ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Πρόταση για ένα Πανευρωπαϊκό game-show

H ΦΑΙΑΚΙΑ, συμμετέχοντας στο κλίμα πανευρωπαϊκής "ευδαιμονίας" και επιθυμώντας να εκφράσει μία Ελληνική πρωτοβουλία βρε αδελφέ, για τον Παράδεισο, που προετοιμάζει η φιλόστοργη, φιλεύσπλαχνη, ανθρωπιστική, Χριστιανική  και φιλελεύθερη ή έστω σοσιαλφιλελεύθερη Γηραιά Ηπειρος για τους πρόσφυγες, προτείνει ένα παιγνίδι στοιχηματικού χαρακτήρα τύπου bet... 
Το παιγνίδι, λοιπόν, που προτείνουμε θα παίζεται ανά εβδομάδα και δικαίωμα συμμετοχής θα έχουν μόνον οι καθαρόαιμοι ευρωπαίοι πολίτες (όχι δηλαδή μέτοικοι και δούλοι). Το βασικό ερώτημα του στοιχήματος θα είναι: ΠΟΣΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΘΑ ΠΝΙΓΟΥΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ;;; 
Το τζακ-ποτ θα είναι η μαντεψιά του ακριβή αριθμού... Ο αριθμός αυτός δεν προκύπτει κατ΄υπόθεση... Για να είναι το παιγνίδι αδιάβλητο θα αναφέρεται σε μετρημένα πτώματα... Αν κάποιος δηλαδή πνιγεί σύμφωνα με πληροφορία από τους συμπρόσφυγες δεν θα προσμετράται... Θα χρειάζεται απτή απόδειξη...Θα παίζει όμως και το πάνω ή κάτω (over-under)  ή οι πνιγμένοι μία συγκεκριμένη μέρα, ή ένα πρωί ή του Σαββατοκύριακου και άλλες επιμέρους μαντεψιές, που μπορούμε να σκεφτούμε για να πλουτιστεί το παιγνίδι... Να ! τώρα μας ήλθε η ιδέα για ένα στοίχημα: Πόσα παιδιά και πόσα μωρά θα πνιγούν... Πόσα αγοράκια και πόσα κοριτσάκια... Ορεξη να υπάρχει και οι ιδέες θα έλθουν...
Τα έπαθλα του παιγνιδιού θα προκύψουν από την συλλογή των τιμαλφών των προσφύγων, που ήδη πρωτοποριακά μαζεύουν με την είσοδο των προσφύγων στις χώρες τους οι Δανοί και οι Ελβετοί, που δίνουν αυτό το λαμπρό ανθρωπιστικό παράδειγμα προς μίμηση και για τις άλλες φιλεύσπλαχνες Ευρωπαϊκές χώρες... Ισως μάλιστα, για να γίνει πιο ελκυστικό το έπαθλο άν υποχρεωθούν οι πρόσφυγες να αποθέτουν και κάποια χρυσά τους δόντια. Το μέτρο είχε εφαρμοστεί σε όλους τους χώρους αναψυχής του Γ' Ράιχ και είχε αποδειχτεί αρκετά προσοδοφόρο...
Το αδιάβλητο της κλήρωσης θα εξασφαλίζεται σε Πανευρωπαϊκή κλίμακα με την προβολή της διαδικασίας μέσω Eurovision... Την κλήρωση θα πραγματοποιούν εναλλάξ οι Ευρωπαίοι ηγέτες, κυρίως το στενού πυρήνα (Αγγελα, Φρανσουά, Βόλφγκαγκ κ.λ.π.) ή και τα υψηλόβαθμα στελέχη της κομισιόν (Γερούν, Ζαν Κλώντ κ.λ.π.). 
Σε ξεχωριστές τελετές να τιμηθούν όσοι με τον ένα ή άλλο τρόπο, μας απελευθερώνουν με ρηξικέλευθες προτάσεις, όπως εκείνη του αξιότιμου Βέλγου Υπουργού, που προτείνει στην Ελληνική κυβέρνηση ενεργητικότερη πρωτοβουλία με την ανοιχτή παρότρυνση: ΠΝΙΞΤΕ ΤΟΥΣ... Δυστυχώς η ΦΑΙΑΚΙΑ δεν μπορεί να σας πληροφορήσει για το θρησκευτικό δόγμα, που ακολουθεί ο κ. Υπουργός... Αν είναι δηλαδή καθολικός ή διαμαρτυρόμενος... 
Στο παιγνίδι θα μπορούν να συμμετέχουν και τα ίδια τα κράτη, που αντί για χρηματικό έπαθλο θα κερδίζουν την εκδίωξη από το έδαφος τους ενός αριθμού προφύγων, π.χ. 1000 ή 2000 κ.λ.π. Θα τα βρούμε τέλος πάντων... Δεν θα τα χαλάσουμε στα νούμερα... 
Είναι φανερό, ότι τα οφέλη αυτού του παιγνιδιού, που προτείνουμε θα είναι πολλαπλά...Θα ενισχυθεί το διευρωπαϊκό πνεύμα συνεργασίας, θα τονωθεί η φιλανθρωπική διάθεση των Ευρωπαίων, θα εμπεδωθεί το εύθυμο κλίμα, που οι καιροί καλούν και γενικά θα ξεδώσουμε, βρε αδελφέ !!!

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΔΙΔΥΜΟ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ

Με αυτό τον τίτλο γράφει ο Στάθης στον ιστότοπο enikos.gr και η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπράγει μία προσεγμένη αντιστοίχιση δυνάμεων στο εξωτερικό και το εσωτερικό της ...μπανανίας.

«Δεν είναι πρόθεση της Ν.Δ. να πέσει αύριο η κυβέρνηση», διακηρύσσουν στελέχη και «κύκλοι» του κόμματος (πλην ορισμένων που θα ήθελαν τον κ.Τσίπρα γεμιστόν, λιαστόν, του φούρνου και στα κάρβουνα). Ομως, πλην αυτών των θερμοκέφαλων, οι περισσότεροι στη Ν.Δ θέλουν να προχωρήσει κι άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ τη βρόμικη δουλειά (κατά το δυνατόν) και ύστερα να έρθει οΚυριάκος να την ολοκληρώσει και να μας αποτελειώσει.
Το ίδιο, άλλωστε, δείχνει να θέλει και το Βερολίνο: θα πιέζει τον κ. Τσίπρα να ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις του με βάση τα (υπογεγραμμένα) υπεσχημένακαι έως όπου φθάσει - καθότι, αν στο μεταξύ κλονισθεί ή αν κωλώσει, το Βερολίνο διαθέτει πλέον την εναλλακτική λύση Μητσοτάκη.
Με έναν λόγο, το δίδυμο χωροφύλαξ Μέρκελ και αστυφύλαξ Σόιμπλε διαθέτουν ξανά στην Ελλάδα το τόσον οικείο σχήμα του δικομματισμού,  
στην πραγματικότητα μονοκομματισμού, διότι οι δύο παρατάξεις, όσον και οι περιστρεφόμενες γύρω απ’ αυτές δορυφορικές δυνάμεις, πορεύονται στον ίδιο μονόδρομο, υπέρ του ίδιου μνημονίου. Οι όποιες παραλλαγές πολιτικής μεταξύ τους και οι όποιες διαφορές στις θέσεις τους είναι αρμοδιότητος του κ.Λεβέντη να τις ιχνηλατεί - habemus πλέον νέον αδάμαντα κι αστέρα του ξεπεσμένου μας κοινοβουλευτισμού.
Δεν είναι βεβαίως ορατό το χρονικό άνυσμα που θα μπορέσει να διατρέξει ο αντι-ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα ως έτερο σκέλος του δικομματισμούΓια την
ώρα το νέο, που γρήγορα έγινε παλιό, ζητάει αίφνης απ’ το παλιό προτάσεις, λόγου χάριν για το Ασφαλιστικό, για να κυβερνήσει όπως το παλιό. Οξύμωρον. Συνήθως στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες η κυβέρνηση προτείνει και η αντιπολίτευση κριτικάρει. Παραδόξως, προχθές στη Βουλή, ο κ. Τσίπρας ζητούσε απ’ τον κ. Μητσοτάκη προτάσεις,
χωρίς ο τελευταίος να του αντιτείνει ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνά με τις προτάσεις της αντιπολίτευσης, χωρίς, εν τέλει, να καλεί την κυβέρνηση, εφόσον ζητά προτάσεις από άλλους, να παραιτηθεί. Πλην όμως όλα αυτά είναι σοφιστείες. Και τα ρηθέντα από πλευράς κυβέρνησης και τα (μη) λεγόμενα από πλευράς αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση έχει πρόταση (και) για το Ασφαλιστικό, τη γερμανική. Η πρόταση (το προσχέδιο) Κατρούγκαλου είναι λαγός, ώσπου να σκάσουν μύτη ανά τας οδούς, τας ρύμας και τα ρουμάνια οι ύαινες, τα τσακάλια και οι λύκοι.
(Στο σημείο αυτό να τονίσουμε ότι ο κ. Κατρούγκαλος, ελεγχόμενος επειδή το προσχέδιό του δεν διαθέτει καν αναλογιστική μελέτη, δήλωσε ανερυθρίαστος ότι έχει στείλει κοστολόγηση στην Τρόικα! Μπράβο! Ολοι οι υπόλοιποι, κόμματα, πολίτες, Κοινοβούλιο, περισσεύουμεΟ κ. Κατρούγκαλος έχει ενημερώσει την Τρόικα, είναι ανάγκη να ενημερώσει και τον Μήτσο;) Ομως, μην παρασύρεσθε! Ο κ. Κατρούγκαλος ούτε βλαξ είναι, ούτε θρασίμι, είναι απλώς υποχρεωμένος να υπηρετεί σε καθεστώς εγχώριας υποτέλειας ένα καθεστώς εξωχώριας νεοταξικής αγριότητας. Αυτή ακριβώς η κατάσταση
είναι που υποχρεώνει τον κ. Τσίπρα να παίζει στο εσωτερικό το παιγνίδι των λυγμών της συναίνεσηςδιά της… πόλωσης! Στο εξωτερικό, όμως, ο επικεφαλής των λυγμών του ελληνικού λαού μπορεί να παραμένει ατάραχος, όταν ο κ. Σόιμπλε αποκαλεί τον Ελληνα πρωθυπουργό «ηλίθιο» και συνεπώς «ηλίθιους» όλους τους Ελληνες.
Ποιος, όμως, μας λέει «ηλίθιους»; O ίδιος που μας έλεγε διά των φερεφώνων του «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένους». Και ποιος είναι αυτός; Ο πάτρωνας της Ζήμενς και ο κολήγος της Φολκς Βάγκεν, ο άρχοντας των πλεονασμάτων που βγάζει η Γερμανία από τα ελλείμματα των θυμάτων της. Σε ένα παιχνίδι σικέ: υποβαθμίζει ο Οίκος (των ανθρωποφάγων) Fitch την Πορτογαλία της κυβέρνησηςΣοσιαλιστών-Αριστερών-Κομμουνιστών, αλλά αναβαθμίζει ο Οίκος (των ανθρωποφάγων) Standard and Poοr’s την Ελλάδα της κυβέρνησης αντι-ΣΥΡΙΖΑ-Στουρνάρα-προσεχώς Κυριάκος. Τι ακριβώς
αναβάθμισε ο Οίκος της Απώλειας των Εθνών; Τις ρημαγμένες ζωές των Ελλήνων; Να το εορτάσουμε τότε κι αυτό στο Τάε Κβον Ντο! Αλλά να πάμε πιο πολλοί σ’ αυτήν τη γιορτή, ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι, χιλιάδες υποσιτισμένα παιδιά, εκατομμύρια νεόπτωχων οικογενειών, να ξεσκάσουμε, βρε αδερφέ, με ένα Αρλεκιν για τα κόκκινα δάνεια και τα κλειστά μαγαζιά, να πάνε κάτω τα φαρμάκια για τις αυτοκτονίες, για τα ξενιτεμένα μας παιδιά, για
ό,τι πόνο, στεναγμό, κατήφεια, θλίψη, αγωνία κουβαλάει μέσα του ο καθένας ηλίθιος από μας…

