ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015

Για την "δημοκρατική" Ευρώπη

Γράφει στο ΠΡΙΝ ο Αλέκος Αναγνωστάκης και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει από την ISKRA μία περιεκτική αποτίμηση του ...δημοκρατικού παραδείσου της ΕΕ.

Η ΕΕ ΠΗΡΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΧΘΡΟΥ

Ανέξοδη φλυαρία περί «ευρωπαϊκών αξιών», φράχτες,  στρατιωτικοποίηση της καθημερινότητας και αυταρχικά μέτρα, αυτή είναι η εικόνα τους.  
Δεν είναι πλέον μόνο «ο πόλεμος η συνέχεια της πολιτικής τους με άλλα μέσα» αλλά και η πολιτική τους είναι πλέον η συνέχιση του πολέμου με στρατιωτικούς όρους.  
Φράχτες που ύψωσαν η νεοφασίζουσα κυβέρνηση της Ουγγαρίας, ηΕλλάδα του Τσίπρα και η Αυστρία.  
Κάνουν βήματα στρατιωτικοποίησης της ίδιας της ΕΕ επιλέγοντας μεθοδευμένα και ομόφωνα (και η κυβέρνηση Τσίπρα) την ενεργοποίηση, όχι της ρήτρας αλληλεγγύης του άρθρου 222 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ, αλλά του άρθρου 42 της Συνθήκης της ΕΕ. Το άρθρο 222 αναφέρει πως «η Ένωση και τα κράτη-μέλη της ενεργούν από κοινού, με πνεύμα αλληλεγγύης, εάν ένα κράτος-μέλος δεχτεί τρομοκρατική επίθεση ή πληγεί από φυσική ή ανθρωπογενή καταστροφή…» ενώ το άρθρο 42 ότι «σε περίπτωση κατά την οποία κράτος-μέλος δεχτεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη-μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους… Οι δεσμεύσεις και η συνεργασία στον τομέα αυτόν εξακολουθούν να είναι σύμφωνες προς τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ…».  
Η σύγκριση και τα συμπεράσματα είναι προφανή.  
«Συνολικά 120.000 αστυνομικοίχωροφύλακες και στρατιώτες έχουν αναπτυχθεί στο σύνολο της γαλλικής επικράτειας», μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου, σύμφωνα με τον γάλλο υπουργό Εσωτερικών. «Αξίζει να σκεφτεί κανείς το ενδεχόμενο χρήσης των ενόπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της Γερμανίας, δήλωνε από κοντά στη Rheinische Post ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δίνοντας το σήμα της γενικευόμενης στρατιωτικοποίησης.  
Σε αυτή τη βάση αντιδραστικοποιείται η πολιτική της πάλαι ποτέ αυτονόητης «χορήγησης ασύλου» των ευρωπαϊκών χωρών.  
Η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ στρατιωτικοποιείται διά της Frontex. Αυτό το μηχανισμό με σαφή αστυνομικο-στρατιωτικά χαρακτηριστικά που χρησιμοποιεί προηγμένο εξοπλισμό ακριβώς για την καταδίωξη μεταναστών και προσφύγων στη βάση του απαράδεκτου διαχωρισμού τους σε νόμιμους και μη. Ρόλος, που δεν εξαντλείται στα σύνορα αλλά επεκτείνεται και στην ενδοχώρα.
Υιοθετείται ομόφωνα η πολιτική των επαναπροωθήσεων υπό ασαφείς όρους καθώς και η αναγόρευση της Τουρκίας σε ιδιότυπο εγγυητή των «εξωτερικών συνόρων» της ΕΕ. Πολιτική που ξεκίνησε ήδη από τον περασμένο Οκτώβρη στη σύνοδο των υπουργών εσωτερικών της ΕΕ στο Λουξεμβούργο:  
«Μπορούμε να δεχτούμε και να υποστηρίξουμε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη προστασίας (σ.σ. τους πρόσφυγες) μόνο αν εκείνοι που δεν έχουν ανάγκη δεν έρχονται ή στέλνονται γρήγορα πίσω. Οι επιστροφές είναι πάντα σκληρές, έτσι είναι, αλλά εκείνοι που δεν έχουν ανάγκη προστασίας πρέπει να εγκαταλείψουν την Ευρώπη», δηλώνει ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τομάς ντε Μεζιέρ. «Πρέπει να σπάσουμε το δεσμό ανάμεσα στο να κάνουν το επικίνδυνο ταξίδι προς την Ευρώπη και το να μπορούν να μένουν στην Ευρώπη», υπερθεματίζει από την πλευρά της η βρετανίδα υπουργός Εσωτερικών Τερέζα Μέι.  
Εν ονόματι του «πολέμου» κατά του ISIS, η Ευρώπη εξελίσσεται σε ένα μηχανισμό έκτακτης ανάγκης με οιονεί στρατιωτικό σκέλος και αστυνομικό-κατασταλτικό βραχίονα, προορισμένο να απωθεί τουςπρόσφυγες.  
Η έκταση και οι επιπτώσεις αυτής της πολιτικής θα φανούν σύντομα. Πολύ περισσότερο που η παραπάνω πολιτική συνοδεύεται από μια αναπότρεπτη περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών στην «ευρωπαϊκή ενδοχώρα». Περιστολή που συνοδεύεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες από μια διασπορά του φόβου ως το μέσο απόσπασης της συνενοχής και της συναίνεσης. Πάνω σ’ αυτά, σε συνδυασμό με έναν ραφιναρισμένο ρατσισμό, χτίζεται μια «ευρωπαϊκή ταυτότητα» που εκπέμπει ιμπεριαλιστική υπεροψία.  
Το Συμβούλιο των υπουργών Εσωτερικών Υποθέσεων και Δικαιοσύνης της ΕΕ, αυτών των αποφασισμένων να εκμεταλλευτούν το κλίμα τρόμου που διαμορφώνει η δράση των μισθοφόρων του Ισλαμικού Κράτους, προσδιόρισε, στη συνεδρίαση της περασμένης Παρασκευής στις Βρυξέλλες, τα προς επιβολή μέτρα αυταρχισμού και περιστολής δικαιωμάτων.  
Το αναφώνημα λοιπόν «Ζήτω η Δημοκρατία!», του Γάλλου προέδρου στη συνεδρίαση των δύο νομοθετικών σωμάτων ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα μπρος στην καταστρατήγηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Το ISIS επιτίθεται στο Παρίσι για να εκδικηθεί τη γαλλική κυβέρνηση ακριβώς για το ρόλο της στον πόλεμο στην Συρία. Οι κυβερνήσεις της ΕΕ επιτίθενται στους «υπηκόους τους».  
Η κατάσταση παραδείγματος χάριν έκτακτης ανάγκης επιτρέπει μεν την τέλεση ποδοσφαιρικών αγώνων, δίνει δε στη γαλλική κυβέρνηση το δικαίωμα να απαγορεύει συγκεντρώσεις, τις διαδηλώσεις, ναλογοκρίνει, να εισβάλλει σε σπίτια, για άλλους 3 μήνες και βλέπουμε (!).  
Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης δίνει στην αστυνομία υπερεξουσίες, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να θέτει άτομα υπό κατ’ οίκον περιορισμό χωρίς δίκη (εξαιρούνται βουλευτές, δημοσιογράφοι και δικηγόροι).  
Ανοίγει τη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση που θα λύνει ακόμα περισσότερο τα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας.
«Η ασφάλεια είναι πιο σημαντική από τους κανονισμούς της ΕΕ για τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών», αναφωνεί ο Ολάντ και αναγγέλλει προσλήψεις αστυνομικών, μη περικοπές στον γαλλικό στρατό για τα επόμενα 4 χρόνια και αύξηση δαπανών για τα μέτρα ασφαλείας.  
Όταν το ζήτημα είναι η κατασταλτική θωράκιση του κράτους, όλα επιτρέπονται. Η φτώχεια, η ανεργία, η περιθωριοποίηση δεν είναι πιο σημαντικές από τους κανονισμούς της ΕΕ.  
Αυτήν την πολιτική ακολουθεί, αυτή ψηφίζει και η σημερινή κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, εξυπηρετώντας ως συνέχεια του κράτους, τα συμφέροντα και του ελληνικού κεφαλαίου.  
Και από κοντά και το εκφυλισμένο γαλλικό ΚΚ, οι βουλευτές του οποίου υπερψήφισαν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης επαναλαμβάνοντας την πολιτική «υπεράσπισης της Γαλλικής Δημοκρατίας», τη συναίνεση στις υπερεξουσίες που συγκέντρωσε η γαλλική κυβέρνηση τη δεκαετία του ’50 κατά τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στην αλγερινή επανάσταση.  
Στην ίδια τη Γαλλία, η Ένωση Δικαστικών πήρε θέση ενάντια στην αντιδημοκρατική εκτροπή. Την άχρωμη ανακοίνωση της Intersindical (το «συντονιστικό» των συνομοσπονδιών) ακολούθησε ένα μπαράζ ανακοινώσεων τοπικών και κλαδικών ενώσεων που κατήγγειλαν τη γαλλική κυβέρνηση και κήρυσσαν ανυπακοή στην «έκτακτη ανάγκη». Η δεύτερη ανακοίνωση της Intersindical καταγγέλλει το ρόλο τουγαλλικού κράτους, αρνείται την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και την «εθνική ενότητα» στους χώρους δουλειάς δηλώνοντας πως οι εργατικοί αγώνες θα συνεχιστούν. Στην Τουλούζη, περίπου 17.000 άνθρωποι διαδήλωσαν ενάντια στον πόλεμο. Στο Παρίσιχιλιάδες διαδήλωσαν την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.  
Η όλη εξέλιξη αποκαλύπτει τόσο το αντιδραστικόρατσιστικό και πολεμοκάπηλο πρόσωπο της ΕΕκαι των κρατών της, όχι ως προσωρινό προσωπείο αλλά ως μόνιμο στοιχείο, ως ιστορική τάση. Όσο μεγάλα τμήματα του κόσμου της εργασίας θα απωθούνται στον τέταρτο κόσμο της φτώχειας και της ανέχειας των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, τόσο η στρατιωτικοποίηση, η καταστολή και η διαρκής παρακολούθηση θα παγιώνονται, θα επεκτείνονται και θα δυναμώνουν.  
Επομένως ο αγώνας για τις λαϊκές ελευθερίες θα προσλαμβάνει ολοένα και βαρύνουσα σημασία, θα αναδεικνύεται σε αποφασιστικό μέτωπο της σύγχρονης κοινωνικής αναμέτρησης.  
Ακριβώς γι αυτό, σήμερα η νικηφόρα αναμέτρηση με την πολιτική κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – κυβέρνησηςΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, για την κατάργηση των μνημονίων και την ανατροπή των αστικών «αντιμεταρρυθμίσεων», δεν μπορεί παρά να συνδέεται με την πάλη για ειρήνη και τη δημοκρατία, ενάντια στην Ευρώπη – φρούριο για τους λαούς.  
Σε αυτόν τον κλιμακούμενο μετωπικό αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπλα μας είναι το αντιιμπεριαλιστικόαντιπολεμικό και διεθνιστικόδημοκρατικό κίνημα, μια ισχυρή μετωπικήαντικαπιταλιστική Αριστερά, το σύγχρονο (διαμορφούμενο) κομμουνιστικό ρεύμα, η πολιτική συνεργασία και η κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς.

