ανθρωπότητας στους μονοπωλιακούς διεθνικούς πολυκλαδικούς ομίλους και σε όλο και πιο βάρβαρες μορφές διακρατικομονοπωλιακής ρύθμισης-επιβολής της κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου.
Η όλη αναδιάταξη εγγράφεται και στον ενδοιμπεριαλιστικό πόλεμο παλαιών (ευρω-ατλαντικών) και νέων κέντρων της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Εδώ έγκειται η ουσία του σημερινού άξονα, της στρατηγικής επιλογής “μετωπικού χαρακτήρα” της αστικής τάξης. Η συνειδητοποίηση των εξελίξεων αυτών και η αντίστοιχη προετοιμασία του λαού για απόκρουση και επαναστατική ανατροπή τέτοιου είδους ολομέτωπης επίθεση του εχθρού με ένα μέτωπο μάχης, παραμένει "Terra Incognita" για τις παραπέουσες στις μίζερες αυτοαναφορικότητες και αυταπάτες τους, φραστικώς σκιαμαχούσες και περί άλλων μεριμνούσες δυνάμεις της αριστεράς...

Δημήτρης Πατέλης

Η διατλαντική συμφωνία, ένας τυφώνας που απειλεί τους Ευρωπαίους

http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article489
samedi 23 novembre 2013, par Wallach Lori , [Λογοθέτης Χάρης (μτφ)]


Οι συζητήσεις για τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Καναδά και Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες είχαν ξεκινήσει το 2008, κατέληξαν στις 18 Οκτωβρίου. Ένας καλός οιωνός για την αμερικανική κυβέρνηση, η οποία προσδοκά ότι θα καταλήξει σε ανάλογη συμφωνία με τη Γηραιά Ήπειρο. Το σχέδιο αυτό, « η χούντα των επιχειρηματιών », όπως το ονομάζει η Lori Wallach, το οποίο αποτελεί αντικείμενο μυστικών διαπραγματεύσεων, υποστηρίζεται ένθερμα από τις πολυεθνικές, καθώς, εάν υιοθετηθεί, θα τους επιτρέπει να φέρνουν ενώπιον της Δικαιοσύνης κάθε κράτος που δεν θα συμμορφώνεται με τους κανόνες του φιλελευθερισμού.
Μπορεί κανείς να φανταστεί πολυεθνικές εταιρείες να σύρουν στα δικαστήρια τις κυβερνήσεις των οποίων ο πολιτικός προσανατολισμός θα είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση των κερδών τους ; Μπορεί κανείς να διανοηθεί ότι οι εταιρείες αυτές θα είχαν τη δυνατότητα να ζητήσουν -και να επιτύχουν !- την καταβολή γενναίων αποζημιώσεων για διαφυγόντα κέρδη από την εφαρμογή μιας πολύ περιοριστικής εργατικής ή και περιβαλλοντικής νομοθεσίας ; Όσο απίθανο κι αν φαίνεται, το συγκεκριμένο σενάριο δεν προέκυψε χθες. Διακρινόταν, ήδη, καθαρά στο σχέδιο της Πολυμερούς Συμφωνίας για τις Επενδύσεις (ΠΣΕ), το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο μυστικών διαπραγματεύσεων, από το 1995 έως το 1997, μεταξύ των 29 κρατών-μελών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) [1]. Όταν αντίτυπο του σχεδίου διέρρευσε στη δημοσιότητα την τελευταία στιγμή, κυρίως από τη Monde diplomatique, το κύμα των διαμαρτυριών που προκλήθηκε ήταν χωρίς προηγούμενο και υποχρέωσε τους εμπνευστές του να το αποσύρουν. Δεκαπέντε χρόνια μετά, το ίδιο σχέδιο επιστρέφει με νέο μανδύα.
Η Συμφωνία Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Συνεργασίας (Transatlantic Trade and Investment Partnership, ΤΤΙΡ), την οποία διαπραγματεύονται από τον Ιούλιο του 2013 Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελεί τροποποιημένη εκδοχή της ΠΣΕ. Προβλέπει ότι η ισχύουσα νομοθεσία στις δύο πλευρές του Ατλαντικού θα υποταχθεί στους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου, που έχουν καθιερωθεί από και για τις μεγάλες ευρωπαϊκές και αμερικανικές επιχειρήσεις, επί ποινή εμπορικών κυρώσεων για τη χώρα-παραβάτη ή αποζημιώσεων αρκετών εκατομμυρίων ευρώ προς όφελος των εναγόντων.
Σύμφωνα με το επίσημο χρονοδιάγραμμα, οι διαπραγματεύσεις δεν αναμένεται να ολοκληρωθούν παρά μέσα σε δύο χρόνια. Η ΤΤΙΡ συνδυάζει, τροποποιώντας τα προς το χειρότερο, τα πιο καταστροφικά στοιχεία των συμφωνιών που έχουν υπογραφεί μέχρι τώρα. Εάν υιοθετηθεί, τα προνόμια των πολυεθνικών θα αποκτήσουν την ισχύ νόμου και θα δέσουν για τα καλά τα χέρια των κυβερνήσεων. Στεγανοποιημένη από τις όποιες αλλαγές κυβερνήσεων και τις λαϊκές κινητοποιήσεις, η συμφωνία θα εφαρμόζεται με ή παρά τη θέληση των κρατών, καθώς οι διατάξεις της δεν θα μπορούν να τροποποιηθούν παρά με την ομόφωνη συγκατάθεση των χωρών που θα την έχουν υπογράψει. Η συμφωνία θα μεταφέρει στην Ευρώπη το πνεύμα και τους μηχανισμούς του ασιατικού προτύπου της, της Συμφωνίας Συνεργασίας του Ειρηνικού (Trans-Pacific Partnership, TPP), η οποία βρίσκεται σε φάση έγκρισης από 12 χώρες της περιοχής, αφού προωθήθηκε με ζήλο από τους αμερικανικούς επιχειρηματικούς κύκλους. Οι δύο συμφωνίες, ΤΤΙΡ και ΤΡΡ, θα συγκροτούν μια οικονομική αυτοκρατορία ικανή να υπαγορεύει τους όρους της έξω από τα σύνορά της : κάθε χώρα που θα επιδιώκει να αναπτύξει εμπορικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρωπαϊκή Ένωση θα βρίσκεται υποχρεωμένη να υιοθετήσει αυτούσιους τους κανόνες που ισχύουν στο εσωτερικό της κοινής αγοράς τους.

