ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Για όσο αξίζει...

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, λέει ένα ρητό και πολλές φορές έχει δίκιο... Εν πάσει περιπτώσει, στην περίπτωση του μνημονίου του Γ' φαίνεται ότι πολλά από τα αυτονόητα ή τα λογικά συνεπαγόμενα θα αποκαλυφθούν... Σε όσους βέβαια θέλουν να δούν και να καταλάβουν... 
Διαβάστε, το ρεπορτάζ της ISKRA και θα δείτε, πως έχει πολύ ενδιαφέρον... Θα μάθουμε και άλλα στον δρόμο... Είναι βέβαιο...

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΒΟΜΒΑ ΜΟΣΚΟΒΙΣΙ ΕΚΘΕΤΕΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ: Ο ΣΟΪΜΠΛΕ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΕ ΤΟ GREXIT!


Ο Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της ΕΕ Πιέρ Μοσκοβισί με δήλωσή του αποκαλύπτει ότι ο Β. Σόϊμπλε δεν επιθυμούσε με τίποτα την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.
Αυτή η αποκάλυψη βόμβα του Μοσκοβισί αφήνει ανεπανόρθωτα εκτεθειμένο τον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος αξιοποίησε προσχηματικά κατά κόρον και για φθηνήεσωτερική κατανάλωση τον διακαή, δήθεν, πόθο του Σόϊμπλε να πετάξει έξω την Ελλάδα από την ευρωζώνη, προκειμένου να δικαιολογήσει την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.
Για δεύτερη φορά τώρα επιβεβαιώνεται ότι το Grexit κατά Σόϊμπλε, αν υπήρχε, που πολύ αμφιβάλλουμε, ήταν μια σκέτη μπλόφα.

Ο Αλ. Τσίπρας αρνούμενος να θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων κάθε ιδέα εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη, έπαιξε το παιχνίδι των Γερμανών και οικειοθελώς έπεσε στην παγίδα τους.
Αντί να τους εκβιάσει με την έξοδο από την ευρωζώνη, η οποία θα ήταν καταστροφή γι' αυτούς, τονεκβίασαν αυτοί και τον αξιοποίησαν ως “χρήσιμο ηλίθιο”, ο οποίος κατά τ' άλλα “πουλούσε” στην εγχώρια αγορά σκληρές διαπραγματεύσεις .
Και είμαστε μόνο στην αρχή των αποκαλύψεων, μετά και από όσα ανέδειξε η Κυριακάτικη Καθημερινή, πως οι ΗΠΑ έσπρωξαν εντέχνως την ελληνική κυβέρνηση στο δόκανο της Γερμανίας!
ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΑΝΑΣ

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Τα "καλύτερα" έρχονται...

Σ' αυτά τα "καλύτερα" αναφέρεται το άρθρο του Στάθη στο enikos.gr, που αντιαγράφουμε από την ISKRA. 

«ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΓΙΑ ΜΕΤΑ…»

Η επόμενη μέρα είναι εδώ, σιδηρόφρακτη όπως το μνημόνιο – όμως με μια παράδοξη σχέση με το μέλλον, καθ’ ότι, παρ’ ότι επόμενη διαβαίνει τον χρόνο ανάποδα και οδηγεί τη χώρα πίσω σε καθεστώς παλαιοαποικιοκρατίας, «κανονιοφόρων» και «αντιβασιλείας».
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαχειριστής του νέου Καθεστώτος Εντολής προσαρμόζεται. Στρίβει προς τα δεξιά. Και πολιτικώς και ιδεολογικώς. Όσον θα περνά ο καιρός η Αριστερά (που γονάτισε) θα γίνεται ένα διαρκές ντεζαβού της Δεξιάς  (που επέρχεται). Και ώσπου να παλινορθωθεί πλήρως η Δεξιά, θα μεταλλάσσεται σε Δεξιά το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς
που ως τώρα νομιμοποίησε την εν γένει πολιτική της δεξιάς στη χώρα, δηλαδή του μονοκομματικού δικομματισμού, με τα ιδιαίτερα μάλιστα χαρακτηριστικά που αυτός έλαβε την τελευταία 20ετία, όταν η ώσμωση της σοσιαλδημοκρατίας με τον νεοφιλελευθερισμό οδηγούσαν στην πιο ακροδεξιά πολιτική που εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα και την Ευρώπη από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι ύστερα.
Η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό επίπεδο ήδη προαναγγέλλεται και σχετίζεται με την ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 155 εδρών. Το έργο (μνημόνιο) που έχει αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι βαρύ, θα έχει κόστος και ήδη το Μαξίμου ετοιμάζεται για το επόμενο βήμα μιας όλο και πιο πιθανής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ της κυρίας Γεννηματά, του κ. Βενιζέλου και του κ. Λοβέρδου. Ταυτοχρόνως το φλερτ Τσίπρα με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και το πιθανό πλέον πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στην ευρωσοσιαλιστική ομάδα, θα ανοίξει τον δρόμο για το τρίτο και τελευταίο στάδιο μιας τριετούς τουλάχιστον διακυβέρνησης βασισμένης στην παρούσα βουλή, που θα είναι ο «μεγάλος συνασπισμός». Διότι το μνημόνιο θα πρέπει να τελειωθεί χωρίς να πάμε σε νέες εκλογές. Αν αυτός ο σχεδιασμός ευοδωθεί, το πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασίες πρώτα με το ΠΑΣΟΚ κι ύστερα με τη ΝΔ θα είναι ένας «εξευρωπαϊσμός» με τις ευλογίες αλλά και τη διαρκή επιτήρηση του Βερολίνου, των τροϊκανικών «θεσμών» και του εφ’ ημάς Υπερπρωθυπουργού (ή Υπατου Αρμοστή, ή Ανθυπάτου, ή Γκαουλάιτερ, ό, τι προαιρείσθε αναλόγως των ιστορικών σας… προτιμήσεων)
Για την επιτυχία της πολιτικής στροφής είναι απαραίτητη και η ιδεολογική στροφή. Δαιμονοποιήσαμε το μνημόνιο έλεγε ο κ. Δραγασάκης, ο λαός νομιμοποίησε το μνημόνιο λέει τώρα ο κ. Γιώργος Τσίπρας. Πράγματι ο κ. Αλέξης Τσίπρας
«ξεμπέρδεψε με το παλιό» (τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ) και στήνει «το νέο» (την παλινόρθωση της Δεξιάς). Η αριστερή ιδεολογία του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς διαχέεται σε μια διαχείριση της δυστυχίας μας με φραπέδες και ψέματα.
Η αλλαγή αυτή ή μάλλον ή μετάλλαξη γίνεται και απαλά και απότομα. Αίφνης ο κ. Παππάς δηλώνει στα «ΝΕΑ» ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πυλώνας της Δημοκρατικής Παράταξης» μιλώντας τη γλώσσα του κ. Λαλιώτη ή του κ. Σημίτη ή του «Βήματος». Η κυβέρνηση
με «κορμό την Αριστερά» έστειλε τον κορμό της για κούτσουρο και τώρα φιλοδοξεί να είναι ο πυλώνας της… Δημοκρατικής Παράταξης – «της ποιάς;» θα αναφωνούσε ο ίδιος ο Αλέξης, όταν ακόμα η περικοπή των συντάξεων φερ’ ειπείν, του φαινόταν αντιπαραγωγική και ανήθικη.
Όμως, ο δρόμος που πήρε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι αναγκαστικώς αντιπαραγωγικός και αναγκαστικώς ανήθικος. Δεν μπορεί να θεωρείται «πλούσιος» ο πολίτης που βγάζει ετησίως 20.000 ευρώ και να του βγάζουν κάθε χρόνο την ψυχή με τους φόρους. Είναι αντιπαραγωγικό. Και είναι ανήθικο την ίδια στιγμή που περικόπτονται κι άλλο οι συντάξεις ο κ. Φλαμπουράρης να τάζει στους συνταξιούχους ότι, αν όλα πάνε καλά (!) θα επαναφέρει τη 13 σύνταξη. Έχει και η αναλγησία τα όριά της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εκπαιδεύεται απ’ τους ταγούς του στο άθλιο άθλημά του «άλλα να λες κι άλλα να κάνεις». Καταδικάζει όσους αριστερούς στο εσωτερικό του παραμένουν ακέραιοι να θεωρούνται ακραίοι.
Η ευκολία με την οποίαν λέγονται πλέον τα ψέματα θυμίζει την εποχή Σαμαρά, όταν σ’ αυτήν τη χώρα «πετούσαν και τα γαϊδούρια», μόνον που τώρα πια μαζί με τα γαϊδούρια πετάνε και τα αεροδρόμια (προς πώλησιν), ου μην αλλά και σαλπάρουν τα λιμάνια για άλλη γη και για άλλα μέρη…
Πλην όμως no problem! Όπως θα  έλεγε και ο σοφός Νέστωρ κ. Φλαμπουράρης, από τα 75 προαπαιτούμενα των μηνών Οκτωβρίου και Νοεμβρίου, τα πρώτα 100 είναι δύσκολα…

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Στην Καταλωνία "έγραψαν" την τρομοκρατία...

