ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

ANAPARASTASIS

Ενας κατά το ήμισυ (εκ μητρός) ΦΑΙΑΚΑΣ και οπωσδήποτε φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ ο Κώστας Ζουλιάτης παρουσιάζει το έργο του στο κινηματοθέατρο ΤΡΙΑΝΟΝ. Την έχουμε δει την ταινία στην αρχική της διαμόρφωση, πολύ πριν την τελείωσή της και την προτείνουμε σε κάθε ενδιαφερόμενο.


Ο Κινηματογράφος Τριανόν παρουσιάζει
αποκλειστικά για την Αθήνα το ντοκιμαντέρ
“Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970)”
του Κωστή Ζουλιάτη
από την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2015

Με αφορμή την επέτειο 45 χρόνων από τον τραγικό θάνατο του σπουδαίου Έλληνα συνθέτη Γιάννη Χρήστου, το ντοκιμαντέρ “Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970)” του Κωστή Ζουλιάτη, ανοίγει ένα νέο κύκλο προβολών στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2015, επέτειος γέννησης και θανάτου του συνθέτη, ξεκινούν οι προβολές της ταινίας στην Αθήνα, στον Κινηματογράφο Τριανόν –καθημερινά για όλη την εβδομάδα μέχρι τις 14 Ιανουαρίου. Ανήμερα αυτής της διπλής επετείου, η προβολή θα πλαισιωθεί από μια ειδική εκδήλωση στη μνήμη του Γιάννη Χρήστου. Η μεσόφωνος Μαργαρίτα Συγγενιώτου και ο πιανίστας Θόδωρος Κοτεπάνος, θα παρουσιάσουν ένα ρεπερτόριο εμπνευσμένο από το δημιουργικό πνεύμα του Χρήστου, συμπεριλαμβάνοντας ένα ιδιαίτερο πιανιστικό έργο του ίδιου: τα Έξι Τραγούδια σε ποίηση Τ.Σ.Έλιοτ. Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 20.00.
Λίγες μέρες πριν, το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στην αίθουσα του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, στα πλαίσια του τριήμερου αφιερώματος (4-6 Ιανουαρίου 2015) που διοργανώνει το Δημοτικό Ωδείο Καλαμάτας στη μνήμη του Γιάννη Χρήστου, με διαλέξεις, παρουσιάσεις και συναυλίες. Μέσα στους επόμενους μήνες, πρόκειται επίσης να προβληθεί σε ειδικά αφιερώματα στην Κέρκυρα, στην Αρχαία Ολυμπία και άλλες πόλεις. Η ταινία θα ταξιδέψει και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, συγκεκριμένα στο Λος Άντζελες, στα πλαίσια του ολοήμερου αφιερώματος στον συνθέτη που διοργανώνει το California Institute of the Arts, μαζί με εκτελέσεις έργων και workshops. Η προβολή θα γίνει στις 8 Φεβρουαρίου στο κέντρο των πειραματικών δρώμενων της πόλης, στην αίθουσα Redcat του Walt Disney Hall.
Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας» 2012, στο Μέγαρο Μουσικής και στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις, ενώ βρέθηκε ανάμεσα στις τρεις υποψηφιότητες για το Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ) από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Έχει ήδη προβληθεί σε φεστιβάλ στη Γερμανία (Βερολίνο, Κολωνία, Δρέσδη), σε φεστιβάλ πειραματικής μουσικής στην Αθήνα (Triple Bath, Fasma), σε ειδικά αφιερώματα στο Λονδίνο, στη Γάνδη και στο Σχολείο Αττικού Δράματος στην Ελευσίνα.
******
Από Πέμπτη 8 Ιανουαρίου // Κινηματογράφος Τριανόν // Κοδριγκτώνος 21 & Πατησίων 101 (σταθμός ΗΣΑΠ Βικτώρια) // www.trianon.gr
Περισσότερες πληροφορίες:  http://www.anaparastasis.info/gr


