ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Συντονισμός;;; Μακάρι...

Η τηλεφωνική επικοινωνία του Παναγιώτη Λαφαζάνη, επικεφαλής της ΛΑΕ, με τον Ζαν Λυκ Μελανσόν, επικεφαλής του κόμματος της Αριστεράς στην Γαλλία, με θέμα την διαμόρφωση μιας κοινής αντι-Ευρώ πολιτικής, ίσως και να αποτελεί ένα από τα πρώτα σπέρματα ενός ουσιαστικότερου πολιτικού προβληματισμού στα Πλαίσια της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που μέχρι τώρα εξαντλείται σε αμοιβαίες φιλοφρονήσεις με τάση στρογγυλέματος και αποφυγή ακανθωδών ζητημάτων, που όμως βρίσκονται μπροστά μας... Στο ίδιο παλίσιο βρίσκετυαι και η συνάντηση Μελανσόν - Κουβελάκη σχετικά με την οποία αντιγράφουμε από την ISKRA. Μακάρι, οι αναγκαιότητες της ζωής να αναδειχθούν στην πρώτη γραμμή της ατζέντας προβληματισμού και δράσης της Αριστεράς στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕΛΑΝΣΟΝ – ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ(ΛΑΕ) ΣΤΗΝ ΤΟΥΛΟΥΖΗ, ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΑΛΛΙΑΣ
Ο εκπρόσωπος της Λαϊκής Ενότητας Στάθης Κουβελάκης συναντήθηκε χθες με τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ευρωβουλευτή του Αριστερού Μετώπου και ηγέτη του Αριστερού Κόμματος Γαλλίας, και με τους Ερίκ Κοκερέλ και Ντανιέλ Σιμονέ, εθνικούς συντονιστές του κόμματος. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο εκδηλώσεων υπό την επωνυμία "Θερινό Πανεπιστήμιο, τις οποίες διεξάγει αυτό το Σαββατοκύριακο στην Τουλούζη το Αριστερό Κόμμα Γαλλίας. Τα διδάγματα της ελληνικής εμπειρίας ήταν στο επίκεντρο της όλης συζήτησης, επισκιάζοντας ακόμη και θέματα της γαλλικής πολιτικής, όπως η προετοιμασία των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων (περιφερειακές εκλογές το φθινόπωρο και προεδρικές την άνοιξη του 2017).
Κοινή διαπίστωση ήταν ότι η υπογραφή Μνημονίου αποτελεί τομή που σηματοδοτεί το τέλος ενός πολιτικού κύκλου και καθιστά απόλυτα επιτακτικό τον στρατηγικό επαναπροσανατολισμό τηςριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ευρώπη. Κόμβος σε αυτήν την κατεύθυνση αποτελεί το ζήτημα τηςρήξης με την υπάρχουσα ΕΕ και η ανάγκη ενός εναλλακτικού σχεδίου, που περιλαμβάνει την έξοδο από το ευρώ, την ανυπακοή στις ευρωπαϊκές συνθήκες και τη γενικότερη αμφισβήτηση της ΕΕ. Το Αριστερό Κόμμα της Γαλλίας έχει καταθέσει την πρότασή του για «διεθνιστική συνάντηση για το σχέδιο Β», που έγινε δεκτή από την Λαϊκή Ενότητα κατά τη διάρκεια της συνομιλίας που είχε στις 24 Αυγούστου ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν με τον Π. Λαφαζάνη.
Ο Σ. Κουβελάκης συμμετείχε στα δύο κεντρικά πάνελ του θερινού πανεπιστημίου του κόμματος, για το σχέδιο Β και το ευρώ αντίστοιχα, όπου και ανέπτυξε τις θέσεις της Λαϊκής Ενότητας για την ελληνική κατάσταση και την ανάγκη σύγκρουσης με τους θεσμούς και τις πολιτικές της ΕΕ, με αιχμή την έξοδο από το ευρώ ως αναγκαία συνθήκη για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών.
Μεγάλο ενδιαφέρον είχαν όμως οι τοποθετήσεις των κεντρικών στελεχών του Αριστερού Κόμματος της Γαλλίας πάνω στα επίμαχα θέματα.
Στο πρώτο πάνελ, ο εθνικός συντονιστής του κόμματος Ερίκ Κοκερέλ παρουσίασε την πρόταση του κόμματός του, την οποία εκτός από την Λαϊκή Ενότητα στηρίζουν ο Οσκαρ Λαφονταίν και το Σιν Φέϊν της Ιρλανδίας. Στην ομιλία του τόνισε ότι η τοποθέτηση του κόμματός του πάνω στο ελληνικό ζήτημα δεν προέκυψε από κάποια προϋπάρχουσα αντίληψη αλλά από ενδελεχή μελέτη του Μνημονίου που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση, το οποίο χαρακτήρισε χειρότερο από τα δύο προηγούμενο και εργαλείο νεοαποικιακής υποδούλωσης της Ελλάδας. Τόνισε επίσης ότι η αποτυχία του Σύριζα στην Ελλάδα καθιστά το σχέδιο Β ζήτημα ζωής ή θανάτου για την «άλλη Αριστερά» της Ευρώπης.
Η γιορτή της Ουμανιτέ (της εφημερίδας του ΚΚ Γαλλίας) στις 12 και 13 Σεπτέμβριου θα δόσει την πρώτη ευκαιρία για τη δημόσια συζήτηση της πρότασης, και στο σχετικό πάνελ θα συμμετέχουνμ πέραν του Μελανσόν, ο Οσκαρ Λαφοντέν, εκπρόσωποι της Λαϊκής Ενότητας, του Σιν Φέϊν και άλλων δυνάμεων με τις οποίες διεξάγονται διαβουλεύσεις.
Στο πάνελ για το ευρώ, ο υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του κόμματος Γκυγιόμ Ετιεβάν παρουσίασε τη θέση του κόμματος για το ευρώ, το οποίο χαρακτήρισε ως ταξικό σχέδιο που υπηρετεί εξ’ολοκλήρου τα συμφέροντα του κεφαλαίου και την ηγεμονία του γερμανικού καπιταλισμού στην Ευρώπη. Θέση του Αριστερού Κόμματος είναι η εφαρμογή ενός ριζοσπαστικού προγράμματος ρήξης με τις πολιτικές λιτότητα,ς με ανυπακοή στις ευρωπαϊκές συνθήκες. Εφόσον, όπως είναι σχεδόν βέβαιο μετά την ελληνική εμπειρία, ένα τέτοιο πρόγραμμα θα συναντήσει την λυσσαλέα αντίδραση των ευρωπαϊκών θεσμών και των υπόλοιπων κυβερνήσεων, τότε η έξοδος της Γαλλίας από το ευρώ είναι αναπόφευκτη και ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα πρέπει να έχει προηγουμένως προετοιμασθεί τόσο τεχνικά όσο, κυρίως, πολιτικά, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η λαϊκή στήριξη.
Ο Γκυγιόμ Ετιεβάν παρατήρησε ότι η έξοδος από το ευρώ δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά εργαλείο ανατροπής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Τόνισε επίσης ότι η έξοδος από το ευρώ δεν αρκεί και ότι απαιτείται μια ρήξη με τις ευρωπαϊκές συνθήκες, άρα με την ίδια την ΕΕ. Η ανυπακοή στις συνθήκες από μια μεγάλη χώρα όπως η Γαλλία οδηγεί σχεδόν σίγουρα στην διάλυσης της ΕΕ και όχι απλά σε μια μονομερή αποχώρηση, στο βαθμό που το ευρωενωσιακό πλαίσιο δεν θα μπορούσε α επιβιώσει μετά από μια τέτοια ρήξη.
Ας σημειώσουμε τέλος ότι σε αυτά τα πάνελ συμμετείχαν εκπρόσωποι της «Ενωμένης Αριστεράς» της Σλοβενίας, η Σεμπαχάτ Τουνσέλ, ηγετική μορφή του συνασπισμού τουρκικών και κουρδικών αριστερών κομμάτων HDP-HDK, ο ιδρυτής της ATTAC και πρώην διευθυνής της Monde Diplomatique Μπερνάρ Κασσέν και ο Σεντρίκ Ντιράν, οικονομολόγος και στέλεχος του Ensemble, της τρίτης συνιστώσας του Αριστερού Μετώπου της Γαλλίας.

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Τι μου θυμίζει ... Τι μου θυμίζει...

Λοιπόν... Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκε στην ΑΘΗΝΑΪΔΑ... Εκεί, δηλαδή, που παρουσιάστηκε πριν από 3 χρόνια ένα ρηξικέλευθο ριζοσπαστικό, οραματικό και ρεαλιστικό πρόγραμμα ανατροπής, που ενέπνευσε και συσπείρωσε... 
Ακολούθησε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που στένευε τους ορίζοντες της Αθηναΐδας αλλά εξακολουθούσε να υπόσχεται ριζικές αλλαγές... Στην Θεσσαλονίκη θα βρίσκεται ο πρωθυπουργός την άλλη Κυριακή...
Ξανά, λοιπόν, η ΑΘΗΝΑΪΔΑ αλλά βουτηγμένη στον "ρεαλισμό"... Αυτή τη "αρχή" και "στάση", που υιοθετούν τελικά, όσοι έχουν ανάγκη να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να εξωραΐσουν τις μεταμορφώσεις τους... Κουτοπόνηρα τερτίπια, που αδυνατούν να διαγράψουν την συλλογική μνήμη και τις αναμνήσεις αυτών, που ονειρεύτηκαν και, τελικά, εκθέτουν τους εμπνευστές τους... Αμεσα ή πιο μακροπρόθεσμα... 
Αδιαφορούμε για αυτούς... Θα απολαύσουν -γρήγορα ή αργά- τα άξια ών εποίησαν... Πονάμε μόνο για τις στρατιές των απογοητευμένων, ιδιαίτερα των νέων, που ξαναμπήκαν στο προσκήνιο της πολιτικής δράσης στις γραμμές του αγώνα για το ΟΧΙ και που έχουν κάθε "δικαίωμα" να βιώνουν την πίκρα τους με καινούρια άρνηση συμμετοχής και με δηλήσεις "δέσμευσης" σε ιδιώτευση... Μαζί με τις χιλιάδες νέους, που ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα... Θύματα των ευεργετικών ισοδύναμων προγραμμάτων του νέου και πιο άγριου μνημόνιου... Τελικά ο πατρώος τόπος δεν τους ανήκει. Εκχωρήθηκε μετά από τους εκβιασμούς της "Ευρώπης των λαών" πάνω σε μία κυβέρνηση και -κυρίως- σε έναν πρωθυπουργό, που αξίζει να ξαναδιαβάσει το πλήθος των δηλώσεων- δεσμεύσεών του για κατάργηση του μνημονίου... Ετσι, για να δούμε άν θα κοκκινίσει καθόλου...

Ποιους δικαιώνει το : "Δεν υπήρχε εναλλακτική"

Η ανάγκη του ηγετικού πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει ή έστω να εφεύρει ένα φύλο συκής, που να καλύπτει την κωλοτούμπα του Ιουλίου, μας θυμίζει τον γελωτοποιό του Λουδοβίκου ΙΔ, που κλήθηκε από το βασιλιά να κάνει μία φοβερά ασεβή πράξη που η δικαιολογία της να είναι ακόμη χειρότερη... 
Εχουν άραγε συναίσθηση εκεί στον ηγετικό πυρήνα, ότι κάθε επιμονή στο επιχείρημα ΤΙΝΑ (There Is No Alternative) συνιστά ιστορική, πολιτική και ηθική δικαίωση των κ.κ. ΓΑΠ, Σαμαρά, Βενιζέλου, Παγκάλου και πολλών άλλων;;; Ή πιστεύουν, ότι απευθύνονται σε κρετίνους;;; 
Γράφει σχετικά ο Σπύρος Σακελλαρόπουλος και αντιγράφουμε από την ISKRA.

