ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Απέναντι στα δύσκολα...

... Τοποθετείται ο Υπουργός ΠΑΠΕΝ Παναγιώης Λαφαζάνης στο άρθρο του στο περιοδικό CRASH. Αναπαράγουμε το εξαιρετικά επίκαιρο και σημαντικό άρθρο...


ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ «ΠΕΜΠΤΗ ΦΑΛΑΓΓΑ» 

Η Ελλάδα, διαχρονικά, σε όλες τις δύσκολες ώρες που πέρασε βρήκε τη δύναμη να σταθεί όρθια και να αντεπεξέλθει στις θύελλες.
Η σημερινή κρίσιμη ιστορική καμπή που διανύει ο λαός μας δεν είναι χωρίς προηγούμενο.
Έχουμε περάσει στην ιστορία μας εξίσου κακές, ίσως και πολύ χειρότερες περιόδους. Περιόδους κατά τις οποίες μάλιστα, η απομόνωση της χώρας έμοιαζε καταθλιπτική και ανυπέρβλητη.
Τα βγάλαμε, όμως, πέρα.
Και τα βγάλαμε πέρα, χάρη κυρίως στην αυτοθυσία, το απαράμιλλο φρόνημα, το αγωνιστικό πνεύμα και την αποφασιστικότητα ενός λαού, ο οποίος έβαζε πάνω από όλα την επιβίωση, την αξιοπρέπειά του και τη δικαιοσύνη.
Αυτή είναι η μεγάλη ιστορική πρόκληση, την οποία αντιμετωπίζουμε σήμερα.
Σήμερα η διάσωση της χώρας μας συνδέεται στενά με την απόρριψη της υποταγής, με τη θέλησή μας να αντέξουμε σε δυσκολίες και με την απόφασή μας να συνδέσουμε τα μεγάλα «όχι» με την αταλάντευτη προσπάθεια για μια νέα προοδευτική πορεία ανασυγκρότησης, ανόρθωσης και προοπτικά αναγέννησης του τόπου μας.
Μακάρι να προκύψει μια συμφωνία που θα αντιπροσωπεύει έναν «έντιμο συμβιβασμό», αν και ο όρος αυτός είναι αδόκιμος, ρευστός και χωράει τα πάντα και τίποτα.
Ωστόσο, οι λεγόμενοι εταίροι και το ΔΝΤ δεν ζητάνε από την κυβέρνησή μας μια συμφωνία που θα σέβεται στοιχειωδώς την επιβίωση του ελληνικού λαού και την πρόσφατη ριζοσπαστική λαϊκή ετυμηγορία.
Τα πιο σκληρά και αδίστακτα κατεστημένα κέντρα σε Βερολίνο, Βρυξέλλες και ΔΝΤ αυτό που θέλουν από τη χώρα μας είναι «γη και ύδωρ». Ζητάνε υποταγή και παράδοση. Ζητάνε νέα μέτρα μείωσης συντάξεων και μισθών, ξεπούλημα της χώρας, νέους φόρους και νέες απορρυθμίσεις.
Η κυβέρνησή μας δεν πρόκειται να υποταχθεί ούτε να παραδοθεί.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να συνυπογράψει ποτέ νέα μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα δεχθεί συμφωνία που θα είναι ασύμβατη με τις ριζοσπαστικές του δεσμεύσεις.
Αν Βερολίνο, Βρυξέλλες και ΔΝΤ πιστεύουν ότι είτε θα σύρουν τη χώρα και την κυβέρνησή μας στην υποταγή, είτε θα μας σπρώξουν στην κατάρρευση κάνουν διπλό λάθος.
Δεν θα συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Κάπως έτσι...

Είναι τα πράγματα... Οπως υπαινίσσεται η γελιογραφία του Marian Kamenski, που αντιγράψαμε από τον ιστότοπο ΕΟΣ και σας παρουσιάζουμε...


κύριε Τσίπρα, σας είπαμε να απομακρύνετε τον Βαρουφάκη, όχι να τον αποκεφαλίσετε!...

Προτείνουμε...

...Την εξόχως ενδιαφέρουσα εκδήλωση, που προγραμματίζεται την Παρασκευή 8 Μαΐου στο Αμφιθέατρο Παπαρρηγόπουλου της Νομικής Σχολής Αθηνών και από τις 5 έως τις 9 μ.μ. Τίτλος της μικρής ημερίδας: ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Ζήτημα, που η επίσημη αριστερά ή το παρακάμπτει ως υπεισερχόμενο σε αιρετικές περιοχές ή ως ... τελειωμένο και τακτοποιημένο... Τρομάρα μας.
Οι επιμέρους Θεματολογίες αλλά και το πλήθος και το ειδικό βάρος των εισηγητών προοιωνίζει πολύ θετικά την σημασία της συνάντησης... 
Η ζήλεια, που δεν θα την παρακολουθήσουμε λόγω απόστασης δεν μας αναστέλλει από την θερμή πρόταση και σύστασή της... 

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Εφυγε σεμνά...

...όπως και έζησε σεμνά ο μουσικοσυνθέτης Βασίλης Δημητρίου σε ηλικία 70 ετών... Τον θυμόμαστε για πολλές του επιτυχίες, για λαμπρές συνεργασίες, για μουσικές εκπομπές για μουσικές επενδύσεις στο θέατρο και την τηλεόραση... 
Δημιουργικότατος και παραγωγικός με επιτυχίες, που έκαναν διεθνή καρριέρα και ποτέ καλαμοκαβαλημένος...
Θα τον θυμόμαστε με τρυφερότητα και νοσταλγία.
Καλοτάξειδος

Ελα τώρα... Υπερβολές!!!

Στην ΦΑΙΑΚΙΑ με αρχική έκπληξη και στην συνέχεια με οργή και αγανάκτηση διαβάσαμε, ότι διώκονται σε βαθμό κακουργήματος Ελληνες αξιωματούχοι, Γερμανοί ανώτεροι υπάλληλοι της Εταιρείας Daimler και ο αντιπρόσωπός της  στην Ελλάδα...
Η ΦΑΙΑΚΙΑ θεωρεί a priorpi αθλιότητες και σκευωρία τα όσα αναφέρονται στην δίωξη και ζητά την άμεση αθώωση ΟΛΩN των κατηγορουμένων και την απόδοσή τους ως πάλλευκες περιστερές στην κοινωνία και τον ... κόσμο του "επιχειρείν"... Φυσικά απαιτεί την πλήρη προστασία των πολιτικών τους προϊσταμένων από κάθε είδους αναφορά ακόμη και απλή νύξη, που μπορεί να σπιλώσει έστω και ένα ελάχιστο της φήμης τους... Ας μην ξεχνάμε, ότι οι πολιτικοί προϊστάμενοι των διωκώμενων έχουν δώσει αποφασιστικά τον αγώνα τους για την διάσωση της χώρας μέσα από τα μνημόνια και τις αντίστοιχες ευεργετικές πολιτικές... Επιτέλους ο τόπο ας δείξει και λίγη ευγνωμοσύνη... 
Για να συμμεριστείτε την οργή μας σας παραθέτουμε το σχετικό ρεπορτάζ από τον ιστότοπο Nooz.gr

Κακουργηματικές διώξεις για συμβάσεις με Daimler

Κατηγορίες, σε βαθμό κακουργήματος, για παράνομες αμοιβές που φαίνεται να διακινήθηκαν για προμήθειες του Δημοσίου, οχημάτων από τη γερμανική εταιρεία Daimler απήγγειλαν σε βάρος επτά προσώπων, οι επίκουροι εισαγγελείς Διαφθοράς Πόπη Παπανδρέου και Αντώνης Ελευθεριάνος.



Η δίωξη που ασκήθηκε αφορά τόσο Έλληνες κρατικούς αξιωματούχους και Γερμανούς υπαλλήλους της εταιρείας όσο και τον επιχειρηματία που έχει την αντιπροσώπευση της Daimler στην Ελλάδα.


Σύμφωνα με τα στοιχεία της εισαγγελικής έρευνας, φέρεται να προέκυψαν στοιχεία για παράνομες αμοιβές που διακινήθηκαν κατά τη φάση της προετοιμασίας υπογραφής και ακολούθως της εκτέλεσης των επίμαχων συμβάσεων κατά την περίοδο υπουργίας στο Εθνικής Άμυνας των Άκη Τσοχατζόπουλου και Γιάννου Παπαντωνίου.

Τα παράνομα χρήματα που διακινήθηκαν από "μαύρα ταμεία" που, κατά τη δικογραφία, διατηρούσε η κατασκευάστρια εταιρεία, φαίνεται να αφορούν πόσα συνολικού ύψους τουλάχιστον δυο εκατομμυρίων ευρώ, από το 2001 και έπειτα, σε κρατικούς αξιωματούχους μέσω εταιρικών λογαριασμών τρίτων προσώπων και άλλων τεχνασμάτων.

Η δίωξη που ασκήθηκε για την υπόθεση αφορά κατηγορίες για:

- Δωροδοκία υπαλλήλου σε βάρος του ελληνικού Δημοσίου με την επιβαρυντική περίσταση του νόμου περί καταχραστών του δημοσίου που επισύρει ποινή μέχρι ισόβιας κάθειρξης.

- Δωροληψία υπαλλήλου κατ' επάγγελμα σε βάρος του ελληνικού Δημοσίου με την επιβαρυντική περίσταση του νόμου περί καταχραστών του δημοσίου.

- Νομιμοποίηση εσόδων απο εγκληματική δραστηριότητα.

Οι επίμαχες συμβάσεις συνολικού κόστους πολλών εκατομμυρίων ευρώ αφορούν:

- Την προμήθεια 2000 στρατιωτικών οχημάτων Mercedes 290 GD1 1/4T, ανταλλακτικών, συγκροτημάτων και συλλογών ειδικών εργαλείων συντήρησης με δικαίωμα προαίρεσης για την επιπλέον προμήθεια 2480 οχημάτων για τις ανάγκες του ΓΕΣ (σύμβαση 015Α/97), με συνολικό κόστος 96 εκατ. ευρώ.

- Την προμήθεια 224 οχημάτων Mercedes 290 GD1 1/4T, 111 οχημάτων τύπου Unimog, 21 ρυμουλκούμενων βαρέως τύπου, με δικαίωμα προαίρεσης για επιπλέον προμήθεια μέχρι 111 ρυμουλκούμενων ελαφρού τύπου προς κάλυψη αναγκών σε οχήματα του προγράμματος Β ράση ΕΡΜΗΣ (Σύμβαση 19Α/2000) με κόστος 30 εκατ. ευρώ.

- Την προμήθεια 88 λεωφορείων τύπου OHL 1829/63, 49+1 θέσεων με δικαίωμα προαίρεσης για 32 επιπλέον λεωφορεία (Σύμβαση 013Α/98).  