Σ Υ Ν Ο Ψ Η
Ο Γιάννης Χρήστου (1926-1970) ανήκει στις μεγάλες μορφές της μουσικής πρωτοπορίας του 20ου αιώνα, αν και ουσιαστικά αποτελεί σήμερα έναν μεγάλο άγνωστο. Το έργο του χαρακτηρίζεται από σπάνια ενότητα και συνέπεια, τόσο ως προς τις πρωτοποριακές τομές που εισήγαγε στον κόσμο των ήχων και στα καινοτόμα μουσικά συστήματα, όσο και ως προς το φιλοσοφικό του σύμπαν το οποίο εμπνέει και διαπνέει τις συνθέσεις του: ο μύθος, το υπερβατικό, ο μυστικισμός, το αρχέγονο, η τελετουργία, το απρόσιτο, ο πανικός, η υστερία... Ακόμα περισσότερο, κάθε ξεχωριστό έργο του Χρήστου, αναπαριστά ένα αγωνιώδες κάλεσμα αρχέγονων ενστίκτων του Ανθρώπου και απελευθερώνει ένα πλατύ εύρος συναισθημάτων, εξαναγκάζοντας όλους τους κοινωνούς της τέχνης του σε σχεδόν ακραίες αντιδράσεις, αναφορικά με τον ενεργειακό αντίκτυπο που οι εκτελέσεις των έργων του έχουν ανά τον κόσμο. Με τον πρόωρο θάνατό του σε τραγικό δυστύχημα την 8η Ιανουαρίου του 1970, ανήμερα των γενεθλίων του, ο κόσμος της σύγχρονης μουσικής στερείται ένα από τα πλέον συναρπαστικά και προκλητικά ταλέντα του.
Το ντοκιμαντέρ αποπειράται να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα και το ιδιαίτερο πνεύμα αυτού του μεγάλου στοχαστή της τέχνης και να ακολουθήσει τη διαδρομή της σύντομης ζωής του, η οποία ήταν πάντοτε συννυφασμένη με την τέχνη του και την προσφορά του στην ανθρωπότητα και τον πολιτισμό. Μέσα από την παρουσίαση της εργογραφίας του συνθέτη, με σπάνια οπτικοακουστικά ντοκουμέντα, αλλά και συνεντεύξεις με σχεδόν όλο το δημιουργικό και φιλικό κύκλο με τον οποίο συνδέθηκε, το φιλμ αγωνιά να μας φέρει πιο κοντά στο μυστήριο που άφησε πίσω του ο σπουδαίος δημιουργός και να μας κάνει να αναρωτηθούμε για όλες τις μεγάλες στιγμές της τέχνης που συνήθως οι εποχικές συγκυρίες κρύβουν στη σκιά τους.
Στην ταινία εμφανίζονται με τις καταθέσεις τους (με αλφαβητική σειρά):
Rupert Huber, Doris Huber, Θόδωρος Αντωνίου, Στέφανος Βασιλειάδης, Στέλλα Γαδέδη, Νίκος Δεσποτίδης, Κάρολος Κουν, Μίλτος Λογιάδης, Νίκος Μαμαγκάκης, Χάρης Ξανθουδάκης, Ανδρέας Ροδουσάκης, Σπύρος Σακκάς, Γρηγόρης Σεμιτέκολο, Νέλλη Σεμιτέκολο, Γιάννης Συγλέτος, Φίλιππος Τσαλαχούρης, Ντόρα Τσάτσου-Συμεωνίδου και ο Γιάννης Χρήστου

Κ Ρ Ι Τ Ι Κ Ε Σ  &  Α Π Ο Ψ Ε Ι Σ
Ο Κωνσταντίνος Ζουλιάτης με την ταινία του για τον Έλληνα μουσικό φιλόσοφο Γιάννη Χρήστου, σε μια στιγμή που είναι απόλυτα απαραίτητη η προβολή της εθνικής μας ταυτότητας σ’όλο τον κόσμο, συνθέτει μια συγκλονιστική μαρτυρία για την προσωπικότητα και το έργο ενός καλλιτέχνη που αν είχε ζήσει θα είχε αλλάξει η θρησκεία της παγκόσμιας μουσικής σκέψης. Του οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ που το έκανε τη στιγμή που το είχαμε σχεδόν όλοι ξεχάσει. Επίτευγμα συγκινητικό και απόλυτα χρήσιμο για την Ιστορία του τόπου μας... Αυτοί είμαστε, αυτοί θα μπορούσαμε να είμαστε.
Σταμάτης Κραουνάκης [συνθέτης]