Ειδικά δικαστήρια

Καθώς στοχεύουν στην εκποίηση ολόκληρων κλάδων του μη εμπορευματικού τομέα, οι διαπραγματεύσεις γύρω από την ΤΤΙΡ και την ΤΤΡ διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών. Οι αμερικανικές αντιπροσωπείες αριθμούν περισσότερους από 600 συμβούλους που έχουν τοποθετήσει οι πολυεθνικές. Οι σύμβουλοι αυτοί διαθέτουν απεριόριστη πρόσβαση στα προπαρασκευαστικά έγγραφα και στους εκπροσώπους των κυβερνήσεων. Τίποτε δεν πρέπει να διαρρεύσει. Έχουν δοθεί εντολές, δημοσιογράφοι και πολίτες να κρατηθούν μακριά από τις συζητήσεις : θα ενημερωθούν την κατάλληλη στιγμή, με την υπογραφή της συμφωνίας, όταν θα είναι πολύ αργά για να αντιδράσουν.
Σε ένα ξέσπασμα αθωότητας, ο Αμερικανός πρώην υπουργός Εμπορίου Ρόναλντ (« Ρον ») Κερκ, έκανε λόγο για το « πρακτικό » συμφέρον να « διατηρηθεί ένας ορισμένος βαθμός διακριτικότητας και εμπιστευτικότητας » [2]. Την τελευταία φορά που ένα κείμενο εργασίας για κάποια συμφωνία που βρισκόταν σε φάση επεξεργασίας διέρρευσε στη δημοσιότητα, υπογράμμισε ο Κερκ, οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν- υπαινιγμός για τη Ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου της Αμερικανικής Ηπείρου (FTAA), μια διευρυμένη παραλλαγή της Βορειοαμερικανικής Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου (NAFTA). Το σχέδιο αυτό, που υπερασπίστηκε λυσσαλέα ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της αμερικανικής κυβέρνησης το 2001. Η Αμερικανίδα γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Ουόρεν, από την πλευρά της, απαντά ότι συμφωνίες που αποτελούν προϊόν διαπραγμάτευσης χωρίς κανέναν δημοκρατικό έλεγχο, δεν πρέπει ποτέ να υπογράφονται [3].
Η επιτακτική ανάγκη να στραφεί η προσοχή του κοινού μακριά από τις διαπραγματεύσεις της αμερικανο-ευρωπαϊκής συνθήκης γίνεται πολύ εύκολα αντιληπτή. Είναι καλύτερα να μη βιαστεί κανείς να ανακοινώσει στη χώρα του τις επιπτώσεις που θα προκαλέσει η συμφωνία σε όλα τα επίπεδα : από την κορυφή του ομοσπονδιακού κράτους μέχρι τους κυβερνήτες των πολιτειών, τα τοπικά κοινοβούλια και τα δημοτικά συμβούλια, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν ριζικά τις δημόσιες πολιτικές τους, κατά τέτοιον τρόπο που να ικανοποιούνται οι ορέξεις του ιδιωτικού τομέα στους κλάδους που ακόμη έχει περιορισμένη πρόσβαση. Ασφάλεια τροφίμων, προδιαγραφές τοξικότητας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τιμές φαρμάκων, ελευθερία στο Διαδίκτυο, προστασία της προσωπικής ζωής, ενέργεια, πολιτισμός, πνευματικά δικαιώματα, φυσικοί πόροι, επαγγελματική κατάρτιση, υποδομές του κράτους, μετανάστευση : δεν υπάρχει ούτε ένας κλάδος δημόσιου ενδιαφέροντος που να μην υποτάσσεται στο θεσμοθετημένο ελεύθερο εμπόριο. Η πολιτική δράση των εκλεγμένων αντιπροσώπων θα περιοριστεί στη διαπραγμάτευση με τις πολυεθνικές ή τους τοπικούς αντιπροσώπους τους γύρω από τα υπολείμματα κυριαρχίας που οι εταιρείες θα έχουν την ευγενή καλοσύνη να τους παραχωρήσουν.
Ήδη ορίζεται ότι οι χώρες που θα υπογράψουν, θα διασφαλίσουν « την εναρμόνιση των νόμων, των ρυθμίσεων και των διαδικασιών τους » με τις διατάξεις της συμφωνίας. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι θα επαγρυπνούν σχολαστικά για να τιμήσουν τις δεσμεύσεις τους. Σε αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσαν να συρθούν ενώπιον κάποιου από τα ειδικά δικαστήρια που θα δημιουργηθούν για να διευθετούν τις διαφορές μεταξύ των επενδυτών και των κρατών και τα οποία θα έχουν, μάλιστα, την εξουσία να επιβάλλουν εμπορικές κυρώσεις εναντίον των κρατών.
Η ιδέα μπορεί να μοιάζει αδιανόητη, εγγράφεται, όμως, στη φιλοσοφία των εμπορικών συμφωνιών που βρίσκονται ήδη σε ισχύ. Έτσι, πέρυσι, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ) καταδίκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες για τις κονσέρβες τόνου με την ένδειξη « ακίνδυνες για τα δελφίνια », για την ένδειξη της χώρας προέλευσης στα εισαγόμενα κρέατα, ακόμη και για την απαγόρευση του αρωματισμένου καπνού, καθώς θεώρησε τις ενέργειες αυτές ως μέτρα προστατευτισμού που εμποδίζουν το ελεύθερο εμπόριο. Ο ΠΟΕ επέβαλε, επίσης, κυρώσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την άρνησή της να δεχτεί την εισαγωγή γενετικά τροποποιημένων οργανισμών (ΓΤΟ). Η καινοτομία που εγκαινιάζουν οι ΤΤΙΡ και ΤΤΡ είναι ότι θα επιτρέπουν στις ίδιες τις πολυεθνικές να φέρουν στα δικαστήρια μια χώρα που θα έχει υπογράψει τη συνθήκη και της οποίας η πολιτική θα περιορίζει την εμπορική τους εξάπλωση.
Σε ένα τέτοιο καθεστώς, οι επιχειρήσεις θα είναι σε θέση να βάζουν εμπόδια στις πολιτικές υγείας, προστασίας του περιβάλλοντος ή ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα, ζητώντας αποζημιώσεις ενώπιον εξωδικαστικών θεσμών. Αυτά τα ειδικά δικαστήρια θα συγκροτούνται από τρεις νομικούς και, με βάση τους κανόνες της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΟΗΕ, θα έχουν τη δικαιοδοσία να καταδικάζουν τον φορολογούμενο πολίτη σε βαριές αποζημιώσεις από τη στιγμή που η νομοθεσία της χώρας του θα περιορίζει τα « μελλοντικά προσδοκώμενα κέρδη » μιας εταιρείας.
Το σύστημα «επενδυτές εναντίον κράτους», το οποίο έμοιαζε να έχει σβηστεί από το χάρτη μετά την εγκατάλειψη της ΠΣΕ, το 1998, ξαναστήθηκε στα κρυφά με το πέρασμα των χρόνων. Εξαιτίας των διαφόρων εμπορικών συμφωνιών που έχει υπογράψει η Ουάσινγκτον, 400 εκατομμύρια δολάρια έχουν περάσει από την τσέπη του φορολογούμενου πολίτη στα ταμεία των πολυεθνικών εξαιτίας της απαγόρευσης τοξικών προϊόντων, της επιβολής ρυθμιστικού πλαισίου στην εκμετάλλευση του νερού, του εδάφους ή των δασών κτλ. [4]. Υπό από την αιγίδα των ίδιων συμφωνιών, οι διαδικασίες που εφαρμόζονται σήμερα -στα ζητήματα γενικού συμφέροντος, όπως οι ιατρικές ευρεσιτεχνίες, η μάχη κατά της μόλυνσης του περιβάλλοντος ή η νομοθεσία για την κλιματική αλλαγή και τις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας- εκτινάσσουν τις αιτήσεις για αποζημιώσεις στα 14 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η ΤΤΙΡ θα επιβάρυνε ακόμη περισσότερο τον λογαριασμό της νομιμοποιημένης αυτής αρπαγής, εάν ληφθεί υπόψη η σημασία των συμφερόντων που διακυβεύονται στο εμπόριο μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού. Στο αμερικανικό έδαφος δραστηριοποιούνται 3.300 ευρωπαϊκές επιχειρήσεις μέσω 24.000 χιλιάδων θυγατρικών, καθεμία από τις οποίες θα μπορούσε κάποια στιγμή να εκτιμήσει ότι πρέπει να ζητήσει αποζημίωση για αθέμιτο ανταγωνισμό. Το εύρος των επανορθώσεων θα υπερέβαινε κατά πολύ το κόστος των αποζημιώσεων που προκάλεσαν οι μέχρι σήμερα συμφωνίες. Από την πλευρά τους, οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. θα βρίσκονταν εκτεθειμένες σε ακόμη μεγαλύτερους δημοσιονομικούς κινδύνους, γνωρίζοντας ότι 14.400 αμερικανικές εταιρείες διαθέτουν, στην Ευρώπη, δίκτυο 50.800 θυγατρικών. Συνολικά, 75.000 επιχειρήσεις θα μπορούν να ριχτούν στο κυνήγι των κρατικών θησαυροφυλακίων.
Επισήμως, το καθεστώς αυτό αρχικά σχεδιάστηκε για να βοηθήσει στη σταθεροποίηση της θέσης των επενδυτών στις αναπτυσσόμενες χώρες που δεν διαθέτουν αξιόπιστο δικαστικό σύστημα. Θα τους επέτρεπε, κυρίως, να προστατεύσουν τα δικαιώματά τους σε περίπτωση εθνικοποίησης. Αλλά η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ δεν αποτελούν ακριβώς περιοχές μη δικαίου. Αντίθετα, διαθέτουν δικαστικά συστήματα που λειτουργούν και σέβονται πλήρως το δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Θέτοντάς τις, παρʼ όλα αυτά, κάτω από την κηδεμονία ειδικών δικαστηρίων, η ΤΤΙΡ αποδεικνύει ότι στόχος της δεν είναι η προστασία των επενδυτών, αλλά η ενίσχυση της εξουσίας των πολυεθνικών.