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Κλίνατε επί δεξιά...

Αυτό είναι το ουσιώδες περιεχόμενο της πολιτικής των Γάλλων σοσιαλιστών ως δήθεν απάντηση στην στροφή της κοινωνίας προς τα πολύ δεξιά και τα ακροδεξιά-φασιστικά... Αντί, λοιπόν οι κυβερνώντες των Ολάντ-Βαλς να σκύψουν πάνω στα προβλήματα από την μεριά των λαϊκών συμφερόντων (ποιος αφελής θα τοι περίμενε άλλωστε) προωθούν -και διεκδικούν και δάφνες γι' αυτό- ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης για την ...πρόληψη της τρομοκρατίας... Και το κάνουν αυτοί, που πριν λίγο καιρό χαιδεύανε σβέρκους και αυτιά των ηγετών του ISIS, που τους χαρακτήριζαν ελευθερωτές από την τυρρανία του Ασσαντ κ.λ.π. Είναι αυτοί, που στο όνομα της Αραβικής άνοιξης έχουν διαλύσει τα πιο συγκροτημένα και -συγκριτικά- σύγχρονα Αραβικά κράτη και τα έχουν ξαναφέρει στην εποχή των φυλών και των συμμοριών...
Αντίδραση στην κλιμάκωση του αυταρχισμού εξέφρασε με την παραίτησή της η Γαλλίδα Υπουργός Δικαιοσύνης Κριστιάν Τομπιρά... Η παραίτησή της δεν την εξαγνίζει από ό,τι μέχρι στιγμής συμμετείχε αλλά αποτελεί σαφή ένδειξη της δεξιά κλιμάκωσης στο Γαλλική πολιτική σκηνή...
Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr

Τομπιρά: Αντίσταση με την παραίτηση
Η υπουργός Δικαιοσύνης της Γαλλίας Κριστιάν Τομπιρά παραιτήθηκε, έχοντας εκφράσει τις επιφυλάξεις της για τη συνταγματική μεταρρύθμιση που προβλέπει τη στέρηση της γαλλικής υπηκοότητας από άτομα που έχουν καταδικαστεί για τρομοκρατική δράση, υπό ορισμένες προϋποθέσεις.

"Υπερήφανη. Η δικαιοσύνη κέρδισε σε δύναμη και σθένος. Οπως εκείνες και εκείνοι που αφοσιώνονται σε αυτήν κάθε μέρα, την ονειρεύομαι ανίκητη... Μερικές φορές αντιστέκεσαι μένοντας, μερικές φορές αντιστέκεσαι φεύγοντας. Από πίστη σε σένα, σε μας. Για να έχει η ηθική και το δίκαιο τον τελευταίο λόγο", έγραψε λίγο αργότερα στον λογαριασμό της στο Twitter.

Ανακοινώνοντας τον διορισμό του αντικαταστάτη της, η γαλλική προεδρία εξήγησε ότι ο Ζαν-Ζακ Ουροάς "θα φέρει εις πέρας, στο πλευρό του πρωθυπουργού, τη συνταγματική μεταρρύθμιση και θα προετοιμάσει το σχέδιο νόμου ενισχύοντας τον αγώνα κατά του οργανωμένου εγκλήματος και τη μεταρρύθμιση της ποινικής διαδικασίας".

Ο λόγος της "ηχηρής" παραίτησης

Η παραίτηση της 63χρονης Τομπιρά, εκπροσώπου της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος στην κυβέρνηση του Μανουέλ Βαλς, έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τη γαλλική δεξιά και την άκρα δεξιά, που την κατηγορούσαν για επιεική στάση, έρχεται λίγες ώρες πριν ο πρωθυπουργός της Γαλλίας παρουσιάσει στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση το τελικό κείμενο του σχεδίου συνταγματικής μεταρρύθμισης για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και την επιβολή του μέτρου στέρησης της υπηκοότητας.

Ο Φρανσουά Ολάντ και η Τομπιρά "συμφώνησαν ως προς την ανάγκη να θέσουν τέλος στα καθήκοντά της τη στιγμή που η συζήτηση για τη συνταγματική μεταρρύθμιση αρχίζει στην Εθνοσυνέλευση σήμερα στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή", αναφέρεται στην ανακοίνωση του Μεγάρου των Ηλυσίων.

Την διαδέχεται ο Ζαν-Ζακ Ουρβοάς, 56 ετών, που ανήκει στο περιβάλλον του Μανουέλ Βαλς, είναι ειδικός σε θέματα ασφαλείας και προήδρευε της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης.

Ο Βαλς θα υπερασπιστεί ενώπιον της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής τη συνταγματική μεταρρύθμιση που επιδιώκει ο Φρανσουά Ολάντ μετά τις επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου και το οποίο προβλέπει την ένταξη εντός συνταγματικού πλαισίου της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, που κηρύχθηκε στις 13 Νοεμβρίου, την τρίμηνη επέκταση της οποίας επιζητεί η γαλλική κυβέρνηση.

Το αρχικό κείμενο της μεταρρύθμισης που παρουσιάζεται την Τετάρτη προέβλεπε την επιβολή του μέτρου της στέρησης της γαλλικής υπηκοότητας για όσους έχουν διπλή υπηκοότητα και έχουν καταδικασθεί για τρομοκρατική δράση, μέτρο που εγκαθίδρυε την θεσμοθέτηση διακριτικής μεταχείρισης μεταξύ των γάλλων πολιτών.

Στο τελικό κείμενο, η κυβέρνηση απέσυρε κάθε αναφορά σε διπλή υπηκοότητα και επέκτεινε την επιβολή του μέτρου στέρησης της υπηκοότητας στους καταδικασμένους για πολύ σοβαρά εγκλήματα.

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016

Ο πρόεδρος της ...Ειρήνης...

Εχει σπάσει το ρεκόρ βομβαρδισμών στην διάρκεια προεδρικής θητείας... Μιλάμε για τον βραβευθέντα με Νόμπελ Ειρήνης Μπάρακ Ομπάμα... Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr τα "πασιφιστικά" δεδομένα του "συμπαθούς" Μπαράκ, όπως τα επιγραμματοποιεί ο Independent.


Ο "πρόεδρος της ειρήνης"... 
βομβάρδισε επτά χώρες!
Όταν πρωτοεξελέγη ο Μπαράκ Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ, πολλοί ήλπισαν ότι θα ήταν "ο πρόεδρος της ειρήνης". Ο απολογισμός του ωστόσο έξι χρόνια μετά δεν είναι και πολύ αισιόδοξος: επί προεδρίας του οι ΗΠΑ βομβάρδισαν επτά χώρες!

Ένας από τους λόγους που οδήγησαν στην εκλογή του το 2009 ήταν η αντίθεσή του στον πόλεμο του Ιράκ, ενώ βραβεύτηκε και με το Νομπέλ Ειρήνης, μόλις εννέα μήνες μετά την ανάληψη της προεδρίας, "για την συμβολή του στην ενίσχυση της διεθνούς διπλωματίας και της συνεργασίας μεταξύ των λαών".

Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική: σχεδόν 6 χρόνια αργότερα, ο Ομπάμα ενέκρινε στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, τη Σομαλία, την Υεμένη, τη Λιβύη και τελευταία στη Συρία. 

Σύμφωνα με το Γραφεία Ερευνητικής Δημοσιογραφίας (BIJ), επί προεδρίας Ομάμα πραγματοποιήθηκαν περισσότερες από 390 επιθέσεις με drones σε Πακιστάν, Υεμένη και Σομαλία, επτά φορές περισσότερες από αυτές που εκρίθηκαν επί προεδρίας Μπους.

Μανώλης Γλέζος έφη...

Με ζωντάνια και διαύγεια νεανική ο αιώνιος έφηβος αποτιμάει την χρονιά που πέρασε... Αναπράγουμε από τον ιστότοπο TVXS.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΥΠΟΤΑΧΘΗΚΕ 
ΣΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ
Θα πρέπει να προσδιορίσουμε ποια είναι η Ευρώπη, τι εννοούμε όταν λέμε «Ευρώπη» και τι εννοούμε όταν λέμε «ΣΥΡΙΖΑ».

- Με την λέξη «Ευρώπη» δεν περιγράφουμε ούτε γεωγραφικά όρια, ούτε τα πολιτιστικά, ούτε και τους λαούς που κατοικούν σε αυτήν την ήπειρο.

Εννοούμε το συγκεντρωτικό, αυταρχικό, ολιγαρχικό και αντιδημοκρατικό καθεστώς που κυριαρχεί και διευθύνει την Ευρωπαϊκή Ένωση.