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ 

ΤΟΥ ΓΑΠ ΚΑΙ ΤΟΥ Α. ΣΑΜΑΡΑ;


 Αμέσως μετά την πραγματοποίηση του δημοψηφίσματος το κυβερνητικό κέντρο και αφού προχώρησε στη σύναψη συμφωνίας με τους δανειστές άρχισε να χρησιμοποιεί με σταθερότητα το ακόλουθο επιχείρημα: «δεν υπήρχε άλλη λύση»
Ωστόσο, η υιοθέτηση αυτής της αντίληψης αναδεικνύει μια σειρά από ζητήματα.
Το πρώτο αφορά την ύπαρξη μιας κόκκινης γραμμής που συνδέει την κυβέρνηση Τσίπρα με τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά. Καμία από τις τρεις δεν ήταν 'προγραμματισμένη' για την εφαρμογή μνημονίων. Οι δύο τελευταίες όταν βρίσκονταν προ των πυλών της κυβερνητικής εξουσίας δήλωναν συνεχώς πως δεν σκόπευαν να εφαρμόσουν μνημονιακές πολιτικές (ο Παπανδρέου με το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» και ο Σαμαράς με τα αλήστου μνήμης Ζάππεια Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και τη καταψήφιση των μνημονιακών μέτρων την περίοδο 2010- 2011). Σύντομα, όμως, προσαρμόστηκαν στη «σκληρή» πραγματικότητα (που αντιστοιχούσε στους στόχους των τάξεων που εκπροσωπούσαν), υιοθετώντας εντελώς διαφορετικά μέτρα από αυτά που ευαγγελίζονταν πριν γίνουν κυβέρνηση.

Το επιχείρημα αυτής της «υποχώρησης» ήταν κοινό: δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Οι μετέπειτα συνέπειες για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού είναι γνωστές, τα οικονομικά αδιέξοδα ακόμα πιο εμφανή (δε θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε πως τα μνημόνια ξεκίνησαν με το επιχείρημα της ανάγκης μείωσης του δημόσιου χρέους και μετά από 5 χρόνια κοινωνικής καταστροφής το χρέος σε σχετικούς αριθμούς έχει εκτοξευτεί από το 129% στο 176% και σε απολύτους αριθμούς έχει μειωθεί μόλις κατά 6 δις (από τα 328 στα 322 δις). Η Κυβέρνηση Τσίπρα κινείται ακριβώς στο ίδιο πλαίσιο: δεν ήθελε τέτοια μέτρα αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση.
Το δεύτερο είναι πως ακριβώς λόγω αυτής της κοινής κόκκινης γραμμής που συνέδεε τις προηγούμενες κυβερνήσεις τα κόμματα που στήριξαν αυτές τις πολιτικές είχαν την ίδια κατάληξη: βαθειά πολιτική αποδοκιμασία, έστω και με ανισόμετρο τρόπο: η ΔΗΜΑΡ και το ΛΑΟΣ εξαφανίστηκαν από τον πολιτικό χάρτη, το πιο ισχυρό μεταπολιτευτικά κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, αγωνίζεται να έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, η ΝΔ βρίσκεται σε πολιτική περιδίνηση από την οποία δύσκολα φαίνεται να μπορεί να απεμπλακεί: υπενθυμίζουμε πως έλαβε το δεύτερο μικρότερο ποσοστό στη ιστορία της, ο σημερινός αρχηγός της έχει οριστεί (!) από τη προηγούμενο και, το κυριότερο, δεν μπορεί να αρθρώσει ένα πολιτικό λόγο που να προσελκύσει πρώην ψηφοφόρους της μην εμφανίζοντας έτσι καμία πολιτική δυναμική (αντίστοιχη πχ με αυτή που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση την περίοδο 2012- 2014).
Από την πλευρά του και ο ΣΥΡΙΖΑ περνά μια πρωτοφανής εσωτερική κρίση, το μέγεθος της οποίας δεν έχει ακόμα αναδυθεί πλήρως. Σε κάθε περίπτωση ένα πολύ σημαντικό μέρος των λαϊκών τάξεων γύρισε την πλάτη του στα μνημονιακά κόμματα (παλαιά και νέα) θεωρώντας πως μπορούσε να υπάρξει και άλλη λύση.
Το τρίτο έχει να κάνει με το πως προετοιμάστηκε η σημερινή ελληνική κυβέρνηση για τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε. Θα μπορούσε, δε, να σημειωθεί πως ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς, είχαν, ο καθένας ξεχωριστά, από ένα ελαφρυντικό: ο Παπανδρέου ότι δεν είχε αντιληφθεί το ριζικό τρόπο με τον οποίο η ελληνική οικονομία είχε εμφανίσει χαρακτηριστικά βαθιάς κρίσης, ενώ από την πλευρά του ο Σαμαράς θεωρούσε πως λόγω της πολιτικής συγγένειας με τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές δυνάμεις θα έβρισκε πιο γόνιμο έδαφος για να αναπτύξει τις απόψεις του Ο Α. Τσίπρας δε διέθετε κανένα από αυτά, το αντίθετο μάλιστα. Αφενός από το 2010 είχε γίνει σαφές πως η κρίση ήταν βαθιά και θα κρατούσε και αφετέρου ήδη από την πρωτοφανή επίθεση που είχε γίνει από τις ευρωπαϊκές συντηρητικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του Ιουνίου του 2012, είχε καταστεί σαφές πως οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν ήταν διατεθειμένες να δεχτούν οποιαδήποτε απόκλιση από το μνημονιακό πλαίσιο.
Όταν προεκλογικά ετίθετο, από πολλές πλευρές, το ερώτημα του τι θα κάνει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στη περίπτωση που οι δανειστές δε δέχονταν τις μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνονταν στο προεκλογικό της πρόγραμμα, η, μονότονη, απάντηση ήταν πως δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση (βεβαίως αντίστοιχες βεβαιότητες είχαν διατυπωθεί από τον Σαμαρά για τη ελάφρυνση του χρέους ή από τον Παπανδρέου για έξοδο από την κρίση στα τέλη του 2011). Εδώ πια έχουμε ένα κράμα ιδεοληψίας και ανευθυνότητας. Ιδεοληψίας γιατί οι κυβερνητικοί ταγοί δεν διανοούνταν πως η Ευρώπη της αλληλεγγύης, όπως τη φαντάζονταν, θα μπορούσε να σπρώξει την Ελλάδα στον κοινωνικό καιάδα (λες και δεν το είχε ήδη κάνει επί πέντε συναπτά έτη). Ανευθυνότητας διότι μια κυβέρνηση θα πρέπει πάντα να επεξεργάζεται και εναλλακτικές λύσεις δεδομένου ότι είναι αδύνατο να της πάνε όλα πρίμα
Το αποτέλεσμα είναι πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε με την κυβέρνηση να υιοθετεί αυτά που λίγες βδομάδες πριν είχε καταγγείλει σε όλους τους δυνατούς τόνους. Ανεξάρτητα από το αν το τρίτο μνημόνιο είναι το χειρότερο από όλα, το ζήτημα παραμένει: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ ψήφισε μνημόνιο με όλα τα συμπαραμαρτούντα, κάνοντας δηλαδή ό,τι και οι προγενέστεροι
Το τέταρτο ζήτημα είναι μήπως τελικά θα ήταν καλύτερα αν η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε κάνει τίποτε. Δηλαδή αν από την πρώτη στιγμή είχε δεχθεί τις προτάσεις των δανειστών, χωρίς σχοινοτενείς διαπραγματεύσεις, λεκτικές επιθέσεις, πραγματοποίηση δημοψηφίσματος κλπ. Η απάντηση δεν είναι εύκολη, το περίφημο mail Χαρδούβελη που περιελάμβανε μεν αντιλαϊκά μέτρα μικρότερης όμως έντασης, αλλά ποτέ δεν έγινε δεκτό από τη άλλη πλευρά. Ωστόσο η ουσία δεν αλλάζει. Και σε αυτή την περίπτωση θα υπήρχε μια κυβέρνηση που θα εφάρμοζε μνημόνια
Βέβαια απέναντι σε όλα αυτά επιχειρούνται να χρησιμοποιηθούν τα επιχειρήματα πως μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόσει με πιο φιλολαϊκό τρόπο τα μνημόνια, αποκτά χρόνο να προετοιμαστεί για επικείμενη ρήξη και στο κάτω- κάτω δε θα πρέπει να διαγραφούν τα επιτεύγματα των πρώτων έξι μηνών. Σε όλα αυτά ο αντίλογος είναι πως δεν υπάρχει φιλολαϊκή εφαρμογή των μνημονίων, από τη στιγμή που αυτά υιοθετούνται θα υπάρχουν συνεχείς έλεγχοι από τους δανειστές για την πιστή τήρηση τους (όπως άλλωστε γινόταν και με τα προηγούμενα μνημόνια). Σε αντίθετη περίπτωση θα σταματήσει η χρηματοδότηση, η χώρα θα έρθει σε ρήξη με την ΟΝΕ, εξελίξεις που όπως έχει πολλάκις δηλώσει η κυβέρνηση απεύχεται με κάθε τρόπο. Ούτε βεβαίως είναι σοβαρό να μιλά κανείς για ρήξη όταν αφενός υποστηρίζει πως η θέση της Ελλάδας στην ΟΝΕ είναι αδιαπραγμάτευτη και αφετέρου βουλιάζει όλο και περισσότερο στις συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής- πόσο μάλλον που δεν προχώρησε στο σχεδιασμό αυτής της ρήξης στο διάστημα από την άνοιξη του 2012 και μετά.
Τέλος, ειλικρινά δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποια είναι τα ιδιαίτερα στοιχεία φιλολαϊκής πολιτικής που θα καταφέρουν να επιβιώσουν σε περίοδο μνημονίου: οι 100 δόσεις είχαν σχεδιαστεί από τη ΝΔ και τώρα πάνε για περιορισμό του αριθμού των δικαιούχων, η μείωση της εισοδηματικής συμμετοχής στο φόρο αλληλεγγύης, που επίσης επί ΝΔ είχε σχεδιαστεί, ακυρώθηκε, οι επαναπροσλήψεις θα αντισταθμιστούν από δραστική περιστολή των προγραμματισμένων προσλήψεων, ο νόμος Μπαλτά έχει πάει στις ελληνικές καλένδες, μένουν μόνο οι ανθρωπιστικού χαρακτήρα παρεμβάσεις στη απονομή της ελληνικής ιθαγένειας και του νόμου για τις φυλακές, μόνο που γι' αυτά τα δύο ποτέ δεν υπήρξαν διαφωνίες από τους δανειστές.
Το τελικό συμπέρασμα είναι πως η χώρα οδεύει στον έκτο χρόνο μνημονίων, με ό,τι αυτό, το περιεχόμενο ου οποίου είναι πια γνωστό, συνεπάγεται. Η σημερινή κυβέρνηση ανεξάρτητα από προθέσεις, προέλευση, επιθυμίες κλπ αυτή την πολιτική θα εφαρμόσει, μια πολιτική όμοια με εκείνη των Παπανδρέου- Παπαδήμου- Σαμαρά. Οποιαδήποτε αντίληψη πως κάτι μπορεί να είναι διαφορετικό επειδή το κυβερνητικό σχήμα αυτοαποκαλείται ως 'αριστερό' δεν είναι απλώς αφελής αλλά και καθυστερεί τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού κοινωνικο- πολιτικού πόλου που θα αναλάβει να απεγκλωβίσει τον ελληνικό λαό από τη σημερινή αθλιότητα. Για να μη βρεθεί όμως η όποια κοινωνικοπολιτική συμμαχία εγκλωβισμένη στο φαύλο κύκλο του παρελθόντος να επαναλαμβάνει τα λάθη μιας ρηχής αντιμνημονιακής πολιτικής σαν κι αυτή που οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα απαιτείται, πέρα από την οργάνωση του προγράμματος και των αγώνων των υποτελών τάξεων , αποφασιστική στρατηγική ρήξης με την ΟΝΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αυτό γιατί πρόκειται για θεσμούς βαθύτατα αντιδραστικούς, όχι τώρα αλλά από τη στιγμή της δημιουργίας τους. Με αυτό όμως το θέμα θα ασχοληθούμε στο αμέσως επόμενο σημείωμά μας.