Δίωξη για την αύξηση του κατώτατου μισθού

Εννοείται, βέβαια, ότι οι νομικοί που θα στελεχώνουν τα δικαστήρια αυτά δεν θα έχουν να λογοδοτήσουν σε κανένα εκλογικό σώμα. Αντιστρέφοντας ανάλαφρα τους ρόλους, θα μπορούν εξίσου καλά να υπηρετήσουν ως δικαστές ή να εκπροσωπήσουν τους ισχυρούς πελάτες τους [5]. Οι νομικοί του διεθνούς επενδυτικού δικαίου αποτελούν έναν μικρόκοσμο : μόλις 15 άνθρωποι μοιράζονται το 55% των υποθέσεων που έχουν εκδικαστεί μέχρι σήμερα. Φυσικά, οι αποφάσεις τους είναι τελεσίδικες.
Τα « δικαιώματα » που οι δικαστές αυτοί έχουν αποστολή να προστατεύουν, διατυπώνονται σκόπιμα με τρόπο ασαφή και η ερμηνεία τους σπάνια εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλειοψηφίας. Έτσι, πρέπει να αντιμετωπίσει κανείς το δικαίωμα του επενδυτή να λειτουργεί κάτω από ένα θεσμικό πλαίσιο σύμφωνο με τις « προβλέψεις » του -το οποίο θα πρέπει να μεταφραστεί ως απαγόρευση να τροποποιήσει η κυβέρνηση την πολιτική της από τη στιγμή που η επένδυση έχει πραγματοποιηθεί. Όσο για το δικαίωμα αποζημίωσης σε περίπτωση « έμμεσης απαλλοτρίωσης », αυτό σημαίνει ότι το Δημόσιο θα πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη εάν η νομοθεσία του έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της αξίας μιας επένδυσης, ακόμη κι αν η ίδια νομοθεσία ισχύει και για τις εγχώριες επιχειρήσεις. Τα δικαστήρια αναγνωρίζουν, επίσης, το δικαίωμα του κεφαλαίου να αποκτά διαρκώς περισσότερες εκτάσεις, φυσικούς πόρους, υποδομές, εργοστάσια κτλ. Καμία αντισταθμιστική πρόβλεψη για τις πολυεθνικές : δεν θα έχουν καμία υποχρέωση απέναντι στα κράτη και θα μπορούν να προχωρούν σε μηνύσεις όποτε και όπου τους αρέσει.
Ορισμένοι επενδυτές έχουν μια πολύ διευρυμένη αντίληψη των αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους. Πρόσφατα, ευρωπαϊκές εταιρείες προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη κατά της αύξησης του κατώτατου μισθού στην Αίγυπτο ή κατά του περιορισμού των τοξικών εκπομπών αερίων στο Περού. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου στην αμερικανική ήπειρο χρησίμευσε στην προστασία του δικαιώματος του αμερικανικού ομίλου Renco να μολύνει το περιβάλλον [6]. Άλλο παράδειγμα ; Ο γίγαντας της καπνοβιομηχανίας Philip Morris, έχοντας ενοχληθεί λόγω της αντικαπνιστικής νομοθεσίας σε Ουρουγουάη και Αυστραλία, έσυρε τις δύο χώρες σε ειδικό δικαστήριο. Ο αμερικανικός φαρμακευτικός όμιλος Eli Lilly επιδιώκει να αποδοθεί δικαιοσύνη σε βάρος του Καναδά, τον οποίο θεωρεί ένοχο επειδή εφάρμοσε σύστημα ευρεσιτεχνιών που κάνει ορισμένα φάρμακα πιο φθηνά. Η σουηδική εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Vattenfall διεκδικεί αποζημίωση αρκετών εκατομμυρίων ευρώ από τη Γερμανία για την « ενεργειακή στροφή » της, με την οποία θεσμοθετείται πιο αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο για τη λειτουργία των εργοστασίων λιθάνθρακα και ταυτόχρονα επιδιώκεται η εγκατάλειψη της πυρηνικής ενέργειας.
Δεν υπάρχει όριο στις κυρώσεις που μπορούν να επιβάλλουν τέτοια ειδικά δικαστήρια σε βάρος των κρατών και προς όφελος των πολυεθνικών. Πέρσι, ο Ισημερινός καταδικάστηκε σε καταβολή ποσού ρεκόρ, 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε εταιρεία πετρελαίου [7]. Ακόμη κι όταν οι κυβερνήσεις κερδίζουν τις δίκες, θα πρέπει να πληρώνουν δικαστικά έξοδα και διάφορες προμήθειες, τα οποία ανέρχονται, κατά μέσο όρο, σε 8 εκατομμύρια δολάρια ανά υπόθεση, μια σπατάλη σε βάρος των πολιτών. Γιʼ αυτό οι κυβερνήσεις συχνά προτιμούν να διαπραγματευτούν με τους ενάγοντες, παρά να προβάλλουν τα επιχειρήματά τους ενώπιον του δικαστηρίου. Έτσι, το κράτος του Καναδά γλύτωσε μια δικαστική μάχη ακυρώνοντας εσπευσμένα την απαγόρευση χρήσης ενός τοξικού προσθέτου που χρησιμοποιεί η πετρελαϊκή βιομηχανία.
Ωστόσο, οι απαιτήσεις των εταιρειών αυξάνονται διαρκώς. Σύμφωνα με τη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (Unctad), ο αριθμός των υποθέσεων που φθάνουν στα ειδικά δικαστήρια έχει δεκαπλασιαστεί από το 2000. Μολονότι το σύστημα εμπορικής διαιτησίας άρχισε να εφαρμόζεται τη δεκαετία του 1950, ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε τόσο πολύ από τα ιδιωτικά συμφέροντα όσο το 2012, ασυνήθιστη χρονιά ως προς τον αριθμό των σχετικών εμπορικών προσφυγών. Η έκρηξη αυτή έχει δημιουργήσει ένα ανθηρό φυτώριο οικονομικών και νομικών συμβούλων.
Το σχέδιο της μεγάλης αμερικανο-ευρωπαϊκής αγοράς προωθείται εδώ και πολλά χρόνια από τον Διατλαντικό Οικονομικό Διάλογο (Trans-Atlantic Business Dialogue, TABD), ένα λόμπι που σήμερα είναι πιο γνωστό με την ονομασία Trans-Atlantic Business Council (TABC). Αυτό το φόρουμ πλούσιων επιχειρηματιών, το οποίο δημιουργήθηκε το 1995, υπό από την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του αμερικανικού υπουργείου Εμπορίου, υποστηρίζει ένθερμα έναν πολύ εποικοδομητικό « διάλογο » μεταξύ των οικονομικών ελίτ των δύο ηπείρων, της αμερικανικής κυβέρνησης και των Ευρωπαίων επιτρόπων στις Βρυξέλλες. Το TABC είναι ένα διαρκές φόρουμ που επιτρέπει στις πολυεθνικές να συντονίζουν τις επιθέσεις τους κατά των πολιτικών γενικού συμφέροντος, οι οποίες ακόμη διαθέτουν ερείσματα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Ο, δημόσια διακηρυγμένος, στόχος του φόρουμ είναι η κατάργηση των ρυθμίσεων, τις οποίες ονομάζει « οχλήσεις στο εμπόριο » (trade irritants), δηλαδή η οικονομική δραστηριοποίηση των επιχειρήσεων στις δύο ηπείρους με τους ίδιους κανόνες και χωρίς κρατική ανάμιξη. Η « εναρμόνιση των ρυθμιστικών πλαισίων » και η « αμοιβαία αναγνώριση » αποτελούν μέρος των συνθημάτων του φόρουμ για να παροτρύνει τις κυβερνήσεις να επιτρέψουν προϊόντα και υπηρεσίες που παραβιάζουν τις εθνικές νομοθεσίες.