Σε αυτό, έχει όχι μόνο υποταχθεί αλλά και υπηρετεί πλέον ο «ΣΥΡΙΖΑ», μετά την «συμφωνία» της 12ης Ιουλίου.

Δηλαδή αυτή η Ευρώπη, ή καλύτερα, αυτό το «Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο» όπως το περιέγραψα, άλλαξε με δόλιο τρόπο τα χαρακτηριστικά του «ΣΥΡΙΖΑ».

- Επίσης, με τη λέξη «ΣΥΡΙΖΑ», δεν εννοούμε τον πολυσυλλεκτικό, κινηματικό ΣΥΡΙΖΑ που πάλεψε από το 2002 μέχρι και το συνέδριο του, το καλοκαίρι του 2013, να αλλάξει τους συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα.

Ο «ΣΥΡΙΖΑ» από το Συνέδριο και μετά, έγινε (ένα μέρος του) ενιαίο κόμμα και ακολούθησε άλλες πρακτικές και άλλη πορεία.

Αυτή η αλλαγή πορείας είχε δυναμική απογαλακτισμού από τις έννοιες και τις αξίες που τον καταξίωσαν Ως μία αυθεντική λαϊκή δύναμη.

Και έτσι όταν έπρεπε να κολυμπήσει στα «βαθιά», δεν υπήρχαν στο εσωτερικό του, οι αντιστάσεις εκείνες που θα απέτρεπαν την πλήρη μετάλλαξή του.

Ο «ΣΥΡΙΖΑ» μεταλλάχθηκε, προσαρμόστηκε, ακολούθησε πιστά, τις επιταγές του Διευθυντηρίου της Ευρώπης.

Αυτό το Διευθυντήριο απαίτησε αποδείξεις, για να επιβεβαιώσει αυτή την μετάλλαξη, και ο «ΣΥΡΙΖΑ» έπρεπε να δώσει απτές αποδείξεις της «μεταμέλειας» του.

Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, από την υπογραφή της συμφωνίας μέχρι και σήμερα που τα τελευταία νομοσχέδια της κυβέρνησης «ΣΥΡΙΖΑ» - ΑΝΕΛ, ξεσηκώνουν τον Λαό, φρόντισε «ευπειθώς αναφέρων» να τις δώσει.

Έτσι...

Δεν πραγματοποίησε ούτε τις προεκλογικές, ούτε τις προγραμματικές εξαγγελίες του.

Άλλα έλεγε, και άλλα έπραξε και πράττει.

Ταυτίστηκε απόλυτα με όλα όσα έπρατταν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και που ως αντιπολίτευση κατήγγειλε.

Υποτάχθηκε στις εντολές των δανειστών και των υποστηρικτών τους.

Υποδουλώνει τη χώρα με νέα δάνεια, ξεπουλάει τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της, καταληστεύει τους αγρότες και οδηγεί το Λαό σε φτωχοποίηση.

Αποδέχτηκε την περικοπή των συντάξεων που είχαν κάνει Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και τις μειώνει ακόμα περισσότερο.

Εγκατέλειψε την ιδεολογία της Αντίστασης, το πλέον ιδιάζον χαρακτηριστικό του Λαού μας, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Επιχειρεί, θέτοντας ψευδή, παλαιά διλήμματα, να μετατρέψει τους αγωνιστές σε οσφυοκάμπτες.

Ξευτελίζει την ιδέα της Αριστεράς, την απαντοχή και ελπίδα όλων των δυστυχισμένων. Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον η Αριστερά, η Αριστερά των αξιών, εκφράζει ό,τι πιο ηθικό και πιο έντιμο. Οι αγωνιστές της προσφέρουν και θυσιάζονται.

Απαρνείται την αρχή της εξουσίας του Λαού. Γι’ αυτό και διορίζει Διοικητικά Συμβούλια, δεν καταργεί τον Καποδίστρια και τον Καλλικράτη, δεν εφαρμόζει την απλή και άδολη αναλογική ως εκλογικό σύστημα. Και εφαρμόζει μαζί με αυτά και άλλα, εξίσου επώδυνα.

Επιχειρεί, με όλα αυτά να αλλάξει την ιστορία και την πραγματικότητα, να αφυδατώσει το γεγονός ό,τι η Ελλάδα στη μακραίωνη ιστορία της γεννά ιδέες, πρωτοπόρες ιδέες, στις επιστήμες, στον πολιτισμό, στη φιλοσοφία, στην ανθρωποποίηση του ανθρώπου.

Τα έργα και οι ημέρες της διακυβέρνησης «ΣΥΡΙΖΑ» - ΑΝΕΛ, που σημειωτέον έρχονται σαν συνέχεια της πολιτικής που εφάρμοσαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια, είναι οι σύγχρονες πληγές του Φαραώ που μαστίζουν τη χώρα.

Αλλά ούκ απέλιπεν η ελπίς.

Η Αντίσταση ξεκινά, ο Λαός αντιδρά.

Ο θυμός, η αγανάκτηση και η οργή, πλάθεται σε πολιτική πράξη, σπάει τα δεσμά της υποταγής, ανατρέπει τα μνημόνια, την εποπτεία, την υποτέλεια, τη σκλαβιά στους δανειστές και προχωρεί να κάνει πράξη τα όνειρά του για Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, Ειρήνη.

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

Τον λόγο τον έχει ο Ευτύχης Μπιτσάκης...

Κατάλληλος για τον απολογισμό της πρώτης χρονιάς ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο Ευτύχης Μπιτσάκης... Οχι μόνο για την κριτική του ικανότητα αλλά επιπρόσθετα και για την θετική προδιάθεση απέναντι στην προοπτική αυτής της διακυβέρνησης... Αντιγράφουμε, λοιπόν από την "Εφημερίδα των Συντακτών" για να διαβάστε, πως αξιολογεί τα πρώτα γενέθλια της ...1ης φοράς αριστεράς...

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΞΕΝΗΝ;

Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών  
(Ελύτης)  
Πέρασε ένας χρόνος με κυβέρνηση της Αριστεράς. Ακριβέστερα: Αριστεράς και πατριωτικής Δεξιάς (ΑΝ.ΕΛΛ.). Τι παρέλαβε η νέα κυβέρνηση; Μια χώρα χρεοκοπημένη. Τα ταμεία άδεια, τεράστιο χρέος και τις αλυσίδες των δύο μνημονίων που υπέγραψαν οι πολιτικοί εκπρόσωποι του ελληνικού κεφαλαίου και, με τη διαμεσολάβηση του τοπικού, πρόθυμοι διεκπεραιωτές του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.  
Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε με ένα άλμα πρώτη πολιτική δύναμη; Επειδή το πρόγραμμά του ανταποκρινόταν σε δύο κεφαλαιώδη αιτήματα: στη σωτηρία των Ελλήνων από την πείνα και στηναποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας.  
Και γιατί τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς έμειναν στάσιμα, ουσιαστικά περιθωριοποιημένα; Μετά την κατάρρευση, οι λέξεις σοσιαλισμός και κομμουνισμός δεν συγκινούν τους λαούς της Ευρώπης, της ηπείρου που κάποτε είχε συγκινηθεί από το μεγαλόπνευστο απελευθερωτικό όραμα του Μαρξ. Απογοητευμένοι, οι λαοί της Ευρώπης στρέφονταν, για άλλη μια φορά, προς τη Δεξιά και την Ακροδεξιά.  
Σ’ αυτό το αρνητικό κλίμα προσπάθησε ο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει: να εφαρμόσει, στο μέτρο του εφικτού, το προεκλογικό του πρόγραμμα. Με τι λεφτά; Και πώς θα αντιμετωπιζόταν το τεράστιο χρέος; Οι «εταίροι», τοκογλύφοι, είτε καθολικοί είτε διαμαρτυρόμενοι, αντιμετώπισαν τον ελληνικό λαό ως σκληροί, άτεγκτοι, ανάλγητοι νεοαποικιοκράτες, αλλά και προπαντός: το φύτρο της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ε.Ε. έπρεπε να ξεριζωθεί.  
Και η κυβέρνηση; Πρώτο λάθος στρατηγικού χαρακτήρα: Η κυβέρνηση δεν κουραζόταν να δηλώνει την πίστη της στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Στην υποτιθέμενη Ευρώπη των λαών. Γιατί; Επειδή η ελληνική, «ανανεωτική» Αριστερά είχε μεν υπερβεί (χωρίς να το ομολογήσει και να το ερμηνεύσει) την ιδεολογία του τεθνεώτος ευρωκομμουνισμού. Ετρεφε όμως πάντα αυταπάτες ως προς τον χαρακτήρα της Ε.Ε.  
Στους λίγους πρώτους μήνες η κυβέρνηση έλαβε μια σειρά μέτρα με κύριο στόχο την ανακούφιση των λαϊκών μαζών: Αποκατάσταση της λειτουργίας της ΕΡΤ, επαναπρόσληψη των απολυμένων (από τον σημερινό αρχηγό της Ν.Δ.), μέτρα υπέρ της δημόσιας υγείας, δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα και νερό για τους οριακά φτωχούς, επίδομα πετρελαίου κ.λπ. κ.λπ. Τα θετικά αυτά μέτρα ανακούφιζαν, αλλά δεν έλυναν το πρόβλημα της λιτότητας και της πείνας.  
Και οι εταίροι; Ψυχροί και αδιάφοροι αντιμετώπιζαν το δράμα του λαού. Και η κυβέρνηση, παρά την αποκτημένη εμπειρία από τη στάση των υπαλλήλων της Ε.Ε., συνέχιζε να ορκίζεται στο ευρωπαϊκό της όραμα. Με τη στάση της αυτή υπονόμευε τη διαπραγματευτική της δύναμη και, αντίστροφα, διευκόλυνε την αναλγησία των μικρόψυχων υπαλλήλων της Ε.Ε. Αλλά, «αν στη μάχη πας για να πεθάνεις, στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνεις» (Μπρεχτ).  
Η ελληνική τραγωδία συνεχιζόταν. Φτώχεια, αυτοκτονίες, κατήφεια, κατάθλιψη. Από την άλλη, οι εταίροι, αμετακίνητοι στις θέσεις τους - εκβιασμοί για αποβολή της Ελλάδας από την Ε.Ε., υβριστική συμπεριφορά (σπάταλοι, τεμπέληδες, ψεύτες). Αυτά για τον ελληνικό λαό που πρώτος αντιστάθηκε στα στρατεύματα του χιτλερισμού και στη συνέχεια οργάνωσε τη μεγαλύτερη (αναλογικά με τον πληθυσμό) και αποτελεσματική αντίσταση εναντίον των κατακτητών.  
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, η κυβέρνηση προκήρυξε δημοψήφισμα. Και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, επανασυνδεόμενη με τις πατριωτικές και ανθρωπιστικές παραδόσεις και αξίες του,καταψήφισε το εθνοκτόνο πρόγραμμα της Ε.Ε. Τι έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση μπροστά στη λαϊκή αποφασιστικότητα; Επρεπε να διαπραγματευτεί ως εκπρόσωπος, για άλλη μια φορά, του ελληνικού λαού. Αντί γι’ αυτό, υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο. Τον Σεπτέμβριο προκήρυξε εκλογές και τις κέρδισε.  
Δεύτερο λάθος στρατηγικού χαρακτήρα: Επρεπε, με μια δραματική, καθαρή διακήρυξη προς τον ελληνικό λαό, να απορρίψει το τρίτο μνημόνιο ως προϊόν εκβιασμού, αφόρητης πίεσης, ως κείμενο που αντιφάσκει με την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, αλλά και με το πρόγραμμα της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση δεν έπρεπε να δεχτεί να κυβερνήσει υπ’ αυτές τις συνθήκες.  
Τι θα γινόταν όμως τότε; Τι θα έκαναν εταίροι και ντόπια αντίδραση; Η συμμαχική κυβέρνηση αποφάσισε να ικανοποιήσει τις αξιώσεις των ιμπεριαλιστών. Ετσι, σε κάθε περίπτωση, επιβεβαίωνε την πίστη της στην Ε.Ε., στις ευρωπαϊκές αξίες, στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και δήλωνε κάθε φορά ότι θα ανταποκριθεί σε όλες τις δεσμεύσεις της.  
Τι συνεπαγόταν αυτή η πολιτική; Πώληση, εκποίηση, παραχώρηση των θεμελίων της ελληνικής κοινωνίας. Παράδωσε στους ξένους και στην ελληνική ολιγαρχία τον ΟΤΕ (Γερμανοί), τη ΔΕΗ, τον ΟΛΠ, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, πολύτιμες εκτάσεις όπως το παλαιό αεροδρόμιο, κρατικά κτίρια, υπόγειο πλούτο, όπως ο χρυσός κ.λπ. κ.λπ. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;  
Δάνεια επί δανείων, δισεκατομμύρια που χαρίζονται για τη «ρευστότητα» των αχόρταγων τραπεζών. Και πώς θα μαζευτούν τα 50 δισ. για το ταμείο που θα δημιουργηθεί; Με έναν και μοναδικό τρόπο: με την περαιτέρω εκποίηση του κοινωνικού πλούτου, εκποίηση που περιλαμβάνει και την κατάργηση τουοικογενειακού ασύλου ακόμη, ενδεχομένως και της πρώτης κατοικίας.  
Και έτσι φτάσαμε, αλλά γιατί φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση; Διάφορα σενάρια, μέχρι και σενάρια εμπνεόμενα από την αστυνομική αντίληψη της ιστορίας, κυκλοφορούν ανεύθυνα ή και αποτελούν στοιχεία κομματικής προπαγάνδας. Ας θυμηθούμε όμως ορισμένα συγκεκριμένα δεδομένα.  
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μεν απορρίψει (χωρίς να το ομολογήσει) την ιδεολογία του ευρωκομμουνισμού. Ηταν όμως κληρονόμος της «Ευρωπαϊκής Ιδέας». Ταυτόχρονα ήταν κληρονόμος ορισμένων από τις εγγενείς αδυναμίες της ανανεωτικής Αριστεράς.  
Παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία των αριστερών επιστημόνων και τεχνικών ήταν μέλη ή οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα αυτό δεν τους αξιοποίησε για να διαμορφώσει ένα συγκεκριμένο πολιτικό και ποσοτικό πρόγραμμα που θα έπειθε ότι η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει και να αναπτυχθεί στο πλαίσιο της Ε.Ε.Πολιτική και θεωρητική ένδεια. Ταυτόχρονα, λόγω κληρονομημένου αντιδογματισμού, χαλαρής και αναποτελεσματικής οργάνωσης.  
Αυταπάτες ως προς τον χαρακτήρα και το μέλλον μιας Ε.Ε. που ηγεμονεύεται από το γερμανικό κεφάλαιο. Ταυτόχρονα και κατά συνέπεια, αυταπάτες ως προς το ζήτημα του χρέους. Ως προς τη μεταχείριση της Ελλάδας από τους «εταίρους». Κατά συνέπεια, φρούδες ελπίδες για ξεπέρασμα της κρίσης στο πλαίσιο της «Ενωμένης Ευρώπης» και υπό διαδικασία πιθανής διάλυσης του σαθρού κατασκευάσματος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.  
Τι θα μπορούσε λοιπόν να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση; Αντί να «διαπραγματευτεί» χωρίς τέλος και αποτέλεσμα, να συγκροτήσει μια ισχυρή διαπραγματευτική ομάδα και να πει στους υπαλλήλους της Ε.Ε. και των τραπεζών: Θέλετε να μας διώξετε; Διώξτε μαςΔεν θα πάρετε ευρώ, καθότι, ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος, όσον έντιμος και αν είναι. Θέλετε να μας διώξετε;  
Διώξτε μας. Θα δημιουργήσετε μια νέα εστία αναταραχής απέναντι στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή. Θέλετε να μας διώξετε; Διώξτε μας. Αλλά οι θεωρητικοί σας λένε ότι η έξοδος μιας χώρας θα επιφέρει τη διάλυση του σαθρού σας οικοδομήματος.  
Φυσικά η ελληνική αντιπροσωπεία, με τον δεινό Βαρουφάκη και τους συντρόφους του, δεν θα χρησιμοποιούσε τη δική μου άξεστη γλώσσα. Θα μιλούσε όπως αρμόζει σε πολιτικούς. Τι θα πετύχαινε όμως η αντιπροσωπεία μας μπροστά στους υποθερμικούς εκπροσώπους του ψυχρού Βορρά;  
Το πολύ, μερικές δευτερεύουσες υποχωρήσεις. Οχι κούρεμα του χρέους, παρότι η κραταιά Γερμανία μάς οφείλει πολύ περισσότερα λόγω της «δράσης» των χιτλερικών (η ίδια η Γερμανία δέχτηκε ευχαρίστως να της χαριστούν οι πολεμικές αποζημιώσεις από τους νικητές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.  
Και η ίδια κραταιά Γερμανία αρνείται να συζητήσει για το δάνειο και τις επανορθώσεις, ενώ απαιτεί και το τελευταίο ευρώ από τη χειμαζόμενη, χρεοκοπημένη, λόγω της πολιτικής της Δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ, Ελλάδα). Στην Ελλάδα που της έδωσε τα «φώτα του πολιτισμού» και τη δημοκρατία και τον ανθρωπισμό που -η Ιστορία το μαρτυρεί- δεν φαίνεται να αγαπούν οι εταίροι μας.  
«Η Ελλάδα θα τηρήσει όλες τις υποχρεώσεις της». Συμπέρασμα: Μ’ αυτή την πολιτική βαδίζουμε προς μια νεο-αποικιοκρατούμενη, τριτοκοσμική χώρα. Αλλά η ανθρώπινη Ιστορία δεν είναι ντετερμινιστικά προκαθορισμένη. Είναι πεδίο δυνατοτήτων, όπου ο υποκειμενικός παράγων είναι ουσιαστικός.  
Ποιος θα μπορούσε συνεπώς να είναι ο ρόλος της υπόλοιπης Αριστεράς σ’ αυτή τη χωρίς έλεος αναμέτρηση ενός μικρού λαού με τη φωλεά των εχιδνών της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης; Και ποιες δυνατότητες υπάρχουν, επί του παρόντος τουλάχιστον, για μια ρήξη και έξοδο από την Ε.Ε.;  
Ποιες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, με τη στήριξη ποιου λαϊκού κινήματος, θα μπορούσαν να απαλλάξουν την Ελλάδα από τις έχιδνες της νέας Ιεράς Συμμαχίας;  
*Χρησιμοποίησα αυτό τον τίτλο και σε προηγούμενο άρθρο. Η συνέχιση της υποτέλειας δικαιολογεί την επανάληψη του τίτλου  

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

Θα έχει παραιτηθεί και δεν το μάθαμε...

Μιλάμε για τον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας, τον κ. Θοδωρή Δρίτσα, επικεφαλής μέχρι πρότινος του λιμανιού της αγωνίας (δημοτική παράταξη στον Πειραιά)... Ε!, λοιπόν, κοτζάμ Υπουργός της πρώτης φορά αριστέρης κυβέρνησης και πληροφορήθηκε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα της αρμοδιότητάς του -μιλάμε για την πώληση του λιμανιού του Πειραιά στην Cosco- από την τηλεόραση... 
Καθε σχόλιο για τηο μέγεθος και την αξία της καταγγελίας για τον ...δημοκρατικό, συλλογικό, ανοιχτό τρόπο λειτουργίας της πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης, περιττεύει. 
Εκείνο, που παραμένει βέβαιο είναι πως όλα τα ΜΜΕ σε μία εκστρατεία σιωπής μας απέκρυψαν την προφανή -μετά από αυτή την αποκάλυψη- παραίτηση του κ. Υπουργού... Γιατί πως αλλιώς θα αντιδρούσε Υπουργός της πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης, που διαθέτει μία στοιχειώδη ευαισθησία αξιοπρέπειας και μάλιστα αριστερή... 
Δεν μπορεί !!! Δεν γίνεται !!! Θα έχει προφανώς παραιτηθεί και δεν μας το λένε τα ΜΜΕ !!!
Μπορεί στα μνημόνια να μας πήρανε και τα σώβρακα αλλά μας μένει το αριστερό ήθος, που διδάσκουμε στην κοινωνία... Και μάλιστα, για πρώτη φορά...