Η κρίση και η λύση

Αναφέρεται κριτικά στα συμβαίνοντα των ημερών ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης  και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει.

Μέρος της κρίσης…

Τόπε αντίστροφα η Μέρκελ στη βραζιλιάνα Ρούσεφ στο εκεί ταξίδι της, για την παραίτηση του Τσίπρα και για τις αναμενόμενες εκλογές, ότι αυτές είναι μέρος της λύσης! Είναι μάλλον βέβαιο πως στα τόσα προαπαιτούμενα που διέταξε το Γερμανικό διευθυντήριο και τελικά τα πέρασε η ελληνική βουλή με ψηφοφορική αποδοχή και των πέντε μνημονιακών κομμάτων , θα ήταν και η άμεση και η όσο το δυνατόν στο άρπα κόλα διεξαγωγή εκλογών! Εξ ου και η προεδρική… τηλεφωνική τήρηση των συνταγματικών επιταγών!!!
Υπολογίζοντας οι κύκλοι των Βρυξελλών, το σίγουρο του εκλογικού εγχειρήματος, για την υλοποίηση των δολοφονικών οικονομικών μέτρων, είτε έρθει πρώτος ο αριστερό-δεξιός Σύριζα, είτε με πρωτιά της δεξιοδεξιάς Νουδούλας, άναψαν το πράσινο φως ! Έτσι και στα πέντε αυτά κόμματα φρόντισαν οι Βρυξέλλες να σταλεί το προεκλογικό τους πρόγραμμα και μάλιστα μεταφρασμένο στα ελληνικά προς αποφυγή μεταφραστικού λάθους… 
Ο προεκλογικός αγώνας αυτών των κομμάτων θα γίνει με το ίδιο ακριβώς εκλογικό κείμενο  με κεντρικό πάντα άξονα το 3ο εξοντωτικό μνημόνιο που φέρει την υπογραφή Τσίπρα!!! Είναι η πρώτη φορά που προεκλογικός αγώνας θα διεξαχθεί με κοινό πρόγραμμα γραμμένο στις Βρυξέλλες και θα ειπωθεί από εξώστες «αριστερούς» δεξιούς, ποταμίσιους , σοσιαλδημαρήσιους και από Ανέμελους έλληνες, απλά πασπαλισμένο με πολύχρωμους κομματικούς κόκκους, παραλλαγής!!!                                                                
Και μετά βγαίνει ο Παππάς - όχι της ενορίας - αλλά εκείνος της κυβερνώσας παρέας, ο Νίκος και ισχυρίζεται πως εκ των έσω έγινε η ανατροπή στον Σύριζα… Τι θράσος  θεέ μου, να μιλά για ανατροπή, όταν αυτοί ανέτρεψαν τα όσα ήλπιζε ένας ολόκληρος κόσμος που φώναξε ένα στεντόρειο ΟΧΙ στα μνημόνια, που έφθασε σχεδόν το 62%! Θα έπρεπε κατά την άποψη του να μείνουν οι αριστεροί σύντροφοί του, στον Σύριζα ψηφίζοντας το 3ο και φαρμακερό μνημόνιο που σύμφωνα με τον σύντροφο Σταθάκη προχθές στην TV κολλούσε μέλι το στόμα του αναλύοντας τις ευεργετικές συνέπειες των προαπαιτούμενων! «Και να μην μας τα επέβαλλαν θα έπρεπε να τα είχαμε εφεύρει εμείς από μακρού χρόνου τα μνημόνια…», μας έλεγαν και οι προηγούμενοι τρισκατάρατοι…      
Και ο Τσίπρας στη προχθεσινή συνέντευξη στον ΑΛΦΑ είπε ότι αισθάνεται «υπερήφανος» για το μνημόνιο που υπέγραψε, χαρακτηρίζοντάς το πράξη ευθύνης…  
«Αχ, τι ντροπή, τέτοια ντροπή μάνα μου και πως βγαίνει, όσο κι αν τρέξει ο ποταμός μάνα μου δε την πλένει…»                                                              Πόσο μοιάζουν μεταξύ τους όλοι αυτοί οι μνημονιακοί σωτήρες, μόνο το χρώμα από τις ξεβαμμένες σημαίες τους διαφέρει!
Όσο για το παραμύθι του Μαξίμου, ότι παράλληλα με το δολοφονικό Μνημόνιο που επέβαλε στον ελληνικό λαό ο Τσίπρας, θα υπάρχει και ένα «ανακουφιστικό πρόγραμμα», που θα περιθάλπει τις ανεπανόρθωτες  κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιπτώσεις του Μνημονίου! Αυτό πια χρήζει φροϋδικής ψυχανάλυσης, αν όχι και αυστηρής ψυχιατρικής στενής παρακολούθησης σε ειδική μονάδα απομόνωσης…
Την μια μέρα λοιπόν μνημονιακό βαμπίρ θα πίνει αίμα με τα προαπαιτούμενα και την άλλη θα μεταμορφώνεται σε αδελφή του ελέους με πρόγραμμα φροντίδας ανέργων και οδοιπορούντων στις ουρές των συσσιτίων και των κοινωνικών ιατρείων! Μάλλον έχουν σαλέψει οι άνθρωποι από την επτάμηνη νιρβάνα της εξουσίας και νομίζουν ότι απευθύνονται σε κάποιους αφελείς πρόθυμους να παραμυθιαστούν όπως και τότε με τα σκισμένα μνημόνια υπό τους ήχους νταουλιών…
Και ο Κουρουμπλής υπερ του διπλού συστήματος υγείας! Θα μπαίνεις λέει από την πόρτα του δημόσιου και θα βγαίνεις - αν φυσικά έχεις να πληρώσεις - από την έξοδο της ιδιωτικής περίθαλψης και αυτός ο νεοφιλελεύθερος σοσιαλ-αριστερός κουνάει τηλεοπτικά το δάκτυλο σ’ αυτούς που πιστοί στις διακηρύξεις του Σύριζα διαχώρισαν τη θέση τους από την δεξιά στροφή της κυβερνώσας ομάδας του κάποτε αριστερού Σύριζα…Τώρα τα ανέκδοτα του Άδωνη τα λένε όλοι τους ανάλογα ποιο πόστο υπηρετούν! Η κατάντια του νεοφιλευθερισμού με αριστερό περιτύλιγμα σ’ όλο το μεγαλείο της και να σκεφτείτε πως ακόμα δεν μπήκε η γερμανική μηχανή των προαπαιτούμενων σε πλήρη κίνηση, φανταστήτε να πάρει όλες τις στροφές, μετά τις εκλογές τι έχει να γίνει!

Αποχαιρετιστήριο το εντιτόριαλ της περασμένης Πέμπτης στην ναυαρχίδα του ΔΟΛ για την Βουλή που έκλεισε, και επ’ ευκαιρία ρίχνει και τη σχετική λάσπη στον γνωστό δημοσιογραφικό ανεμιστήρα, από ενδιαφέρον βεβαίως για το…θεσμό: «Τον ευτέλισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου για να εξυπηρετήσει προσωπικές πολιτικές σκοπιμότητες και σχεδιασμούς…» Όμως εκτιμώντας κανείς το έργο που συντελέστηκε για πρώτη φορά, αυτή τη περίοδο από τις επιτροπές του δημόσιου χρέους, της διαφάνειας και των γερμανικών οφειλών, κάτω από την άοκνη προσπάθεια της προέδρου της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου. Αλλά και τη πιστή τήρηση του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής, είναι αρκετά για να καταλάβει ο πολίτης την… αμεροληψία που διακρίνει τη κρίση του ΔΟΛ περί «ευτελισμού» της Βουλής από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου…

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Για τον Παναγιώτη...


Που άδικα έφυγε τόσο νωρίς ...

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Μετά την τούμπα...

Τα ήθη, τις πολιτικές και τις πολιτισμικές μεταμορφώσεις, που συνεπάγεται η κυβερνητική κωλοτούμπα για τον ίδιο των Αλέξη Τσίπρα περιγράφει σε άρθρο του ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, που αναπαράγουμε από την ISKRA


Η ΟΒΙΔΙΑΚΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

ΣΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ... ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ!
Έναν αγνώριστο Αλέξη Τσίπρα αντίκρισαν οι πολίτες στην τελευταία συνέντευξη που παραχώρησε στο κανάλι ALPHA. Πέρα από τη σημειολογία της συνέντευξης- πληθώρα όρων και εκφράσεων στα αγγλικά, αμηχανία και πολλαπλές αντιφάσεις- ο απερχόμενος πρωθυπουργός εμφανίστηκε, ουσιαστικά, ως ηγέτης ενός νέου, ακραιφνώς «ευρωπαϊκού», Κεντροαριστερού κόμματος, που έχει κόψει τον ομφάλιο λώρο με τις προγραμματικές θέσεις και τις κινηματικές αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ.
Εντυπωσιάζει η αποκάλυψη- ομολογία του πρωθυπουργού ότι αποφάσισε τις εκλογές στις 12 Ιουλίου, δηλαδή την ίδια ημέρα που συνομολογούσε με τους «εταίρους» το τρίτο Μνημόνιο. Δεν γνωρίζουμε αν την απόφασή του αυτή την επέβαλαν οι ίδιοι οι δανειστές, ως προϋπόθεση για να εξοστρακίσει από το κόμμα του την αριστερή πτέρυγα και να το μεταμορφώσει σε μια «αξιόπιστη», απολύτως συστημική δύναμη. Γνωρίζουμε όμως ότι η κ. Μέρκελ ευλόγησε δημοσίως τις εκλογές- εξπρές ως «μέρος της λύσης και όχι της κρίσης», ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν οι κ.κ. Γιούνκερ, Ντάιζελμπλουμ και Μοσκοβισί.
Σε κάθε περίπτωση, η ομολογία του Αλέξη Τσίπρα σημαίνει, απλούστατα, ότι εξαπατούσε το ίδιο το κόμμα του- ακόμη και τους πιο στενούς του συνεργάτες- όταν προφασιζόταν ότι θα συζητούσε τα κρίσιμα ζητήματα σε έκτακτο συνέδριο. Την ίδια στιγμή που υπέγραφε την ταπεινωτική συνθηκολόγηση με τους δανειστές, προωθούσε ο ίδιος τη ρήξη με την αριστερή αντιπολίτευση του κόμματός του ώστε να έχει λυτά τα χέρια για την εφαρμογή των μνημονιακών του δεσμεύσεων.
Η δεύτερη αποκάλυψη του Αλέξη Τσίπρα ήταν ότι ο ίδιος μεν δεν θα ηγηθεί κυβέρνησης συνεργασίας μεΝΔ- ΠΑΣΟΚ- Ποτάμι, αλλά και δεν θα προκαλέσει νέες εκλογές εάν δεν έχει αυτοδυναμία στη νέα Βουλή. Με αυτό τον τρόπο, αφήνει ανοιχτό το παράθυρο για μια συγκυβέρνηση συνεργασίας του κόμματός του με τα «παραδοσιακά» μνημονιακά κόμματα, έστω και με άλλον πρωθυπουργό.
Φυσικά, το μέγαρο Μαξίμου θα χρησιμοποιήσει αυτό το ενδεχόμενο για να εκβιάσει αριστερούς ψηφοφόρους να ψηφίσουν, έστω και σιχτιρίζοντας, το κόμμα του κ. Τσίπρα. Για ποιο σκοπό και με τι πρόγραμμα, άραγε; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ήταν αφοπλιστικά ειλικρινής στην πρόθεσή του να δώσει στις εκλογές χαρακτήρα λαϊκής νομιμοποίησης στο επαίσχυντο μνημόνιο. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, το γεγονός δηλαδή ότι μετέτρεψε το βροντερό ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε ένα ταπεινωτικό ΝΑΙ της κυβέρνησής του, δήλωσε: «Το ΟΧΙ σε μια κακή συμφωνία το έκανα ΝΑΙ σε μια συμφωνία με προοπτική». Και σ' αυτή του την Οβιδιακή μεταμόρφωση, θέλει να έχει συνένοχους τους αγωνιστές τουΣΥΡΙΖΑ και τη λαϊκή πλειοψηφία. Ελπίζουμε ότι δεν θα το πετύχει.
Όσο για το τελευταίο εύρημα του Μαξίμου, ότι δηλαδή, παράλληλα με το Μνημόνιο που επέβαλε στον ελληνικό λαό, θα έχει και ένα «παράλληλο πρόγραμμα», αντίβαρο στις ολέθριες κοινωνικές επιπτώσεις του Μνημονίου, αυτό πια αποτελεί επιτομή πολιτικής σχιζοφρένειας. Καλούν, δηλαδή, τον κόσμο να ψηφίσει ένα κόμμα που θα εμφανίζεται ως Δρ Τζέκυλ- κύριος Χάυντ: το πρωί καλός Σαμαρείτης στο κρεβάτι των χειμαζόμενων λαϊκών στρωμάτων, το βράδυ κοινωνικός καταστροφέας κατ' εντολήν των Μέρκελ- Σόιμπλε. Έλεος!
Αν κάτι θα μείνει από αυτή την αποκαρδιωτική συνέντευξη ήταν η αποστροφή του κ. Τσίπρα ότι αισθάνεται«υπερήφανος» για το μνημόνιο που υπέγραψε, χαρακτηρίζοντάς το πράξη ευθύνης. Οι αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι που πίστεψαν σ' αυτόν δεν αισθάνθηκαν καμία περηφάνεια, μόνο οδύνη και ντροπή. Ζητούμενο είναι αυτή η ντροπή να μην απλωθεί σε ολόκληρη την Αριστερά. Να μείνει μόνο σ' αυτούς που την αξίζουν.

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Fast track, slow track...

Σε ένα ζήτημα, που έχουμε σχολιάσει κατά καιρούς και στην ΦΑΙΑΚΙΑ αναφέρεται κατά τρόπο αρτιωμένο το άρθρο του Δημήτρη Μπελαντή. Μιλκάμε για την βαθύτατη υποκρισία προσωπικοτήτων, "κύκλων", φορέων, ΜΜΕ και λοιπών σοσιαλφιλελεύθερων δυνάμεων, που ερμηνεύουν και χρωματίζουν σημαντικά ζητήματα της δημόσιας ζωής κατά τα καλά και συμφέροντα με δημοκρατικότητα à la carte... Εκφραση αυτής της διπλοπροσωπίας είναι και η αντιμετώπιση της πρεμούρας για τις εκλογές ως κανονικότατης από νομική άποψη, την στιγμή, που οι ίδιοι "κύκλοι" ωρύονταν για αντισυνταγματική επίσπευση των δημοψηφίσματος έστω και αν το νόημα της πραγματοποίησης του σχετιζόνταν υποχρεωτικά με το προαποφασισμένο eurogroup. 
Ετσι είναι ο ...σύγχρονος πολιτειακός επιστημονικός και άλλος λόγος... Οι θεσμοί  ατην υπηρεσία των σκοπιμοτήτων... Και η επιστημοσύνη συνεπικουρούσα... 
Στόχος των ίδιων κύκλων και η πρόεδρος της Βουλής, που πολύ κούρασε κάτι βιαστικά αλλά κουρασμένα παλληκάρια της δεξιάς και της κεντροαριστεράς, που μοναδικό τους σκοπό είχαν τονα ψηφίσουν με συνοπτικές διαδικασίες έγκαιρα το Γ' μνημόνιο, που δεν τό είχαν ούτε ξεφυλλίσει... Είχαν, βλέπετε, εμπιστοσύνη, στους συγγραφείς του... 
Αρκετά, όμως... Παραθέτουμε...

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΤΟ «ΑΠΟΚΟΜΜΑ» ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ 

Μια παραδεδομένη από παλιά αντίληψη ότι ο επιστημονικός λόγος διατηρεί σε περιόδους κρίσεων και οξυμένων πολιτικών συγκυριών την ψυχραιμία, πολιτική αμεροληψία και νηφαλιότητά του και καταφέρνει –χάρη δήθεν σε ένα θετικιστικό και «ουδέτερο» επιστημολογικό υπόδειγμα- να μην «διαφθαρεί» από την πολιτική αντιπαράθεση, να μην «προδώσει την διανόηση», κατά την φράση του Ζυλιέν Μπεντά στην δεκαετία του ’20, είναι μια άποψη που δεν έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά σχεδόν ποτέ. Ακόμη και έγκριτοι κοινωνικοί επιστήμονες καταλήγουν μέσα στο βάθος της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης να υπηρετούν όχι μόνο κάποιες φιλοσοφικές «προερμηνευτικές επιλογές» τους αλλά και ξεκάθαρα πολιτικές σκοπιμότητες ή ακόμη και μεθοδευμένους πολιτικούς χειρισμούς. Και αυτό καταλήγουν να το ερμηνεύσουν ως έγκυρη γνωσιακά τεχνολογία της λειτουργίας των σχέσεων εξουσίας, δίδοντας έτσι κύρος στην πολιτική τους τοποθέτηση.
Αφορμή αυτής της σκέψης και προβληματικής για την «επικίνδυνη σχέση» νηφάλιας επιστημονικής τοποθέτησης και στοχευμένης πολιτικής παρέμβασης αποτελεί στα πλαίσια αυτού του σημειώματος η συνέντευξη του κ. Αλιβιζάτου, καθηγητή του συνταγματικού δικαίου στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και διακεκριμένου δημοσιολόγου, στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, το βράδυ της Δευτέρας, 24ης Αυγούστου, στην βάση των συνταγματικών προβλημάτων που έχουν ανακύψει μετά την παραίτηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την δρομολόγηση των διερευνητικών εντολών σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 38 παρ. 1 εδ. α’ και β’ και 37 παρ. 2 έως και 4 του Συντάγματος. Οι τοποθετήσεις του κ. Αλιβιζάτου αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον εν όψει και των επιστολών που έχουν ανταλλαγεί και γίνει δημόσια γνωστές μεταξύ της Προέδρου της Βουλής και του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο κ. Αλιβιζάτος διατείνεται κατ’ αρχάς ότι όλα όσα συντελέσθηκαν μεταξύ της 21ης Αυγούστου και της 24ης Αυγούστου εκ μέρους της Προεδρίας της Δημοκρατίας ήταν απολύτως νόμιμα κατά την συνταγματική έννοια αλλά και εναρμονίζονταν με την εύρυθμη λειτουργία του κοινοβουλευτισμού. Αν ανατρέξει, όμως, κανείς στην επιστολή της Προέδρου της Βουλής της 22-8-2015, θα παρατηρήσει ότι τίθενται ορισμένα ζητήματα που δεν είναι τόσο εύκολο να παρακαμφθούν από συνταγματική και θεσμική άποψη. Η παρατήρηση της ΠτΒ , η οποία μάλιστα γλαφυρά χαρακτηρίζεται από τον κ. καθηγητή ως «η κυρία αυτή», ότι, αφότου παραιτήθηκε η κυβέρνηση το βράδυ της Πέμπτης 20-8, η πρώτη εντολή δόθηκε άκαρπα στον κ. Τσίπρα και η δεύτερη μέσω e-mail στον κ. Μειμαράκη, οδηγεί σε μη καθησυχαστικούς συλλογισμούς, ενδεχομένως δε και σε έντονο θεσμικό άγχος. Διότι ναι μεν το Σύνταγμα, ως ισχύει, δεν ορίζει στο άρθρο 37 τον τρόπο «παροχής της διερευνητικής εντολής», καθώς όντως το Σύνταγμα δεν είναι Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Όμως, ακόμη και στην πιο προωθημένη τεχνολογικά εποχή της ανθρωπότητας, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί εύρυθμη κοινοβουλευτική λειτουργία η παροχή της διερευνητικής εντολής χωρίς καμία προσωπική επαφή μεταξύ του ρυθμιστή του πολιτεύματος και των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων, κατά βάση άμεση και πάντως τουλάχιστον τηλεφωνική. Η εκφυλιστική αυτή πρακτική για τις λειτουργίες του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος ανάγεται σε μια μη διαβουλευτική και απόλυτα εργαλειακή λογική, μια λογική « επιτάχυνσης άνευ ποιότητας των διαδικασιών» (fast track), η οποία υποβαθμίζει τους παράγοντες του πολιτεύματος, την σχέση τους αλλά και την λειτουργία του πολιτεύματος συνολικότερα. Είναι δε αυτή η αντίληψη χαρακτηριστική για τον εργαλειακό/αυταρχικό κοινοβουλευτισμό όλης της περιόδου των Μνημονίων από το 2010 μέχρι και σήμερα, έναν κοινοβουλευτισμό σε βαθιά κρίση. Έναν εργαλειακό κοινοβουλευτισμό, ο οποίος δεν επικρίθηκε, αν θυμάμαι καλά, από τον κ. Αλιβιζάτο, καθώς από την εποχή του πρώτου μνημονίου έλαβε θέση υπέρ της βασικής συνταγματικότητας των διαδικασιών και των περιεχομένων της λεγόμενης μνημονιακής τοποθέτησης. Παρά το γεγονός ότι το κοινωνικά προστατευτικό τμήμα του Συντάγματος, παρά την παραπληρωματικότητα ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων κατά τον Αριστόβουλο Μάνεση, τέθηκε ουσιαστικά εκτός ισχύος.