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Η καφρίλα στην υπηρεσία του συστήματος ...

Στην Ιταλία παίχτηκε ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στους "προαιώνιους εχθρούς": Τορίνο και Γιουβέντους... Ομάδες της ίδιας πόλης με "βαθύ μίσος" να χωρίζει τους οπαδούς τους... Το περιγράφουν "γραφικά" και "χαριτωμένα" και τα ανά τον κόσμο παπαγαλάκια... Ούτε νύξη για το μέγεθος των αθλιοτήτων, που συνοδεύουν αυτές τις "αθλητικές" συναντήσεις. 
Χτες όμως τα πράματα ...ξέφυγαν λίγο... Κάποιοι λεβέντες οπαδοί της Τορίνο έβαλαν αυτοσχέδια βόμβα στην κερκίδα των αντίστοιχων λεβεντών της Γιούβε...Καμία δεκαριά τραυματίες αναφέρουν τα ΜΜΕ... Μερικοί με πιθανόν μόνιμα προβλήματα όρασης ή/ και ακοής... Ψιλά πράματα μπροστά στην μέσο συνήθη απολογισμό βίας των κεντρικών δελτίων των αγαπημένων μας ΜΜΕ... Πράγματι είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνήσουμε... Συνηθισμένοι εικόνα... Για σκεφτείτε π.χ. τους νεκρούς του Χέρφιλντ... Ψιλά πράματα... Τέτοια ψιλά πράματα συμβαίνουν κάθε Κυριακή σε όλα τα πρωταθλήματα πλείστων χωρών... Ανεπτυγμένων και ...υπό ανάπτυξη... Ευρωπαϊκών και μη. Με και χωρίς Ευρώ... Εκατομμύρια νέοι, μέσα από την οπαδική "ομαδικότητα", εκτονώνουν τη φυσική τους αντίδραση προς ένα σύστημα, που τους διαπαιδαγώγησε βίαιους για να τους τυφλώσει τα όνειρα και να τους μπλοκάρει τις αναζητήσεις... Οι δικοί μας είναι oi καλοί και οι άλλοι είναι οι κακοί... Ιδανικό υπόστρωμα για να ανθίσει κάθε είδους ολοκληρωτική, φασιστική ιδεοληψία... Διαστροφή γενικευμένη, που γεννά τους χουλιγκάνους των πιο μεγάλων και διάσημων ομάδων μέχρι τους οπαδούς ομάδων τοπικών πρωταθλημάτων Γ' κατηγορίας... Χωρίς λίγο βρίσιμο, λίγο ξύλο το ..."αθλητικό ιδεώδες" υποβιβάζεται σε "σούπα". Αυτή η καθιερωμένη γενική παραποίηση της ανθρωπιάς μονστράρει σαν ...νεανική υπέρβαση του "συστήματος"... Κανένα άθλημα δεν ξεφεύγει από τον κανόνα. Αγώνας σκάκι να γινόταν μεταξύ οπαδών Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού θα ήταν χρυσή ευκαιρία να δράσουν οι λεβέντες μας... Κάποιοι έχουν μεταφέρει και στο επίπεδο της πολιτικής τον χουλιγκανισμό με την μορφή του τυφλού φανατισμού, που είναι αδύνατο να κρίνει, να συγκρίνει και να ιεραρχήσει... Και μάλιστα, αρκετά συχνά, αυτοί που το κάνουν είναι προοδευτικοί...Πολύ προοδευτικοί... Φανατικά αντίθετοι με το σύστημα δέσμιοι της ίδιας διπρόσωπης μικροαστικής ηθικής... Οι δικοί μας είναι καλοί ή έστω συγχωρούνται. Οι άλλοι είναι προδότες και τους αξίζει η περιφρόνηση και ο αφανισμός... Είναι οι ίδιοι, που απέναντι στην οπαδική "αθλητική" βία, διακρίνονται από "διαλεκτικές" αιτιολογήσεις και δράση μηδέν... 
Η αθλητική νομοθεσία διευκολύνει αυτή την ¨μαγική" δράση του "αθλητισμού", της ιδιόρυθμης Κίρκης, που ζωοποιεί ό,τι πιο ζωντανό και ελπιδοφόρο μπορεί να διαθέτει ο πλανήτης: την νεολαία του... Μία δραστηριότητα σωματο-ψυχικής αναζωογόνησης και ευγενικής άμιλλας αποκτά ιδιότητες βαριάς εξαρτησιογόνου ουσίας. Η αυτονομία και το ανεξέλεγκτο μεγάλων αθλητικών εταιρειών μοιάζει στην καθιερωμένη παγκόσμια αθλητική κοινή γνώμη πιο ιερό και από το Ακαδημαϊκό άσυλο... Οποιος τολμήσει έστω και σε τοπικό, εθνικό επίπεδο να περιορίσει το απόλυτο ανεξέλεγκτό τους βιάζει τα άγια των αγίων του "αθλητισμού"¨και τον περιμένουν τα "τάρταρα" της παγκόσμιας περιφρόνησης και κατακραυγής... 
Αυτές τις σκέψεις υπέθαλψε και το νομοσχέδιο "Κοντονή". Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειές του... Ούτε καν τη τελική του τύχη... Γνωρίζουμε όμως για άλλη μία φορά, ότι οι άνθρωποι του παγκόσμιου "αθλητικού" συστήματος (FIFA, UEFA κ.λ.π.) έχουν επιβάλλει τους εαυτούς τους πάνω από εθνικές νομοθεσίες και οργανώσεις... Γιατί άραγε... Προς τι αυτή η διεθνικότητα;;; Μήπως για το καλό του "αθλητικού ιδεώδους" ή  γιατί έτσι υπηρετείται καλύτερα η ανεξέλεγκτη δύναμη αυτού του ακατανίκητου μηχανισμού αλλοτρίωσης και ποδηγέτησης;;; Το επαναλαμβάνουμε, πως δεν γνωρίζουμε τα άρθρα του προτεινόμενου νομοσχεδίου αλλά μας εντυπωσιάζει η κοινή τοποθέτηση όλων των εξώφυλλων του οπαδικού τύπου, που ξέχασε τις διαφορές με τον αντίπαλο και έσμιξε μαζί του για το ...κοινό καλό... Ολα αυτά τα εξώφυλλα, που επί καθημερινής βάσης καλούν τους πολυπληθείς αναγνώστες τους σε ...εξόντωση του "αντιπάλου" οπαδού έχουν συστρατευθεί στην ..."διάσωση" του Ελληνικού Ποδοσφαίρου... 
Οφέλη σε πολλά επίπεδα... Δεν είναι μόνο, που καταφέρνουμε να εκτρέψουμε την απειλή μίας ιερής οργής. Μπορούμε να την χειραγωγήσουμε και να την χρησιμοποιήσουμε κατά τη βούληση και τις ανάγκες μας... 
Μέσα από τέτοια καθημερινή πλύση εγκεφάλων μπορούμε να "ονειρευόμαστε" την επόμενη φάση... Μία διαλυμένης κοινωνίας, που θα "αυτοδιοικείται", όπως π.χ.  ο Βόλος, η Στυλίδα... Δεν αναφέρουμε τον Πειραιά, γιατί πολύ απλά τότε το σημερινό σκηνικό του Porto Leone θα μοιάζει πολύ Cult...  

Ποιος-ποιoν;;;

Το κλασσικό δίπολο της ταξικής σύγκρουσης φυγείν αδύνατον... Συζητήσιμο το πότε και με ποιούς όρους... Ζήτημα, που εξετάζει το εκδοτικό σημείωμα του "Δρόμου της Αριστεράς", που κυκλοφόρησε το Σάββατο 25 Απρίλη και αναδημοσιεύουμε στην ΦΑΙΑΚΙΑ...

«Κερδίζοντας» χρόνο και χάνοντας όχι μόνο χρήμα…

«Είμαστε έτοιμοι για συμβιβασμούς», δήλωσε χθες ο Γ. Βαρουφάκης. «Θα κάνουμε συμβιβασμούς, αλλά δεν θα συμβιβαστούμε», ήταν το νόημα μιας λίγο παλιότερης δήλωσης του υπουργού Οικονομικών. Μοιάζει, με μια πρώτη ανάγνωση, με σοφιστεία, δεν είναι όμως ακριβώς έτσι.
Πράγματι, μπορεί κανείς να προχωρήσει συνειδητά σε ορισμένους συμβιβασμούς χωρίς να παραδοθεί πολιτικά, ή πιο απλά να πουλήσει στον διάβολο ορισμένα εμπορεύματα αλλά όχι την ίδια την ψυχή του. Αυτό, όμως, έχει κάποιες προϋποθέσεις. Αλλιώς, οι συνεχείς υποχωρήσεις οδηγούν αναπόφευκτα και στον οριστικό συμβιβασμό.
Τι είναι, λοιπόν, αυτό που σήμερα συμβαίνει; Γίνονται άραγε ορισμένες τακτικές επιλογές με το στοιχείο του συμβιβασμού αναπόφευκτα παρόν, που όμως υπηρετούν ή αφήνουν περιθώρια στη μακροπρόθεσμη άσκηση μιας πιο συνολικής πολιτικής;
«Εμείς κάναμε ένα λάθος, όταν μπήκε η υπογραφή στη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, ότι δεν σιγουρέψαμε πως αυτή η συμφωνία θα ήταν το σήμα προς την ΕΚΤ για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τη ρευστότητα», δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Ευκλείδης Τσακαλώτος, προσθέτοντας ότι το κυβερνητικό επιτελείο αρκέστηκε στην προφορική δέσμευση του Ντράγκι ότι μόλις υπογραφόταν η συμφωνία, η ΕΚΤ θα προχωρούσε στις αναγκαίες κινήσεις.
Σίγουρα πρόκειται για ένα όχι μικρής σημασία λάθος. Γιατί η Συμφωνία δέσμευσε τη χώρα ότι θα τηρήσει απαρέγκλιτα όλες τις «υποχρεώσεις» της, προχωρώντας σε υποχωρήσεις, χωρίς να έχει καν οποιοδήποτε χειροπιαστό αντάλλαγμα. Προξενεί προβληματισμό η εμπιστοσύνη που επιδείχθηκε στις διαβεβαιώσεις των «θεσμών». Οφείλεται στη σχετική απειρία των κυβερνητικών κλιμακίων ή και σε μία λανθασμένη εκτίμηση για το ρόλο των «δανειστών»;
Η κυβέρνηση, λοιπόν, υποχωρεί κερδίζοντας χρόνο για να επανέλθει εφαρμόζοντας σε βάθος χρόνου το πρόγραμμά της; Κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε εύκολα να υποστηριχθεί. Γιατί ο χρόνος που «κερδίζεται» μεταφράζεται σε ολοένα και πιο δυσχερή θέση της ελληνικής πλευράς. Όχι μόνο από οικονομική, αλλά και από πολιτική άποψη. Γιατί δεν κινδυνεύουν με εξάντληση μόνο τα ταμειακά αποθέματα, αλλά σιγά-σιγά και αυτά της στήριξης που απλόχερα της πρόσφερε ο ελληνικός λαός.
Από την άλλη, η στάση των ηγεμόνων της Ευρώπης είναι αρκετά σαφής για να παρερμηνευτεί. Την Πέμπτη, και αφού η Μέρκελ είχε δηλώσει ότι η Γερμανία θα κάνει τα πάντα για να μην «ξεμείνει από ρευστό» η Ελλάδα, ο Β. Σόιμπλε πρότεινε στους δημοσιογράφους να ξεναγηθούν στην «ωραία Ρίγα», αφού τίποτα άλλο ενδιαφέρον δεν επρόκειτο να συμβεί στο Eurogroup που φιλοξενούσε η πρωτεύουσα της Λετονίας.
Αναμφίβολα πρόκειται για το παιχνίδι του «καλού και του κακού μπάτσου», μόνο που ακόμα και ο «καλός» κάνει διαρκώς φανερό το ρόλο του. «Η γερμανική πλευρά είναι έτοιμη να παράσχει όλη τη στήριξη που θα της ζητηθεί. Αλλά σίγουρα πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις», ήταν οι πιο «φρέσκιες» δηλώσεις της Μέρκελ.
Έστω και τώρα, το σχέδιο στραγγαλισμού που εφαρμόζουν οι δανειστές θα πρέπει να ερμηνευτεί σωστά και να παρθούν τα απαραίτητα μέτρα για μια άλλη πορεία. Αλλιώς, η χώρα θα οδηγηθεί δεμένη χειροπόδαρα σε μια πολύ πιο επώδυνη συμφωνία το καλοκαίρι, αλλά και στις όποιες πολιτικές εξελίξεις αυτή θα συνεπάγεται.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Εφυγε ένα κομμάτι των αναμνήσεών μας