Η «ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ» του Κωστή Ζουλιάτη είναι μια ταινία από ένα δημιουργό που ισχυρίζεται ότι δεν είναι σκηνοθέτης. Αυτός λοιπόν ο «μη σκηνοθέτης» με αυτήν την ταινία κατάφερε να μάς μεταδώση μία πληρότητα, μία συγκίνηση και αισθητική χαρά, συναισθήματα που με κατέκλυσαν μετά το πέρας της προβολής της ταινίας. Για μιά ακόμα φορά διαπιστώνει κανείς, πόσο ουσιαστικό και πόσο καίριο στην τέχνη, είναι η αγάπη και το πάθος για να εκφράσεις ιδέες που έχουν κάτι ουσιαστικό να πούν. Σ’αυτήν την ταινία αναδεικνύεται η προσωπικότητα και το έργο, αλλά και οι φιλοσοφικές τοποθετήσεις ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους δημιουργούς σε παγκόσμια κλίμακα, του συνθέτη Γιάννη Χρήστου, μέσα από τις σκέψεις του ιδίου, το έργο του, αλλά και από μικρές παρατηρήσεις και σχόλια συνεργατών του. Θέλω λοιπόν να σφίξω το χέρι στον νέο «μη σκηνοθέτη» Ζουλιάτη για το θάρρος του σε αυτούς τους καιρούς να μας υπενθυμίσει ότι  υπάρχει ελπίδα που μπορεί να την αναζητήσει κανείς στους νέους ανθρώπους. Στην τέχνη δεν είναι απαραίτητοι οι «τεχνίτες». Πάθος, αγάπη, ταλέντο, ήθος, ευαισθησία και προσπάθεια ανεύρεσης του τρόπου επικοινωνίας με τον διπλανό σου που αποτελεί και τον στόχο σου.
Χρήστος Λεοντής [συνθέτης]

Ένα έργο ισάξιο με το ίδιο το έργο του Χρήστου. Συγκλονιστικό.
Νίκος Πλατύραχος [συνθέτης]

Ο Γιάννης Χρήστου υπήρξε μια ιδιοφυής, φωτισμένη και συνάμα αινιγματική προσωπικότητα της άβαν γκάρντ μουσικής. Ταυτόχρονα είχε την μοναδικότητα ο όρος "πρωτοπορία" να βρίσκει στην περίπτωσή του την πιο βαθιά της ουσία, αφού ο δημιουργός αυτός υπήρξε βαθύτατα καλλιεργημένος, εργατικός και ορθολογιστής και με συμπαγή δομή πίσω από κάθε βήμα του. Με έναν τρόπο αναπάντεχο και μοιραίο συνάμα, την ίδια δομή έχει το δουλεμένο ντοκιμαντέρ του Κωστή Ζουλιάτη και των συνεργατών του που κατορθώνει να φωτίσει ολοκληρωμένα τον πυκνό και τραγικό βίο του μεγάλου Έλληνα. Μια δουλειά που συνδυάζει τις αρετές της υπομονετικής έρευνας, το αλάθητο και το συγκινησιακό των προφορικών μαρτυριών από ανθρώπους που έζησαν τον Χρήστου και την ίδια την προσωπική ματιά του σκηνοθέτη πάνω στον αινιγματικό δημιουργό. Ένα ντοκιμαντέρ που σε δονεί, όπως η ίδια η μουσική του Χρήστου.
Δημήτρης Ν.Μανιάτης [δημοσιογράφος –Τα Νέα]

Στην ταινία του για τον Γιάννη Χρήστου ο Κωστής Ζουλιάτης καταφέρνει να περάσει την αφοσίωση του μαθητή και την αγάπη του μουσικού για την ιστορία της τέχνης του. Δημιουργεί μια υποβλητική ατμόσφαιρα βασισμένη στην ίδια τη μουσική του πρόωρα χαμένου και εν πολλοίς άγνωστου συνθέτη με την οποία κατευθύνει τον θεατή ως το τέλος. Ένα ντοκιμαντέρ φλογισμένο και απολύτως τεκμηριωμένο.
Παναγιώτης Φραντζής [δημοσιογράφος – Unfollow]


