ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Ψιθυριστές...

... μας ψυθίρισαν τα παρακάτω, που αναμεταδίδουμε ως φανατικοί ...κουτσομπολιστές...

  • Ο πρωθυπουργός και οι πολύ στενοί συνεργάτες του (Ν. Παππάς, Α. Φλαμπουράρης) κατέληξαν -ή πιο σωστά αποφάσισαν να δημοσιοποιήσουν- το εξής σχέδιο -απάντηση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση.
  • Με την προσδοκία ότι η διαπραγμάτευση για το Μνημόνιο θα λήξει καλώς, το βράδυ της 18ης Αυγούστου (αν τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα) που θα κληθεί να το ψηφίσει η Βουλή, ο πρωθυπουργός θα δώσει στην ψηφοφορία χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης. Το Μνημόνιο θα περάσει με τις ψήφους της αντιπολίτευσης, αλλά αν δεν τον επιδοκιμάσουν τουλάχιστον 151 βουλευτές των κομμάτων της συμπολίτευσης, θα πάει σε εκλογές μέσα στον Σεπτέμβριο.
  • Το ίδιο βράδυ, βάσει του ίδιου σχεδιασμού, οι βουλευτές που δεν έδωσαν την ψήφο τους στην κυβέρνηση, θα τεθούν εκτός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ και στα εκλογικά ψηφοδέλτια δεν θα έχουν θέση όλοι αυτοί. Με τον τρόπο αυτό, το αναπόφευκτο ρήγμα γίνεται de facto.
  • Κίνηση αρχηγική -από αυτές που δεν μας έχει συνηθίσει πάντως ο Α. Τσίπρας- αλλά με πλεονεκτήματα: θα τους χρεώσει ότι ρίχνουν την κυβέρνηση, με τη συμφωνία κλεισμένη (άρα, χωρίς άλλα προβλήματα για τη χώρα), χωρίς όμως να προλάβει να διαπραγματευτεί για το χρέος (από το Νοέμβριο και μετά).
  • Επιπλέον, θα έχει απαλλαγεί από την εσωκομματική αντιπολίτευση, χωρίς να περάσει το βάσανο των προσυνεδριακών και συνεδριακών διαδικασιών και συγκρούσεων.
  • Συμπέρασμα: αν πραγματοποιήσει την απειλή του, πηγαίνει στις εκλογές, με το κόμμα «καθαρό», έτοιμος για τη στροφή στην κεντροαριστερά, με την ΝΔ να μην έχει προλάβει να αναδιοργανωθεί και με τις δημοσκοπήσεις να δίνουν υψηλά ποσοστά στον Α. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
  • Σε δημοσκοπήσεις που δεν έχω δει, ο Α. Τσίπρας απολαμβάνει υψηλή δημοφιλία (αλλά με απώλειες προς τα αριστερά, και κέρδη από το κέντρο). Επίσης ότι δυνητικά 10- 12% μπορεί να ψήφιζε νέο κόμμα στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης είναι σε πτώση, τέλος, ότι η σταθερή τριπλέτα με υψηλότερα ποσοστά αποδοχής είναι Τσίπρας -Δραγασάκης -Παπαδημούλης.
  • Δεν μπορώ να ξέρω αν το επιτελείο κάνει μια τελευταία μεγάλη μπλόφα. Θα ήταν, ωστόσο, ανόητο, γιατί οι «λαφαζανικοί» δεν γυρίζουν πίσω. Το μόνο θέμα που παραμένει ανοιχτό είναι ποιος θα αναλάβει το κόστος της διάσπασης. Ξέρω επίσης ότι τους «λαφαζανικούς» θα ακολουθήσει εκτός απροόπτου και ο Μ. Γλέζος.
  • Στον κύκλο περί τον Α. Τσίπρα, οι σχέσεις, πάντως, δεν είναι οι καλύτερες: Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ο Ν. Βούτσης κατηγόρησε τον Ν. Παππά ότι «καταστρέφει τον Τσίπρα» και του ζήτησε να αποχωρήσει. Εκείνος αρνήθηκε ωστόσο.

Καμία σχέση με μνημόνιο...

...το νέο πρόγραμμα που υπογράψαμε... Απόδειξη: Πρώτα είχαμε τρόϊκα... Τώρα έχουμε κουαρτέτο... Ας το ακούν αυτό μερικοί δογματικοί, που δεν μπορούν να καταλάβουν τις διαφορές !!!

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Να διακοπεί η πορεία καταστροφής...

Είναι ευχάριστα αισιόδοξο να βλέπει κανείς προσωπικότητες της τέχνης και της επιστήμης να καλούν σε αντίσταση... Σε μία εποχή, που διάφοροι "ποιητές, της νεολαίας νταντάδες" ...στήνουν στο σβέρκο του λαού χορό.... Θυμάστε τους "τολμήστε" ;;; Αυτούς, που ζήταγαν επίσπευση και τόλμη των μνημονιακών "μεταρρυθμίσεων" από το εγχώριο πολιτικό προσωπικό της ΕΕ... Γι' αυτό, όταν βλέπουμε τέτοιες εκκλήσεις, παίρνουμε δύναμη και κουράγιο... Οι καιροί δύσκολοι...
Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr 


Σε έκκληση με την οποία ζητούν να γίνει σεβαστή από όλους η βούληση του ελληνικού λαού, όπως εκδηλώθηκε στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και να διακοπεί η μνημονιακή πορεία «καταστροφής και υποδούλωσης»,προέβησαν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Κασιμάτης και δεκάδες γνωστές προσωπικότητες της κοινωνικής δράσης, της ακαδημαϊκής διδασκαλίας, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής από την Ελλάδα, αλλά και την Κύπρο.

Στην έκκληση υποστηρίζεται ότι το πρόγραμμα που εφαρμόζεται από το 2010, παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο. Ότι, επίσης, προκάλεσε ήδητη μακράν μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην Ευρώπη μετά το 1945

Η Ελλάδα, λένε οι υπογράφοντες, χρησιμοποιείται ως «πειραματόζωο», για να δοκιμασθούν οι μέθοδοι καταστροφής του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας.
Για να διατηρηθούν οι πιο βασικοί όροι ηθικής και υλικής επιβίωσης του ελληνικού λαού, υποστηρίζουν οι υπογράφοντες, αυτό το πρόγραμμα πρέπει να διακοπεί, κατά προτίμηση σε συμφωνία με τις άλλες χώρες της ΕΕ, ή, αν αυτό δεν είναι δυνατό, μονομερώς. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος να σωθεί η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός.

Οι υπογράφοντες προειδοποιούν ότι η νέα συμφωνία, που συνομολογήθηκε με «εξευτελιστικούς» και «παράνομους» τρόπους, όπως τους χαρακτηρίζουν, θα οδηγήσει σε αρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, περιλαμβανομένων των πρώτων κατοικιών, της γης των αγροτών και των τραπεζών.

Το κείμενο της έκκλησης επικρίνει σφόδρα την κυβέρνηση γιατί ενεργεί μετά το δημοψήφισμα, ωσάν να είχαν ψηφίσει «Ναι» οι Έλληνες και γιατί, αντί να οργανώνει την άμυνα της χώρας, ενσταλάζει «αποθάρρυνση», «φόβο» και «πανικό» στον ελληνικό λαό. 

Επικρίνει τα δύο κόμματα που κυβερνούν, καθώς παρότι επαγγέλθηκαν τη διακοπή του μνημονιακού προγράμματος, επί τρία χρόνια και μέχρι την τελευταία στιγμή, ούτε ετοιμάστηκαν, ούτε προετοίμασαν τον ελληνικό λαό και τη χώρα για το πολύ πιθανό ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης.

Οι υπογράφοντες καλούν τον ελληνικό λαό, σε μια από τις πιο δραματικές στιγμές της ιστορίας του «να μην το βάλει κάτω, να μη χάσει το θάρρος και την ευθυκρισία» του. Θυμίζουν ότι οι πατεράδες και οι παππούδες των σημερινών Ελλήνων άντεξαν, επιβίωσαν, αντιστάθηκαν και νίκησαν και στη γερμανική κατοχή του 1941-44 και στη φοβερή πείνα του 1941-42. Εκφράζουν την βεβαιότητα ότι το «φιλότιμο και ο πατριωτισμός των Ελλήνων» θα υπερισχύσουν τελικά του φόβου και ότι η Ελλάδα, η Δημοκρατία και η Δημοκρατική Ευρώπη θα νικήσουν.

Επίσης οι υπογράφοντες παροτρύνουν τους Έλληνες πολίτες «να οργανωθούν και να παλέψουν άμεσα για να βοηθήσουν τους πιο αδύνατους να αντιμετωπίσουν την πείνα, την αρρώστια, την ανέχεια, για να στηρίξουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων, να βάλουν πλάτη για να μη διαλυθούν, από το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, οι πιο βασικές λειτουργίες της κοινωνίας και του κράτους […] να αντισταθούν, όπου μπορούν και όπως μπορούν, στην επιβολή των νέων αντιλαϊκών μέτρων» Καλούν τον ελληνικό λαό «να βγάλει τα οδυνηρά αλλά αναγκαία συμπεράσματα από την εμπειρία του και να οικοδομήσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο μέτωπο αντίστασης, να μην ξαναεμπιστευτεί τυφλά αυτοσχέδιους σωτήρες, τυχοδιώκτες και καιροσκόπους».

Εκτός από τον Μ. Θεοδωράκη και τον Γ. Κασιμάτη, την έκκληση υπογράφουν, μεταξύ άλλων και οι εξής: Ο ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ, Βένιος Αγγελόπουλος, ο καρδιολόγος Γιώργος Βήχας, μέλος του ΔΣ του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και πρωτεργατών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού, ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας, ο Στάθης Κουβελάκης, καθηγητής στο King’s College του Λονδίνου, ο βουλευτής Αμμοχώστου Νίκος Κουτσού, ο αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ Μάριος Κρητικός, ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών» και μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείρηση «Utopie Critique» («Κριτική Ουτοπία»), ο Γιάννης Μαύρος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα, ο δικηγόρος Δρ. Συνταγματικού Δικαίου Δημήτρης Μπελαντής, η οικονομολόγος Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, τρεις φορές εκλεγείσα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, η καθηγήτρια αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο Ελένη Πορτάλιου, ο σκιτσογράφος Στάθης, ο Πρέσβης Θέμος Στοφορόπουλος και ο δημοσιογράφος Μιχάλης Στυλιανού, διευθυντής της ελληνικής εκπομπής της Γαλλικής Ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας

(το μέιλ επικοινωνίας των υπογραφόντων την έκκληση είναι defend.democracy.in.Greece@gmail.com).

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Καλή μας δύναμη !!!

Αναπαράγουμε τον εξαιρετικά ενδιαφέροντα χαιρετισμό του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην γιορτή της ISKRA για τα 5χρονα λειτουργίας του ιστότοπου...

Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ Π. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ISKRA


Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,  
Νοιώθω μεγάλη χαρά και τιμή που βρίσκομαι ανάμεσά σας, στη σημερινή γιορτή για τα γενέθλια της Iskra. Μιας ιστοσελίδας που επί πέντε χρόνια αποτελεί έπαλξη των λαϊκών συμφερόντων και βήμα διαλόγου, φιλόξενο για όλα τα ριζοσπαστικά ρεύματα της πατρίδας μας.
Η Iskra είναι κι αυτή παιδί της νέας, πολύ σκληρής, αλλά και ελπιδοφόρας εποχής, στην οποία μπήκαμε το 2010, με τη δραματική κορύφωση της οικονομικής κρίσης. Η εποχή αυτή άνοιξε ένα τεκτονικό ρήγμα που διατρέχει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και γεννά αλλεπάλληλους πολιτικούς σεισμούς. Το ρήγμα ανάμεσα στο αστικό, Μνημονιακό μπλοκ, που φέρνει φονική ύφεση, απολυταρχική εκτροπή και εθνική υποδούλωση- και στο λαϊκό, αντιμνημονιακό μέτωπο του αγώνα για δουλειά, δημοκρατία και αξιοπρέπεια.
Αυτά τα πέντε χρόνια, το καρτέλ των διαπλεκόμενων ολιγαρχών και των ξένων εταίρων του, εξαπέλυσε μια επικοινωνιακή καταιγίδα Χολυγουντιανών προδιαγραφών. Η κεντρική ιδέα ήταν: «Σφίξτε τα δόντια, στηρίξτε την κυβέρνηση και κλείστε τ' αυτιά στις Σειρήνες, γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος».
Πρώτος ανέλαβε το ρόλο του πρωταγωνιστή ο Γιώργος Παπανδρέου. Όσοι τον ειρωνεύονταν για το «λεφτά υπάρχουν», τον ανακήρυξαν μεμιάς «υπεύθυνο πολιτικό, διεθνούς ακτινοβολίας» ύστερα από το Καστελλόριζο. Μόνο να, έπρεπε να απαλλαγεί από το «βαρίδι» του κόμματος, από το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» των συνδικαλιστών, των «λαϊκιστών» και των «εθνικιστών». Κι ο Γιώργος Παπανδρέου τόκανε και με το παραπάνω. Εξαέρωσε κυριολεκτικά ένα ιστορικό κόμμα του 48%, αφού προηγουμένως είχε εξαερώσει θέσεις εργασίας και συντάξεις, σχολεία και νοσοκομεία. Μόνο που η ποθητή σταθεροποίηση και ανάπτυξη δεν ήρθαν ποτέ. Η οικονομία καταβαραθρώθηκε, η κοινωνία εξεγέρθηκε.
Εδώ έρχεται το «Σώστε την Ελλάδα, Νο 2», με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον Αντώνη Σαμαρά. Και πάλι, όσοι τον μέμφονταν όταν έλεγε ότι θα καταργήσει το Μνημόνιο, ξέχασαν και τον Σιμπιλίδη κι όλα τα σχετικά και τον αναγνώρισαν σαν «εθνικό ηγέτη». Μόνο που και το δικό του κόμμα ήταν «βαρίδι». Έπρεπε να απαλλαγεί από τη δύστροπη, «λαϊκή Δεξιά». Ούτε ο Αντώνης Σαμαράς τους απογοήτευσε. Αποτέλεσμα: μισοδιάλυσε το κόμμα του, είδε την Αριστερά να κερδίζει μια ιστορική νίκη στις 25 του Γενάρη και δέχθηκε τη χαριστική βολή από το βροντερό ΟΧΙ της μεγάλης, λαϊκής πλειοψηφίας στις 5 του Ιούλη.
Σήμερα, οι ίδιοι αποτυχημένοι παραγωγοί προσπαθούν να μας πουλήσουν το «Σώστε την Ελλάδα Νο3» με το πιο απίθανο κάστινγκ που θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς. Πασχίζουν να επιβάλουν, με το πιστόλι στον κρόταφο, στον ελληνικό λαό ένα τρίτο, ολέθριο Μνημόνιο και στον Αλέξη Τσίπρα, έναν πολιτικό που ανδρώθηκε μέσα από το αριστερό κίνημα, το ρόλο που έπαιξαν οι προκάτοχοί του. Μέχρι χθες τον απαξίωναν σαν «πρόεδρο 15μελούς» και τον σταύρωναν για τον πολιτικό του ριζοσπαστισμό, με αποκορύφωμα τη θαρραλέα απόφασή του για το δημοψήφισμα, που τόσους ενέπνευσε, μέσα κι έξω από την Ελλάδα. Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι, της απέναντι όχθης, τον αναγνωρίζουν, τάχα, ως «πολιτικό κεφάλαιο» ή και «αριστερό εθνάρχη», που εμποδίζεται μόνο από το δικό του κόμμα, αυτό το καινούργιο «βαρίδι», που πρέπει να πεταχτεί στην άκρη, για να εξασφαλιστεί η ποθητή απογείωση.
Καθένας καταλαβαίνει, βέβαια, ότι το στέμμα που προσφέρουν είναι τσίγκινο, η πορφύρα διάτρητη και το βάθρο του σημερινού θρόνου προορίζεται για αυριανό πολιτικό ικρίωμα! Όσο για τους αριστερούς, σ' όποιο χώρο κι αν βρίσκονται, δεν είναι «σαβούρα» που μπορεί κανείς να την πετάξει όπως θέλει, όποτε θέλει. Κουβαλάνε το βάρος της ιστορίας τους, της κοινής μας ιστορίας. Των αγώνων τους, των κοινών μας αγώνων. Του μέλλοντός τους, του κοινού μας μέλλοντος. Γιατί πολλά μπορούν να μας κλέψουν, αλλά όχι την ανάμνηση του μέλλοντός μας.
Δεν μας αξίζει να παπαγαλίζουμε όψιμα το δόγμα της Θάτσερ, ότι τάχα «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση». Δεν μας αξίζει να αναπαράγουμε την ιδεολογική τρομοκρατία των αντιπάλων μας, εμφανίζοντας τη ρήξη με τον θωρακισμένο νεοφιλελευθερισμό της ευρωζώνης ως συνώνυμο του οικονομικού πυρηνικού χειμώνα και της επιστροφής στη Λίθινη Εποχή. Επιτέλους, «αυτό που για την κάμπια είναι το τέλος του κόσμου, για την πεταλούδα είναι η αρχή μιας νέας ζωής».
Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,
Το μεγάλο ρήγμα είναι ακόμη ενεργό, περισσότερο από ποτέ μάλιστα. Και δεν χωρίζει βέβαια υπαρκτούς ευρωλάγνους και ανύπαρκτους δραχμολάγνους, ούτε ιδεοληπτικούς και ρεαλιστές. Χωρίζει το έθνος των εργαζομένων, την Ελλάδα του σωματικού και πνευματικού μόχθου, από την Ελλάδα των ολιγαρχών και της υποταγής. Χωρίζει την ανάπτυξη με αξιοπρεπή δουλειά για όλους, από την καταστροφική ύφεση και την κοινωνική απόγνωση. Χωρίζει τη δημοκρατία και την εθνική, λαϊκή κυριαρχία, από τη μετατροπή της Ελλάδας σε άθλιο προτεκτοράτο. Είναι το ρήγμα που γέννησε το μεγάλο, λαϊκό και νεανικό κίνημα της 5ης Ιουλίου. Αυτό το μεγάλο ρεύμα του ΟΧΙ, που κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το αφήσει πολιτικά ορφανό, ή ακόμη χειρότερα, έρμαιο της δημαγωγίας της νεοφασιστικής και εγκληματικής Χρυσής Αυγής.
Αυτή είναι η περίφημη «κοινωνία» που μας περιμένει και μας κρίνει όλους. Δεν είναι «κοινωνία» οι ολιγάρχες, οι επαγγελματίες συκοφάντες, οι εκπρόσωποι του παλιού, αναξιόπιστου πολιτικού κόσμου. Η κοινωνία που αγωνιά και αγωνίζεται τους έχει τοποθετήσει όλους αυτούς εκεί που πρέπει. Κι αυτή η κοινωνία χρειάζεται επειγόντως μια καινούργια ελπίδα, ένα μεγάλο μέτωπο όλων των προοδευτικών, λαϊκών, πατριωτικών δυνάμεων, από το οποίο δεν περισσεύει κανείς- εκτός από τη μωροφιλοδοξία, τη μεγαλοστομία και τον μικροηγεμονισμό.
Ο δρόμος αυτός θα είναι δύσκολος, γεμάτος νάρκες και πολλή, πάρα πολλή λάσπη. Μπορούμε όμως να τον διαβούμε χωρίς να λερώσουμε την ψυχή μας, και να δικαιώσουμε την ήρεμη αποφασιστικότητα του Μαχάτμα Γκάντι:
«Πρώτα μας αγνοούν, ύστερα μας λοιδωρούν, στη συνέχεια μας πολέμανε, μετά.. τους νικάμε»!
Καλή μας δύναμη!

Αν δεν τραβήξει ο κυρ Σταύρος...

Υπάρχει και ο κυρ Αλέκος. Οχι από τον Βοτανικό αλλά από την Θεσπρωτία... Είναι αυτός, που είχε χαρακτηρίσει το Μάαστριχτ ως το οικονομικό Σύνταγμα της Ελλάδος... Αυτός, που στις μέρες δόξης του ως "Θεσπρωτάρχης" πρέπει να χρεωθεί με την ουσιαστική ευθύνη για το πολεοδομικό μπάχαλο, που βιώνει η Ηγουμενίτσα, η πόλη με τους συντριπτικά μεγαλύτερους ρυθμούς πληθυσμιακής αύξησης στην Ελλάδα την προηγούμρενη 10ετία... Είναι αυτός, που στις λιγοστές του συνεντεύξεις αποφαίνεται με στόμφο χιλίων σοφών τα αποφθέγματά του... Φαίνεται, πως το σύστημα τον χρειάζεται... Εστω σαν εφεδρεία του κυρ Σταύρου, που δείχνει να ...υποφέρει από ...δίσκο στην παραμικρή ανηφόρα... Σημείωμα αφιερωμένο στον πρώην Υπουργό είναι αυτό του Τάσου Τσακίρογλου, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα των Συντακτών και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει.

«Μεταρρυθμιστικός βοναπαρτισμός»