Η ουσία του αποτελέσματος της ψήφου των Καταλανών είναι σαφώς αντι -ΕΕ, αντι-φιλελεύθερο και ασφαλώς μήνυμα γεναιότητας... Αντιγράφουμε την σχετική ειδησεογραφία από την ISKRA.

ΟΙ ΚΑΤΑΛΑΝΟΙ ΑΨΗΦΙΣΑΝ 

ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΥΡΩ - ΕΕ - ΤΡΑΠΕΖΩΝ

ΙΣΧΥΡΟ ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ Η ΠΛΗΒΕΙΑΚΗ ΨΗΦΟΣ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΣΤΩΝ
Μεγάλες πολιτικές ανατροπές στην Ισπανία, με αντίκτυπο σε ολόκληρη την Ευρώπη προοιωνίζεται η λαϊκή,πληβειακή ψήφος υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλωνίας στις τοπικές εκλογές της Κυριακής.  
Αψηφώντας την εκστρατεία τρομοκράτησης και εκβιασμών, στο όνομα του ευρώ και της ΕΕ, από τη δεξιά κυβέρνηση Ραχόι, την Κεντρική Τράπεζα, τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, αλλά και τις ωμές παρεμβάσεις ΜέρκελΌλάντ και Ομπάμα, οι Καταλανοί έδωσαν στα κόμματα που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στο τοπικό κοινοβούλιο (χωρίς να έχουν και την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων, μιας και οι έδρες δεν κατανέμονται αναλογικά με τα αριθμητικά ποσοστά).  
Tο αυτονομιστικό ρεύμα χρωματίζεται έντονα από τις αριστερέςριζοσπαστικές δυνάμεις που απορρίπτουν τη λιτότητα και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του ευρωπαϊκού ιερατείου, οι οποίες εκτόξευσαν στα ύψη την ανεργία. Ενδεικτική είναι η εκτόξευση της «Υποψηφιότητας για τη Λαϊκή Ενότητα» (CUP), ενός αριστερού σχηματισμού που εναντιώνεται στην Ε.Ε. με αντικαπιταλιστικό ορίζοντα και αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά, στο 8,2% των ψήφων. Όπως και η καταβαράθρωση όλων των παραδοσιακών, αστικών κομμάτων, και κυρίως του Λαϊκού Κόμματος του Ραχόι, που κατρακύλησε στην… πέμπτη θέση
Το αποτέλεσμα της Καταλωνίας θα έχει αντίκτυπο σε περιοχές της Ισπανίας, όπως και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπου αναπτύσσονται ισχυρές αυτονομιστικές διαθέσεις, με καταλύτη την οικονομική κρίση και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κεντρικών κυβερνήσεων. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι ο οικονομικός ολοκληρωτισμός της νεοφιλελεύθερης, γερμανικής Ευρώπης προκαλεί σοβαρούς κλονισμούς στα εθνικά κράτη, διαλύοντας το κοινωνικό συμβόλαιο που τα στήριζε. Μόνο ηανατροπή αυτών των πολιτικών μπορεί να εγγυηθεί έναν άλλο δρόμο, ελπίδας και αλληλεγγύης, για τους ευρωπαϊκούς λαούς.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Εφυγε ο Πιέτρο Ιγκράο...

Αφού συμπλήρωσε έναν αιώνα ζωής και πολλές δεκαετίες αγώνων και πολιτικής δράσης στις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος... Εμεινε πιστός, δεν μεταλλάχτηκε, έκανε αυτοκριτική για τα εγκληματικά σφάλματα, που σφράγισαν μία πορεία από την Οκτωβρειανή Επανάσταση μέχρι την αυτοκατάρρευση... Χαίρε σύντροφε Πιέτρο !!!

Διαχρονικά επίκαιρο...

Το κείμενο του φίλτατου Μάκη Σκλαβούνου, το διαβάσαμε στην ISKRA και το αναπαράγουμε... Οι σκέψεις του και η αναδρομή του σε ιστορικά προηγούμενα έχουν την σημασία τους σήμερα, που η αριστερά καλείται, σε δύσκολες συνθήκες, να αρθρώσει καινοτόμο πολιτικό λόγο μακρυά από αγγυλώσεις, καθαρόμετρα και σχολαστικισμούς... Μία αριστερά, που πριν από όλα οφείλει να κατανοήσει και την δική της αποφασιστική συμμετοχή στην διαμόρφωση των δυσκολιών της... Κάνοντας έστω μία μικρή αναδρομή στις αποτυχίες της... Μικρές, προσωρινές ή μεγαλύτερες... Η επιμονή στην επαναστατική αυταρέσκεια το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί είναι το: μία από τα ίδια... 
Παραθέτουμε.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

