ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Μερικές αλήθειες...

...δια στόματος Σούζαν Σάρατον, όσον αφορά στην πολιτική πραγματικότητα στις ΗΠΑ. Αντιγράφουμε από τον ιστότοπο Nooz.gr

Ο Τραμπ καλύτερος της Χίλαρι

Η γνωστή ηθοποιός και ακτιβίστρια Σούζαν Σάραντον, που βρέθηκε πρόσφατα στην Λέσβο για να συμπαρασταθεί στους πρόσφυγες, είναι δηλωμένη οπαδός του Μπέρνι Σάντερς στις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ.

Σε πρόσφατη τηλεοπτική της συνέντευξη στο δίκτυο MSNBC «επιτίθεται» στη Χίλαρι Κλίντον και λέει ότι αν τελικά είναι υποψήφια για πρόεδρος δεν ξέρει αν θα μπορέσει να τη ψηφίσει, αν και οπαδός των Δημοκρατικών, καθώς θεωρεί ότι θα συνεχίσει την αδιέξοδη πολιτική των προκατόχων της, χωρίς ν’ αλλάξει τίποτε.

«Η Χίλαρι έχει δεχθεί τόσα πολλά χρήματα, εκατομμύρια δολάρια από τις βιομηχανίες και τους λομπίστες, από τη Monsanto και τις εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου, ενώ δεν έχει κάνει τίποτε για τους απλούς ανθρώπους, δεν θέλησε να δεσμευτεί, για έναν κατώτατο μισθό, γιατί να βγουν από το καβούκι τους αυτοί οι άνθρωποι και να την στηρίξουν;» αναρωτήθηκε.

Η ηθοποιός υποστήριξε, ότι εκτιμά πως σε μια ενδεχόμενη ήττα του, ο Μπέρνι Σάντερς θα κατευθύνει τους ψηφοφόρους του στη Χίλαρι Κλίντον, γιατί «δεν βάζει το εγώ του πάνω απ’ όλα». Πρόσθεσε όμως «πολλοί ψηφοφόροι του Σάντερς δεν θα σκεφτούν έτσι και δεν θα ψηφίσουν για την Χίλαρι και αυτά που εκπροσωπεί».

«Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Ντόναλντ Τράμπ θα φέρει την επανάσταση» πρόσθεσε, ενώ όταν ρωτήθηκε για αν τον θεωρεί επικίνδυνο, απάντησε πως «επικίνδυνο είναι να συνεχίσει η Αμερική με τον ίδιο τρόπο, να είναι μια μιλιταριστική δύναμη, με ιδιωτικές φυλακές, με θανατική ποινή, με απειλές για τα δικαιώματα των γυναικών, χωρίς θεσμοθέτηση ενός κατώτατου μισθού, χωρίς δημόσια εκπαίδευση, χωρίς να γίνεται κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση».

Χαριτολογώντας μάλιστα είπε ότι «ίσως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι καλύτερος πρόεδρος από την Χίλαρι», εννοώντας ότι είναι πιο ειλικρινής στις προθέσεις του.

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

«Να μιλήσω για ήρωες»…

Ο ηρωϊσμός στην ουσία του σε ένα ποιητικό κείμενο του φίλτατου Θανάση Σκαμνάκη, που αντιγράφουμε από το ΠΡΙΝ.

«Να μιλήσω για ήρωες»…


Για λίγες ώρες μιλήσανε, έστω και χωρίς ανταπόκριση, πάλι για ήρωες.
Κι επειδή τα αγάλματα φοράνε τις καθαρές στολές τους και παρελαύνουν, με τα σπασμένα μέλη τους και τις πτερόεσσες ιδέες τους, κι επειδή οι θεατές παρακολουθούμε πάλι ανδραγαθήματα και φαντασίες, έστω και ως παρελθόν, κι επειδή οι επίγονοι έχουν πάντα μια σαφή ιδέα για τους ήρωες, πως είναι απαραίτητοι μόνο ως αγάλματα, κι επειδή εξορίζουμε κάθε εποχή αναθέτοντάς την σε ήρωες, (κάποτε το Νοέμβρη μαζευόμασταν σε ταβέρνα, εις ανάμνησιν και ενταφιασμό εκείνου του παλιού που τον διαβρώνει η πολυκαιρία και η χρήση, “ήρωες Πολυτεχνείου” κι εμείς, χωρίς άγαλμα ακόμα αλλά με δικούς μας ονοματισμένους δρόμους, σάρκινοι και αποκαθηλωμένοι – κι αν μένει κανένας ζωντανός ως όνειρο, δεν προσφέρεται για συναναστροφή και παράδειγμα), κι επειδή, κι επειδή…. ας μιλήσουμε για ήρωες (“Να μιλήσω για ήρωες, να μιλήσω για ήρωες. Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά…”, με τον τρόπο του Γ. Σεφέρη).
Ο Πάνος φοβόταν πολύ, αλλά ήταν τακτικός στο ραντεβού, να βρίσκει τηλέφωνο για να στέλνει τις ανταποκρίσεις από την Ελλάδα στο εξωτερικό, ώσπου κάποια φορά το τηλέφωνο ήταν παγιδευμένο και πριν προλάβει να πει μερικές λέξεις η Ασφάλεια είχε κυκλώσει την πλατεία. Ξέφυγε. Και την επόμενη, με πολλαπλασιασμένο φόβο, ήταν πάλι συνεπής. Ο Θωμάς δεν ήξερε από κομμουνιστικά, μονάχα μια ηθική ιδέα, κι έτρεμε τους ασφαλίτες που γέμιζαν κάθε μέρα τη σχολή. Αλλά όταν μαζεύτηκαν στα σκαλάκια για συνέλευση σηκώθηκε και μίλησε κι ας τον πιάσουν.Στο διπλανό διαμέρισμα η οικογένεια είχε μια μικρή συγγένισα από το χωριό, ως υπηρέτρια, κι αίφνης την είδα ν’ ανεμίζει μια σημαία στην κολώνα, πάνω από το σύνθημα “Έξω αι ΗΠΑ”.
Ο Νίκος δεν είχε τίποτα προβλέψει, αλλά έπρεπε να είναι με τους μαθητές του στις καταλήψεις εκείνη τη νύχτα.Μια μάνα ξεβράστηκε στη Λέρο μόνη, στη θάλασσα είχε αφήσει έναν άντρα και τέσσερα παιδιά. Και τα φάρμακα που της έδιναν οι ψυχίατροι δεν την έπιαναν.
Κι ένας πατέρας πέρασε το κοριτσάκι του από τον Έβρο και πνίγηκε στη προσπάθεια, αλλά το κοριτσάκι σώθηκε.Ας αφήσουμε λοιπόν τ’ αγάλματα να αποκοιμηθούν. Κι ας μιλήσουμε για ήρωες. “Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά”!..

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του Αποόστολου Αποστολόπουλου, που αντιγράφουμε από την ISKRA... 