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Ερχεται η ώρα της

... Ευρωπαϊκής Ενωσης, την ύπαρξη της οποίας καθώς και τις ...αναπτυξιακές και δημοκρατικές της προοπτικές σε λίγο θα μείνει μόνον ο Ελληνας πρωθυπουργός να υπερασπίζεται σαν κομμάτι του άλλοθι της Ιουλιανής "κωλοτούμπας"...
Το άρθρο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΛΑΚΑ είναι σχετικό με την κατάσταση στους κόλπους της ΕΕ και το αντιγράφουμε από τoν imerodromo.gr και την ΙSKRA.

ΜΥΩΠΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ ΣΥΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ...

Για να αντιμετωπίσει κάποιος ένα πρόβλημα απαραίτητη προϋπόθεση είναι να το προσδιορίσει επ’ ακριβώς και να το αναγνωρίσει ως δικό του. Στην προκειμένη περίπτωση «το ασφαλιστικό και το προσφυγικό», τα ζητήματα δηλαδή που θα συζητηθούν στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών αποτελούν απλώς πτυχές του τεράστιου προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα και το οποίο, η πολιτική μυωπία(καιροσκοπισμός) των αρχηγών, το κάνει δυσδιάκριτο.  
Ακόμα χειρότερα, αυτές (ασφαλιστικό- προσφυγικό) οι πτυχές του μεγάλου προβλήματος, αντιμετωπίζονται από τα κόμματα που θα σπεύσουν στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών ως «πολιτικό κόστος» που θα προσπαθήσουν να το μεταφέρουν το ένα στην πλάτη του άλλου. Το συνολικό πρόβλημα ωστόσο είναι τόσο μεγάλο που τέτοιου είδους καιροσκοπισμοί δεν θα βοηθήσουνκαμία πολιτική δύναμη να αποφύγει τη σύνθλιψη από το βάρος της περίστασης.  
Ποιο είναι το πρόβλημα; Η χώρα είναι δεμένη (τρίτο μνημόνιο και η συναφής εφαρμοστική νομοθεσία)να εκπληρώσει υποχρεώσεις και δεσμεύσεις για να συμμορφωθεί με ευρωπαϊκές προδιαγραφές και στόχους, που ήδη έχουν αλλάξει.  
Και ενώ, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση νομοθετεί για περικοπές συντάξεωνμισθών και ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας προκειμένου η χώρα να πιάσει τους στόχους του Συμφώνου Σταθερότητας και να παραμείνει στην Ένωση, κάθε μέρα γίνεται σαφές ότι:  
Δεν υπάρχει Σένγκεν- δηλαδή ο ελάχιστος κοινός πολιτικός παρονομαστής που δημιουργεί την αίσθηση σύνδεσης και «κοινότητας» μεταξύ των χωρών μελών της ΕΕ
Δεν υπάρχει –αμφισβητείται στην πράξη— το ίδιο το Σύμφωνο Σταθερότητας που θέτει τις προδιαγραφές που πρέπει να τηρεί ένα κράτος μέλος της Ευρωζώνης. Ήδη ο ίδιος ο Σόιμπλε- ο αρχιερέας της σταθερότητας—την περασμένη βδομάδα είπε πως το προσφυγικό είναι ένα μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.
Ταυτόχρονα, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, η Ευρωπαϊκή Ενωση βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με έναν πόλεμο και τις απαιτήσεις του. Σύμφωνα με το Bloomberg περί τα 50 δισεκατομμύρια Ευρώ αναμένεται να κατευθυνθούν από τις έτσι κι αλλιώς ασυνεπείς (σε σχέση με τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας) οικονομίες των χωρών μελών της ΕΕ – όπως η Γαλλία και η Ιταλία–σεεξοπλισμούς και παρεμφερείς δαπάνες.  
Δύο ακόμη στοιχεία που περιγράφουν τη δραματική και ραγδαία αλλαγή της ευρωπαϊκής πραγματικότητας είναι:  
Οι ανακοινώσεις, μιας-μιας των χωρών μελών της ΕΕ για την αδυναμία (απροθυμία) τους να δεχτούν πρόσφυγες.
Ηαπόφασητης Γερμανίας ναεμπλακεί στο πεδίο της μάχης στη Συρία στέλνοντας μαχητικά αναγνωριστικά αεροσκάφη που θα συνδράμουν τις γαλλικές από αέρος- προς το παρόν- επιδρομές.
Όλα αυτά, με πιο απλά λόγια, σημαίνουν ότι οι Ευρωπαίοι θα κλιμακώσουν τη στρατιωτική τουςδράση στη Συρία, η οποία θα πολλαπλασιάσει τη ροή των προσφύγων, τους οποίους έχουν ήδη αποφασίσει ότι δεν θα δεχτούν στις χώρες τους αλλά, προφανώς, θα τους «αποθηκεύσουν» στην Ελλάδα!  
Και ενώ αυτά συμβαίνουν με τόσο σαφή τρόπο που δεν μπορεί να τον αγνοήσει κανείς, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να ικανοποιεί προαπαιτούμενα και δεσμεύσεις για να εκπληρώσει όρους συμμετοχής της χώρας σε ένα πλαίσιο (ευρωπαϊκό) το οποίο αποσυντίθεται!  
Και, ακόμα χειρότερα, ο πρωθυπουργός προσκαλεί σε σύσκεψη τους πολιτικούς αρχηγούς για να αναζητήσει τη συμφωνία τους στη συνέχιση αυτής της πολιτικής, και οι πολιτικοί αρχηγοί σπεύδουν απλώς για να αποτινάξουν από πάνω τους την ευθύνη. Προφανώς, οι πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν να «δουν» την πορεία σύνθλιψης της χώρας. Ή, ακόμα χειρότερα, βλέπουν την επερχόμενη συντριβή, ως ευκαιρία

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

ΜΕ ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

Θεωρητικό με πρακτικό ενδιαφέρον το κείμενο, που συνιστά την την παρέμβαση του Βασίλη Λιόση στην ημερίδα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με θέμα "Με ποια αριστερά για την ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΕΕ, ΔΝΤ - Για τον αντικαπιταλιστικό αγώνα, την ΕΕ και την εργατική χειραφέτηση”. 
Με  πολλές απολύτως επίκαιρες αναφορές και γι' αυτό αντιγράφουμε από την ISKRA. Αξίζει προσεκτικής ανάγνωσης, κατά τη γνώμη μας...

Α. ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ;  
Οφείλω πρώτα από όλα να διευκρινίσω πως με αφορμή τον τίτλο της ημερίδας, την ανατροπή της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και της ΕΕ δε θα την πραγματοποιήσει καμία αριστερά και πολύ περισσότερο κανένα κόμμα, αλλά η εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα, δηλαδή τα μεσαία στρώματα που συμπιέζονται, η φτωχή και η μεσαία αγροτιά, οι μισοπρολετάριοι, οι προοδευτικοί διανοούμενοι και η νεολαία. Ασφαλώς σε κάθε ανατροπή και σε κάθε εν γένει αγώνα υπάρχουν πρωτοπορίες και ηγεμονεύουσες δυνάμεις, πολιτικές και κοινωνικές, πάντα ο ρόλος των ηγετών έχει τη δική του σημασία, αλλά η αποφασιστική μάχη κρίνεται από το εύρος, τον προσανατολισμό και τη δυναμική των μαζών. Αν δε συμφωνούμε σε αυτό, τότε πολύ εύκολα μπορούμε να περάσουμε σε μια διανοουμενίστικη, ελιτίστικη αντίληψη που θα μας αυτοκαθορίζει ως τους πεφωτισμένους της ταξικής πάλης που κατέχουν την απόλυτη αλήθεια.    
Β. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ  
Όπως έλεγε ο Κομφούκιος «Αν οι ονομασίες δεν είναι σωστές, τα λεγόμενα δε συμφωνούν με την πραγματικότητα και, αν τα λεγόμενα δε συμφωνούν με την πραγματικότητα, οι επιχειρούμενες ενέργειες δεν επιτυγχάνουν το στόχο τους».  
Για να απαντήσουμε, λοιπόν, με ουσιαστικό τρόπο στην ερώτηση της ημερίδας και για να έχουμε ένα κοινό κώδικα συνεννόησης, θα πρέπει να ορίσουμε την έννοια της αριστεράς. Μια έννοια καταταλαιπωρημένη, με ερμηνείες κατά το δοκούν και κατ’ επέκταση με πρόκληση συγχύσεων. Λίγο ως πολύ, όλοι γνωρίζουμε ότι οι έννοιες της δεξιάς και αριστεράς, έλκουν την καταγωγή τους από τη γαλλική επανάσταση και συγκεκριμένα προέκυψαν από τον τρόπο με τον οποίο κάθονταν οι παρατάξεις στη Γενική Συνέλευση. Αριστερά του προέδρου κάθονταν οι αντιμοναρχικοί, ενώ δεξιά του όσοι επιδίωκαν τη συντήρηση του παλιού καθεστώτος. Συγκεκριμένα υπήρξαν δυο ζητήματα με βάση τα οποία προέκυψαν πολιτικές αντιπαραθέσεις. Το ένα ήταν η διατήρηση της γερουσίας και το άλλο ήταν ο βαθμός άσκησης αρνησικυρίας από το βασιλιά. Ωστόσο, η χρήση του όρου «αριστερά» ξεκίνησε μετά την αποκατάσταση της μοναρχίας το 1815 και χαρακτήριζε τους Ανεξάρτητους. Έκτοτε, η χρήση ειδικά της έννοιας «αριστερά» απέκτησε μια πολυσημία, αφού ανάλογα με το χρήστη μπορεί να χαρακτήριζε τους κομμουνιστές, τους σοσιαλιστές, τους σοσιαλδημοκράτες ή ακόμη τους αναρχικούς, τους οικολόγους, τους φεμινιστές, τους αντιρατσιστές, τους φιλειρηνιστές κ.ά.  
Σήμερα, έχουν καταγραφεί διάφορες απόπειρες προκειμένου να κατατεθεί ένας ορισμός για την έννοια της αριστεράς. Δημοσιολόγοι και διανοούμενοι όπως οι Laponce, ο Confrancesco, η Galeotti, ο Νορμπέρτο Μπόμπιο, ο Ζαν-Κλωντ Μισεά, ο Kenneth Janda, μας έχουν δώσει μια πανσπερμία απόψεων. Επίσης υπάρχει και η υποτίθεται αποϊδεολογικοποιημένη αλλά βαθιά πολιτική άποψη, σύμφωνα με την οποία οι έννοιες της αριστεράς και της δεξιάς έχουν ξεπεραστεί ιστορικά. Πρόκειται για μια άποψη που πλασάρεται από τη μεταμοντέρνα σχολή και από απόψεις τύπου Φουκουγιάμα και Χάντινγκτον.    