Ο Τάκης Αντωνιάδης, η ψυχή και η φωνή του συγκροτήματος The Sounds, που μεσουράνησε στα τέλη της 10ετίας του 60... Μόλις 69 ετών. 
Θυμόμαστε μαγικές βραδυές στο on the Rocks στην Βάρκιζα... Παρέες, φίλοι και ...
Ο Τάκης ήταν πρότυπο εργατικότητας, σεμνότητας και αντι-βεντετισμού... Με διαδρομή στο πρσκήνιο του τραγουδιού και πάντοτε υπηρέτης του ακόμη και σαν μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου των Ελλήνων τραγουδιστών με πρόεδρο τον Δημήτρη Μητροπάνο... Με δημιουργικές ιδέες και προτάσεις...
Καλοτάξιδος!!!  

Τους ξέρανε ο Ραούλ...

Τα ΜΜΕ μας έδειξαν τις καθιερωμένες χαιρετούρες αλλά ελάχιστα ή καθόλου μας μίλησαν για την ομιλία του προέδρου της Σοσιαλιστικής Κούβας Ραούλ Κάστρο στην 7η Σύνοδο Κορυφής των Χωρών της Αμερικής (Cumbre de las Americas) πραγματοποιήθηκε στον Παναμά από τις 9 έως τις 11 Απρίλη και η Κούβα συμμετείχε σε αυτή για πρώτη φορά μετά το 1962.... Η ΦΑΙΑΚΙΑ παραθέτει το κείμενο της ομιλίας του companero Ραούλ, που μας κοινοποίησε ο φίλτατος Στέφανος Πάντος.... Το προτείνουμε προς ανάγνωση... θα διαπιστώσετε ότι ο Ραούλ κρατάει την παράδοση της οικογένειας για ... μεγάλες ομιλίες. Από 8 λεπτά μίλησε 48 !!! 
Αξίζει, να εστιάσει κανείς στο περιεχόμενο αλλά και στην μορφή του λόγου, μιας ηρωικής και ανυπότακτης Πολιτείας ...

Καιρός ήταν πια να μιλήσω από αυτό εδώ το βήμα στο όνομα της Κούβας.

Αρχικά με πληροφόρησαν πως θα μπορούσα να κάνω μια ομιλία οκτώ λεπτών. Αν και έκανα μεγάλη προσπάθεια, μαζί με τον Πρωθυπουργό μας, να την μειώσω στα οκτώ λεπτά, και μιας και μου οφείλουν έξι συναντήσεις κορυφής από τις οποίες μας είχαν αποκλείσει,  6Χ8 = 48 λεπτά (γέλια και χειροκροτήματα). Ζήτησα λοιπόν την άδεια από τον πρόεδρο Μπαρέλα, λίγη ώρα πριν μπούμε σε αυτήν την εξαιρετική αίθουσα, να μου παραχωρήσουν λίγα λεπτά επιπλέον, κυρίως μετά τις τόσο ενδιαφέρουσες ομιλίες  που ακούμε και δεν αναφέρομαι μόνο στην ομιλία του προέδρου Ομπάμα, αλλά επίσης και σε αυτήν του προέδρου του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, της Προέδρου Ντίλμα Ρούσεφ και σε άλλες.

Χωρίς άλλο πρόλογο λοιπόν, θα ξεκινήσω.

Εξοχότατε Κύριε Κάρλος Μπαρέλα, Πρόεδρε της Δημοκρατίας του Παναμά,

Κυρίες και Κύριοι Πρόεδροι, Κυρίες και Κύριοι Πρωθυπουργοί,

Εξέχοντες καλεσμένοι,

Καταρχήν, εκφράζω την αλληλεγγύη μας προς την Πρόεδρο Μπατσελέτ  και τον λαό της Χιλής για τις φυσικές καταστροφές που έχουν υποστεί.

Ευχαριστώ για την αλληλεγγύη όλων των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής που κατέστησε δυνατή την συμμετοχή της Κούβας, επί ίσοις όροις, σε αυτήν την συνάντηση στο ημισφαίριό μας και ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Παναμά για την πρόσκληση που τόσο ευγενικά μας απέστειλε. Μεταφέρω τον αδελφικό μας χαιρετισμό προς τον λαό του Παναμά και προς όλους τους λαούς των εθνών που αντιπροσωπεύονται εδώ.

Όταν στις 2 και 3 Δεκεμβρίου του 2011 δημιουργήθηκε η Κοινότητα των Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (CELAC), στο Καράκας, εγκαινιάστηκε μια νέα περίοδος στην ιστορία της Δικής μας Αμερικής, που έκανε έκδηλο το επαρκώς κερδισμένο δικαίωμα να ζουν ειρηνικά και να αναπτύσσονται οι λαοί της, όπως οι ίδιοι αποφασίζουν ελεύθερα, και χαράχτηκε για το μέλλον μια πορεία ανάπτυξης και ολοκλήρωσης, βασισμένη στην συνεργασία, την αλληλεγγύη και την κοινή θέληση να διατηρηθεί η ανεξαρτησία, η κυριαρχία και η ταυτότητα μας.

Το ιδανικό του Σιμόν Μπολίβαρ να δημιουργήσει μια ‘’μεγάλη Αμερικάνικη Πατρίδα’’ ενέπνευσε πραγματικές εποποιίες  για την ανεξαρτησία.

Το 1800 τέθηκε η σκέψη να  προστεθεί η Κούβα στην Ένωση του Βορρά (Unión del Norte), σαν  το νότιο άκρο της εκτενούς αυτοκρατορίας (imperio). Τον 19ο αιώνα αναδείχτηκαν το Δόγμα του Επεκτατισμού (la Doctrina del Destino Manifiesto), με σκοπό την κυριαρχία σε ολόκληρη την Αμερική και τον κόσμο, καθώς και η ιδέα του Ώριμου Φρούτου  (Fruta Madura) για την αναπόφευκτη βαρύτητα που είχε η Κούβα για την βορειοαμερικανική Ένωση, η οποία αποποιείτο το δικαίωμα της για την γέννηση και ανάπτυξη μιας δικής της θεώρησης, μιας θεώρησης χειραφέτησης.

Έπειτα, μέσω πολέμων, κατακτήσεων και επεμβάσεων, αυτή η επεκτατική και ηγεμονική δύναμη απογύμνωσε εδάφη της Δικής μας Αμερικής και επεκτάθηκε μέχρι το Ρίο Μπράβο.

Μετά από μακρούς αγώνες που απέτυχαν, ο Χοσέ Μαρτί οργάνωσε τον ‘’αναγκαίο πόλεμο’’ του 1895 –ο Μεγάλος Πόλεμος, όπως ονομάστηκε επίσης, ξεκίνησε το 1868 – και δημιούργησε το Επαναστατικό Κόμμα Κούβας για να καθοδηγήσει τον πόλεμο και να ιδρύσει μια Δημοκρατία ‘’με όλους και για το καλό όλων’’, η οποία προτίθετο να  επιτύχει ‘’την πλήρη αξιοπρέπεια του ανθρώπου’’.

Προσδιορίζοντας με βεβαιότητα και προνοητικότητα τα χαρακτηριστικά της εποχής του, ο Μαρτί αφοσιώνεται στο καθήκον ‘’να εμποδίσει εν καιρώ, με την ανεξαρτησία της Κούβας, την επέκταση των Ηνωμένων Πολιτειών στις Αντίλλες και, έχοντας μια ακόμα δύναμη, να αδράξουν την ευκαιρία για τα δικά μας εδάφη στην Αμερική’’ – ήταν τα ακριβή του λόγια.

Η Δική μας Αμερική είναι για τον Μαρτί η γη του κρεολού, του ινδιάνου, του νέγρου και του μιγά, είναι η Αμερική-μιγάς, η εργαζόμενη Αμερική, που έπρεπε να ενεργήσει από κοινού με τους καταπιεσμένους και τους λεηλατημένους. Σήμερα, πέρα από γεωγραφία, αυτό είναι ένα ιδανικό που αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα.

Πριν από 117 χρόνια, στις 11 Απριλίου του 1898, ο τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών ζήτησε από το Κογκρέσο την έγκριση να επέμβει στρατιωτικά στον πόλεμο της ανεξαρτησίας, την στιγμή ακριβώς όπου μετά από περίπου 30 χρόνια η Κούβα, αφού πρακτικά  εξαργύρωνε τους ποταμούς κουβανικού αίματος που είχε χυθεί, απελευθερωνόταν, και τότε αυτό – το αμερικανικό Κογκρέσο – εξέδωσε την απατηλή Κοινή Απόφαση (Resolución Conjunta), η οποία αναγνώριζε την ανεξαρτησία του νησιού ‘’πραγματικά και νομικά’’. Μπήκαν σαν σύμμαχοι και πήραν την χώρα στην κατοχή τους σαν κατακτητές.