Εσχάτως αναπτύσσεται μια φιλολογία για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ή όχι αριστερό κόμμα, αν πρόδωσε ή όχι την – εν γένει και αορίστως – Αριστερά, αν ετοιμάζεται να μετακομίσει τυπικά και πάντως ουσιαστικά από την ευρωπαϊκή ομάδα της Αριστεράς στους σοσιαλδημοκράτες κλπ, κλπ. Συζήτηση χωρίς καμία απολύτως ουσία που μπορεί να ενδιαφέρει μόνο τους μπογιατζήδες που θα βάψουν τις καινούργιες ταμπέλες. Κανείς δεν πρόκειται να ψηφίσει ή να καταψηφίσει τον Τσίπρα και τους λοιπούς επειδή θα μείνουν με το ίδιο κοστούμι ή θα βγάλουν ένα άλλο από τη ντουλάπα, ο Μανωλιός θα είναι Μανωλιός.
Ένας χρόνος κυβέρνηση ήταν αρκετός για να ξεθωριάσει το οραματικό στοιχείο του ΣΥΡΙΖΑ ως Αριστερά, αλλά και, γενικότερα, για να κλείσει τον κύκλο όπου η ιδεολογία έπαιζε σημαντικό, ενίοτε καθοριστικό, ρόλο στις επιλογές του κόσμου. Τα Μνημόνια έχουν αποδείξει και στον τελευταίο ότι δεν αφήνουν περιθώρια και για τις πιο μικρές ανεξάρτητες επιλογές στις κυβερνήσεις και πάντως έχουν αποδείξει ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ούτε ξέρει ούτε καν επιχειρεί να αναλάβει τέτοιες πρωτοβουλίες. Για να το πούμε απλά: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε ένα χρόνο δεν έχει να δείξει ούτε μια πράξη, αλλά ούτε και μια κουβέντα που να θυμίζει Αριστερά, όπως και αν την πιστεύει ο καθένας. Το γιατί δεν ενδιαφέρει επειδή ουδείς στην κυβέρνηση δίνει την εντύπωση ότι η εξήγηση είναι το πρώτο βήμα για διόρθωση, επανόρθωση κλπ, κλπ.
Εδώ που φτάσαμε οι υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον επειδή ΘΑ γίνει ετούτο ή εκείνο, πχ θα μειωθεί το χρέος, θα ανακοπεί η ροή των προσφύγων και άλλα τέτοια, δεν έχουν πια σημασία. Όταν τα πράγματα πιάνουν πάτο, δεν πιάνουν οι υποσχέσεις. Πολύ περισσότερο όταν διαψεύδονται εκ των πραγμάτων ή όταν για να τηρηθούν οι υποσχέσεις έρχονται άλλες επιβαρύνσεις που εξανεμίζουν το κάθε όφελος. Τι να το κάνεις να μείνουν σταθερές οι συντάξεις αν πχ χαθεί η προστασία για τις πρώτες κατοικίες κλπ.
Δεν θα χαθούν τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου μόνο και μόνο επειδή θα τα «πατήσουν» Τούρκοιαστυνομικοί, έστω και αν ανάμεσά τους θα είναι σίγουρα (αλλιώς οι Τούρκοι θα ήταν ηλίθιοι) και στελέχη της τουρκικής ΜΙΤ (η τουρκική ΕΥΠ). Για να ξεδιαλέγουν και να προφυλάσσουν τους δικούς τους βαλτούς μέσα στους πρόσφυγες και μετανάστες, να τους διευκολύνουν το κατά δύναμη. Αλλά: η κυβέρνηση αγνόησε τη στοιχειώδη αρχή της ισοτιμίας και της αμοιβαιότητας μεταξύ Κρατών, να πάνε, δηλαδή, αντίστοιχα, τόσοι Έλληνες αστυνομικοί στις τουρκικές ακτές όσοι ακριβώς Τούρκοι θα έρθουν εδώ, με τα ίδια καθορισμένα δικαιώματα κινήσεων και αρμοδιοτήτων. Στην κοινή ευρωπαϊκή απόφαση αναφέρεται ρητά το ποσό αποζημίωσης (3 δισ.) της Τουρκίας αλλά όχι πότε και ποιο ποσό θα πάρει η Ελλάδα, ούτε τι θα γίνουν όσοι πρόσφυγες/μετανάστες έφθασαν ήδη εδώ, κλπ. Τι σημασία έχει αν ο ΣΥΡΙΖΑ τα κάνει αυτά ως «αριστερά», ως σοσιαλδημοκράτηςσοσιαλιστής και άλλα ηχηρά; Κυριολεκτικά ο κόσμος ενδιαφέρεται περί την πολιτική/ιδεολογική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ όσο τον ενδιαφέρει τι ακριβώς κάνει η φοράδα στο αλώνι. Πριν από μόλις ένα χρόνο κάτι τέτοια είχαν κάποια σημασία. Τώρα όχι.
Άλλωστε τα περί σοσιαλδημοκρατίας έχουν νόημα αν αντιστοιχούν σε υπαρκτές κοινωνικές δυνάμεις και συμφέροντα. Ο κορμός της σοσιαλδημοκρατίας είναι ακριβώς οι κοινωνικές δυνάμεις, οι μικρομεσαίοι, που αποτελούν το στόχο των Μνημονίων. Η καταστροφή τους είναι σταθερή επιδίωξη των Δανειστών. Και μάλιστα όχι ειδικά στην Ελλάδα αλλά παντού, σε κάθε χώρα που αγγίζει το μαγικό ραβδί της Παγκοσμιοποίησης με όργανο άλλοτε το ΔΝΤ άλλοτε κάτι άλλο. Ταξικά, ο Δυτικός χώρος και όπου αυτός κυριαρχεί, γίνεται σπίτι με δυο πατώματα, τους πολύ λίγους επάνω και τους πάρα πολλούς από κάτω – το προβλέπει στο Μανιφέστο ο Μαρξ. Η άλλη εξίσου σημαντική πλευρά είναι ότι αυτή η διαδικασία εφαρμόζεται σύμφωνα με τον στρατηγικό σχεδιασμό του κυρίαρχου Έθνους-Κράτους, τις ΗΠΑ, και όχι, γενικώς, από μια, απρόσωπη και ακαθόριστη, παγκόσμια «αστική τάξη». Εξ ου και ο ρόλος του κάθε Έθνους-Κράτους να αντισταθεί. Γι’ αυτό είναι λάθος, σήμερα, τα περί ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων παρά το ότι αντιμάχονται καπιταλιστικά Έθνη-Κράτη. Επειδή σημασία δεν έχει, τώρα, το κοινωνικό καθεστώς γενικώς, αλλά το ποιος αποδέχεται και μάχεται για την ανεξαρτησία ενός εκάστου (Έθνους-Κράτους) και ποιος επιδιώκει την Παγκόσμια κυριαρχία, τη μονοκρατορία. Αυτό που λέμε μονοπολικός ή πολυπολικός Κόσμος.
Η καταστροφή των μικρομεσαίων άρχισε από την εποχή Σημίτη. Οι αιωνίως χρήσιμοι ηλίθιοι τον υποστήριζαν χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι αυτοκτονούν. Και τα σημερινά κυβερνώντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑτον αποθέωναν, ως ΣΥΝΑΣΠΙΣΤΕΣ. Τώρα ολοκληρώνουν το έργο του. Και ταξικά, καταστρέφοντας ότι έχει απομείνει από τους μικρομεσαίους και εθνικά, όταν, πχ στο συμβολικό επίπεδο, ο σιωπηλός κ.Δραγασάκης (σε αναμονή πρωθυπουργός;) ευχαρίστησε τους Αμερικανούςόπως ο Σημίτης. Σε ποιους, λοιπόν, θα στηριχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως σοσιαλδημοκράτης, σε αυτούς που καταστρέφει; Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει εκεί που είναι, κόμμα μετέωρο, με τις πολλές μορφές, γλιστερό και διάχυτο, είναι η μόνη του σανίδα να διασωθεί, ξεγελώντας κάθε φορά για τη μορφή του, παραμυθιάζοντας. Αλλά και τα άσχημα πράγματα, όπως και τα ωραία, κάποτε τελειώνουν. Τι θα γίνει μετά; Ε! καλά να είμαστε θα το δούμε. Έως ότου, κάποια στιγμή, θα μπορούμε κιόλας να το φτιάξουμε.