«Η μόνη ελπίδα μας είναι η εποπτεία, ο έλεγχος και οι ασφυκτικές πιέσεις των εταίρων». Τάδε έφη Αλέκος Παπαδόπουλος σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», προαναγγέλλοντας την ίδρυση ενός νέου κόμματος το φθινόπωρο. 
Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του πιονιέρο του «μεταρρυθμισμού» και εξαπολύει από καιρού εις καιρόν σφοδρές επιθέσεις στο πολιτικό σύστημα, φιλοδοξεί, όπως λέει ο ίδιος, το κόμμα αυτό «να ηγηθεί σε ένα πλατύ αντιλαϊκιστικό μέτωπο». Βέβαια στον αγώνα αυτό κατά του «λαϊκισμού» ο κ. Παπαδόπουλος στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένας απλός συνοδοιπόρος του «φιλελεύθερου (νεοφιλελεύθερου)» μετώπου, το οποίο χρησιμοποιεί τον όρο «μεταρρυθμίσεις» ως ευφημισμό για τις ιδιωτικοποιήσεις, τον ακρωτηριασμό των κοινωνικών υπηρεσιών, την αποδιάρθρωση της αγοράς εργασίας και την εσωτερική υποτίμηση αλά τρόικα. 
Οι απόψεις του Θεσπρωτού πολιτικού αποτελούν απλώς μια πιο σοβαροφανή εκδοχή των θέσεων του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος, ως γνωστόν, πρεσβεύει πως ακόμα και εάν δεν υπήρχε η τρόικα, θα έπρεπε να την εφεύρουμε, ενώ επαίρεται ότι είναι τροϊκανότερος των τροϊκανών. 
Ο κ. Παπαδόπουλος προσθέτει και μια νότα ελιτίστικου αυταρχισμού στο μείγμα πολιτικής, τονίζοντας ξανά και ξανά στις παρεμβάσεις του την ανάγκη «πολιτικού βολονταρισμού». Δηλαδή σε απλά ελληνικά, «εάν η κοινωνία δεν κατανοεί το σχέδιό μας γι' αυτήν, τόσο το χειρότερο για την κοινωνία». Ο πρώην υπουργός δεν μασάει τα λόγια του, ορισμένες φορές σε βαθμό ωμότητας, συγκρίσιμης με εκείνη του Θόδωρου Πάγκαλου, κάτι που ορισμένοι τού το πιστώνουν ως πλεονέκτημα. «Τα μεγάλα μεταρρυθμιστικά προγράμματα απαιτούν πειθαρχία... Η ετεροπειθαρχία των πιστωτών καλή είναι, αλλά η αυτοπειθαρχία της κοινωνίας και η πίστη σ' ένα σκοπό είναι που θα φέρουν τελικά το αποτέλεσμα» λέει στη συνέντευξή του, προσθέτοντας ότι οι ηγέτες του νέου κόμματος θα πρέπει να «πιστεύουν στις ανελέητες μεταρρυθμίσεις». 
Και η άποψη των  πολιτών; Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η ερμηνεία του «Όχι» στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, «το 85% των νεότερων ηλικιών που ψήφισαν “όχι” ήταν μια συντριπτική απόρριψη όλων εμάς που οδηγήσαμε τη γενιά τους σε  προσωπικά και συλλογικά αδιέξοδα. Ήταν έκφραση μηδενισμού-νιχιλισμού. Δεν ήταν επιβεβαίωση ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε των ΑΝ.ΕΛΛ, ούτε απόρριψη των μέτρων, ούτε του ευρώ, ούτε υπέρ της δραχμής». Μηδενισμός λοιπόν το «όχι»!
Ο κ. Παπαδόπουλος, στο πλαίσιο ενός μεταμοντερνισμού του συρμού, χρησιμοποιεί την έννοια των «μεταρρυθμίσεων» ως ένα κενό κέλυφος, το περιεχόμενο του οποίου επιχειρείται να αποϊδεολογικοποιηθεί, συγκαλύπτοντας τον κατά βάση νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα τους. Έτσι, ο όρος «νέο» κλίνεται σε όλες τις πτώσεις, ως ένδειξη εκσυγχρονισμού: «νέοι άνθρωποι», «νέο κόμμα», «νέα κουλτούρα», «νέοι όροι» και πάει λέγοντας. 
Μέσα σ' αυτό το νοητικό πλαίσιο ο πρώην υπουργός καταλογίζει στην κυβέρνηση ότι στερείται «στελεχών με επάρκεια και εμπειρία, προκειμένου να διατηρήσουν τη χώρα στην ευρωζώνη, εφαρμόζοντας τα συμφωνημένα». Εδώ, είναι αλήθεια, γίνεται λίγο πιο συγκεκριμένος, καθότι επαναφέρει ουσιαστικά τη γνωστή άποψη περί της ανάγκης διαχείρισης των πολιτικών προβλημάτων από τεχνοκράτες, «με γνώση και επάρκεια», όπως λένε οι θιασώτες αυτής της μεταδημοκρατικής αντίληψης για την πολιτική. 
Και επειδή καλό είναι να μην ξεχνάμε την κοινωνική παρουσία του καθενός στην πολιτική σκηνή της χώρας, παραθέτουμε από το βιογραφικό του κ Παπαδόπουλου στην  προσωπική του ιστοσελίδα: «Τον Οκτώβριο του 1993 ορκίστηκε Υφυπουργός Οικονομικών και από τον Φεβρουάριο του 1994 έγινε Υπουργός Οικονομικών. Δείχνοντας σταθερή προσήλωση στην προώθηση των απαραίτητων για την είσοδο της χώρας μας στην ΟΝΕ διαρθρωτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, συνέδεσε τη θητεία του με την επίτευξη της μακροοικονομικής σταθερότητας και την προώθηση της πραγματικής σύγκλισης της χώρας στα νέα ευρωπαϊκά δεδομένα». Και ο νοών νοείτω! 

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Πρόβα για χειρότερες μέρες...


... Πρέπει να εκλειφθεί η επιχειρούμενη σε βάρος του Γιάννη Βαρουφάκη επίθεση λάσπης και τρόμου... Η ΦΑΙΑΚΙΑ, έχει πλειστάκις στο πρόσφατο και στο λιγότερο πρόσφατο παρελθόν κριτικάρει τις πολιτικές επιλογές και τους ταχτικισμούς του πρώην Υπουργού... Τώρα, όμως είναι φανερή η ανάγκη συμπαράστασης στον Βαρουφάκη, που γίνεται ο στόχος της λύσσας των πολιτικών πτωμάτων ΝΔ, Πανελληνίου ΣΟΚ και Ποταμιού...
Αξιοθρήνητη και η στάση στελεχών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, που "αγνοώντας" την ύπουλη επίθεση αντιδραστικότατων δυνάμεων με εκσυγχρονιστική προβιά, αφήνουν μπηχτές και υπονοούμενα... Λες και το ζητούμενο είναι η πολιτική κριτική στον Γιάννη Βαρουφάκη και όχι η ολοφάνερη προσπάθεια ποινικοποίησης κάθε εναλλακτικής πολιτικής επιλογής πλην της ευρωδουλείας... Οσοι στην φάση αυτή θελήσουν να είναι ..."αντικειμενικοί" ας είναι...Τους περιμένει στη γωνία ο αυταρχισμός, η φυλάκιση των ιδεών, η ισοπεδωτική επέλαση κατά της διαφοράς, ο μηδενισμός της λογικής, η συγκαλυμένη και -γιατί όχι- η ανοιχτή τρομοκρατία... 
Χρυσή ευκαιρία για τους συντετριμένους ευρωλάγνους η κωλοτούμπα της κυβέρνησης για να επιχειρήσουν αναρρίχηση στο κουφάρι, που τους πέταξε στα τάρταρα... Οι "ψύχραιμοι" κυβερνητικοί ας το γνωρίζουν καλά... Δικαίωμα στην καθυστέρηση παίρνουν... Σήμερα στόχος είναι οι αμφισβητίες του Ευρωμονόδρομου... Αύριο έρχεται και η σειρά τους όσο καλά παιδιά και αν προσπαθήσουν να φανούν... Τα Ευρωαφεντικά δεν ξεχνούν τον "φάκελλό" τους. Παλιά, στα μετεμφυλιακά χρόνια, αρκούσε μία καταγγελία για τα φρονήματα του παππού για να βρεθεί κάποιος εκτός δημόσιου και να εξασφαλίσει διακοπές... στο Αιγαίο. Τώρα, στα χρόνια του συγκαλυμένου αυταρχισμού κάτω απο τον ψευτοφιλελεύθερο διάτρητο μανδύα της αστικής μας δημοκρατίας αυτοί που έστω και κατά λάθος τόπαιξαν αριστεροί θα πληρώσουν... Με απλή διαφορά φάσης... Κατά την παλιά πασίγνωστη τακτική του σαλαμιού, που εγγυάται την επιτυχία στους αυταρχικούς μηχανισμούς εξουσίας...
Τώρα, λοιπόν, η υπεράσπιση του Βαρουφάκη σε καμμία περίπτωση δεν υποδηλώνει ιδεολογική προτίμηση, συμπάθεια ή ταύτιση με τον πρώην Υπουργό... Εκφράζει την φυσική εναντίωση στην πολιτική των βρυκολάκων, που επιθυμούν να στριμώξουν θεαματικά κάθε άποψη έξω από τις επιλογές των Ευρωαφεντάδων και του πολιτικού τους προσωπικού στη χώρα... Δεν γνωρίζουμε, πού και πώς θα καταλήξει αυτό το πολιτικό "επεισόδιο".. Γνωρίζουμε πολύ καλά όμως, -μας το διδάσκει η στοιχειώδης πολιτικο-ιστορική εμπειρία-, πως ο πέλεκυς, που σήμερα ζητάει την κεφαλή του Ιωάννη επι πίνακι, αύριο θα ετοιμάζεται να πάρει και άλλα κεφάλια, όσα δεν θα έχουν σκύψει βαθιά στο μεταξύ... 

Και στο βάθος ...ήλιος



Ηλιοβασίλεμα στην Δυτική Κέρκυρα... Στον Αφιώνα... με τα Διαπόντια νησιά απέναντι...Κατά σειρά από το εγγύτερο η Γράβα (βραχονησίδα), το Διάπολο (ακατοίκητο πλέον), το Μαθράκι και στο βάθος οι Οθωνοί. Λείπει από το πάνθεο των Διαποντίων η Ερείκουσα... Δύο φωτογραφίες με το ήλιο ψηλότερα και με τον ήλιο έτοιμο να μας χαιρετίσει για σήμερα...
Φύση πανέμορφη ανέγγιχτη από τα μνημόνια, την βία, την εκμετάλλευση και άλλες ανθρώπινες αθλιότητες...

Αρχίζουν τα γλέντια...

Οταν μία κρατική επιχείρηση είναι ζημιογόνα υπάρχει ένα "επιχείρημα" υπέρ της ιδιωτικοποίησής της... Αίολο, ασταθές, βραχυπρόθεσμο και πονηρό, γιατί υπάρχουν δεκάδες τρόποι εξυγίανσης και άρσης της ζημιογονίας αν η επιχείρηση εξυπηρετεί αληθινά κοινωνικές σκοπιμότητες. Η άσκηση κοινωνικού ελέγχου είναι η καλύτερη διασφάλιση της διαφάνειας, της νόμιμης και έντιμης λειτουργίας της ενώ η ιδιωτικοποίηση είναι μήτηρ πάσης κακίας, φαυλκότητας κ.λ.π. Ας κάνουμε, όμως, την χάρη των "φιλελε" και να το δεχτούμε... Οταν όμως η επιχείρηση είναι φανερά κερδοφόρος, ποιο ο λόγος της ιδιωτικοποίησης;;; 
Ρητορικό το αφελές ερώτημα, βέβαια, γιατί από πολύ καιρό, ο φιλελευθερισμός -δεξιός και "αριστερός"- δεν αφήνει εναλλακτική απάντηση: Ο λόγος της ιδιωτικοποίησης είναι αποκλειστικά το συμφέρον του ιδιώτη... Το ζήσαμε πριν από λίγο καιρό με τον ΟΠΑΠ... Επί δεξιάς... Τώρα ετοιμαζόμαστε να το βιώσουμε με τα 14 Κρατικά Αεροδρόμια, ύψιστης κοινωνικής αλλά και εθνικής σημασίας, που η φιλόστοργος Fraport (Γερμανική... κατά σύμτωση). Το τίμημα (λιγότερο από 1.3 δις) αντιστοιχεί στα έσοδα 3 ετών από τα αεροδρόμια. Σε 40 χρόνια ο ευλογημένος θεόσταλτος και Γερμανόσταλτος ιδιώτης θα εισπράξει 22 δις ενώ στο Ελληνικό δημόσιο θα αποδώσει 3.85 δις... 
Αμοιβαία επωφελής η συμφωνία... Και υπογεγραμμένη από την αριστερά...
Και καλά κρασιά...

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Παρά δύο εκατό...

...Μας άφησε ο Παναγιώτης Μακρής... Ητοι 98 ετών. 
Τιμάμε τον αγωνιστή, τον κομμουνιστή, τον εκσυγχρονιστή της Καισαριανής... Θυμόμαστε την πρώτη του ομιλία μετά την νίκη του συδυασμού του στις πρώτες μεταπολιτευτικές αυτοδιοικητικές εκλογές... Ο Παναγιώτης Οικονομίδης τον αναγγέλει: "Και τώρα, θα σας μιλήσει ο κομμουνιστής Δήμαρχος υπεράνω κομμάτων Παναγιώτης Μακρής"... 
Αυτό το θεωρητικά παράδοξο, που έμοιαζε και αστείο, ο Παναγιώτης το υλοποίησε στην πράξη με την εξαιρετικά διεισδυτική δημοφιλία του αλλά και το άνοιγμά του σε καινοτομίες, που δεν ήταν ίδιο του χώρου...
Καλοτάξειδος !!!