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Το Πορτογαλικό πείραμα...

Ετσι θα χαρακτηρίζαμε την συμφωνία συγκυβέρνησης των αριστερών δυνάμεων στην Πορτογαλία (ΚΚ, Μπλόκο, Οικολόγοι) με το Σοσιαλιστικό κόμμα... Πείραμα εξαιρετικά ενδιαφέρον μεταξύ άλλων για να δούμε αν μπορούν οι αριστερές δυνάμεις να γνωρίζουν ξεκάθαρα και χωρίς ταλαντεύσεις την σκοπιμότητα αλλά και τα χωροχρονικά όρια αυτής της συνεργασίας. 
Αντιγράφουμε από την ISKRA την σχετική ειδησεογραφία.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Πορτογαλίας, μια κυβέρνηση σοσιαλιστών με τη στήριξη της Αριστεράς (Μπλόκο τηςΑριστεράς, ΚΚ Πορτογαλίας και Οικολόγοι) είναι πραγματικότητα, δημιουργώντας πολλές προσδοκίες, που μέλλον θα αποδείξει εάν είναι βάσιμες, για τις αλλαγές που μπορεί να φέρει τόσο στη γονατισμένη από τη λιτότητα χώρα όσο και στο άγονο ευρωπαϊκό τοπίο της άκαμπτης δημοσιονομικής προσαρμογής.  
Επειτα από 50 ημέρες καθυστέρησης να ερμηνεύσει το αποτέλεσμα των εκλογών και σχεδόν δύο εβδομάδες μετά την καταψήφιση από τη Βουλή της δεξιάς κυβέρνησης του Πάσος Κοέλιο, το απευκταίο για τον πρόεδρο της Πορτογαλίας Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα έγινε αναγκαίο.  
Και έπειτα και από τη θέση των κοινωνικών εταίρων κατά μιας υπηρεσιακής ή κυβέρνησης προσωπικοτήτων καταδικασμένων να μην μπορούν να νομοθετήσουν, επιτέλους διόρισε χθες πρωθυπουργό τον ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSΑντόνιο Κόστα.  
Παρά τις διαμαρτυρίες του Μπλόκο της Αριστεράς (ΒΙ), και ιδίως του Κομμουνιστικού Κόμματος (PC) και των Οικολόγων Πράσινων, για την προχθεσινή πρωτοφανή απαίτηση του προέδρου να «διασαφηνίσει» γραπτώς ο Κόστα έξι σημεία που «δεν προκύπτουν από τα κείμενα που υπογράφηκαν» με την Αριστερά (ένα είδος πιστοποιητικού μνημονιακών φρονημάτων), οι σοσιαλιστές απέστειλαν την ίδια ημέρα την απάντησή τους.  
Ενα γραπτό κείμενο, που στην πραγματικότητα εκθέτει τον Σίλβα, αφού όπως γράφει η «Publico» περιείχε απλώς γνωστά και δημοσιοποιημένα αποσπάσματα από τις συμφωνίες που υπεγράφησαν και από το κυβερνητικό πρόγραμμα.  
Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Πέντρο Πάσος Κοέλιο δήλωσε κατηφής πως σέβεται την απόφαση του προέδρου, αλλά το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του (PSD) δεν στηρίζει μια λύση εξ αριστερών, επιμένοντας πως πρόκειται για «ανατροπή της λαϊκής βούλησης που στις 4 Οκτωβρίου επέλεξε τον Πάσος Κοέλιο για πρωθυπουργό».  
Αδιάφορη και αναμενόμενη δήλωση για τη νέα κυβέρνηση, η σύνθεση της οποίας ανακοινώθηκε ήδη και αποτελείται αποκλειστικά από υπουργούς του Σοσιαλιστικού Κόμματος (οι δυνάμεις της Αριστεράςστηρίζουν, αλλά δεν συμμετέχουν στην κυβέρνηση). Όπως δήλωσε το PS, η κυβέρνηση το αργότερο το Σάββατο θα έχει ορκιστεί και από τη Δευτέρα θα παρουσιάσει τις προγραμματικές δηλώσεις, με πρώτη προτεραιότητα τον προϋπολογισμό του 2016, ο οποίος έπρεπε να είχε κατατεθεί στις Βρυξέλλες από τις15 Οκτωβρίου.  
ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ  
Τώρα για πρώτη φορά στη χώρα μια κυβέρνηση Σοσιαλιστών με τη στήριξη της Αριστεράς καλείται να αποδείξει πως μπορεί να αποτελέσει μια εναλλακτική διακυβέρνηση και κυρίως να εφαρμόσει έναφιλόδοξο πολιτικό πρόγραμμα, το οποίο σε πολλούς τομείς έρχεται σε αντίθεση με τις επιταγές τωνΒρυξελλών.  
Μεταξύ των βασικών σημείων που συμφωνήθηκαν ανάμεσα σε Σοσιαλιστές, Μπλόκο της Αριστεράς, Κομμουνιστές και Πράσινους περιλαμβάνονται:  
• Τέλος στις περικοπές μισθών και συντάξεων με την αναπροσαρμογή των τελευταίων, ξεκινώντας από τον Ιανουάριο του 2016.  
Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα ανακτήσουν τον μισθό τους από τα τέλη του χρόνου, μέσω σταδιακών επιστροφών των ποσών που περικόπηκαν.  
• Αύξηση του κατώτατου μισθού στα 600 ευρώ.  
• Δημιουργία ομάδας εργασίας για την εκπόνηση «Εθνικού Προγράμματος κατά της Επισφάλειας».  
• Περιορισμός των εποχικών συμβάσεων.  
• Ενίσχυση της προοδευτικής κλίμακας στη φορολογία εισοδήματος.  
• Απαγόρευση εξώσεων όταν η αξία του χρέους είναι μικρότερη από εκείνη της κατοικίας και αναστολή τους στις υπόλοιπες περιπτώσεις.  
• Μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση στο 13%.  
• Μείωση της εισφοράς για κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων με χαμηλότερα εισοδήματα.  
• Κατάργηση της ταρίφας που πληρώνουν οι πολίτες για κάποιες δημόσιες ιατρικές υπηρεσίες.  
• Πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων στους τομείς των μεταφορών, του νερού και της αποκομιδής των απορριμμάτων και επανακρατικοποίηση κάποιων από αυτούς.  
Απαντώντας σε όσους (όπως ο Σίλβα και ο Κοέλιο) ισχυρίζονται ότι το πρόγραμμα της κυβέρνησης με την Αριστερά θα εκτροχιάσει τα δημοσιονομικά και θα υπονομεύσει την ανάπτυξη, ο οικονομολόγος Ζοάο Φερέιρα ντε Αμαράλ, παρεμβαίνοντας σε διάσκεψη με θέμα «Κρατικός Προϋπολογισμός στο Πλαίσιο της Ε.Ε.», τόνισε πως «τα επεκτατικά μέτρα μείωσης φόρων και αύξησης δημοσίων δαπανών που προβλέπει το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης μπορεί να συμβάλουν στην πιο εύκολη και ταχεία επίτευξη του στόχου της ανάκαμψης της οικονομίας».
*Βασική πηγή: efsyn.gr, Χριστίνα Πάντζιου

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ: ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ  
Το πιο δύσκολο, ίσως, είναι να αναφέρεται κανείς εκ του μακρόθεν σε καταστάσεις που δεν βιώνει. Καμιά φορά όμως, η απόσταση διασφαλίζει μια πιο αδρή ματιά.
Οι δυνάμεις της πορτογαλικής Αριστεράς επιλέγοντας, μπορεί και από ανάγκη (;), να στηρίξουν μια κυβέρνηση σοσιαλιστών, στη βάση ελάχιστων προγραμματικών δεσμεύσεων, αναλαμβάνουν ένα μεγάλορίσκο. Οι Πορτογάλοι σοσιαλιστές διαθέτουν ελάχιστη αξιοπιστία, ενώ οι πιέσεις του ευρωπαϊκού κατεστημένου για δημοσιονομική λιτότητα θα είναι κάτι παραπάνω από αφόρητες.
Μια κυβέρνηση του σοσιαλιστή Αντόνιο Κόστα θα είναι σε θέση να αντισταθεί απέναντι στο εγχώριο και ευρωπαϊκό κατεστημένο και να στηριχθεί στο πορτογαλικό εργατικό-λαϊκό κίνημα και την προοδευτική αλληλεγγύη των λαών της Ευρώπης, προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμά της; Οι δυνάμεις της πορτογαλικής Αριστεράς θα παίξουν δυναμικά το ρόλο τους για να φανεί συνεπής η κυβέρνηση ή θα επαναπαυθούν και θα επιδείξουν υπερβολικές ανοχές σε ενδεχομένες υπαναχωρήσεις; Είναι έτοιμες οι αριστερές δυνάμεις, αν χρειαστεί, να πιέσουν με το χαρτί της απόσυρσης στήριξης στην κυβέρνηση για επιμέρους θέματα ή συνολικά; Ή έχουν πιαστεί σε μια δύσκολη παγίδα, στο όνομα του “να μην έρθει η Δεξιά”;
Δεν θα θέλαμε από αυτή τη θέση να προεξοφλήσουμε την πορεία και την κατάληξη του πορτογαλικού αριστερού εγχειρήματος, αν και οι προϋποθέσεις για την επιτυχία του είναι αρκετά αμφίβολες.
Ελπίζουμε οι δυνάμεις της πορτογαλικής Αριστεράς να έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους από τηναποτυχία και τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, για να μην έχουν παρόμοια ντροπιαστική εξέλιξη.
Το βέβαιον, πάντως, είναι ότι αν η νέα πορτογαλική κυβέρνηση δεν είναι, τουλάχιστον, προετοιμασμένη και αποφασισμένη να βγάλει τη χώρα από τη Ευρωζώνη, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα μπορέσει να αντιταχθεί στους εκβιασμούς της ΕΕ και αργά ή γρήγορα θα υποχρεωθεί να οπισθοχωρήσει και, ίσως, εξίσου άτακτα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα.
Το απευχόμαστε και θα είμαστε αλληλέγγυοι να αποτραπεί ένα νέο “βατερλώ” και η Πορτογαλία να γίνει ένα θετικό παράδειγμα. 