Προφητικό...

Το κείμενο του Ηλία Πετρόπουλου, γραμμένο πριν 27 περίπου χρόνια... Δεν είναι μόνον η γνωστή αυθεντικότητά του λόγου αλλά και η οξυδέρκειά του στην πρόβλεψη κοινωνικο-πολιτισμικών κλισσέ της νέας φραγκολεβαντίνικης "μετά-εποχής"

Κάτω η Ενωμένη Ευρώπη
Αποτέλεσμα εικόνας για Φωτο Ηλίας ΠετρόπουλοςΑποτέλεσμα εικόνας για Φωτο Ηλίας ΠετρόπουλοςΤον Άυγουστο του 1989 ο δημοσιογράφος Πολυδεύκης Παπαδόπουλος παρουσιάσε στην εφημερίδα Τα Νέα μίαν έρευνα (σε συνέχειες), όπου αρεκτοί επιστήμονες, λογοτέχνες και καλλιτέχνες απάντησαν στο ερώτημα:
Με δεδομένη πλεον τη μεγαλύτερη κοινωνικοοικονομική σύγκλιση των χωρών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας το ’92, αλλά και γενικότερα της Ευρώπης, κατά τη γνώμη σας ποιος ρόλος επιφυλάσσεται στο εξής για το ελληνικό πολιτισμικό-πολιτιστικό μοντέλο; Ποια είναι η ανάπτυξη, ή, η κρίση του ελληνικού πολιτισμού, τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα, ή μειονεκτήματα, στη νέα συνάντηση με την Ευρώπη;
Σχεδόν όλοι οι απαντήσαντες μίλησαν θετικά (ή με ενθουσιασμό) για την αναμενόμενη ένταξη της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη. Όσο για μένα, έστειλα την παρακάτω αρνητική απάντηση:
Πρίν έναν αιώνα ο δαιμόνιος Λασκαράτος είπε: «εμείς οι ανατολίτες αντιγράφουμε τους πολιτικούς θεσμούς από τους Κώδικες των Ευρωπαίων, καθώς αντιγράφουμε και τές μόδες από τα φιγουρίνια τους». Όταν εσπούδαζα νομικά άκουγα με προσοχή των καθηγητή Νικόλαο Πανταζόπουλο να αναπτύσεει παρόμοιες απόψεις για το στραπάτσάρισμα που υπέστη το εθιμικό μας δίκαιο από τους ξενόφερτους κώδικες. Ο Καραμανλής υπήρξεν ο αγροίκος πρωτεργάτης της τουριστικής αξιοποίησης της χώρας μας, που τελικά μετέβαλε την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό αποχωρητήριο. Σήμερα, πιά, η τουριστική λάμψη της Ελλάδας ξεπέφτει, γιατί οι νέοι τουριστικοί πόλοι είναι η Ανδαλουσία και η Τουρκία. Νομίζω ότι, δεν απέχουμε πολύ από την εποχή όπου η Τουρκία θα έχει ετησίως ένα εκατομμύσιο ΕΛΛΗΝΕΣ τουρίστες…
Ο τουρισμός είναι ένας πολύ μικρός κίνδυνος εν σχέσει με την προετοιμαζόμενη ευρωπαϊκή ΕΙΣΒΟΛΗ. Εξακολουθώ να πιστεύω πώς η Ελλαδίτσα δεν έχει κανένα συμφέρον να εντάσσεται στα διάφορα ευρωπαϊκά γκρούπ: ΝΑΤΟ, Κοίνη Αγόρα, Ευρωπαϊκό Κοινοβουλίο και τα τοιαύτα. Η Ελλάδα είναι, εκ φύσεως, μια εξαιρετικώς πλούσια χώρα, μά την ρημάξανε οι κάτοικοί της. Όποιος ξένος πει την αλήθεια χαρακτηρίζεται, αυτομάτως, ΑΝΘΕΛΛΗΝ. Συνεχώς παραπονιομαστε: «στην Ελλάδα δεν βλέπεις τίποτα άλλο παρά πέτρες». Αγνοώ αν μ’ αυτό το παράπονο εννοούμε τα αρχαία μάρμαρα ή τις κοτρώνες των βουνών μας. Πάσχοντας από αγιάτρευτο εθνικιστικό δαλτονισμό, βλέπουμε πεντακάθαρα την φυλετική πανσπερμία της Γιουγκοσλαβίας και τους κούρδους της Τουρκίας, αλλά αρνιόμαστε κάποιαν ιδιαιτερότητ στους αρβανιτάδες μας και τους σλαβομακεδόνες. Η στραβομάρα καλλιεργείται στα σχολεία μας. Κι έτσι είναι αδύνατον να νιώσουμε τα καλά και κακά της Ευρώπης.
Κατ’ αρχήν, τίποτα δεν μπορούμε να προφητέψουμε για το μέλλον μας είτε μπούμε στα ευρωπαϊκά κόλπα, είτε μείνουμε απ’ έξω. Ο ελληνικός λαός, με μιάν ένταση σχιζοφρενική, αναζητεί εντός/εκτός της χώρας μία λύση. Γιαυτό αρπαζόμαστε, εξ ενστίκτου, από τις ξεπερασμένες ελληνικές εκφράσεις: από τον ΝΕΚΡΟ Καραγκιόζη, από τα ΨΟΦΙΑ ρεμπέτικα κι από την ΒΡΙΚΟΛΑΚΙΑΣΜΕΝΗ Ορθοδοξία. Και γιαυτό είμασταν μαγεμένοι από τις δημαγωγίες του Αντρέα και του Παγκάλου. Είναι μάταιο το ν’ αναζητούμε διαρκώς κάποιο ξένο μοντέλο. Άλλωστε, οι μπούρδες τυπου ελληνικό φιλότιμο, ελληνικό δαιμόνιο, ελληνική φιλοξενία κτλ. δεν πείθουν πιά κανέναν. Η περίφημη ελληνική Διασπορά αποτελεί έναν μύθο, ανανεούμενο από τα αλλεπάλληλα κύματα των μεταναστών. Τα παιδιά των όποιων μεταναστών μας ΔΕΝ είναι ελληνόπουλα. Η ελληνική Διασπορά θα έπρεπε να λάβει πολλά μαθήματα εθνικής ΑΝΤΟΧΗ΅από κάποιες άλλες αντικστεκόμενες Διασπορές: τους γύφτους, τους αρμένηδες, τους εβραίους, τους κινέζους. Θέλουμε να χωθούμε στην αγκαλιά της Ευρώπης, ενώ δεν διαθέτουμε ΤΙΠΟΤΕ για εξαγωγή.
Μιλάμε πολύ για το νέφος, πού μας τύφλωσε τόσο ώστε να μην διακρίνουμε τις αμερικάνικες βάσεις. Λατρεύουμε την γλώσσα μας, μά τα ελληνικά στο εξωτερικό είναι άχρηστα. Είναι αυτονόητο ότι, η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην Ευρώπη υποδηλώνει την εξαφάνιση των (όσων απομένουν) ελληνικών αρετών και, συγρόνως, την υιοθεσία όλων των κακών έξεων των ευρωπαίων.
Οι εφημερίδες μας γράφουν συχνά-πυκνά για τους τοξικομανείς των Εξαχρείων, αλλά δεν βγάζουν άχνα μήτε για τις ελληνίδες που φουμάρουν σαν τσιμινιέρες, μήτε για το κύμα του νεοαλκοολισμού που μαστίζει τη χώρα μας. Ο αμερικάνικος τρόπος ζωής γκρέμισε ένα μεγάλο μέρος της, ας πούμε, ελληνικότητάς μας. Και τώρα, ο ευρωπαϊκός (δηλαδή, ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ) τρόπος ζωής μας απειλεί με καθολική καταστροφή. Μου είναι πολύ οδυνηρό το να πιστέψω πώς όλοι μας θα καταντήσουμε γκαρσόνια τουριστικών ρεστοράν…
Παρίσι, 9-12-1988
Η.Π.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Κι' αυτοί παιδιά σας είναι !!!