Πιο πέρα από τους PODEMOS...

Φαίνεται, πως στην Ισπανία με τις πλούσιες κινηματικές παραδόσεις και με την έντονη σφραγίδα των αναρχικών (καμία, φυσικά, σχέση με μηδενιστές μπαχαλάκηδες !!!) στην καθημερινή πολιτική πράξη, η εξέλιξη ή καλύτερα το ψάξιμο για την ανάδειξη του νέου πολιτικού υποκείμενου συνεχίζονται με έντονους ποιοτικά ρυθμούς... Λες και ήταν χτές, που οι ΜΠΟΡΟΥΜΕ (Podemos) εμφανίστηκαν στο πολιτικό προσκήνιο με αρκετό πάταγο θαέλεγε κανείς και αφήνοντας στην...σκόνη τους την "Ενωμένη Αριστερά" (IU-Izquierda Unida), που κουβαλάει μνήμες από την εποχή της Πασσιονάρια και του Σαντιάγκο Καρίγιο αλλά ταυτόχρονα και όλο και πιο έντονα καθώς περνάει ο καιρός, τις αδυναμίες τους και το πεπερασμένο τους... Η ιστορία της Ισπανικής Αριστεράς, κατά τη γνώμη μας, υποδεικνύει έντονα, πως η υπόθεση της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από την σκλαβιά της μισθωτής εργασίας απαιτεί πλήθος εργαλείων εναλασσόμενων στην πορεία του ιστορικού γίγνεσθαι και μάλλον απορρίπτει την μεταφυσική και βαρύτατα θεοκρατούμενη αντίληψη του ενός και αιώνιου εργαλείου με το απίστευτο εύρος δυνητικών μετασχηματισμών... Αυτός ο..."Ελβετικός Σουγιάς", που βιδώνει, καρφώνει, κόβει και ξεφλουδίζει, κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα αλλά μόνον για πολύ λίγο, σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης και με εξαιρετικά αμφίβολης ποιότητας αποτελέσματα. Η εμμονή κάποιων στην αναζήτηση της "κιβωτού της Διαθήκης", που τσακαλώθηκε αρκετά μετά την εν μιά νυκτί καθίζηση του "ανυπάρκτου" θυμίζει παλιοημερολογίτικο φανατισμό... Η σε ατμόσφαιρια γραφείου αναζήτηση προγρμματικού πλαισίου για την ελίτ των προβληματιζόμενων "καθαρών" αποκλείει ουσιαστικά κάθε ιδέα κινηματικής μετωπικής προοπτικής, που κρίνεται ανούσια και ανεπαρκής από τα ...παραδοσιακά μας αριστερόμετρα, εκσυγχρονισμένα ή μη... 
Ταυτόχρονα η Ιστορία της Ισπανικής Αριστεράς είναι εξαιρετικά διδακτική για το πώς επιδρά στην πολιτική επάρκεια η αυτάρεσκη αντίληψη του "ισχυρού" και η παρεισφρύουσα αμαρτία της "εξουσίας", που αισθάνονται οι ...πρώην καταπιεσμένοι, μόλις αρπάξουν ένα ξεροκόκαλλο πεταμένο από το τραπέζι των εξουσιαστών... 
Ετσι, λοιπόν, οι PODEMOS πανηγύρισαν πρόσφατα στις αυτοδιοικητικές εκλογές την νίκη στην Μαδρίτη και την Βαρκελώνη αλλά όχι μόνοι... Δεξιά τους υπήρχει το Σοσιαλιστικό κόμμα (PSOE), από τις τραγικότερες περιπτώσεις σοσιαλφιλελεύθερης μετάλλαξης με κάτι τύπους σαν τον Σολάνας, που ανήκε ...στην αριστερή πτέρυγα του PSOE. Αριστερά, όμως των PODEMOS, εκτός από την IU υπάρχει η σημαντική και καταγεγραμμένη παρουσία κινημάτων, που συνέβαλλαν τα μέγιστα στην μετωπική επιτυχία... Τα κινήματα μάλιστα αυτά είχαν την ιδέα, πως το μήνυμα τoυ μετώπου πρέπει να αξιοποιηθεί για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές... Και τότε και πριν ...αλέκτωρ φωνήσαι τρις, ο Pablo Iglesias και άλλοι του ηγετικού πυρήνα των PODEMOS απήντησαν, πως δεν χρειάζονται τέτοια σχήματα και πως όποιος επιθυμεί να αγωνισθεί έχει μία θέση στους PODEMOS, που αποτελούν οι ίδιοι το αναγκαίο και ζητούμενο μέτωπο... 
Η ηγεσία των PODEMOS, επιχειρεί, πιθανόν, να προλάβει τις "αδυναμίες" του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή την πολυτασική, ουσία μετωπική λειτουργία του για κάποια περίοδο στο παρελθόν, που εγκαταλήφθηκε δολιότατα στο όνομα της αποτελεσματικότητας... Η "απλή" αυτή οργανωτική πράξη της διάλυσης των τάσεων και της πολυτασικής λειτουργίας σημαδεύει και ορίζει χρονικά την έναρξη της μεγάλης στροφής του ΣΥΡΙΖΑ προς συντηρητικότερες στρατηγικές και τακτικές επιλογές... 
Στην Ισπανία, όμωςε τα πράματα ...βράζουν και διατηρούμε το δικαίωμα της αισιοδοξίας, χωρίς να βαυκαλιζόμαστε... Ενδεικτικό είναι το ρεπορτάζ του ιστότοπου in.gr, που επιγράφεται: Πέδρο Αλμοδόβαρ: "Οι Podemos δεν θα τα καταφέρουν εάν είναι μόνοι τους" 

Ήταν ένας από τους εμπνευστές του La Movida Madrilena, του underground καλλιτεχνικού κινήματος που αναπτύχθηκε στην Ισπανία μετά τον θάνατο του Φράνκο. Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ με τον φακό του συνέλαβε τις κοινωνικές αλλαγές στη χώρα του.
Περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά, ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι η Ισπανία βρίσκεται και πάλι στο χείλος της μεταμόρφωσης, αναφέρει ο Guardian. 
«Ξεπεράσαμε τα εμπόδια με την ξαφνική έκρηξη το 2011 του κινήματος 15-Μ (οι διαδηλώσεις που οδήγησαν στην κατάληψη πλατειών σε ισπανικές πόλεις) και έκτοτε σπρώχνουμε τα όρια για αλλαγή» έγραψε ο σκηνοθέτης σε μία επιστολή που υπέγραψαν συνολικά 120 άτομα του πολιτισμού στην Ισπανία. 
Αναφερόμενος στη νίκη των σχηματισμός Ahora Madrid και Barcelona en Comu που κέρδισαν στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, η επιστολή αναφέρει ότι υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος πολιτικής εκπροσώπησης. Αντί να αντιπροσωπεύουν ένα κόμμα, οι σχηματισμοί αυτοί αποτελούνται από άτομα που προέρχονται από κόμματα της Αριστεράς, ακτιβιστές και πολίτες χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό.
Τώρα ασκούνται πιέσεις για να προωθηθεί αυτού του τύπου η πολιτική αλλαγή στο ανώτερο επίπεδο διακυβέρνησης. Μία κίνηση πολιτών που δημιουργήθηκε νωρίτερα τον Ιούλιο και η οποία έχει τη στήριξη χιλιάδων Ισπανών, φαίνεται να έχει ως στόχο να δημιουργήσει μία εκδοχή αυτών των κινημάτων σε εθνικό επίπεδο.
«Αυτό γεννήθηκε μέσα από τον θόρυβο των δρόμων» δηλώνει ο Χοάν Αλμπερτ Φαμπρά-Μπαριός, ένα από τα 200 περίπου άτομα πίσω από το Ahora en Comun (Τώρα στο Κοινοβούλιο).
«Θεωρούμε ότι οι Podemos δεν θα τα καταφέρουν εάν είναι μόνοι τους. Πολλοί από εμάς που συμμετείχαμε σε αυτές τις αριστερές ενώσεις στη διάρκεια των δημοτικών εκλογών θεωρούμε ότι το μοντέλο αυτό θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κερδηθούν οι εκλογές του Νοεμβρίου» προσθέτει. 
Ο Αλμοδόβαρ και άλλες προσωπικότητες της Ισπανίας στήριξαν το εγχείρημα. «Οι περιφερειακές και δημοτικές εκλογές μάς έδειξαν ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε για να ξεφορτωθούμε τον (ισπανό πρωθυπουργό) Ραχόι, τον δικομματισμό και τα μέτρα λιτότητας» σημειώνουν οι συντάκτες της επιστολής. «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε άλλα τέσσερα χρόνια εξώσεων, ανασφάλειας και ανισότητας» σημειώνουν.
Αν και ορισμένοι θεωρούν ότι η πλατφόρμα αυτή αποτελεί το αντίπαλο δέος του Podemos, ο Φαμπρά-Μπαριός σημαίνει ότι δεν είναι έτσι και ότι στόχος του Ahora en Comun είναι να ενώσει πολίτες με διαφορετικό προσανατολισμό. 
«Υπάρχει η αίσθηση ότι οι Podemos έχουν φτάσει σε ένα όριο και ότι μόνο με τους Podemos δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε τις εκλογές» λέει η σκηνοθέτης Αριάν Σβεντ από τη Βαρκελώνη, σημειώνοντας ότι τα νέα πολιτικά μορφώματα γεννήθηκαν από τις ελλείψεις των Podemos. Η ίδια σημειώνει ότι αν και οι Podemos υπήρξαν μία καινοτομία στην πολιτική σκηνή της Ισπανίας, οι κινήσεις πολιτών πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα.
Ο Νταβίντ Γκαρσία, ένας 28χρονος δάσκαλος από τη Μαδρίτη, σημειώνει ότι στόχος είναι η αλλαγή πολιτικής κουλτούρας στην Ευρώπη. «Ξεπερνάμε τους περιορισμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με εμπειρικό τρόπο» δηλώνει. «Και ξαναγράφουμε τους κανόνες της παλιάς πολιτικής στην Ευρώπη».

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Δεν υποκλινόμαστε στους συσχετισμούς

Ετσι επιγράφεται το editorial του "Δρόμου της Αριστεράς", που κυκλοφορεί (Σάββατο 25/7/16) και αναπαράγουμε.