Η ταινία ήταν ένα δώρο, ένα προνόμιο. Οι εικόνες από τα αρχεία, οι συναυλίες, οι άνθρωποι που μιλούν για τον μοναδικά ταλαντούχο Χρήστου, ήταν κατ’εμένα η ανταμοιβή που άξιζε για το θάρρος του να κατανοεί τη μουσική με μια τόσο προσωπική οπτική, να επιτρέπει και να προσκαλεί το κοινό του να ακούσει τον κόσμο με έναν διαφορετικό τρόπο –πολύ μακριά από την παράδοση, σκεπτόμενος ίσως το μέλλον.
Hugo Chaparro [Muestra Internacional Documental, Colombia]

Το εξαιρετικό αυτό συγκροτημένο και πυκνό ντοκιμαντέρ πολλαπλών επιπέδων για τη ζωή και την κατανόηση του έργου του Γιάννη Χρήστου, δόθηκε από το Ζουλιάτη με τέτοιο συναρπαστικό τρόπο που καθηλώνει το θεατή σ’αυτή τη μουσική περιπέτεια, πέρα από τα όρια της εννοιολογικής τέχνης. Ακόμα και αυτή η επιλογή του Ζουλιάτη να ακολουθήσει μια σκηνοθετική δομή με μουσικό σχεδόν ρυθμό στο μοντάζ, μετουσιώνει την ορμή των έργων του Χρήστου σε μέγιστο πολιτικό γεγονός, καθώς τελικά δημιουργεί στο κοινό τις απαραίτητες συνειρμικές γέφυρες που συνδέουν το έργο και την εποχή που το γέννησε με τη σημερινή πολιτική συγκυρία. [...] Αυτός ο καταιγισμός πληροφοριών ακολουθεί έναν απίστευτο αφηγηματικό ρυθμό που ρέει, επιτρέποντας στο θεατή όχι μόνο να ενημερωθεί για το φαινόμενο Χρήστου, αλλά να νιώσει στο πετσί του αυτή την ασυγκράτητη δύναμη της μουσικής του [...].
Ιφιγένεια Καλαντζή [κριτικός κινηματογράφου – 902FM, Δρόμος της Αριστεράς]

Παρακολουθώντας το ντοκιμαντέρ αυτό το ταξίδι εξερεύνησης σε μετατρέπει από απλό θεατή της ζωής του Γιάννη Χρήστου σε κοινωνό μιας εμπειρίας που φεύγει από την μεγάλη οθόνη και απλώνεται στην αίθουσα. [...] Ενώ παράλληλα μεταξύ των ήχων και των συνεντεύξεων, η οθόνη γεμίζει με εικόνες της ανθρώπινης ιστορίας των τελευταίων χρόνων. Από το αντιπολεμικό κίνημα μέχρι το Occupy Wall Street, ο Ζουλιάτης μας θυμίζει πως το καλλιτεχνικό έργο μπορεί να είναι μια πολιτική πράξη, όταν ο καλλιτέχνης το επιλέγει. «Η μουσική πέθανε, ο άνθρωπος απέτυχε» είχε πει ο συνθέτης εν μέσω χούντας. Τόσα χρόνια μετά, στη μεγάλη οθόνη, ο ίδιος μας θυμίζει πως η μουσική ζει όσο ο άνθρωπος παλεύει για την ελευθερία του.
Κατερίνα Σταυρούλα [δημοσιογράφος – radiobubble.gr, Αναιρέσεις]

Είναι κουρασμένη λέξη η «εμπειρία» και ταλαιπωρημένη από την πολλή της χρήση, ωστόσο είναι αυτή που έρχεται πρώτη στο μυαλό αναφορικά με το "Anaparastasis". Υπάρχουν στιγμές στο ντοκιμαντέρ που η μουσική του Γιάννη Xρήστου ηχεί στα αυτιά σου με τρόπο που ευθέως σε κλονίζει. Ακόμη κι αν θα μπορούσα να φανταστώ θεατές που δεν θα τους άρεσε το ντοκιμαντέρ, δυσκολεύομαι πολύ να φανταστώ θεατή που θα το δει και θα φύγει ανεπηρέαστος, θεατή που θα το δει και ο έξω από κάθε πεπατημένη μουσικός κόσμος του Χρήστου δεν θα τον ταράξει, δεν θα τον ξεβολέψει, δεν θα τον κάνει να νιώσει ότι έρχεται σε επαφή με κάτι βαθύτατα δυνατό. Ο Ζουλιάτης λειτουργεί σαν ένας κινηματογραφικός απόστολος του Χρήστου, προσφέροντάς μας ένα έργο - κιβωτό του στίγματος ενός ιδιοφυή συνθέτη, προσφέροντας μας μια ταινία η επιδραστικότητα της οποίας είναι αντιστρόφως ανάλογη των μέσων που είχε στη διάθεσή του συναρμολογώντας την επί χρόνια. 
Old Boy [blogger – Unfollow, elculture.gr]