Άδικη απόρριψη του χοιρινού με ρακτοπαμίνη

Αντί, όμως, να προτείνουν μια κάποια χαλάρωση των νόμων που ισχύουν, οι ακτιβιστές της διατλαντικής αγοράς επιδιώκουν να τους ξαναγράψουν. Έτσι, το αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο και το BusinessEurope, δύο από τις μεγαλύτερες εργοδοτικές οργανώσεις του πλανήτη, κάλεσαν τις αντιπροσωπείες που συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις της ΤΤΙΡ να οργανώσουν μια συνάντηση εργασίας με ορισμένους μεγαλομετόχους και πολιτικούς αξιωματούχους, προκειμένου να « συντάξουν μαζί τα ρυθμιστικά κείμενα », τα οποία, στη συνέχεια, θα περάσουν στη νομοθεσία των ΗΠΑ και των κρατών της Ε.Ε.. Είναι να αναρωτιέται κανείς, βέβαια, εάν η παρουσία των πολιτικών κατά τη σύνταξη των κειμένων κρίνεται πραγματικά απαραίτητη...
Κατά τα φαινόμενα, οι πολυεθνικές δείχνουν αξιοσημείωτη ειλικρίνεια στην αποκάλυψη των προθέσεών τους. Για παράδειγμα, στο ζήτημα των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών (ΓΤΟ). Αν και, στις ΗΠΑ, οι μισές πολιτείες εξετάζουν το ενδεχόμενο να καταστήσουν υποχρεωτική την ένδειξη ότι κάποιο τρόφιμο περιέχει ΓΤΟ -μέτρο που υποστηρίζει το 80% των Αμερικανών καταναλωτών- οι βιομηχανίες αγροτικών και διατροφικών προϊόντων, όπως και οι ανταγωνιστές τους στην Ευρώπη, πιέζουν για την απαγόρευση ενδείξεων τέτοιου τύπου. Η αμερικανική Εθνική Ένωση Ζαχαροπλαστών δεν μάσησε τα λόγια της : « Η αμερικανική βιομηχανία θα επιθυμούσε η ΤΤΙΡ να προχωρήσει στο ζήτημα αυτό, καταργώντας τις ενδείξεις για ΓΤΟ και τις προδιαγραφές αναγραφής των συστατικών ». Από την πλευρά της, η Ένωση Βιομηχανιών Βιοτεχνολογίας (Biotechnology Industry Organization, BIO), με τη μεγάλη επιρροή της και με ισχυρά μέλη, όπως ο γίγαντας Monsanto, εκφράζει αγανάκτηση για το γεγονός ότι προϊόντα με ΓΤΟ που πωλούνται κανονικά στις ΗΠΑ απαγορεύονται στην ευρωπαϊκή αγορά. Κατά συνέπεια, η Ένωση εύχεται, « το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ της απορρύθμισης των νέων προϊόντων βιοτεχνολογίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και της υποδοχής που τυγχάνουν στην Ευρώπη » να γεφυρωθεί ταχύτατα [8]. Η Monsanto και οι φίλοι της δεν κρύβουν την ελπίδα τους ότι η διατλαντική ζώνη ελεύθερου εμπορίου θα τους επιτρέψει, επιτέλους, να επιβάλλουν στους Ευρωπαίους τον « μακρύ κατάλογο προϊόντων με ΓΤΟ που περιμένουν να εγκριθούν και να χρησιμοποιηθούν [9] ».
Η επίθεση δεν είναι λιγότερο σαρωτική στο πεδίο της ιδιωτικής ζωής. Η Συμμαχία Ψηφιακού Εμπορίου (Digital Trade Coalition, DTC), στην οποία συμμετέχουν βιομηχανίες από τους τομείς του διαδικτύου και της υψηλής τεχνολογίας, πιέζει τους αντιπροσώπους στις διαπραγματεύσεις για την ΤΤΙΡ να άρουν τους φραγμούς που εμποδίζουν τις ελεύθερες ροές προσωπικών δεδομένων από την Ευρώπη προς τις ΗΠΑ. « Η σημερινή προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παρέχουν “επαρκή” προστασία στην ιδιωτική ζωή, δεν είναι λογική », δηλώνουν με επιμονή οι εκπρόσωποι των λόμπι. Στο φως των αποκαλύψεων του Έντουαρντ Σνόουντεν για το σύστημα κατασκοπείας της αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας (National Security Agency, NSA), μια τόσο ξεκάθαρη άποψη σκανδαλίζει. Δεν φτάνει, ωστόσο, τη δήλωση του US Council for International Business (USCIB), ενός συνδέσμου επιχειρήσεων που, όπως ακριβώς η Verizon, παρείχαν σε μαζική κλίμακα προσωπικά δεδομένα στην NSA : « Η συμφωνία πρέπει να οριοθετήσει τις εξαιρέσεις, όπως η ασφάλεια και η προσωπική ζωή, για να διασφαλίσει ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν ως καλυμμένα εμπόδια στο ελεύθερο εμπόριο ».
Στο στόχαστρο, όμως, έχουν μπει και οι προδιαγραφές ποιότητας στο πεδίο της διατροφής. Η αμερικανική βιομηχανία κρέατος επιδιώκει να επιτύχει την κατάργηση του ευρωπαϊκού κανονισμού που απαγορεύει τα κοτόπουλα που έχουν απολυμανθεί με χλώριο. Ο όμιλος Yum !, κάτοχος της αλυσίδας γρήγορου φαγητού Kentucky Fried Chicken (KFC), που βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή της μάχης αυτής, μπορεί να υπολογίζει στη δύναμη πυρός των εργοδοτικών οργανώσεων. « Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπει μόνο τη χρήση νερού και ατμού στα κοτόπουλα », διαμαρτύρεται η Βορειοαμερικανική Ένωση Κρέατος, ενώ μια άλλη ομάδα πίεσης, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κρέατος, εκφράζει τη λύπη του για « την αδικαιολόγητη απόρριψη » από τις Βρυξέλλες « των κρεάτων με αναβολικά πρόσθετα, όπως η υδροχλωρική ρακτοπαμίνη ».
Η ρακτοπαμίνη είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για την αύξηση του όγκου του άπαχου κρέατος σε χοίρους και βοοειδή. Λόγω των κινδύνων που εγκυμονεί για την υγεία ζώων και καταναλωτών, έχει απαγορευτεί σε 160 χώρες, μεταξύ τους και τα κράτη-μέλη της Ε.Ε., η Ρωσία και η Κίνα. Για τον αμερικανικό όμιλο παραγωγής χοιρινού κρέατος, το προστατευτικό αυτό μέτρο αποτελεί διατάραξη του ελεύθερου ανταγωνισμού, στην οποία η συμφωνία ΤΤΙΡ πρέπει επειγόντως να δώσει τέλος.
« Οι αμερικανικές εταιρείες παραγωγής χοιρινού κρέατος δεν θα αποδεχθούν άλλο αποτέλεσμα παρά την άρση της ευρωπαϊκής απαγόρευσης της ρακτοπαμίνης », απειλεί το Εθνικό Συμβούλιο Παραγωγών Χοιρινού Κρέατος (National Pork Producers Council, NPPC). Στο μεταξύ, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι βιομήχανοι που συμμετέχουν στο BusinessEurope καταγγέλλουν « τα εμπόδια που επηρεάζουν τις ευρωπαϊκές εξαγωγές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ο αμερικανικός νόμος περί διατροφικής ασφάλειας ». Πράγματι, από το 2011, ο συγκεκριμένος νόμος δίνει τη δυνατότητα στις υπηρεσίες ελέγχου να αποσύρουν από την αγορά τα μολυσμένα εισαγόμενα προϊόντα. Οι διαπραγματευτές της ΤΤΙΡ δέχονται εκκλήσεις να εξουδετερώσουν και αυτή τη διάταξη.
Τα ίδια ισχύουν και στο πεδίο των αερίων του θερμοκηπίου. Η οργάνωση Airlines for America (A4A), το μακρύ χέρι των αμερικανικών εταιρειών αερομεταφορών, συνέταξε κατάλογο « άχρηστων διατάξεων, οι οποίες προκαλούν σημαντική ζημιά στη βιομηχανία » τους και τις οποίες η ΤΤΙΡ μπορεί, φυσικά, να καταργήσει. Στην πρώτη θέση του καταλόγου βρίσκεται το ευρωπαϊκό σύστημα ανταλλαγής ποσοστώσεων εκπομπής αερίων, το οποίο υποχρεώνει τις αεροπορικές εταιρείες να πληρώνουν για το διοξείδιο του άνθρακα που εκπέμπουν. Οι Βρυξέλλες ανέστειλαν προσωρινά το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Η Α4Α απαιτεί την οριστική κατάργησή του στο όνομα της « προόδου ».