Η γη της επαγγελίας

Η Γερμανία είναι η κορυφαία δύναμη της Φιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ενωσης... Είναι "πρωτοπορία" σε οικονομικούς στόχους, σε επενδύσεις, σε επέκταση και εξάπλωση του οικονομικού της δυναμικού. Είναι τόσο δυνατή, που το φώς της τυφλώνει όλους τους λαούς της υπόλοιπης Ευρώπης... Εκεί θέλουν να ταξιδέψουν, εκεί ονειρεύονται να εγκατασταθούν οι κολασμένοι όλης της Γερασμένης Ηπείρου...Μαζί με τους "συναδέλφους" τους της Μέσης Ανατολής... Εκεί ελπίζουν να ζήσουν το όνειρο... Μαζί τους και οι ξεσπιτωμένοι Ελληνες, που οι ανθρωπιστικές ντιρεκτίβες του Πλανητικού Διευθυντηρίου (ΕΕ,ΔΝΤ) και τις υποταγμένες πολιτικές ηγεσίες του τόπου στέλνουν μία ώρα αρχίτερα στην χώρα των Τευτόνων... 
Μόνο, που ο Παράδεισος δεν τους περιμένει στη γωνία... 
Μας το θυμίζει το ρεπορτάζ του ιστότοπου Nooz.gr και σχετικό δημοσίευμα του ΕΘΝΟΥΣ... Αναπαράγουμε

Γεμίζουν από Έλληνες 
τα ψυχιατρεία του Βερολίνου

Περισσότεροι από 600 Ελληνες ασθενείς παρακολουθούνται το τελευταίο διάστημα στα Εξωτερικά Ιατρεία Ψυχικής Υγείας της δημοτικής κλινικής Humboldt στη συνοικία Wittenau του Βερολίνου. Τρεις στους τέσσερις είναι άνθρωποι που μετανάστευσαν στη Γερμανία μετά το 2010.
Κυνηγημένοι από την άγρια κρίση που μαστίζει την Ελλάδα αναζήτησαν εκεί μια καλύτερη τύχη, όχι όμως πάντοτε επιτυχώς.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που μένουν άνεργοι για καιρό ή υφίστανται άγρια εκμετάλλευση δουλεύοντας αδήλωτοι, με εξευτελιστικές αμοιβές, υπό άθλιες συνθήκες που ενίοτε αγγίζουν τα όρια της σύγχρονης δουλείας.
Κάποιοι μέσα από αυτές τις διαδρομές καταλήγουν εξαντλημένοι να αναζητούν τον εαυτό τους στα αντικαταθλιπτικά και στην ψυχανάλυση. Οι Ελληνες ασθενείς αποτελούν το 15% όσων επισκέπτονται τα Εξωτερικά Ιατρεία Ψυχικής Υγείας ΙΙ του Humboldt, τα οποία δέχονται σχεδόν τους μισούς ψυχικά ασθενείς ολόκληρου του Βερολίνου.
Όπως εξηγεί στο «Έθνος» η Δέσποινα Παπαδημητράτου, ψυχολόγος στα εξωτερικά ιατρεία ΙΙ, οι Ελληνες εμφανίζουν προβλήματα όμοια με ανθρώπους που αφήνουν πίσω τους μια εμπόλεμη χώρα.
«Είναι η ίδια εικόνα που παρουσιάζουν πρόσφυγες πολέμου. Πάσχουν από μετατραυματικό σύνδρομο το οποίο εκφράζεται με κατάθλιψη, φοβίες, κρίσεις πανικού και νευρώσεις».
Και προσθέτει: «Αυτό συμβαίνει γιατί οι περισσότεροι έχουν υποστεί μια εξαναγκαστική μετανάστευση, το αισθάνονται ως βίαιο ξεριζωμό από την πατρίδα, έρχονται στη Γερμανία με μαύρη καρδιά όχι ως αποτέλεσμα επιλογής. Είναι τόσο σπρωγμένοι από την ανάγκη που πολλοί δεν έχουν καν την ευκαιρία να προετοιμαστούν για τη μετανάστευση. Έρχονται χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα και αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρατσισμού».
Δημοσιεύτηκε στο Έθνος 

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Μία ξεκάθαρη τοποθέτηση

Η "εργατική πάλη" (lutte ouvriere) είναι ένας πολιτικός σχηματισμός της Αριστεράς στην Γαλλία... Σήμερα είναι δύναμη εξωκοινοβουλευτική... Η τοποθέτησή της σε πλείστα ζητήματα της Γαλλίας αλλά και του κόσμου έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον σε μία χωροχρονική συγκυρία συρρίκνωσης της επιροής της αριστεράς και μετάλλαξης του αριστερού λόγου στην Δυτική ευρώπη, ιδιαίτερα, προς το ασαφέστερο και συμβιβαστικότερο ... Η ανακοίνωση της, με την υπογραφή της γραμματέας Nathalie ARTHAUD εκδόθηκε με την ευκαιρία των τραγικών γεγονότων του Παρισιού. Το κείμενο είναι ξεκάθαρο στην απόδοση των ευθυνών, εκτός του κλίματος της σούπας της εθνικής συναίνεσης. Εκτός δηλαδή του κλίματος, που σκοπό έχει να συγκαλύψει τις τετράστιες ευθύνες της ίδιας της γαλλικής πολιτικής ηγεσίας -δεξιάς και "αριστεράς"-, που έχει κατά την τελευταία 8ετία ενισχύσει την Ιμπεριαλιστική της δράση στην Μέση Ανατολή ενισχύοντας μεχρι πολύ πρόσφατα (ίσως και ακόμα;;;) τους ισλαμοφασίστες "ελευθερωτές".
Την ανακοίνωση μας κοινοποίησε ο φίλτατος Δημήτης Λεβέντης και σας την προσφέρουμε μεταφρασμένη με την ευθύνη της ΦΑΙΑΚΙΑΣ.

Μια φρικτή και ανείπωτη σφαγή

Σκοτώνουν ανθρώπους σε μία αίθουσα τέχνης, σε μπαρ και εστιατόρια, κοντά σε ένα γήπεδο…  Αυτοί, που διέπραξαν πολλές επιθέσεις χθες στο Παρίσι και Saint-Denis, θέλησαν να διαπράξουν τους περισσότερους δυνατούς θανάτους στα τυφλά. Αυτές οι επιθέσεις είναι καταδικαστέες πράξεις. Εκφράζουμε την συγκίνηση μας και όλη μας την αλληλεγγύη προς τα θύματα και τους συγγενείς τους.
Όποιες και αν είναι οι ιδέες αυτών, που διέπραξαν τις επιθέσεις, πρόκειται για εχθρούς όλων των εργαζομένων. Εάν επιβεβαιωθεί ότι είναι ισλαμιστές, η βία τους εντάσσεται στην ίδια βαρβαρότητα των τζιχαντιστών της Συρίας και του Ιράκ, οι οποίοι ζητούν, μέσω του τρόμου, να υποτάξουν ολόκληρους πληθυσμούς, να υποβιβάσουν τις γυναίκες σε πλήρη δουλεία και να ξεκαθαρίσουν όλους εκείνους που δεν σκέφτονται σαν κι αυτούς.
Η φρίκη των επιθέσεων στο Παρίσι και Saint-Denis ενισχύει εκείνους, που οι δράστες υποτίθεται ότι αντιπαλεύουν. Ενισχύουν το γαλλικό κράτος, το οποίο επιβάλλει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και αυξάνει τα αστυνομικά μέτρα. Ενισχύουν την άκρα δεξιά, και τα «επιχειρήματα» μίσους εναντίον μουσουλμάνων και μεταναστών, και το αίτημά της για ισχυρότερο κράτος.
Συμμεριζόμαστε πλήρως την συγκίνηση του λαού, ιδιαίτερα των συγγενών όλων των θυμάτων αυτών των επιθέσεων. Αλλά δεν αισθανόμαστε καμία αλληλεγγύη με το γαλλικό κράτος και τους πολιτικούς του ηγέτες. Αυτούς, που έχουν ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τους πολέμους που πνίγουν στο αίμα τη Μέση Ανατολή σήμερα. Πολέμους που το Παρίσι είχε χθες το βράδυ μια αιματηρή απήχηση.
Γι’ αυτό, η Εργατική Πάλη δεν θα προσθέσει τη φωνή της με την «χορωδία» της εθνικής ενότητας. Δεν μοιραζόμαστε τίποτα με τους Ολάντ, Σαρκοζί και Λεπέν. Η αλληλεγγύη μας πηγαίνει προς τα θύματα και τους συγγενείς τους. Εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας για έναν κόσμο απαλλαγμένο από σκοταδισμούς, αδικίες, και την κυριαρχία του Ιμπεριαλισμού και των υποκατάστατών του.
14.11.2015
Nathalie Arthaud 

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

ΝΔ: ΕΝΑ ΦΙΑΣΚΟ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ

Γράφει ο Ανδρέας Ζαφείρης στην ISKRA και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει το κείμενο, που το χαρακτηρίζει εξαιρετικά ενδιαφέρον τόσο για τις διαπιστώσεις όσο και για τις προοπτικές, που καταθέτει.

Το φιάσκο των εκλογών της Νέας Δημοκρατίας δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν ένα απλό τεχνικό λάθος ή ένα λάθος οργανωτικού ερασιτεχνισμού.
Οι ακραίες αντιθέσεις που προϋπήρχαν εντός του κόμματος, που απλά ήρθαν στο φως με αφορμή τη ματαίωση των εκλογών, οξύνονται. Και δεν οξύνονται μόνο πάνω στο έδαφος των προσωπικών φιλοδοξιών. Οξύνονται και πάνω στο έδαφος σκληρών ανταγωνιστικών σχεδίων, κέντρων εντός και εκτός χώρας.
Οι, off the record,δηλώσεις του ανεκδιήγητου Γεωργιάδη κατά τη διάρκεια «προεκλογικής» συγκέντρωσης («μην αγχώνεστε, εκλογές δεν θα γίνουν»), πέρα από το ότι δικαιώνει τη λαϊκή ρήση (από τρελό και από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια) δείχνει ότι κάποιοι ήξεραν.