[...] Το δε κοινό αγκάλιασε το εξαίρετο φιλμ του Κωστή Ζουλιάτη «Αναπαράστασις: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970)», που τυγχάνει και υποψήφιο φέτος για βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. [...] Τεράστια εντύπωση μου έκανε και η ηλικία του κοινού – πιτσιρικάδες οι περισσότεροι, υποψιασμένοι και γοητευμένοι. Από τις δυνατές φετινές στιγμές.
Άκης Καπράνος [κριτικός κινηματογράφου – cine7.gr]



[...] ξεχώρισε και το ελληνικό φιλμ «Anaparastasis: Η Ζωή Και Το Έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970)», μια εμπεριστατωμένη και αφηγηματικά ζωηρή κινηματογραφική βιογραφία πάνω στη ζωή του σπουδαίου avant-garde μουσικού –το οποίο είναι μάλιστα και υποψήφιο για το βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Γιάγκος Αντίοχος [κριτικός κινηματογράφου – Αθηνόραμα]

Το ντοκιμαντέρ «Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου» για τη ζωή και το έργο του συνθέτη είναι αποκαλυπτικό. Όχι πως δεν γνωρίζαμε ότι ήταν ένας μεγάλος κι εκκεντρικός συνθέτης ο Γιάννης Χρήστου. Το είχαμε ακούσει εμείς οι μικρότεροι που δεν καταφέραμε να τον ζήσουμε. Ωστόσο δεν φανταζόμασταν το μέγεθος του ταλέντου του, το μεγαλείο του, αλλά και την τόσο παράδοξη ιδιοσυγκρασία του. [...] Το ντοκιμαντέρ του Κωστή Ζουλιάτη, μέλους των Night On Earth, είναι πολύ κατατοπιστικό. Με πλήθος στοιχείων, βίντεο και ανέκδοτες φωτογραφίες, με πλούσιο υλικό αποτέλεσμα πολυετούς κι ενδελεχούς έρευνας. Δείτε το και μάθετε για έναν κορυφαίο συνθέτη που απευθύνεται στο πλέον πεπαιδευμένο κοινό.
Δημήτρης Κανελλόπουλος [δημοσιογράφος – e-tetradio.gr]

Ο σκηνοθέτης έχει αφήσει τη μουσική να μιλήσει και, ακόμα και αν κάποιος δεν είναι γνώστης του έργου του Χρήστου, μαγεύεται από αυτή την πρωτόγονη προσέγγιση της μουσικής. Ο καλύτερος φόρος τιμής που θα μπορούσε να αποτίσει ένας μουσικός (Ζουλιάτης) σε έναν άλλο (Χρήστου).
Αγγελική Στελλάκη [δημοσιογράφος – in.gr]

Πανάξια υποψήφια για το βραβείο ντοκιμαντέρ της Ελληνικής Κινηματογραφικής Ακαδημίας η ταινία δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ για τον Χρήστου, αλλά μια ταινία που πάλλεται απο την μουσική και την φιλοσοφία του Γιάννη Χρήστου, δημιουργώντας ένα εκπληκτικό περιβάλλον.
Γιάννης Γκροσδάνης [κριτικός κινηματογράφου – Εξώστης]

Μια σπουδαία, σημαντική και απόλυτα χρήσιμη ταινία για έναν ξεχασμένο συνθέτη, που δεν θα’πρεπε να ξεχαστεί.
Frank Dommert [δισκογραφικός παραγωγός – Sonig]
Δημοσίευση σχολίου