Επιβλήθηκε στην Κούβα ένα προσάρτημα στο Σύνταγμά της, η Τροπολογία Πλατ – γνωστή έτσι από το όνομα του γερουσιαστή που την πρότεινε –  η οποία την απογύμνωνε από την εθνική της κυριαρχία, έδινε την άδεια στον ισχυρό γείτονα να παρεμβαίνει στα εσωτερικά θέματα και γέννησε την Ναυτική Βάση στο Γκουαντάναμο, η οποία ακόμα σφετερίζεται μέρος του εδάφους μας. Εκείνη την περίοδο αυξήθηκε η εισβολή κεφαλαίου από τον Βορρά, αργότερα υπήρξαν δύο στρατιωτικές επεμβάσεις και η στήριξη σε βάναυσες δικτατορίες.

Όταν οι κουβανοί, στις αρχές του 20ου αιώνα, έφτιαξαν το σχέδιο του Συντάγματος και το παρουσίασαν στον κυβερνήτη, έναν βορειοαμερικανό  στρατηγό, αυτοδιορισμένο από την χώρα του, αυτός τους απάντησε ότι κάτι έλειπε. Και ρωτώντας τον οι κουβανοί συνταγματολόγοι, τους απάντησε: Λείπει αυτή η τροπολογία που παρουσίασε ο γερουσιαστής Πλατ, η οποία δίνει το δικαίωμα να επεμβαίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην Κούβα, κάθε φορά που θεωρούν ότι χρειάζεται.

Έκαναν χρήση αυτού του δικαιώματος. Φυσικά, οι κουβανοί το απέρριψαν και η απάντηση ήταν: Πολύ καλά, τότε θα παραμείνουμε εδώ. Αυτό ίσχυε μέχρι το 1934.

Υπήρξαν δύο στρατιωτικές επεμβάσεις, ακόμα, καθώς και η στήριξη σε βάναυσες δικτατορίες στην περίοδο που αναφερόμαστε.

Επικράτησε προς την Λατινική Αμερική η ‘’πολιτική των κανονιοφόρων’’ και έπειτα αυτή του ‘’ Καλού Γείτονα’’. Διαδοχικές παρεμβάσεις ανέτρεψαν δημοκρατικές κυβερνήσεις και εγκατέστησαν τρομερές δικτατορίες σε 20 χώρες, σε 12 από αυτές ταυτόχρονα. Ποιος από εμάς δεν θυμάται εκείνη την αρκετά πρόσφατη περίοδο των δικτατοριών παντού, κυρίως στην Νότια Αμερική, όπου δολοφονήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι; Ο Πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε μας άφησε ένα αθάνατο παράδειγμα.

Πριν ακριβώς 13 χρόνια, έγινε το πραξικόπημα ενάντια στον στενό φίλο, Πρόεδρο Ούγκο Τσάβες Φρίας, το οποίο απέτρεψε ο λαός. Μετά ακολούθησε, σχεδόν αμέσως, το πετρελαϊκό χτύπημα, που κόστισε πολλά.

Η αναμονή, που σκοτώνει...

Η δέσμευση των αποθεματικών των ΟΤΑ διαβάζεται και αλλιώς. Γι' αυτό αναπαράγουμε την ανακοίνωση της "Μετωπικής Αριστερής Συμπόρευσης" της 21/4/2015 σχετικά με το ζήτημα. 

Η Αναμονή που Σκοτώνει. Τώρα ήρθε η σειρά των Αποθεματικών των ΟΤΑ.
Είναι κάμποσες βδομάδες που κυβερνητικοί αξιωματούχοι αλλά και απλοί οπαδοί της κυβέρνησης καλούν το λαό να δώσει πίστωση χρόνου στην πολιτική της διαπραγμάτευσης και να μην τα "περιμένει όλα από τη μια μέρα στην άλλη". Στο μεσοδιάστημα η κυβέρνηση έχει καταβάλει για αποπληρωμή ομολόγων του ΔΝΤ και εντόκων γραμματίων του δημοσίου πάνω από 6 δισ. ευρώ εξανεμίζοντας τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και τα όποια ρευστά διαθέσιμα των ΔΕΚΟ.
Όμως το πρόγραμμα των αποπληρωμών δεν σταματά εδώ. Για το μήνα Μάιο ο λογαριασμός έχει ως εξής: ΔΝΤ 746 εκ. έντοκα γραμμάτια 2,8 δισ., για τον Ιούνιο ΔΝΤ 1,5 δισ. έντοκα γραμμάτια 2 δισ. Σύνολο: επιπλέον 7 δισ ευρώ. Την ίδια στιγμή οι δανειστές γνωρίζοντας ότι στεγνώνουν τα κρατικά ταμεία απαιτούν και απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων και επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και περικοπές στις επικουρικές συντάξεις βάσει της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά.
Πώς απαντά στο πολιτικό αδιέξοδο η κυβέρνηση? Για να συνεχίσει να εξυπηρετεί τους δανειστές για μερικές βδομάδες ακόμη δεσμεύει με πράξη νομοθετικού περιεχομένου τα διαθέσιμα των δήμων και των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης γενικότερα. Είναι αποφασισμένη να καταβάλει στο ΔΝΤ και το τελευταίο ευρώ του κρατικού κορβανά. Δεν διστάζει μάλιστα να χρησιμοποιεί το ίδιο εργαλείο, τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που ορθά όταν ήταν αντιπολίτευση κατάγγελλε ως αντισυνταγματική πρακτική και όπλο του δικαίου της εξαίρεσης. 


Το ερώτημα είναι γιατί? Η απάντηση είναι απλή, γιατί είναι αποφασισμένη να ενδώσει σε νέο μνημόνιο που θα περιλαμβάνει νέα σκληρά μέτρα. Εάν είχε έστω και την παραμικρή υπόνοια ρήξης με την ΕΕ δεν θα σκεφτόταν να εξαντλήσει το σύνολο των αποθεματικών της χώρας υποθηκεύοντας και την ίδια τη διαπραγμάτευση που διεξάγει.


Τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής είναι σαφή από καιρό και προέρχονται από την προσκόλησή της στην πολιτική του ευρωμονόδρομου.
Όμως, ο εξανεμισμός όλων των αποθεματικών σε αυτή την κατεύθυνση ξεπερνά τα όρια. Καλούμε το λαό να περάσει από την ανοχή στη δράση και την ενεργητική διεκδίκηση του μέλλοντός μας έξω από τα μνημόνια, το ευρώ και την ΕΕ. Εμείς θα συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις σε αυτή τη μάχη.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Σχόλια για την επικαιρότητα...

Περιλαμβάνει το σημείωμα του φίλτατου Νίκου Μητσιάλη... Παραθέτουμε.

Εξέγερση με άλλου πλάτη…
Συνέπεσε στη σημαδιακή μέρα, 21η του Απρίλη να σηκώσουν ανάστημα επιτέλους και οι τοπικοί άρχοντες! Αντάμα και οι Μπαλασόπουλοι, έτοιμοι να κόψουν το χέρι του Μάρδα που τόλμησε να το  βάλει στα αποθεματικά των ταμείων τους… Τελείωσες Τσίπρα δεν έχεις ελπίδα λυτρωμού… Το μέτωπο της… λευτεριάς ήρθε και έδεσε με νέους γαλάζιους ετοιμοπόλεμους εθελοντές! Εκτός από τις ατσάλινες ερπύστριες των λαθρόβιων ηλεκτρονικών μέσων Μαζικής Αποβλάκωσης, τις βόμβες τρόμου και ψεύδους του ντόπιου και ξενόγλωσσου τύπου, τις καθημερινές δηλώσεις των «ειδικών» περί των μονόπλευρων συνεπειών μιας χρεοκοπίας ή ενός επαπειλούμενου Grexit… Ήρθαν και οι γενναίοι του…βοργιά, μ΄ ευκαιρία τη συμβολική ημερομηνία της εθνοσωτήριου του Απρίλη, τοπάρχες, περιφερειάρχες και γνωστοί συνδικαλιστές  στα μαρμαρένια αλώνια συναντήθηκαν, ακλόνητοι περιφρουρώντας το ταμειακό τους «έχει» που όμως ξέχασαν κάτι παρόμοιο να κάνουν και στο κούρεμα με τη ψιλή του Βενιζέλου… Τότε το δέχθηκαν απαξάπαντες και δεν έβγαλε τσιμουδιά κανείς τους… Αυτή τη ταμειακή σας ρευστότητα Ελληναράδες μου αλήθεια ποιος σας την εξασφαλίζει? Η Μέρκελ ή μήπως ο Σόιμπλε? Όμως παρέα μ’ αυτούς τραβάτε και εσείς το σχοινί στο λαιμό της κυβέρνησης και σε προέκταση του ελληνικού Λαού, προκειμένου να δεχθεί επιτέλους κόψιμο μισθών, συντάξεων και ότι άλλο διατάσει το γερμανικό διευθυντήριο. Τα διαθέσιμα, σας τα ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση και δικαίωμα έχει να το κάνει προκειμένου να ενισχυθεί η ρευστότητα της χώρας μας σε μια κρίσιμη στιγμή για τον ελληνικό λαό… Κυβέρνηση είναι! Αυτή σας τα δίνει και αυτή όταν έχει ανάγκη να στηρίξει τις ανάγκες ενός Λαού που τον στραγγαλίζουν οι τοκογλύφοι προκειμένου να σκύψει και να γλύψει τα παπούτσια τους, έχει δικαίωμα και υποχρέωση να τα μαζέψει από όπου μπορεί προκειμένου να αποφύγει τον όποιον εκβιασμό… Δηλαδή τι ζητάνε οι αντιδρώντες άρχοντες της αυτοδιοίκησης και όλοι αυτοί οι γιαλιαντζί «δημοκράτες» που αντιστέκονται σε πρακτικές νομοθετικού περιεχομένου, οψίμως! Ας ανοίξουν λοιπόν τους άπλυτους κάδους των απορριμάτων τους  και ας ρίξουνε μέσα συνταξιούχους και μισθωτούς, υπόχρεους κόκκινων δανείων και λοιπούς άλλους συνανθρώπους μας υπόδικους τοκογλύφων… Σκοτώστε τα άλογα λοιπόν όταν γεράσουν διατάσσουν οι Τόμσεν, Ντάισενμπλουμ, Ντράγκι και οι υπόλοιποι της παρέας… Συντάξεις διατάζουν μετά τα 82 όσο για μισθούς στα 452 ευρώ και πολλά που είναι!!! Οι κινέζοι παίρνουν λιγότερα… Αυτά λένε οι «εταίροι» μας δυνατά και ξάστερα και φθάσαμε στο και πέντε και σήκωσαν παντιέρα και οι τοπάρχες με άλλου πλάτη!!! Βιδώστε παιδιά καμία λάμπα , μαζέψτε τα τραπεζοκαθίσματα που φθάσανε στην άσφαλτο , ανάψτε τους φωτεινούς σηματοδότες, ξεβουλώστε φρεάτια, φτιάξτε τις πλάκες των πεζοδρομίων που χορεύουν σάμπα… Κονομήστε μερικά ευρουλάκια από την παράνομη στάθμευση, κάνετε κανένα έλεγχο στη καταπατημένη δημοτική περιουσία από τους ανά την επικράτεια αετονύχηδες… Δράσεις που δεν χρειάζονται εκατομμύρια αλλά κέφι για δουλειά από ανθρώπους βέβαια που ξέρουν και θέλουν να δουλέψουν… Και μετά σηκώνετε το λάβαρο της επανάστασης κόντρα της κακής αριστερής για τους μεν, δεξιάς για τους δε, κυβέρνησης…  Πήραν τα όρη και τα βουνά λοιπόν δήμαρχοι και περιφερειάρχες αρνούμενοι λέει να εφαρμόσουν την πράξη νομοθετικού περιεχομένου γιατί μεταξύ άλλων είναι και αντισυνταγματική!!! Τι λέτε ρε παιδιά η ευαισθησία σας πληγώθηκε? Τους σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο μάλλον, με μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου σήμερα και όχι με τις μπόλικες τις χθεσινές! Τις γαλαζοπράσινες, αυτές τις μεταμεσονύχτιες του συνταγματολόγου Μπένι! Εκείνες τις μπαγιάτικες που μας έδεσαν χειροπόδαρα στα υπόγεια της Κομαντατούρ… Τότε αυτές ούτε που τις πήραν χαμπάρι οι συνταγματικά ευαίσθητοι τοπικοί ηγέτες!!! Και ποίου είναι τα διαθέσιμα? Του δημάρχου και του περιφερειάρχη ή της πατρίδας μας που τα χειρίζεται η Βαλαβάνη και ο Μάρδας, οι υπουργοί μιας εκλεγμένης κυβέρνησης? Μιας πατρίδας που την έβαλε στο ΔΝΤ ο ΓΑΠ! Ο Μπένι την κούρεψε και ο Αντωνάκης που παραδόθηκε αμαχητί με το ουδείς Αναμάρτητος σκύβοντας το κεφάλι του μπρος στη Μέρκελ… Μιας πατρίδας που θέλουν να την πατάνε οι εταίροι στο δάπεδο της αναγκαστικής προσαρμογής προκειμένου και ο Τσίπρας να ισοπεδωθεί… Να γίνει όμοιος με τους άλλους τους γονυπετείς προσκυνητές του γερμανικού διευθυντηρίου… Και τότε όλοι τους μπλε, πράσινοι, μωβ, κόκκινοι και οι ανερχόμενοι μαύροι και άραχλοι με το βήμα της άγριας χήνας, να δικαιωθούν ανοίγοντας σαμπάνιες στη κηδεία του Σύριζα… Αυτό ακριβώς δεν θέλετε όλοι σας μηδενός εξαιρουμένου? 