Η βασική διαφορά ανάμεσα στην Αριστερά και την Δεξιά, ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση, είναι η έμφαση που δίνουν στο κοινωνικό από τη μια μεριά, και στο ατομικό από την άλλη. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η Αριστερά συνθλίβει το άτομο.
Το αντίθετο. Καταπολεμάει όμως τον ατομικισμό. ´Όπως λέει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο:"Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις, έρχεται μια ένωση όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων."(1)
Η Δεξιά αντίθετα, η συντηρητική παράταξη, υποβαθμίζει την κοινωνική ανάπτυξη, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Θάτσερ που έλεγε:"Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνον άτομα και οικογένειες".
Στο πολιτικό, θεσμικό επίπεδο, αυτές οι διακρίσεις μεταφράζονται στην διάκριση αναμέσα στην συλλογικότητα στη λήψη και εκτέλεση των αποφάσεων από τη μια μεριά, και τον αρχηγισμό/ολιγαρχία ή την επιβολή του ενός και των λίγων από την άλλη.
Είναι η αρχαία αντίθεση δημοκρατίας-μοναρχίας/ολιγαρχίας, ή και τυραννίας, όπου δήμος κατά τον Αριστοτέλη είναι οι πολλοί ,και μάλιστα οι φτωχοί. Γι αυτό ο ¨Ενγκελς χαρακτήριζε την αρχαία Αθήνα πρότυπο λαϊκής δημοκρατίας, αν και ταξικής στη βάση της.
Η ΑΣΤΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Οι Γάλλοι επαναστάτες αστοί του 1789,που θαύμαζαν και εμπνεόταν από την αρχαία Ελλάδα,αυτήν την λαϊκή δημοκρατία προσπάθησαν να υλοποιήσουν ,προσαρμόζοντας την στα αστικά πλαίσια ενός μεγάλου κράτους.Τους διέφευγε όμως κάτι.Η άμεση δημοκρατία.Το έργο του Αριστοτέλη ¨¨Αθηναίων Πολτείᨨ που αποκάλυπτε πως αυτή η λαϊκή δημοκρατία ήταν άμεση δημοκρατία,με κλήρωση μεταξύ των πολιτών και εναλλαγή,όλων των δημόσιων αξιωμάτων(πλην των στρατηγών οι οποίοι εκλέγονταν),βρέθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα.Και ο Μαρξ και ο ¨Ενγκελς επίσης το αγνοούσαν.
Η Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση λοιπόν,καθιέρωσε οι εκλογές να γίνονται κάθε χρόνο,πράγμα που επαναλάμβαναν ο Μαρξ και ο ´Ενγκελς στις επαναστατικές διακηρύξεις τους του 1848 και μετέπειτα.Επίσης η Εθνοσυνέλευση συνεδρίαζε συνεχώς και ήταν το ανώτατο συλλογικό όργανο εξουσίας(όπως και η Κομμούνα του 1871).
Δεν υπήρχε πρόεδρος της δημοκρατίας,πρωθυπουργός και κυβέρνηση.Η Εθνοσυνέλευση εξέλεγε διαφορες εκτελεστικές επιτροπές ad hoc γιά την διεκπεραίωση συγκεκριμένων θεμάτων. Δεν υπήρχε διάκριση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας.Ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα ήταν σχεδόν ισοδύναμος με τον μονάρχη,τον οποίο είχαν μόλις καρατομήσει. (Η αμερικανική επανάσταση της οποίας οι κυριότεροι πρωταγωνιστές-και ο Ουάσινγκτον-ήταν δουλοκτήτες, ιδιοκτήτες φυτειών, καθιέρωσε την προεδρική δημοκρατία. Αλλά με δύο θητείες γιά τον πρόεδρο.)
Η περίφημη-και τρομοκρατική-Επιτροπή Δημόσιας Σωτήρίας, ήταν μια τέτοια ad hoc επιτροπή, στην οποία προεξάρχων ήταν ο Ροβεσπιέρος, χωρίς όμως ποτέ να πάρει κάποιο ιδιαίτερο τίτλο. ´Οταν το παράκανε κι αυτός τον καρατόμησαν. Το Διευθυντήριο που τον διαδέχτηκε ,ήταν κι αυτό ένα συλλογικό πενταμελές όργανο, χωρίς πρόεδρο. Μονοπρόσωπη διεύθυνση στην Republique επιβλήθηκε με το πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ του Ναπολέοντας Βοναπάρτη, το οποίο επικυρώθηκε μετά με δημοψήφισμα. Η Republique έγινε σε λίγο Αυτοκρατορία.
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Για τους επαναστάτες του 19ου αιώνα ήταν ιερές παρακαταθήκες οι παραδόσεις της Γαλλικής Επανάστασης και του διαφωτισμού. Στην Διεθνή ´Ενωση Εργατών, της οποίας ψυχή ήταν ο Μαρξ, ο ίδιος δεν ήταν παρά ο γραμματέας που κρατούσε την αλληλογραφία με τις οργανώσεις της Γερμανίας, ενώ άλλος ήταν υπεύθυνος για την Ιταλία, την Γαλλία ,κ.ο.κ. ´Έγραφε ο Μαρξ στον Σβάϊτσερ το 1868: "Το καταστατικό της Διεθνούς προβλέπει επίσης έναν πρόεδρο της ´Ενωσης. Η απασχόληση του όμως περιορίζεται πρακτικά στο να προεδρεύει των συνεδριάσεων του Γενικού Συμβουλίου. Με πρόταση μου ο τίτλος αυτός που τον αρνήθηκα το 1866,καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από έναν πρόεδρο που εκλέγεται σε κάθε βδομαδιάτικη συνεδρίαση του Γεν.Συμβουλίου. Περιοδική εναλλαγή λοιπόν.
Πιο πριν είχε δηλώσει την αντίθεση του στην συγκεντρωτική οργάνωση των γερμανικών συνδικάτων, με πρόεδρο που εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία. "Ο εργάτης που είναι συνηθισμένος απ´ την παιδική του ηλικία να υφίσταται το γραφειοκρατικό σύστημα και να σέβεται τις αρχές, τους ανώτερους οργανισμούς, πρέπει πρώτα απ´ όλα να μάθει να βαδίζει ολομόναχος,"(2)
Αχ αυτή η Γερμανία!
Ωστόσο το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα,στο οποίο ήταν μέλη ο Μαρξ και ο ´Ενγκελς, ουδέποτε είχε πρόεδρο ή γεν.γραμματέα. Ούτε τον Λήμπνεχτ, ούτε τον Μπέμπελ, ούτε τον Κάουτσκυ. Συνομολογούσαν όλοι ότι ένα εργατικό κόμμα πρέπει
να αποτυπώνει στην δομή του τα χαρακτηριστικά της πολιτικής οργάνωσης της κοινωνίας για την οποία αγωνιζόταν.´ Ενα πρώτο δείγμα ήταν η Κομμούνα του Παρισιού.´ Ηταν ''ένα εργαζόμενο σώμα'' λέει ο Μαρξ, όπως και η επαναστατική Εθνοσυνέλευση του 1792.´Οχι πρόεδρος της δημοκρατίας και πρωθυπουργός. πολυκομματικό σύστημα.
Υπήρχαν οι μπλανκιστές,οι προυντονιστές,οι μαρξιστές,και η Δημοκρατική ´Ενωση των μικροαστών.Αυτή είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, λέει ο Μαρξ. Οι βουλευτές ήταν ανακλητοί από τους ψηφοφόρους τους,και δεν έπαιρναν μισθό πάνω από τον μέσο εργατικό μισθό.
Ο Λένιν επίσης ουδέποτε ήταν πρόεδρος ή γ.γ. του Ρωσικού Εργατικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. ´Ηταν ένα απλό μέλος της 15μελούς Κ.Ε.,και μέλος της συντακτικής επιτροπής της Ισκρα. Οι πραγματικοί ηγέτες δεν χρειάζονται τίτλους,αναδεικνύονται με την αξία τους.
Τα συνέδρια του κόμματος γινόταν κάθε χρόνο,ή σχεδόν.Μόνον όταν σχηματίστηκε η επαναστατική κυβέρνηση των μπολσεβίκων και των αριστερών εσέρων το 1917,ο Λένιν ανέλαβε πρόεδρος της.
Κρίθηκε ότι η Κομμούνα χάθηκε γιατί δεν είχε πιο συγκεντρωτική διεύθυνση. Ο Στάλιν ανέλαβε γ.γ. του κόμματος το 1922,μόνο για λόγους οργανωτικούς και διεκπεραιωτικούς.Αλλά έτσι η δικτατορία του προλεταριάτου μέσω των Σοβιέτ,θα γινόταν σταδιακά δικτατορία του κόμματος και μάλιστα ενός προσώπου. Βοναπαρτισμός. Ο Λένιν το αντιλήφθηκε αυτό, και,σε συνδυασμό με την βιαιότητα του χαρακτήρα του Στάλιν, ζήτησε από το συνέδριο του κόμματος την αντικατάσταση του με κάποιον άλλο. Δεν προέκρινε ούτε τον Τρότσκυ. Το συνέδριο δεν τον άκουσε. Ζήτησε όμως ακόμα, και αυτό το πέτυχε, την αναβάθμιση της Εργατοαγροτικής Επιθεώρησης,με αρμοδιότητες ελέγχου όλων των σοβιετικών,κρατικών και κομματικών οργάνων,και του ίδιου του γενικού γραμματέα.Μετά τον θάνατο του Λένιν η τύχη της αγνοείται.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αυτό το μοντέλο του κόμματος ''νέου τύπου'', όπως ονομάστηκε,επεκτάθηκε σε όλα τα Κ.Κ., αλλά και στα σοσιαλιστικά. ´Ο,τι ήθελε ο ταξικός αντίπαλος,ο οποίος είχε αφήσει πίσω του από καιρό την επαναστατική του περίοδο.(3)
''Ηγέτες'' απέναντι σε ''ηγέτες'',και το παίζεις κορώνα-γράμματα. Κορώνα κερδίζεις,γράμματα χάνεις.Με την μόνοπρόσωπη διεύθυνση, με εικονική συλλογικότητα, χωρίς αυστηρούς μηχανισμούς ελέγχου, λογοδοσίας και ανακλητότητας, χωρίς συχνή εναλλαγή, συνήθως χάνεις. Είσαι ένας γραφειοκρατικός ή εκλογικός μηχανισμός. Το έχει πληρώσει ακριβά αυτό η ελληνική αριστερά,με τελευταίο οδυνηρό παράδειγμα την περίπτωση Τσίπρα.(4)
Ας θυμίσουμε και την οικολογική αρχή της βιοποικιλότητας. Σύμφωνα με αυτή, ένα (οικο)σύστημα είναι τόσο περισσότερο σταθερό, όσο μεγαλύτερη είναι η (βίο)ποικιλότητα στο εσωτερικό του.Είναι το "αφήστε χίλια λουλούδια ν´ανθίσουνε" του προέδρου Μάο, ο οποίος όμως το ξέχασε γρήγορα και προσκολλήθηκε στην προεδρία,καλλιεργώντας την προσωπολατρία του.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα κόμμα ¨¨νεοτάτου τύποϋ¨,κόμμα του 21ου αιώνα.Αν το κόμμα ''νέου τύπου'' του 20ου αιώνα ήταν η διαλεκτική άρνηση του μαρξιστικού κόμματος του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα,τότε το κόμμα του 21ου θα είναι η άρνηση της άρνησης,το πέρασμα σε ένα ανώτερο ποιοτικά επίπεδο.
(1) Κ.Μαρξ-Φ.´Ενγκελς,"Διαλεχτά ´Εργα", Εκδ.Αναγνωστόπουλος,Αθήνα,1964,σ.44.
(2) F.Engels-K.Marx,"Αλληλογραφία,1861-1869",Μέρος Β´,Εκδ.Μπάϋρον,Αθήνα,1975, σ.176.
(3)´Εγραφε ο ´Ενγκελς στον Μαρξ το 1866:" ´Οπου δεν υπάρχει μιά ολιγαρχία όπως εδώ στην Αγγλία"(εννοεί την γεωκτητική αριστοκρατία)"που να μπορεί να αναλάβει τη διεθυνση του κράτους και της κοινωνίας γιά όφελος της αστικής τάξης,Εκεί μιά βοναπαρτιστική μισοδικτατορία είναι η κανονική μορφή(....)Ο βοναπαρτισμός είναι η αληθινή θρησκεία της νεότερης αστικής τάξης".(ο.π.σ.111)Αυτό στη συνέχεια πήρε τη μορφή του μιλιταρισμού,του φασισμού και της ανοιχτής δικτατορίας.Η σύγχρονη συλλογική μορφή του βοναπαρτισμού προς όφελος της μονοπωλιακής αστικής τάξης,είναι η υψηλή γραφειοκρατία,εθνική(ΗΠΑ) και υπερεθνική(Ε.Ε.,ΝΑΤΟ,ΟΟΣΑ,ΔΝΤ,Παγκ.Τράπεζα).Η δημοκρατία είναι εντελώς εικονική.Τα έθνη χάνουν την κυριαρχία τους.
(4) Το ''πρώτος μεταξύ ίσων'' είναι οφθαλμοφανής αντίφαση.Μεταξύ ίσων δεν μπορεί να υπάρχει πρώτος.Το πολύ -πολύ μπορεί να υπάρχει συχνή και περιοδική εναλλαγή στην πρωτιά.