"Φυσιολογική" απάντηση στο Ισλαμικό φασισταριό, στους Φρεγκενστάϊν, που χρόνια και με επιμέλεια δημιουργεί το σύστημά σας, νά και οι άλλοι λεβέντες !!! Τα ανθρωποιειδή αρίας προελεύσεως... Και αυτούς τους συντηρείτε με επιμέλεια δεκαετίες τώρα σαν τις χρυσές σας εφεδρείες. Μπαμπούλας για κάθε είδους κοινωνικές ευαισθησίες και ανιδράσεις. Οχετός για την παρέκκλιση και εκτόνωση της νεανικής ορμής... Καμαρώστε τους... Εμφανίστηκαν στις Βρυξέλλες για να διαδηλώσουν για τα ...ιδεώδη της φυλής.
Αντιγράφουμε σχετικό ρεπορτάζ από τον ιστότοπο Nooz.gr.

"Είμαστε σπίτι μας" φώναζαν 
ακροδεξιοί στις Βρυξέλλες

Σε πεδίο μάχης μετατράπηκε το κέντρο των Βρυξελλών λίγα μόλις 24ωρα μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις. Σημειώθηκαν άγριες συγκρούσεις μεταξύ της αστυνομίας και ακροδεξιών οργανώσεων που σύμφωνα με διεθνή δίκτυα χαιρετούσαν ναζιστικά και κινήθηκαν εναντίον μουσουλμάνων. 

Οι συμπλοκές έγιναν ακριβώς μπροστά από τον αυτοσχέδιο τύμβο από λουλούδια που δημιούργησαν οι κάτοικοι για τα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων. Η αστυνομία είχε δημιουργήσει έναν κλοιό γύρω από αυτόν, ενώ όταν ξεκίνησαν οι επιθέσεις των ακροδεξιών σε μουσουλμάνους, αναγκάστηκαν να κινηθούν επιθετικά και τότε άρχισαν οι συγκρούσεις.

Οι ακροδεξιοί συγκεντρώθηκαν την Κυριακή προκειμένου να διαδηλώσουν την αξίωσή τους να απομακρυνθούν από τη χώρα όλα τα «ξένα στοιχεία». 

"Είμαστε στο σπίτι μας" και "Συνεργάτες των τρομοκρατών" φώναζαν.

Αφού ήρθαν σε αντιπαράθεση με δεκάδες ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί στην Πλατεία του Χρηματιστηρίου για να τιμήσουν ειρηνικά τους νεκρούς, οι αυτοαποκαλούμενοι "χούλιγκαν" διαλύθηκαν από αστυνομικούς που έκαναν χρήση νερού υπό πίεση για να τους απωθήσουν. Περίπου δέκα από αυτούς συνελήφθησαν.

Ένας δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου ανέφερε ότι οι "χούλιγκαν" κατευθύνθηκαν κατόπιν, σε μικρές ομάδες, προς τον Γκαρ ντι Νορ και πήραν το τρένο για το βόρειο Βέλγιο.

Για σήμερα ήταν προγραμματισμένη μια "πορεία ενάντια στον φόβο" στο κέντρο της βελγικής πρωτεύουσας. Η πορεία αυτή θα ξεκινούσε από την Πλατεία του Χρηματιστηρίου που έχει κατακλυστεί από λουλούδια και κεριά, τα οποία αφήνουν εκεί οι απλοί πολίτες. Όμως η κινητοποίηση αυτή ματαιώθηκε, κατόπιν αιτήματος των βελγικών αρχών, για λόγους ασφαλείας.

Οι μαυροντυμένοι ακροδεξιοί, ορισμένοι από τους οποίους φορούσαν μαντίλια για να κρύψουν το πρόσωπό τους, απέφυγαν γενικά να μιλήσουν σε δημοσιογράφους. Φώναζαν ότι είναι "χούλιγκαν" και "πατριώτες" και έψαλλαν εθνικιστικά τραγούδια.

"Είμαστε οπαδοί (του ποδοσφαίρου), δεν έχουμε σχέση με την πολιτική. Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τα θύματα", είπε ένας από αυτούς που δήλωσε ότι ονομάζεται Αντρέ και είναι οπαδός της Μπρυζ.

Ωστόσο, εκτός από τις φωνές κατά του Ισλαμικού Κράτους, ακούστηκαν επίσης συνθήματα κατά του Σοσιαλιστικού Κόμματος και των "βρομοαριστεριστών". Κάποιοι έκαναν άσεμνες χειρονομίες στους φιλειρηνικούς διαδηλωτές που απάντησαν με τη φράση "Ο φασισμός δεν θα περάσει".

Οι δυνάμεις ασφαλείας τους παρακολουθούσαν στην αρχή διακριτικά, από απόσταση, όμως στη συνέχεια, μετά από μισή ώρα φραστικών αντεγκλήσεων, διέλυσαν τη συγκέντρωση χρησιμοποιώντας αντλίες νερού. Οι χούλιγκαν δεν δίστασαν να χειροκροτήσουν ειρωνικά τους αστυνομικούς και να τους κατηγορήσουν ότι είναι "συνεργοί του Νταές". Στα επεισόδια καταστράφηκαν πολλές πινακίδες κυκλοφορίας και άλλα αντικείμενα της πλατείας.

"Έχω σκανδαλιστεί από αυτά που συνέβησαν, να βλέπουμε αυτούς τους παλιανθρώπους με τις ναζιστικές βλέψεις, να έρχονται για να προκαλέσουν τους κατοίκους στον χώρο όπου αποτίνουν φόρο τιμής. Είναι ντροπή για τη χώρα", δήλωσε ο δήμαρχος των Βρυξελλών Ιβάν Μαγιέρ, σύμφωνα με το βελγικό πρακτορείο Belga. 

Ο δήμαρχος εξέφρασε επίσης την οργή του επειδή δεν έγινε τίποτα "για να τους εμποδίσουν να πάνε" στην πλατεία, μολονότι οι αρχές είχαν προειδοποιηθεί για αυτούς τους χούλιγκαν, που όπως είπε ήταν κυρίως Φλαμανδοί.

Αργά το απόγευμα στην Πλατεία του Χρηματιστηρίου επικρατούσε ηρεμία.