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Πεδίον Δόξης λαμπρό…

…Αποτελούν οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι για την νέα κυβέρνηση και ειδικότερα για το Υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών, και την πολυδιαφημιζόμενη ριζικά διαφορετική αντίληψη ανάπτυξης… 
Και αυτό γιατί οι σιδηρόδρομοι αποτελούν σπουδαίο εργαλείο οικονομικής ανάπτυξης την ίδια ώρα, που αποτελούν και το σπουδαιότερο μέσο ριζικής προαγωγής της ποιότητας ζωής του πολίτη…
Οι Ελληνικοί σιδηρόδρομοι αποτελούν με την ιστορία τους αλλά και τη σύγχρονη κατάστασή τους (κακομοιριά τους) έναν από τους διαχρονικούς δείκτες εξέλιξης του παρασιτικού καπιταλισμού σε μία χώρα, που έχει το παρασάγγες μικρότερο και πιο απαρχαιωμένο δίκτυο σιδηροδρόμων την ίδια ώρα, που καμαρώνει γιατί διαθέτει το «μεγαλύτερο» εμπορικό στόλο στον κόσμο… Όχι ακριβώς η χώρα αλλά μερικές δεκάδες εφοπλιστές… Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι η παραδοσιακή δεξιά υπήρξε από τους μεγαλύτερους διώκτες ανάπτυξης των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών, στην χώρα που διαθέτει σήμερα ένα δίκτυο, λίγο μικρότερο από εκείνο του Χαρίλαου Τρικούπη και μία πρωτεύουσα 10πλάσια σε πληθυσμό συγκριτικά με το 1936  με υποδεκαπλάσιο σε συνολικό μήκος δίκτυο μέσων σταθερής τροχιάς… Σύμβολο των διώξεων κατά του σιδηροδρόμου, ο εθνάρχης, που με τα ίδια του τα χέρια ξήλωνε γραμμές εκχωρώντας έργο σε «ημέτερους»  ΚΤΕΛατζήδες και φερυμποτατζήδες… Τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας μαυρογιαλούρων ο νεοφιλελεύθερος Χατζηδάκης, που εν μία νυκτί έπνιξε κάθε προγραμματισμένο έργο, κάθε σχέδιο ανάπτυξης ή εκσυγχρονισμού του δικτύου. Ετσι στο τέλος μπόρεσε να καμαρώνει  για πλεονάσματα στο ΟΣΕ, που σχεδόν αφάνισε από προσώπου Ελλάδας, όπως και ο Νατραντίν Χότζας για τον γάϊδαρό του, που πάνω, που είχε συνηθίσει να μην τρώει, ψόφησε… Δεν πρέπει να λησμονήσουμε, στην μνημόνευση των πρωταγωνιστών –εκδικητών κατά του τρένου και τον εκσυγχρονιστή Βερελή. Αφού επισκεύασε (χωρίς σχεδιασμό και προοπτική) την γραμμή στο …χωριό του (Κρυονέρι-Μεσολόγγι- Αγρίνιο) κουβάλησε από απέναντι και ένα τρένο για τα εγκαίνια. Αμέσως μετά όμως διαπίστωσε το …ασύμφορο λειτουργίας της γραμμής, που στο μεταξύ έχει ξαναχορταριάσει  ή/και καταπατηθεί…  Συμμέτοχος του κλίματος υποβιβασμού και δίωξης των Ελληνικών Σιδηροδρόμων και ο πάλαι ποτέ ΥΠΕΧΩΔΕ κ. κώστας λαλιώτης επι των ημερών του οποίου σχεδιάσθηκε η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, για την οποία δεν προβλέφθηκε το αυτονόητο, το οποίο εξάλλου είχαν ζητήσει οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης Αχαΐας, Αιτωλοακαρνανίας και Ηπείρου: ταυτόχρονη με την οδική πρόβλεψη σιδηροδρομικής ζεύξης…

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Αχτίδες φωτός...

Αντιγράφουμε από τον Nooz.gr και σας μεταφέρουμε τις μαρτυρίες ανθρώπων, που συνέβαλαν στην διάσωση μεταναστών, που θα πνίγονταν σας απλοί αριθμοί, που διαταράσσουν την Ευρωπαϊκή ευταξία... Είναι δικοί μας, Ροδίτες και τους ευχαριστούμε για το δικαίωμα του κόσμου στο χαμόγελο...

«Αυτά που έζησα τα έχω ξαναδεί μόνο στην τηλεόραση. Ταξιδεύω 38 χρόνια και δεν έχω δει κάτι τέτοιο. Μια γυναίκα, Ελληνίδα, έγδυσε το παιδί της και έντυσε το μωρό που έσωσα. Έκανα βουτιά και το έπιασα. Ένα δίχρονο κοριτσάκι.

Κιχ δεν έβγαλε. Έβλεπες τα ματάκια του και σε κοιτούσαν σαν να ήθελε να σου πει κάτι. Το είχα πάνω μου, το είχα κουκουλώσει και δεν έβγαλε τσιμουδιά, ούτε έκλαψε. Και μετά η μάνα του παιδιού μ' έπιανε από το χέρι και δεν με άφηνε. Εμένα, γυναίκα 22 χρονώ να μου φιλήσει τα πόδια δεν μου ξανάτυχε. Όχι ποτέ... ».

«Έπινα καφέ με φίλους όταν ξαφνικά άκουσα φωνές. Αμέσως μετά είδα ασθενοφόρο και περιπολικά. Όταν έφτασα, αυτό που αντίκρισα ήταν εφιαλτικό. Η θάλασσα ήταν γεμάτη από συντρίμμια του παλιού ξύλινου σκάφους. Οι ναυαγοί ήταν σκορπισμένοι. Είχαν γαντζωθεί σε ό,τι υπήρχε και επέπλεε και εκλιπαρούσαν για βοήθεια.

Ορισμένοι προσπαθούσαν να κολυμπήσουν, όμως τα ισχυρά ρεύματα που υπάρχουν στην περιοχή δεν τους άφηναν να προσεγγίσουν την ακτή. Ανάμεσά τους υπήρχε μια γυναίκα 9 μηνών έγκυος, την οποία με βοήθησαν κι άλλοι να βγάλω έξω».

«Επικρατούσε πανικός. Άντρες, γυναίκες και παιδιά φώναζαν για βοήθεια. Στο σημείο εκείνο το νερό φτάνει στα δυο μέτρα βάθος, αλλά έχει πολλές ξέρες. Δεν θα μπορέσω να ξεχάσω ποτέ αυτές τις εικόνες. Είδα μπροστά στα μάτια μου ένα κοριτσάκι περίπου 6 ετών να είναι πνιγμένο και μέσα σε μια βάρκα να δέχεται τις πρώτες βοήθειες και να επανέρχεται στη ζωή. Με συγκλόνισε η αυταπάρνηση των παιδιών του Λιμενικού».
Η ΦΑΙΑΚΙΑ στοιχιματίζει, πως κανένας από αυτούς δεν είναι Χρυσαυγίτης... 