Δεύτερη φορά, κάποτε αριστερά…

Γράφει και σχολιάζει την πολιτικήεπικαιρότητα ο φίλτατος Νίκος Μητσιάλης και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει.

Δεύτερη φορά, κάποτε αριστερά…
Σε κείμενο στις 6 του Σεπτέμβρη, σ’ αυτή τη στήλη γράφαμε ότι: «Μεγάλη λαϊκή αχαριστία θα είναι, το τρίτο και θανατερό μνημόνιο να μην το διαχειριστεί ο υπογράψας Τσίπρας και από δίπλα να του δίνει χέρι βοηθείας, ο πρόθυμος καρά δεξιός Μεϊμαράκης….» Η πρώτη ευχή μας επαληθεύτηκε και με το παραπάνω, η δεύτερη προς το παρόν μένει μετέωρη αφού οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του Καμένου μπήκαν στη Βουλή συμπληρώνοντας 155 κυβερνητικούς  βουλευτές… Βέβαια όλα αυτά είναι υπό αίρεση αφού οι εταίροι εξακολουθούν να στοχεύουν σε μια όσο το δυνατόν πιο «ισχυρή» πολυκομματική μνημονιακή κυβέρνηση! Πιστεύοντας πως όσους περισσότερους κομματικούς «βαστάζους» θα έχει η κυβέρνηση Τσίπρα τόσο πιο εύκολα θα περάσουν τα ισοπεδωτικά ανθρωποφάγα μέτρα του τρίτου «αριστερού» μνημονίου! Χαρακτηριστικά αποκαλυπτικό είναι και το κυνικό σχόλιο της Die Welt : «Ο ελληνικός λαός θέλει ένα... μπλέντερ, η εκπληκτική ξεκάθαρη εκλογική νίκη του Αλέξη Τσίπρα αφήνει ένα μόνο συμπέρασμα: Οι Έλληνες ψηφοφόροι θέλουν να εξαπατηθούν, αλλά αντέχουν να υπομείνουν την έκταση των καταστροφών που έπονται αυτής της απόφασης τους…» Οι γερμανοί συντάκτες με αυτό το σχόλιο αποκαλύπτουν την εξαπάτηση που επεδίωξε και πέτυχε ο Τσίπρας κρύβοντας πρόσκαιρα τον Αρμαγεδώνα που περιμένει τον ελληνικό Λαό. Παράλληλα και το έγκυρο οικονομικό περιοδικό Wirtschaftwoche, τονίζει ότι : «Ο Τσίπρας είναι ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, που υπογράφει ένα πρόγραμμα διάσωσης της χώρας και παρόλα αυτά επανεκλέγεται…» Ο δημοσιογράφος εσκεμμένα αγνοεί ότι ο Τσίπρας υπέγραψε ένα δολοφονικό πρόγραμμα «διάσωσης» το οποίο όμως δεν το εφάρμοσε ακόμα και ως εκ τούτου οι ψηφοφόροι του στην πλειοψηφία τους βρέθηκαν σε πλήρη άγνοια για τα εξοντωτικά μέτρα που μετεκλογικά τους περιμένουν. Σ’ αντίθεση με τα κόμματα και τους πολιτικούς εκείνους που εφάρμοσαν τα προηγούμενα δύο μνημόνια και στους οποίους στις χθεσινές εκλογές, ο Λαός τους γύρισε και πάλι τη πλάτη. Είναι φυσικό η ελπίδα και ιδιαίτερα η αριστερή να πεθαίνει τελευταία! Έτσι ο κάθε καλοπροαίρετος προς τον Τσίπρα, να κρατάει στη μνήμη υποσχέσεις από «προγράμματα Θεσσαλονίκης», διακηρύξεις και γεύσεις από πύρινους ανατρεπτικούς λόγους υπέρ των…Λαϊκών συμφερόντων με γροθιές υψωμένες, εικόνες προ ολίγων μηνών! Παρ’ όλο που στα προχθεσινά μεταμεσονύκτια εκλογικά επινίκια δεν υπήρχαν πλέον τέτοιες υψωμένες γροθιές αλλά μόνο, παλάμες ανοιχτές… Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι και εκείνοι που έδωσαν με σφιγμένη καρδιά μια δεύτερη ευκαιρία στον «αριστερό» Τσίπρα πιστεύοντας πως διαπραγματεύθηκε σκληρά για καλύτερη συμφωνία, αλλά έπεσε μπροστά στα «υψωμένα τείχη» του γερμανικού διευθυντηρίου… Προσπέρασαν την απρόσμενη κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος, μπροστά στο καλοστημένο σκηνικό κατάρρευσης της οικονομίας, στον «εκβιασμό» των δανειστών με κλειστές τράπεζες, δικαιολογώντας έτσι την «αναγκαστική» υπογραφή του 3ου Μνημονίου. Ανεξαρτήτως αυτών όλων που βοήθησαν καθοριστικά στην επανεκλογή Τσίπρα, είναι απολύτως σίγουρο ότι όταν θα έλθει ο προσωπικός λογαριασμός της «συμφωνίας θανάτου» και κτυπήσει του καθενός τη πόρτα, η Λαϊκή οργή είναι φυσικό να επεκταθεί και να οξυνθεί. Όμως όλο αυτό το ογκούμενο σε κάποιο βάθος χρόνου, οργισμένο ρεύμα δεν θα βρίσκει διέξοδο σε μια κοινοβουλευτική εκπροσώπηση όπως είχε στην περίοδο του κάποτε αντιπολιτευόμενου Σύριζα… Το γεγονός ότι η Λαϊκή Ενότητα δεν εξασφάλισε την είσοδό της στη βουλή δεν σημαίνει ότι η πορεία μιας μετωπικής κινηματικής αριστεράς σταμάτησε στις εκλογές του Σεπτέμβρη, το αντίθετο μάλιστα! Ιδιαίτερα αν λάβει κανείς υπόψη του τη σοβαρότητα και κυρίως την έκταση του προβλήματος και το οποίο αν περιοριστεί στην αίθουσα ενός κοινοβουλίου και στα τηλεοπτικά πάνελ, όπως επεδίωξε συστηματικά και το πέτυχε, ο τότε «αντιμνημονιακός» Σύριζα, το «παιγνίδι» ασφαλώς θα έχει χαθεί πριν καν αρχίσει… Είναι λοιπόν σίγουρο πως οι εκλογές του Σεπτέμβρη δεν λύνουν κανένα απολύτως πρόβλημα, αντιθέτως ξεγυμνώνουν εντολοδόχους πρωταγωνιστές και κομπάρσους όσο αυτή η ιστορία πόνου και αίματος θα ξεδιπλώνεται. Παράλληλα ξαναφέρνουν στο προσκήνιο για συζήτηση, «επαναστατικές» πρακτικές που ικανοποιούνται διαχρονικά με τον απολογισμό εκλογικών αποτελεσμάτων που, «κάτω από τα κτυπήματα της… αστικής τάξης» διατήρησαν τις δυνάμεις τους! Δικαιολογία αδράνειας που θα έκανε ακόμα και τον Κάρολο εν ζωή, να αναρωτιέται για το φαιδρό της επιδίωξης… Και όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ η μαύρη πανούκλα κτίζει στην κοινωνία την παρουσία της, με υλικά τη φτώχεια, την απόγνωση, τη κοινωνική απομόνωση, σε ουσιαστικό κενό αριστερού ενωτικού πρακτικού λόγου και άμεσης μετωπικής κινηματικής πράξης με πρώτο στόχο τα Λαϊκά προβλήματα του σήμερα και όχι για την μετά θάνατον έλευση της παγκόσμιας επανάστασης! Η συνέχεια που θα ακολουθήσει παρ’ όλο που θα είναι τρομακτικά οδυνηρή για έναν Λαό κατάστεγνο οικονομικά από τα προηγούμενα δύο μνημόνια, θα είναι όμως και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα από κοινωνικοπολιτικής πλευράς… 

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Για να ανταμώσουμε, επιτέλους, μετά από χρόνια...

Ο τίτλος, που δώσαμε στην ανάρτηση ανταποκρίνεται στα συναισθήματά μας όταν διαβάσαμε το κείμενο του Θανάση Σκαμνάκη, που ασμένως αναπαράγουμε...