Ανακάλυψη της πυρίτιδας

Ετσι επιγράφεται το άρθρο του φίλτατου Γιώργου Ρούση στο "ΠΡΙΝ", που αναπαράγουμε

Ανακάλυψη της πυρίτιδας

Υπάρχουν αριστεροί οι οποίοι αναφέρονται στην σημερινή  πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕ  λες και ανακαλύπτουν την πυρίτιδα. Για αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αριστερή ριζοσπαστική δύναμη η οποία στη συνέχεια άγνωστο για ποιους λόγους πρόδωσε τις αρχές της και μεταμορφώθηκε σε σοσιαλονεοφιλελεύθερη. Μάλιστα για ορισμένους η μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ ερμηνεύεται ούτε λίγο ούτε πολύ από τη συναναστροφή του αριστερού Τσίπρα και της παρέας του με τον δεξιό Δραγασάκη και τους ομοϊδεάτες του.
Παράλληλα  η  ΕΕ αντιμετωπίζεται σαν μια Ένωση που γεννήθηκε πάνω στις αρχές του Ουμανισμού και στη συνέχεια  περιέργως μεταλλάχθηκε και κατέληξε σήμερα να  «λατρεύει μόνον το χρήμα», όπως γράφεται σε άρθρο  στην ιστοσελίδα Κομμον.
Αυτού του τύπου οι ερμηνείες  αρνούνται να δουν ότι η σημερινή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του από γεννησιμιού του ρεφορμιστικού χαρακτήρα του και της όλης πορείας του ιστορικού συμβιβασμού την οποία ποικιλοτρόπως έκανε πράξη, σε μια εποχή μάλιστα που η ρήξη με το κυρίαρχο σύστημα είναι πιο επιτακτική από ποτέ . 
Αρνούνται να δουν ότι από την ίδρυση της η ΕΕ ουδέποτε στηρίχτηκε  στις αρχές του ουμανισμού αλλά αντιθέτως  ήταν και συνεχίζει να είναι ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός ο οποίος όπως ήταν αναμενόμενο σε περίοδο δομικής κρίσης του καπιταλισμού γίνεται ακόμη πιο αντιδραστικός , επιθετικός και απάνθρωπος.
Και εδώ δεν πρόκειται μόνον για βαθιά λαθεμένες θεωρητικές αναλύσεις, αλλά για αναλύσεις οι οποίες αντί να οδηγούν στο σοσιαλισμό  ή και στην κομμουνιστική χειραφέτηση όπως διατείνονται οι εμπνευστές τους, διατελούντες εν πλήρη συγχίσει,  οδηγούν στην επιδείνωση της βαρβαρότητας.
Αυτό συμβαίνει διότι  η προσπάθεια επιστροφής στον «ριζοσπαστιμό» του καλού  ΣΥΡΙΖΑ και τον «ουμανισμό » της καλής ΕΕ , κάτι που υποβόσκει στο σκεπτικό των παραπάνω αναλυτών σηματοδοτεί την  αναπαραγωγή των γενεσιουργών αιτιών της σημερινής κατρακύλας.
Μάλιστα υπάρχουν ορισμένοι από εκείνους οι οποίοι όψιμα οδηγήθηκαν στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι καθώς φαίνεται χρησιμοποιούν αυτήν τους την κριτική σαν φερετζέ για να κρύψουν ότι  ήταν και παραμένουν οπαδοί του ρεφορμισμού του και της φιλοΕΕ στάσης του.
Ιδιαίτερα όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική και πιο ειδικά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ήταν ξεκάθαρο ότι θα οδηγούμαστε ως χώρα στην σημερινή πλήρη υποτέλεια σε ΕΕ και μάλλον κυρίως στις  ΗΠΑ.
Θυμίζω εδώ μεταξύ άλλων τους χορευτικούς χαριεντισμούς του υπουργού  εξωτερικών με τους υπουργούς εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ και τις ευχαριστίες του ίδιου και του Γ.Δραγασάκη προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ , και αντίστοιχα τον  Τζον Κέρι  και τον  Ομπάμα για την συμβολή τους στην έξοδο μας από την κρίση,   τη συμμαχία μας με το Ισραήλ και την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως ιστορικής του πρωτεύουσας –κάτι που ούτε οι ΗΠΑ τόλμησαν να πράξουν- , την απεύθυνση προς το Ιράν μόνον όταν το επέτρεψαν οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ, και  τέλος πέρα από την επαίσχυντη  ρατσιστική συμφωνία για το μεταναστευτικό με την ΕΕ, η όποια και μετατρέπει τη χώρα μας σε χωματερή μεταναστών,  την προσφυγή στο αιματοβαμμένο  ΝΑΤΟ για να συμβάλει στην επίλυση της μεταναστευτικής κρίσης στο Αιγαίο.
Θα ήταν πολύ πιο έντιμο όλοι αυτοί αντί να χρησιμοποιούν μια απαράδεκτη διγλωσσία, πιθανό κατάλοιπο   του φραξιονιστικού τους παρελθόντος, να βρουν το θάρρος να  βγουν ανοιχτά να υποστηρίξουν τη δική τους μετάλλαξη αντί να εκθέτουν με την στάση τους και να καθιστούν, όπως λέει ένας φίλος μου, πουκάμισο αδειανό τον  κομμουνισμό τον οποίο  επικαλούνται και τους αριστερούς ριζοσπαστικούς πολιτικούς σχηματισμούς  στους οποίους ανήκουν. 
Όσο για εκείνους τους συντρόφους -είδος προς εξαφάνιση- και πραγματικούς φίλους οι οποίοι επικροτούν τις απόψεις μου αλλά με καλούν να σταματήσω  να συγκρούομαι με τους ανανήψαντες, τους αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Ευγένιου Γιεφτουσένκο «Κουβέντες» :

"Είσαι γενναίος, μου λένε.
Όμως δεν είμαι. 
Το θάρρος δεν ήταν ποτέ ένα απ' τα προσόντα μου.
Μόνο που θεωρούσα τίμημα υπερβολικό 
να ταπεινώνομαι όπως άλλοι.
Δεν σείστηκαν θεμέλια. Η φωνή μου
μόλις που γέλασε με την πομπώδη υποκρισία.
Μονάχα έγραφα, ποτέ δεν έκανα καταγγελίες, 
τίποτα δεν παρέλειψα από όσα είχα σκεφτεί, 
υπερασπίστηκα όσους το άξιζαν, στηλίτευσα
τους άτεχνους, τους κάλπικους ποιητές. 
Και τώρα βάλθηκαν να με νομίζουνε γενναίο.
Πόσο θα ντρέπονται αλήθεια τα παιδιά μας 
παίρνοντας επιτέλους εκδίκηση για τούτα τα αίσχη
όταν θ' αναλογίζονται ότι σε τόσο παράξενους καιρούς 
η κοινή αξιοπρέπεια περνούσε για θάρρος"

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Παγκόσμια ημέρα Θεάτρου

Σήμερα, 27 Μάρτη και το φετεινό μήνυμα έχει συγγραφέα τον Ρώσο σκηνοθέτη Ανατόλι Βασίλιεφ. Παραθέτουμε

ΒασίλιεφΈχουμε ανάγκη το θέατρο;

Αυτό είναι το ερώτημα που τίθεται ενώπιον χιλιάδων επαγγελματιών του θεάτρου και εκατομμυρίων κουρασμένων από αυτό, ανθρώπων.

Γιατί το έχουμε ανάγκη;

Στις μέρες μας, συγκρινόμενη με τις πλατείες των πόλεων και τις γαίες των κρατών, όπου πραγματικές τραγωδίες συμβαίνουν καθημερινά στη ζωή, η σκηνή μοιάζει πια ασήμαντη.

Τι σημαίνει το θέατρο για μας;

Επίχρυσες γκαλερί και μπαλκόνια σε θεατρικές αίθουσες, βελουδένιες πολυθρόνες, βρώμικα παρασκήνια, δουλεμένες φωνές των ηθοποιών - ή αντιθέτως, κάτι διαφορετικό: Μαύρα κουτιά, βαμμένα με λάσπη και αίμα, γεμισμένα με ένα τσούρμο λυσσαλέων γυμνών σωμάτων.