Περί “Μεσογειακού τρόπου” ζωής

Κάτι σαν την μεσογειακή διατροφή, το μεσογειακό ταμπεραμέντο κ.ο.κ. Γράφει ο φίλτατος ΠΑΠ

Περί “Μεσογειακού τρόπου” ζωής


Κάπως έτσι φαντάζομαι την απάντηση, που θα έδινε υποθετικά ένα παιδί λίγο πριν βουλιάξει το σαπισμένο σκαρί, που θα το συνόδευε σα φέρετρο, λίγη ώρα αργότερα στο βυθό της θάλασσας, στο βαθυστόχαστο ερώτημα του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού: “Να ζει κανείς ή να μη ζει”, με το οποίο ο Σαίξπηρ διασκέδαζε τις ενοχές της ανέραστης Ελισάβετ της Αγγλίας, από τη καρατόμηση της αντιπάλου εξαδέλφης της, Μαρίας Στιούαρτ της Σκωτίας και την εξολόθρευση των πολιτικών της αντιπάλων, παρέα με τους αυλοκόλακες νεοαριστοκράτες ευγενείς, τα πληκτικά βράδυα της προβικτωριανής αγγλικής αυλής.
Τότε ο καλλιτέχνης πρωτοτυπούσε, συγγράφοντας ο ίδιος κατά τους μεν, αντιγράφοντας κατά τους δε, αφού είχε αφομοιώσει απλά μέρος μόνον από τον τεράστιο πλούτο ενός πανάρχαιου συλλογικού, πολυεθνικού πολιτισμού, που είχε αναπτυχθεί από την ανατολική “Λεκάνη της Μεσογείου” και πέραν και τον οποίο η τότε περιορισμένη σε έκταση και πνεύμα “Δύση” είχε φροντίσει να συλήσει , πριν την ολοκληρωτική του υποβάθμιση από τις οθωμανικές δυναστείες, ενώ ταυτόχρονα οι σύγχρονοι και μεταγενέστεροί του υπόσχονταν να του προσφέρουν μια “ανιδιοτελή” φιλοξενία, από το διωγμό που υφίστατο από τη βαρβαρότητα που συνόδευε τον τουρκικό επεκτατισμό.
Είχαν τελειώσει οι “σταυροφορίες” και το πλιάτσικο του παπισμού - η αποτυχία της κατάκτησης των χωρών της εγγύς Ανατολής - και επομένως οι δυτικές κοινωνίες μπορούσαν πλέον ανενόχλητες να επιδοθούν σε φιλοσοφικές αναζητήσεις, έτσι ώστε η παράλληλα εξελισσόμενη αποικιοκρατία – η επιτυχής κατάκτηση της νέας Δύσης και της απώτερης Ανατολής – αποκτούσε και εκπολιτιστικό περιεχόμενο, μετά τον εκχριστιανικό που είχε ήδη εξ αρχής.
Από τότε λοιπόν που οι προ διαφωτισμού “πολιτισμένες” κοινωνίες της Δύσης, έθεταν τα υπαρξιακά αυτά ερωτήματα, πέρασαν πολλοί αιώνες, που συσσώρευσαν αμέτρητες δυστυχίες και καταστροφές στους πολλούς, αλλά και αμύθητα πλούτη στους πολύ λίγους. Ωστόσο κανένα ίχνος σύνεσης και ελπίδας για ένα καλλίτερο μέλλον.
Τα υπαρξιακά προβλήματα μετακινήθηκαν από τη σφαίρα των ερωτημάτων στη σφαίρα της σκληρής πραγματικότητας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος θα πρέπει πλέον να αναρριωτιέται, όχι απλά για το κατά πόσον έχει νόημα: “να ζει κανείς ή να μη ζει”, αλλά κατά πόσο έχει δικαίωμα: “να ζει ή να μη ζει”.
Πολύ δε φοβάμαι, ότι σε λίγο καιρό ίσως να μην έχει καν το δικαίωμα να υποβάλει “το ίδιο” το ερώτημα !! Δυστυχώς ακόμη κι η ίδια η ελπίδα, που όπως είναι πλέον της μόδας, μέσα στη σύγχρονη συλλογική απόγνωση, να λέγεται ότι “πεθαίνει πάντα τελευταία”, δεν είναι σε θέση να επιβιώσει μέσα σε ένα κόσμο βαρβαρότητας, χυδαιότητας, απληστίας, υποκρισίας ...
Έναν κόσμο που κατέβηκε στους δρόμους πριν από μόλις τέσσερις μήνες διαμαρτυρόμενος για τα θύματα μιας αποτρόπαιας πράξης, που στην ουσία οι κοινωνίες τους είχαν αφήσει τα περιθώρια για την ηθική αυτουργία, αν όχι για τη πρόκληση και την εκμετάλλευση.
Κανείς όμως δεν κατέβηκε στους δρόμους για τα αμέτρητα θύματα των καταστρεπτικών πολέμων που οι ιθύνοντες κύκλοι των “δυτικοευρωπαϊκών χωρών” οργανώνουν, διεξάγουν και συντηρούν σε πολλαπλά μέτωπα, ενώ όλοι ξέρουμε τις συνέπειές τους: ανθρώπινα θύματα, υλικές καταστροφές, μετανάστες, πρόσφυγες, φτώχεια, δυστυχία, αρρώστιες και τόσες άλλες, που επαναλαμβάνονται, δίχως σταματημό.
Τόσες ταινίες γυρίστηκαν για το ναυάγιο του “Τιτανικού” στο βυθό του Ατλαντικού. Άλλοι πλούτισαν και άλλοι “έκλαψαν” από το σύγχρονο “σύνδρομο του Τιτανικού”. Κανείς όμως δεν έκλαψε για τις χιλιάδες - πλέον - θύματα που αφού κατάφεραν να γλυτώσουν το θάνατο στις χώρες τους, χάθηκαν τελικά στο βυθό της mare nostrum, την κοιτίδα του πολιτισμού, που δημιούργησε ανθρώπινες αξίες, τέχνες και γράμματα και όχι μόνον τεχνολογία, σαν τη σύγχρονη τεχνολογία της καταστροφής και του καταναλωτισμού.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλοι, όσο είναι ακόμη καιρός, ότι δεν υπάρχει μόνον “μεσογειακός τρόπος ζωής” με συρτάκι, ιταλική πίτσα και μακαρονάδες, σουβλάκι, τζατζίκι, μεσογειακή διατροφή, γαλλικό κρασί, σπανιόλικα γλέντια και άλλες τουριστικές αηδίες προς πώληση από τους μεν και κατανάλωση από τους δε, αλλά και ένας ολόκληρος κόσμος που πεθαίνει όλο και πιο γρήγορα μπροστά στα μάτια μας.

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Ρήξη και συγκυρία

Με τα τρέχοντα ασχολείται το σημείωμα του φίλτατου Γιάννη Λύχρου, που παραθέτουμε:

Η προοπτική της Ρήξης στην σημερινή συγκυρία
Από πολλές πλευρές, γίνεται κριτική στην ακολουθητέα πολιτική διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Σχεδόν όλες αυτές οι κριτικές έχουν ένα κοινό σημείο: την έξοδο από το ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος. Η αιτιολογία είναι ότι, με το εθνικό νόμισμα θα μπορεί η χώρα να καθορίζει σύμφωνα με τις ανάγκες και το συμφέρον της, την ισοτιμία του νομίσματος. Επομένως, θα μπορεί να χαράζει με μεγαλύτερη ανεξαρτησία την οικονομική της πολιτική.
Η άποψή μου είναι ότι η πολιτική του «έντιμου συμβιβασμού» εντός της ευρωζώνης, υπό την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι κόκκινες γραμμές των υφεσιακών μέτρων, είναι η απολύτως προτιμότερη και λιγότερο επώδυνη για τον Ελληνικό Λαό. Για τρείς κυρίως λόγους:
α. Στις συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, η δυνατότητα καθορισμού της νομισματικής ισοτιμίας είναι περιορισμένη. Οι «αγορές» έχουν πολλές δυνατότητες να επηρεάσουν σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα την νομισματική ισοτιμία μιας μικρής χώρας. Ιδιαίτερα μιας χώρας του μεγέθους, της οικονομικής βαρύτητας και παραγωγικής δομής  της Ελλάδας, η οποία εξαρτάται σε πολύ σημαντικό βαθμό από τις εισαγωγές.
β. Αποτελεί φενάκη, για τους προαναφερθέντες λόγους αλλά και την γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, το χτίσιμο του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα. Ιδιαίτερα με τα αντικειμενικά χαρακτηριστικά της Ελληνικής κοινωνίας, αλλά στην συγκεκριμένη διεθνή συγκυρία.
γ. Η επίτευξη ενός «έντιμου συμβιβασμού», δεν φράζει τον δρόμο στην προοπτική μελλοντικών ριζοσπαστικότερων κοινωνικοπολιτικών μέτρων. Απεναντίας, αποτελεί μια μικρή νίκη, με διεθνή αντίκτυπο, των δυνάμεων της εργασίας εναντίον του χρηματοπιστωτικού καπιταλιστικού κεφαλαίου, που ηγείται του ταξικού πολέμου της επιβολής άκρατης λιτότητας στους λαούς.
Το ζήτημα είναι σαφέστατα πολιτικό και καθόλου οικονομικοτεχνικό. Ακριβώς για τον λόγο αυτό εξωθούν τα πράγματα σε ρήξη οι νεοφιλελεύθεροι θεσμοί της Ε.Ε, ΕκΤ και του ΔΝΤ και οι πρόθυμοι και ετερόκλητοι εκπρόσωποί τους στο εσωτερικό. Δεν είναι, λοιπόν, απίθανο να επιβληθεί στην Ελλάδα μια υποχρεωτική ρήξη, αντί του «έντιμου συμβιβασμού», όσο ακριβά και αν πληρώσουν μια τέτοια απόφαση. Αν δεν είχαν κόστος από μια τέτοια απόφαση, θα μας είχαν ήδη οδηγήσει στην ρήξη, καθαρά για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους.      
Η σύγκρουση και έξοδος από το ευρώ δεν μπορεί παρά να είναι αποφεκτέα για την Ελληνική πλευρά. Όμως, πρέπει να καταλάβουμε, ότι δεν εξαρτάται μόνο από μας η αποφυγή της. Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας καθιστά την ρήξη σαν την εσχάτη κίνησή μας. Στην περίπτωση που εξωθηθούν τα πράγματα εκεί, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι. Όταν δεν μπορείς να αποφύγεις μια σύγκρουση πρέπει να κάνεις τρία πράγματα:
1. Να μετρήσεις τα κέρδη και τις ζημιές από αυτή την σύγκρουση και να αποφασίσεις αν πρέπει να συγκρουστείς ή όχι. Δηλαδή να αποκλείσεις το ενδεχόμενο να χάσεις περισσότερα με την ρήξη από ότι θα έχανες από την υποταγή. Είναι σαφές ότι στην εξίσωση αυτή δεν μπαίνουν μόνο στενοί οικονομικοί όροι, αλλά και όροι ηθικοί και πολιτικοί όπως η αξιοπρέπεια, η προοπτική και η εθνική κυριαρχία. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, να έχεις προαποφασίσει την μορφή της ρήξης που σε συμφέρει. Ολοκληρωτική ρήξη με ευρωζώνη και Ε.Ε.; Συναινετική αποχώρηση από το ευρώ; Πτώχευση μέσα στο ευρώ; Και πολλές άλλες δυνατότητες που ξεπερνούν την οικονομία και τους στόχους αυτού του κειμένου.  
2. Πρέπει να ενημερώσεις αυτούς που αφορά η σύγκρουση, για να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Η κοινωνία και το λαϊκό κίνημα είναι αυτοί για τους οποίους θα ακολουθηθεί η μια ή άλλη πολιτική και έχουν και ηθικό αλλά και ουσιαστικό δικαίωμα να γνωρίζουν και να αποφασίσουν. Εξ άλλου, το λαϊκό κίνημα και οι εργαζόμενοι αποτελούν το μοναδικό όπλο για μια κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Απαραίτητη προϋπόθεση για ένα αποτελεσματικό και αποφασισμένο λαϊκό κίνημα είναι η ειλικρινής και έντιμη ενημέρωσή του. Με τρόπο ώστε να υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ της κυβέρνησης και του Λαού. Οποιαδήποτε απόκρυψη ή ωραιοποίηση της αλήθειας θα είναι καταστροφική. Για την εγκαθίδρυση αυτής της εμπιστοσύνης είναι ανεπίτρεπτη  και η παραμικρή καθυστέρηση στην παραγωγή κυβερνητικού έργου στους τομείς:
α. της αποκατάστασης του αισθήματος δικαίου της κοινωνίας,
β. της ανακατανομής του εισοδήματος και των φορολογικών βαρών,
γ. της αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, και
δ. της δημοκρατίας.
3. Πρέπει να επιλέξεις εσύ τον τρόπο και την στιγμή της ρήξης και να μην πέσεις στην παγίδα που σου στήνουν. Η ρήξη δεν προαναγγέλλεται και δεν προγραμματίζεται. Εφαρμόζεται. Για την εφαρμογή της με ελπίδες επιτυχίας, πρέπει η κυβέρνηση να έχει την ενεργό στήριξη και την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της κοινωνίας και των εργαζομένων. Όσο μεγαλύτερη είναι αυτή τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα επιτυχίας.
Αν δεν κάνεις αυτά θα αποτύχεις ακόμα και αν έχεις τις καλύτερες προθέσεις.
Αν αποτύχουμε δεν θα ηττηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα ηττηθεί η κοινωνία, πρώτα – πρώτα στην Ελλάδα και στην συνέχεια στην Ευρώπη. Θα έχει χαθεί μια ευκαιρία για τους Ευρωπαϊκούς Λαούς.
Για αυτό μόνο μια λύση υπάρχει, πάση θυσία κανένα υφεσιακό μέτρο δεν είναι αποδεκτό.