Η Αριστερά πρέπει να είναι κοινωνικά χρήσιμη, αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρξης

Το επίκαιρο άρθρο της Νάντιας Βαλαβάνη, δημοσιευμένο στην "Εφημερίδα των Συντακτών" μας κοινοποίησε ο φίλτατος Στέφανος Πάντος και αναπαράγουμε.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ;
                                                          
"Η Αριστερά πρέπει να είναι κοινωνικά χρήσιμη, αλλιώς δεν έχει λόγο ύπαρξης"

Στο ανεμόδαρτο, μετά την υπερψήφιση του τρίτου Μνημονίου, πολιτικό τοπίο της χώρας κι εν μέσω ενός διεθνούς κραχ μ’  έντονο άρωμα από την παγκόσμια κρίση του 2009, το πώς συμπεριφέρεται πολιτικά ο καθένας μας έχει πολύ μικρότερη σημασία από το τι προσδοκούμε και τι μπορούμε να κάνουμε ως πολιτικό συλλογικό υποκείμενο.
Ωστόσο, ο καθένας μας είναι ανάγκη να μιλήσει καταρχήν προσωπικά.
Εκλέχτηκα βουλευτής με έναν ΣΥΡΙΖΑ που έδωσε στη χώρα μια κυβέρνηση που θα μπορούσε να είναι αυτό που έλεγε τ’  όνομα της: Κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας για απεμπλοκή της χώρας από τα μνημόνια και  για δραστικό περιορισμό ενός χρέους που σήμερα καταβροχθίζει και την τελευταία ικμάδα της. Έτσι ώστε να μπορέσει να σταθεί σταδιακά στα πόδια της η μεγάλη εργαζόμενη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, να πάρουν αποφασιστική ένεση ζωής δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις και, προπαντός, να μείνουν στην Ελλάδα και να δώσουν τη μάχη για επιβίωση και παραγωγική ανασυγκρότηση οι νέοι, η πιο μορφωμένη γενιά που έχει ποτέ γαλουχήσει αυτός ο τόπος.
Στη διάρκεια του πρώτου 5μηνου αυτής της κυβέρνησης υπήρξαν πολλές ελπιδοφόρες στιγμές, όλες συνδεμένες με καταργήσεις ή καθυστερήσεις εφαρμογής ακραίων μνημονιακών ρυθμίσεων και με «μονομερείς» νομοθετικές πρωτοβουλίες ανακούφισης των ανθρώπων, υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος, επανεκκίνησης της οικονομίας. Η κορυφαία πολιτική και κοινωνική μάχη, το συγκλονιστικό δημοψήφισμα που «έβγαλε» ένα τέτοιο αδιαμφισβήτητο ΟΧΙ «ωθώντας» εκατομμύρια ανθρώπους και προπαντός νεολαία στο προσκήνιο, σε μοναδικές στην πολιτική ιστορία του σύγχρονου κόσμου εκλογικές συνθήκες, με κλειστές τράπεζες, έδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο τον δρόμο πού θα έπρεπε να βαδίσει η κυβέρνηση μια βδομάδα αργότερα, αντιμέτωπη με το «σφαγείο» των Βρυξελλών. Χάραξε ταυτόχρονα και τον οδικό χάρτη που καλούμαστε να βαδίσουμε όσοι αρνηθήκαμε να ακολουθήσουμε την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στη στροφή της στον δρόμο του εξωραϊσμού του μνημονιακού καθεστώτος εκατοντάδων νόμων των τελευταίων πέντε χρόνων. Το σημερινό, πιο κρίσιμο σε όλη αυτή την περίοδο κυριαρχίας των μνημονιακών πολιτικών, σημείο καμπής δημιουργήθηκε από το γεγονός ότι αυτό το καθεστώς, αντί να αποδομηθεί, τσιμεντάρεται τώρα μέσω του πρόσφατα κοινοβουλευτικά «εγκεκριμένου» Τρίτου Μνημόνιου: Xάρη στον καταλυτικό ρόλο μιας κυβέρνησης ταγμένης στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.   
Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν τώρα όλοι εμείς, για να σφραγίσει τις εξελίξεις, κόντρα σε ό,τι έχει δρομολογηθεί κυρίαρχα απ’  τον Ιούλιο, αυτό που εκφράστηκε στο συγκλονιστικό αποτέλεσμα  του δημοψηφίσματος; Τι πρέπει να κάνουμε πριν κλείσει, ανεπανόρθωτα για το λαό και ίσως για πολλές δεκαετίες, το ιστορικό παράθυρο που άνοιξε τόσο ώστε να περάσει από μέσα του η πρώτη κοινοβουλευτική κυβέρνηση της Αριστεράς, όποια κι αν ήταν η κατάληξη της;
Η πρώτη απάντηση σ’ αυτό σήμερα περνάει μέσα από τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στο πλαίσιο των δρομολογημένων «εκλογών-express». Express, ακριβώς για να μην υπάρξει χρόνος ουσιαστικότερης συζήτησης, αλλά και κοινωνικών εξελίξεων που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν το επιζητούμενο αποτέλεσμα: Με τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτη δύναμη, να «νομιμοποιηθεί» ένας μικρότερος ή μεγαλύτερος συνασπισμός κομμάτων που θα εγγυηθεί την εφαρμογή ενός προγράμματος που όλοι – δανειστές, απελθούσα κυβέρνηση και μνημονιακή «αντιπολίτευση» - ξέρουν ότι δεν είναι «βιώσιμο», άρα θα «αποσταθεροποιηθεί»: Στη χειρότερη περίπτωση, μέσω της λαϊκής απόγνωσης.     

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

...Νεανικές τρέλλες...

Μας το έστειλε ο φίλτατος Στέφανος Πάντος... Πρόκειται για τουιτάρισμα του πρωθυπουργού ένα χρόνο και κάτι πριν, καθώς ετοιμαζόνταν να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Κέρκυρας... Ενα χρόνο και κάτι μετά το αεροδρόμιο της Κέρκυρας μαζί με άλλα 13 Εθνικά αεροδρόμια, κατά κανόνα κερδοφόρα, ιδωτικοποιούνται για λογοριασμό της Κρατικής Γερμανικής Εταιρείας Fraport. Με υπογραφή του Alexis... 
Θλίψη... Βαρειά θλίψη και αποστροφή...Θλίψη και οργή...

«Αυτοσχεδιάσαμε, διχάσαμε, κοροϊδέψαμε, αποτύχαμε»

Μία από τις τραγικότερες συνέπειες της κυβερνητικής κωλοτούμπας είναι η βαθειά απαγοήτευση των νέων, που μετά από χρόνια απουσίας από τους "μουχλιασμένους" σχηματισμούς ξαναβγήκαν στο προσκήνιο της πολιτικής δράσης στις παραμονές του δημοψηφίσματος σε ένα κλίμα ανάτασης, συλλογικότητας και συμμετοχής... Τι θα γίνει με αυτούς τους νέους άν η εύλογη αλλά και η καλλιεργούμενη απογοήτευση τους νικήσει;;;
Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz. gr το πολύ καθαρό γράμμα του νεαρού τραγουδιστή Στάθη Δρογώση...

«Αυτοσχεδιάσαμε, διχάσαμε, 

κοροϊδέψαμε, αποτύχαμε»


Την απόφαση να παραιτηθεί από μέλος της γραμματείας του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ και από το κόμμα έκανε γνωστή με ανάρτησή του στο twitter, ο τραγουδοποιός Στάθης Δρογώσης.

Ο γνωστός καλλιτέχνης, έχει εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος με την «Ανοιχτή Πόλη» παράταξη που έχει τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στον Δήμο Αθηναίων.

Στο κείμενο - καταπέλτη για τα πεπραγμένα της πρώτης Αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα,  ο τραγουδιστής ασκεί σκληρή κριτική στα στελέχη του κόμματος και τις κινήσεις της κυβέρνησης!

«Αυτοσχεδιάσαμε στην πλάτη του ελληνικού λαού, κάναμε ένα γελοίο δημοψήφισμα, διχάσαμε τον κόσμο», είναι μερικά μόνο από τα λόγια του Στάθη Δρογώση..

Η ανακοίνωση του Στάθη Δρογώση έχει ως εξής:

«Και τώρα ένα μικρό κείμενο απολογισμού.

Αποχώρησα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ήμουν μέλος 3 περίπου χρόνια. Εκλέχτηκα δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη Ανοιχτή Πόλη και ήμουν μέλος διαδοχικά των οργανώσεων Νέας Σμύρνης, Εξαρχείων και τελευταία της Κυψέλης. Επίσης ήμουν εκλεγμένο μέλος της γραμματείας του τμήματος πολιτισμού.

Συμμετείχα ενεργά στη ζωή του κόμματος. Για το πρόγραμμα του πολιτισμού μαζί με άλλου συντρόφους σε μια μικρή ομάδα προσπαθήσαμε να φτιάξουμε από την αρχή και να εμπλουτίσουμε κάποιες παλιές προτάσεις για τη μουσική στη χώρα. Προτάσεις για τα επαγγελματικά δικαιώματα των μουσικών, για τη μουσική εκπαίδευση, για τα μουσικά σχολεία. Για τις ορχήστρες και για τα ιδιωτικά ωδεία. Για το καθεστώς των πνευματικών δικαιωμάτων. Κάποιες προτάσεις πέρασαν στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλω δημοσίως να πω ότι γνώρισα εξαιρετικούς συντρόφους και φίλους εκεί. Και ότι είμαι περήφανος για τη δουλειά που έγινε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τάσεις αλλά και ανένταχτους αριστερούς. Ξεκίνησα ως ανένταχτος αλλά στην πορεία βρήκα τα κείμενα των 53 πάρα πολύ σωστά. Ομολογώ ότι οι φίλοι μου (που τους είχα γνωρίσει στα διάφορα κινήματα) ήταν σε αυτή την τάση. Έτσι εδώ και ένα χρόνο συμμετείχα και στις συζητήσεις αυτής της ομάδας. Οι θέσεις αυτή της ομάδας είναι γνωστές και θα πω μόνο ότι το πιο κινηματικό κομμάτι του κόμματος ήταν εκεί. Άνθρωποι που είχαν στήσει δίκτυα αλληλεγγύης και που είχαν λιώσει στην κούραση για τα κινήματα γειτονιάς. Και άνθρωποι που είχαν παλέψει για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τους μετανάστες τους πρόσφυγες, για την καταστολή.

Με το υπόλοιπο κόμμα σιγά σιγά αποκόπηκα. Οι λεγόμενοι προεδρικοί σιγά σιγά έδειξαν ένα εθισμό στην εξουσία ενώ η αριστερή πλατφόρμα και κυρίως το αριστερό ρεύμα είχε θέσεις με τις οποίες διαφωνούσα. Πολιτικά.

Πρέπει να ομολογήσω ότι η γραμμή που ακολουθήσαμε κάποιοι, έχασε. Πιστεύαμε ότι θα σταματήσει η λιτότητα μέσα στην ευρωζώνη. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα κατάφερνε να διαπραγματευτεί καλύτερα. Κι ότι στο τέλος θα ακύρωνε το μεγαλύτερο μέρος των νόμων που τσάκισαν τους αδύνατους στη χώρα. Δυστυχώς δεν φωνάζαμε μόνο για τις δικές μας θέσεις. Επιτεθήκαμε άγρια στους πολιτικούς αντίπαλους. Και ναι κάποιοι όντως από αυτούς είναι εντελώς σάπιοι αλλά γενικά διχάσαμε τον κόσμο. Γερμανοτσολιάδες τους λέγαμε και δοσίλογους. Πιστεύαμε σωστά ότι η δημοκρατία δε λειτουργούσε στη χώρα. (Βέβαια μετά ψήφιζε η "αριστερή" Βουλή τα ξημερώματα αριστερό μνημόνιο αλλά θα το σχολιάσω μετά)

Από την άλλη όμως υπήρχαν επιχειρήματα από λογικούς ανθρώπους που μας τόνιζαν ότι στην πραγματικότητα δεν είχαμε σχέδιο. Δυστυχώς είναι αλήθεια. Για παράδειγμα φάνηκε να πηγαίνουμε για ρήξη αλλά αδειάσαμε τα κρατικά ταμεία πληρώνοντας όλες τις δόσεις. Βάλαμε υπουργό τον Βαρουφάκη ο οποίος είχε κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις ( και αρκετό ναρκισισμό) αλλά τον αδειάσαμε μετά. Πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ μπήκαν στον κρατικό μηχανισμό. Ο Σαγιάς, ο Ταγματάρχης, ο Μάρδας και άλλοι πολλοί δεν ήξεραν τίποτα για τις συλλογικές μας αποφάσεις.