Ένας κύκλος της ζωής μας. Φαύλος. 

Μερικές σύντομες παρατηρήσεις εν όψει εκλογών, όψιμες ίσως, ίσως πάλι και πρώιμες, εν όψει μετεκλογικών εξελίξεων. Δεν είναι κήρυγμα ηθικής, δεν το δικαιούμαι άλλωστε, αλλά πολιτική εκτίμηση. 

Τα αδιέξοδα της Αριστεράς ακρωτηριάζουν συχνά τους ανθρώπους της. Κι αν το ακρωτηριάζουν είναι βαριά λέξη, να πω ότι τους κάνουν λιγότερο γενναιόδωρους - ίσως αυτό είναι πιο ακριβές, και λιγότερο οχληρό. 
Αυτό σημαίνει πως συχνά αδυνατούν να δουν πέρα από την ατομικότητά τους ή το πολύ πέρα από το άμεσο, μικρό συμφέρον του κόμματος, κίνησης ή ομάδας που υποστηρίζουν. Κι ακόμα χειρότερα, δεν μπορούν να δουν πέρα από την ανάγκη και το συμφέρον της στιγμής. Ιδιαίτερα της εκλογικής στιγμής.
Φυσικά, πάντα στο όνομα και για λογαριασμό του λαϊκού κινήματος και του λαού.
Όλες τις εποχές του χρόνου ενδημεί το φαινόμενο αλλά στις προεκλογικές περιόδους παίρνει μορφές παροξυσμού. Η περιφρόνηση ή τα υπονοούμενα αλλά και οι ανοιχτές ύβρεις κατά ανθρώπων μπαίνουν στη θέση της εμπεριστατωμένης και αποκαλυπτικής κριτικής σε πολιτικά προγράμματα, θέσεις και ιδέες.  

Όσο περιορίζεται η δυνατότητα που έχει μια ομάδα (ή κίνηση ή κόμμα) να συνενώσει στη βάση ιδεών τους δικούς της, μέλη και οπαδούς, τόσο αναπτύσσεται η επίθεση εναντίον προσώπων και ομάδων. Ή και αντίστροφα, όταν βλέπεις να αναπτύσσονται τέτοιες επιθέσεις τόσο καταλαβαίνεις πως πρόκειται για μια συγκάλυψη της φτώχειας σκέψεων.  Κοντολογίς, όσο φτωχαίνουμε σε ιδέες τόσο πλουτίζουμε σε ύβρεις.
                 
Είναι κλασικό χρόνια τώρα και επαναλαμβάνεται και τις ημέρες αυτές λόγω της ιδιαιτερότητας της εκλογικής αναμέτρησης και του εκτεταμένου αισθήματος απογοήτευσης και ματαίωσης στους αριστερούς οπαδούς και ψηφοφόρους.
                                     
Τα περιστατικά είναι πολλά και ποικίλα. Λέει το ΚΚΕ ότι το ΝΑΡ είναι γκρουπούσκουλο που δεν αξίζει να ασχολείται το μεγάλο κόμμα μαζί του, λένε ομιλητές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πως η ΛΑΕ είναι μόρφωμα για να υποτιμήσουν την ύπαρξη και την παρουσία της, λένε στη ΛΑΕ  παρόμοια.  
                                                          
Επί πλέον, όποιος φύγει από τη δική μου παράταξη και πάει σε άλλο ψηφοδέλτιο, “αυτή τη στιγμή που είναι κρίσιμη για το λαϊκό κίνημα” (πάντα η στιγμή παίζει ρόλο και πρέπει να αναφέρεται και πάντα είναι κρίσιμη…), είναι προδότης οπωσδήποτε, ενίοτε πουλημένος, πάντα υπονομευτής της προσπάθειας, μερικές φορές μπορεί και ανήθικος, φίδι κολοβό κοκ.
                      
Δεν δείχνει να πτοούνται οι παραγωγοί αυτών των ανίδεων ιδεών από περιστατικά, όπως ας πούμε, ότι μπορεί να φιλοξενούν και πάλι στις γραμμές τους εκείνον ή εκείνους που στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση χαρακτήριζαν αποστάτη και προδότη ή ό,τι άλλο, γιατί απλώς αυτή τη φορά ξαναπροσχώρησε στις γραμμές τους ή γιατί διάκειται συμπαθώς και αυτό είναι χρήσιμο, καθώς φέρνει ψήφους. 

Κι εκείνοι που εισέπραξαν τις ύβρεις στις προηγούμενες εκλογές μπορεί τώρα, ή στις επόμενες, με την ίδια φρασεολογία που είχαν εισπράξει, να κατακεραυνώνουν όσους δεν συμπαρατάσσονται.

Και καλά να τα κάνει ο μνημονιακός πλέον ΣΥΡΙΖΑ με εκείνους που πήγαν στη ΛΑΕ, αλλά  τα κάνει και η ΛΑΕ με εκείνους που έμειναν στο (μεταλλαγμένο) ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά κάνει παγίως το ΚΚΕ με εκείνους που πηγαίνουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα ίδια κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με εκείνους που πηγαίνουν στη ΛΑΕ ή στο ΚΚΕ.
Ταυτόχρονα, όλοι ή σχεδόν όλοι ομνύουν στον “εργατικό πολιτισμό”.
                   
Εν τω μεταξύ, όπως λένε όλες οι αριστερές δυνάμεις, οι εκλογές είναι ένα απλό επεισόδιο της ταξικής πάλης και όχι το πιο σημαντικό. Και έχουν δίκιο. (Τώρα για ποιό λόγο για ένα απλό επεισόδιο ξοδεύεται τόση χολή δεν ξέρω να απαντήσω).
                    
Όμως αναρωτιέται κανείς πως σκέφτονται και σχεδιάζουν την επόμενη μέρα! Η οποία είναι και η σπουδαιότερη, καθώς εκεί κρίνονται όλα και όλοι. 
Με ποιούς θα συμπαραταχθούν στους αγώνες; Με τους ανθρώπους και τις ομάδες, κινήσεις, κόμματα,  που λοιδορούσαν ή και έβριζαν πριν λίγες μέρες (με την προϋπόθεση, όλα αυτά, πως μιλάμε για τα εντός της Αριστεράς διαδραματιζόμενα, κι όχι για τις μετακινήσεις ανθρώπων ή κομμάτων προς το αστικό πολιτικό σύστημα);

Θα χρειαστεί να συνομιλήσουν, να συνεργαστούν και να συμπαραταχθούν σε ποικίλους αγώνες οπωσδήποτε, αλλά και σε κοινά πολιτικά μέτωπα πιθανόν. Με τους προδότες, τους ανήθικους, τους υπονομευτές, τους.. τους… ;

Δεν μειώνουν όλα αυτά την αξία του λόγου σου, αν μη τι άλλο; 
Εκτός αν …, εκτός αν … 
Αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι.

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

Λαϊκή Ενότητα : Η ήττα σαν ευκαιρία

Το βρήκαμε στον ιστότοπο: http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr και το βρήκαμε εξαιρετικά ενδιαφέρον... Σύμβολη σε ένα κριτικό δάλογο, που πρέπει να ξεκινήσει με ήθος και ουσία. Χωρίς τις μεγαλοστομίες και την ξύλινη γλώσσα των "μαρξισταράδων"... Παραθέτουμε...

Λαϊκή Ενότητα : Η ήττα σαν ευκαιρία
Η συντριβή της "Λαϊκής Ενότητας" στις εκλογές είναι ένα σαφές μήνυμα απέναντι στην ανεπάρκεια του κεντρικού ηγετικού πολιτικού της πυρήνα.

Η προσωρινή ηγεσία της ΛΑΕ διαμορφωμένη κατά βάση από τις παραδοσιακές κοινοβουλευτικές πρακτικές του πάλαι ποτέ ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε πολύ λίγη στο να καταλάβει τα ακριβή κοινωνικά δεδομένα.

Αντιμετώπισε κατ’ αρχήν με χιουμοριστικά αυτοαναφορικά εφηβικά σποτάκια [1][2]μια δραματική πραγματικά κοινωνική και πολιτική κατάσταση, ενισχύοντας έτσι χωρίς να έχει συνείδηση ότι το κάνει (κι αυτό είναι το χειρότερο) την στρατηγική των κυρίαρχων δυνάμεων που επένδυαν στην αποδόμηση της ηγεσίας της ΛΑΕ ως περίπου μισότρελης και πάντως σίγουρα εκτός πραγματικότητας.

Στο υποτιθέμενο οικονομικό πρόγραμμα, αυτό στο οποίο φρόντιζε να επικεντρώνει (ενώ όφειλε να γνωρίζει την αληθινή δυσκολία να είναι πειστική) ήταν η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και όχι η επαρκής αποκάλυψη για τον πολιτικό και όχι νομισματικό χαρακτήρα της ευροζώνης.