Η σειρά της Γαλλίας...

...έρχεται απροκάλυπτα με τα νέα μέτρα μνημονισκού χαρακτήρα,  που ετοιμάζει η πολύ σοσιαλιστική κυβέρνηση της Γαλλίας... 
Και όλα με διαδακασίες στα όρια της κοινοβουλευτικής νομιμότητας, με την αυτονόητη συμβολή της δεξιάς... 
Η ΦΑΙΑΚΙΑ παραθέτει το ενημερωτικότατο άρθρο του ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ, αντιγράφοντας από την ISKRA Για να συμεριστείτε και εσείς την χαρά και την περηφάνεια, πως ΝΔ, Πανελλήνιον ΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ μας έταξαν στην Ευρπωαϊκή ρωτοπορεία και τώρα ακολουθούν και άλλοι...

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΥΠΕΡΑΞΙΑΣ ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΑΚΑΘΕΚΤΟΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Τελικά δεν ήταν μόνον η ελληνική κοινωνία που μετατράπηκε σε ευρωπαϊκό «πειραματόζωο» στην τελευταία πενταετία των μνημονιακών πολιτικών και της καπιταλιστικής κρίσης. Και ο βρόγχος της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους δεν ήταν σε τελική ανάλυση παρά η αφορμή, το πρόσχημα, το όχημα για την επιβολή ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων στην οικονομία. Αυτό καταδεικνύει η σημερινή γαλλική περίπτωση με το νομοσχέδιο Εμμανουέλ Μακρόν, που συζητείται αυτές τις ημέρες στη γαλλική Γερουσία, προκειμένου να πάρει την τελική έγκριση, μια και αυτό το νομοθετικό σώμα κυριαρχείται από τις συντηρητικές δυνάμεις, και αφού παρακάμφθηκε «νομότυπα» η διαδικασία της ψήφισής του από την Εθνοσυνέλευση (άρθρο 49 – 3 του γαλλικού Συντάγματος) και θεωρήθηκε ως εγκεκριμένο χωρίς διαδικασία ψηφοφορίας, εφόσον η σοσιαλιστική κυβέρνηση δέσμευσε την ευθύνη της ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης και δεν ακολούθησε η κατάθεση πρότασης μομφής.
Την ελληνική περίπτωση είχε ακολουθήσει ήδη η ιταλική κυβέρνηση της κεντροαριστεράς του Δημοκρατικού Κόμματος με την άρση των περιορισμών στις απολύσεις εργαζομένων στις βιομηχανικές επιχειρήσεις, προστασία που είχε κατακτηθεί μετά το «θερμό εργατικό φθινόπωρο» του 1969. Φυσικά τα πρωτεία κατείχε ήδη η γερμανική σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκέρχαρντ Σρέντερ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000, που με την Χάρτα του Πήτερ Χαρτζ είχε εισάγει «μεταρρυθμίσεις» στην αγορά εργασίας με τη μορφή των πιο ακραίων περιπτώσεων προσωρινής και μερικής απασχόλησης (μηνιαίος μισθός 400 ευρώ για 15 ώρες εβδομαδιαίας εργασίας, η «απασχόληση με 2,5 ευρώ την ώρα», επί ποινή αποστέρησης της κοινωνικής βοήθειας των ανέργων στην περίπτωση άρνησής τους). Και αντίστοιχα η επιβολή των «συμβάσεων μηδενικών ωρών απασχόλησης», από την κυβέρνηση των Εργατικών των Τόνυ Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν, όπου ο εργαζόμενος που υπάγεται σ’ αυτές τις ρυθμίσεις μαθαίνει το ωράριο εργασίας του την τελευταία στιγμή κάθε φορά.  
ΕΝΑ ΓΑΛΛΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΠΑΝΟΜΟΙΟΤΥΠΟ ΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Σήμερα σειρά έχει έτσι η γαλλική εργατική τάξη που προορίζεται να δεχθεί ισχυρά πλήγματα στο εργασιακό και κοινωνικό της καθεστώς από το νομοσχέδιο του υπουργού οικονομικών της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Φρανσουά Ολάντ, που παίρνει αυτές τις μέρες την τελική νομοθετική του έγκριση. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ελληνικού τύπου Μνημόνιο, ευρύτατων διαστάσεων, που εκπορεύεται από την οικονομική γραφειοκρατία των Βρυξελλών και καλύπτει σημαντικούς τομείς των όρων απασχόλησης της μισθωτής εργασίας, αλλά και μικροαστικών στρωμάτων, χωρίς να συντρέχει καμία πίεση αποπληρωμής υπέρογκων δανείων και καταβολής αλλεπάλληλων δόσεων. Μεταξύ των πολυπληθών μέτρων αποδιάρθρωσης της εργατικής νομοθεσίας και της κοινωνικής πολιτικής, επιβάλλονται κατά τρόπο πανομοιότυπο με την ελληνική περίπτωση [Αναλυτική αναφορά από τον Μαρτίν Μπυλάρ «Ο νόμος Εμμανουέλ Μακρόν : Η επιλογή του συνεχώς λιγότερα», Μοντ Ντιπλοματίκ, Απρίλιος 2015] :
Α) Ο εξοβελισμός των προστατευτικών διατάξεων του Κώδικα Εργασίας από τις σχέσεις εργοδοτών – εργαζομένων, και η επιβολή της κυριαρχίας των διατάξεων του Αστικού Κώδικα στις εργασιακές σχέσεις είναι καταφανής. Έτσι οι ιδιωτικές συμβάσεις που υπογράφονται μεταξύ των δύο μερών (που είναι ανισοβαρείς) αφαιρούνται από τις υποχρεωτικές ρυθμίσεις της προστατευτικής εργατικής νομοθεσίας. Οι ποινές που προβλέπονταν σε βάρος των εργοδοτών για παραβιάσεις των συνδικαλιστικών ελευθεριών μειώνονται έτσι ώστε γίνονται αμελητέες, με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις να θέτουν ανενόχλητες εμπόδια στην άσκηση του συνδικαλιστικού δικαιώματος. Στις περιπτώσεις απολύσεων των εργαζομένων η εργοδοσία δεν είναι υποχρεωμένη πλέον να διαβουλεύεται με τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους, πράγμα που μετρίαζε την ισχύ του διευθυντικού δικαιώματος. Μάλιστα οι αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων που ακυρώνουν μια καταχρηστική και παράνομη απόλυση δεν θα οδηγούν πλέον ούτε στην επαναπρόσληψη των μισθωτών, ούτε στην χορήγηση μισθών υπερημερίας ως αποζημίωση της απόλυσης.
Β) Στο επίπεδο των εμπορικών υπηρεσιών δημιουργούνται με βάση τις προβλέψεις του νόμου Εμμανουέλ Μακρόν «διεθνείς τουριστικές ζώνες» που να λειτουργούν όλες τις Κυριακές του χρόνου και μάλιστα μέχρι τα μεσάνυχτα, με αποτέλεσμα την επιδείνωση των όρων απασχόλησης των εμποροϋπαλλήλων, που άλλωστε αμείβονται γενικά με τους πλέον χαμηλούς μισθούς, και την εκκαθάριση και εξαφάνιση των εμπορικών καταστημάτων. Αυτό προς όφελος των μεγάλων εμπορικών αλυσίδων, τη στιγμή μάλιστα που η διεύρυνση του χρόνου λειτουργίας του εμπορικού τομέα δεν οδηγεί κατ’ ανάγκην στην αύξηση της κατανάλωσης, στο μέτρο που συμβαδίζει αντιθέτως με την μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργατικών νοικοκυριών.
Γ) Αντίστοιχα με την ελληνική περίπτωση, ο χορός των ιδιωτικοποιήσεων που προβλέπει το νομοσχέδιο εντείνεται. Στην πρώτη γραμμή αναδεικνύεται η αποκρατικοποίηση του μετοχικού κεφαλαίου των δημόσιων πολεμικών βιομηχανιών και μάλιστα η εξαγορά τους από αντίστοιχους κολοσσούς της γερμανικής βιομηχανίας, επιφέροντας μείωση των δυνατοτήτων άσκησης αμυντικής πολιτικής. Παράλληλα θεσμοθετείται η μεταβίβαση στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα μιας πληθώρας αεροδρομίων όπως της Λυών, της Νίκαιας, της Τουλούζης κλπ. Και το πιο «πρωτοπόρο» από την άποψη των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, προβλέπεται η ίδρυση θυγατρικών νοσηλευτικών επιχειρήσεων ιδιωτικού χαρακτήρα από τα ίδια τα Νοσηλευτικά Πανεπιστημιακά Κέντρα, όπου οι ιδιωτικές ιατρικές επιχειρήσεις θα αξιοποιούν τα προϊόντα και αποτελέσματα των ερευνών των δημόσιων πανεπιστημιακών νοσοκομείων, εξάγοντας ιδιωτικές νοσηλευτικές υπηρεσίες στη λογική ενός «ιατρικού τουρισμού» για τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα σε διεθνές επίπεδο [Τέτοιου είδους «μεταρρυθμίσεις» υποστηρίζονταν ήδη από την σοσιαλδημοκρατική διανόηση : Φιλίπ Ασκεναζύ «Οι τυφλές δεκαετίες – Απασχόληση και ανάπτυξη 1970 – 2010», Πόλις 2013].