Η άμεση εμπλοκή του Παπαμιμίκου, ανθρώπου του περιβάλλοντος Τζιτζικώστα, μόνο τυχαία δεν είναι. Οι εκλογές δεν έγιναν, πολύ απλά, γιατί κάποιοι δε θέλαν να γίνουν. Οι δηλώσεις Καραμανλή («πάνε να διαλύσουν το κόμμα») και το περιβάλλον διάσπασης που στήνεται, μόνο στη κατεύθυνση του τεχνικού λάθους δεν δείχνουν.
1. Η δεδομένη πολιτική κρίση του συστήματος του ελληνικού κοινοβουλευτισμού μπορεί να απαντηθεί με δύο τρόπους. Η μια είναι η λαϊκή απάντηση. Υπάρχει όμως και άλλη. Η κατάσταση «χάους» που προωθούν στην ευρύτερη περιοχή συγκεκριμένα ευρωατλαντικά κέντρα προϋποθέτει την απόλυτη ή σχετική διάλυση του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού. Ο «Λεβέντης» , το «Ποτάμι» και η «Χρυσή Αυγή» είναι κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου , τη στιγμή που ιστορικοί χώροι της αριστεράς , με πραγματικές κοινωνικές γειώσεις (ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, υπόλοιπη εξωκοινοβουλευτική) δεν είναι.
Ακόμη και η «καραμανλική» Νέα Δημοκρατία, μπροστά να θεωρηθεί «αναχρονισμός» μπροστά στη προοπτική για ένα νέο 1922 στην ευρύτερη περιοχή.
2. Όταν «οι πάνω δε μπορούν και οι κάτω δε θέλουν» δε σημαίνει κατ ανάγκη οτι τη λύση θα δώσει ο... «κόκκινος στρατός». Η απόλυτη ανικανότητα της παρασιτικής αστικής τάξης να απαντήσει πολιτικά στη κρίση, δε σημαίνει ότι η αριστερά , νομοτελειακά, θα βρεθεί στο προσκήνιο. Οι υποκειμενικές προϋποθέσεις δε χτίζονται μέσα σε λίγες νύχτες. Η ανάγνωση της ιστορίας δε πρέπει να γίνεται ερασιτεχνισμός. Η πολιτική κρίση του ελληνικού αστισμού μπορεί να απαντηθεί και «απ έξω», όπως συνέβη και με τις δυο προηγούμενες κρίσεις του (1946-1949, Κύπρος-1974).
3. Αργά αλλά σταθερά χτίζεται ένα νέο 1922. Και οι καύσιμες ύλες του θα είναι πρώτα απ΄όλα η εργατική τάξη, η νεολαία και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Μια τέτοια προοπτική αντικειμενικά εμπεριέχεται, ακόμη και εάν δεν είναι αυστηρά «σχεδιασμένη», από τη συνολική πολιτική στη περιοχή που προωθείται από τα πιο ακραία, επιθετικά κέντρα του ευρωατλαντισμού. Η αναγκαία κινηματική δράση της επόμενης περιόδου δεν είναι ανταγωνιστική-το αντίθετο μάλιστα- από την ανάγκη η αριστερά να αρχίσει, έστω και με αργά βήματα, να συζητάει (και όχι μόνο εντός της, αλλά ευρύτερα στη κοινωνία) και για ένα άλλο Πολιτικό Σχέδιο, σχέδιο εθνικής Εξόδου από τη Κρίση, (και όχι μόνο στην οικονομική της διάσταση) όπου η άρνηση του ευρωατλάντικού μονόδρομου θα αποτελεί βασικό του άξονα.

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Αστυνομικό κράτος στην Ευρώπη

Ετσι επιγράφεται άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, που αντιγράφουμε από την ISKRA και αναφέρεται βέβαια στο επικίνδυνο κλίμα της πολιτικής κατάστασης στην Ευρώπη...

ΑΜΟΚ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ 
ΥΠΟΠΤΗ ΒΟΜΒΙΣΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ, ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Σε καθεστώς στρατιωτικού νόμου, χωρίς να έχει προηγηθεί στρατιωτικό πραξικόπημα, βρίσκεται η Γαλλία, στον απόηχο των αποτρόπαιων, τρομοκρατικών επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους. Το Παρίσι έχει μετατραπεί σε πόλη-φάντασμα, με τους δρόμους έρημους και το Λούβρο γεμάτο στρατιώτες. Όλες οι δημόσιες συγκεντρώσεις έχουν απαγορευτεί. Αστυνομικοί σπάνε πόρτες, πραγματοποιώντας έρευνες και συλλήψεις χωρίς δικαστικό ένταλμα. Μέχρι χθες, 139 άνθρωποι είχαν προσαχθεί σε αστυνομικά τμήματα και 117 είχαν τεθεί σε κατ' οίκον περιορισμό, υποχρεωμένοι να παρουσιάζονται τέσσερις φορές την ημέρα στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορούν ούτε να σπουδάσουν, ούτε να δουλέψουν. Η μεγαλύτερη μουσουλμανική κοινότητα της Ευρώπης- περίπου το 8% του γαλλικού πληθυσμού- ασφυκτιά στον κλοιό της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της γενικευμένης ισλαμοφοβίας. Οι υπεράνω πάσης υποψίας για αριστερές συμπάθειες New York Times παραλληλίζουν, στο σημερινό κύριο ρεπορτάζ τους, την ατμόσφαιρα στο Παρίσι με το γερμανόδουλο καθεστώς του Βισί.  
Όλα αυτά γίνονται με πλήρη κοινοβουλευτική κάλυψη. Η γαλλική Βουλή ενέκρινε τα έκτακτα μέτρα που ζήτησε ο “σοσιαλιστής” Φρανσουά Ολάντ (τρίμηνη παράταση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης, ενίσχυση του σχετικού, αυταρχικού νόμου του Ντε Γκωλ, από το 1955, επιβολή ενός είδους γαλλικού PATRIOT, κατ' αναλογία με την αντίστοιχη, “αντιτρομοκρατική” νομοθεσία του Τζορτζ Μπους την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου) με ψήφους 555 υπέρ έναντι μόλις έξι κατά και μιας αποχής. Η τραγωδία είναι ότι το ΚΚ Γαλλίας υπερψήφισε αυτά τα επονείδιστα μέτρα, μη τολμώντας να έρθει σε σύγκρουση με το κλίμα της καλλιεργούμενης, γενικευμένης τρομοϋστερίας. Οι επτά βουλευτές που, προς τιμήν τους, διαφοροποιήθηκαν προέρχονταν από τους Σοσιαλιστές και τους Πράσινους. Μόνο το Αριστερό Κόμμα του Μελανσόν και το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα του Μπεζανσενό τάχθηκαν ανοιχτά εναντίον των μέτρων. Η μόνη συγκροτημένη αντιπολίτευση βρίσκεται εκτός κοινοβουλίου... και στη Γαλλία.  
Αποτελεί γελοιότητα να πιστεύει κανείς ότι ο στραγγαλισμός των δημοκρατικών ελευθεριών και στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα φέρει μεγαλύτερη ασφάλεια στους Γάλλους πολίτες. Από το 1986 μέχρι σήμερα, η Γαλλία έχει ψηφίσει 20 (είκοσι!) αντιτρομοκρατικούς νόμους. Διαθέτει δύο αντιτρομοκρατικές μυστικές υπηρεσίες, δύο αντιτρομοκρατικές, ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας, συν τη στρατιωτική αστυνομία, τη διαβόητη Gendarmerie. Το Παρίσι βρισκόταν σε αστυνομικό κλοιό ήδη από το Γενάρη, μετά το λουτρό αίματος των τζιχαντιστών στο Charlie Hebdo και σε εβραϊκό παντοπωλείο του Παρισιού. Παρόλα αυτά, οι διωκτικές αρχές δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τις επιθέσεις των τζιχαντιστών που αιματοκύλισαν το Παρίσι και συγκλόνισαν τον κόσμο.  
Εκεί που αποδεικνύεται όντως αποτελεσματική η εκστρατεία της κρατικής τρομοκρατίας είναι στο πεδίο της καταστολής των κοινωνικών αγώνων. Κάθε συγκέντρωση ή πορεία διαμαρτυρίας είναι εκτός νόμου. Απεργίες, όπως της Air France και των νοσηλευτών έσπασαν, χωρίς η κρατική ή ιδιωτική εργοδοσία να πάρει πίσω έστω και ένα αντεργατικό μέτρο. Η “εθνική ενότητα” για άλλη μια φορά γίνεται βασικό όπλο στον αδιάκοπο, χωρίς καμία ανακωχή, κοινωνικό πόλεμο του κεφαλαίου. Κι όλα αυτά, με τη συνενοχή μιας ορισμένης “Αριστεράς”. Ντροπή και θλίψη...  
Μέσα σ' αυτό το κλίμα ήρθε η περίεργη, βομβιστική επίθεση στα γραφεία του ΣΕΒ, απέναντι από ένα χώρο, όπως η κυπριακή πρεσβεία, που θα έπρεπε κανονικά να φρουρείται σε εικοσιτετράωρη βάση. Παρόμοιες τρομοκρατικές ενέργειες μπορούν να λειτουργήσουν μόνο ως μοχλοί πίεσης για περιορισμό των δημοκρατικών και λαϊκών ελευθεριών, ιδιαίτερα στην πολύ φορτισμένη ατμόσφαιρα που περιβάλλει σήμερα την Ελλάδα και την Ευρώπη. Οι οργανώσεις των εργαζομένων, οι κινήσεις δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και η ριζοσπαστική Αριστερά οφείλουν να αποτρέψουν παρόμοια σενάρια.

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

Ότι σπέρνεις θερίζεις

Με αφορμή το πρόσφαστο μεκελιό στο Παρίσι αλλά και παρόμοιες τραγωδίες στην Βηρυτό και αλλού γράφει ο φίλτατος Γιώργος Ρούσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει...