Στην δε, κεντρική υποτίθεται, αντιμνημονιακή αντιπαράθεση υποτίμησε την αναλυτική και με επιχειρήματα αποκάλυψη αυτών που όλοι συγκάλυπταν, δηλαδή τις άμεσες συνέπειες του 3ου Μνημονίου και των ψεμάτων του συστήματος Τσίπρα καθώς και το γεγονός πως ο Τσίπρας αντιπροσωπεύει πλέον προνομιακά τον αμερικανικό παράγοντα στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Αντί γι’ αυτό είδαμε σποτάκια με την Ελλάδα - Εργοστάσιο [3] μια αφηρημένη διεκδίκηση του ΟΧΙ και μια αμήχανη κεντρική προεκλογική συγκέντρωση (μικρογραφία και λυπηρό deja vu των μεγάλων συγκεντρώσεων του ΣΥΡΙΖΑ στο ίδιο σημείο).



Αυτό που κυρίως δεν κατάλαβε η ηγεσία της ΛΑΕ είναι πως η κοινωνία των διασωθέντων του 56,11% που προσήλθε τελικά στην κάλπη είχε ήδη αποφασίσει να ψηφίσει για να έχει την ησυχία της και να μην εμπλακεί σε περιπέτειες κάθε είδους, άρα να ψηφίσει για κυβέρνηση και όχι για αντιπολίτευση, είχε αποφασίσει να μην κοιτάξει προς τους ρημαγμένους της κρίσης οι οποίοι στην πλειοψηφία τους απείχαν εντός του ποσοστού του 43,91% της αποχής, και να επιλέξουν τελικά την αποκατάσταση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εξορίζοντας από το κοινοβούλιο όσους χαλάνε το πάρτυ.

Η επιλογή του Τσίπρα από το τμήμα των διασωθέντων της αριστερής παράδοσης απέναντι στο δίλημμα Τσίπρας ή Μεϊμαράκης υποδηλώνει πως η στρατηγική της ΛΑΕ δημιούργησε φόβο και αποστροφή, την ίδια στιγμή που ο μικρός ναπολέων επελαύνει καβάλα στο 3ο μνημόνιο και μεταμφιέζει τον κυνισμό και την ανηθικότητα σε ήθος και κοινωνική ευαισθησία.

Πρόκειται για μια αμοιβαία εξαπάτηση. Ο απατεώνας και η κοινωνία που θέλει να εξαπατάται γιατί από αυτό ελπίζει καί να τη γλυτώσει καί να διατηρήσει την αριστερή της ψευδαισθητική ταυτότητα αλλά καί να αυτοεπιβεβαιωθεί εκ νέου ναρκισσιστικά ώστε να μην παραδεχτεί πως έκανε λάθος επιλογή την προηγούμενη φορά ψηφίζοντας Τσίπρα.

Η επιλογή Τσίπρα από τα μεσοαστικά συντηρητικά στρώματα συνιστά από την άλλη την απόλυτα συνειδητή αναγνώριση του ρόλου του στη νέα κατάσταση και την κατανόηση πως αυτός είναι πλέον ο εκλεκτός του διεθνούς παράγοντα (κυρίως του υπερατλαντικού) και άρα της πολιτικής σταθερότητας και συνεπώς ο κεντρικός δίαυλος της δικής τους αναπαραγωγής όπως και της πρόσδεσής τους με το κράτος.

Η κοινοβουλευτική ήττα της ΛΑΕ μπορεί ωστόσο να λειτουργήσει σαν ευκαιρία για την αριστερά.

Η ήττα, από μια ορισμένη μεριά, μας χρειαζότανε.

Λίγη μαθητεία στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι και πάλι απαραίτητη.

Για να βάλουν ίσως μυαλό ορισμένοι οι οποίοι ζουν σαν υπνωτισμένοι από την ισόβια κοινοβουλευτική ζωή και τις συνήθειες που αυτή μοιραία παράγει (και για τους καλύτερους) αλλά και γιατί είναι μια ευκαιρία, η εμμονή στις κοινοβουλευτικές προτεραιότητες να παρακαμφθεί από τη στροφή στα κοινωνικά κινήματα.

Αυτό θα δώσει την τεράστια δυνατότητα στον κόσμο της ΛΑΕ (η οποία έλαβε τελικά 155.242 ψήφους και 2,86%) [4] να οικοδομήσει απρόσκοπτα τις κινήσεις από τα κάτω που θα συμβάλλουν στις μάχες της αμέσως επόμενης μέρας αλλά και, εξίσου σημαντικό, θα αποδυναμώσει τις "αυτονόητες" ηγεσίες της επείγουσας προεκλογικής παρέμβασης και δεν θα τις παγιώσει με τρόπο που όλα να αναπαραχθούν όπως στον ΣΥΡΙΖΑ εντός του οποίου ενδυναμώθηκαν και εμπεδώθηκαν.

Αν και δηλώσεις σαν του Δημήτρη του Στρατούλη την επόμενη των εκλογών που βιάστηκε να δηλώσει για το μέλλον της ΛΑΕ πως «Πιστεύουμε πως το επόμενο διάστημα εάν έχουμε μια ουσιαστική, αποτελεσματική αντιπολίτευση μπορούμε να είμαστε ο φορέας υποδοχής δυσαρεστημένων λαϊκών στρωμάτων από τις πολιτικές που θα εφαρμοστούν»δείχνουν πως έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μέχρι να πειστούν ορισμένοι μαθημένοι στον κοινοβουλευτικό κονφορμισμό πως η αριστερά δεν μπορεί απλά να φιλοδοξεί να γίνει «φορέας υποδοχής δυσαρεστημένων» αλλά αντίθετα οφείλει να ανοίξει δρόμους και να εμπιστευτεί την κοινωνική αυτενέργεια και να συμβάλλει με τις οργανωμένες δυνάμεις της στην αυτοοργάνωση των από κάτω, εμείς αισιοδοξούμε.

Το ίδιο και η κοινωνία που τα όριά της εξαντλήθηκαν και θα αναλάβει δράση είτε έτσι είτε αλλιώς. Να φροντίσουμε αν όχι μπροστά να είμαστε τουλάχιστον δίπλα της.

Σημειώσεις:



Διαβάστε επίσης:

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2015

Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ

Ενα κείμενο του Αρη Χατζηστεφάνου, εξαιρετικά ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μας, ασχολείται με τον "πολιτισμό"  της κωλοτούμπας... Το αναπαράγουμε ασμένως...

Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν θριάμβευσε στις εκλογές. Όχι το κόμμα ΠΑΣΟΚ. Ο πολιτισμόςτου ΠΑΣΟΚ. Αυτοί οι άνθρωποι που εδώ και χρόνια επιλέγουν την ησυχία απέναντι στην ελευθερία.  
Δεν είναι και οι χειρότεροι του κόσμου. Δεν έχουν στα σπλάχνα τους πρώην γερμανοτσολιάδες και βασανιστές (η τουλάχιστον έχουν πολύ λιγότερους σε σχέση με άλλα κόμματα). Ο πατέρας τους μπορεί να έχει ξεχασμένο στο υπόγειο και κανα μικρό αντίγραφο της γκούερνικα του Πικάσο. Στην καθημερινή πολιτική πρακτική όμως είναι ίδιοι και χειρότεροι.
Αδιαμφισβήτητος νικητής των εκλογών είναι φυσικά το Βερολίνο και οι δανειστές της Ελλάδας. Όχι γιατί επικράτησε ένα κοινοβούλιο με μοναδική πλέον αντιμνημονιακή φωνή το ΚΚΕ, αλλά γιατί κανένας άλλος πολιτικός εκτός από τον Τσίπρα δεν μπορεί να εφαρμόσει το απάνθρωπο πρόγραμμα λιτότητας που ζητά η Τρόικα. 
Πάντα οι «σοσιαλιστές» και οι σοσιαλδημοκράτες αναλάμβαναν το δύσκολο αυτό έργο, το οποίο τα κόμματα της δεξιάς δεν μπορούσαν να πετύχουν χωρίς μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις.
Το ΠΑΣΟΚ έκανε τις περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις στην ιστορία αυτή της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ έριξε την Ελλάδα στα βράχια του ευρώ. Το ΠΑΣΟΚ έφερε για πρώτη φορά την Τρόικα μετατρέποντας την Ελλάδας σε αποικία χρέους. Και όταν τα πράγματα άρχιζαν να δυσκολεύουν το ΠΑΣΟΚ εξέθρεψε το κτήνος του φασισμού, το οποίο ζητούσε το σύστημα σαν λύση ύστατης ανάγκης.
Μπορεί στο συλλογικό υποσυνείδητο να έχει μείνει σαν το «κόμμα της ρεμούλας» αλλά στην πραγματικότητα η μεγάλη «συνεισφορά» του είναι ότι έκαμψε τις λαϊκές αντιδράσεις απέναντι στην πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική. Για αυτό το λόγο η αξία χρήσης του, στα μάτια των ελληνικών και των ξένων οικονομικών ελίτ, ήταν ανεκτίμητη για σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Σήμερα το ρόλο αυτό αναλαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου είναι αναμφίβολα ένας προσωπικός θρίαμβος του Αλέξη Τσίπρα αλλά και το βαρύτερο πλήγμα που έχει δεχθεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Καταρχήν λόγω της ισχυρής παρουσίας της Χρυσής Αυγής, η οποία αποτελεί ευθεία αμφισβήτηση κάθε έννοιας δημοκρατίας, και κατά δεύτερο λόγω της εισόδου του Λεβέντη, που αποτελεί τρολάρισμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Αυτό που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ, μετατρέποντας το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ είναι να αφήσει εκτός κοινοβουλίου την πραγματική έννοια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Σχεδόν οι μισοί Έλληνες ψηφοφόροι δεν προσήλθαν στις κάλπες αμφισβητώντας, σε σημαντικό βαθμό, την ίδια τη διαδικασία.
Θα περιμένουμε τα ακριβή στοιχεία της ανθρωπογεωγραφίας της ψήφου αλλά η πρώτη αίσθηση είναι ότιμακριά από τις κάλπες έμειναν τα πιο προοδευτικά τμήματα των φτωχών και των νέων που είχαν ψηφίσει μαζικά ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Αυτό όμως σημαίνει ότι η πολιτική μάχη γύρω από τα μνημόνια θα μεταφερθεί σύντομα στους δρόμους.
Και εκεί ανοίγονται δυο προοπτικές (χωρίς η μια να αποκλείει την άλλη): μιας γνήσιας λαϊκής αντίδρασης που θα ανατρέψει στην πράξη τα μνημόνια ή μιας επιστροφής σε σκοτεινές εποχές όπου οφασισμός θα πλασαριστεί σαν δήθεν «αντισυστημική» φωνή στο ενιαίο κοινοβουλευτικό μπλοκ των μνημονιακών δυνάμεων.
Η αντικαπιταλιστική αριστερά, που θα έπρεπε να ηγηθεί της νέας αντιπαράθεσης, αποδείχθηκε μέχρι στιγμής ανίκανη να ξεπεράσει τις μικροκομματικές τις εμμονές. Αρκεί να διαβάσει κανείς τα πρώτα σχόλια των στελεχών αλλά και αρκετών μελών της, στο Twitter και το Facebook, για να καταλάβει ότι για άλλη μια φορά ο μεγάλος εχθρός ήταν αυτός που βρισκόταν δίπλα και όχι αυτός που στεκόταν απέναντι.
Άλλοι απλώς φοβήθηκαν να πουν δυνατά τις σκέψεις τους πιστεύοντας ότι έτσι θα χάσουν ψήφους. Ταεναλλακτικά σχέδια που είχαν συντάξει, τούς τρόμαξαν και αντί να μιλήσουν με ειλικρίνεια στον κόσμο για τα προβλήματα μιας μεταβατικής περιόδου προτίμησαν να στρογγυλέψουν για άλλη μια φορά τις θέσεις τους.
Θα χρειαστούν νέες δομές και νέα σχήματα για να δώσουν τρόπο στην οργή. Αλλιώς αυτή η οργή θα είναι ατομιστική, σκοτεινή και ρατσιστική. Θα αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους στους πρόσφυγες και σωτηρία σε φασίστες και τσαρλατάνους.
Το μαύρο όμως δεν είναι το πιθανότερο σενάριο. Το κόκκινο είναι.
Το βέβαιο είναι ότι όσοι αντάλλαξαν την ελευθερία για την ασφάλεια θα συνειδητοποιήσουν για άλλη μια φορά ότι έχασαν και την ελευθερία και την ασφάλεια.

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Αυτοί είναι οι ένοχοι...

Νόμιζαν, πως θα ξεφύγουν αλλά φαίνεται, πως δεν πήραν στα σοβαρά το νικηφόρο μήνυμα της 20ης Σεπτέμβρη... Πρόκειται για τον Πρόεδρο της ΠΡΟΣΠΕΡΤ,  Παναγιώτη Καλφαγιάννη και τον ταμία της ομοσπονδίας Δημήτρη Κούνη, που συνέλαβαν την Τετάρτη αστυνομικοί στα Τουρκοβούνια, για "παράνομη μετάδοση ραδιοφωνικού προγράμματος". Πρόκειται για την ERT OPEN...
Η ΦΑΙΑΚΙΑ αναγνωρίζει την ταχύτατη υλοποίηση του στόχου για εξόντωση των "νταβατζήδων" της πληροφόρησης, για καίριο χτύπημα στην διαπλοκή... H ERT OPEN, η λειτουργία της, το πνεύμα της, το συναισθηματικό, αγωνιστικό και ιστορικό φορτίο, που κουβαλάει δεν συνάδει με την νέα εποχή...
Μαύρο στην ERT OPEN!!! Οι ένοχοι πρέπει να τιμωρηθούν!!! Τους παραδίδουμε εις την χλεύην του έθνους...
Ο Αγώνας τώρα δικαιώνεται !!!

Αυτός είναι δικός μας...

Τελείως δικός μας... Ο Γκρέγορ Γκίζι δεν είναι όποιος και όποιος... Δεν είναι παίξε - γέλασε... Είναι παιδί του κομματικού σωλήνα του Εναίου Σοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας, παρακαλώ... Οχι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτικής-καπιταλιστικής) αλλά της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής-σοσιαλιστικής, δικής μας, δηλαδή...). 
Εκτοτε έχει πάρει πολύ δρόμο... Οπως και άλλοι σοφοί σύντροφοι, που έκοβαν και έραβαν στα μέτρα τους τους μαθητάδες, κατά τον Βολφ Μπίρμαν... Ο Γκρέγκορ, λοιπόν σήμερα, είναι ο απερχόμενος πρόεδρος του κόμματος: "Η αριστερά" (Die Linke)... Και ως τοιούτος, μας εξέφρασε τον ενθουσιασμό του για την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τον θαυμασμό του για τον ηγέτη του και πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα... Την νίκη αυτή την θεωρεί ηχηρό ράπισμα”, για την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, την ΕΕ και τη Γερμανική κυβέρνηση... Καλά αυτό φαίνεται... Από την Κυριακή και εδώ η Αγκελα και ο Βόλφγκαγκ δείχνουν συστηματικά μόνο το δεξί τους προφίλ, γιατί το αριστερό  τους έχει κοκκινίσει από την χαστούκα του ΣΥΡΙΖΑ...
Ολα καλά μέχρις εδώ. Δικαίωμά του...Ετσι έκρινε, έτσι λέει... Φαίνεται, όμως, ότι τον παραπήρε ο ενθουσιασμός και θεώρησε χρέος του πολιτικό να στολίσει την Λαϊκή Ενότητα και τον πρόεδρό της Παναγιώτη Λαφαζάνη με διάφορα ευγενή... 
Γράφει, λοιπόν ο απερχόμενος: "Βλέπετε, υπάρχουν πάντα εξυπνάκηδες που σκέπτονται ότι είναι πιστοί στην ιδεολογία και στις αρχές τους από κάθε άποψη και χαράσσουν τον δικό τους δρόμο. Γι' αυτό και απέτυχαν, όπως εκ των υστέρων είδαμε. Είναι ο λάθος δρόμος και ελπίζω να βγάλουν τα διδάγματά τους και άλλοι αριστεροί από άλλες χώρες".   
Πιστός, λοιπόν, ο σύντροφος, στις διεθνιστικές του παραδόσεις (Internationale solidaritaet, γερμανιστί) δίνει και χρήσιμες οδηγίες προς αριστερούς άλλων χωρών... Βγαλμένες, φανταζόμαστε, απο την πολυετή θητεία και πείρα του σε ανώτατα αξιώματα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας... 
Απλά και προς πληροφόρησίν του (Αυτού και άλλων ομοϊδεατών), ότι στις 20 Σεπτέμβρη, υπήρξαν κάτι λίγες χιλιάδες εξυπνάκηδες στην Ελλάδα, που λίγο έλειψε να μπούν και στην Βουλή... Χαζοί, δηλαδή (αυτή είναι η ελεύθερη ερμηνεία του όρου εξυπνάκηδες), που επέμεναν:
-Να είναι σταθεροί στις προεκλογικές διακηρύξεις, απόψεις και θέσεις (εδώ και μερικά χρόνια) του κόμματος που υπηρέτησαν.
-Να μην ανεχτούν την εν μία νυκτί (17 ώρες για την ακρίβεια) κωλοτούμπα και μετατροπή του μαύρου σε άσπρο.
-Να συνεχίσουν να παλεύουν για την υλοποίηση των ιδεολογικών και πραγραμματικών τους δεσμεύσεων.
-Να μην φορέσουν τον μανδύα του "ρεαλισμού", αυτού, που τόσα χρόνια χαρακτηρίζει τις δεξιές πολιτικές και εσχάτως τις σοσιαλφιλελεύθερες...
-Να μην παραδέχονται την ήττα, όπως λέει και ο ποιητής...
Για αυτούς μιλάει ο σύντροφος Γκίζι... Να είναι καλά... Κάποιες φορές, οι φτηνιάρικες λοιδωρίες μπορεί να αποτελούν και τίτλο τιμής...
Δεν είναι προς καθαγίαση... Το αντίθετο... Φέρουν και το απέδειξαν και πρόσφατα πολλά από τα συγγνωστά κουσούρια του χώρου σε δυνατότητα κατανόησης της κατάστασης και επικοινωνίας με τον λαό... 
Πάντως, ταπεινά η ΦΑΙΑΚΙΑ (ποιοι είμαστε εμείς, που θα τολμήσουμε να υψήσουμε την φωνή μας στο απερχόμενο σύντροφο ...) του απευθύνει το τραγούδι του μεγάλου συμπατριώτη του ποιητή, Βολφ Μπίρμαν