Τι θα μπορούσε να μας πει;

Τα πάντα!

Το θέατρο μπορεί να μας μιλήσει για τα πάντα.

Για το πώς οι θεοί κατοικούν στον ουρανό, πώς οι φυλακισμένοι μαραζώνουν σε υπόγειες σπηλιές και πώς το πάθος μας εξυψώνει και πώς η αγάπη μπορεί να μας καταστρέψει, πως κανείς δεν έχει ανάγκη έναν καλόν άνθρωπο σ' αυτόν τον κόσμο και πώς βασιλεύει ο δόλος, πώς μερικοί άνθρωποι ζουν σε διαμερίσματα, ενώ τα παιδιά εξασθενούν σε προσφυγικούς καταυλισμούς και πώς όλοι θα πρέπει να επιστρέψουν πίσω στην έρημο και πώς μέρα με τη μέρα αναγκαζόμαστε να αποχωριστούμε τους αγαπημένους μας - το θέατρο μπορεί να μας μιλήσει για όλα.

Το θέατρο υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει παντοτινά.

Και τώρα, τα τελευταία πενήντα έως εβδομήντα χρόνια, μας είναι ιδιαίτερα αναγκαίο. Γιατί είναι εμφανές ότι από όλες τις δημόσιες τέχνες μόνο το θέατρο έχει τη δυνατότητα της μετάδοσης - του λόγου, από στόμα σε στόμα, από βλέμμα σε βλέμμα, από χέρι σε χέρι, από σώμα σε σώμα.

Το θέατρο δεν χρειάζεται διαμεσολαβητή για να ταξιδέψει ανάμεσα στους ανθρώπους - αποτελεί την πιο διάφανη πλευρά του φωτός, δεν ανήκει ούτε στον νότο, ούτε στον βορρά, στην ανατολή ή τη δύση - ω όχι, είναι η ουσία του ιδίου του φωτός, που λαμπυρίζει από τις τέσσερεις γωνιές του κόσμου, ενός φωτός που ακαριαία αναγνωρίζει κάθε εχθρικό ή φιλικό πρόσωπο.

Και χρειαζόμαστε ένα ποικίλο θέατρο, παντός είδους. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι από όλες τις μορφές του θεάτρου οι πιο περιζήτητες θα αποδειχθούν οι αρχαϊκές μορφές του. Το τελετουργικό θέατρο δεν πρέπει να τοποθετείται με τεχνητό τρόπο σε αντιδιαστολή με τα «πολιτισμένα έθνη». Ο λαϊκός πολιτισμός αποδυναμώνεται όλο και περισσότερο, καθώς ο ούτω καλούμενος «πολιτισμός της πληροφορίας» σταδιακά αντικαθιστά και εκδιώχνει τις φυσικές οντότητες, καθώς και την ελπίδα μας για μια συνάντηση μαζί τους, κάποτε.

Μα τώρα το βλέπω ξεκάθαρα: το θέατρο άνοιξε. Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.

Στο διάολο οι ηλεκτρονικές συσκευές και οι υπολογιστές - πηγαίνετε θέατρο! Γεμίστε ολόκληρες σειρές καθισμάτων κοντά και μακριά από τη σκηνή, ακούστε το λόγο και κοιτάξτε τις ζωντανές εικόνες! - είναι θέατρο αυτό μπροστά σας, μην το παραγνωρίζετε και μη χάνετε την ευκαιρία να συμμετέχετε σ' αυτό - είναι ίσως η πολυτιμότερη ευκαιρία που έχουμε τη δυνατότητα να βιώσουμε από κοινού, μέσα στις μάταιες και βιαστικές ζωές μας.

Χρειαζόμαστε κάθε είδους θέατρο.

Μόνο ένα είδος θεάτρου σίγουρα κανένας δεν έχει ανάγκη - και μιλώ για το θέατρο των πολιτικών παιγνιδιών, ένα θέατρο πολιτικών «ποντικοπαγίδων», ένα θέατρο που παίζουν οι πολιτικοί, ένα μάταιο πολιτικό θέατρο. Αυτό που σίγουρα δεν χρειαζόμαστε είναι το θέατρο της καθημερινής τρομοκρατίας, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι το θέατρο πτωμάτων και αίματος στις πλατείες και στους δρόμους, στις πρωτεύουσες ή στις επαρχίες, ένα κάλπικο θέατρο συγκρούσεων μεταξύ θρησκειών και εθνικών ομάδων.

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

Αθήνα: το τερατούργημα του μεταπολέμου

Στο τέλος του εμφυλίου η Αθήνα είχε 900 χιλιάδες κατοίκους. Σήμερα το ευρύτερο λεκανοπέδιο -έτσι πρέπει κανείς να εξετάζει οικιστικά την Αθήνα- φτάνει στα 5 εκατομύρια... Δηλαδή στο μισό του Ελληνικού πληθυσμού, κάτι που συνιστά παγκόσμιο ρεκόρ... Αυτή η πόλη, που στις αρχές του 20ου αιώνα κέρδισε υψηλότατες διακρίσεις στα "καλλιστεία" Ευρωπαϊκών πόλεων είναι πλέον βαθύτατα και ίσως (;) αγιάτρευτα προβληματική... Ολη αυτή η κατάντια δεν έγινε ούτε τυχαία ούτε υποχρεωτικά... Αυτή η στρεβλότατη "ανάπτυξη" είναι απόλυτα εναρμονισμένη στην εθναρχική υπόδειξη: Χτίστε, Χτίστε, Χτίστε... Με χαρακτηριστικά εντονότατα ταξικά στην χωροταξία της πόλης, στην οικονομική της και πολιτιστική της λειτουργία... 
Η ταυτόχρονη εγκατάλειψη των δομών σε μαζικές συγκοινωνίες και ειδικότερα σε μέσα σταθερής τροχιάς (πολύ μικρότερο δίκτυο σήμερα απ' ότι το 1936), συμβάλλει αποφασιστικά στην επιδείνωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της αφού κάθε εργαζόμενος καλείται να διαθέσει αρκετά έτη του συνολικού του εργάσιμου βίου μεταφερόμενος...
Αυτές τις σκέψεις μας ανακάλεσε το άρθρο του Δημήτρη Μπελαντή, που αναπαράγουμε

Αθήνα, έρημη πόλη σε μια έρημη χώρα

Αν θέλει κανείς να μιλήσει για την πολύχρονη κοινωνική κρίση στην χώρα, πρέπει να μιλήσει  αναγκαστικά για την Αθήνα και ειδικά για το κέντρο της.


Το κέντρο της Αθήνας είναι κοινωνικά και αισθητικά  ο καθρέφτης της χώρας των Μνημονίων. Μπορεί να ακούγεται κάπως ως συντηρητική ελεγεία για έναν «απωλεσθέντα παράδεισο», όμως, είναι γεγονός ότι η πόλη αυτή χάνει όλο και περισσότερο τα ιστορικά της σημεία αναφοράς και τα σημεία τομής της με τον χρόνο – η παραμέληση των κτηρίων της, η σταδιακή καταστροφή των βιβλιοπωλείων της (όπως το κλείσιμο της «Εστίας» πριν από μερικά χρόνια, μια εμβληματική περίπτωση), η όλο και πιο εκτεταμένη συρρίκνωση των ελεύθερων χώρων της, η βουλιμική εμπορευματοποίηση των πραγμάτων, των σχέσεων και της διαρκώς καλωδιωμένης  επικοινωνίας, ακόμη και σε μια εποχή όπου δεν υπάρχουν χρήματα για να αγοράσεις εμπορεύματα, όπου το εμπόρευμα είναι κυρίως φαντασίωση.