Στον αγώνα για το χρέος

Στον ιστότοπο Kommon διαβάσαμε το κείμενο των Βασίλη Γάτσιου και Χρήστου Τσιάκου, μελών της Κίνησης Διαγραφή του χρέους τώρα! σχετικά με το κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα του χρέους, που σημαδεύει την ιστορία του τόπου από την εποχή του 1821 και την πορεία και τους αγώνες της χώρας και του λαού για εθνική ανεξαρτησία.  Παραθέτουμε...


Νέες δυνατότητες και δυσκολίες στην πάλη για διαγραφή του Δημόσιου χρέους

Η μη παρέμβαση μας σε τέτοιου είδους επιτροπές βλέπει μόνο τις δυσκολίες και όχι τις δυνατότητες, δείχνει έλλειψη αυτοπεποίθησης στην πολιτική μας.

Αναστάτωση προκλήθηκε στο πολιτικό σκηνικό από την πρωτοβουλία της πρόεδρου της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου, να προχωρήσει σε συγκρότηση επιτροπής για το λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους. Όλα τα αστικά, αντιπολιτευόμενα, μνημονιακά κόμματα εξέφρασαν τη σφοδρή αντίθεσή τους στη δημιουργία της επιτροπής. Ο πρωθυπουργός παραβρέθηκε στην εναρκτήρια εκδήλωση χωρίς να μιλήσει. Η κυβέρνηση δεν εξέδωσε ανακοίνωση. Ο Γ. Βαρουφάκης τάχθηκε ανοιχτά κατά της επιτροπής. Η παρουσία και κυρίως η ομιλία του πρόεδρου της Δημοκρατίας δείχνει πως κομμάτια της αστικής τάξης, για τους δικούς τους λόγους,  ενδιαφέρονται για τη διαγραφή ενός μέρους του χρέους.

Ο άνθρωπος έχει την τάση να προσεγγίζει «τα πράγματα» όσο πιο απλά γίνεται, μακριά από τη συνθετότητα τους που απαιτεί κόπο. Η συζήτηση στην κοινωνία και στην Αριστερά, άνοιξε μέσα σε μια πραγματικότητα που επιμένει να είναι σύνθετη.

Το «παράξενο» είναι ότι όλοι ή σχεδόν όλοι  κρίνουν την επιτροπή  με κέντρο και βασικό κριτήριο, αν όχι αποκλειστικό, την κυβέρνηση. Η κυβέρνηση όμως είναι ένας, βασικός, παράγοντας που δρα. Οι άλλοι είναι το ίδιο το κίνημα, παρά τη συνεχιζόμενη προσωρινή οπισθοχώρηση του, οι αντιθέσεις  εντός της αστικής τάξης ανάμεσα κυρίως στα τμήματα της που χτυπιούνται ιδιαίτερα από την κρίση και σε αυτά που θησαυρίζουν, οι διαφορετικές πολιτικές ή και προσωπικές επιδιώξεις εντός των ίδιων κομμάτων. Φυσικά τίποτε δεν γίνεται τυχαία, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι όλα είναι «στημένα» από «παντοδύναμα» επιτελεία.

Ποια πρέπει να είναι η στάση μας σχετικά με την Επιτροπή Αληθείας Δημοσίου Χρέους; Για να απαντήσουμε σ αυτό πρέπει να δούμε το χαρακτήρα και το σκοπό της. Σύμφωνα με τις διακηρύξεις της επιτροπής σκοπός της είναι η θεμελίωση επιχειρημάτων για το χαρακτηρισμό ενός ποσοστού του χρέους ως παράνομου, επαχθούς, απεχθούς και επονείδιστου.

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Μακάρι !!!

Αντιγράφουμε από την ISKRA το editorial, που αναφέρεται στις Ελληνορωσικές σχέσεις, την σημερινή παρουσία του επικεφαλής της GAZPROM στην Αθήνα, τις προοπτικές για την Ελλάδα και γενικότερα τις γεωπολιτικές προεκτάσεις του ζητήματος. Στην ΦΑΙΑΚΙΑ ευχόμαστε: μακάρι !!!

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ MILLER ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΑΛΜΑ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ;
Ο επικεφαλής της Gazprom, γιγάντιος κρατικός όμιλος με πυρήνα την εξόρυξη φυσικού αερίου, είναι ένα από τα ισχυρότερα πρόσωπα στη Ρωσία μετά τον Πρόεδρο Πούτιν.
Για πολλούς, ίσως, το ισχυρότερο.
Η επίσκεψή του στην Αθήνα, ιδιαίτερα σε αυτή τη συγκυρία και οι συναντήσεις του με τους ΑλΤσίπρα και ΠαναγΛαφαζάνη, συνιστούν μια πολιτικοεπιχειρηματική πράξη που υπερβαίνει τις ελληνορωσικές σχέσεις στον κρίσιμο ενεργειακό τομέα.
Αποτελεί μείζον ευρωπαϊκό και διεθνές γεγονός.
Η επίσκεψη του Alexey Miller στην Αθήνα, αμέσως μετά τις επισκέψεις Λαφαζάνη και ακολούθωςΤσίπρα στη Μόσχα και μετά την επιτυχή συνάντηση Τσίπρα – Πούτιν στη ρωσική πρωτεύουσα, δείχνει ότι σημαντικές εξελίξεις και αποφάσεις, ίσως, να επισπεύδονται και από τις δύο πλευρές.
Αθήνα και Μόσχα έχουν μπροστά τους μια ιστορική ευκαιρία και πρόκληση.
Να ανοίξουν όχι μόνο το δρόμο για τον αγωγό φυσικού αερίου από τη Ρωσία, πράγμα λίαν σημαντικό αλλά και ένα νέο κεφάλαιο που θα αλλάξει τη μορφή της περιοχής μας και της Ευρώπης.
Η ευθύνη για να γίνει αυτό το άλμα βαρύνει περισσότερο ή και κυρίως τη Μόσχα.
Η Αθήνα μοιάζει αποφασισμένη. Αυτή που μάλλον πρέπει, στις σημερινές περιστάσεις, να δείξει τόλμη,διορατικότητα και αποφασιστικότητα είναι κυρίως η Ρωσία.
Η Ρωσία δεν πρέπει την ύστατη στιγμή να ισορροπήσει ανάμεσα σε γερμανικές πιέσεις και δολώματα, αμερικάνικους εκφοβισμούς και δικές της ανασφάλειες και υποχωρητικές αντιλήψεις.
Η Ρωσία οφείλει να αντιληφθεί το timing, τις ανάγκες που επιτάσσει και την ανάγκη να μην διστάσει, να μην οπισθοχωρήσει και να αναλάβει μεγάλες χειρονομίες που θα στέλνουν πολλαπλά μηνύματα.
Ο Miller και οι άλλοι Ρώσοι αξιωματούχοι που τον συνοδεύουν, οφείλουν να δουν μακρύτερα από τονπεριορισμένο ορίζοντα των στενών και μυωπικών συμφερόντων της Ρωσίας.
Η ρωσική ηγεσία συνολικότερα έχει κάνει ήδη ένα μεγάλο βήμα στις ελληνορωσικές σχέσεις.
Μαζί με την ελληνική ηγεσία μπορεί τώρα και με την απαιτούμενη ταχύτητα να το ολοκληρώσει.
Την Τρίτη (21/4/15), απείρως περισσότεροι απ’ όσο νομίζουμε και μάλλον σε όλο τον πλανήτη, θα έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους στις ελληνορωσικές αθηναϊκές συναντήσεις.

Σκάνδαλο πρώτης γραμμής!!!

Άν αυτό δεν είναι σκάνδαλο τότε τι είναι;;; 
Μήπως αυτό το ζήτημα θα έπρεπε να απασχολήσει αυτοδικαίως τις αρμόδιες δικαστικές αρχές;;; 
Μήπως θα πρέπει να μάθουμε και εμείς ποιοί έβαλαν τις υπογραφές τους κάτω από τέτοιες εθνοσωτήριες πράξεις;;; Και δεν ενοούμε μόνον τους εκτελούντες διατεταγμένη υπηρεσία "προϊσταμένους" του ΤΑΙΠΕΔ αλλά την αρμόδια πολιτική ηγεσία, που ανερυθριάστως σήμερα αγωνίζεται αντιπολιτευτικά για την "σωτηρία της πατρίδας" με διαδικασίες ...διαφάνειας... 
Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ από το "Κόκκινο 105.5". 

Τριπλά νοίκια θα πληρώσει το Δημόσιο για 28 ακίνητα που πούλησε το Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ !

Για 20 χρόνια θα πληρώνει ενοίκια το ελληνικό Δημόσιο, για να χρησιμοποιεί 28 κτίρια που του ανήκαν και τα οποία πούλησε το Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ, το 2013, για να ταΐσει τη μαύρη τρύπα του χρέους. Το τελικό κόστος για το ελληνικό Δημόσιο θ’ αγγίξει τα 600 εκατ. ευρώ, σχεδόν το τριπλάσιο του ποσού που εξασφάλισε, μέσω της πώλησης, το Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ για τους δανειστές! Σημειωτέον, τα κτίρια πουλήθηκαν σε θυγατρικές εταιρείες δύο τραπεζών -της Εθνικής και της Eurobank- των οποίων δύο άλλες θυγατρικές συμβούλευαν το Τ.Α.Ι.Π.Ε.Δ. κατά τη συναλλαγή! Ενώ, αν το δημόσιο θελήσει να κρατήσει τα κτίρια μετά τα 20 χρόνια, θα πρέπει να τα αγοράσει ξανά, στην τότε αγοραία τους αξία!