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Εφυγε ο Εττορε Σκόλα

Σε ηλικία 84 ετών με έργο υψηλής ποιότητας και με ήθος, που πρωταγωνίστησε στην δημιουργία και την διατήρηση της σχολής του Ιταλικού νεορρεαλισμού. Το ρεύμα, που υπηρέτησε αλλα και το υπερέβηκε μέσα από τον ποιητικό του κινηματογραφικό λόγο...
Υπηρέτης της 7ης τέχνης από τα πρώτα ου νιάτα ως τα βαθειά του γεράματα και συνάμα σταθερά προσηλωμένος στα κοι9νωνικά ιδανικά της αριστεράς, που τα υπηρέτησε μέσα από τις γραμμές του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος...
Ας θυμηθούμε: C' eravamo tanto amati (Είχαμε αγαπηθεί τόσο) με τους Στεφάνια Σαντρέλλι, Νίνο Μανφρέντι και Βιττόριο Γκάσμαν, Una Giornata Particolare (Μια ξεχωριστή μέρα) με τους Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι και Σοφία Λόρεν και La Famiglia (Η Οικογένεια) με τον Βιττόριο Γκάσμαν. Αλησμόνητο το Brutti, Sporchi e cattivi (Ασχημοι, Βρώμικοι και κακοί), που κέρδισε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, στο φεστιβάλ των Καννών το 1976... Υμνος και κλαυθμός για την ανθρώπινη δυστυχία...
Η αποχώρηση του Ettore Scola συμβολίζει και το τέλος των μεγάλων, που είχαν σηκώσει στις πλάτες τους την υπόθεση του πολιτισμού στην μεταπολεμική Ευρώπη σε κάποιες στιγμές, που ελπίζαμε δικαιολογημένα, ότι θα βιώσουμε την ηγεμονία των ιδεών μας...
Καλοτάξειδος !!!

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Οχι τόσο πολλή αντίσταση !!!

Μην παρεξηγηθούμε, δηλαδή, ως υπερβολικώς αντιστασιακοί στις επιταγές του κουαρτέτου και συναφών δυνάμεων... Αντιγράφουμε από τον ISKRA και το contra-xreos.gr την απάντηση του Michel Husson στην πρόσκληση για συνάντηση σχετικά με την κοινωνική ασφάλιση και την προετοιμαζόμενη ...αντίσταση Ελλήνων Υπουργών... Την μετάφραση και την επιμέλεια του κειμένου έχει ο Γιώργος Μητραλιάς

MICHEL HUSSON ΚΑΤΑ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ: «ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΛΥΨΩ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΟΙΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ»!

Ιδού η απάντηση του γνωστού Γάλλου οικονομολόγου και μέλους της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος Michel Husson στη πρόσκληση να συνεργαστεί με τους Έλληνες υπουργούς Κατρούγκαλο και Αναγνωστοπούλου, προκειμένου αυτοί να «αντισταθούν καλύτερα στις πιέσεις της Τρόϊκα» (Βλέπε το πλήρες κείμενο της πρόσκλησης αμέσως μετά την απάντηση του Husson που ακολουθεί).
«Με την ιδιότητά μου του εμπειρογνώμονα στο ζήτημα των συντάξεων(και όχι με εκείνη του μέλους της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος), δέχτηκα πρόσφατα μια πρόσκληση να μετάσχω σε μια συνάντηση εργασίας κατά παράκληση των Ελλήνων υπουργών που είναι επιφορτισμένοι με τη κοινωνική ασφάλιση (Αναστασία Αναγνωστοπούλου και Γιώργος Κατρούγκαλος). Μου λένε ότι αυτοί οι δυο υπουργοί στους οποίους έχει ανατεθεί η προετοιμασία νόμων, ειδικά για τις συντάξεις, «επιθυμούν να διαβουλευθούν ευρέως προκειμένου να αντισταθούν καλύτερα στις πιέσεις της Τρόικα». Ιδού η απάντησή μου, στην οποία εξηγώ γιατί αρνήθηκα να μετάσχω σε αυτή τη συνάντηση:  
Ο Κατρούγκαλος είχε δραστηριοποιηθεί στην υποστήριξη των εργασιών της Επιτροπής Αλήθειας για το ελληνικό χρέος, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της τότε Προέδρου του Κοινοβουλίου Ζωής Κωνσταντοπούλου.  
Όμως, όταν χρειάστηκε να επιλέξει να υποστηρίξει ή όχι τη συνθηκολόγηση του Τσίπρα, αποφάσισε να συνταχθεί με μια πολιτική στην οποία ο ίδιος είχε μέχρι τότε ασκήσει κριτική, και δέχτηκε να γίνει υπουργός Εργασίας, άρα αρμόδιος για τις «δομικές μεταρρυθμίσεις».  
Επιπλέον, από όσα γνωρίζω, δεν διαμαρτυρήθηκε για τη διάλυση της Επιτροπής.  
Εξάλλου, το σχέδιο μεταρρύθμισης των συντάξεων που απαίτησαν οι πιστωτές τούς επιδόθηκε πριν από μερικές μέρες, στις 5 Ιανουαρίου. Όμως, δεν τους αρέσει, όπως εξάλλου δεν αρέσει και στο διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος που πιστεύει ότι οι αυξήσεις των εισφορών (κατά 1% για τους εργοδότες και κατά0,5% για τους μισθωτούς) θα βλάψουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Και αυτό παρόλο που η ελάχιστη σύνταξη έχει μειωθεί στο μισό της.  
Η υποτιθέμενη βούληση «να αντισταθεί καλύτερα στις πιέσεις της Τρόικα» είναι ένας μύθος: τον περασμένο Νοέμβρη, ο Τσίπρας είχε υποχωρήσει αποσύροντας ένα ταπεινό «παράλληλο πρόγραμμα» μπροστά στην απειλή των πιστωτών να μην εκταμιεύσουν την τελευταία δόση για το 2015.  
Χωρίς αμφιβολία είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος για αυτά τα ζητήματα (επειδή έλαβα μέρος στις εργασίες της Επιτροπής Αλήθειας), και όπως και να έχει δεν μου είναι δυνατό να καλύψω μια πολιτική που περιορίζεται να προσποιείται ότι αντιστέκεται».
Στις 13/01/2016, ο Louis Weber έγραψε:  
To Espaces Marx και το Transform! οργανώνουν το Σάββατο γύρω στις 10 το πρωί μια συνάντηση εργασίας μετά από (πολύ πρόσφατο!) αίτημα των Ελλήνων υπουργών των επιφορτισμένων με τη κοινωνική ασφάλιση (Αθανασίας Αναγνωστοπούλου και Γιώργου Κατρούγκαλου). Καθώς τους έχει ανατεθεί η προετοιμασία νόμων, ειδικά για τις συντάξεις, επιθυμούν να διαβουλευτούν ευρέως για να αντισταθούν με τον καλύτερο τρόπο στις πιέσεις της Τρόικα.  
Μπορείτε να μου πείτε αν μπορείτε να μετάσχετε σε αυτή τη συνάντηση εργασίας; Θα σας στείλουμε τότε πιο συγκεκριμένες πληροφορίες (ακριβή ώρα και τόπο, πιθανόν στα γραφεία του Espaces Marx).  
Πολύ εγκάρδια  

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Θέλει κότσια !!!

Αυτό, που έκαναν 23 στρατιωτικοί, που εκθέτουν τα ονόματά τους ως αρνητές υπηρεσίας στην επιχείρηση μαζικών δολοφονιών Κούρδων. Η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπαράγει με μέγιστο σεβασμό και συγκίνηση σχετικό πληροφοριακό σημείωμα.

Παραιτήθηκαν 23 Τούρκοι στρατιωτικοί που αρνήθηκαν να σκοτώνουν Κούρδους

Το αυταρχικό καθεστώς Ερντογάν κλιμακώνει τον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του εσωτερικού εχθρού, του υπερήφανου κουρδικού λαού και της ανυπέρβλητης σε ηρωισμό τουρκικής Αριστεράς. Όμως αυτός ο πόλεμος που δίχασε την κοινωνία, που έστρεψε τις Ένοπλες Δυνάμεις εναντίον αμάχων, καθώς διατάχθηκαν να διεξάγουν έναν βρώμικο πόλεμο περικυκλώνοντας και βομβαρδίζοντας πόλεις, γυρνά μπούμερανγκ. Γιατί η εθνικιστική προπαγάνδα και η μισαλλοδοξία ενός καθεστώτος που διψά για εξουσία, τρέφει μεγαλοϊδεατικές βλέψεις, δε μπορεί να κρύψει την ταξικότητα του πολέμου, δε μπορεί να κάμψει την ανθρωπιά.
Η αδίστακτη λοιπόν κυβέρνηση Ερντογάν με τη διχαστική πολιτικής τους που πνίγει στο αίμα τους λαούς της Τουρκίας γεννά το αντίπαλο δέος. Ενώ η τουρκική κυβέρνηση συνεχίζει με αμείωτη ένταση την πολεμική επιχείρηση σε Σιλώπη-Τσίζρε, εις βάρος του άμαχου κουρδικού πληθυσμού και οι Κούρδοι συνεχίζουν με επίσης αμείωτη ένταση την αντίστασή τους με τις ένοπλες πολιτοφυλακές που έχουν συγκροτήσει.
Το «ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ-ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΥΜΕ» φώναξαν με στεντόρεια φωνή 23 Τούρκοι στρατιωτικοί, μεταξύ των οποίων 12 υπαξιωματικοί, οι οποίοι παραιτήθηκαν από τον τουρκικό στρατό καθώς κλιμακώνεται η επίθεση και ο ψυχολογικός πόλεμος με στόχο τον κουρδικό πληθυσμό της Τουρκίας. Τα ονόματα των στρατιωτικών έγινε προσπάθεια να αποκρυφτούν από τις τουρκικές Αρχές, ωστόσο των υπαξιωματικών διέρρευσαν.
Απόρρητο έγγραφο του τουρκικού στρατού  που αποκαλύφθηκε πρόσφατα αναφέρει ότι οι τουρκικές δυνάμεις έχουν άδεια να χρησιμοποιούν τα όπλα τους ενάντια στους άμαχους Κούρδους της νοτιοανατολικής Τουρκίας, οι οποίοι είναι Τούρκοι πολίτες, και ξεκαθαρίζει στους αξιωματικούς να μην φοβούνται πιθανές διώξεις στο μέλλον για εγκλήματα εις βάρος αμάχων.
Ωστόσο, όλο αυτό το μακελειό που συμβαίνει στη νοτιοανατολική Τουρκία φαίνεται να έχει επηρεάσει πολλούς Τούρκους μόνιμους στρατιωτικούς. Σύμφωνα με την αρθρογραφία εκτός από τους 23 βαθμοφόρους που παραιτήθηκαν, υπάρχουν αναφορές ότι δεκάδες προσωρινοί χωροφύλακες ζήτησαν να απαλλαχθούν από την υπηρεσία τους αρνούμενοι να συμμετάσχουν στην τυφλή βία εις βάρος Κούρδων αμάχων.
Οι 12 υπαξιωματικοί που παραιτήθηκαν και διέρρευσαν τα ονόματά τους είναι: Γιακούπ Γκιργκίν (Yakup Girgin), Νετσμί Σεκερτσί (Necmi Şekerci), Τσεσίμ Ερχάν (Cesim Erhan), Γιακούπ Μπιλιτσί (Yakup Bilici), Ονούρ Κουτσουκίλ (Onur Küçükil), Μεχμέτ Ακίς (Mehmet Akış), Εμρέ Γκονέτς (Emre Gönenç), Ογκούζ Μποζ (Oğuz Boz), Χαμντί Αλγκιούλ (Hamdi Algül), Αλί Ντεγκιρμί (Ali Değirmi), Σερκάν Σουσάν (Serkan Susan) και Ερτουγκρούλ Κιλίτς (Ertuğrul Kılıç).
Να θυμίσουμε ότι ανάλογες αξιοθαύμαστες συμπεριφορές είχαν επιδείξει στο παρελθόν Ισραηλινοί έφεδροι και μόνιμοι στρατιωτικοί που Αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη βάρβαρη και εξίσου αιματοβαμμένη επιχείρηση καθυπόταξης του ηρωικού λαού της Παλαιστίνης.   
Σε όλους αυτούς το ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ εκφράζει την Αλληλεγγύη του. Είμαστε δίπλα τους και η επιλογή τους αποτελεί πρότυπο για εμάς. Οι αγώνες των λαών της Τουρκίας αποτελούν έμπνευση.
Η ανατροπή της αντεργατικής-αυταρχικής-φιλοπόλεμης κυβέρνησης Ερντογάν και η ανάπτυξη κοινών αγώνων είναι μονόδρομος για τον κόσμο της εργασίας. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται το πόσο κρίσιμη είναι η ανάπτυξη κινήματος και η εκδήλωση αμφισβήτησης μέσα στον Στρατό. 
Πηγή: ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

Μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα


Η διεθνής οργάνωση Oxfam, με την ευκαιρία της συνάντησης στο Νταβός, μας αποκαλύπτει ή καλύτερα μας θυμίζει κάποιους απλούς αριθμούς για την παγκόσμια οικονομική κατάσταση. Παραθέτουμε, λοιπόν: 
  • Στο διάστημα μεταξύ 2010 και 2015 η περιουσία των 62 πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο -όπως αυτοί καταγράφονται από τη λίστα δισεκατομμυριούχων του Forbes- έχει αυξηθεί κατά 44%. Αντίθετα το ποσοστό ευημερίας περίπου 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη καταγράφει την ίδια περίοδο μείωση της τάξης του 41%. Μάλιστα τα τελευταία 25 χρόνια το μέσο εισόδημα του 10% του παγκόσμιου πληθυσμού καταγράφει αύξηση μόλις κατά 3 δολάρια, ήτοι 2,75 ευρώ ετησίως.
  • Σχεδόν οι μισοί κροίσοι, που δεν έχουν καταλάβει τι θα πει κρίση, είναι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, 17 από την Ευρώπη, και οι υπόλοιποι από χώρες που περιλαμβάνουν την Κίνα, τη Βραζιλία, το Μεξικό, την Ιαπωνία και τη Σαουδική Αραβία.


Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και τεκμηριώνουν ότι καπιταλισμός και συλλογική ευδαιμονία είναι μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα...

Να κάνουμε το φώς πιο δυνατό από το σκοτάδι...

Το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας αποτελεί την παγκόσμια σύγχρονη πρωτοπορία του πιο βάρβαρου, αναχρονιστικού εγκληματικού σκοταδισμού, που στηρίζεται στην ανοχή των μεφάλων "φιλελεύθερων", "δημοκρατικών", εκσυγχρονιστικών καθεστώτων της Εσπερίας... Απειρα και απίστευτα τα συντελούμενα στην χώρα αυτή. Θα πρέπει, κανείς, να φανταστεί με τρόμο τον εαυτό του ως κάτοικο της για να συναισθανθεί μικρό μέρος μόνον του σκοταδισμού και της βαρβαρότητας.
Τελευταίος απειλούμενος ο Παλαιστίνιος ποιητής Άσραφ Φαγιάντ, που απειλείται με θανατική ποινή... 
Η ΦΑΙΑΚΙΑ αναπράγει σχετικό σημείωμα από τον ιστότοπο TVXS...

Διεθνές κίνημα συμπαράστασης 
για να μην εκτελεστεί ο ποιητής Άσραφ Φαγιάντ
Φωτεινή Λαμπρίδη


«Γη είναι η κόλαση που ετοιμάστηκε για τους πρόσφυγες», έγραψε κάπου ο Παλαιστίνιος, Άσραφ Φαγιάντ.

«Προκαλείς δυσπεψία σε όλο τον κόσμο και μερικά άλλα προβλήματα.
Μην αναγκάζεις το έδαφος να κάνει εμετό
Και μείνε κοντά του, πολύ κοντά του.
Ένα κάταγμα που δεν θεραπεύεται.
Ένα κλάσμα που δεν επιλύεται
Ούτε προστίθεται στους άλλους αριθμούς.
Γιατί δημιουργείς κάποια σύγχυση στις παγκόσμιες στατιστικές».

Ο 35χρονος ποιητής Άσραφ Φαγιάντ προκάλεσε δυσπεψία, δημιούργησε κάποια σύγχιση στις στατιστικές της Σαουδικής Αραβίας, μιας μοναρχίας θρησκευτικού τύπου. Σαν να μην έφταναν τα ποιήματά του τα γεμάτα κραυγές αγωνίας για την κοινωνική αδικία της χώρας στην οποία μεγάλωσε, τα εμποτισμένα με την προσφυγιά του αφού γεννήθηκε από γονείς Παλαιστίνιους πρόσφυγες από τη Λωρίδα της Γάζας, είχε το θάρρος να ανεβάσει  στο fb φωτογραφία που απεικόνισε μέλη της θρησκευτικής αστυνομίας να μαστιγώνουν πολίτες. Καταδικάστηκε με την εσχάτη των ποινών. Πλήρωσε ακριβά τον στίχο «Οι προφήτες έχουν συνταξιοδοτηθεί/ Οπότε μην περιμένεις κανέναν προφήτη να σταλεί για χάρη σου.»
Εκατοντάδες συγγραφείς υψώνουν φωνή υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης. Yπέγραψαν επιστολή για να αποτραπεί η εκτέλεση παλαιστίνιου ποιητή στη Σαουδική Αραβία. Η υπόθεση του 35χρονου Άσραφ Φαγιάντ, που φυλακίστηκε κατηγορούμενος για αποκήρυξη του Ισλάμ, έχει απασχολήσει πλήθος φορέων και οργανώσεων.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας του Βερολίνου διοργάνωσε καμπάνια για την απελευθέρωση του καλλιτέχνη, ενώ τα Ηνωμένη Έθνη καλούν την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας να αναστείλει τη θανατική ποινή του Φαγιάντ.

Την προηγούμενη Πέμπτη πραγματοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο πάνω από 121 εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Στο βιβλιοπωλείο Επί Λέξει της Ακαδημίας οι συμπολίτες μας έδιναν το δικό τους παρόν μετά από το κάλεσμα της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών.
«Θέλετε να προστατεύσετε το περιβάλλον; Εξαφανίστε τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Ή καλύτερα, όλες τις θρησκείες. Και η φύση θα ανθίζει εσαεί», τόνισε στη δική του ομιλία, ο Δημήτρης Καλοκύρης. Πέρα όμως από το πρόβλημα του φανατισμού και της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, ο Δημήτρης Καλοκύρης αναφέρθηκε και στην πολιτική διάσταση του προβλήματος, καθώς «η ειρωνεία», όπως τόνισε, «είναι ότι τον (ποιητή) έχει καταδικάσει μια χώρα που είναι μέλος του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (μέλη του οποίου είναι επίσης η Κίνα, η Ρωσία, η Αλγερία κ.ά). Είμαστε εδώ για να βάλουμε το χέρι στο στόμα του θηρίου, και να βοηθήσουμε έναν δημιουργό να συνεχίσει να υπάρχει ελεύθερος».«Η τέχνη, για να υπάρξει, πρέπει να παραβιάζει το ιερό – πώς όμως να παραβιάσουμε το ιερό χωρίς να γινόμαστε κι οι ίδιοι ανίεροι;», αναρωτήθηκε η Σάρα Θηλυκού. «Οι ποιητές δεν τα πάνε καλά με την εξουσία», παρατήρησε ο Ντίνος Σιώτης,  σε δική του παρέμβαση, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Βαγγέλης Σακκάτος αναφέρθηκε στη δική του εμπειρία θρησκευτικής δίωξης, καθώς το 1960 αναγκάστηκε να φύγει από την Ελλάδα μετά τη δίωξη που προκάλεσε εναντίον του η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος για την έκδοση του βιβλίου «Εισαγωγή στην Ιστορία των Θρησκευμάτων» του Ανατόλ Λουνατσάρσκι.
Πριν μιλήσω με δύο από τους ομιλητές της εκδήλωσης με τον τίτλο «Εκτελώντας την Ελεύθερη Έκφραση»,  τον Στάθη Γουργουρή ποιητή και καθηγητή Συγκριτικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Columbia και τον ποιητή  Γιώργο Χουλιάρα άκουγα ξανά και ξανά το Free ASHRAF FAYADH ένα από τα τραγούδια για τον Φαγιάντ που μπορούν τουλάχιστον να κολυμπούν ελεύθερα στον ωκεανό του διαδικτύου. Μια λούπα και μια φωνή που επαναλλαμβάνει το αίτημα. Δεν χρειαζόμουν τίποτε άλλο … πιο επιβλητικό και πιο μεγάλο… “ Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε”  έγραφε ο Ναζίμ Χικμέτ. Τον Φαγιάντ δεν τον εμποδίζουν απλώς να βαδίσει , να μιλήσει. Τον έχουν καταδικάσει σε θάνατο. Στην αιώνια σιωπή.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Αντε, βρε !!! Και πρωθυπουργοί !!!