Δεν υποκλινόμαστε στους συσχετισμούς
Πολύ συζήτηση γίνεται για τα «όχι» βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν δίνεται μεγάλη σημασία, αν και θα έπρεπε, στο στρατόπεδο του «ναι». Έχουμε και λέμε, λοιπόν: 229 βουλευτές στην πρώτη και 230 στη δεύτερη ψηφοφορία υπερψήφισαν τα σκληρά αντικοινωνικά μέτρα. Θυμίζουμε ότι το πρώτο Μνημόνιο ψηφίστηκε το 2010 από 172 βουλευτές και το δεύτερο από 199.
Μια ευρεία, λοιπόν, πλειοψηφία μέσα στη Βουλή υποστηρίζει ένα μνημόνιο χειρότερο από τα άλλα δύο και βεβαίως χειρότερο από την προηγούμενη πρόταση των δανειστών την οποία ο λαός απέρριψε με το εντυπωσιακό 62% και γνωρίζοντας τις συνέπειες μιας «ρήξης».
Είναι, λοιπόν, εμφανής η δυσαρμονία ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και τη λαϊκή βούληση. Τα γκάλοπ που δείχνουν τη συμφωνία να βρίσκει κάποια αποδοχή, και κυρίως όσοι τα επισείουν, ξεχνούν τουλάχιστον δύο στοιχεία.
Πρώτον, ότι η απάντηση δίνεται μπροστά σε ένα τραγικό αδιέξοδο στο οποίο οδήγησε η κυβερνητική στρατηγική. Δεύτερον, ότι ακόμα δεν είναι καν γνωστή στο σύνολό της η συμφωνία, ούτε και έχουν φανεί φυσικά οι συνέπειές της.
Η κυβέρνηση, λοιπόν μπορεί να προβληματίζεται για τις απώλειες από το «δικό της στρατόπεδο», απολαμβάνει όμως την αμέριστη στήριξη στο τρίτο Μνημόνιο από τη Ν.Δ., το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, τα ΜΜΕ και τους ολιγαρχικούς κύκλους.
Την ίδια στιγμή, σύσσωμο το πολιτικό σύστημα πανηγυρίζει για την εξάλειψη της διάκρισης μνημονιακών-αντιμνημονιακών, αφού αυτή ήταν που το ταρακούνησε δυνατά τα τελευταία 5 χρόνια.
Οι υποσχέσεις για καταπολέμηση της διαφθοράς θυμίζουν τα καθρεφτάκια που χάριζαν οι αποικιοκράτες, με αντάλλαγμα τη γη των ιθαγενών. Τα σημάδια περί του αντιθέτου είναι ήδη ενδεικτικά, ενώ είναι πραγματικό το ερώτημα «πώς να τα βάλεις με τη διαπλοκή όταν πολιτικά στηρίζεσαι στα κόμματα και τους εκπροσώπους της».
Εκτός κι αν η τρόικα ζητήσει να καθαρίσει κάπως το τοπίο, ώστε να γίνει ακριβοδίκαια η μοιρασιά της δημόσιας περιουσίας που προβλέπεται να βγει ολοκληρωτικά στο σφυρί, έναντι 50 δισ. ευρώ που θα πάνε κι αυτά στους δανειστές…
Για την «Κεντροαριστεροποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται να μιλάμε πλέον εμείς, μονότονα και αιρετικά. Ο λόγος στον Αλέξη Παπαχελά: «Υπάρχει και ο δρόμος της νέας, ελαφρώς πιο ριζοσπαστικοποιημένης, Κεντροαριστεράς. Στην ουσία μιλάμε για ένα νέο «τσιπρικό» κόμμα που θα ένωνε τον μετριοπαθή ΣΥΡΙΖΑ με τα αριστερά και κεντροαριστερά στοιχεία του αστικού πολιτικού κόσμου»…
Οι συσχετισμοί, λοιπόν, μοιάζουν (και έξω και μέσα) δύσκολοι ή και καταθλιπτικοί. Δεν πρέπει όμως να υποταχθούμε σε αυτούς. Η κοινωνία θα αναζητήσει σύντομα δρόμους διεξόδου. Στις ακόμα πιο δύσκολες συνθήκες που έρχονται, πρώτα από όλα για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της επιβίωσης. Εκεί, στον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, στην περαιτέρω χειραφέτηση και όχι στο εσωτερικό των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος θα γεννηθεί ξανά η ελπίδα

Κακά μαντάτα...

... Οχι και τόσο "ρόδινες" είναι οι προβλέψεις του Αρη Χατζηστεφάνου, για Ελλάδα και Ευρώπη, όπως τις αποκαλύπτει σε συνέντευξή του στην Humanitė. Αντιγράφουμε από την ISKRA.

«ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, 

ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ 

          ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ L’HUMANITE ΚΑΙ ΣΤΗΝ ROSA MOUSSAOUI
-Πώς κρίνετε την συμφωνία που επιβλήθηκε στον Αλέξη Τσίπρα από τους πιστωτές και επικυρώθηκε από την Βουλή παρά το μαζικό “όχι” που εξέφρασε ο ελληνικός λαός στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Για μένα, η συμφωνία αυτή είναι η απόλυτη συνθηκολόγηση, δεν βρίσκω άλλη λέξη. Για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, ο ελληνικός λαός είχε επιτέλους την ευκαιρία να εκφραστεί, να αποφασίσει για το μέλλον του, και αυτή η κυβέρνηση αποφάσισε τελικά να γυρίσει την πλάτη στην έκφραση της λαϊκής βούλησης, επιστρέφοντας στις διαπραγματεύσεις που οδηγούν στο ίδιο αδιέξοδο όπως ακριβώς πριν το δημοψήφισμα.

Σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι αν όντως ήθελαν να κερδίσουν αυτό το δημοψήφισμα ή αν ήλπιζαν σε ένα πιο σφιγμένο αποτέλεσμα για να επικαλεστούν μια υπερβολικά συγκεχυμένη εντολή για να πάνε σε ρήξη. Αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη κατάσταση, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την ευρωπαϊκή αριστερά. Ο Walter Benjamin έλεγε για τον φασισμό ότι ευδοκιμεί στα απομεινάρια των χαμένων επαναστάσεων. Υπό αυτή την έννοια, αν η ελληνική αριστερά χάσει αυτή την μάχη, αφενός θα σταλεί ένα αρνητικό μήνυμα σε όλα τα προοδευτικά κόμματα και σε όλους τους μαχητές της αριστεράς στην Ευρώπη, κυρίως όμως θα δώσει χώρο στους ναζιστές της Χρυσής αυγής οι οποίοι είναι οι άμεσοι κληρονόμοι των ελλήνων δοσίλογων της γερμανικής κατοχής. Θα τους δοθεί η ευκαιρία να παρουσιαστούν ως οι μοναδικοί εκπρόσωποι της αντι-συστημικής γραμμής και της γραμμής εναντίον της λιτότητας. Το βράδυ της επικύρωσης της συμφωνίας, ο αρχηγός τους, Νίκος Μιχαλολιάκος, οικειοποιήθηκε το λεξιλόγιο της αριστεράς για να επικρίνει τον καπιταλισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη. Είμαστε αντιμέτωποι με ένα πολύ σοβαρό κίνδυνο.  

-Η συνθηκολόγηση αυτή προήλθε αποκλειστικά από την βούληση του Έλληνα πρωθυπουργού, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ; Τι έχετε να πείτε για τον φρικτό εκβιασμό των πιστωτών, των ευρωπαϊκών θεσμών και των άλλων κυβερνήσεων της ευρωζώνης;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Δεν πρόκειται απλά για εκβιασμό. Παρακολουθήσαμε ένα πραξικόπημα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρενέβη το 2011 για να ανατρέψει την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Δεν έχει σημασία τι γνώμη έχουμε για τον Μπερλουσκόνι, ήταν ένα οικονομικό πραξικόπημα. Η ΕΚΤ χρησιμοποιήθηκε τότε για να προκαλέσει την σκόπιμη άνοδο των επιτοκίων του χρέους, με σκοπό να ρίξει μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε την ίδια τύχη, αντικαταστάθηκε από έναν μη εκλεγμένο τραπεζίτη, τον Λουκά Παπαδήμο, την προσωποποίηση μιας δημοσιονομικής δικτατορίας. Δεν το αρνούμαι. Η κυβέρνηση Τσίπρα πιάστηκε στην παγίδα και βρέθηκε σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη θέση. Αυτό όμως οφείλεται και στα λάθη τους. Τα τελευταία 20 χρόνια, στους κόλπους του Συνασπισμού και μετέπειτα Σύριζα, υπήρχε αυτή η σύγχυση ανάμεσα στην προσκόλληση στην Ευρώπη και το ταμπού του ευρώ. Η έκφραση της δυσπιστίας απέναντι στο ευρώ σας έκανε, στα μάτια τους, έναν εθνικιστή που γυρνάει την πλάτη στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης. Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μια οικογένεια εθνών! Είναι απλώς ένα όργανο στην υπηρεσία των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων. Η ηγεσία του Σύριζα δεν θέλησε ποτέ να το δει αυτό καθαρά. Αν πηγαίνεις στις διαπραγματεύσεις χωρίς να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την αθέτηση πληρωμών, την έξοδο από την ευρωζώνη και την εθνικοποίηση των τραπεζών, δεν έχεις κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης. Ήταν προφανές, ότι όντας σε αυτή τη θέση, χωρίς άλλες επιλογές, οι έλληνες διαπραγματευτές ήταν στο έλεος του εκβιασμού. Από την μία ήταν αυτός το τρομερός εκβιασμός και από την άλλη τα μοιραία λάθη της κυβέρνησης Τσίπρα.
-Οι ταινίες σας περιγραφούν την λεηλασία του δημοκρατικού πολιτεύματος που συνόδευσε τις πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό. Το χρέος έγινε πολιτικό καθεστώς;

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Μία προφητεία για την Ευρώπη !!!

Ενα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο γεωπολιτικού ενδιαφέροντος διαβάσαμε στον ιστότοπο: http://gvpoems.blogspot.gr, του παξινού Γιώργου Βελλιανίτη  και αναπαράγουμε:

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.
 ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΑΜΕΝΟΣ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ - ΑΛΛΑΖΕΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Εκνευρισμένες οι ΗΠΑ "σφυροκοπούν" την Γερμανία: "Τέλος η ηγεμονία τους - Αυτό θα είναι το νέο σύστημα ισορροπιών της ΕΕ - Ποιος ο ρόλος της Ελλάδας"


Αποφασισμένος είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, να "κοντύνει" όσο το δυνατόν περισσότερο το ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη, γεγονός που αποδεικνύει τον γεωπολιτικό ρόλο του ελληνικού ζητήματος. Σε εφαρμογή έχουν τεθεί προς υλοποίηση τα σχέδια του think tank Stratfor το οποίο κάνει λόγο όχι για μια Ευρώπη αλλά για 3 έως 4, της δυτικής, της ανατολικής, των σκανδιναβικών χωρών και των βρετανικών νήσων.

Εκνευρισμένος τόσο με την ανικανότητα της Α.Μέρκελ όσο και και με την επιμονή του Β.Σόιμπλε για Grexit, η Γερμανία «τελειώνει» γιατί έχει αποδειχθεί τόσο στην ελληνική όσο και στην ουκρανική κρίση ανίκανη να διαχειριστεί τα πράγματα, σύμφωνα με τις ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ μοιράζουν στα 3 την Ευρώπη. Η δυτική υπό γαλλική ηγεμονία, η ανατολική υπό πολωνική και η ανατολική Μεσόγειος – Βαλκάνια υπό Ελληνοϊσραηλινή.

Η διάσπαση της Ευρώπης, μετά την φινλανδική βόμβα, είναι μια πραγματικότητα.