Με την παραπάνω έννοια, η Αθήνα χάνοντας την επαφή της με την ιστορική  διαχρονία, το παρελθόν και το μέλλον, καθίσταται ο τόπος μιας νεοφιλελεύθερης και μεταμοντέρνας επιπεδοποίησης (όλα είναι παρόν) και κατάργησης του χρόνου. Ενός χρόνου που δεν είναι πια παρά χώρος. Και μάλιστα χώρος άξενος.  

Ιδίως, το ζήτημα της παραμέλησης αλλά και της εμπρόθετης καταστροφής των κτηρίων είναι κάτι που αξίζει να μας προβληματίσει. Όχι μόνο εξακολουθεί εντεινόμενο  αυτό που υπήρχε πάντοτε, η αδιαφορία δηλαδή τόσο της πολιτείας όσο και των ιδιωτών για την συντήρηση των νεοκλασσικών  κτηρίων και άλλων κτηρίων με ιστορική καταγωγή και διάσταση-και μάλιστα μια παραμέληση που συχνά κατατείνει εμπρόθετα στην κατεδάφιση και την αθρόα εμπορευματοποίηση-, αλλά είναι παραπάνω από φανερό ότι στο κέντρο της πόλης  ή και σε συγκεκριμένες περιοχές όπως  τα Εξάρχεια, το ιστορικό κέντρο κ.α.  αναπτύσσεται μια διογκούμενη πρακτική κοινωνικού βανδαλισμού.

Μπορεί η χρήση του σπρέι ή ορισμένες μορφές των γκράφιτι να συνιστά κάποιες φορές δυνάμει μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης ή και πολιτιστικής διαμαρτυρίας, ποιός, όμως, μπορεί στα σοβαρά να υποστηρίξει ότι το γράψιμο πάνω σε τοίχους κτηρίων τόσο εκτατικά και κυρίως χωρίς κανένα ορατό καλλιτεχνικό ή πολιτικό νόημα (σαν να είναι πιο πολύ μια κίνηση που εκφράζει διάχυτη επιθετικότητα και σπαραγμό ή κραυγή) είναι κάτι διαφορετικό από κοινωνικό βανδαλισμό ; Ποιος μπορεί σοβαρά να υποστηρίξει πρακτικές παραμόρφωσης και διαγραφής, σαν αυτές που ασκήθηκαν πριν από μερικά χρόνια  στο κτήριο του Πολυτεχνείου; Ποιος δεν βλέπει ότι συχνά το μήνυμα του γκράφιτι είναι το τέλος της κοινωνικής ελπίδας μέσα σε μια «γλώσσα» ή ένα σύστημα συμβόλων  που και αυτά καταρρέουν, σε μια γλώσσα χωρίς κανένα αποδέκτη ;   Και μάλιστα μια τόσο μεγαλύτερη χρήση του σπρέι, όσο το κτήριο είναι αισθητικά πιο ενδιαφέρον και πιο όμορφο, ιδίως μάλιστα πρόσφατα ανακαινισμένο. Ενδέχεται να ισχυριστεί κανείς ότι το σπρέι εκφράζει μια κοινωνική ριζοσπαστικότητα ή μια υπαρκτή  αντικουλτούρα.

Συμβαίνει, αλλά, δυστυχώς, συμβαίνει πια πολύ σπάνια. Αυτό που κυρίως εκφράζει η τόσο πυκνή χρήση του σπρέι στους τοίχους των κτηρίων του κέντρου είναι ο κοινωνικός φθόνος, ο επιθετικός ατομικισμός μιας ατομικότητας που αποσυντίθεται,   η «συμμοριοποίηση» ως νεολαιίστικη κοινωνική πρακτική, είναι ο «πόλεμος όλων εναντίον όλων». Είναι μια βία που δεν στρέφεται κατά της εξουσίας, αλλά που ενισχύει τις πιο μηδενιστικές και σκοτεινές καταστροφικές όψεις της σύγχρονης καπιταλιστικής εξουσίας και καταργεί τους δεσμούς αλληλεγγύης. Είναι η πρακτική συμπύκνωση σε περιθωριοποιημένα στρώματα από την κρίση, ιδίως νεολαιίστικα, της ιδεολογίας του νέου μηδενισμού και της έλευσης ενός «Νέου Μεσαίωνα».

   Το ζήτημα της καταστροφής των κτηρίων συνδέεται σαφώς με την λειτουργία της χώρας αλλά και μιας μεγάλης  ζώνης μέσα στην μητρόπολη ως «ζώνης ανομίας» ή ως «ζώνης εξαίρεσης». Ως μιας ζώνης δηλαδή όπου η κρατούσα κατάσταση είναι η μη ισχύς κανόνων αλλά και η έλλειψη κάθε μορφής κανονικότητας της ζωής, όπως  και ορισμένων στοιχειωδών  στάνταρντς ασφάλειας και συνύπαρξης. Για να μην παρεξηγηθώ, το πρόβλημα στην ζώνη  εξαίρεσης δεν αφορά τους «περιθωριοποιημένους» ως άτομα (οι οποίοι περιθωριοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την καπιταλιστική κρίση εδώ ή διεθνώς και αξίζουν συχνά  την αλληλεγγύη μας) αλλά την περιθωριοποίηση ως κατάσταση και ως καθεστώς.

Η περιθωριοποίηση ως καθεστώς, όπως έχει υποστηρίξει ο σημαντικός αμερικανός κοινωνιολόγος της πόλης Mike Davis, συνιστά μια ταξικότατη διαιρετική γραμμή μέσα στην πόλη, την οποία επιβάλλει η ίδια η εξουσία. Και συνεπάγεται, όπως και η χώρα ως ζώνη ανομίας, την απώλεια δικαιωμάτων ιδίως για τους ασθενέστερους κοινωνικά κατοίκους της πόλης, που στερούνται τόσο ως πολίτες όσο και ως δημότες πολύμορφα την αξιοπρεπή τους διαβίωση, την καταστροφή ακόμη και οικιστικά της κοινής δημόσιας σφαίρας. Καθώς βέβαια οι πολίτες των μεγαλομεσαίων εισοδημάτων σπάνια κατοικούν μέσα στην «ζώνη εξαίρεσης», ακόμη και αν είναι κοινωνικά ευαίσθητοι, έχουν αποδράσει εδώ και πολύ καιρό από το κέντρο της πόλης.

Η «ζώνη εξαίρεσης»  μέσα στην πόλη διαθέτει ένα άτυπο Σύνταγμα, που την ρυθμίζει :  την καταστροφή των κτηρίων, που δεν υποστηρίζουν ή εξυπηρετούν ισχυρά οικονομικά  συμφέροντα, την συνειδητή παραμέληση  των περιοχών αυτών (όψη της οποίας είναι και η απουσία δημόσιας ή δημοτικής  μέριμνας καθαριότητας), την γραφιτοποίηση, την συμμοριοποίηση, το εμπόριο  ναρκωτικών και ανθρώπων, τα παραβατικά δίκτυα,   την αστυνομική  κρατική καταστολή, η οποία δεν αίρει αλλά αναπαράγει αντίθετα την περιθωριοποίηση. Βεβαίως, όλα αυτά μπορεί να ενεργοποιήσουν  ως αντίδραση μια νεοσυντηρητική ή και φασιστική πολιτική ενάντια στους περιθωριοποιημένους ή την μικροπαραβατικότητα, αυτό που οι αγγλοσάξωνες νεοσυντηρητικοί  εγκληματολόγοι βαφτίζουν ως  «σπασμένα τζάμια».