Δε θέλω να σας κουράζω. Ο Τσίπρας δεν εμπιστεύτηκε το κόμμα του. Προτίμησε να του δώσει διακοσμητικό ρόλο. Και έφτιαξε μια νέα μικρή ομάδα στελεχών για να κυβερνήσει.


Να τους συμπαρασταθούμε !!!

Δεν πρέπει να μας αφήσει ασυγκίνητους το δράμα αυτών των σεμνών αγωνιστών της ζωής, που η πρόσφατη χρηματιστηριακή κρίση, τους αφαίρεσε ένα ...κάποιο μέρος της περιουσίας τους. Οι απώλειες αυτές μόλις την προηγούμενη εβδομάδα αντιστοιχούσαν σε 182 δις δολλάρια ήτοι στο μισό του Ελληνικού χρέους... 
Κανείς να μην μείνει ασυγκίνητος... Είναι η ώρα που πρέπει να δείξουμε την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη μας... Οχι άλλες στερήσεις  για τους... συμπολίτες μας... Τέρμα αυτή η απαράδεκτη κατρακύλα της περιουσίας, που έφτιαξαν με τον ιδρώτα του προσώπου τους... Τέρμα στην κοινωνική αδικία...
Για περισσότερες πληροφορίες, που θα ...σας συγκινήσουν αληθινά, αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr

Έγιναν… λιγότερο Κροίσοι με την χρηματιστηριακή κρίση
Οι παγκόσμιοι μεγιστάνες του πλούτου έχουν υποστεί τις τελευταίες ημέρες απώλειες εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ λόγω της χρηματιστηριακής κατάρρευσης.
Υπολογίζεται ότι την προηγούμενη εβδομάδα οι 400 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου έχασαν περισσότερα από το… μισό χρέος της Ελλάδας, ήτοι 182 δισεκατομμύρια δολάρια!
Τα 76 δισ. εξ’ αυτών χάθηκαν μόνο την Παρασκευή, ενώ ο λογαριασμός θα έχει ανέβει πλέον σε πολύ υψηλότερα επίπεδα αφού στους υπολογισμούς αυτούς δεν έχει συμπεριληφθεί το «μακελειό» της Δευτέρας.
Μεταξύ των πλουσιότερων ανθρώπων, τις πιο μεγάλες απώλειες από τις 17 έως τις 21 Αυγούστου υπέστη ο ιδρυτής του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ενώ στην 7η θέση είναι ο ιδρυτής της Microsoft Μπιλ Γκέιτς. Η χασούρα τους φτάνει αθροιστικά τα 3,3 δισ. δολάρια, αλλά δεν υπάρχει λόγος να τους… λυπάστε. Η περιουσία του δεύτερου«έπεσε» στα 82,4 δισ. δολάρια και του πρώτου στα 37,8…
Η λίστα των 10 Κροίσων με τις μεγαλύτερες απώλειες:

1. Ο ιδρυτής του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ / 1,9 δισ. δολάρια.
2. Ο συνιδρυτής του Άμαζον Τζεφ Μπέζος / 1,8 δισ. δολάρια.
3. Ο ιδιοκτήτης της Μπερκσάιρ Χάθαγουεϊ Γουόρεν Μπάφετ / 1,7 δισ. δολάρια.
4. Ο συνιδρυτής της Google, Λάρι Πέιτζ / 1,6 δισ. δολάρια
5. Ο συνιδρυτής της Google Σεργκέι Μπριν / 1,6 δισ. δολάρια
6. Ο Μεξικάνος επιχειρηματίας τηλεπικοινωνιών Κάρλος Σλιμ / 1,5 δισ. δολάρια
7. Ο ιδρυτής της Microsoft Μπιλ Γκέιτς / 1,4 δισ. δολάρια
8. Ο ιδιοκτήτης των Zara, Αμάνθιο Ορτέγκα / 1,4 δισ. δολάρια
9. Ο Ντέιβιντ Κοχ, ιδιοκτήτης της εταιρίας «Βιομηχανία Κοχ»  / 1,3 δισ. δολάρια
10. Ο Τσαρλς Κοχ, συνιδιοκτήτης της ίδιας εταιρίας / 1,3 δισ. δολάρια

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Κοντά στον Γάμο...


...ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, μας πληροφορούν τα ΜΜΕ... Συμμετέχουμε στην γιορταστική ατμόσφαιρα ευχόμενοι: καλούς απογόνους!!!
Ειδατε, όταν υπάρχει αίσθημα οι χωρισμοί δεν κρατούν πολύ... Ξανά λοιπόν μαζί μετά από κάποιους μήνες... Τότε, που μαζί μας οδήγησαν στο Β' μνημόνιο της ευτυχίας μας... 

Το κείμενο των 87...

... που μας κοινοποίησε ο φίλτατος Στέφανος Πάντος, το αναπαράγουμε, θεωρώντας πως η ποιότητα αποτελεί -μεταξύ άλλων- και τεκμήριο των δυνάμεων, που εμπεριείχε η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, πριν την κωλοτούμπα και την -κατά τη γνώμη μας- από πολύ καιρό μεθοδευμένη προετοιμασία της...



10 ΘΕΣΕΙΣ: Κριτική αποτίμηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ/Για ένα πολιτικό και κοινωνικό κίνημα «ΟΧΙ μέχρι τέλους». 

87 ενεργοί στα κοινωνικά κινήματα πολίτες, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ οι περισσότεροι από την αρχή της δημιουργίας του, κατέθεσαν και δημοσιοποιούν ένα κείμενο με τίτλο: Κριτική αποτίμηση της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ/Για ένα πολιτικό και κοινωνικό κίνημα «ΟΧΙ μέχρι τέλους». 
1.  Στις 14 Αυ­γού­στου 2015 η Ελ­λη­νι­κή Βουλή ολο­κλή­ρω­σε με με­γά­λη πλειο­ψη­φία την ψή­φι­ση του τρί­του μνη­μο­νί­ου, που ει­ση­γή­θη­κε η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ και στη­ρί­χθη­κε από τις πρό­θυ­μες μνη­μο­νια­κές δυ­νά­μεις : Νέα Δη­μο­κρα­τία, Πο­τά­μι, ΠΑΣΟΚ. Το αντι­μνη­μο­νια­κό σχέ­διο ανα­τρο­πής της λι­τό­τη­τας, ανά­κτη­σης των δι­καιω­μά­των της ερ­γα­σί­ας, διά­σω­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας και ανα­σύ­στα­σης της δη­μο­κρα­τί­ας, στο όνομα του οποί­ου οι ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις έδω­σαν μα­ζι­κούς αγώ­νες και το υπε­ρα­σπί­στη­καν με το συ­ντρι­πτι­κό «ΟΧΙ» της 5ης Ιου­λί­ου 2015, ητ­τή­θη­κε κοι­νο­βου­λευ­τι­κά.
Είναι προς τιμήν των βου­λευ­τών/τριών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που με το «όχι» και το «παρών»  στις κρί­σι­μες ψη­φο­φο­ρί­ες δεν επέ­τρε­ψαν η υπό­θε­ση της απε­λευ­θέ­ρω­σης της χώρας και του ελ­λη­νι­κού λαού από τα μνη­μό­νια και τις δα­νεια­κές συμ­βά­σεις να θε­ω­ρη­θεί ένα επει­σό­διο με ημε­ρο­μη­νία λήξης και να επι­βλη­θεί ο ολο­κλη­ρω­τι­σμός του «there is no alternative» στη σύγ­χρο­νη ιστο­ρία της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς.
2.  Θέ­λου­με να πι­στεύ­ου­με ότι η νίκη των απο­κα­λού­με­νων «θε­σμών» θα απο­δει­χθεί πύρ­ρεια.  Στο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο οι­κο­δό­μη­μα της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης η λι­τό­τη­τα και η ύφεση απο­τε­λούν στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή για την υπέρ­βα­ση της κρί­σης σε βάρος της ερ­γα­σί­ας, μη­χα­νι­σμό κα­τα­στρο­φής μη αντα­γω­νι­στι­κών κε­φα­λαί­ων και συ­γκε­ντρο­ποί­η­σης του κε­φα­λαί­ου, ενώ ο σκλη­ρός πυ­ρή­νας των χωρών του κέ­ντρου εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται τον πλού­το και την ερ­γα­σία των πε­ρι­φε­ρεια­κών χωρών ως οιο­νεί προ­τε­κτο­ρά­των. Όμως, η ευ­στά­θεια του οι­κο­δο­μή­μα­τος αυτού δεν είναι δε­δο­μέ­νη. Όχι μόνο λόγω εγ­γε­νών αντι­φά­σε­ων αλλά κυ­ρί­ως γιατί κα­νείς ποτέ στην ιστο­ρία δεν μπό­ρε­σε να βάλει τέλος στην τα­ξι­κή πάλη. Γιατί οι άν­θρω­ποι δεν θα πά­ψουν ποτέ να αγω­νί­ζο­νται για το ψωμί και να δι­ψούν δι­καιο­σύ­νη.
3.  Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει ανα­τρέ­ψει την ιδρυ­τι­κή πράξη δη­μιουρ­γί­ας του και το κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο με τις λαϊ­κές τά­ξεις που τον οδή­γη­σε στην κυ­βέρ­νη­ση. Ο ισχυ­ρι­σμός ότι είναι δυ­να­τόν να ασκη­θεί φι­λο­λαϊ­κή πο­λι­τι­κή εντός των συμ­φω­νιών είναι απο­λύ­τως αβά­σι­μος. Η χώρα έχει απο­λέ­σει μέρος της κυ­ριαρ­χί­ας της και οι σο­βα­ρές κυ­βερ­νη­τι­κές απο­φά­σεις υπό­κει­νται στην έγκρι­ση του ευ­ρω­παϊ­κού διευ­θυ­ντη­ρί­ου. Τα ερ­γα­λεία άσκη­σης σχε­τι­κά αυ­τό­νο­μης πο­λι­τι­κής - τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, νό­μι­σμα, δη­μό­σιος το­μέ­ας, δια­χεί­ρι­ση των πα­ρα­γω­γι­κών το­μέ­ων με δρα­στι­κές επι­λο­γές για την πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας - υπό­κει­νται στον έλεγ­χο των δα­νει­στών και στους γε­νι­κούς ευ­ρω­παϊ­κούς κα­νό­νες.
Πάνω από όλα, το χρέος απο­τε­λεί τον βα­σι­κό μη­χα­νι­σμό υφαρ­πα­γής των πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων του κρά­τους και εξα­θλί­ω­σης των λαϊ­κών τά­ξε­ων, υπο­θη­κεύ­ο­ντας τη χώρα για πάνω από τριά­ντα χρό­νια. Η νο­μι­μο­ποί­η­σή του από την κυ­βέρ­νη­ση στο όνομα μιας ηπιό­τε­ρης δια­χεί­ρι­σης απο­τε­λεί με­γά­λη πα­γί­δα που διαιω­νί­ζει, επι­δει­νώ­νο­ντας, τον φαύλο κύκλο της λι­τό­τη­τας/ύφε­σης. Η Επι­τρο­πή Αλή­θειας για το Δη­μό­σιο Χρέος έχει απο­δεί­ξει με αδιά­σει­στα στοι­χεία ότι δη­μιουρ­γή­θη­κε με πα­ρά­νο­μα μέσα, ώστε το χρέος των τρα­πε­ζών να με­τα­τρα­πεί σε δη­μό­σιο, καθώς και με πα­ρα­βιά­σεις αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, διε­θνούς και εθνι­κής νο­μο­θε­σί­ας. «Η Ελ­λά­δα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πλη­ρώ­σει το χρέος της αλλά και δεν πρέ­πει να το πλη­ρώ­σει ….. διότι είναι πα­ρά­νο­μο, αθέ­μι­το και επο­νεί­δι­στο».
4. Ένα ερώ­τη­μα πλα­νά­ται εντός και εκτός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Η μνη­μο­νια­κή κα­τά­λη­ξη ήταν ανα­πό­τρε­πτη; Απα­ντά­με, όχι ! Κα­νείς δεν μπο­ρεί βε­βαί­ως να εγ­γυ­η­θεί ότι ένα σχέ­διο σύ­γκρου­σης με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και την Ευ­ρω­ζώ­νη για την έξοδο από τα μνη­μό­νια και τη λι­τό­τη­τα, στο οποίο θα ανα­φερ­θού­με εν συ­νε­χεία, θα είχε οπωσ­δή­πο­τε νι­κη­φό­ρα έκ­βα­ση. Μπο­ρού­με, όμως, να ισχυ­ρι­στού­με με βε­βαιό­τη­τα ότι ο δρό­μος που ακο­λού­θη­σε και επέ­βα­λε στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το εξω­θε­σμι­κό πο­λι­τι­κό κέ­ντρο γύρω από τον πρό­ε­δρο οδη­γού­σε σε ήττα. Οι εκ των υστέ­ρων ισχυ­ρι­σμοί περί υπο­τί­μη­σης της βιαιό­τη­τας των δα­νει­στών και υπερ­τί­μη­σης του κιν­δύ­νου που θα διέ­τρε­χε το ευρώ σε πε­ρί­πτω­ση εξό­δου της Ελ­λά­δας από την Ευ­ρω­ζώ­νη δεν ευ­στα­θούν και, πά­ντως, δεν δι­καιο­λο­γούν την αμε­ρι­μνη­σία μα­θη­τευό­με­νων μάγων. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όφει­λε να γνω­ρί­ζει ότι οι μάχες απέ­να­ντι σε τα­ξι­κούς αντι­πά­λους δεν δί­δο­νται με ανταλ­λα­γές ιδεών αλλά απο­τε­λούν συ­γκρού­σεις ισχύ­ος. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ήταν και πα­ρέ­μει­νε ανί­σχυ­ρος,  η κοι­νω­νία κρα­τή­θη­κε σε από­στα­ση, η χώρα έμει­νε ανο­χύ­ρω­τη με τα δια­θέ­σι­μα να εξα­ντλού­νται.  Γιατί ;