Οι χώρες του νότου, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρος (με τις πλάτες των ΗΠΑ) το ένα μέτωπο.
Υπενθυμίζουμε ότι η πρόταση μέτρων της Ελλάδας που ψηφίστηκε τα ξημερώματα του Σαββάτου συντάχθηκε από Γάλλους ειδικούς υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ.
Από την άλλη πλευρά οι Γερμανοί έχουν «ταμπουρωθεί» με τα ξαδέλφια τους, Ολλανδούς και Φινλανδούς και τους συμμάχους τους από την εποχή του Χίτλερ, Σλοβακία και Βαλτικές χώρες.
Οι υπόλοιποι είναι στη μέση, παρακολουθώντας «άφωνοι» τη σύγκρουση από Ελλάδας-Γερμανίας, να γίνεται πλέον Γαλλίας-Γερμανίας και για να είμαστε ειλικρινείς ΗΠΑ-Γερμανίας.
Ο Σόιμπλε δίνει αγώνα για να κρατήσει τη Γερμανία ηγέτιδα δύναμη της Ε.Ε. αφού έχει αντιληφθεί ότι οι Γάλλοι πήραν το πράσινο φως από τις ΗΠΑ να «βαρέσουν». Απειλεί την Ελλάδα με Grexit ενώ όλη η παραδοσιακή Δύση έχει συνταχθεί εναντίον του.
Στριμωγμένες στη γωνία οι γερμανικές φυλές και τα υποτελή τους ανατολικοευρωπαϊκά κρατίδια, έβαλαν ένα ναζιστικό κόμμα στη Φινλανδία, που συμμετέχει στην κυβέρνηση, να απειλήσει με πτώση της φινλανδικής κυβέρνησης εάν συμφωνήσει σε βοήθεια της Ελλάδας.
Το αμερικανικό ινστιτούτο Stratfor προσπάθησε να κάνει μια προβολή του κόσμου μας στο μέλλον -δηλαδή, στο 2025.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Γιορτάζουμε στα δύσκολα...

Μαζί με την ISKRA σε αυτές τις δύσκολες ώρες. 

Προσέγγιση επί της ουσίας...

Σ' αυτές τις κρίσιμες μέρες και ώρες, το θυμικό ανακτά την κυριαρχία του σε βάρος του λόγου... Τα ομπρός... ενάντια... στην πρώτη γραμμή, οι ...προδότες στιγματίζονται και οι "καθαροί" αναλαμβάνουν τον ....εξαγνισμό μας...
Η ΦΑΙΑΚΙΑ απέφυγε, κατά το δυνατόν, την συμμετοχή ή/και την πρωτοβουλία σε αυτό τον "χορό", που μας ανακαλεί με απέραντη θλίψη μνήμες 50ετίας. Μνήμες "εμφυλίων", που οδήγησαν την αριστερά στο περιθώριο και τον τόπο στην ασφυκτική αγκαλιά του Πανελληνίου ΣΟΚ και άλλων ομοειδούς ήθους και πρακτικής δυνάμεων...
Ο ψύχραιμος τεκμηριωμένος λόγος, μπορεί πράγματι να συμβάλλει στην υπέρβαση της δικής μας κρίσης, στον εμπλουτισμό της πληροφόρισης και στο καταστάλαγμα της εμπειρίας... Κάτι τέτοιες στιγμές ισχύει το ουδέν κακόν αμιγές καλού...
Στα πλαίσια αυτής της λογικής αντιγράφουμε από την ISKRA το σημείωμα της Ελένης Πορτάλιου.
  

ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΕΙ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ


1. Η συζήτηση για το πώς προχωράμε μετά από μια συντριπτική ήττα/συνθηκολόγηση της κυβέρνησης με τους δανειστές δεν μπορεί να γίνει ουσιαστική αν δεν θέσει στο επίκεντρο του προβληματισμού το πρόσφατο συντριπτικό ΟΧΙ της αντιμνημονιακής κοινωνικής πλειοψηφίας. Οι λαϊκές τάξεις και τα τμήματα της μεσαίας τάξης που η κρίση πλήττει βάναυσα, με κυρίαρχη συμμετοχή της νεολαίας, αποτελούν μία de facto κοινωνική σύνθεση, η οποία πρέπει να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις.  

Δεν είναι ούτε η ΡΙΖΑ (Ριζοσπαστική Αριστερά), πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος τελεί υπό το κράτος μιας ανυπέρβλητης αντίφασης, ούτε οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς οι οποίες υποστήριζαν πάντα την έξοδο από την Ευρωζώνη, ούτε καν η συνεργασία όλων αυτών, που θα εκπροσωπήσει το ΟΧΙ. Το ζητούμενο είναι να θέσουμε εαυτούς και αλλήλους στην υπηρεσία της συγκρότησης της μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας με στόχο α. την απελευθέρωση από το μνημόνιο μέσω της εξόδου από την Ευρωζώνη β. τη συμμετοχή των λαϊκών τάξεων ως παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στην παραγωγική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας.
2. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αριστερές θέσεις, αλλά μόνο στα χαρτιά. Θέσεις που καθησύχαζαν τους διαφωνούντες, θέσεις - υποσχέσεις στο λαό για να ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θέσεις ανέφικτο να πραγματοποιηθούν. Γιατί η σύγκρουση με τη σκληρά νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική Ευρώπη δεν είναι ένας περίπατος στους «θεσμούς» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης. Έθετα σταθερά και δημόσια στον ΣΥΡΙΖΑ την ανάγκη να ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο που θα επέτρεπε να δώσουμε, αν όχι να κερδίσουμε, τη σύγκρουση με τους δανειστές. Αυτό ο δρόμος προϋπέθετε plan A και plan B όχι ως γενική διακήρυξη αλλά ως συλλογικό σχέδιο του όλου ΣΥΡΙΖΑ και ως βάση συνδιαμόρφωσης με τις λαϊκές τάξεις, ώστε η μάχη να δοθεί με τη δική τους αποδοχή, τη δική τους εμπλοκή, τη δική τους πρωτοβουλία.
3. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν δημοκρατικό κόμμα. Υπήρχαν τάσεις με εσωτερική λειτουργία και αδιαφανές κέντρο γύρω από τον πρόεδρο και τις ομάδες που συνέπλεαν άκριτα, το οποίο δημιουργούσε διαρκώς τετελεσμένα. Τα μέλη λειτουργούσαν μέσω της διαμεσολάβησης ηγετικών στελεχών τα οποία συχνά αναλάμβαναν την επίλυση των διαφορών και τους συμβιβασμούς σε άτυπες συνθέσεις. Αυτό δεν υπέσκαπτε μόνο τη δημοκρατική και δημιουργική συμμετοχή των μελών αλλά και την κοινωνική δράση και το ουσιαστικό άνοιγμα στην κοινωνία. Σύντροφοι και συντρόφισσες που ξεπερνούσαν τον εαυτό τους, από τη μία, αδρανή μέλη - ψηφοφόροι, από την άλλη.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι οι ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση αφορούν εξίσου όλους/ες. Το κόμμα οδηγήθηκε από το προεδρικό κέντρο στη συνθηκολόγηση με τους δανειστές, μέσα από την περιθωριοποίηση των διαφωνούντων - τάσεων και μελών - ως συντρόφων δεύτερης κατηγορίας. Σε κάθε περίπτωση, αυτά τα κλειστά εσωτερικά συστήματα δεν επέτρεψαν ποτέ να συζητηθεί με ειλικρίνεια το μέγεθος του εγχειρήματος που είχαμε διακηρύξει και να δοθεί η σύγκρουση με όλο το πολυπληθές, μάχιμο ανθρώπινο δυναμικό εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ.
4. Στον ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν διαδοχικές εκτροπές από τη νομιμότητα και τη δημοκρατία : οι λίστες εκλογής των οργάνων με κριτήριο τους συσχετισμούς - όχι με αμεροληψία, η - και θεσμική - παντοδυναμία του προέδρου/αρχηγού, η προσχηματική διαμόρφωση θέσεων, η απαξίωση της λειτουργίας των τμημάτων, η ανατροπή της απόφασης για την Τοπική Αυτοδιοίκηση που προέβλεπε τη συμμετοχή των (αυτοδιοικούμενων) τοπικών κοινωνιών - παραγωγών και κινημάτων, η διαρκής παραβίαση του καταστατικού, η διαρκής διολίσθηση στην ένταξη στο κόμμα και αργότερα στο κυβερνητικό σύστημα, μέσα από πελατειακές σχέσεις, απολύτως αδιαφανώς και αναξιοκρατικά, ανθρώπων του παλαιού διεφθαρμένου καθεστώτος, ενώ η κοινωνία διαθέτει σε κάθε περίπτωση ένα τεράστιο παραγωγικό και ηθικό δυναμικό. Τέλος υπήρχαν τα κατά συνθήκην ψεύδη. Για παράδειγμα, ο πρόεδρος διακήρυξε λίγες μέρες πριν τις εκλογές την κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ ενώ, λίγες μέρες μετά τη νέα διακυβέρνηση, επιχειρήθηκε να υπαχθούν σχεδόν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους στο ΤΑΙΠΕΔ.
5. Θέλω να πω με αυτά που εξιστορώ ότι δεν μπορεί να εγκλωβιστούμε σε μια διαμάχη εντός ΣΥΡΙΖΑ με τους όρους που γινόταν στο παρελθόν και έχουν χρεοκοπήσει. Η συζήτηση για το πώς φτάσαμε ως εδώ και πως πρέπει ο καθένας και η καθεμία να πορευτεί στο μέλλον είναι μια αναγκαία δημοκρατική διαδικασία. Αλλά αυτή δεν θα λύσει την αντίφαση μεταξύ αντιτιθέμενων στο μνημόνιο και μνημονιακής κυβέρνησης. Ίσως μας επιτρέψει να ξεδιαλύνουμε δυνατότητες και επιθυμίες για το μέλλον.
6. Ο κόσμος του ΟΧΙ θα βρεθεί απέναντι σε δύσκολα προβλήματα και διλήμματα. Πρόκειται για μια κοινωνική συμμαχία στην οποία δεν έχουν όλοι ταυτόσημες ανάγκες και δεν θα υποστούν στον ίδιο βαθμό τις συνέπειες του τρίτου μνημονίου. Ξέρουμε ότι οι υλικές συνθήκες της ανθρώπινης ζωής αποτελούν την αρχή διαμόρφωσης της συνείδησης και ταυτόχρονα ότι, σε στιγμές που οι άνθρωποι καλούνται να πουν το μεγάλο ΟΧΙ, πραγματοποιείται μια υπέρβαση η οποία επιβεβαιώνει τη δυνατότητα να είμαστε ελεύθεροι. Γι' αυτό χρειάζεται να εκπονηθεί συλλογικά με τα ήδη υπάρχοντα διάσπαρτα στοιχεία και μελέτες και να γίνει κοινό κτήμα το σχέδιο εξόδου από την Ευρωζώνη ως σχέδιο της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας αλλά και ως επιλογή που απαντά στα μείζονα διακυβεύματα της δημοκρατίας, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
7. Δεν γνωρίζω αν μπορούμε να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο, αν ο Σίσυφος αυτή τη φορά θα κουβαλήσει τη λύτρωση χωρίς να πέσει. Ξέρω όμως ότι, σε αντίθεση με αυτούς που απαράδεκτα και ανιστόρητα επικαλούνται τον Λένιν και τους μπολσεβίκους, το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, ακόμα και τους Βιετκόνγκ, για να δώσουν ιστορικές αναλογίες στη σημερινή άτακτη υποχώρηση και να εξομοιωθούν με τους ήρωες της ιστορίας μας, εμείς μπορούμε να έχουμε αναφορά σ' ένα ιστορικό παράδειγμα. Θέλω να πω για την επικαιρότητα της λαϊκής αντίστασης, πρωτοβουλίας και αυτοθυσίας που πυροδότησε η ίδρυση του ΕΑΜ από το τότε σε κρίση ΚΚΕ και τις άλλες μικρές οργανώσεις. Η απελευθέρωση από τα δεσμά των μνημονίων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο ως έργο του μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού κινήματος του ΟΧΙ. Οι δυνάμεις της αριστεράς που δεν συμφιλιώνονται με τη νέα κατάσταση πρέπει να έχουν αυτό ως πρώτο στόχο.
*Η Ελένη Πορτάλιου είναι μέλος της Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού

Οι κατσαρολίστας αντεπιτίθενται...