Ό,τι σπέρνεις θερίζεις

Όταν ο Φραγκεστάϊν ήλθε αντιμέτωπος  με το τέρας που είχε δημιουργήσει από κομμάτια πτωμάτων  διαπίστωσε ότι ήταν  φρικιαστικό  και  θέλησε αμέσως να το καταστρέψει. Εκείνο  όμως  του ξέφυγε και ξεκίνησε την ανεξάρτητη περιπλάνηση του.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, Γαλλίας συμπεριλαμβανομένης, παρόλο που κάθε φορά χάνουν τον έλεγχο των τεράτων που δημιουργούν  συνεχίζουν ακατάπαυστα να το πράττουν. 
Ας θυμηθούμε την ενίσχυση των Ταλιμπάν για την ανατροπή των φιλοσοβιετικών στο Αφγανιστάν, την ενίσχυση αντικαθεστωτικών ορδών κατά του Καντάφι στην Λιβύη, τον ίδιο το Σαντάμ, την ενίσχυση των  φασιστών στην Ουκρανία και τον εξοπλισμό μαζί  με Τουρκία,  το Κατάρ  και τη  Σαουδική Αραβία των  τζιχαντιστών   κατά του Ασάντ  και των Κούρδων.
Αυτές λοιπόν είναι  οι δυνάμεις οι οποίες τοποθετώντας πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα των μονοπωλίων που εκπροσωπούν, έπλασαν το τέρας του ISIS και γενικότερα του μουσουλμανικού  φονταμανταλισμού.
Πιο ειδικά ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι από πολλές σκοπιές ο ηθικός αυτουργός του θρησκευτικού φονταμανταλισμού (που ας μην ξεχνάμε  ότι έκφραση του ήταν και η  χριστιανική  Ιερά Εξέταση και οι σταυροφορίες), όχι μόνο  λόγω των εγκλημάτων που διέπραξε  κυρίως στην  Αλγερία και τις δεκάδες πιο πρόσφατες στρατιωτικές επεμβάσεις του, αλλά ακόμη λόγω της  περιθωριοποίησης των μουσουλμάνων στην ίδια την Γαλλία.
Εκείνοι όμως που γαλουχούν τους ανθρώπους με τη βία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να διαμαρτύρονται όταν αυτή στρέφεται  εναντίον  τους, όπως παρατηρούσε ο Σαιν Ζυστ απευθυνόμενος την περίοδο της γαλλικής επανάστασης στους αριστοκράτες που διαμαρτύρονταν για την λαϊκή τρομοκρατία, και την εφαρμογή του «aux armes citoyens»(στα όπλα πολίτες) που λέει  ο γαλλικός ύμνος .
Από την άλλη έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που καταλήγουν σε αυτήν την βαρβαρότητα όχι γιατί η φυλή τους είναι  βάρβαρη  ή γιατί πιστεύουν στο Κοράνι, αλλά επειδή βιώνουν μια άθλια ύπαρξη, είναι  προδομένοι από τις «εθνικές» αστικές τους τάξεις, είναι ανύπαρκτη μια  υπολογίσιμη  επαναστατική αριστερά. Οδηγούνται έτσι στην πεποίθηση ότι τούτος  ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.
Για αυτούς η ελπίδα εντοπίζεται μετά θάνατο. Έτσι προσφεύγουν  σε επιχειρήσεις αυτοκτονίας, προσφεύγουν   στη φωτιά, στο τσεκούρι και τη βία με την οποία τους γαλούχησαν οι κυρίαρχοι τούτου του κόσμου, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στα ουρί του παραδείσου.
Και τι φταίνε οι απλοί άνθρωποι που ζουν στις ιμπεριαλιστικές χώρες  θα ρωτήσει εύλογα κάποιος. Υποθέτω ότι στα μάτια των τζιχαντιστών θεωρούνται υπεύθυνοι και για τους ηγέτες που επιλέγουν και κυρίως για το ότι ιδιαίτερα  μέχρι πριν την κρίση, ένα σημαντικό τμήμα τους όπως η εργατική αριστοκρατία,  επωφελείται από την εκμετάλλευση που ασκούν οι ιμπεριαλιστικές χώρες στους  λαούς των μη αναπτυγμένων χωρών του πλανήτη και  ζει  στην «ακολασία».
Οι ηγέτες της Δύσης, αξιοποιώντας τον φόβο που προκαλούν τέτοιες δολοφονικές ενέργειες όπως στο Παρίσι από τη μια αξιώνουν ομοψυχία ενάντια στην τρομοκρατία για την οποία ευθύνονται οι ίδιοι και από την άλλη  εντείνουν στο έπακρο τον αυταρχισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, εκτρέφοντας  τον νεοφασισμό, για να μας καλέσουν αύριο οι θρασείς να τον αντιμετωπίσουμε από κοινού.
Ακόμη οι ισχυρές χώρες της ΕΕ  ειδικά με το κλείσιμο των δικών τους συνόρων,  επιφυλάσσουν για την χώρα μας το ρόλο της χωματερής των μεταναστών οι οποίοι είναι βέβαιο ότι όλο και θα αυξάνονται με τη συνέχιση της ιμπεριαλιστικής επιθετικής πολιτικής.
Η καλύτερη λοιπόν συμπαράσταση σε λαούς, όπως στο γαλλικό, ή στο  λιβανέζικο (η αντίστοιχη με το Παρίσι επίθεση στην  Βηρυτό δυο μέρες πριν  με τους 40 νεκρούς, θάφτηκε και κανείς δεν βρέθηκε να δηλώσει «είμαστε όλοι Λιβανέζοι», ή να περιτυλιχθεί με τη λιβανέζικη σημαία)  που πλήττονται  από αυτήν την κτηνώδη μορφή τρομοκρατίας δεν είναι απλώς η καταδίκη της ή η από κοινού αντιμετώπιση της με εκείνους που την έσπειραν ή την προκαλούν  προβοκατόρικα. Είναι η εναντίωση όλων των λαών, στη βάση του δυστυχώς πάντα επίκαιρου συνθήματος «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός», που εν προκειμένω σημαίνει εναντίωση στις  ΗΠΑ, και στις  ιμπεριαλιστικές  δυνάμεις της  Ευρώπης,  εναντίωση στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, και το ΝΑΤΟ, και όχι εναντίωση  αδιακρίτως  και ρατσιστικά στους  μουσουλμάνους. 