Συνέπειας εγκώμιον

Γράφει ο Στάθης και αντιγράφουτμε από την ISKRA και τον enikos.gr. Κείμενο με καυτά ζητήματα , που θα έπρεπε να είναι συστατικό κομμάτι του "άλλου" ήθους, πυρήνα της "άλλης" πολιτικής.


ΠΟΣΟ ΧΡΕΟΣ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΣΟΥ;


«Είμαστε η κάθε λέξη του Συντάγματος» είχε πει μια- δυο φορές ο κ.Τσίπρας, και πολλοί, ανάμεσά τους και η αφεντιά μου, είχαμε συγκινηθεί. Όμως στο Σύνταγμα δεν καταγράφεται η λέξη υποτέλεια. Ούτε η λέξη μνημόνιο. Αντιθέτως στο Σύνταγμα καταγράφεται, αναγράφεται και υπογράφεται η υποχρέωση κάθε κυβέρνησης να προασπίζεται και να υπερασπίζεται το δικαίωμα του λαού σε αξιοπρεπή ζωή. Με σύνταξη 390 ευρω και μηνιάτικο 400 ευρω, αξιοπρεπής ζωή δεν υπάρχει. Ούτε καν ζωή – διότι οι αυτοκτονίες συνεχίζονται. Και «στις λέξεις του Συντάγματος που είμαστε» η λέξη αυτοκτονία επίσης δεν περιέχεται, αγαπητέ μου Αλέξη. Ούτε η λέξη μεγαλοστομία, ούτε η λέξη δημαγωγία.
Επίσης στο Σύνταγμα προβλέπεται η προκήρυξη εκλογών εκτάκτως, μόνον σε περίπτωση που προκύψει θέμα μείζονος εθνικής ανάγκης. Ποιό τέτοιο θέμα προέκυψε; Το μνημόνιο; Μα αυτό υπερψηφίσθηκε από το μέρος του ΣΥΡΙΖΑ που προσεχώρησε στην υποτελή πολιτική, όπως επίσης κι απ' όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που ασκούσαν αυτήν την υποτελή πολτική δεκαετίες τώρα. Αν το μνημόνιο συνιστά «ανωτέρα βία», εσύ αγαπητέ μου Αλέξη την επέβαλες. Τί θέλεις τώρα; να την επιβάλλεις καλύτερα; να την επιβάλλεις με άλλους συμμάχους; ελπίζοντας σε τί; να κάνεις το μηνιάτικο των 400 ευρω, 420 σε δέκα χρόνια;
Στο Σύνταγμα υπάρχει, για εμάς που είμαστε οι λέξεις του, και μια άλλη λέξη, φοβερή ως ρομφαία αγγέλου, τρομερή όπως η ανάσα της Νεμέσεως ότι: επαφίεται η τήρησή του στο φιλότιμο των Ελλήνων. Όχι στην ισχύ του Σοϊμπλε, αλλά στο φιλότιμο των Ελλήνων. Το οποίον εξέφρασες μόνον και μόνον και για να τους πεις στο τέλος ότι «δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς». Και τώρα με σημαία την ήττα διεκδικείς τη νίκη!
Δυστυχώς ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν καταλαβαίνει ότι η ομολογία του πως εκβιάσθηκε,
ότι η παραδοχή του πως υπέκυψε στον εκβιασμό,
αυτομάτως τον ακυρώνει, αυτομάτως τον καθαιρεί απ' την πολιτειακή αξία της θέσης του.
Πρωθυπουργός που ομολογεί ότι εκβιάσθηκε και υπέκυψε, αμαυρώνει το πολίτευμα και ατιμάζει τα δικαιώματα του λαού, καθώς
το Σύνταγμα τα προσδιορίζει – απ' την ελευθερία έως τη σίτιση.
Τον τελευταίο καιρό ζούμε πράγματα παράλογα, διότι είναι ανήθικα. Και μωρίας απότοκα. Ο κ. Τσίπρας πήρε όπλο ένα 63% «όχι» απ' τον ελληνικό λαό, το έκανε εν μια νυκτί «ναι» κι έφερε, επιστρέφοντας απ' την Εσπερία, το πιο «ανθρωποφάγο» των μνημονίων. Ακύρωσε έτσι τον εαυτόν του, ακύρωσε τον ΣΥΡΙΖΑ, ακύρωσε τη λαϊκή εντολή, προσαρτήθηκε στην εξάρτησή του από τις αντιδραστικές δυνάμεις, δίχασε το κόμμα του, πέρασε το μνημόνιο και ύστερα...παραίτηθηκε! Τον κ. Τσίπρα δεν τον «έρριξε» κανείς.

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Δοκιμασία μνήμης και κρίσης

Οι εξωτερικοί και εξωθεσμικοί παράγοντες, που ελέγχουν επί εκατονταετίες την δημόσια ζψή στη χώρα, όταν έχουν κενά και επιφυλάξεις για το επίεπδο πολιτικής συνειδητότητας του λαού, επιχειρούν διάφορα μαζικού χαρακτήρα test... Οι δοκιμασίες αυτές έχουν ιδιαίτερη αξία, όταν έχει μεσολαβήσει περίοδος αδυναμίας σαφούς καταγραφής των διαθέσεων της κοινής γνώμης... Τέτοιου τύπου test ήταν το 1953 οι ...θαυματουργές αντικαρκινικές ιδιότητες τοης πικραγκουριάς, θερμώς υποστηριχθείθσες τότε από την σοβαρή "Καθημερινή" και το 1974 το νερό του Καματερού, ...διάσημο για τις ίδιες ιδιότητες θερμώς υποστηριχθείσες από τα έντυπα του ΔΟΛ, ιδιατέρως από τα εξίσου σοβαρά ΝΕΑ... Στα μεσοδιαστήματα έχουν χρησιμοποιηθεί και διάφορα ιερά αντικείμενα με υψηλό δείκτη θαυματουργικότητας...
Το μεγάλο εξεταζόμενο λοιπόν είναι η επάρκεια πολιτικής μνήμης και η ικανότητα πολιτικής κρίσης του λαού... Ισως, σαν τέτοιο test πρέπει να θεωρήσουμε την μετά πολλών επαίνων προαναγγελόμενη συμπόρευση της Φώφης και του Γιώργου στο ... ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό... Πρόκληση αληθινή για τα πολιτικά μας αντανακλαστικά, όταν ο εισαγαγών τη χώρα στο μνημόνιο το Α' ΓΑΠ έρχεται να ξανασυνατήσει την επί δεκαετίες συντρόφισσά του, που χαρακτήριζε προδοσία την μη υπογραφή μνημονιακής συμφωνίας... Τους έφερε κοντά ο αέρας του ΝΑΙ, που και οι δύο μετά πάθους στήριξαν ... Φαίνεται όμως, πως ακόμη και οι έξωθεν εντολείς τους έχουν λησμονήσει... Και ελπίζουμε να το επιβαβαιώσει ο Ελληνικός λαός, που τελευταία διαψεύδει πολύ ευχάριστα τις όποιες απαισιοδοξίες μας...

Ελλάδα και κόσμος

Στις ευρύτερες της χώρας συνέπειες της έσχατης πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται το άρθρο του Γιώργου Μητραλιά, που αντιγράφουμε από την ISKRA.

OI ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ


Όπως θα έπρεπε να αναμένεται, η πορεία που ακολούθησε η κυβέρνησηΤσίπρα μετά την αποφράδα 13η Ιουλίου επιβεβαίωσε την απαισιόδοξη πρόβλεψη (1) ότι θα στραφεί με πρωτόγνωρο κυνισμό και φραστική –προς το παρόν- βία ενάντια σε όποιον και όποια θα τολμούσε να αμφισβητήσει την πλήρη μνημονιακή της μεταμόρφωση. Καθώς μάλιστα η «τάση Τσίπρα» του Σύριζα επέλεξε να ηγηθεί ενός εντελώς νέου κυβερνητικού σχήματος που κυβέρνησε τη χώρα με τη ζωτικής σημασίας στήριξη σύσσωμων των νεοφιλελεύθερων κομμάτων (Ν.Δ. Πασόκ, Ποτάμι), στο στόχαστρό της βρέθηκαν αποκλειστικά και μόνον οι επικριτές του νέου κυβερνητικού της προγράμματος, δηλαδή του τρίτου Μνημονίου. Και φυσικά, αυτοί δεν απαντώνται βέβαια στην χτεσινή αντιπολίτευση, που είχε μετατραπεί σε συμπολίτευση, αλλά πρωτίστως στη χτεσινή αριστερή πτέρυγα της συμπολίτευσης που έχει μετατραπεί τώρα σε… αξιωματική αντιπολίτευση, μια και Χρυσή Αυγή και ΚΚΕ συμφωνούν εσχάτως δια στόματος των ηγετών τους με την κυβέρνηση Τσίπρα ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει πιστή στο ευρώ!...