Τους γνωρίζουμε εδώ και καιρό... Είναι αυτοί που ...παρότρυναν τον Γερούν να κρατήσει γερά... Είναι αυτοί, που αφιέρωναν την καρδούλα τους στον Γιούνκερ... Είναι ..."φιλοΕυρωπαίοι" μετά περισσού πάθους... Τεχνοκράτες και τεχνοκρατίζοντες... Αγαπούν την πατρίδα αλλά εξάγουν τις καταθέσεις τους... Ξέρουν να διαλέγουν στόχους... Χτές η Νάντια Βαλαβάνη...Σήμερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου... Ενοχλεί η πρόεδρος της Βουλής, που υπερβαίνει την λογική αυτών των ...εχόντων σώας τα φρένας... Βλέπετε, δεν συνηθίζει η Ζωή να κάνει τους κανονισμούς λάστιχο κυλότας... Ούτε να δέχεται υποδείξεις στο ψυθιριστό... Και αυτό ενοχλεί... Δυσκολεύονται να τις προσάψουν την παραμικρή παρανομία ή έστω ατυπία... Ομως, χαλάει τα ίσα του φραγκολεβαντινισμού... 
Γι' αυτό άρχισε ...κίνημα ξηλώματός της... Με την βοήθεια της τεχνολογίας... Στο Facebook. Δέκα χιλιάδες μόλις σε 3 μέρες... Εκσυγχρονιστικός οργασμός... Για την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος... Για την δημοκρατία... Για μία Βουλή, όπως την έχουμε μάθει, όπως την χρειαζόμαστε...Οπως την χρειάζονται οι Ευρωπαίοι φίλοι μας, που απαιτούν νομοθεττήματα να παιρνούν σε χρόνο dt... Να ψηφίζουν βουλευτές και Υπουργοί, που δεν έχουν προλάβει ούτε καν να διαβάσουν... Γιατί ο Χρυσοχοΐδης απλά είχε ομολογήσει αυτό που συμβαίνει φυσιολογικά... Δεν διαβάζονται εκατοντάδες σελίδες μέσα σε λίγες ώρες και μάλιστα με την επιβαλλόμενη κριτική διάθεση... Ούτε φυλομέτρηση δεν γίνεται... Αλλά αυτή είναι η σύγχρονη, προχωρημένη αντίληψη περί δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών... Αν το θέλει και το ζητάει ο Βόλφγκαγκ, εμείς σούζα σε στάση ... προάγουσα περαιτέρω την δημοκρατία βάζουμε υπογραφές και βροντοφωνάζουμε: ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ... Και η ...θρασύτατη Ζωή έρχεται να θέλει να τα χαλάσει όλα αυτά τα όμορφα, τα αγγελικά, τα βαθιά δημοκρατικά...
Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr το κείμενο, που κυκλοφόρησαν... "Χαρείτε" το...

"Στόχευση μας είναι η ουσιαστική άσκηση πολιτικής πίεσης που θα οδηγήσει στην κατάθεση πρότασης μομφής κατά της σημερινής ΠτΒ, με έρεισμα, όχι τυχόν πολιτικές ή ιδεολογικές μας διαφορές, αλλά την από μέρους της ερμηνεία και άσκηση του θεσμικού της ρόλου με τρόπο που, σε πολλές περιπτώσεις, αγγίζει τα όρια της δημοκρατικής εκτροπής. 
Η ομάδα δεν δημιουργήθηκε με πρόθεση να ασκήσει άλλου είδους κριτική ή να διακωμωδήσει πρόσωπα και πράγματα, και παρακαλούμε θερμά τα μέλη να αποφύγουν αναρτήσεις οι οποίες, καίτοι ευφάνταστες, αλλοιώνουν το χαρακτήρα της ομάδας".

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Η Νάντια και Εμείς

Αναπαράγοντας το κείμενο του Θανάση Καρτερού, νιώθουμε την ανάγκη να συνυπογράψουμε το κείμενο... 
Αναφέρεται σε έναν άνθρωπο, την Νάντια Βαλαβάνη, που έχουμε βαθειά προσωπική εκτίμηση για το ήθος της, την αγωνιστικότητά της, τις ικανότητές της. Η επίθεση από ...γνωστούς ανθρώπους, χώρους και κυκλώματα έρχεται να προστεθεί στους τίτλους τιμής, που της ανήκουν... 

Η ΝΑΝΤΙΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ

Γιατί τη Νάντια; Γιατί δεν τους αρέσουν όσα λέει και κάνει τώρα τελευταία, είναι η πρώτη σκέψη. Πιστεύω όμως ότι το πράγμα πάει βαθύτερα. Δεν τους αρέσει το γεγονός ότι σαράντα χρόνια δεν προσήλθε στις κουζίνες και στα σαλόνια τους. Δεν τους αρέσει ότι πέρασε από σαράντα κύματα κι ακόμα επιμένει. Δεν τους αρέσει ότι οι παλιοί της σύντροφοι, πλήθος νέων, κι ακόμα μεγαλύτερο πλήθος απλών ανθρώπων, τη θεωρούν ένα από τα πιο καθαρά πρόσωπα της Αριστεράς. Δεν τους αρέσει ότι είναι από τους ανθρώπους που γεφυρώνουν τις εξεγέρσεις του χτες με τους στόχους του σήμερα.
Κι έτσι την έκαναν στόχο οι επαγγελματίες κακόβουλοι της λεγόμενης ενημέρωσης. Οι μπράβοι που εκτελούν συμβόλαια λάσπης, πληρωτέα τοις μετρητοίς. Οι ποντικοί που ροκανίζουν ανθρώπους και στάσεις ζωής για να συμπεράνουν κάθε φορά το ίδιο: Όλοι είναι ίδιοι. Κι αφού όλοι είναι ίδιοι, δεν τρέχει τίποτε με όσους ρήμαξαν τη χώρα, τη δημοκρατία, την αξιοκρατία, και τα δημόσια ταμεία δεκαετίες τώρα. Τι να ξοδευόμαστε να καθίζουμε στο σκαμνί της λαϊκής κρίσης τους προηγούμενους αφού και οι τωρινοί -μάλιστα κύριε, η Βαλαβάνη!- τα ίδια είναι έτοιμοι να κάνουν και κάνουν;
Η Νάντια και κάθε Νάντια όμως, αρουραίοι, έρχεται από πολύ μακριά, για να μπορείτε να τη ροκανίσετε. Έχει πιστοποιητικά με υπογραφές θάρρους, αίματος, επιμονής και συνέπειας. Κι όσοι από τα δίσεκτα χρόνια μέχρι σήμερα πορευτήκαμε μαζί της, συμφωνήσαμε μαζί της, διαφωνήσαμε μαζί της, τρέξαμε μαζί της, σταθήκαμε μαζί της, ξέρουμε κάτι που δεν σας το έχουν μάθει στην ανωτάτη σχολή υπονομευτών και υπονόμων. Ότι υπάρχουν -ευτυχώς- άνθρωποι ακόμα που μπορούν να κουβαλούν στις πλάτες τους όχι μόνο το αύριο, αλλά και το σταυρό που αυτό συχνά συνεπάγεται.
Μα η Νάντια παραιτήθηκε, είπε, έκανε, δεν έκανε, τον τελευταίο καιρό. Ε, λοιπόν, σας έχω νέα: Όχι κι αν είπε κι έκανε, δικός της και δικός μας λογαριασμός. Αλλά όχι λογαριασμός τραπέζης, ηλίθιοι. Λογαριασμός μεταξύ συντρόφων που κράτησαν τη ζωή τους ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα. Και σ' αυτό το ταξίδι, η Νάντια είναι παρούσα, όπως πάντα. Με τις δικές της αποσκευές, όπως το συνηθίζει. Αλλά και με την αλυσίδα περιφρούρησης γύρω της, που μάθαμε πια να σχηματίζουμε... 

Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Η δημοκρατία δεν είναι επιλέξιμο αγαθό