Η σταυροφορία των αγορών, όμως, δείχνει το πιο αδιάλλακτο πρόσωπό της στα ζητήματα του χρηματοπιστωτικού τομέα. Πέντε χρόνια μετά την εκδήλωση της κρίσης των subprime, οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές έχουν συμφωνήσει ότι οι προθέσεις ρύθμισης της χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας πρέπει να αποτελέσουν παρελθόν. Το θεσμικό πλαίσιο που θέλουν να θέσουν σε εφαρμογή προβλέπει την άρση κάθε δικλείδας ασφαλείας όσον αφορά τις επικίνδυνες τοποθετήσεις και την παρεμπόδιση των κυβερνήσεων να ελέγχουν τον όγκο, τον χαρακτήρα ή την προέλευση των χρηματιστηριακών προϊόντων που εισέρχονται στην αγορά. Με δυο λόγια, πρόκειται απλούστατα για την οριστική εγκατάλειψη της λέξης « ρύθμιση ».
Από πού πηγάζει αυτή η θεαματική επιστροφή στη θατσερική εποχή ; Ανταποκρίνεται, κυρίως, στις επιθυμίες της Ένωσης Γερμανικών Τραπεζών, η οποία δεν παραλείπει να εκφράσει τις « ανησυχίες » της σχετικά με την, έτσι κι αλλιώς, δειλή μεταρρύθμιση της Γουόλ Στριτ, που υιοθετήθηκε την επαύριο της κρίσης του 2008. Ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της Ένωσης, ως προς τις συγκεκριμένες πιέσεις, είναι η Deutsche Bank, η οποία, πάντως, το 2009, εισέπραξε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από την Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα, σε αντάλλαγμα τίτλων που στηρίζονταν σε ενυπόθηκα δάνεια [10]. Ο γερμανικός τραπεζικός γίγαντας θέλει να τελειώνει με τη ρύθμιση Βόλκερ, τον ακρογωνιαίο λίθο της μεταρρύθμισης της Γουόλ Στριτ, ρύθμιση που, σύμφωνα με τη γερμανική τράπεζα, φορτώνει « τεράστιο βάρος στις μη αμερικανικές τράπεζες ». Η Insurance Europe, αιχμή του δόρατος των ευρωπαϊκών ασφαλιστικών εταιρειών, εύχεται, από την πλευρά της, η ΤΤΙΡ να « καταργήσει » τις εγγυήσεις που αποτρέπουν τον κλάδο από περιπέτειες σε τοποθετήσεις υψηλού κινδύνου.
Όσο για το Φόρουμ των Ευρωπαϊκών Υπηρεσιών, εργοδοτική οργάνωση στην οποία είναι μέλος και η Deutsche Bank, κινείται δραστήρια στους διαδρόμους των διατλαντικών διαπραγματεύσεων, ώστε οι αμερικανικές υπηρεσίες ελέγχου να πάψουν να αναμιγνύονται στις υποθέσεις των μεγάλων ξένων τραπεζών που λειτουργούν στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η αμερικανική πλευρά ελπίζει κυρίως ότι η ΤΤΙΡ θα θάψει για τα καλά το ευρωπαϊκό σχέδιο φορολόγησης των χρηματοοικονομικών συναλλαγών. Η υπόθεση αυτή φαίνεται να έχει κριθεί, με την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να θεωρεί ότι ο φόρος αυτός δεν συνάδει με τους κανονισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου [11]. Καθώς η διατλαντική ζώνη ελεύθερου εμπορίου υπόσχεται έναν ακόμα πιο αχαλίνωτο φιλελευθερισμό απʼ ότι ο ΠΟΕ, και από τη στιγμή που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) αντιτίθεται συστηματικά σε κάθε μορφής έλεγχο στις κινήσεις κεφαλαίων, ο καχεκτικός « φόρος Τόμπιν » δεν ανησυχεί πια πολλούς στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι σειρήνες της απορρύθμισης, όμως, δεν ηχούν μόνο στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Η ΤΤΙΡ επιδιώκει να ανοίξει στον ανταγωνισμό όλους τους « αόρατους » κλάδους ή τους κλάδους γενικού συμφέροντος. Τα κράτη που θα υπογράψουν τη συμφωνία ΤΤΙΡ θα υποχρεωθούν όχι μόνο να υποτάξουν τις δημόσιες υπηρεσίες τους στην εμπορευματική λογική, αλλά και να παραιτηθούν οποιουδήποτε δικαιώματος επέμβασης στους ξένους παρόχους υπηρεσιών που εποφθαλμιούν τις αγορές τους. Τα πολιτικά περιθώρια ελιγμών σε υγεία, ενέργεια, παιδεία, νερό ή μεταφορές θα εξανεμιστούν. Ο εμπορικός πυρετός δεν προσπερνά ούτε τη μετανάστευση, αφού οι εμπνευστές της ΤΤΙΡ υφαρπάζουν την αρμοδιότητα εφαρμογής κοινής πολιτικής στα σύνορα -αναμφίβολα για να διευκολύνουν την είσοδο όσων έχουν ένα προϊόν ή μια υπηρεσία να πουλήσουν σε βάρος των υπολοίπων.
Τους τελευταίους μήνες, ο ρυθμός των διαπραγματεύσεων επιταχύνεται. Στην Ουάσινγκτον, έχουν σοβαρούς λόγους να πιστεύουν ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι έτοιμοι για οτιδήποτε μπορεί να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη που καρκινοβατεί, ακόμη κι αν το τίμημα είναι η εγκατάλειψη του κοινωνικού συμβολαίου. Το επιχείρημα των υποστηρικτών της ΤΤΙΡ, σύμφωνα με το οποίο το απορρυθμισμένο, ελεύθερο εμπόριο θα διευκολύνει τις εμπορικές συναλλαγές και, επομένως, θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, φαίνεται να βαρύνει περισσότερο από τον φόβο ενός κοινωνικού σεισμού. Οι ισχύοντες τελωνειακοί φραγμοί μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών είναι, πάντως, « ήδη πολύ χαμηλοί », όπως αναγνωρίζει ο Αμερικανός αντιπρόσωπος σε θέματα Εμπορίου [12]. Οι ίδιοι οι πρωτεργάτες της ΤΤΙΡ παραδέχονται ότι κύριος στόχος τους δεν είναι να ελαφρύνουν τους, έτσι κι αλλιώς ασήμαντους, τελωνειακούς περιορισμούς, αλλά να επιβάλλουν « την εξαφάνιση, τον περιορισμό ή την αποτροπή περιττών εθνικών πολιτικών [13] », όπου « περιττό » θεωρείται οτιδήποτε επιβραδύνει τη ροή των εμπορευμάτων, όπως η ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα, η μάχη κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη ή η άσκηση της δημοκρατίας.
Είναι αλήθεια ότι οι ελάχιστες μελέτες σχετικά με τις συνέπειες της ΤΤΙΡ δεν στέκονται καθόλου στις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις. Μια έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας (European Centre for international political Economy, Ecipe), η οποία αναφέρεται συχνά, διαβεβαιώνει, με το κύρος ενός εμπορικού Νοστράδαμου, ότι η ΤΤΙΡ θα αποφέρει στους κατοίκους της διατλαντικής αγοράς επιπλέον κατά κεφαλήν εισόδημα 3 λεπτών την ημέρα, από το... 2029 [14].
Παρά την αισιοδοξία της, η ίδια μελέτη υπολογίζει μόνο σε 0,06% την αύξηση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες με την έναρξη ισχύος της ΤΤΙΡ. Και αυτό το « αποτέλεσμα » είναι σε μεγάλο βαθμό εκτός πραγματικότητας, στο μέτρο που οι συντάκτες της μελέτης έχουν ως αρχή ότι το ελεύθερο εμπόριο προσδίδει « δυναμισμό » στην οικονομική ανάπτυξη, θεωρία που διαψεύδεται διαρκώς από τα γεγονότα. Άλλωστε, μια τόσο απειροελάχιστη αύξηση του ΑΕΠ θα ήταν ανεπαίσθητη. Ως μέτρο σύγκρισης, η πέμπτη έκδοση του iPhone της Apple προκάλεσε στις Ηνωμένες Πολιτείες οκτώ φορές σημαντικότερη αύξηση του ΑΕΠ.
Σχεδόν όλες οι μελέτες για την ΤΤΙΡ έχουν χρηματοδοτηθεί από ιδρύματα που διάκεινται ευνοϊκά προς το ελεύθερο εμπόριο ή από εργοδοτικές οργανώσεις, λόγος για τον οποίο το κοινωνικό κόστος της συμφωνίας δεν εμφανίζεται πουθενά, όπως και τα άμεσα θύματά της, τα οποία, όμως, θα μπορούσαν να ανέλθουν σε εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες. Πάντως, το παιχνίδι δεν έχει ακόμη κριθεί. Όπως έδειξαν οι δυσάρεστες περιπέτειες της ΠΣΕ, της FTAA και ορισμένων γύρων διαπραγματεύσεων του ΠΟΕ, η χρησιμοποίηση του « εμπορίου » ως Δούρειου Ίππου για την εξάρθρωση της κοινωνικής προστασίας και την εγκαθίδρυση της χούντας των επιχειρηματιών απέτυχε πολλές φορές κατά το παρελθόν. Τίποτε δεν προδικάζει ότι θα πετύχει τώρα.