Τους γνωρίζουμε, τους έχουμε απολαύσει, τους έχουμε ανεχθεί... Σήμερα αντιπρόεδροι της ΝΔ και αύριο αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης... Και πρωθυπουργοί !!! (Ο ένας μετά τον άλλον, εννοείται...). 
Τόσα και τόσα έχουμε φάει στη μούρη, ένας Αδωνις θα μας χαλάσει ...

Ζητήματα κριτικής & αυτοκριτικής...

...περιέχει το άρθρο του Ρούντι Ρινάλντι, που μας κοινοποιήθηκε από τον φίλτατο Στέφανο Πάντο και που προτείνουμε προς ανάγνωση...

Ναι, ήμασταν εκεί…

Του Ρούντι Ρινάλντι

Ορισμένα απολογιστικά ζητήματα

Σε προηγούμενο σημείωμα με τίτλο Σύμφωνο συμβίωσης με το σύστημα – Η Αριστερά ως πρόβλημα είχαμε υποσχεθεί μια συνέχεια, στην οποία θα αναφερόμαστε στη δική μας ιδιαίτερη συλλογικότητα μέσα στο πλαίσιο των όσων εξελίχθηκαν την κρίσιμη για τον τόπο 5ετία και πιο ειδικά μέσα στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί με τον ΣΥΡΙΖΑ κι όχι έξω από αυτόν

Κάθε επιλογή πρέπει να κρίνεται με βάση τη συγκυρία και τους όρους που έγινε και όχι μονάχα από το αποτέλεσμά της. Οι επιλογές δεν γίνονται με βάση ποια θα είναι η τελική έκβαση, διότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στην εξής λανθασμένη επαγωγή: Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα έχει καταλήξει ένα μεταλλαγμένο μνημονιακό κεντροαριστερό κόμμα, ολόκληρη η πορεία του είναι λαθεμένη, άρα η όποια συμμετοχή σε αυτόν ήταν εξ ορισμού μεγάλο πολιτικό λάθος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως εγχείρημα πρέπει να κριθεί από το τι έδωσε και πώς συμπεριφέρθηκε στην περίοδο πριν από τα μνημόνια (2004-2010) αλλά και να εξεταστεί η στάση και ο ρόλος του στη μνημονιακή περίοδο. Στην περίοδο 2004-2010 η δράση του αφορά την πορεία και συσπείρωση δυνάμεων της Αριστεράς η οποία δοκιμάστηκε από κρίσεις, εντάσεις, μέχρι και διακοπές στη λειτουργία του. Η εμβέλειά του παρ’ ότι μικρή αρχικά, ως προς το κοινωνικό της εύρος, κατόρθωσε εντούτοις να θέσει σε κίνηση δυνάμεις που ήταν παροπλισμένες όλο το προηγούμενο διάστημα.

Η δεύτερη περίοδος, αναγκαστικά, πρέπει να χωριστεί σε 3 ιδιαίτερες φάσεις: α) 2010-2012, όπου ο λόγος του και η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ (θυμίζουμε ότι με την κρίση κορυφής Αλαβάνου-Τσίπρα είχε πάψει να λειτουργεί) συναντιέται με ένα μεγάλο ριζοσπαστικό ρεύμα το οποίο βρίσκει στον ΣΥΡΙΖΑ πολιτική έκφραση, ιδιαίτερα μετά τις πλατείες, και έτσι στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, το σχήμα εκτινάσσεται στο 27% και καθίσταται αξιωματική αντιπολίτευση. β) Το 2012-2014 είναι διάστημα σταθεροποίησης στη θέση αυτή αλλά και προετοιμασίας να αναλάβει τη διακυβέρνηση. Πρωταρχικός ρόλος του ήταν ο κατευνασμός του λαϊκού κινήματος της προηγούμενης περιόδου, η προσαρμογή και η ποδηγέτησή του στις προτεραιότητες της κοινοβουλευτικής πάλης, η αντιμετώπιση της πίεσης που δέχονταν από τα διάφορα κέντρα, αλλά και το στήσιμο γεφυρών και επικοινωνιών μαζί τους ώστε να διευκολυνθεί ο στόχος της διακυβέρνησης. γ) Η περίοδος της διακυβέρνησης (ολόκληρο το 2015), η πορεία της «διαπραγμάτευσης» και η κατάληξή της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαρχής ήταν ένα ενδιαφέρον και αντιφατικό εγχείρημα, καθώς οι δυνάμεις που τον συναποτελούσαν δεν λειτούργησαν ως δορυφόροι του ΣΥΝ (παρ’ όλο που αντιμετώπιζαν τον ηγεμονισμό του πολλαπλά) αλλά ήθελαν να δημιουργήσουν ένα μόρφωμα ζωντανό, που να αντιπαλεύει ουσιαστικά τον νεοφιλελευθερισμό. Η δυναμική που παρουσίασε ήταν απόρροια αλλαγών που εξελίχθηκαν στο εσωτερικό του αλλά και διαδικασιών που κατοχυρώθηκαν με αγώνα (συνδιασκέψεις) και οδήγησαν στην υπέρβαση του σχήματος: «ΣΥΡΙΖΑ σαμπρέλα εκλογικής διάσωσης του ΣΥΝ».

Στη δεύτερη περίοδο κατορθώνει να αναδειχθεί σε ελπίδα για το λαό, σε ένα κόμμα που ενδέχεται να βάλει φρένο στην κατηφόρα των μνημονίων. Βαθμιαία καθίσταται η βασική πολιτική δύναμη του τόπου η οποία υπόσχεται μια διαφορετική πορεία, συναντώντας, παράλληλα, την εχθρότητα από τις δυνάμεις του συστήματος (τουλάχιστον στα λόγια).

Η κλίμακα αυτής της δεύτερης περιόδου αναδεικνύει δυνατότητες, αλλά και τεράστιες ελλείψεις στον αν μπορούσε να προωθήσει μια τέτοια αλλαγή. Ωστόσο, η δυναμική της κατάστασης δεν επέτρεπε να αποφύγει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Αντικειμενικά, πάντως, η κλίμακα έθετε προβλήματα προς επίλυση και καθήκοντα για προώθηση που ο ΣΥΡΙΖΑ δύσκολα θα μπορούσε να ανταποκριθεί. Η προετοιμασία της περιόδου 2012-2014 ήταν αστεία υπόθεση (μια καρικατούρα για να στηθεί η συμβιβαστική πρόταση «διαπραγμάτευση χωρίς σύγκρουση» που μας σερβιρίστηκε αμέσως μετά τις ευρωεκλογές του 2014), για να ολοκληρωθεί με τη φούσκα του προγράμματος Θεσσαλονίκης (παροχολογία με λεφτά που δεν θα υπήρχαν) που όμως έκανε τη δουλειά του, δίνοντας άνεμο νίκης στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μα ακόμα και όταν έγινε κυβέρνηση, ορισμένες συμβολικές κινήσεις (κατάθεση στεφανιού στην Καισαριανή, ομιλία στη Βουλή όπου απορρίπτονταν οι όροι των δανειστών, το επεισόδιο Βαρουφάκη- Νταϊσελμπλουμ, η απόσυρση των κάγκελων από το Σύνταγμα) εκτίναξαν την δημοτικότητα της κυβέρνησης. Αποκορύφωμα ήταν το δημοψήφισμα που έγινε όταν η κυβέρνηση είχε ήδη δρομολογήσει την παράδοση (από 20 Φλεβάρη και ύστερα) και απέδειξε ότι η δεξαμενή του λαού και η παρουσία του ήταν ιδιαίτερα ισχυρή, ανεξάρτητα του τι έκανε την επόμενη μέρα ο Τσίπρας.

Πήραμε, λοιπόν, μέρος σε ένα εγχείρημα, που ενώ ήταν εξαρχής αντιφατικό και πολλά από αυτά που τελικά συνέβησαν μπορούσαν να έχουν εκτιμηθεί και διαπιστωθεί από καιρό, διότι αφορούσε μια μεγάλη υπόθεση, τη διέξοδο της χώρας από τα μνημόνια, συναντιόταν με ευρύτατα στρώματα που επένδυαν τις ελπίδες τους σε αυτήν την προσπάθεια. Γνωρίζαμε ότι η παρτίδα ήταν ρευστή, γνωρίζουμε ότι τα ερμηνευτικά σχήματα της προδοσίας την τελευταία στιγμή ή της στρατολόγησης του επιτελείου από καιρό, δεν αρκούν για να ερμηνεύσουν τι έγινε. Δεν πήραμε μέρος σε ένα σοσιαλδημοκρατικό ενσωματωμένο κόμμα, σε ένα κόμμα που έφερε ευθύνες για πολλά από όσα έγιναν στο παρελθόν, πήραμε μέρος σε ένα εγχείρημα σημαντικό, αντιφατικό σε δύσκολες περιόδους και με ενεργό τον λαϊκό παράγοντα.

Όσοι σήμερα υποστηρίζουν το απλοϊκό «τα λέγαμε εμείς» και φυσικά έμειναν έξω από όσα συνέβησαν την τελευταία 5ετία, φέρουν ευθύνη, γιατί γενικά «τραβήχτηκαν», δεν έκαναν πρόταση συμπόρευσης, δεν νοιάστηκαν ούτε καν να δεσμεύσουν τον ΣΥΡΙΖΑ σε 3-4 σημεία ώστε να κινηθούν μαζί του, είτε μέσα στην Βουλή είτε και έξω από αυτήν. Μια πολιτική ενότητας και πάλης, διαχωρισμού και στήριξης σε ορισμένες επιλογές καθώς και μια πίεση, πιθανόν να δημιουργούσαν άλλες προϋποθέσεις ή να δυσκόλευαν χειρισμούς που έγιναν.