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Για μέτωπα-εργαλεία

Η ιστορία της αριστεράς είναι γεμάτη από διαφορετικές και τις πιο πολλές φορές αντιφατικές δράσεις γύρω από την ιδέα του μετώπου των λαϊκών δυνάμεων… Κραυγαλέα περίπτωση η αιφνίδια στροφή της Γ’ Διεθνούς κατά τα τέλη του μεσοπολέμου, που όταν συνειδητοποίησε –ανιστόρητα καθυστερημένα- την ανάγκη συνεργασίας ευρύτερων δυνάμεων για την πρόληψη ή/και αντιμετώπιση του φασιστικού κινδύνου εβάφτισε –εν είδη απόφασης οικουμενικής συνόδου των πρώτων μεταχριστιανικών χρόνων- τους σοσιαλδημοκράτες από «σοσιαλφασίστες» σε ενδυνάμει εταίρους του αντιφασιστικού αγώνα. Και βέβαια η επιτυχία και η εμβέλεια τέτοιων προσπαθειών σφραγίστηκε από το ιστορικό της σύγκρουσης με τους ‘σοσιαλφασίστες’. Η οποιαδήποτε εύλογη επιχειρηματολογία και τεκμηρίωση για το ποιόν των τελευταίων δυστυχώς δεν ανακαλεί την αναγκαιότητα του μετώπου… Μάλλον φωτίζει ανεπάρκειες πορείας στα δύσκολα και δαιδαλώδη μονοπάτια της ιστορίας…  
Πλήθος τέτοιων ταλαντεύσεων στην αγωνιστική ιστορία της αριστεράς, επιβεβαιώνει ασφαλώς τις μεγάλες δυσκολίες της καθημερινότητας αλλά και τις ιδιομορφίες της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά… Επιβεβαιώνει, ταυτόχρονα όμως και τις δογματικές αγκυλώσεις  ηγεσιών, που, κατώτερες των περιστάσεων, έχασαν « το ραντεβού με την ιστορία» ή το μετέτρεψαν σε μία συνηθισμένη και ατελέσφορη συνάντηση με την καθημερινότητα…
Ετσι ή αλλιώς, η ιδέα της σύμπηξης ενός μετώπου ευρύτερου από τα στενά όρια ενός κόμματος, δίνει την ευκαιρία της ταξινόμησης των αριστερών σε κατηγορίες περίπου τόσες όσες και οι απεργιακές συγκεντρώσεις και πορείες της Πρωτομαγιάς…
Υπάρχουν οι ακραιφνείς, οι καθαροί… Τυπικά αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα του μετώπου… Οι δυσκολίες της σημερινής πραγματικότητας –υποκειμενικές και αντικειμενικές- αλλά και το γεγονός ότι, η αριστερά μεγαλούργησε όταν έδρασε μετωπικά τους υποχρεώνει τυπικά να υπερασπίζονται την μετωπική ιδέα. Μπορεί μάλιστα να συγγράφουν ή/και να αρθρογραφούν θεωρητικά υπέρ του μετώπου, εξηγώντας τα ειδικά του πλεονεκτήματα τόσο σε αναπτυγμένες όσο και σε αναπτυσσόμενες καπιταλιστικές χώρες…. Όταν, όμως,  ο κόμπος φτάσει στο χτένι και χρειάζονται αποφάσεις για το γιατί ταύτα και για το δια ταύτα, τότε ενεργοποιούνται αρχέγονα αντανακλαστικά καθαρότητας και αποστειρωτικές ιδεοληψίες, που περιορίζουν τον κύκλο του μετώπου σε 2-3 γνωστούς και φίλους, και αυτούς ελεγμένους σχολαστικά για τον κίνδυνο να είναι φορείς μικροβίων ρεφορμισμού εν λαθροβιώσει…  Είναι τότε, που οι θεωρητικά πλησιέστεροι και πιθανότεροι εταίροι αντιμετωπίζονται με ορυμαγδό «ιδεολογικών» πυροβολισμών, που κλιμακώνονται ανάλογα με την πιθανότητα επιτυχίας του συγκεκριμένου μετωπικού εγχειρήματος… Το «δηλητήριο» ρέει άφθονο για να προειδοποιήσει φίλους και γνωστούς για τον κίνδυνο της μόλυνσής τους… Αν μάλιστα αυτό επιφέρει και την αποτυχία του εγχειρήματος σε κάποια «μάχη», π.χ. εκλογική διαδικασία, τότε η χαρά είναι μεγάλη… Σχεδόν ηδονική…  Η περίπτωση κάποιας δεύτερης σκέψης κριτικότερης ή και ολίγο αυτοκριτικής αποκλείεται κατηγορηματικά… Η σταθερότητα,  η συνέπεια και η προσήλωση δοκιμάζονται… Η καθαρότητα θριαμβεύει έστω και αν ο πραγματικός συσχετισμός δυνάμεων επιδεινώνεται ποσοτικά και ποιοτικά…  Σε περιβάλλον ενός απίστευτης έκτασης βολονταρισμού, η ερμηνεία των πραγματικών δεδομένων εξυπηρετεί την δική μας και μόνον άποψη και η καθημερινότητα απλά επιβεβαιώνει την ορθότητά μας… Αλλιώς, τόσο το χειρότερο γιαυτήν…  
Υποκατηγορία της παραπάνω κατηγορίας είναι τα διακατεχόμενα από φοβικά σύνδρομα αριστερά σύνολα… Αυτά, που διαβλέπουν σε κάθε απόπειρα ευρύτερης συσπείρωσης τον κίνδυνο της άλωσης «των ιερών και οσίων» και προτιμούν το «λίγοι και καλοί»… Αυτή η  ερμηνεία της ιστορίας υπό όρους πανικού πολιορκίας, στην διαδρομή του χρόνου αρτιώνεται με την διαμόρφωση αντίστοιχης ισχυρά απομονωτικής ιδεολογίας… Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, όριο ευρύτητας του διαφημιζόμενου μετώπου είναι κάποιοι κοντινοί (όχι όλοι) κομματικοί οπαδοί… Σε ένα τέτοιο «ιδεολογικό» πλαίσιο είναι φυσικό να προσαρμοστεί και η ερμηνεία αλλά και η αποτίμηση της ιστορίας… Ετσι, π.χ. δεν είναι ξεκάρφωτη ή υπερβολική, όπως προσπαθούν μερικοί αφελείς ή «αφελείς» να ισχυριστούν η πρόσφατα αναρτηθείσα αρνητική κριτική στα αρχειακά πλαίσια του ΕΑΜ ή και στην συμμετοχή της Σοβιετικής Ενωσης στο παγκόσμιο αντιφασιστικό μέτωπο κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο… Αντίθετα, υπάρχει εσωτερική συνάφεια και εναρμόνιση αυτού του ιστορικού με τον ερμηνευτικό λόγο…
Και απέναντι;;; Απέναντι υπάρχει το μέγα πλήθος της ρεφορμιστικής  αριστεράς, που δυσκολεύεται κανείς να μην χρησιμοποιήσει εισαγωγικά στον χαρακτηρισμό του αριστερού, όταν στην πράξη υπερασπίζεται με πάθος την νεοφιλελεύθερη καταιγίδα αποδίδοντας της μάλιστα τίτλους εκσυγχρονισμού. Στο όνομα, μάλιστα συμμετοχής και «διαμόρφωσης» της πολιτικής πραγματικότητας αυτή η με εισαγωγικά αριστερά αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και αναδεικνύεται μέσα από απίστευτες κωλοτούμπες στον καλύτερο υπηρέτη του συστήματος… Ταυτόχρονα αποτελεί και τον καλύτερο υπερασπιστή της αντίπερα δογματικής όχθης, που με περίσσιο φαρισαϊσμό βρωντοφωνάζει: Τι χρεία έχομεν μαρτύρων;;;
Συνειδητά ή ασυνείδητα από στρέβλωση ή από άγνοια και σίγουρα από καθηλωτικό δογματισμό «το τάγμα των καθαρών» βαφτίζει ρεφορμισμό ακόμη και την αυτονόητη κινητήρια δύναμη των καθημερινών φυσιολογικών μεταρρυθμιστικών αγώνων, που μπορούν και πρέπει ασφαλώς -έστω και δύσκολα- να εντάσσονται στο γενικότερο στρατηγικό σχεδιασμό… Δεν φταίνε οι μεταρρυθμίσεις αν καταλαμβάνουν το σύνολο του ορίζοντα αλλά η μειωμένη ικανότητα των ηγεσιών να καταδεικνύουν την ουσιαστική σύνδεση του μερικού με το γενικό… Δεν είναι οππορτουνισμός η αξιοποίηση των ευκαιριών αλλά η στρεβλωμένη ταύτιση και εξάντληση του οραματικού πλαισίου στην χωρίς αρχές περιπτωσιολογία…
Ατυχώς, αυτή η αριστερή γεωγραφία είναι κληρονομημένη από γενιά σε γενιά… Εχει προσλάβει τα χαρακτηριστικά «κυτταρικής δηλητηρίασης» όπως ευφυέστατα έλεγε φίλτατος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ, σε στιγμές νηφαλιότητας και αποφανατισμού… Εχει καταγραφεί στο «αριστερό» γονιδίωμα, και καθορίζει παγίδες και όρια, που μόνον χαρά και αγαλλίαση προσφέρουν στην απέναντι από ταξική άποψη πλευρά…  
Μέγα ζητούμενο η υπέρβαση των στερεότυπων, που συγκροτούν το απαρχαιωμένο οπλοστάσιο του «καθαρού» λόγου… Το ίδιο αναγκαίο όσο και η εκθεμελίωση της σοσιαλφιλελεύθερης επιχειρηματολογίας, πρακτικής και ηθικής, που με την βοήθεια της κατοχής και ισοπέδωσης των  ΜΜΕ ασκεί υποδουλωτική εξουσία στη ζωή μας… Ο αγώνας για την άρση της αποξένωσης και για την κυριαρχία στον χώρο των ιδεών απαιτεί καινοτόμες σκέψεις και δράσεις… Η καινοτομία όχι ως άλλοθι εκποιήσεων ούτε ως το φόβητρο των μεταφυσικών αλλά ως σύγχρονη επιστημονικά ερμηνευτική μεθοδολογία της υπαρκτής και όχι της περιγραφόμενης ως τέτοιας πραγματικότητας.
Χρειαζόμαστε μέτωπα...Χρειαζόμαστε μέτωπο... Οχι ως αιώνιο εργαλείο, όχι σαν Ελβετικός σουγιάς, όπως κάποιοι κομματικοί σχηματισμοί αντιλαμβάνονται την ύπαρξη και λειτουργία τους, αποδεικνύοντας στην ουσία τον βαθειά μεταφυσικό χαρακτήρα τους... Χρειαζόμαστε μέτωπα συγκεκριμένης αποστολής... Με τόλμη αλλά και εντιμότητα. Ετσι ώστε να μην εμπαίζονται οι σύμμαχοι και εταίροι ούτε να ρικνώνεται το επαναστατικό περιεχόμενο της τελικής και αναπόφευκτης ρήξης... Με έντιμες επιλογές, που δεν θα περιμένουν το test αριστερομετρίας κάποιου ιερατείου... Με ανοιχτή καρδιά ανθρωπιάς και όχι με απάνθρωπη μιζέρια γραφειοκρατών. Με χωροχρονικά όρια και με πλήρη επίγνωση του πεπερασμένου τους από μεριάς των συμμετεχόντων ή τουλάχιστον των πρωταγωνιστών της δημιουργίας τους... Ετσι θωρακιζόμαστε απέναντι σε ρεφορμιστικές αυταπάτες. 
Φαίνεται, ότι υπάρχει αρκετός δρόμος και πολλή δουλειά για να ανατραπούν ιδιότητες και νοοτροπίες, που σήμερα φαίνονται δεδομένες αυτονόητες και ανυπέρβλητες…

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

Στου κουφού την Πόρτα...

Γράφει ο φίλτατος Δημήτρης Λεβέντης, που πλειστάκις εφώναξε για το τρόπο της συντελούμενης "ανάπλασης" στην περιοχή της Ανουντσιάτα... Αλλά ουδείς έστερξε, ιδιαίτερα εκ των ενδιαφερομένων για την υλοποίηση ενός έργου. Ενός έργου, που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι σημαντικό και το καταδικάζουν η ανυπαρξία συνολικού χωροταξικού σχεδιασμού για την πόλη της Κέρκυρας αλλά και η απίστευτη μοιρολατρική ελαφρότητα της Δημοτικής Αρχής. Αυτής, που υλοποιεί χωρίς καμία διάθεση ή έστω σκέψη για αναθεώρηση προς το καλύτερο ενός έργου, που προφανώς θα σημαδεύει την αισθητική και την λειτουργία του χώρου για πολλά χρόνια... Καταδικαστική βέβαια είναι και η στάση των αρμόδοιωντεχνικών φορέων, που σιωπούν αλλά και ημώντων πολιτών, που ταλαντευόμαστε μεταξύ "οργίλης" προγονολατρείας και ημικαθεύδουσας θέασης των τεκταινόμενων...
Και φυσικά το ίδιο πνεύμα πρυτανεύει και στην ανάπλαση της περιοχής της Ιονίου Βουλής... 
Εχοντας την άποψη, ότι η παροιμία Γράφει, λοιπόν, ο Δημήτρης Λεβέντης και στην ΦΑΙΑΚΙΑ αναφωνούμε χαρά στο κουράγιο του...

ΣΤΟΥ ΚΟΥΦΟΥ ΤΗ ΠΟΡΤΑ

Απορώ μετά από τόση κουβέντα που έγινε και δημόσια γιατί συνεχίζεται η σπατάλη ενός θαυμάσιου υλικού όπως το παβέ σε λαθεμένη κι άχρηστη υποδομή.
Στη Ιόνια Βουλή στρώνονται σε ένα κάλυψη άμμου μη πατημένης ύψους 2-3 cm και όπως φαίνεται στη φωτογραφία οι αρμοί γεμίζουν με τσιμεντοκονία.

Βέβαια ο σχεδιασμός με παραβολική μήτρα εγκαταλείφθηκε. Η δικαιολογία ότι έτσι βρήκαμε τη μελέτη και δε προλαβαίνουμε να την αλλάξουμε δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική.Οι αναθεωρήσεις των μελετών του Δημοσίου -όπως και του ιδιωτικού τομέα άλλωστε - είναι φαινόμενο σύνηθες.
Μία ευέλικτη και τολμηρή διοίκηση σε συνεργασία με τους εμπλεκόμενους μελετητές -εργολάβους- λογιστικό έλεγχο μπορεί να διορθώσει χοντροκομένα λάθη της κατασκευής.
Οι μελέτες δεν έχουν το Aλάθητο του Πάπα κι αν εκπονούνται από υπάλληλους του Δημοσίου κακώς -κάκιστα δεν έχουν κίνητρα.
Είναι αδιανόητο ένας Ιδιώτης να είναι υποχρεωμένος να κάνει αναθεώρηση άδειας στην οικοδομή του με μεγάλο κόστος γιά σφάλματα κάλυψης ή αποστάσεων των 10 cm και οι φορείς του Δημοσίου -όχι άδειες να βγάζουν - αλλά να εφαρμόζουν μέθόδους και τεχνικές που ένας φοιτητής του Πολυτεχνείου θα γελούσε μαζί τους.
Δε νομίζω ότι η επιμονή είναι στη διαφορά κόστος- ίσα -ίσα -το αντίθετο αλλά οι προυπολογισμοί βασίζονται σε παλιά τιμολόγια που έχουν κατοχυρώσει το αλάθητο αλλά και στη λογική του ράβε -ξήλωνε που είναι δόγμα .
Μήπως μπορεί να ρωτήσει κάποιος πόσο πάνε στην αγορά ?
Μάλλον θα πέσει γέλιο.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Οι παράνομοι μετανάστες ήταν πάντα το πρόβλημα...

Ετσι ισχυρίζεται ο φίλτατος Στέφανος Πάντος, που γράφει: 
Οι παράνομοι μετανάστες ήταν πάντα πρόβλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες... Ρωτήστε όποιον Ινδιάνο θέλετε...Αν βρείτε  πουθενά κανένα Ινδιάνο, εφόσον η γενοκτονία τους ήταν από τις μεγαλύτερες που συνέβησαν ποτέ στο πλανήτη...