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν, τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν, που απ' τους άλλους θεν παλικαριά κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά, σ' αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί, τους έχω βαρεθεί. Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα, των γραφειοκρατών η φάρα, στήνει με ζήλο περισσό, στο σβέρκο του λαού χορό, στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή, την έχω βαρεθεί. Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους, τους Γερμανούς, τους προφεσόρους, που καλύτερα θα ξέρανε πολλά, αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά, υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί, τους έχω βαρεθεί. Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες, κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες, κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς, με ιδεώδεις υποτακτικούς, που είναι στο μυαλό νωθροί, μα υπακοή έχουν περισσή, τους έχω βαρεθεί. Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος, κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος, που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά, αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά κι επαναστάσεις στ' όνειρά του αναζητεί, τον έχω βαρεθεί. Κι οι ποιητές με χέρι υγρό, υμνούνε της πατρίδας τον χαμό, κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια, με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια, σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί, 
τους έχω βαρεθεί.  

Του αφιερώνουμε επίσης το video του τραγουδιού, που έγραψε πάνω σε αυτούς τους στίχους ο Θάνος Μικρούτσικος. Είναι από την ζωνατή συναυλία στο Σύνταγμα υπερ του ΟΧΙ την Παρασκευή 3 του Ιούλη 2015... Τότε, που μαζί με τους εξυπνάκηδες ήταν και άλλοι... Μόνο που οι τελευταίοι, διδάχτηκαν από την σοφία συντρόφων σαν του Γκρέγκορ και γύρισαν καπάκι τη ζωή... Και έκαναν το ΟΧΙ ΝΑΙ... Σε μία βδομάδα...Τραγουδάει η Αφροδίτη Μάνου.

Ξεμπερδέψαμε με το παλιό !!!

Πράγματι, πόσο δίκιο είχε αυτό το βαθειά πολιτικό και ακραία ριζοσπαστικό πρεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ !!! Απόδειξη: Η ΝΔ, που μετά το δημοψήφισμα ήταν σαφώς κάτω του 20% την συντρίψαμε με ένα ψωρο 28%... Το Πανελλήνιο ΣΟΚ, που αγωνίζονταν να μπεί στον Βουλή, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις την εποχή του δημοψηφίσματος, έγινε 4η υποσχόμενη δύναμη με περίπου 6.5%  Θα μου πείτε, βέβαια, είναι και η ΔΗΜΑΡ μαζί... Δίκιο !!! ΚΑι αυτή μπορεί να αναστήθηκε...Ομως, της ΛΑϊκής Ενότητας της αλλάξαμε τα φώτα... Απαλλαχτήκαμε από όλους αυτούς τους ελεεινούς, που μας εμπόδιζαν να βαδίσουμε γρηγορότερα τον δρόμο της Ευρωπαϊκής ευδαιμονίας... Βέβαια εμείς ...καταστενοχωρηθήκαμε από την απουσία της ΛΑ.Ε από την νέα Βουλή και το δηλώσαμε και στην τηλεόραση το βράδυ των εκλογών...
Αντε και καλή μας νύχτα!!! Θα συναντηθούμε μπροστά στα γκισέ, όπως έγραψε και ο φίλτατος Νίκος...

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΠΑΒΕ !!

Με την ευκαιρία, ας μας συγχωρέσουν οι μη κερκυραίοι φίλοι μας... Εμείς πάντως, νομίζουμε, ότι τους ενδιαφέρει γιατί το ζήτημα έχει ουσία Πανελληνίου εμβέλειας...
Παραθέτουμε ένα κατατοπιστικότατο κείμενο του φίλτατου αρχιτέκτονα Δημήτρη Λεβέντηγια το μοναδικό συντελούμενο δημοτικό έργο στην πόλη της Κέρκυρας (απόφαση της προηγούμενης Δημοτικής αρχής) αμφιβόλου χρησιμότητας και χαρακτηριστικής οργανωτικής και τεχνικής αρτιότητας... Ενδεικτικό του τρόπου που συντελούνται ανά τη χώρα παρόμοια έργα... 

ΚΑΛΩΣ  ΜΑΣ  ΗΡΘΑΝ  ΤΑ ΠΑΒΕ !!
   ή  πως  αχρηστεύεται  ένα  εξαιρετικό  υλικό




   
Οι κυβόλιθοι  που  τοποθετούνται  αυτές  τις  μέρες  στη  Γεωργίου Θεοτόκη είναι  ότι  πιό σωστό  και  διαλεχτό  έχει  χρησιμοποιηθεί  εδώ  και δεκαετίες  σε δημόσιο  έργο  στο  νησί. Με  αυτό έπρεπε  να είχε  στρωθεί  όλη η επιφάνεια  επέμβασης  και  όχι  με  την ασυνάρτητη  Αρτινιά  πλάκα  που φορέθηκε. Αυτό  δεν  ακυρώνει  καμμία  από τις  ενστάσεις  που  είχα δημοσιοποιήσει  μέσα  στον καλοκαίρι. Το άριστο  υλικό  πηγαίνει  άχρηστο. Κι αυτό  γιατί  δεν  παίζει  το ρόλο που προορίζεται  να παίξει  σαν τέτοιο.
Όπως  είχα  υπογραμμίσει  στη τελευταία μου  ενασχoληση  με το θέμα  οι προδιαγραφές  ΥΠΕΧΩΔΕ  προβλέπουν στρώμα  πατημένης  με κύλινδρο  άμμου τουλάχιστον  25-30  εκατοστών  (οι ευρωπαίοι στρώνουν  πάνω  από μισό  μέτρο γιατί  ειναι  κουτόφραγκοι), που σκοπό έχει  να δημιουργήση  "μαξιλάρι " για το βαρύ δάπεδο, που γίνεται  έτσι  περισσότερο ελαστικό. Οι αρμοί  πληρώνονται επίσης με άμμο και ποτέ  με τσιμεντοκονία.
Κυρίως, όμως, χρησιμεύει, όπως και το από κάτω του διπλό σε ύψος αδιαβάθμιστο στην αποστράγγιση και διήθηση των ομβρίων καθώς και την ευκολότατη  προσβασιμότητα  των  δικτύων.
Στη παραμικρή ζημιά εκτός  φρεατίων, η έρευνα και η επισκευή είναι πανεύκολες... Αποφεύγονται τα  γνωστά κομπρεσερικά σπασίματα και η καθυστέρηση.
Απ'ότι φαίνεται υπάρχει λατρεία του τσιμέντου σ'αυτό το τόπο και στρώθηκε άμμος επί της στρώσεως μπετόν ύψους 2-3  εκατοστών!!! Για ποιό λόγο ?
Ήδη  το τσιμέντο που έπεσε  δημιουργεί  φράγμα  τόσο  στα νερά  όσο  και  στη πρόσβαση γιά μελλοντικές  επισκευές.
Η  ζημιά  έγινε.
Εύστοχα  παρατήρησε  κάποιος  παλιός  μάστορας: -Τα  κάνουνε  επίτηδες  για να μη τελειώνει  το ράβε  ξήλωνε...
Μια  ακόμη  αστοχία  -όχι  τόσο  σοβαρή- είναι το σχέδιο της διάταξης  των κυβόλιθων. Η απόλυτη γεωμετρία  και η αξονική  τοποθέτηση  δεν συνηθίζονται αλλά  και η πιο συνήθης  μήτρα  διάταξης  είναι  αυτή  που παραθέτω.Το  άνθος του Λωτού. Καμμία σχέση. Ακριβώς  γιά να μπλέκεται  το μάτι  σε μιά περίπλοκη γεωμετρική  ανάπτυξη  και να  γίνεται  η διάβαση πάνω σε ακαθόριστα πλεγμένα κύματα που σε βιαστική  παρατήρηση  φαίνονται  να μην  έχουν αρχή  και τέλος.
Αυτά  διά την τάξιν.