Notes

[1] Βλ. « Le nouveau manifeste du capitalisme mondial », Le Monde diplomatique, Φεβρουάριος 1998.
[2] « Some secrecy needed in trade talks : Ron Kirk », Reuters, 13-5-12.
[3] Zach Carter, « Elizabeth Warren opposing Obama trade nominee Michael Froman », 19 Ιουνίου 2013.
[5] Andrew Martin, « Treaty disputes roiled by bias charges », 10-7-13.
[7] « Ecuador to fight oil dispute fine », Agence France-Presse, 13-10-12.
[8] Σχόλια για τη συμφωνία διατλαντικής συνεργασίας, έγγραφο του ΒΙΟ, Ουάσινγκτον, Μάιος 2013.
[11] « Europe admits speculation taxes a WTO problem », Public Citizen, 30-4-10.
[12] Αλληλογραφία του Demetrios Marantis, Αμερικανού αντιπροσώπου για θέματα Εμπορίου, στον John Boehner, εκπρόσωπο των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο, Ουάσινγκτον, 20 Μαρτίου 2013, http://ec.europa.eu
[14] « TAFTAʼs trade benefit : A candy bar », Public Citizen, 11-7-13.

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

ΠΑΙΔΙΑΡΙΣΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ

Από το πρωί σήμερα θέλαμε να γράψουμε δύο αράδες - με την ευκαιρία της ...όλως αιφνιδίας ανακάλυψης του ζητήματος των ΜΚΟ από τα ΜΕΓΑλα ΜΜΕ - για τη απύθμενη υποκρισία των σημερινών εξυγιαντών, που μέχρι χθες συνέτρωγαν με τους καταγγελόμενους πρωταγωνιστές στο μεγάλο φαγοπότι... Την ίδια ώρα, που επιχειρείται η επιστημονικά μεθοδευμένη ύπνωση ενός χειμαζόμενου λαού από την υποθήκευση του παρόντος και του μέλλοντός του... 
Σε όλα αυτά και άλλα συναφή αναφέρεται το σημερινό σημείωμα του Στάθη στο enikos.gr με την γνωστή επάρκεια λόγου και γραφής του συγγραφέα... Γι΄αυτό το "κλέβουμε" και σας το παρουσιάζουμε...

ΠΑΙΔΙΑΡΙΣΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ 

Στον πρόλογό μας σήμερα, μικρός επίλογος για τις ΜΚΟ. Πρώτον: Γράφουν τώρα εναντίον του κ. Αλεξ Ρόντος εκείνοι, που, όταν ο μυστικοσύμβουλος του Γιωργάκη ήταν εν τη βασιλεία του, την έκαναν μούγγα κι έβγαζαν τον σκασμό (συγχωρήστε μου την οξύτητα των εκφράσεων, αλλά αυτή μόνον αξίζει στους χυδαίους). Διότι οι χυδαίοι εγνώριζαν ευθύς εξαρχής ότι ο σκοτεινός Ρόντος ήταν ο άνθρωπος του Γιωργάκη για όλες τις δουλειές, ότι (ποια ΜΚΟ για τις νάρκες;) μοίραζε κονδύλια σε πλήθος ΜΚΟ, ότι είχε προεξάρχοντα ρόλο στα της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας κι άλλα τέτοια υποχθόνια (όπου Γης).
Να υπενθυμίσω μόνον, ότι στις ΜΚΟ «ενδιαφέροντος» Υπουργείου Εξωτερικών διανεμήθηκαν μόνον από το 2004 έως το 2012 ποσά μεγαλύτερα απ’ όσα «εξοικονομήθηκαν» απ’ τις περικοπές των συντάξεων που άρχισαν το 2011 και συνεχίζονται έως σήμερα.
Και μόνον για αυτό θα έπρεπε να συγκληθεί το Ειδικό Δικαστήριο.
Δεύτερον: Εξακολουθούν πολλοί, πονηροί αλλά και καλοπροαίρετοι, να επαναλαμβάνουν ότι υπάρχουν και καλές ΜΚΟ. Καλές μη κυβερνητικές οργανώσεις με κυβερνητική χρηματοδότηση δεν υπάρχουν και δεν γίνεται να υπάρχουν. Μπορεί πολλοί καλών προθέσεων άνθρωποι να έχουν εμπλακεί με τέτοιες οργανώσεις, αλλά αυτές οι οργανώσεις, όταν δεν έχουν ίδιους πόρους, ελέγχονται απ’ αυτούς που τις χρηματοδοτούν. Από κράτη (και παρακρατικούς μηχανισμούς), από κυβερνήσεις και μυστικές υπηρεσίες καθώς και από χιλιάδες εταιρείες αυτοπροσώπως! Εταιρείες ενέργειας, νέων τεχνολογιών, τράπεζες, «ιδρύματα», όλοι χρησιμοποιούν τις ΜΚΟ στην πρώτη γραμμή του πολέμου που διεξάγεται παγκοσμίως για ισχύ και χρήμα.
Τρίτον: εξακολουθούν πολλοί, πολιτικοί, κόμματα και ΜΜΕ να επικαλούνται στοιχεία που συλλέγουν ή κατασκευάζουν εθνικές και διεθνείς ΜΚΟ για προβλήματα, εθνικά και διεθνή, που αφορούν από τα ανθρώπινα δικαιώματα έως την εκμετάλλευση του περιβάλλοντος και από τη δημιουργία έως την καταστροφή κρατών.
Μπροστά στο «βάθος» αυτού του συμπλέγματος ΜΚΟ, λόμπυ, εταιρειών, κυβερνήσεων, η Καγκεμπέ ήταν σχολαρχείο και η CIA αρσακειάς.
Τέταρτον: βεβαίως όλα αυτά θα συνεχισθούν απρόσκοπτα, νόμιμα και ηθικά έως την συντέλεια αυτού του τρόπου με τον οποίον ζουν οι άνθρωποι. Μα τον Σόρος και τον Κένεντυ ή όποιο άλλο ζων τέρας ή φάντασμα προτιμάτε. Διότι ένας άνθρωπος της μενταλιτέ που χρειάζεται όλο αυτό το πλέγμα για να λειτουργεί θα μπορούσε ο ίδιος να είναι με την ίδια άνεση Υπουργός Ασφαλείας του Τσαουσέσκου το πρωί και Διευθυντής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας, το βράδυ.
Κατά τα άλλα, τρέχουν πολλά και καυτά. Κυπριακό, Ουκρανία (με Υπουργό Εξωτερικών τον κ. Βενιζέλο!!), επιστροφή της Τρόικας με νέες αγριότητες στις αποσκευές της -νέα μέτρα, νέο, τρίτο, Μνημόνιο-, ενώ ταυτοχρόνως λιμνάζουν περισσότερα και θανατηφόρα. Το χρέος 321,8 δισ. πέρσι, 321,4 φέτος (στο 175% του ΑΕΠ) με 8 έως 10 δισ. να πρέπει να πληρωθούν φέτος για τη δόση (αυτού του χρέους), από τα 8 έως 10 δισ. που περιμένουμε να μας επιτρέψει να πάρουμε η Τρόικα ως δόση απ’ το δάνειο που έχουμε πάρει κι αυξάνει το χρέος!!
Περιμένουμε δηλαδή να μας δώσουν δέκα δισ. απ’ αυτά που μας έχουν δανείσει για να τους πληρώσουμε 10 δισ. απ’ αυτά που έχουμε δανεισθεί. Ισα βάρκα, ίσα νερά, θα πείτε, όχι! Αγριο ναυάγιο! Ως το τέλος του έτους θα πρέπει να πληρωθούν ομόλογα και έντοκα ύψους 40 δισ.! Κατόπιν τούτων η κυβέρνηση παιδιαρίζει με το πρωτογενές πλεόνασμα του 1,5 δισ. (καθώς η δημιουργική λογιστική και μόνη αυτή έως τώρα μας διαβεβαιώνει) και τη... Χρυσή Αυγή. Μόνον που αυτά τα παιδιαρίσματα είναι παιχνίδια με τη φωτιά. Το έχουν πλέον διακηρύξει πολλοί, έχει πλέον αναλυθεί εις βάθος ότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται παρά μόνον πολιτικώς και ιδεολογικώς, κι όχι ποινικώς.
Αντιθέτως οι ποινικές διώξεις τον τρέφουν. Το 1923, όταν ο Χίτλερ μπήκε στη φυλακή μετά το οπερετικό «πραξικόπημα της μπυραρίας» τα Τάγματα Εφόδου αριθμούσαν 14.000 κτήνη σε όλη τη Γερμανία. Οταν, μετά από έναν χρόνο και κάτι βγήκε, τα κτήνη με τις φαιές στολές αριθμούσαν 140.000 από δαύτα.