Μπορεί, όμως, εναλλακτικά, να ωθήσουν και σε ένα κίνημα για την ανατροπή της «ζώνης εξαίρεσης» μέσα στην πόλη, πράγμα που θα ήταν ιδιαίτερα χειραφετητικό, αν συνέβαινε.  Χωρίς την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ανατραπεί η ζώνη εξαίρεσης μέσα στην Αθήνα χωρίς ένα κίνημα ανατροπής κατά της κατάστασης όλης  της χώρας ως «ζώνης εξαίρεσης». 

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Φιλελεύθερα κόλπα

Αποτέλεσμα εικόνας για design for gunsΤο ξέρουμε, ποιοι τροφοδοτούν το ISIS... Αλλά τα τεκμήρια για το εμπόριο του τρόμου και του ολέθρου έχουν την αξία τους... Και μας τα προσφέρει η συντηρητική γνωστή εφημερίδα του Βελγίου 'Soir", που μας αποκαλύπτει την διαδρομή του εμπορίου του πολέμου από τους ...ταγούς της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας μέχρι το φασισταριό του ISIS. Ιδού λοιπόν τι γράφει, όπως το διαβάσαμε αναπαραγόμενο στο Courrier International
...Σύμφωνα με όλες τις επίσημες Βαλλωνικές (του Γαλλόγωνου Βελγίου) στατιστικές τα συμβόλαια αναφέρονται σε παράδοση στον Καναδά. ....Εκεί ο οπλισμός αλλάζει συσκευασία προς το ελαφρότερο και στην συνέχεια παραδιδονται στην Σαουδική Αραβία... 
....Η Σαουδική Αραβία είναι ο πιο ισχυρός αγοραστής Βαλλωνικού οπλισμού, μία εμπορική σςχέση ελάχιστα αστραφτερή αλλά παρέχουσα ευάριθμες θέσεις εργασίας σε αυττή την Βελγική περιοχή. Παραμένει, όμως λιγότερο σημαντική από αυτήν που υπάρχει ανάμεσα στο βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας και την Γαλλία.
... Συμφωνίες ύψους 4.3 δισεκατομυρίων ευρώ... Ποτέ η Βαλλωνία δεν πούλησε τόσα πολλά όπλα, ισχυρίζεται η Soir. 
....Ακόμη και εκτός της ...Καναδικής οδού, η Σαουδική Αραβία παραμένει ο πρώτος πελάτης οπλισμού για την Βαλλωνία. 

H Σαουδική Αραβία με το σκοταδιστικότερο καθεστώς στον κόσμο παραμένει μέγας και ισχυρός σύμμαχος όλων των δυτικών ...φίλων της Ελευθερίας και ο κύριος χρηματοδότης και πάροχος οπλισμού του ISIS. 
Το μεγάλο ζητούμενο είναι πώς αυτή η τεκμηριωμένη με αδιάψευστα στοιχεία αλήθεια γίνει γνωστή στους λαούς για να ατρχίσει να κεντρίζει την συλλογική συνείδηση προς κατευθύνσεις ριζικά αντίθετες προς την ξενοφοβία και τον ρατσισμό...

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Χρειαζόμαστε ειρήνη

Ετσι επιγράφεται το σημείωμα του Δημήτρη Καλτσώνη, που διαβάσαμε στον ιστότοπο του Συλλόγου "Γιάννης Κορδάτος" και το μεταφέρουμε.

Χρειαζόμαστε ειρήνη

Αποτέλεσμα εικόνας για peace symbols pictures
Στους 470 χιλιάδες νεκρούς στη Συρία και πόσων ακόμη στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη και αλλού ήρθαν να προστεθούν οι άμαχοι - θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στην Άγκυρα, στην Κωνσταντινούπολη, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες τώρα.
Πως θα σταματήσει αυτό το κακό; Πριν σκεφτούμε λύσεις και προτάσεις, καλό είναι να ξανασκεφτούμε τις αιτίες. Τις κάθε είδους ισλαμοφασιστικές οργανώσεις, άσχετα με το αν έχουν εν μέρει αυτονομηθεί, τις εξέθρεψαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις με τη χρηματοδότηση, τον εξοπλισμό τους, την υποστήριξή τους ή έστω την ανοχή τους. Ακόμη και τώρα που διαβάζονται αυτές οι γραμμές, επιχειρήσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ αγοράζουν πετρέλαιο από το “Ισλαμικό Κράτος” και βιομηχανίες όπλων τους πωλούν οπλισμό. Το αυταρχικό καθεστώς της Τουρκίας, (η οποία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και υπό ένταξη στην ΕΕ) αλλά και το αντιδραστικό – τρομοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας (η οποία είναι στρατηγικός στρατιωτικός και οικονομικός σύμμαχος των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Γερμανίας) στηρίζουν τους ισλαμοφασίστες ποικιλότροπα.
Πρώτο, λύση του προβλήματος δεν θα υπάρξει όσο δεν κόβεται αυτός ο ομφάλιος λώρος. Λύση δεν θα υπάρξει όσο οι μεγάλες δυνάμεις συνεχίζουν να παρεμβαίνουν στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά στην περιοχή, όσο συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται τους λαούς αυτούς σπρώχνοντάς τους στην εξαθλίωση, στον πόλεμο, στη μιζέρια και στην αμάθεια, όσο στηρίζουν πότε το ένα και πότε το άλλο αντιδραστικό καθεστώς.
Είναι εξάλλου γνωστό πόσο πολέμησαν οι “δυτικοί” τις προοδευτικές αραβικές κυβερνήσεις, όπως αυτή του Νάσερ στην Αίγυπτο, του Κάσεμ στο Ιράκ, του Μοσαντέκ στο Ιράν, την επαναστατική κυβέρνηση του Αφγανιστάν περί το 1980, ή την δημοκρατική επαναστατική διοίκηση του PLO υπό τον Γιάσερ Αραφάτ.
Δεύτερο, λύση του προβλήματος δεν θα υπάρξει όσο εντείνεται (τόσο στα ίδια τα ιμπεριαλιστικά κέντρα όσο και στον λεγόμενο τρίτο κόσμο) η εκμετάλλευση των εργαζομένων, η ανεργία, οι ρατσιστικές διακρίσεις, οι αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις οι οποίες σπρώχνουν κάποιες φορές νέους ανθρώπους στην αγκαλιά φασιστικών ή ισλαμοφασιστικών και άλλων εγκληματικών οργανώσεων.
Η Ελλάδα, ως μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι είναι εμπλεκόμενη σε αυτή την αντιπαράθεση με διάφορα ορατά ή αόρατα νήματα, με όλους τους κινδύνους που αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Είναι καιρός να συλλογιστούμε. Να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας. Να υψώσουμε τη φωνή μας απαιτώντας από την κυβέρνηση την άμεση και πλήρη απεμπλοκή της Ελλάδας. Θα είναι μέγιστη συμβολή στην εθνική μας ανεξαρτησία, στη λαϊκή κυριαρχία, στην ασφάλεια του λαού και στην ειρήνη όχι μόνο της χώρας μας αλλά της περιοχής γενικότερα.