Συνεισφέραμε με τη συμμετοχή στον ΣΥΡΙΖΑ;

Η κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να οδηγήσει σε μια γενική απόρριψη και όλου του εγχειρήματος. Δεν συμφωνούμε με μια τέτοια μηδενιστική στάση. Σκεφτείτε τον ΣΥΝ από μόνο του τι θα μπορούσε να δημιουργήσει. Σχεδόν τίποτα πέρα από μια ισχνή κοινοβουλευτική παρουσία, που στην καλύτερη περίπτωση θα έπαιρνε μέρος σε μια μορφή κεντροαριστερών ανοιγμάτων στα οποία θα κυριαρχούσαν δυνάμεις σαν τον Κουβέλη και άλλους. Η παρουσία στον ΣΥΡΙΖΑ ζωντανών αγωνιστικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων οργανωμένων και ανένταχτων είναι το στοιχείο που έδωσε ειδική χροιά στο όλο εγχείρημα. Βέβαια, στις κορυφές η κατάσταση ήταν βαλτωμένη, αλλά χάρις σε αυτές τις δυνάμεις και ορισμένα σκιρτήματα που μπορεί να ενέπνευσε π.χ. ο Αλαβάνος ή ακόμα η επιλογή του Τσίπρα (από τον Αλαβάνο) οι εσωτερικές διαδικασίες που όλες γίνονταν με κόντρα τον ΣΥΝ, έδειχναν ότι κάτι κινείται.

Ο ριζοσπαστικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, οι επιλογές και η στάση του για ένα μεγάλο διάστημα καθορίστηκε από την ύπαρξη τέτοιων δυνάμεων. Και τούτος ήταν ο λόγος που η καθαρόαιμη δεξιά πτέρυγα του ΣΥΝ δεν ήθελε καθόλου το εγχείρημα και το σαμπόταρε, ενώ ο ΣΥΝ ολόκληρος πάντα επεδίωκε να ελέγχει και να ηγεμονεύει το σχήμα. Το 2003 στις κινητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης οι δυνάμεις που αποτέλεσαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην συνέχεια είχαν μεγάλη συμβολή. Το ίδιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ της Αθήνας το 2006. Το 2008 με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου ο ΣΥΡΙΖΑ δοκιμάστηκε και γενικά κράτησε μια στάση που η παραδοσιακή Αριστερά μέχρι τότε δεν κρατούσε. Στην υπόθεση του άρθρου 16 του Συντάγματος για την ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε ουσιαστικό ρόλο.

Στις πλατείες ο ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν δεν λειτουργεί (λόγω της κρίσης του) αλλά οι δυνάμεις που τον συναποτελούν παρεμβαίνουν, έχουν παρουσία, δεν κρατούν εχθρική στάση απέναντι στο λαϊκό μαζικό κίνημα. Παρ’ όλο που δεν υιοθετεί την κατεύθυνση του λαϊκού κινήματος και είναι πιο συγκρατημένος (τιμωρία υπευθύνων, πολιτικό σύστημα, ρόλος Βουλής κ.λπ.) κρατά επαφές και σχέσεις με το κίνημα αυτό. Αυτό του επιτρέπει, όταν γίνεται επανεκκίνηση της λειτουργίας του να διατυπώνει ριζοσπαστικό λόγο με αιχμές, ιδιαίτερα απέναντι στη Μέρκελ και την τρόικα.

Η ύπαρξη δυνάμεων οργανωμένων και ανοργάνωτων που ορίζονταν πέρα από το χώρο φιλοευρωπαϊσμού και του κλασσικού ρεφορμισμού καθώς και η συνάντηση με τον λαϊκό ριζοσπαστισμό (παρότι έγινε με ατελή τρόπο) προσέδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ διεθνή ακτινοβολία και σχεδόν ολόκληρη η προοδευτική ανθρωπότητα έστρεψε το βλέμμα της στην Ελλάδα και στο αριστερό εγχείρημα. (Δεν πιάστηκαν όλοι αυτοί κορόιδα, κάτι παίζονταν και παίχτηκε με επίκεντρο την Ελλάδα).

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

"Ξεσπάθωσε" ο κύριος Γιάννης

Μιλάμε για τον κ. Ιωάννη Στουρνάρα... Υπερυπουργό των οικονομικών, απευθείας τοποτηρητή του "κουαρτέτου", που εσχάτως -από πού άραγε αντλεί το περίσσευμα θράσους;- επιτίθεται κατά παντός ... αμφισβητούντα την ευλογημένη πορεία της χώρας, στην οποία ο ίδιος συνέβαλε αποφασιστικά, όπως μας απεκάλυψε διαχρονικά και μάλιστα με ολίγον εξωκοινοβουλευτικές διαδικασίες... 
Γράφει σχετικά ο Αρης Χατζηστεφάνου στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και η ΦΑΙΑΚΙΑ αντιγράφει...

«Ο ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ 
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΥΛΑΚΗ»
Ο επίτιμος πρόεδρος του λεγόμενου «σκιώδους συμβουλίου» της ΕΚΤαποκαλύπτει το παρασκήνιο της δράσης των κεντρικών τραπεζών.  
Ανεξάρτητοι θεσμοί ή ανεξέλεγκτα όργανα ενός συστήματος που είναι πλέον σε θέση να ανατρέπει κυβερνήσεις;  
''Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.''  
Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ  
Τον Νοέμβριο του 2002, δύο από τις ναυαρχίδες του οικονομικού Τύπου, η γερμανική Handelsblatt και η αμερικανική Wall Street Journal, είχαν μια φαεινή ιδέα:  
Θα δημιουργήσουμε, είπαν, ένα «σκιώδες συμβούλιο», αποτελούμενο από ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους πανεπιστημίων, αλλά και του ιδιωτικού τομέα, το οποίο θα συνεδριάζει κάθε μήνα πριν από το διοικητικό συμβούλιο της ΕΚΤ και θα προτείνει εάν το βασικό επιτόκιο πρέπει νααυξηθεί, να μειωθεί ή να παραμείνει σταθερό.  
Παρά το γεγονός ότι δεν έχει θεσμικά χαρακτηριστικά, η ύπαρξη του σκιώδους συμβουλίου ως συμβουλευτικού οργάνου προβλεπόταν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και σύντομα μετατράπηκε σε άτυπο «θεσμό», οι αποφάσεις του οποίου εισακούονται στο στρατηγείο της ΕΚΤ στη Φρανκφούρτη.  
Ουσιαστικά, στόχος του σκιώδους συμβουλίου, όπως έγραφε παλαιότερα η Wall Street Journal, ήταν «να γεφυρώνει με τις απόψεις του το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική της βρετανικής κεντρικής τράπεζας και της γερμανικής Μπούντεσμπανκ».  

Πρόεδρος και συντονιστής του συμβουλίου ορίστηκε από την πρώτη ημέρα ο δημοσιογράφος της Handelsblatt, Νόρμπερτ Χέρινγκ, ο οποίος έκτοτε συμμετέχει σε κάθε συνεδρίαση, χωρίς να διαθέτει όμως δικαίωμα ψήφου.  
Οταν τον συνάντησα πριν από μερικές ημέρες στις Βρυξέλλες, για τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ «This is not a coup», είχα προετοιμαστεί να αντιμετωπίσω έναν ακόμη ένθερμο θιασώτη των ευρωπαϊκών θεσμών.  
Στο τηλέφωνο με είχε προειδοποιήσει βέβαια ότι οι απόψεις του δεν εκφράζουν τις αποφάσεις του σκιώδους συμβουλίου. Τίποτα όμως δεν με είχε προετοιμάσει για τις «βόμβες» που θα επιχειρούσε να τοποθετήσει στα θεμέλια του ευρωσυστήματος.  
«Είναι σκανδαλώδες», μου είπε ξεκινώντας τη συνέντευξη, «ότι ένας κεντρικός τραπεζίτης όπως ο Στουρνάρας μπορεί να δηλώνει δημοσίως ότι μπλόκαρε τις προσπάθειες της κυβέρνησής του για τη δημιουργία ενός παράλληλου νομίσματος και να μην καταλήγει στη φυλακή».  
«Αυτή τη φορά», συμπλήρωσε, «δεν έχουμε ένα σιωπηρό πραξικόπημα», όπως στην περίπτωση της Κύπρου, της Ιταλίας ή της Ιρλανδίας, «αλλά ένα αληθινό πραξικόπημα το οποίο παραβιάζει τις αρμοδιότητες της κεντρικής τράπεζας και εμπλέκεται ανοιχτά στην πολιτική ζωή μιας χώρας».  
Για τον Χέρινγκ, η ΕΚΤ έχει μετατραπεί πλέον σε έναν πανίσχυρο παίκτη ο οποίος συνομιλεί απευθείας με τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη και δεν μπορεί να ελεγχθεί ούτε καν από τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε.  
«Η λεγόμενη ανεξαρτησία της ΕΚΤ και των εθνικών τραπεζών», μου εξηγεί, «είναι εικονική. Το γεγονός ότι οι εκλεγμένες κυβερνήσεις δεν μπορούν να επηρεάσουν τις αποφάσεις της σημαίνει ότι αυξάνεται η επιρροή άλλων παικτών και αναφέρομαι φυσικά στα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Η ΕΚΤ βρίσκεται πάντα στο πλευρό των μεγάλων τραπεζών».  
Σύμφωνα με τον Χέρινγκ, η ΕΚΤ είναι πλέον σε θέση να αποφασίζει εάν θα διατηρήσει μια κυβέρνηση στην εξουσία ή θα την αφήσει να καταρρεύσει όταν θα δεχτεί πιέσεις από τις αγορές – και αυτό ακριβώς συνέβη με την κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι στην Ιταλία.  
«Οι εθνικές κεντρικές τράπεζες», συνεχίζει ο ίδιος, «αποτελούν τμήμα του συστήματος της ΕΚΤ και έχουν τρομακτική ικανότητα να εκβιάζουν κυβερνήσεις».  
Μέσω της ανταλλαγής μεγάλων πακέτων ομολόγων προκαλούν μεγάλες αυξομοιώσεις επιτοκίων, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να τους δώσουν όποια ανταλλάγματα επιθυμούν. Παράλληλα όμως «δίνουν συνεχώς πληροφορίες στην ΕΚΤ, με τις οποίες μπορεί να εκβιάζει τις κυβερνήσεις».  
Ο λόγος του Χέρινγκ φαίνεται να επιβεβαιώνει όσους αντιμετώπιζαν τον κεντρικό τραπεζίτη σαν «πέμπτη φάλαγγα» της ΕΚΤ. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπήρχαν πράγματι άνθρωποι που πίστεψαν ότι μια κυβέρνηση θα ήταν σε θέση να ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική δίπλα σε μια «ανεξάρτητη» κεντρική τράπεζα.