Το γεγονός ότι όλες αυτές οι «ανήκουστες» αλλαγές και ανατροπές στον πολιτικό χάρτη της χώρας σημειώθηκαν μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα προκαλεί δίκαια σύγχυση και αμηχανία στους σαστισμένους πολίτες. Ωστόσο, μια στοιχειωδώς προσεκτική ματιά στην πορεία της κυβέρνησης Τσίπρα θα ήταν αρκετή για να μας προετοιμάσει για την τελική οβιδιακή της μεταμόρφωση. Πράγματι, δεν ήταν μόνον ότι προϊδέαζε η -παρά τους λεονταρισμούς- συνεχής άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης Τσίπρα κατά τους πρώτους πέντε μήνες των διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές. Ήταν κυρίως, ότι η διεύρυνσήτης προς τη δεξιά είχε ήδη αρχίσει τη μέρα που σχηματίστηκε η κυβέρνηση Τσίπρα, με τηνυπουργοποίηση ατόμων χωρίς το παραμικρό κοινωνικό έρεισμα οι οποίοι όχι μόνο δεν είχαν καμιά σχέση με τον Σύριζα αλλά και τον καθύβριζαν δημοσίως μέχρι και λίγες μέρες πριν από τις εκλογές. Παράδειγμα ο κ. Μάρδας που, στις 17 Ιανουαρίου 2015, δηλαδή μόλις μια βδομάδα πριν από τη σαρωτική νίκη του Σύριζα, δημοσίευε ιδιαίτερα εμπαθές άρθρο κατά της Ραχήλ Μακρή –και όχι μόνο- με τίτλο   «Ραχήλ Μακρή vs Κιμ Γιονγκ Ουν και Αμίν Νταντά»   (http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/raxil-makri-vs-kim-giongk-oyn-kai-amin-ntanta), που κατάληγε με το εύγλωττο (υπογραμμισμένο από τον ίδιο) ερώτημα «Αυτοί θα μας κυβερνήσουν;». Δέκα μέρες αργότερα ο ίδιος κ. Μάρδας γινόταν, ελέω Τσίπρα και Δραγασάκη, υπουργός και –από κοινού με τον κ. Πανούση- ιδεολογικός μέντορας, στυλοβάτης και κάτι σαν γενικός δερβέναγας της νέας κυβέρνησης, με πρακτικές που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις όλο και πιο διευρυμένες, από τον κ. Τσίπρα, οικονομικές αρμοδιότητές του…
Αν σε όλα αυτά προστεθεί και η μακρά σταδιακή «ομαλοποίηση» του κόμματος και του περίγυρού του προκειμένου, εν όψει της ανάληψης της εξουσίας, όχι μόνο να εξουδετερωθούν έγκαιρα οι πιο «ενοχλητικές» παρουσίες αλλά και να προσφερθούν στους «από πάνω» οι απαραίτητες έμπρακτες εγγυήσεις ότι «δεν έχετε τίποτα να φοβηθείτε από εμάς», τότε η σημερινή μνημονιακή μεταμόρφωση της κυβέρνησης Τσίπρα έρχεται σαν μια περίπου «φυσιολογική» κατάληξη μιας πορείας καταδικασμένης να οδηγήσει σε αυτό το αποτέλεσμα. Όπως εξάλλου εξίσου «φυσιολογική» θα είναι η κατάληξη του «ομαλοποιημένου» τσιπρικού Σύριζα στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία καθώς μάλιστα διαπιστώνεται ήδη –η τόσο προσφιλής στον κ. Τσίπρα-   «δυσαρμονία» στις σχέσεις του ακόμα και με το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Με εξαίρεση βέβαια τον ακόμα δεξιότερο του κ. Τσίπρα Πάμπλο Ιγκλέσιας που δυστυχώς για αυτόν και ευτυχώς για όλους εμάς, έχει όμως να αντιμετωπίσει μια πάντα ανθηρή κινηματική Ισπανία και μια ισχυρή εσωτερική αντιπολίτευση.   Με άλλα λόγια, κανένας κεραυνός εν αιθρία καθώς το σκουλήκι της προδοσίας της 13ης Ιουλίου βρισκόταν προ πολλού μέσα στο σώμα πού γέννησε την «πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην ιστορία της Ελλάδας». Ακριβώς όπως το σκουλήκι της προδοσίας της 4ης Αυγούστου 1914 βρισκόταν μέσα στη γερμανική –και όχι μόνο- σοσιαλδημοκρατία που απαρνήθηκε τον ίδιο το λόγο ύπαρξής της ψηφίζοντας τα πολεμικά κονδύλια για το πρώτο παγκόσμιο μακελειό…
Τηρουμένων λοιπόν των αναλογιών, η σημερινή συνθηκολόγηση του Σύριζα και της κυβέρνησής του πρόκειται να έχει τις ίδιες ή και ακόμα χειρότερες συνέπειες στη χώρα μας με εκείνες που είχε στη Γερμανία η προδοσία του SPD εκείνο το μοιραίο Αύγουστο του 1914. Ωστόσο, αν και πολλοί έχουν ήδη αρχίσει να μετράνε αυτές τις καταστροφικές συνέπειες στην ελληνική αριστερά, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι κανείς εδώ στην Ελλάδα δεν δείχνει να νοιάζεται για τις όχι λιγότερο ολέθριες συνέπειες που έχει και θα έχει έξω από την Ελλάδα, στην Ευρώπη και σε ολάκερο το κόσμο. η υποταγή στο νεοφιλελευθερισμό της «κυβέρνησης με κορμό το Σύριζα».
Πράγματι, με δεδομένο ότι ο Σύριζα ήταν μέχρι πρότινος η ναυαρχίδα και συνάμα η πηγή έμπνευσης και η ελπίδα για την -όντως εξαιρετικά συρρικνωμένη και σε βαθειά κρίση- ευρωπαϊκή αριστερά του 21ου αιώνα, μπορούμε να πούμε ότι η συνθηκολόγησή του θα έχει καταστροφικές συνέπειες ανάλογες με εκείνες που είχε πριν από ένα αιώνα η συνθηκολόγηση του τότε κόμματος-φάρου του διεθνούς εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος, δηλαδή της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Εδώ δεν έχουμε πια να κάνουμε με μια απλή υπόθεση εργασίας που απομένει να επιβεβαιωθεί από τα γεγονότα. Από παντού στην Ευρώπη, αλλά και πολύ πέρα από αυτή, ήδη μας έρχεται χιονοστιβάδα μηνυμάτων που κάνουν λόγο για το αίσθημα βαθειάς απογοήτευσης, ανησυχίας ή ακόμα και απελπισίας που σαρώνει τα εκατομμύρια των πολιτών στην Ευρώπη και πέρα από αυτή, που είχαν πιστέψει ότι με μπροστάρη τον Σύριζα από την Ελλάδα, θα μπορούσαν –επιτέλους- να παλέψουν όλοι μαζί και με επιτυχία ενάντια στη λιτότητα και στο «σύστημα-χρέος».
Πρέπει να το παραδεχτούμε: η κατάσταση που έχει δημιουργήσει η συνθηκολόγηση του Σύριζα μέσα στο διεθνές σοσιαλιστικό και προοδευτικό κίνημα είναι ήδη εξαιρετικά επικίνδυνη. Δεν είναι μόνον ότι χιλιάδες είναι εκείνοι και εκείνες που δείχνουν να αποτραβιούνται και να σπρώχνονται στην ιδιώτευση και στην αναδίπλωση στον εαυτό τους. Ούτε καν ότι είναι άλλοι τόσοι εκείνοι και εκείνες που νοιώθουν να τους έχουν κοπεί τα πόδια και επιλέγουν τη στάση αναμονής, περιμένοντας να δουν τη συνέχεια των εξελίξεων. Είναι κυρίως, ότι η προδοσία του Σύριζα σημειώνεται σε μια πολύ κρίσιμη ιστορική στιγμή, την ώρα που η ρατσιστική άκρα δεξιά προελαύνει σχεδόν παντού στην ήπειρό μας, με αποτέλεσμα να διαγράφεται ήδη ορατή η απειλή να προσφερθούν βορρά αυτής της αυτοαποκαλούμενης «αντισυστημικής» νεοφασιστικής και ρατσιστικής άκρας δεξιάς τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος των απογοητευμένων από τον Σύριζα Ευρωπαίων πολιτών.
Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό εκτιμούμε ότι οι ευθύνες του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του για την τρομακτικά επικίνδυνη κατάσταση που πάει να δημιουργήσει η δικιά τους συνθηκολόγηση μέσα στη διεθνή αριστερά, στα κοινωνικά κινήματα και στους προοδευτικούς πολίτες της Ευρώπης είναι στη κυριολεξίαεγκληματικές! Όμως, τι να περιμένει κανείς από αυτούς που επί μήνες, αν όχι για χρόνια, γύρισαν επιδεικτικά την πλάτη τους στα κινήματα αλληλεγγύης των «από κάτω» που αναπτύσσονταν σε πάμπολλες χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, ενώ προτίμησαν πάντα να ψάχνουν για συμμάχους εκεί όπου δεν μπορούσαν να βρουν παρά νεοφιλελεύθερους ορκισμένους εχθρούς, στη διεθνή σοσιαλδημοκρατία, στους διαφόρους Ολάντ, Ρέντσι και Σουλτς!
Όλα αυτά δεν μπορούν να σημαίνουν παρά ότι επείγει για το υπό δημιουργία μέτωπο των αντιμνημονιακών αντιστάσεων να απαντήσει άμεσα, σήμερα και όχι αύριο, και με χειροπιαστές και διακριτές διεθνιστικές πρωτοβουλίες πάλης στα εκατομμύρια των πολιτών στην Ευρώπη και στο κόσμο που εξακολουθούν να επενδύουν τις ελπίδες τους στην Ελλάδα που αντιστέκεται στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα. Ο χρόνος λιγοστεύει και κάθε χρονοτριβή μπορεί να αποβεί μοιραία. Εξάλλου, μόνο επωμιζόμενη αυτά τα τόσο κρίσιμα διεθνιστικά της καθήκοντα, μπορεί η ελληνική αριστερά όχι μόνο να ορθοποδήσει αλλά και να πετύχει στο δύσκολο αγώνα της μέσα στη χώρα μας…

Σημειώσεις

1. Βλέπε «Αποφράδες μέρες – Από τη γερμανική 4η Αυγούστου 1914 στην ελληνική 13η Ιουλίου 2015»  (http://contra-xreos.gr/arthra/872-4-1914-13-2015.html)
2. Βλέπε «Ποια απάντηση του Σύριζα στην αλληλεγγύη εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών;» (http://contra-xreos.gr/arthra/757-2015-02-09-15-23-08.html). Και επίσης, «Οι καλύτεροί μας σύμμαχοι, οι 300.000 της Πουέρτα ντελ Σολ!» (http://contra-xreos.gr/arthra/748-2015-02-01-01-53-05.html