Αυτές τις ώρες θυμήθηκα την φίλτατη Αλέκα Μητσιάλη, που περίπου 20 χρόνια πριν συνοψίζοντας τις εμπειρίες της για την τότε κρίσης της αριστεράς (ξεχνάω σε ποια ειδικά κρίση αναφέρομαι, γιατί στην αριστερά οι κρίσεις είναι σαν ψωμοτύρι) είχε πει... Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε αλλά σίγουρα θα πρέπει να είναι με βαθιά, αληθινή Δημοκρατία... Αυτό το "τσιτάτο" αποτυπώθηκε στο νού μου γιατί προερχόνταν από μία νέα κοπέλλα, που χωρίς βαρύδια αρτηριοσκηρωμένης σκέψης διέγνωσε και κατέθεσε το μεγάλο ζητούμενο για την αριστερά στην Ελλάδα, στο κόσμο, για τον ίδιο τον κόσμο... Σε αντίθεση με πολλούς σούπερ επαναστάτες "διανοούμενους" και διανοούμενους, που υπηρετούσαν με αυστηρή συνέπεια το Μακιαβελλικόν: ο σκοπός αγιάζει τά μέσα επικαλούμενοι -όχι πάντοτε άδικα- επιλεκτικά κατά περίπτωση τσιατάτα της Μαρξικής-Λενινιστικής πρακτικής... 
Κάποιοι, στην διαδρομή του χρόνου, μας έκοψαν και την καλημέρα για τον ...ασυγχώρτητο ρεφορμισμό μας να ζητάμε ίδιο μέτρο κρίσης για τους μεν και τους δε (ειρήσθω εν παρόδω ότι και οι μεν και οι δε ήταν μέχρι προσφάτως σύντροφοι και ο χαρακτηρισμός του προδότη και του υπηρέτη του ταξικού εχθρού εμπεριείχε απίστευτη υποκρισία, βολονταρισμό και γενικά διπρόσωπο μικροαστικό ήθος λόγου και πράξης). Αυτού του είδους η ηθική συγκρότηση, κατάφερε μεγάλες "νίκες" του επαναστατικού κινήματος, όπως π.χ. στην μακρυνή Τασκένδη, όπου μία δράκα κατάφερε να αλλάξει τα φώτα λόγοις και όπλοις σε μερικές χιλιάδες συντρόφων, που στην χειρότερη των περιπτώσεων υπερασπίζονταν τα επιχειρήματα, που με περίσσιο πάθος και φανατισμό είχαν διδαχτεί να υπηρετούν απ΄τους ώψιμους αναμορφωτές τους... 
Η ιστορία όμως γνωρίζει να σου βγάζει την γλώσσα ειρωνικά, σαρκαστικά, όταν νομίζεις πως την κοροϊδεύεις... Ετσι οι αδελφωμένοι σύντροφοι εκκαθαριστές των εκκαθαρίσεων του 1956, αλληλοεκκαθαρίστηκαν 12 χρόνια αργότερα το 1968 στην 12η ολομέλεια και πάλι ως προδότες οι μεν, προδότες και οι δε...
Γεμάτη η ιστορία της παγκόσμιας αριστεράς και ειδικότερα της Ελληνικής από τέτοιου είδους μεγαλουργίες, που φυσικά τις βλέπει ο ταξικός αντίπαλος και πολύ τις χαίρεται τρίβοντας τα χέρια του, στρίβοντας τα μουστάκια του και εσχάτως μη παραλείπων και την έκφραση του βαθέος θαυμασμού του ...
Μακρύς ο πρόλογος για το προκείμενο, που δεν είναι άλλο από την κατάσταση στα καθοδηγητικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ... Είναι κοινό μυστικό, πως στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται από πολλά έτη μία αντιπαράθεση τάσεων, που σε αρκετές περιπτώσεις υπερέβη κατά πολύ τα όρια της επιθυμητής ιδεολογικοπολιτικής ζύμωσης και δημιουργικής αντιπαράθεσης και μετατράπηκε σε οργανωτικίστικα κόλπα επικράτησης... Την κυριαρχία της στα όργανα απολάμβανε μέχρι πρόσφατα η ηγετρική τάση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία σε κάθε "δύσκολη" στις επιδιώξεις της περίπτωση συγκαλούσε τα όργανα και καθάριζε... Ετσι καθαρίστηκαν και οι τάσεις στο ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελούσαν ό,τι πιο ανανεωτικό  και ριζοσπαστικό στις οργανωτικές δομές ενός αριστερού σχηματισμού, βαθειά άγνωστο στην κομματική κουλτούρα της ελληνικής αριστεράς, που υπερέβαινε μάλιστα κατά πολύ το πλαίσιο λειτουργίας της ΕΔΑ, όπου και πάλι ένας ήταν ο κυρίαρχος... Ετσι επικράτησαν και οι εκάστοτε επιλογές της ηγετικής ομάδας σε προγαμματικό επίπεδο... 
Καιρός όμως φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια... Ή αλιώς: έχει ο καιρός γυρίσματα... Και η θριαμβεύουσα στους συσχετισμούς της κεντρικής επιτροπής ηγετική ομάδα, μετά τον ...θρίαμβο της αξιοποίσης του 62% και της ... εξαυτού συμφωνίας έχει στριμοκωλιάσεις... Πήρε το μήνυμα της πλειοψηφίας της Κ.Ε., που ζητά σύγκλιση του οργάνου και σφυρίζει αδιάφορα... Δεν είναι ώρες για τέτοια πράματα λένε οι ...σκεπτόμενοι ώριμα σύντροφοι της ηγεσίας... Ξέρουν αυτοί, γιατί ως ηγέτες διαθέτουν ...το άγιο δισκοπότηρο της ορθής γνώμης και γνώσης... Αντί, λοιπόν να αναλάβουν από την πρώτη στιγμή, πολύ πριν από την ψήφιση της συμφωνίας, πολύ πριν και από την προκήρυξη του δημοψηφίσματος να συγκαλέσουν την Κ.Ε. για να πάρει, τουλάχιστον αυτή την ευθύνη των πολιτικών αποφάσεων, προτίμησαν να χειρστούν το ζήτημα εν λευκώ εμφανιζόμενοι δώδεκα και πέντε ως απο μηχανής θεοί, έχοντας με την αυτονόητη κουλτούρα δημοκρατικής λειτουργίας ενός σύγχρονου αριστερού ριζοσπαστικού κόμματος, τόση σχέση όση και ο φάντες με το ρετσινόλαδο...
Στο σημείωμα αυτό δεν επιθυμούμε να απαλύνουμε, πολύ περισσότερο να παραλείψουμε τις ευθύνες του αριστερού ρεύματος στην απουσία παραγωγής πολιτικής... Κάποτε είχαμε ενθουσιαστεί με το κείμενο, που κυκλοφόρησε το ρεύμα ενόψει της Συνόδου της Κ.Ε., που ασχολήθηκε με οργανωτικά και πολιτικά ζητήματα του ΣΥΡΙΖΑ, λίγο μετά τις εκλογές του 2012... Η συνέχεια, δηλαδή η συνεχής πρόκληση για την ανάπτυξη ιδεολογικού και πολιτικού διαλόγου φτωχή έως ανύπαρκτη... Γιατί η επανάληψη κάποιων νύξεων-κλισσέ περί εξόδου από το Ευρώ, μάλλον ενίσχυαν παρά ξεδιάλυναν το σκότος και τον πανικό, που συντηρούσαν σύμπας ο κόσμος της συντήρησης -κόμματα, οργανώσεις, εκκλησία, ΜΜΕ-. Ηταν ουσιαστικά, χωρίς τεκμηρίωση μία εξίσου δογματική θολούρα, που αντικειμενικά βόλευε τον Ευρωμονόδρομο της ηγετικής ομάδας...
Ακόμη και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ στην δύσκολη ώρα έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει την αναμέτρησή του με το νέο, ζητούμενο πολιτικό ήθος ως μόνης ελπίδας για το διαφορετικό, το εναλλακτικό, το ριζοσπαστικό... Και αυτό το ήθος πρέπει πρώτα και κύρια να είναι ολοκληρωτικά δημοκρατικό... Αν οι σύντροφοι της ηγεσίας ελπίζουν με τερτίπια ..."ανανεωτικά φωτισμένων πραξικοπηματιών" να επαναλάβουν ...δοξασμένες στιγμές ολομελειών και συνεδρίων του παρελθόντος ας θυμηθούν -γιατί αν δεν το γνωρίζουν ας το ...ψάξουν λιγάκι...-, ότι στην γωνία τους περιμένει η ιστορία και τους βγάζει μία γλωσσάρα, Νααα, μετά συγχωρήσεως... Αυτήν που έβγαζε στους εκάστοτε καθαιρούμενους από την μασσίνα των Σταλινικών εκκαθαρίσεων, μόλις είχαν τελειώσει το έργο εκκαθάρισης των προηγούμενων...
Τους περιμένει όλους στη γωνία ο Βόλφγκαγκ... Σήμερα το αριστερό ρεύμα... Αύριο πρωί-πρωί τους ίδιους... Και ας μοιάζουν καλύτερα παιδιά... Πιο λογικά, πιο ήρεμα, πιο ώριμα... Οσο καιρό είναι, δηλώνουν ότι είναι ή μοιάζουν αριστεροί, ο Βόλφγκαγκ θα τους προσμένει με αυτό το Αδολφικό υπομειδίαμα, που συνοδεύεται από την ίδια λάμψη των εξαγριωμένων ματιών του... Η έννοια της αριστεράς, μόνον ως γελιοποιημένη καρικατούτρα χωράει στα οράματα του Βόλφγκαγκ, της Αγκελα και των άλλων φιλελε παιδιών... 
Η άμεση σύγκλιση της Κ.Ε. είναι ζήτημα πρωταρχικής σημασίας καταστροφικά αναβληθέν τους τελευταίους καιρούς... Ας αφήσουν όλοι τους αριθμητικούς συσχετισμούς δυνάμεων... Μέχρι και 4 δεκαετίες περίπου μετά το 1968, οι διασπασθέντες στην 12η ολομέλεια δεν συμφωνούσαν στο αποτέλεσμα του ράγκμπυ των ψηφοφοριών, όντας και οι δύο ουσιαστικά αδύναμοι να ερμηνεύσουν τα αίτια της διάσπασης, τα αίτια της ήττας (χούντα της 21ης Απριλίου). Ο ΣΥΡΙΖΑ στην παρούσα δυσχερέστατη συγκυρία, έχει έναν και μόνον έναν ενδεχόμενο δρόμο σωτηρίας: τον διάλογο... Ο εκτός οργάνων διάλογος στα τσιπουράδικα, τις καφετέριες, τις ουζερί δεν μπορεί να υποκαθιστά την ανοιχτό, τολημρό διάλογο στα αντίστοιχα όργανα, οι συνεδριάσεις των οποίων πρέπει να πάψουν να είναι απλές ευκαιρίες καταμέτρησης των εσωκομματικών συσχετισμών... Αυτός ο βαθειά συντηρητικός, αντιδραστικός οργανωτικισμός εξασφαλίζει με μαθηματική υπερβεβαιότητα την πλήρη αποτυχία και συντριβή, έστω και αν κάποιοι πανηγυρίζουν προμετρώντας τα κουκιά τους... Βραχύς ο βίος του...
Αυτές τις σκέψεις έκανα ως ένας αμετανόητος ΜΗ Συριζαίος... 
Και καλά... Με πιο δικαίωμα μιλάω τότε, θα αναρωτηθούν οι ...κλασσικοί κομματικοί...
Αντε και καλά κρασιά σύντροφοι, τους απαντάω...

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Συμβαίνει τώρα...

Εχει γραφτεί σε γνωστότατο ιατρικό περιοδικό (Lancet) μελέτη, που 'έχουμε παρουσιάσει στην ΦΑΙΑΚΙΑ και που τεκμηρίωνε, ότι η κατάσταση στο υγειονομικό σύστημα της χώρας, λόγω μνημονιακής πολιτικής έχει καταστήσει την χώρα υγειονοική βόμβα για την Ευρώπη και τον κόσμο... Χαρακτηριστική η επανεμφάνιση ασθενειών, που θεωρούνταν τελειωμένες (ελονοσία, ευλογιά κ.λ.π.) ενώ οι δείκτες υγερίας βρεφών και ενηλίων έχουν βαρέσει κόκκινο...
Τώρα έρχεται μία ομάδα Βέλγων γιατρών πανεπιστημιακών και ζητάει την εξαίρεση του Τομέα της Υγείας από τα μνημονιακά μέτρα... 
Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr.

Βέλγοι γιατροί: Να εξαιρεθεί η Υγεία από τις περικοπές

Με κοινή επιστολή τους προς τον πρωθυπουργό του Βελγίου Σαρλ Μισέλ και την υπουργό Υγείας Μαγκί Ντε Μπλοκ, 26 Βέλγοι επιστήμονες, ως επί το πλείστον καθηγητές της Ιατρικής, αναφέρονται στην κατάσταση της δημόσιας υγείας στην Ελλάδα, η οποία -όπως τονίζουν- επιδεινώθηκε από την αρχή της κρίσης.

Το αποτέλεσμα ήταν να παρατηρείται ανεπαρκής ιατρική κάλυψη, βρέφη που γεννιούνται ελλιποβαρή, αύξηση των περιπτώσεων κατάθλιψης, όπως και των θετικών διαγνώσεων AIDS.

Αναλυτικότερα, οι Βέλγοι επιστήμονες ζητούν από την πολιτική ηγεσία της χώρας τους να χρησιμοποιήσει την επιρροή της ώστε οι ευρωπαϊκές συμφωνίες βοήθειας για την Ελλάδα να θεμελιώνουν την πρόσβαση στις υπηρεσίες Υγείας.

«Η οικονομική κρίση και η πολιτική λιτότητας μετέτρεψαν την Ελλάδα στο άρρωστο παιδί της Ευρώπης.

Το περασμένο έτος, ο ΟΟΣΑ ανακοίνωνε ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού δεν διέθετε πλέον ιατρική κάλυψη. Πολλές έρευνες αποδεικνύουν ότι ακόμη και τώρα οι ευάλωτες ομάδες είναι εκείνες που πρώτες βάλλονται από τα μέτρα περικοπών και λιτότητας» αναφέρουν στην επιστολή τους, τονίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Σύνοδος της 12ης Ιουλίου δεν εγγυάται ότι θα διατηρηθούν σε ισχύ τα μέτρα, που έλαβε η κυβέρνηση ενάντια στην κρίση.

Καταλήγοντας στην επιστολή αναφέρουν τα εξής: «Ζητάμε από την κυβέρνηση του Βελγίου να τοποθετηθεί στο πλαίσιο των μελλοντικών ευρωπαϊκών διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα, έτσι ώστε να αποκλειστεί η Υγεία από τους τομείς περιστολής δαπανών. Στις διαπραγματεύσεις για ένα νέο κοινωνικό πακέτο με την Ελλάδα, το Βέλγιο μπορεί να εισηγηθεί υπέρ ενός συστήματος προστασίας, το οποίο να δίνει τη δυνατότητα στην ελληνική κυβέρνηση να θωρακίσει το σύστημα Υγείας με μέσα που θα του επιτρέψουν να παρουσιάσει θετικούς δείκτες υγείας. Σας ζητάμε μία συνάντηση, ώστε να συζητήσουμε γι’ αυτά τα θέματα, σε ένα επιστημονικό και δεοντολογικό πνεύμα».