Στο κέντρο του κύκλου...

Επίκαιρο, εστιασμένο και με χαρτακτηριστικό παράδειγμα τα πολιτικά δεδομένα του καιρού είναι το κείμενο του φίλτατου Θανάση Σκαμνάκη, που αντιγράγουμε από την ISKRA και θερμότατα προτείνουμε...

ΝΕΑ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, ΝΕΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ



ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΣΚΑΜΝΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΝ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ (11/11)
Για το Γιάννη Ρίτσο  
Μια εισαγωγική αναφορά εκτός θέματος αλλά εντός του βαθύτερου εαυτού μας.
Σήμερα, 11 Νοέμβρη, είναι η μέρα που το 1990 πέθανε ο Γιάννης Ρίτσος. Πριν 25 χρόνια ακριβώς.
Είναι ένας μεγάλος ποιητής κι ήταν ένας συνειδητός κομμουνιστής.
Οι ήττες που έζησε τον έκαναν σοφό. Την τελευταία δεν άντεξε να την αντιμετωπίσει. Χρειαζόταν πολύ χρόνο και δεν είχε.
Κι αποφάσισε ουσιαστικά να αποχωρήσει.  
Θα δανειστώ, και θα διαβάσω ως συμβολική υπενθύμιση, κάποιους στίχους από το ποίημα του «Ισμήνη», όπου η Ισμήνη μιλάει για την αδερφή της, την Αντιγόνη:  
«πάντοτε μ’ ενδιέφεραν οι φλόγες με τις εύκαμπτες χορευτικές κινήσεις …
… και μετά το ευγενικό τους λύγισμα
μέσα σε μια βαθειά κατάνυξη, κι όχι ταπείνωση.

Το λύγισμα είναι θαρρώ το μέτρο του ύψους.
Οι πάντα φοβισμένοι δεν έχουν τη δύναμη (καθώς λόγου χάρη η αδερφή μου) να σκύψουν,
και το ύψος τους είναι μια παγωμένη ακαμψία.
Ποιά η περηφάνεια τους, λοιπόν; Ποιά η αρετή τους;  
Ώ, η αδερφή μου ρύθμιζε τα πάντα μ’ ένα π ρ έ π ε ι  ή  δ ε ν  π ρ έ π ε ι…»    
* * *      
1. Οι 5, αυτό το κουιντέτο που παρουσιάζεται ενώπιόν σας, έχουμε μακρά πορεία.  
Με κάποιο τρόπο οι τέσσερεις ομιλητές ήταν αναγκαία επιλογή.  
Το οποίο πιστοποιεί πως, καθώς άνθρωποι από το παρελθόν έρχονται να μιλήσουν για το μέλλον, το όλο εγχείρημα ήδη μπάζει κάποια νερά.  
Κατόπιν τούτου είπαμε να ολοκληρώσουμε τον συμβολισμό παρακαλώντας έναν ακόμα προερχόμενον από εκείνο το παρελθόν να διευθύνει τη συζήτηση.  
Έτσι, για να πιστοποιήσουμε την ειρωνεία, πως χρειάστηκαν 26 χρόνια προκειμένου να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι πέντε άνθρωποι που ήσαν μέλη της ΚΕ του ίδιου κόμματος.  
Με όσους συνειρμούς αυτό συνεπάγεται.      
2. Το Kommon πήρε την πρωτοβουλία αυτής της συνάντησης, που είναι η πρώτη μετά τις εκλογές, και ελπίζω όχι η τελευταία.  
Επιδίωξή μας δεν είναι να παρακολουθήσουμε εδώ παράλληλους μονολόγους.  
Θέλουμε να βγουν συμπεράσματα. Και κυρίως να δοθεί με καθαρές κουβέντες απάντηση στο κεντρικό ερώτημα: υπάρχει απάντηση;  
Και να υπάρξει συνέχεια αυτής της συζήτησηςΣε ανοιχτές αίθουσες ή σε συναντήσεις των οργανώσεων.     
3. Όμως, προϋπόθεση για τα περαιτέρω είναι η εκτίμηση της πραγματικότητας που διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές.  
Το εκλογικό αποτέλεσμα - και όχι μόνο - είναι για την Αριστερά σοβαρή ήττα που μπορεί να καταστεί μοιραία, δηλ. να γίνει ήττα με ιστορικό-στρατηγικό βάθος.  
Μια μερίδα αξιοπρέπειας ή η περιορισμένη εκλογική δύναμη, που διέσωσαν κάποιοι σχηματισμοί, δεν μπορεί να είναι πηγή αυταρέσκειας και ενθουσιασμού, αλλά περισυλλογής και εφόδιο για την τωρινή δύσκολη φάση.  
Τι έφταιξε;
Μπορούσαν τα πράγματα να είχαν αλλιώς εξελιχθεί;
Μπορούσαμε να ανατρέψουμε την κατάσταση;
Μπορούσαμε έστω να είχαμε διαμορφώσει κάποιες καλύτερες προύποθέσεις για το παρόν;  
Αυτά είναι ερωτήματα που θέτουν οι αριστεροί άνθρωποι.
Όχι μονο οι διαψευσμένοι αλλά και εκείνοι που ακόμα ελπίζουν.  
Και απαιτούν απάντηση.  
Είναι η ώρα, λένε, να κηρύξουμε κατάσταση έκτατης ανάγκης για το λαϊκό κίνημα και την Αριστερά.  
Δίνω ίσως δραματικό τόνο στις επισημάνσεις.
Δεν θα χρειαζόταν αν οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς έδειχναν πως σκέφτονταιόπως χιλιάδες αριστεροί.  
Όμως δυστυχώς, αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο επικρατεί μια ηπιότητα,επιεικώς, σχετικά με την κατάσταση που ζούμε.  
Και η απογοήτευση απλώνεται, και είναι περισσότερο από φανερή.  
Χρειάζεται ανάταξη του κινήματος, ανάταξη των διαθέσεων.
Μια νέα πεποίθηση και μια νέα οργάνωση.    
4. Είναι βέβαιο πως πρέπει να ξεκινήσουμε από μια ακριβολογημένη εκτίμηση τουπως φτάσαμε ως εδώ. Ας μείνω σε μερικές μόνο επισημάνσεις που θεωρώ καίριες.  
Η σημερινή ήττα ήταν συνεπακόλουθο μιας συνεχούς αδυναμίας της ριζοσπαστικής αριστεράς να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής της κρίσης.  
Παρουσιάστηκαν σοβαρές δυνατότητες από το μεγάλης σημασίας εργατικό και λαϊκό κίνημα του 2010-12. 
Ο τρόπος που τις αντιμετωπίσαμε, έδειξε πως ήμασταν ανέτοιμοι και ανεπαρκείς πολιτικά και στρατηγικά να δώσουμε σε αυτό το κίνημα περιεχόμενο και προοπτική.  
Κι έτσι αφήσαμε ανοιχτό πεδίο στην ρεφορμιστική αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει και να εκτιναχθεί ως την κυβέρνηση.  
Αλλά η ασυνέπειά μας στα ιστορικά ραντεβού είναι συνεπής.  
Ας πάρουμε την υπόθεση το δημοψηφίσματος. Μια μεγάλη ανάταση που υπονομεύθηκε και ανατράπηκε μ’ ένα μοντέρνο πραξικόπημα, στο οποίο συνασπίστηκε ο αστικός κόσμος, διεθνής και εγχώριος.  
Ένα πραξικόπημα που δεν αξιολογήσαμε και δεν κινηθήκαμε να αποτρέψουμε ή έστω να κάνουμε να πληρωθεί ακριβά από τις δυνάμεις που το πραγματοποίησαν.  
Ακόμα και τώρα δεν το έχουμε αξιολογήσει.  
Η αστική τάξη, για πρώτη φορά στα πολλά τελευταία χρόνια τόσο ωμά και τόσο ανοιχτά εξέφρασε την συγκρουσιακή της διάθεση. Κυρίως έδειξε πως ξέρει να οργανώνεται.
Μας δίδαξε.
Συγκρότησε μια ενιαία επιτροπή για το ΝΑΙ.  
Το ΟΧΙ δεν μπόρεσε να συγκροτήσει δική του επιτροπή.  
Δεν το επεδίωξε.
Ούτε οι δυνάμεις που ήθελαν να το υποστηρίξουν με απόλυτη συνέπεια.  
Αν είχε συγκροτηθεί θα ήταν άλλη η αφετηρία εκκίνησης της αντίστασης κατά του πραξικοπήματος Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ-αστικής τάξης-ΕΕ-ΗΠΑ.  
Θα είχε δημιουργήσει καλύτερους όρους για την ενωτική διεξαγωγή των αγώνων και η εκλογική συνεργασία θα αντιμετωπιζόταν ως δύναμη του κινήματος πρωτίστωςκαι δευτερευόντως με κομματικές κατατάξεις και υπολογισμούς.  
Αλλά, ακόμα και τώρα δεν αναζητούμε ενιαίες μορφές οργάνωσης και δράσης.  
Αντίθετα, στην πορεία αυτών των χρόνων, διαλύσαμε τις μορφές που είχαμε συγκροτήσει και οι οποίες έπαιξαν μέγιστο ρόλο στο κίνημα αντίστασης του 2010-12, με προεξάρχοντα το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων.  
Άλλοι, από εκείνους που συμμετείχαν, προτίμησαν να στραφούν προς τις κυβερνητικές φιλοδοξίες του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλοι αναζήτησαν μια αφηρημένη, πιο καθαρή ταξικότητα.  
Το αποτέλεσμα είναι ορατό.  
Ούτε κυβερνητικές λύσεις ευοδώθηκαν ούτε η μεγαλύτερη ταξικότητα εξασφαλίστηκεΑπλώς χορεύουμε σε κενό.    
5. Η αυτοκριτική τοποθέτηση είναι αναγκαίο βήμα για την ωρίμανση μιας νέας προσέγγισης των πραγμάτων και για τη χάραξη μιας πολιτικής που θα δίνει απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα.  
Το ότι εδώ εκφράζω μια ατομικότητα ή έστω μια ομάδα περιορισμένης πολιτικής ευθύνης σε σχέση με τους πολιτικούς σχηματισμούς, δεν με (μας) καθιστά λιγότερο συνυπεύθυνο(ους) για τα συμβάντα.  
Δεν αντιληφθήκαμε όλο το βάθος του προβλήματος, δεν κάναμε τις αναγκαίες προτάσεις, κυρίως μετά την εκτροπή του Ιουλίου, και δεν υπερασπιστήκαμε με το αναγκαίο σθένος και ανεξαρτησία εκείνες τις προτάσεις που θεωρούσαμε σωστές.