Δέκα χρόνια αργότερα, μάλιστα τέλη Φλεβάρη σαν τώρα, ο Χίτλερ είχε την πρώτη του μυστική συνάντηση με τους Γερμανούς Βιομηχάνους, όπου, εξασφαλίζοντας την υποστήριξή τους, πήρε το χρίσμα για την Καγκελαρία.
Τελευταίως η επιρροή της Χρυσής Αυγής στο εκλογικό σώμα είχε πάρει την κάτω βόλτα και, ως φαίνεται, ορισμένοι φωστήρες, εντός κι εκτός κυβέρνησης, θέλησαν να αναθερμάνουν το ενδιαφέρον όλων μας για το χειμαζόμενο φασισταριό.
Αν η Δικαιοσύνη έχει τους λόγους της να ασκεί ποινικές διώξεις σε εγκληματίες, ουδέν το μεμπτόν. Αλλωστε το δέον ή όχι αυτών των ποινικών (επαναλαμβάνω) διώξεων θα κριθεί στις Αίθουσες. Αν όμως ορισμένοι μπαίνουν στον πειρασμό να μετατρέψουν τις ποινικές διώξεις σε πολιτικές ή -ακόμα χειρότερα- να μετέρχονται ποινικές διώξεις για πολιτικούς λόγους, τότε τραυματίζουν τη δημοκρατία και κολακεύουν τον φασισμό. Ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου.
Είναι αλήθεια, ότι στα χέρια αυτής της κυβέρνησης η δημοκρατία έχει κακοπάθει, όσο άλλωστε έχει κακοπάθει διαχρονικώς στα χέρια της διαφθοράς και της διαπλοκής. Η δημοκρατία έχει κακοποιηθεί απ’ αυτήν την κυβέρνηση και εις ό,τι αφορά την τήρηση του Συντάγματος και εις ό,τι αφορά την ουσία της περί το ζην του λαού. Με το κράτος προτεκτοράτο, και με την κοινωνία εγκιβωτισμένη στην κόλαση των Μνημονίων, η δημοκρατία βρίσκεται ευάλωτη, μελαγχολική και κουρασμένη - βούτυρο στο ψωμί του φασισμού, όχι διότι έχει κανένα κόψιμο για τον λαό ο φασισμός, αλλά επειδή ο λαός απογοητευμένος απ’ τη δημοκρατία, γίνεται ευάλωτος στους λύκους. «Μπαίνουμε στο Ράιχσταγκ σαν λύκοι στα πρόβατα» έλεγε ο Γκαίμπελς όταν οι πρώτοι ναζί βουλευτές έμπαιναν για πρώτη φορά στο Γερμανικό Κοινοβούλιο. Το οποίον σε λίγο καιρό θα έκαιγαν, για να κάψουν στη συνέχεια όλη την Ευρώπη και εκατομμύρια Ευρωπαίους.
Βεβαίως οι συγκρίσεις αναφέρονται ως διδακτικές και όχι ως ανάλογες, διότι η Χρυσή Αυγή περισσότερο καρικατούρα εκείνων των θηρίων τυγχάνει παρά επανάληψη - αν και ουδείς μπορεί να είναι βέβαιος. Διότι και οι αυθεντικοί ναζί, στην αρχή σαν καρικατούρες έμοιαζαν και ως τέτοιες αντιμετωπίζονταν, τουλάχιστον έως την κρίση του 1929 που τους γιγάντωσε.
Οπως και να ’χει, το πολίτευμα την εποχή των Μνημονίων λειτουργεί χειρότερα απ’ όσον πριν, ενώ η πολιτική που κινείται μέσα στο πλαίσιο των ολιγαρχικών συμφερόντων και του ιμπεριαλισμού είναι πιο δολοφονική παρά ποτέ. Ο φασισμός των σαλονιών, εκεί όπου παίρνονται οι αποφάσεις υπέρ της Ευρώπης των κεφαλαιοκρατών, παράγει τον φασισμό των πεζοδρομίων. Το φαινόμενο αυτό δεν μπορούν (και ούτε θέλουν) να το αντιμετωπίσουν τα αστικά κόμματα που είναι ένοχα (ή συνένοχα) για αυτήν τη διαδικασία, σε αντίθεση με τα λαϊκά κόμματα και τον λαό που την υφίσταται.
Αν λοιπόν η Δεξιά (πλην όμως όχι όλη) θέλει να αντιμετωπίζει τον φασισμό, που η πολιτική της γεννάει, με τρόπο που να τον ελέγχει είτε ως σκιάχτρο είτε ως σύμμαχο, και προς τούτο μετέρχεται παρεκτροπές απ’ το Σύνταγμα όπως είναι οι ποινικές διώξεις όταν έχουν πολιτικό υπόβαθρο, άλλο τόσο η Αριστερά έχει ακόμα περισσότερη υποχρέωση, όχι μόνον να μη μπαίνει στον πειρασμό των υπό οποιαδήποτε δορά πολιτικών διώξεων (που και η ίδια έχει υποστεί στο παρελθόν, πιθανόν δε να υποστεί και στο μέλλον), αλλά αντιθέτως πρέπει να απαιτεί την αποκατάσταση της αστικής νομιμότητας και να αγωνίζεται για αυτό.
Η αριστερίστικη (ή η φασιστική) προσέγγιση: άσε την αστική δημοκρατία να βγάλει τα μάτια της, είναι ηλίθια διότι πρώτα αυτή η δημοκρατία, όταν εκφυλίζεται, βγάζει τα μάτια του λαού.
Σήμερα η δημοκρατία βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Η ακροδεξιά πολιτική (νεοφιλελεύθερη και «εκσυγχρονιστική») που ασκείται απ’ τα πάνω και η ακροδεξιά αντίδραση σ’ αυτήν την πολιτική που εκδηλώνεται απ’ τα κάτω, βάζουν στη μέση και τη δημοκρατία, αλλά και όποια φιλολαϊκή ή αριστερή δύναμη δεν αντιλαμβάνεται αυτό το φαινόμενο με τρόπο που να το ανατρέπει, κι όχι απλώς να το περιγράφει.
Η πολιτική της απολύτως δημοκρατικής ανακοπής στη διαμόρφωση του φασιστικού φαινομένου στη βάση, είναι προϋπόθεση για την ευνοϊκή έκβαση της τελικής σύγκρουσης με τον φασισμό στην κορυφή.
*Δημοσιεύθηκε στο "enikos.gr" την Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2014